کلیسای سنت سیریاکوس، گرنروده

کلیسای سنت سیریاکوس (به آلمانی: Stiftskirche St. Cyriakus) یک کلیسای قرون وسطایی در گرنرود، زاکسن-آنهالت، آلمان است. این کلیسا یکی از معدود نمونه‌های باقی‌مانده از معماری اوتونی است که در سال‌های ۹۵۹/۹۶۰–۹۶۵ توسط مارگراف گرو ساخته شد، اگرچه در سده نوزدهم مرمت گردید. از زمان تأسیس تا سال ۱۶۱۴، سنت سیریاکوس کلیسای دانشگاهی دیر گرنرود بود که آن نیز توسط مارک‌گراف گرو بنیان‌گذاری شد. کلیسا و دیر در اواسط سده شانزدهم پروتستان شدند و کلیسا اکنون توسط جماعت پروتستان گرنرود استفاده می‌شود. این کلیسا بخشی از مسیر گردشگری "جاده رمانسک" است، زیرا نمونه مهمی از یک کلیسای اوتونی است که الهام‌بخش کلیساها و کلیساهای جامع بعدی، کاملاً رمانسک بود. تاریخچه گرو (درگذشته ۹۶۵) از پیروان اتوی یکم از یکی از قدرتمندترین خانواده‌های زاکسن خاوری بود. در سال ۹۳۷، اتو گرو را مارک‌گراف مارک خاوری منصوب کرد. گرو، که صاحب قلعه‌ای در گرنرود بود، تصمیم گرفت با همکاری پسرش زیگفرید، یک کلیسای دانشگاهی و یک دیر زنان در اینجا بنیان‌گذاری کند. ساخت سرداب، محراب‌گاه شرقی و دیر در سال ۹۵۹ آغاز شد. در سال ۹۶۱، این بنیاد تحت حمایت سلطنتی قرار گرفت. در سال ۹۶۳، پاپ ژان دوازدهم امتیازی صادر کرد که دیر را از نفوذ اسقف هالبرشتات خارج می‌ساخت. زیگفرید در سال ۹۵۹ بدون وارث درگذشته بود. پس از مرگ زیگفرید، بیوه او هاتوی به عنوان راهبه‌ی مسئول دیر منصوب شد. گرو از سفری به رم با یادگار مقدس ارزشمندی از سنت سیریاکوس بازگشت و کلیسا در سال ۹۶۳ به این قدیس تقدیم شد. در سال ۹۶۵، گرو درگذشت و در مقابل بخش گروه سرایندگان شرقی کلیسا که از پیش تکمیل شده بود، به خاک سپرده شد. پس از مرگ گرو، یک وقفه در ساخت رخ داد و این به عنوان منبع احتمالی جابجایی در محور کلیسا تلقی می‌شود. هاتوی به مدت ۵۵ سال تا زمان مرگش در سال ۱۰۱۴ بر دیر حکمرانی کرد . نمای داخلی در سال ۹۹۹، امپراتور اتوی سوم به دیر مقام امپراتوری اعطا کرد و در سال ۱۰۰۴، امپراتریس کونیگونده، همسر امپراتور هاینریش دوم از دیر بازدید کرد. مرحله اول ساخت در سال ۱۰۱۴ به پایان رسید. در همان سال، با مرگ هاتوی، آدلهاید، دختر امپراتور اتوی دوم، جانشین او به عنوان راهبه‌ی اصلی شد. آدلهاید این مقام را تا سال ۱۰۴۴ حفظ کرد. الحاقات به کلیسا در سده‌های یازدهم و دوازدهم شامل سرداب غربی (نخستین بار در ۱۱۴۹ ذکر شده)، راهروهای جانبی، بزرگ‌سازی بخش غربی (۱۱۲۷–۱۱۵۰) و برج‌ها و راهروی سرپوشیده دوطبقه (۱۱۷۰) بود. در سال ۱۱۸۸، امپراتور فریدریش یکم بارباروسا در گرنرود دربار برگزار کرد و "ناقوس بارباروسا" را هدیه داد. طاق‌های تالار عرضی در دوره گوتیک افزوده شدند. آخرین راهبه‌ی اصلی کاتولیک، شولاستیکا فون آنهالت دسائو (۱۴۶۹–۱۵۰۴) بود. جانشین او، الیزابت فون وایدا (۱۵۰۴–۱۵۷۶) اصلاحات پروتستانی را در سال ۱۵۲۱ معرفی کرد. در سال ۱۵۲۵، الیزابت توانست از آسیب به دیر در طول جنگ دهقانان آلمان جلوگیری کند. با انتقال آن به کلیسای سرزمینی، دیر استقلال خود را از دست داد و تحت نفوذ شاهزادگان محلی قرار گرفت. راهبه‌ی اصلی آنا فون پلاوئن (۱۵۳۲–۱۵۴۹) اولین مدرسه را بنیان‌گذاری کرد و از نقش دیر در ارائه مراقبت‌های پزشکی حمایت نمود. از سال ۱۵۳۳، کلیسای دانشگاهی با محله مشترک بود. هنگامی که در سال ۱۵۳۹ به گرنرود مقام شهر اعطا شد، راهبه‌ی اصلی یک نشان خانوادگی اهدا کرد. آخرین بانو دیر (و به طور پیش‌فرض راهبه‌ی اصلی)، سوفی الیزابت، دیر را در سال ۱۶۱۴ ترک کرد. در سال ۱۶۱۹، دیر به یک قلمرو سکولار شاهزاده تبدیل شد. آثار هنری قرون وسطایی برداشته شدند، ساختمان‌ها رو به زوال نهادند و بخش‌هایی از کلیسا برای کشاورزی استفاده شد. در سال ۱۶۶۹، فریدریش فون هارتسگروده شهر و کلیسا را خرید. بازسازی‌هایی در سال‌های ۱۷۵۴–۱۷۵۶ انجام شد. در سال ۱۸۰۶، با پایان امپراتوری مقدس روم، دیر نهایتاً مقام و مصونیت امپراتوری خود را از دست داد و به دوک‌نشین آنهالت-برنبورگ ضمیمه شد. در دهه‌های بعد، دیر رو به ویرانی نهاد و محتویات آن به حراج گذاشته شد تا اینکه در سال ۱۸۳۲ توسط آمت‌مان هنبرگ خریداری شد. او کلیسا را سکولاریزه کرد و دیر را به یک ملک کشاورزی تبدیل نمود. در اواخر دهه ۱۸۳۰، علاقه به کلیسا و دیر دوباره ظهور کرد، به طوری که مورخ هنر فرانتس تئودور کوگلر توصیفی را در سال ۱۸۳۸ منتشر کرد و لودویگ پوتریخ در سال ۱۸۳۹ خواستار بازسازی آن شد. به درخواست دوک الکساندر کارل فون آنهالت-برنبورگ، معمار فردیناند فون کوآست کلیسا را در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۷۳ مرمت کرد. کارهای بعدی در سال‌های ۱۹۰۷–۱۹۱۰ انجام شد، زمانی که دو برج بخش غربی ابتدا برداشته و سپس با پی‌های تقویت‌شده بازسازی شدند. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۸۴، آلمان شرقی کمونیست ساختمان‌های حیاط و دیر را مرمت کرد. در سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۸۷، فضای داخلی کلیسا بازسازی شد. پس از اتحاد مجدد، در سال ۱۹۹۲، سقف با مس پوشانده شد. کارهای بیشتری در سال‌های ۲۰۰۳–۲۰۰۴ بر روی محراب‌گاه غربی و مقبره مقدس انجام شد. بدنه مرکزی کلیسا دارای یک تالار میانی و دو تالار جانبی است که توسط تالار عرضی شرقی و بخش غربی احاطه شده‌اند که با دو برج طرفین شده است. این عناصر، که نمونه معماری کارولنژی هستند، با نوآوری‌هایی که پیش‌درآمد سبک رمانسک بودند، همراه شدند: مانند تناوب پایه‌ها و ستون‌ها (یک ویژگی بارز کلیساهای متعدد بعدی در زاکسن)، دیوارهای ضخیم، طاق‌نماهای نیمه‌کور در گالری‌های روی تالار میانی. سرستون‌ها ستون‌ها تنوعی از عناصر را نشان می‌دهند، با برگ‌های سبک‌شده کنگر و در یک مورد، سرهای انسانی. آرامگاه مارک‌گراف گرو در چهارسو پیش از پله‌های بخش گروه سرایندگان قرار دارد. با یک تخته سنگ ماسه‌ای پوشیده شده است که به شکل گرو تراشیده شده و او را در زره با شمشیر و پرچم نشان می‌دهد. یک شیر در پای اوست. در تالار جانبی جنوبی یک کپی از مقبره مسیح (نمایانگر مقبره مقدس در اورشلیم) قرار دارد که به احتمال زیاد به دوره ۱۰۸۰ تا ۱۱۳۰ بازمی‌گردد. این قدیمی‌ترین نمونه از نوع خود در آلمان و همچنین یکی از اصیل‌ترین آنهاست که اشتراک کمی با مقبره مقدس در اورشلیم دارد. ورودی سازه در سده دوازدهم، هنگامی که گالری‌ها افزوده شدند، از سمت شرق معمول به ضلع شمالی منتقل شد. بخش‌هایی از تزئینات بیرونی مقبره عمداً تخریب شدند، اما مشخص نیست که آیا این در جریان بازسازی سده دوازدهم رخ داد یا در نهایت با معرفی اصلاحات پروتستانی در سال ۱۶۱۶. مجسمه‌های داخلی و بیرونی مقبره به عنوان یک شاهکار هنر مجسمه‌سازی رمانسک آغازین در نظر گرفته می‌شوند. نگارخانه منابع External links Official website (به آلمانی) Page at transromanica website بایگانی‌شده در ۲۰۱۵-۱۱-۲۶ توسط Wayback Machine (به آلمانی و انگلیسی) Website of Strasse der Romanik (tourist route) بایگانی‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۱ توسط Wayback Machine (به آلمانی و انگلیسی)