Jembajevo

Jembajevo (ruse Ембаево; tatare Олы Малцын, Ямбай) estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), centro de Jembajeva kampara municipo (ruse Ембаевское сельское поселение). Antaŭe ĝi nomiĝis Jenbajevo-Jurtoj (ruse Юрты Енбаевские, Jurti Jenbajevskije). La apuda meandra lago nomiĝis Malcik (ruse Мальцык, Манцык, Енбаевское), nun simple Starica (ruse Старица, do Meandra Lago). Loĝantoj origine estis buĥaranoj. Geografio Jembajevo situas ĉe la ŝoseo R-404 (norde) kaj rivero Turo sude. La plej proksimaj vilaĝoj estas Turjaevo (oriente), Istoĉnik (okcidente) kaj Jar (nordokcidente). Loĝantaro Nomo Laŭ legendo, la vilaĝon fondis 7 uloj venintaj el Buĥaro kaj ĝia nomo tradukeblas kiel "unu el sep" aŭ "nova negocisto, riĉulo". Regionografo Aleksandr Ivanenko supozas ke unu el la fondintoj nomiĝis Jembaj. Historio En 1825 aperis ledfabriko, produktinta ĝis 5 000 juftojn jare. Fine de la 19-a jarcento ĝi apartenis al buĥarano Abdulla Nijasov kaj profitis po 2 ĝis 3 mil rublojn jare. Tie laboris 2 metiistoj kaj 4 asistantoj. En 1841 ekfunkciis madraso. Ĝis 1871 ĝin financis buĥarano-komercisto Gabdelnijazov, poste Karmiŝakov-fratoj (ruse Кармышаковы). Komence de la 1860-aj jaroj tie estis 149 kortoj, en kiuj loĝis 460 viroj kaj 446 inoj. Vilaĝanoj kultivis 120 desjatinojn (131 hektarojn) da grenaj kampoj, havis 160 ĉevalojn, 160 bovinojn, 80 ŝafojn, sed ne havis kaprojn, nek porkojn. Lokanoj komercis pri paperaĵoj, kaptis bestojn, vendadis feraĵojn kaj gisferaĵojn al Kirgiza stepo, transportis negocistajn varojn. Plejparton de siaj varoj ili interŝanĝis kontraŭ ledoj kaj ŝafaj feloj. Iuj estis komercantaj surbaze de prokuroj en Petropavlovsko, Semipalatinsko kaj Troicko, vendante paperaĵojn ĉiu kontraŭ 300 ĝis 500 rublojn jare. Iuj dum la Irbita foiro servis kiel kolportistoj de etaj varoj aŭ dungiĝis kiel komizoj salajrante po 70 ĝis 200 rublojn jare. Tiutempe en du domoj oni bredis melkoĉevalinojn, farante el ilia lakto kumison, interalie por kuracado de pulmomalsanoj. Funkciis granda moskeo kaj madraso por knaboj, en kiu speciala mulao instruis ĝis 39 lernejanojn.. En 1899 la vilaĝo iĝis centro de Buĥarana alinaciula subdistrikto (ruse Бухарская инородческая волость), kiu estis parto de Tjumena distrikto kaj enhavis 13 setlejojn. La 22-an de decembro 1922 Jembajevo iĝis centro de Jembajeva vilaĝa konsilio (ruse Ембаевский сельсовет). En 1928 en madraso ekfunkciis tatara nacia lernejo, kies unua direktoro iĝis I. Muratov. 30 jarojn ĝin estris Gumer Iŝimoviĉ Aĥtjamov, omaĝe al kiu estis nomita unu el la stratoj. En la 1950-aj ĝi iĝis mezlernejo. Tiutempe ĝia direktoro estis kandidato de pedagogiaj sciencoj Jaĥja Ĥamzoviĉ Mannjapov. Longan tempon ĝin estris Sulejman Kolĉakoviĉ Biktimirov. En ĝi lernis Heroo de Sovetunio Aĥmetraŝit Aŝirbekov, folkloristo Ĥamit Jarmi, kandidato de agrikulturaj sciencoj Ĥamidulla Baldaŝjov. En septembro 1922 estis establita agrikultura kooperativo "Zarja" (ruse сельскохозяйственная артель "Заря", do Aŭroro). En 1928 surbaze de ĝi estis kreita komuno "Buĥar", kiu en 1930 transformiĝis je kolĥozo. Komence de la 1960-aj jaroj ĉiuj kolĥozoj de Jembajeva vilaĝa konsilio estis unuigitaj je la kolĥozo, kiu en septembro 1961 ricevis nomon de Miĥail Kalinin. Unuafoje en Tjumena provinco tie estis konstruita irigacia sistemo, uzata en granda legomejo. Naturo Ĉe la okcidenta rando de la vilaĝo troviĝas naturmemorindaĵo de regiona signifo Jembajevo, kiu etendiĝas sud la maldekstra bordo de Turo je 68,373 hektaroj. Plejparton okupas betula-pina arbaro kun almiksaĵoj de tremolo. Subarbaraĵo estas densa kaj diverseca: frangolo, kratago, sambuko, paduso, viburno, sorpujo, saliko, rozo, rubuso, nigra ribo. De apudaj vilaĝoj kaj somerdomaj setlejoj tien penetris: negundo, Malus baccata, tatara lonicero (Lonicera tatarica), ordinara amelanĉo, groso. Renkonteblas stepaj specioj: Cotoneaster melanocarpus, Spiraea crenata. Kelkloke estas terenoj kovritaj je mirtelo. Inter la herboj dominas poacoj kaj arbaraj herboj: Calamagrostis arundinacea, odora poligonato, Solidago virgaurea, Dianthus versicolor, kliniĝanta sileno (Silene nutans), Chimaphila umbellata, Selinum dubium, arbara geranio (Geranium sylvaticum), ŝtonbero (Rubus saxatilis), frago, Agrostis gigantea, alopekuro, pooj. Abundas filikoj kaj ekvizetoj: pteridio (kelkloke dominanta), ordinara atirio (Athyrium filix-femina), ordinara driopterido (Dryopteris carthusiana), struta filiko, vintra ekvizeto (Equisetum hyemale), kampa ekvizeto (Equisetum pratense). Ĉe arbarrandoj kreskas: Agrimonia pilosa, Galium spurium, ruĝa trifolio, Vincetoxicum stepposum, herbeja veroniko (Veronica chamaedrys), ombrela hieracio (Hieracium umbellatum). La grundo estas kovrita je verdaj muskoj. Bestoj estas relative maloftaj pro proksimeco de setlejoj kaj ŝoseo. Renkonteblas neĝleporo, ronĝuloj kiel stria apodemo (Apodemus agrarius), soriko arbara (Sorex araneus), kletrionomuso ruĝa (Clethrionomys glareolus). Birdoj estas reprezentitaj je griza korniko, granda buntpego, kukolo, griza turdo, ĝardenruĝvostulo, blanka motacilo, frugilego, kolombo, eŭropazia garolo ka. Inter la insektoj rimarkindas admiral-papilio, kiu estas enlistigita en la Ruĝa Libro de Tjumena provinco, ĉar tio estas nordorienta rando de ĝia vivareo, do ĝia nombro ĉi tie estas kontrolenda. La areo estas ofte vizitata de lokanoj kaj turistoj. Vidu ankaŭ Turjaevo Buĥaranoj Referencoj