Volqa-Kama qoruğu

Volqa-Kama Dövlət Biosfer Təbiət Qoruğu — Rusiya ərazisində, Tatarıstan Respublikasına məxsus biosfer qoruğu. Volqa-Kama dövlət qoruğu 13 aprel 1960-cı ildə yaradılmışdır. RSFSR-in Nazirlər Sovetinin № 510 saylı qərarı ilə formalaşan bu qoruqda Orta Volqanın meşə örtüyü və meşə-çöl ekosistemi qorunur. Ümumi məlumat Qoruq Tatarıstan Respublikasının Zelenodol rayonunda, Volqa çayının sağ terrasında yerləşir. 2001-ci ilə qədər qoruğun sahəsi 8024 hekatar olmuşdur. Rusiya Federasiyasının 9 aprel 2001-ci il № 277 saylı qərarı ilə qoruğun sahəsi genişləndirilərək 10 091,2 hektara çatdırıldı. Qoruq iki hissədən ibarətdir — Saralin və Rayf. Bu ərazilər birbirindən 100 km aralıda yerləşir. Ən yaxın olan hissə Kazan şəhərindən 50 km cənubda yerləşir. Qoruğun ərazisinə Kuybışev su anbarı daxildir. Sahəsi 1,3 min.hektar olan bu ərazidə Volqa, Kama və Meşa çayları birləşir. Tatarıstan Respublikasının 21 iyun 1995-ci il, 407 saylı qərarına əsasən qorunan ərazinin sahəsi 15 000 hektardır. Volqa-Kama qoruğunun ərazisi yeddi kənd təsərrüfatı sahəsi ilə həmsərhəddir. Bura quşçuluq fabriki, heyvandarlıq və tərəvəz və s. sahələri daxildir. Relyefi Rayf ərazisi düzənkil relyefə malikdir. Əsasən yarğan və bataqlıqlar üstünlük təşkil edir. Saral ərazisi isə hündür olması ilə xarakterizə olunur. Saral ərazisinə Kuybışev su anbarı daxildir. Qoruq ərazisinin əsas çayı - Sumkadır. Ərazidə olan göllər və bataqlıqlar vahid sistem yaradır. Ən böyük göl — Raif gölüdür. Çay Sumka çayının axımını nizamlayır. Əvvəllər Raif, Belo-Bezvodnoe və İlant gölləri ümumi bir su hövzəsi idi. Təsərrüfat işləri nəticəsində Böyük Raif gölü üç hissəyə parçalanmış. İqlimi Mülayim-kontinental iqlimin kəskin temperatur dəyişikliyinə məruz qalan tipinə aiddir. Bol yağıntıya malikdir. Ədəbiyyat Постановление ВЦИК, СНК РСФСР от 10.02.1935 Об утверждении сети полных заповедников общегосударственного значения В. И. Гаранин, К. Г. Гильмутдинов, Н. Н. Скокова, Б. Д. Хасаншин. Волжско-Камский заповедник // Заповедники европейской части РСФСР. II / Под ред. В. В. Соколова, Е. Е. Сыроечковского. — М.: Мысль, 1989. — С. 96—108. İstinadlar