Фйодор Михайлович Достоєвски

Фйодор Михайлович Достоєвски (рус. Фёдор Михайлович Достоевский; Москва, 11. новембeр 1821 — Санкт Петербург, 9. фебруар 1881) бул русийски писатель и новинар. Литературни дїла Достоєвского превипитую чловеково роздумованя и живот у проблематичней политичней, дружтвеней и духовней атмосфери Русиї 19. вика и занїмаю ше зоз рижнима филозофскима и релиґиознима темами. Його найпризнатши романи то Злодїйство и кара (1866), Идиот (1869), Зли духи (1872) и Браца Карамазово (1880). Його новела Записи зоз поджемя зоз 1864. ше трима за єдно зоз перших дїлох еґзистенциялистичней литератури. Числени литературни критичаре преглашую го за єдного зоз найвекших романописательох на швеце прето же ше велї його романи и приповедки тримаю за ремек-дїла котри маю барз вельки уплїв. Родзени у Москви 1821. року, Достоєвски ше у вчасней младосци упознал зоз литературу прейґ сказкох и леґендох, як и кнїжкох русийских и странских авторох. Мац му умарла 1837. року кед мал 15 роки, а теди напущел и школу и уписал ше на Николаєвски воєнотехнїчни институт. Кед дипломовал, робел як инженєр и кратки час уживал у розкошним способу живота, а прекладал и кнїжки же би заробел додатни пенєж. Стредком 1840-их написал свой перши роман, Бидни людзе, хтори му оможлївел уход до литературних кругох Санкт Петербурґа. Медзитим, загарештовани є 1849. прето же бул припаднїк литературней ґрупи Петрашевского, котри розправял о забранєних кнїжкох з критиками о царскей Русиї. Достоєвски осудзени на шмерц, алє кара у остатнєй хвильки пременєна. Препровадзел штири роки у сибирским лаґру, после чого шлїдзело шейсц роки буц вояк у вибеженству. У наиходзацих рокох Достоєвски робел як новинар, видавал и ушорйовал даскельо свойо часописи, а познєйше и Дньовнїк писателя, збирку своїх списох. Почал путовац по заходней Европи и розвил зависносц од коцканя, цо приведло до финансийних почежкосцох. Єден период мушел модлїц за пенєж, алє на концу постал єдєн зоз найчитанших и найпочитованших писательох. Опус Достоєвского состої ше зоз тринац романох, трох новелох, седемнац приповедкох и велького числа других дїлох. Його списи були окреме читани як у власней Русиї, так и у иножемстве и мали вельки уплїив на числених русийских писатльох, як напр. Александер Солженїцин и Антон Чехов, на филозофох як цо Фридрих Ниче и Жан-Пол Сартр и на зявенє еґзистенциялизма и фройдизма. Його дїла преложени на вецей як 170 язики и були инспирация за числени филми. Биоґрафия Походзенє Предки Достоєвского по оцови були по походзеню зоз дворянскей фамелиї русийских православних християнох. Фамелия цага коренї од Данила Иртишча, котри 1509. року достал жем у обласци Пинска (виками часц Велького войводства Литваниї, у нєшкайшей Билорусиї) за свойо услуги под локалним князом, а його потомство теди превжало назву Достоєвски , по мену валала котри ше там находзел, Достоєво. Нєпоштредни предки Достоєвского по мацеровим боку були тарґовци; по хлопскей линиї, по оцовим боку були священїки. Року 1809. 20-рочни Михаил Достоєвски, оцец Фйодора, уписал ше на Московску царску медицинско-хирурґийну академию. Отамаль є розпоредзени до московского шпиталю, дзе служел як воєни лїкар, а 1818. року поставени є за висшого лїкара. 1819. Оженєл шє зоз Марию Нечаєву. Шлїдуюцого року превжал длужносц у шпиталю за худобних Марински. Року 1828. кед його син Фйодор мал седем роки, а син Михаил осем, унапредзени є за колежского совитнїка (рус. коллежский асессор, граждански чин VIII класи у царскей Русиї, официрски чин хтори по 1845. рок давал право на нашлїдне дворянство, а после того лєм на особне дворянство). То оможлївело же би фамелия постала дворянска и змогла мали маєток у варошу Даровоє, коло 150 километери од Москви, дзе звичайно препровадзовали лєта. Родичи Достоєвского мали ище шесцеро дзеци: Варвару (1822 — 1892), Андрея (1825 — 1897), Любов (родзена и умарла 1829), Веру (1829 — 1896), Николая (1831 — 1883) и Александра (1835 — 1889). Дзецинство и младосц Фйодор бул други по шоре од седмерих дзецох Михаила и Мариї Достоєвски, котри були потомки билоруских имиґрантох. Пошвидко як мац умарла од туберкулози 1837. року, вон и брат Михаил послати на Воєну академию до Санкт Петербурґу. Року 1839. умар му и оцец, пензионовани воєни хирурґ и насилни алкоголичар котри мал службу у шпиталю за худобних Марински у Москви. Предпоставя ше же Михаила забили його кмети, за котрих ше зна же були огорчени на Михаилово справованє у пияним стану. Фйодорови нє баш добре ишло на Воєнєй академиї у Санкт Петербурґу прето же нє бул добри у математики котру нєнавидзел. Место того ше пошвецел литератури. Теди окреме почитовал Оноре де Балзака, та 1843. року преложел єдно зоз його найвекших дїлох Евґения Ґранде на русийски язик. Достоєвски у тот час почал писац и свойо дїла и 1846. року ше зявел його перши роман у форми епистоларней прози (роман у форми писмох котри подоби чераю) Бидни людзе. Дїло достало одлични критики, а єден критичар (Висарион Белински) виявел же родзени нови Ґоґоль. Вигнанство до Сибиру и литературна творчосц Пошвидко по обявйованю приповедки Били ноци, додня рано 23. априла 1849. року, Достоєвски загарештовани и препровадзел осем мешаци у вишлїдним гарешту у Петропавловскей твердинї. 16. новембра истого року є осудзени на шмерц пре дїлованє процив власци у составу интелектуалного круга, такволани Круг Петрaшевского. Смертельна кара 19. новембра пременєна по заключеню воєного суда на осем роки чежкей роботи. У тим периодзе звекшало ше число його епилептичних нападох. Року 1854. є пущени зоз гарешту же би служел як вояк у Сибирским реґименту. Там препровадзел шлїдуюци пейц роки як поручнїк у седмим батальону, котри бул змесцени у твердинї у Семплатинску, у нєшкайшим Казахстану. Тот период ше трима як преламни у його живоце. Достоєвски напущел свойо предходни политични становиска и врацел ше традицийним русийским вредносцом. Постал особа чийо увереня глїбоко укоренєти у християнскей вири и вельки процивниїк филозофиї нихилизма. У тим периодзе упознал Марию Дмитриєвну Исайову, ґдовицу приятеля зоз Сибиру, зоз котру ше познєйше оженєл. Року 1860. ше врацел до Санкт Петербурґу, дзе започал даскельо нєуспишни литературни часописи зоз своїм братом Михаилом. Достоєвского барз потресла шмерц супруги 1864. року, а такой потим и шмерц брата. Бул у чежкей финансийней ситуациї, а мушел витримовац и братову ґдовицу и дзеци. Теди спаднул до депресиї, коцкал ше, часто трацел и задлужовал ше. Пошвидко коцка преросла до пороку. Так и єдно з його найпознатших дїлох, Злодїйство и кара написане за барз кратки час и швидко обявене же би могол виплациц коцкарски длуства, а кед их виплацел ознова остал скоро без пенєжу. Роман му принєсол славу, алє го нє охранєл од биди. Видавач кнїжкох го уценює, понука му три тисиячи рублї за право же би видавал його дїла, алє з обовязку же би написал ище єден роман. Понеже нє мал вибор, Достоєвски пристал. Теди написал дїло Коцкар же би випочитовал догварку з видавачом. Достоєвски у тот час путовал по заходней Европи. Мал любовну вязу зоз Аполинарию Суслову, младу студентку, алє вона ше нє пристала одац за ньго. Ище раз му зламане шерцо, алє пошвидко упознал Ану Ґриґорєвну Снїткину, двацецрочну дзивку котра робела як стеноґраф и з котру ше оженєл 1867. року. Вона му помогла же би ше престал коцкац и постала мац його дзецом Софиї (марец 1868 — юний 1868), Любови (1869 — 1926), Фйодорови (1871 — 1922) и Алексейови (1875 — 1878). Любов Фйодоровна Достоєвска (позната под меном Ейми Достоєвска) постала позната русийска писателька. У тим периодзе Достоєвски написал свойо найвекши дїла. Од 1873. по 1881. рок видава, тераз успишно, мешачни литературни часопис зоз краткима приповедками, карикатурами и текстами о актуелних збуваньох – Писательов дньовнїк. Писательов дньовнїк виходзел у новинох княза Мишчарского Граждан, дзе Достоєвски бул редактор. Часопис дожил огромни успих. Под час сербско-турскей войни 1876 – 1877 вецей раз писал о Сербиї и Чарней Гори, Черняєву и добровольцох. Тих рокох почина и роботу на роману Браца Карамазово. Достоєвски 1877. року отримал почесну бешеду на хованю поета Некрасова котра теди виволала велї контроверзи, а року 1880. отримал и познату Пушкинову бешеду на отвераню памятнїка Пушкинови у Москви. Пред конєц живота жил у варошу Старая Руса у Новгордскей обласци, недалєко од Санкт Петербурґа. Вельки креативни период Року 1864. Достоєвски обявює брилиянтни Записи зоз поджемя – єдєн зоз найинтензивнєйших сповидних кратких романох, претходнїка подобних дїлох Камия, Крлежи, Селина або Андреєва. У нїм писатель похасновал нови, ориґинални технїки приповеданя и поставел модел своїх будуцих вельких романох: идеолоґийни обрахунок зоз утопийнима и общима „гуманистичнима“ стереотипами, ряд поглавйох подобних есейом у котрих диялоґи полни зоз страсцу и скандлами. Юнаки романох Достоєвского кротки и покорни християнє (Соня Мармеладова, Альоша Карамазов, княз Мишкин), нихилистични циники (Свидриґайлов, Николай Ставроґин), радикални интелектуалци у борби процив общеприлапених вредносцох або „релиґиозни атеисти“ (Родион Раскольников, Иван Карамазов, Кирилов), дзеци зоз „случайних фамелийох“ и людзе котрим повредзене достоїнство (юнак романа Леґинь, Записи зоз поджемя). Достоєвски розвил технїку приповеданя наволану струя свидомосци (технїка дзе ше писатель намага вирно пренєсц нєпреривни цек думкох, чувствох и здогадованьох котри преходза през главу юнака) вельо скорей як постала популарна у америцких романох 20. вику. Векшина романох Достоєвского ма приповедку котра ше случує у поджемю вельких варошох, концентрована є коло возбудзуюцих подїйох зоз чарних хронїкох (забойство, злодїйство, крадза, скандали рижних файтох) и круци ше коло, за чловчество, „преклятих питаньох“: норови зла, людского трапеня, смертельносци и безсмертельносци, иснованя и нєиснованя Бога, шлєбоди и одвичательносци, судьби Русиї и Заходу. Як обачели даєдни критичаре – Достоєвски спиритуални автор та його характеризация чловека як „шерца у котрим ше пасую Бог и Сотона, а залог людски живот“ можебуц и прикладни опис його творчосци. У типолоґиї юнакох котру наведол Нортон Фрай у кнїжки Анатомия критики, литературни юнаки ше рушаю од наджемних богох и полубогох (найчастейше мити и релиґийни приповедки) по звичайних людзох (реалистични романи) и инфериорних поєдинцох котри под нивоом просекових людзох. По словнїку Блеза Паскала чловек то существо нїзше од ангела. Медзитим, юнаки Достоєвского часто нїзши од звичайних людзох, дзекеди су аж анимални, алє у хвилькох екстази досцигую и преходза уровень ангела, та тота двойнїста оптика єдна зоз тайнох пре цо возбудлїви дїла Достоєвского: источашнє нїзши од животинї и висши од ангела, його юнаки зарюю з духовну виталносцу котра фундамент метафизичней и спиритуалней норови. Творчосц и уплїв Найпознатши дїла Достоєвского то Злодїйство и кара и Браца Карамазово. У Злодїйству и кари главни юнак, худобни студент, спокусує себе понєшени з идеями о „вельких людзох“ и социялней правди. Жиє у найвекшей биди и пре тото здобува погляд на швет засновани на идеї же дружтво у сущносци нєсправедлїве, прето же оможлївює погубеним людзом од хторих нєт хасну же би уживали у богатстве, док насправди вредни людзе препадаю у худобстве без можлївосци же би розвили и витворели свойо способносци. Правосудство осудзує дробни злодїйства, а история слави людзох як цо Наполеон котри одвичательни за шмерц тисячи людзох. Одлучує себе положиц на спокусу и поробиц злодїйство котре му оможлїви средства за школованє и живот достойни чловека. Медзитим, под терху совисци на концу ше придава полициї. Браца Карамазово остатня кнїжка Достоєвского. То роман зложеней структури у чиїм штредку судьба фамелиї Карамазових. Окрем тих, познати и його романи Коцкар и Идиот. Творчосц и мено Достиєвского з часом постали синоним за глїбоку психолоґийну анализу. Длуго психолоґийна анализа и контрадикторносц його юнакох указовали же аж и систематични психолоґийни теориї значних психолоґох випатраю поверхово. Велї теоретичаре психолоґиї, уключуюци и самого Зиґмунда Фройда, тримали же Достоєвски зачатнїк психолоґийней теориї и анализи. Чувство за зло и любов спрам шлєбоди указує же його дїла релевантни и за нєшкайши часи, часи шветових войнох, масовних забойствох и тоталитарних режимох. Його идеї и иновациї у форми литературного дїла мали глїбоки уплїв на велїх филозофох и писательох як цо Фридрих Ниче, Албер Ками, Жан Пол Сартр, Михаил Булґаков. Нємецки писатель Томас Ман наволал Достоєвского найвекшим психолоґом шветовей литератури. Дїла составени зоз комбинациї звичайних и каждодньових темох зоз универзалнима питанями, як цо вира, церпенє, смисел живота, и нєшка будза интересованє читачох широм швета. Окрем нєпреривного интересованя читачох зоз цалого швета, Достоєвски прицагує повагу и людзох котри виучую литературу, литературних критичарох, историчарох и теоретичарох кнїжовносци, як и фаховцох зоз других обласцох (психолоґиї, християнскей теолоґиї, филозофиї, антрополоґиї и др). Достоєвски ше трима за русийского писателя о котрим найвецей писане, а библиоґрафия роботох о нїм на русийским язику до половки 20. вику обявена у вецей томох. Його дїла значно уплївовали и на сербску културу. Даєдни спомедзи найзначнєйших сербских интелектуалцох писали о Достоєвскому и були под уплївом його литературней творчосци: Юстин Попович написал студию о филозофским розуменю Достоєвского зоз становиска православней теолоґийней думки, Исидора Секулич му пошвецела вецей есеї, трима ше же уплївовал и на литературну творчосц Милована Дїласа, а Никола Милошевич (сербски филозоф и теоретичар кнїжовносци) му пошвецел вецей филозофски и кнїжовнотеорийни студиї (Достоєвски як думатель, Неґативни юнак, итд). Окреме вельки уплїв Достоєвски мал на русийску релиґиозну филозофию. Шмерц Упокоєл ше 9. фебруара по новим, односно 28. януара по старим календаре, 1881. року у Санкт Петербурґу од пошлїдкох кирвавеня виволаного пре епилептични напад. После двох дньох, його цело на теметов випровадзело вельке число людзох з народа, монахох и священїкох. Поховани є на теметове Тихвин при манастире Александар Невски, у Санкт Петербурґу, у Русиї. Преценює ше же на хованю було назочне коло 40.000 людзох, углавним омладини и студентох, а саме хованє преросло до масовного политичного бунту. Гоч Достоєвски у позних рокох бул конзервативни и блїзки власци, народ го видзел як особу котра найлєпше розуми трапезу звичайного чловека. У тедишнї час, таке вельке число людзох на єдним месце нє могло ше задумац без допущеня власци, а власц окреме злєкло тото же у процесиї єдни коло других крачали худобни студенти и роботнїки (котри шнїли о револуциї), вирнїки и священство, високи державни чиновнїки, признати уметнїки и интелектуалци. Достоєвски постал символ националного єдинства котре може вимкнуц контроли держави. На його надгробним памятнїку пише: „Наисце, наисце вам гварим, кед зарно жита котре спадло на жем нє умре, вец єдно останє, алє кед умре, вельо роду родзи.“ (Євангелия по Йовану XII, 24), цо и епиґраф його остатнього романа, Браца Карамазово. Дїла Романи Двойнїк, 1846 – психолоґийна студия на тему двойнїстей особи Нєточка Незванова, 1849 – нєзакончене дїло, претргнуте пре гарештованє и одход до Сибиру Валал Степанчиково, 1859 – написани у Сибиру, гумористични роман з тему о провинцийних велькомаєтнїкох Понїжени и уврердзени, 1861 – роман-фельтон, антолоґия любови Записи зоз мертвого дома, 1861 – роман о гарешту, єдєн од найбогатших характеролоґийних списох у историї, було кед слово о чисто психолоґийних, анрополоґийних або праве литературних витвореньох Записи зоз поджемя, 1864 – интимна филозофийна споведз чловека зоз „поджемя“ Злодїйство и кара, 1866 – преходна форма спрам сучасного роману, виртуозни роман на тему совисци Коцкар, 1866 – тиж файта автобиоґрафийного списа, роман о виволаньох коцкарскей страсци Идиот, 1868 – аполоґия доброти, православя и красоти Зли духи, 1871-1872 – „антинихилистични роман“ Леґинь, 1875 – филозофийне розпатранє мотива и циля, нєвироятно глїбоке випитованє младей людскей души Браца Карамазово, 1879-1880 – коруна писатльовей творчосци Новели и кратки приповедки Пан Прохарчин, 1846 Роман у дзевец писмох, 1847 – кратка припповедка обявена у чишлє часописа „Сучашнїк“ Ґаздиня, 1847 Цудза жена и муж под посцелю, 1848 Слабе шерцо, 1848 Ползунков, 1848 Чесни толвай, 1848 Крачунске древко и свадзба, 1848 – обявена у Оцовщинских записох Били ноци, 1848 Мали юнак, 1849 Бачиков син, 1859 Нєприємни случай, 1862 Жимски призначки о лєтних упечаткох, 1863 – историйно-филозофийни „експеримент“ о буржуазийним дружтве Крокодил, 1865 Вични муж, 1870 Бобка, 1873 Кротка, 1876 – обявена у Писательовим Дньовнїку, „єдна зоз найпотреснєйших новелох розпуки“ у шветовей литератури Параст Марей, 1876 – обявена у „Писательовим Дньовнїку“ Сон шмишного чловека, 1877 Литература Достојевски, Фјодор Михајлович, Комплет 12 књига, Ленто, Београд, 2009. Belinsky, Vissarion (1847). Polnoye sobranye (на језику: руски). 10. Burry, Alexander (2011). Multi-Mediated Dostoevsky: Transposing Novels Into Opera, Film, and Drama, Northwestern University Press. ISBN 978-0-8101-2715-9. (на енглеском) Вонкашнї вязи Dostojevski Biografija, Biografije poznatih, www.biografija.org Najznačajnija dela – Fjodor Mihajlović Dostojevski, dostojevskiblog.wordpress.com Fjodor Mihajlović Dostojevski – Biografija – Citati, ljajkoselma.wordpress.com Референци