Mesquita de San Petersburgo

A mesquita de San Petersburgo (en ruso Соборная мечеть Санкт-Петербурга, Sobórnaia metxet Sankt-Peterburg, en tártaro Sankt-Peterburg şəhəre camiğ məçete) era a mesquita máis grande de Europa a principios do século XX, xa que o minarete máis alto dos dous que ten alcanza os 49 metros, e a súa única cúpula mide 39 metros de alto. Ten capacidade para cinco mil fieis. A mesquita atópase no centro da cidade rusa de San Petersburgo e pódese ver a cúpula azul desde a ponte da Trindade, alén do río Nevá. Historia En 1882, Salimgarei Tèvkelev foi nomeado mufti de Orenburg e acordou co ministro Dmitri Tolstoi o proxecto dunha mesquita para San Petersburgo. En 1906, o ministro formou unha comisión especial encabezada por Gataullin Baiazítov para recadar 750.000 rublos nos dez anos que se previu que duraría a construción da mesquita. Organizáronse colectas polas poboacións de Rusia, moitos patrocinadores contribuíron con doazóns, e a comisión inxectou até 142.000 rublos en valores e selos. O maior doante foi Said Abdul Ahad, emir de Bukhara, xa que achegou todos os gastos da edificación. A localización da mesquita era simbólica, de face á Fortaleza de San Pedro e San Pablo, no centro da cidade. O 3 de xullo de 1907, en Peterhof, o emperador Nicolao II de Rusia outorgou o permiso para a compra do terreo. No outono, a comisión aprobou o proxecto do arquitecto Nikolai Vasíliev e o enxeñeiro Stepan Kritxinski, coa supervisión da construción por parte do académico Alexander Von Hohen. A fachada do edificio construíuse coa combinación de adornos orientais e de mosaico azul turquesa. O 3 de febreiro de 1910 tivo lugar a cerimonia de inicio das obras, dirixida por Baiazítov e coa asistencia de personalidades do goberno, do clero e a sociedade civil. Entre outros, asistiron o emir de Bukhara, Harusin, Nóvikov, os embaixadores de Turquía e Persia; Muhamediar Sultànov, mufti de Orenburg, e Tevkèlev, líder do partido musulmán na Duma. A primeira pedra púxose en 1910 para conmemorar o vixésimo quinto aniversario do reinado de Sayyid Abd ao-Akhad Khan en Bukhara. Por aquel entón, a comunidade musulmá da capital rusa superaba as oito mil almas. A estrutura era capaz de aloxar á súa maior parte. O arquitecto Nikolai Vasíliev deseñouna inspirándose no Gur-e Amir, o mausoleo de Tamerlán en Samarcanda. En 1921 terminouse a construción. As paredes fixéronse con granito gris e a cúpula e os dous minaretes cubríronse de mosaicos de cerámica de cor azul ceo. Na construción da mesquita traballaron artesáns de toda a Asia central. As fachadas decoráronse con frases do Corán escritas con caligrafía árabe. As columnas do interior están realizadas con mármore verde. A mesquita atópase tapizada con alfombras artesanais tecidas en diversos lugares de Asia central. Os fieis quedan separados segundo o sexo mentres teñen lugar as pregarias e as mulleres ocupan o primeiro piso. Coa segunda guerra mundial, en 1940 a mesquita foi pechada ós fieis e usouse de almacén. A petición popular, a mesquita reabriu como centro de culto en 1956. En 1980 fixéronse importantes obras de restauración. Notas Véxase tamén Ligazóns externas Fotografías e descrición (en inglés) Os minaretes vistos desde o Nevá (en inglés)