BTR-60

Το BTR-60 είναι τροχοφόρο τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Ιστορία Το BTR-60 άρχισε να σχεδιάζεται το 1955, όταν τα μειονεκτήματα των BTR-40 και BTR-152 άρχισαν να γίνονται εμφανή και έτσι αποφασίστηκε ότι χρειάζονταν αντικατάσταση. Οι χαμηλές επιδόσεις μάχης των BTR-152 και BTR-40 αποκαλύφθηκαν όταν ο αιγυπτιακός στρατός τα χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ και επίσης όταν ο σοβιετικός στρατός τα χρησιμοποίησε στις μάχες στους δρόμους της Βουδαπέστης κατά τη διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956. Αυτοί ήταν μεταξύ των λόγων για τους οποίους αναπτύχθηκε το νέο APC. Μεταξύ 1956 και 1957, αποφασίστηκε να μετατραπούν όλα τα τμήματα τυφεκιοφόρων και μηχανοκίνητων τυφεκίων σε τμήματα μηχανοκίνητων τυφεκίων και καταρτίστηκε απαίτηση για ένα νέο όχημα μεταφοράς. Η ανάπτυξη προχώρησε σε δύο δρόμους: ένα πιο ακριβό όχημα που τελικά θα γινόταν το BMP-1, για χρήση σε τμήματα αρμάτων μάχης και ένα φθηνότερο όχημα για χρήση σε τμήματα μηχανοκίνητων τουφεκιών, που τελικά θα γινόταν το BTR-60. Δύο γραφεία σχεδιασμού δόθηκαν οι απαιτήσεις, η GAZ με επικεφαλής τον V. A. Dedkov και η ZIL με επικεφαλής τους Rodionov και Orlov. Οι απαιτήσεις έλεγαν ότι το όχημα πρέπει να έχει κίνηση σε όλους τους τροχούς, τουλάχιστον δύο περιστρεφόμενους άξονες, ανεξάρτητη ανάρτηση καθώς και δυνατότητες κινητικότητας και διέλευσης που του επιτρέπουν να λειτουργεί παράλληλα με ρεζερβουάρ. Το όχημα έπρεπε επίσης να είναι αμφίβιο. Η ομάδα σχεδιασμού της GAZ άρχισε να εργάζεται για το νέο APC τον χειμώνα του 1956. Παρά το γεγονός ότι ο στρατός ήθελε ένα πλήρως στεγασμένο όχημα με σύστημα προστασίας NBC, το σχέδιο GAZ δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά. Υποστηρίχθηκε ότι η βολή από το στενό εσωτερικό θα ήταν δύσκολη και ότι ο περιορισμός των απωλειών δεν ήταν προτεραιότητα. Το πρωτότυπο κατασκευάστηκε μεταξύ 1957 και 1958. Η ZIL ανέπτυξε ένα σχέδιο 6x6, το ZIL-153, παρόμοιο σε σχήμα κύτους με το σχέδιο GAZ. Υπήρχαν επίσης τρία άλλα πρωτότυπα 8x8: Ob'yekt 560 (επίσης γνωστό ως MMZ-560), Ob'yekt 1015 (αναπτύχθηκε από την KAZ), Ob'yekt 1015B (αναπτύχθηκε από την KAZ, είχε οπλισμό και ρεύμα με πυργίσκο προπέλες, επίσης γνωστές ως BTR-1015B) και Ob'yekt 1020B (αναπτύχθηκε από την KAZ). Όλα τα πρωτότυπα υποβλήθηκαν και πέρασαν από κρατικές δοκιμές το 1959. Παρόλο που το Ob'yekt 1015B είχε καλύτερη απόδοση, επιλέχθηκε το σχέδιο GAZ και δόθηκε η ονομασία BTR-60P. Επισήμως, η επιτροπή που έλαβε την απόφαση το έκανε λόγω των παραγωγικών δυνατοτήτων και της εμπειρίας του εργοστασίου GAZ. Ο κύριος λόγος ήταν ότι ο σχεδιασμός της GAZ ήταν ο απλούστερος και φθηνότερος και εισήγαγε τις λιγότερες τεχνολογικές εξελίξεις, που διευκόλυνε τη μαζική παραγωγή. Το BTR-60P είχε διαμερίσματα πληρώματος και στρατευμάτων με ανοιχτή οροφή, κάτι που θεωρήθηκε σοβαρό μειονέκτημα. Αντίστοιχα, μια νέα έκδοση με θωρακισμένη οροφή, που ονομάστηκε BTR-60PA, τέθηκε σε παραγωγή το 1963. Η χωρητικότητα αυτής της νέας έκδοσης μειώθηκε από 16 στρατιώτες σε 14 στρατιώτες. Η εμφάνιση του γερμανικού HS.30 APC, το οποίο ήταν οπλισμένο με πυροβόλο των 20 χλστ., προκάλεσε την προσθήκη του κωνικού πυργίσκου BPU-1. Αυτός ο πυργίσκος, ο οποίος αναπτύχθηκε αρχικά για το αμφίβιο τεθωρακισμένο προσκοπικό αυτοκίνητο BRDM-2, ήταν οπλισμένος με το βαρύ πολυβόλο KPVT 14,5 mm και ένα πολυβόλο τανκ PKT 7,62 mm. Το νέο όχημα ονομάστηκε BTR-60PAI και τέθηκε σε παραγωγή το 1965. Αντικαταστάθηκε, ωστόσο, γρήγορα από το BTR-60PB, το οποίο διέθετε καλύτερο σύστημα παρακολούθησης για τα πολυβόλα. Περιγραφή Το BTR-60 ήταν ένα επαναστατικό σχέδιο για την εποχή του. Είχε μια μη τυποποιημένη διάταξη για ένα APC. Το διαμέρισμα πληρώματος ήταν μπροστά, το διαμέρισμα στρατευμάτων στη μέση και το διαμέρισμα κινητήρα πίσω. Αυτό σήμαινε ότι, ενώ το BTR-60 δεν μοιραζόταν ορισμένες από τις αδυναμίες που είχαν άλλα APC, είχε αρκετά μειονεκτήματα από μόνο του. Το BTR-60 διαθέτει ανάρτηση 8x8. Αρχικά, υπήρχαν δυσκολίες στην εξεύρεση κατάλληλου κινητήρα για αυτό. Υπήρχαν δύο επιλογές. Είτε να εγκαταστήσουν τον 6-κύλινδρο κινητήρα του παλαιότερου BTR-40 80 ίππων, ο οποίος ήταν ο ίδιος με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε στο φορτηγό GAZ-63 στο οποίο βασίστηκε το BTR-40 και προήλθε από το επιβατικό αυτοκίνητο GAZ-11-73 της δεκαετίας του 1930-1940, που ήταν αντίγραφο ενός σχεδίου Dodge και δεν είχε λάβει σχεδόν καμία ενημέρωση από αυτούς και ήταν πολύ ξεπερασμένο. Η δεύτερη επιλογή ήταν να εγκατασταθεί ένας πολύ πιο ισχυρός και σύγχρονος κινητήρας YaAZ 210 ίππων, ο οποίος όμως αποδείχθηκε πολύ βαρύς. Τελικά, χρησιμοποιήθηκε ο ξεπερασμένος 6-κύλινδρος κινητήρας και δύο από αυτούς τοποθετήθηκαν δίπλα-δίπλα στο πίσω μέρος του οχήματος. Ωστόσο, ο κινητήρας δεν ελήφθη ως έχει και ήταν κάπως βελτιωμένος, και τώρα παρήγαγε 90 ίππους. Η συνδυασμένη ισχύς των κινητήρων είναι 180 ίπποι (134 kW). Κάθε κινητήρας κινεί δύο άξονες του οχήματος. Ο κινητήρας στα δεξιά κινεί τον δεύτερο και τον τέταρτο άξονα, ενώ αυτός στα αριστερά κινεί τον πρώτο και τον τρίτο άξονα. Ο κινητήρας στα δεξιά κινεί τον δεύτερο και τον τέταρτο άξονα, ενώ ο κινητήρας στα αριστερά τον πρώτο και τον τρίτο άξονα. Κάθε κινητήρας έχει το δικό του κιβώτιο ταχυτήτων τεσσάρων ταχυτήτων με υδραυλικά ελεγχόμενο συμπλέκτη μονής θωράκισης και εξάτμιση. Κάθε άξονας έχει το δικό του διαφορικό και είναι κρεμασμένος σε εγκάρσιες ράβδους στρέψης. Οι δύο πρώτοι άξονες έχουν ο καθένας δύο υδραυλικούς απορροφητές, ενώ ο τρίτος και ο τέταρτος έχουν μόνο έναν. Το πρώτο και το δεύτερο ζεύγος τροχών μπορούν να περιστραφούν. Τα κενά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου άξονα και μεταξύ του τρίτου και του τέταρτου άξονα είναι ίσα. Το κενό μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου άξονα είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από τους άλλους. Η ρύθμιση των δύο κινητήρων έχει ένα πλεονέκτημα στο γεγονός ότι κάθε κινητήρας θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς τον άλλο. Αυτό σημαίνει ότι εάν ο ένας κινητήρας είναι απενεργοποιημένος, δεν επηρεάζει τον άλλο και το όχημα μπορεί να κινηθεί ακόμα, αν και με μειωμένη ταχύτητα. Αυτή η ρύθμιση, ωστόσο, προκάλεσε αρκετά προβλήματα που είτε δεν υπάρχουν στα μονοκινητήρια οχήματα είτε δεν ήταν τόσο σοβαρά: η ίδια η σχεδίαση ήταν περίπλοκη και ο όγκος της εργασίας που έπρεπε να γίνει κατά τη συντήρηση και την επισκευή ήταν υψηλότερος από ό,τι σε οχήματα με μονοκινητήριο. Οι ίδιοι οι κινητήρες προορίζονταν αρχικά για χρήση επιβατικών αυτοκινήτων και ελαφρών φορτηγών, πράγμα που σήμαινε ότι δούλευαν σε ακραίες συνθήκες που δεν είχαν αρχικά προβλεφθεί για αυτούς. Εξαιτίας αυτού, οι βλάβες του κινητήρα ήταν συχνές. Στο BTR-60, το μέρος διαμονής του πληρώματος βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του οχήματος και είχε οροφή – σε αντίθεση με το μέρος των στρατευμάτων, το οποίο έλαβε για πρώτη φορά με την εισαγωγή του BTR-60PA. Στα BTR-60P και BTR-60PA, το πλήρωμα αποτελείται από έναν οδηγό και έναν διοικητή. Η θέση του οδηγού βρίσκεται στα αριστερά και η θέση του διοικητή είναι στα δεξιά. Στα BTR-60PAI, BTR-60PB και BTR-60PZ, το πλήρωμα αποτελείται από έναν οδηγό, έναν διοικητή και έναν πυροβολητή. Η θέση των σταθμών οδηγού και διοικητή παρέμεινε αμετάβλητη στα μεταγενέστερα μοντέλα. Ο πυροβολητής χειρίζεται τον πυργίσκο BPU-1, χρησιμοποιώντας το οπτικό σκόπευτρο PP-61A. Στο BTR-60P, τόσο ο οδηγός όσο και ο διοικητής επάνδρωσαν τις θέσεις τους μπαίνοντας στο όχημα από τα πλάγια. Το BTR-60PA εισήγαγε δύο καταπακτές πάνω από τους σταθμούς τους και τα μέλη του πληρώματος έπρεπε να ανέβουν στην κορυφή του οχήματος για να τις χρησιμοποιήσουν. Η μέθοδος εισόδου δεν άλλαξε στα μεταγενέστερα μοντέλα παραγωγής. Το BTR-60B εισήγαγε μια πλαϊνή πόρτα για τον πυροβολητή στη δεξιά πλευρά και θύρες βολής τόσο για τον οδηγό όσο και για τον κυβερνήτη και δύο για τον πυροβολητή, ένα σε κάθε πλευρά. Τόσο ο οδηγός όσο και ο διοικητής έχουν όψη προς τα εμπρός μέσα από αλεξίσφαιρα παρμπρίζ, πάνω στα οποία μπορούν να χαμηλώσουν τα χαλύβδινα καλύμματα. Στα BTR-60P και BTR-60PA, τα καλύμματα είχαν υποδοχές όρασης και πρόσθετες υποδοχές και στις δύο πλευρές του θαλάμου του πληρώματος. Αυτά αφαιρέθηκαν στο BTR-60PB υπέρ δύο περισκοπίων σε κάθε πλευρά. Στα πρώτα μοντέλα των BTR-60P και BTR-60PA, μόνο ο οδηγός είχε περισκόπιο, ενώ ο διοικητής είχε αφαιρούμενο υπέρυθρο προβολέα OU-3. Στο BTR-60PB, τόσο ο οδηγός όσο και ο κυβερνήτης έχουν τρία περισκόπια στο μπροστινό μέρος (το κεντρικό περισκόπιο του διοικητή μπορεί να είναι δύσκολο να το δει κανείς καθώς βρίσκεται ακριβώς κάτω από το υπέρυθρο φως OU-3). Το όχημα ήταν συνήθως εξοπλισμένο με ραδιόφωνο R-113. Ωστόσο, ορισμένα μοντέλα χρησιμοποιούσαν το R-123. Το αρχικό μοντέλο παραγωγής BTR-60P δεν είχε νυχτερινή όραση και είχε μόνο τέσσερις προβολείς (δύο υπέρυθρους, δύο λευκούς, έναν από κάθε είδος ανά πλευρά, αυτοί παρέμειναν σε όλα τα μοντέλα BTR-60). Τα τελευταία μοντέλα BTR-60P εφοδιάστηκαν με νυχτερινή όραση. το TKN-1 που συνδέεται με τον υπέρυθρο προβολέα OU-3 για τον κυβερνήτη και το TWN-2 για τον οδηγό. Αυτό παρέμεινε αμετάβλητο στα μεταγενέστερα μοντέλα. Η θωράκιση του κύτους είναι κατασκευασμένη από συγκολλημένο χάλυβα και παρέχει προστασία από πυρά μικρών όπλων και θραύσματα. Η μετωπική θωράκιση μπορεί να αντέξει σφαίρες 7,62 mm από οποιοδήποτε βεληνεκές. Η υπόλοιπη θωράκιση μπορεί να αντέξει σφαίρες 7,62 mm από εμβέλεια 100 m. Το BTR-60 είναι πλήρως αμφίβιο, προωθείται στο νερό από έναν πίδακα που είναι κεντρικά τοποθετημένος στο πίσω μέρος του κύτους. Ωστόσο, ήταν επιρρεπής σε βλάβες. Όταν δεν χρησιμοποιείται, προστατεύεται από τα πλευρικά ανοιγόμενα καπάκια. Πριν εισέλθετε στο νερό, θα πρέπει να τοποθετήσετε το πτερύγιο στο μπροστινό μέρος της γάστρας για να αποτρέψετε την πλημμύρα νερού πάνω από την πλώρη. Ενώ βρίσκεται στη θέση ταξιδιού του, χρησιμεύει ως πρόσθετη κάτω μετωπική θωράκιση. Το BTR-60 κατασκευάστηκε μεταξύ 1960 και 1975. Η βασική σχεδίαση του BTR-60 εξελίχθηκε αργότερα στα BTR-70, BTR-80 και BTR-90, το τελευταίο από τα οποία κατασκευάστηκε μέχρι το 2011. Αυτές οι παραλλαγές είχαν πολλές βελτιώσεις σε σχέση με την αρχική έκδοση, όπως η κατάργηση του παλιού 6-κύλινδρου κινητήρα και τον αντικατέστησαν με πιο ισχυρούς και σύγχρονους κινητήρες. Παρήχθησαν περίπου 26.998 οχήματα. Υπηρεσία Το BTR-60 άρχισε να χρησιμοποιείται από τον σοβιετικό στρατό σε μεγάλους αριθμούς από το 1960. Αρχικά τέθηκε σε υπηρεσία στον Σοβιετικό Στρατό και αργότερα στο Σώμα Πεζοναυτών. Το BTR-60 τέθηκε σε υπηρεσία με τον σοβιετικό στρατό την εποχή που η ΕΣΣΔ εξοπλιζόταν σε μαζική κλίμακα. Η πρώτη χρήση σοβιετικών BTR-60 σε ένοπλη σύγκρουση έγινε κατά τη διάρκεια της εισβολής του Συμφώνου της Βαρσοβίας το 1968 στην Τσεχοσλοβακία. Ωστόσο, σοβαρές περιπτώσεις μάχης που τα οχήματα πήραν μέρος ήταν σπάνιες. Η πρώτη πραγματική πολεμική χρήση του BTR-60 έγινε κατά τη διάρκεια της σινοσοβιετικής σύγκρουσης συνόρων στο νησί Zhenbao (Νησί Damansky εκείνη την εποχή) τον Μάρτιο του 1969. Οι συνοριακές μονάδες που δρούσαν στο νησί ήταν εξοπλισμένες με BTR-60PB, ενώ η 57η Η ομάδα συνοριακής απόσπασης ήταν εξοπλισμένη με BTR-50P και BTR-50PK. Το BTR-60 αποδείχθηκε ένα αξιόλογο όχημα, αν και υπέστη υψηλές απώλειες λόγω του μεγάλου αριθμού RPG που χρησιμοποιούσαν οι Κινέζοι και των λαθών που έκαναν οι διοικητές των APC λόγω της ανεπαρκούς εμπειρίας μάχης τους με τα νέα οχήματα. Οι υψηλές απώλειες λόγω χτυπημάτων RPG δεν ήταν απροσδόκητες, καθώς η θωράκιση του BTR-60 σχεδιάστηκε για να προστατεύει το όχημα από πυρά φορητών όπλων και σκάγια, αλλά όχι εξειδικευμένα αντιαρματικά όπλα. Η πιο αποτελεσματική τακτική που βρέθηκε για τη χρήση BTR-60PB ήταν η κάλυψη του αποβιβασμένου πεζικού. Αυτή είναι μια δουλειά πιο κατάλληλη για οχήματα μάχης πεζικού παρά για τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, των οποίων ο κύριος ρόλος είναι η μεταφορά πεζικού στο πεδίο της μάχης και η παροχή προστασίας πανοπλίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το BMP-1, το πρώτο όχημα μάχης πεζικού μαζικής παραγωγής στον κόσμο, ξεκίνησε την παραγωγή το 1966 και ως εκ τούτου ο Σοβιετικός Στρατός είχε πολύ μικρό αριθμό οχημάτων στη διάθεση των οχημάτων κατά την εποχή της σινοσοβιετικής συνοριακής σύγκρουσης. Κατά τη διάρκεια των αγώνων του Μαρτίου, οι Κινέζοι κατάφεραν να συλλάβουν τέσσερα BTR-60PB και ένα T-62 MBT. Τα BTR-60PB χρησιμοποιήθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια της συνοριακής σύγκρουσης ανατολικά της λίμνης Zhalanashkol στο Καζακστάν (Καζακική ΣΣΔ εκείνη την εποχή) τον Αύγουστο του 1969. Κατά τη διάρκεια των μαχών, η θωράκιση του BTR-60PB αποδείχθηκε ανεπαρκής. Το BTR-60PB χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλους αριθμούς κατά το αρχικό μέρος του σοβιετικού-αφγανικού πολέμου. Αυτό συνέβη επειδή οι μονάδες που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά για αυτήν την επιχείρηση δεν ήταν η κορυφαία προτεραιότητα του σοβιετικού στρατού, ο οποίος έδινε προτεραιότητα στις μονάδες που σταθμεύουν στην Ανατολική Γερμανία. Τα ίδια σχεδιαστικά ελαττώματα υπήρχαν κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης και το όχημα έγινε ακόμη πιο ευάλωτο λόγω του είδους των μαχών που έλαβαν χώρα στο Αφγανιστάν. Οι παλιοί 6-κύλινδροι βενζινοκινητήρες παρουσίασαν συχνές απώλειες ισχύος και υπερθέρμανση λόγω του κλίματος των τροπικών ορεινών για το οποίο δεν ήταν κατάλληλοι. Επίσης, ο πυργίσκος του BTR-60PB δεν μπορούσε να υψώσει τον οπλισμό του αρκετά ψηλά για να πυροβολήσει τους Μουτζαχεντίν που επιτίθενται από ψηλά εδάφη. Όπως και κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης σινοσοβιετικών συνόρων, πολλά BTR-60PB έπεσαν θύματα RPG. Εξαιτίας αυτών των μειονεκτημάτων, τα BTR-60PB αντικαταστάθηκαν από BTR-70 το συντομότερο δυνατό σε σημείο όπου το BTR-60 χρησιμοποιούταν μόνο σαν όχημα εντολών. Σοβιετικά BTR-60, BTR-70 και BTR-80 χρησιμοποιήθηκαν για να διαλύσουν τις διαδηλώσεις στην Τιφλίδα το 1989 και να σταματήσουν τις μάχες στα σύνορα μεταξύ της Ουζμπεκικής ΣΣΔ και της Κιργιζίας ΣΣΔ. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και τη Νότια Οσετία. Το 1990 χρησιμοποιήθηκαν στο Βίλνιους για την καταστολή των κινημάτων ανεξαρτησίας της Λιθουανίας. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, τα περισσότερα BTR-60 στη σοβιετική υπηρεσία είχαν αντικατασταθεί από τα BTR-70 και BTR-80, ωστόσο μερικά εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνταν σε δευτερεύοντες ρόλους. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, πολλά BTR-60 αποσύρθηκαν από την υπηρεσία λόγω της απαρχαιωμένης σχεδίασής τους και ειδικά των προβλημάτων κινητήρα τους, και είτε πωλήθηκαν ως στρατιωτικό πλεόνασμα, είτε εξήχθησαν σε άλλες χώρες είτε πωλήθηκαν στην OMON. Περίπου 27 BTR-60PB που κληρονόμησε η Μολδαβία χρησιμοποιήθηκαν από τον στρατό της κατά τη διάρκεια του πολέμου της Υπερδνειστερίας. Ένας αριθμός BTR-60 χρησιμοποιήθηκε από τον γεωργιανό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου 1992-1993 στην Αμπχαζία. Ωστόσο, ο ρωσικός στρατός διατήρησε στην υπηρεσία περίπου 500 BTR 60, αν και δευτερεύοντα, και μερικά από αυτά χρησιμοποιήθηκαν στον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας, αλλά λίγο αργότερα αυτός ο τύπος οχήματος αποσύρθηκε από τη στρατιωτική υπηρεσία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, σχεδόν όλα τα BTR-60 που απομένουν στο ενεργό απόθεμα της Ρωσίας λειτουργούν από τη Συνοριακή Υπηρεσία. Ένας αριθμός BTR-60 έχει επίσης διατηρηθεί από τα Στρατεύματα Ραδιολογικής, Χημικής και Βιολογικής Άμυνας των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, μερικά από αυτά τα BTR-60 αναπτύχθηκαν στη ζώνη αποκλεισμού του Τσερνομπίλ κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, με τουλάχιστον ένα που συνελήφθη από τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου, ο Ουκρανικός Στρατός χρησιμοποίησε πολλές παραλλαγές BTR-60. Η Ουκρανική Εθνοφρουρά, έχει αναπτύξει BTR-60PB για επιχειρήσεις κατά των ανταρτών στην Ανατολική Ουκρανία. Η Σοβιετική Ένωση επένδυσε πολλά στην ενίσχυση των μηχανοποιημένων και θωρακισμένων δυνατοτήτων των Λαϊκών Ενόπλων Δυνάμεων για την Απελευθέρωση της Αγκόλα (FAPLA) κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Αγκόλα. Για το σκοπό αυτό, παρείχε στην FAPLA λίγο λιγότερο από 500 BTR-60 ως μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος στρατιωτικής βοήθειας μεταξύ 1975 και 1989. Η FAPLA έλαβε αρχικά 74 BTR-60PB το 1975 και παρήγγειλε άλλα 175 BTR-60PB το 1980, τα οποία παραδόθηκαν μεταξύ 1981 και 1985. Το 1987 και το 1988, οι μηχανοκίνητες ταξιαρχίες της Αγκόλα παρέλαβαν άλλα 250 BTR-60PB και μερικά οχήματα διοίκησης BTR-60R-145BM. Ωστόσο, το BTR-60 είδε ενεργή υπηρεσία σχεδόν σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ, τα κράτη διάδοχά του, και μάλιστα εξήχθη σε χώρες εκτός αυτού, όπως η Φινλανδία και η Γιουγκοσλαβία. Στην Κίνα, κατά τη διάρκεια του Σινοβιετικού Σοβιετικού πολέμου στα σύνορα, χρησιμοποιήθηκε ένας αριθμός κατασχεθέντων BTR-60 για την αναστροφή μηχανικής τους και την κατασκευή ενός οχήματος που βασίστηκε σε αυτά τον Μάρτιο του 1969. Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ωστόσο, το όχημα δεν τέθηκε σε κυκλοφορία σε μεγάλους αριθμούς, επειδή το πρωτόγονο οδικό σύστημα της ΛΔΚ και το ανώμαλο έδαφος σήμαιναν ότι το τροχοφόρο APC δεν ήταν κατάλληλο για τις κινεζικές συνθήκες, καθώς δεν είχε την ικανότητα εκτός του δρόμου των παρακολουθούμενων APC στο κινεζικό απόθεμα. Θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι, πριν από τη Σινοσοβιετική διάσπαση, η ΛΔΚ εισήγαγε 100 BTR-40 και 100 BTR-152 από την ΕΣΣΔ και κατασκεύαζε αντίγραφα αυτών των οχημάτων. και αυτά υπηρέτησαν με τον PLA μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η εμπειρία που αποκτήθηκε μέσω της αντίστροφης μηχανικής του BTR-60 βοήθησε τη ΛΔΚ να αναπτύξει άλλα πιο προηγμένα τροχοφόρα APC αργότερα στη δεκαετία του 1980. Ένα αντίγραφο του BTR-60 κατασκευάστηκε επίσης στη Ρουμανία ως σειρά TAB-71. Εκδόσεις Αν δεν είναι προφανές, λόγω των διαφόρων ονομάτων που δίνονται στα προαναφερθέντα BTR-60, θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλές εκδόσεις του οχήματος κατασκευάστηκαν για διάφορες χρήσεις ή τροποποιήσεις στη σχεδίαση, όπως βελτιώσεις στον κινητήρα, το σύστημα μετάδοσης κίνησης ή τη θέση του όπλου στο όχημα. Σημειώσεις και παραπομπές εξωτερικοί σύνδεσμοι Περιγραφή (στα ρωσικά) και γκαλερί φωτογραφιών στο armoured.vif2.ru Περίπατος BTR-60PB