Զինաիդա Յուսուպովայի ամառանոց

Զինաիդա Յուսուպովայի ամառանոց (ռուս.՝ Дача З. И. Юсуповой), 1856-1859 թթ. Զինաիդա Յուսուպովայի պատվերով պալատական ճարտարապետ Իպպոլիտ Մոնիգետտիի նախագծով Ցարսկոյե Սելոյում (այժմ՝ Պուշկին) կառուցված քաղաքից դուրս գտնվող ամառանոց։ Շինությունը նախագծվել է որպես տաղավար-էրմիտաժ, որտեղ կարելի է հանգստանալ աշխարհիկ ունայնությունից։ Վիլլայի ճակատային ինտերիերը հարուստ կերպով զարդարված էր Լուի XV-ի ոճով, որը Վասիլի Սադովնիկովը ներառել է իր ջրաներկերի ալբոմում (1872 թ., այժմ գտնվում է Պետական պատմական թանգարանի հավաքածուում)։ 1909-1911 թվականներին ամառանոցը վերակառուցվել է ճարտարապետ Անդրեյ Վայտենսի նախագծով, շենքն արդիականացվել է և ապահովվել էլեկտրաէներգիայով։ 1911 թվականին Վայտենսը Յուսուպովայի հանձնարարությամբ զբաղվել է Սանկտ Պետերբուրգի նահանգի Շլիսսելբուրգյան գավառի «Յուսուպովայի ավանում» եկեղեցու կառուցմամբ, Հյուսիսային երկաթգծի կայանի մոտ, Մգա գետի վրա գտնվող կայսրուհու կալվածքի հողերում, որոնք նախատեսված էին տաճարի կառուցման համար, 1910 թվականին նվիրաբերվել է Սանկտ Պետերբուրգի հոգևոր կոնսիստորիային։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո վիլլան սեփականազրկվել է։ Նրա հավաքածուն անցել է Ցարսկոյե Սելոյի արգելոց-թանգարանին, իսկ շենքը փոխանցվել է Լունաչարսկու անվան մանկական աշխատանքային գաղութին։ 1921 թվականին Ցարսկոյե Սելոյում գտնվող Յուսուպովայի նախկին ամառանոցը շահագործելու իրավունք ստացավ բալետի ուսումնարանը։ Քաղաքից դուրս գտնվող վիլլան մինչև 1933 թվական օգտագործվել է որպես աշակերտների համար ամառային հանգստի տուն, այնուհետև փոխանցվել Բուսագիտական ինստիտուտին, այնտեղ լաբորատորիա և անձնակազմի բնակարաններ ստեղծելու համար։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ շենքը վնասվել է։ Վերանորոգումից հետո այնտեղ տեղավորվել է մանկական առողջարան։ Ծանոթագրություններ