Julianustsjerke (Pûsjkin)

De Tsjerke fan 'e hillige Julianus (Russysk: Церковь мученика Иулиана Тарсийского) is in Russysk-otterdoks tsjerkegebou yn 'e Russyske stêd Pûsjkin (oant 1918 Tsarskoje Selo) tichteby Sint-Petersburch. Foarhinne wie de tsjerke de rezjimintstsjerke fan 'e kurassiers fan 'e keizerlike garde. Hjoed-de-dei is it in parochytsjerke dy't ûnder de Sofiakatedraal falt. De tsjerke is oan Julianus fan Tarsus wijd en it is de iennige tsjerke yn 'e Russyske Federaasje dy't oan dy martler wijd is. Skiednis Yn 1832 ferhûze it rezjimint fanút de stêd Wenden nei Tsarskoje Selo. Om 't der doe noch gjin eigen tsjerke foar it rezjimint wie, brûkte it rezjimint it noardlike sydskip fan 'e Sofiakatedraal. Tsjin 'e ein fan 'e 19e iuw waarden de plannen makke foar de bou fan in eigen tsjerke foar it rezjimint. Yn 1895 waard in ûntwerp fan de arsjitekt Vladimir Kûritsyn goedkard en op 17 septimber fûn yn bywêzigens fan it keizerlik pear de earste stienlizzing foar de tsjerke plak. Nei de ferballing van Kûritsyn nei Vologda waard it projekt ûnder de arsjitekt Silvio Danini foltôge. De bou wie mooglik makke troch in foarse jefte fan 275.000 rûbel fan 'e rike keapman Ilja Kirillovitsj Savinkov, yn dy tiid in ûnbidich bedrach. Op 19 july 1899 waard de benedentsjerke ynwijd. De grutte wijing fan 'e tsjerke fûn op 19 desimber 1899 plak, dêr't de keizerlike famylje ek wer by wie. Under de bywêzigen wie doe ek Jehannes fan Kronstadt, ien fan 'e letter meast respektearre Russyske hilligen. Nei de wijing droech it rezjimint de rezjinmintsreliken yn in prosesje nei de nije tsjerke. Sovjet-tiid Nei de Oktoberrevolúsje waard de Julianustsjerke in gewoane parochytsjerke. De autoriteiten lieten yn 1923 de keizerlike earnen fan 'e tsjerke ferwidere en yn maart 1924 folge in folsleine sluting fan 'e tsjerke. It tsjerkeynterieur en de ikonostaze waarden ferneatige en de measte ikoanen ferdwûnen nei musea. De tsjerke waard oant de Twadde Wrâldkriich troch it Reade leger brûkt. Yn 'e tiid fan 'e Dútske besetting (1941-1943) waard de tsjerke troch de Spaanske Blauwe divyzje brûkt. Nei de oarloch waarden hantekeningen sammele om it gebou wer as tsjerke te iepenjen, mar de gemeenteried fan Leningrad wiisde dat fersyk op 10 jannewaris 1949 ôf. It leger bleau de tsjerke as wurkpleats brûken. It duorre noch oant 1987, doe't it gebou as monumint erkend waard. In pear jier letter waard it ûndertusken tige brekfallige gebou werom jûn oan 'e Russysk-Otterdokse Tsjerke. Weriepening Op 7 maaie 1995 waard yn 'e tsjerke foar it earst sûnt 1924 wer in tsjinst fierd. De restauraasje fan 'e tsjerke wie ien fan 'e projekten yn it ramt fan 'e fiering fan it 300-jierrich bestean fan Tsarskoje Selo. Sûnt 2006 stie it hiele gebou yn 'e stegers. Yn 2010 waarden der nije koepels en spitsen op 'e tsjerke set. Yn septimber waard útein set mei it meitsjen fan 'e fergulde krusen en de trije fergulde trijekoppige earnen. Nei't yn 2016 al it wurk oan 'e bûtenmuorren foltôge wie, waard fierder wurke mei de restauraasje yn 'e tsjerke. Sûnt healwei novimber 2020 waard de tsjerke wer foar de gewoane tsjerketsjinsten iepene. Yn juny 2022 krige de tsjerke ek wer klokken.