Ленінградзкая вобласьць

Ленінгра́дзкая во́бласьць (па-расейску: Ленинградская область) — вобласьць у Расеі. Адміністрацыйны цэнтар — места Санкт-Пецярбург, які аднак не ўваходзіць пад юрысдыкцыю вобласьці. Мяжуе з Карэліяй, Валагодзкай, Наўгародзкай, Пскоўскай абласьцямі Расеі, а таксама з Эстоніяй і Фінляндыяй. Была ўтвораная 1 жніўня 1927 году. Гістарычна ёй папярэднічала Інгерманляндзкая губэрня. Геаграфічныя зьвесткі Рэльеф Вобласьць цалкам разьмешчана на тэрыторыі Ўсходне-Эўрапейскай раўніны. Гэтым тлумачыцца раўнінны характар ​​рэльефу зь нязначнымі абсалютнымі вышынямі. Тэрыторыя Карэльскага пярэсмыка, а асабліва ягоныя паўночна-заходнія часткі, адрозьніваецца перасечаным рэльефам, шматлікімі скальнымі вынахадамі й вялікай колькасьцю азёраў. Карэльскі пярэсмык зьяўляецца часткай Балтыйскага крышталічнага шчыта. Найвышэйшы пункт Карэльскага пярэсмыка — гара Ківісюр’я вышынёй у 203 мэтры над узроўнем мора, разьмешчаная непадалёк ад пасёлку Наважылава, ва ўрочышчы Каменная гара. Нізіны ў асноўным разьмешчаны па берагах Фінскага заліва й Ладаскага возера, а таксама ў далінах буйных рэк. Клімат Клімат вобласьці ёсьць атлянтыка-кантынэнтальны. Марскія паветраныя масы абумоўліваюць параўнальна мяккую зіму з частымі адлігамі й умерана-цёплае, часам прахалоднае лета. Сярэдняя тэмпэратура студзеня складае ад −8 °C да −11 °C, а ліпеня — 16 — 18 °C. Найбольш халоднымі зьяўляюцца ўсходнія раёны, найбольш цёплымі — паўднёва-заходнія. Колькасьць ападкаў на год складае 600—700 мм. Найбольшая колькасьць ападкаў выпадае на ўзвышшах. Мінімальная колькасьць ападкаў выпадае на прыбярэжных нізінах. Найбольшая колькасьць ападкаў выпадае ўлетку й увосень. У зімовы пэрыяд ападкі выпадаюць у асноўным у выглядзе сьнегу. Сталы сьнегавы полаг зьяўляецца ў другой палове лістапада ці першай палове сьнежня. Сходзіць сьнег ў другой палове красавіка. Гісторыя На тэрыторыі сучаснай Ленінградскай вобласьці найстаражытнае насельніцтва зьявілася ў 9—8 тысячагодзьдзях да н. э. пасьля адступленьня ледніка. Да сярэдзіны 1 тысячагодзьдзя н. э. тут ужо існавалі аселыя фіна-вугорскія плямёны, якія займаліся земляробствам, жывёлагадоўляй, паляваньнем і рыбалоўствам. У VIII стагодзьдзі на гэтай тэрыторыі аселі славяне. Да 750 году адносіцца ўзьнікненьне Ладагі — старажытнага рускага паселішча на ​​тэрыторыі Расеі. У IX—X стагодзьдзях Ладага стала найважнейшым палітычным і эканамічным цэнтрам фармаваньня дзяржаўнасьці Старажытнай Русі. Толькі ў канцы X стагодзьдзя яна згубіла сваё значэньне, саступіўшы месца Ноўгараду. У XII стагодзьдзі Ноўгарад набыў палітычную самастойнасьць, і землі па берагах Фінскага заліва, Лугі, Нявы, Ладагі, Волхава ўвайшлі ў склад Наўгародзкай рэспублікі. У адміністрацыйным дачыненьні Наўгародзкая дзяржава падзялялася на «сотні». Насельніцтва Паводле стану на 2012 год у вобласьці налічваецца 1 730 208 чалавек, зь якіх расейцы складаюць 92,7% насельніцтва. Іншымі значнымі нацыянальнымі групамі зьяўляюцца ўкраінцы (2%) і беларусы (1,1%). Эканоміка Валавы рэгіянальны прадукт вобласьці ў 2007 годзе склаў 312,4 млрд расейскіх рублёў. Структура валавога рэгіянальнага прадукта па відах дзейнасьці (2007 год): апрацоўваючыя вытворчасьці — 27,3% транспарт і сувязь — 15,1% аптовы й розьнічны гандаль; рамонт аўтатранспартных сродкаў, матацыкляў, бытавых вырабаў і прадметаў асабістага карыстаньня — 11,8% будаўніцтва — 12,7% сельская гаспадарка, паляваньне й лясная гаспадарка — 8,3% Крыніцы Вонкавыя спасылкі Афіцыйнае прадстаўніцтва Помнікі архітэктуры вобласьці