T-34

De T-34 wie in middelswiere tank dy't brûkt waard troch it Reade Leger yn 'e Twadde Wrâldoarloch. Yn dy oarloch wie it de meast produsearre tank yn 'e wrâld. It begjin fan de T-34 De Sovjet-Uny wie it earste lân dat nei de Earste Wrâldoarloch in grutte meganisearre kriichsmacht boude. Nei't de massaproduksje yn 1931 begûn, hie it al gau mear tanks as alle oare lannen yn 'e wrâld byinoar. De betide start late lykwols net allinnich ta in kwantitatyf, mar ek ta in kwalitatyf foardiel: wylst de oare steaten harren legers noch mar krekt útriste mei de earste generaasje tanks, yntrodusearre it Reade Leger noch foar de Dútske ynfal fan 1941 al in nije twadde generaasje tank. Yn har earste generaasje tanks hienen de Sowjets in strange wurkferdieling tapast tusken ynfantery- en kavalerytanks en produsearren benammen lichtere typen: respektivelik de T-26 en de BT-searje. De BT's wiene dêrom tige fluch en koenen sels sûnder spoaren betrouber funksjonearje as in pânserauto . De motor koe wurde keppele oan de efterste rinnende tsjillen. Yn 'e midden fan'e jierren '30 leaude it Reade Leger fêst dat it ien fan'e bêste tanks yn 'e wrâld hie. Dêr soene lykwols gau twifels oer ûntstean. Under de Spaanske Boargeroarloch levere de Sovjet-Uny in protte tanks oan it Republikeinske regearingsleger foar in grutte fergoeding. Sa't in protte westerske saakkundigen foarsein hiene, bliken dy benammen kwetsber foar sels lichte anty-tankwapens, dy't goedkeap wiene en dus yn grutte oantallen beskikber wiene. Licht pânsere tanks hiene gjin kâns mear om te oerlibjen op it moderne slachfjild. Dútslân konkludearre dêrút dat it trochbrekken fan fersterke stellingen oan de ynfantery oerlitten wurde moast; Frankryk dat tanks moatte wurde mear swier pânsere. De Sovjet-Uny besleat it Frânske foarbyld te folgjen, mar net de Frânske flater om dy tanks sa lyts mooglik te hâlden troch se út te rusten mei in ienmanskuorren. Der moast in folslein nije generaasje fan swierdere tanks ûntwikkele wurde; net allinnich ynfanterytanks, mar ek kavalerytanks dy't superieur wêze moasten oan harren fijânske tsjinhingers. In earste stap waard set mei de ûntwikkeling fan de BT-SV, in BT dêr't it chamferprinsipe radikaal yn trochfierd waard. Troch it rebound-effekt biedt in hoeke pânserplaat gruttere beskerming foar itselde gewicht. Dêrnei waard de A-20 ûntwikkele troch A. Firsow by de Kharkov Locomotive Factory. Dizze auto hie in blêddikte fan 20 mm. Doe't Firsow it slachtoffer waard fan'e Grutte Suvering, waard hy yn juny 1937 ferfongen troch de jonge Mikhail I. Koshkin, in Russyske yngenieur fan it Leningrader swiere tankûntwerpteam. It tryste lot fan syn foargonger ynspirearre him ta it ûntwikkeljen fan de meast perfekte tank mooglik, it ûntwerpen fan in twadde model op eigen inisjatyf. Koshkins die fjoertests mei it pânser fan'e A-20, dy't oantoand dat it skansearre waard troch de lêste 45mm munysje koe wurde slein. Dêrop besleat hy it pânser fan 'e nije tank op 32mm te bringen. Tagelyk brocht er in (koarte foar: Long 10) 76.2 kanon út gun ynstee fan in 45mm kanon en tafoege in fyfde running tsjil. In oermjittige gewichtsferheging waard foarkommen troch it weilitten fan 'e pânserauto-opsje, dy't net nedich waard beskôge. It projekt krige de namme A-32, dat letter T-32 waard. Doe't op 4 maaie 1938 de T-32 tegearre mei de A-20 presintearre waard oan in kommisje fan it Ministearje fan Definsje ûnder lieding fan generaal Kliment Voroshilov, waard it ûntwerp ynearsten ôfwiisd; it kaam net oerien mei de orizjinele specs en waard sein djoerder en minder betrouber as syn rivaal. Dat feroare doe't Jozef Stalin, dy't by de gearkomste oanwêzich wie, ûnder de yndruk wie fan persoanlike tsjûgenissen fan generaals dy't yn Spanje fochten hiene en klage oer de gefaren fan te lichte harnas. Nei in "suggestje" fan Stalin besleat it Folkskommissariaat yn augustus 1938 prototypen fan sawol de A-20 as de T-32 te bouwen. Beide weinen waarden yn de simmer fan 1939 klear. Doe't fan 17 july oant 23 augustus 1939 in fjildproef mei de T-32 en de A-20 op de testbasis Kubinka útfierd waard en it mei de ûnbetrouberens fan de earste net al te min bleek, keas de Ried fan Definsje foar foar de yn augustus T-32, dat beslút waard ratifisearre troch Stalin op 19 desimber 1939. It pânser waard yntusken dikke ta 45mm. De tank waard troch Koshkin sels neamd nei it Plan fan 1934 (foar fierdere meganisaasje) om foar te kommen dat er de namme fan Voroshilov drage en sadwaande omneamd ta A-34 en letter T-34. Yn jannewaris 1940 waarden twa testmodellen mei in nije dieselmotor foltôge, dy't wiidweidige en suksesfolle rydtests útfierden, werby sy fan maart ôf. 5 op eigen krêft fan Kharkov fia Moskou (foar in besite oan Stalin) nei Leningrad en werom fia Minsk en Kiev rieden. Dêrby moat opmurken wurde dat dizze modellen waarden boud mei dielen fan in hegere kwaliteit dan de produksje modellen, ynklusyf djoere ymportearre kûgellager . Yn juny 1940, massa produksje fan de T-34 model 1940 begûn yn oktober yn Stalingrad, foarearst fiifhûndert en hûndert ienheden respektivelik. Underwilens, op 26 septimber, wie Koshkin stoarn oan longûntstekking dy't ûnder de proefrit krige en waard opfolge troch Aleksandr Morozow, dy't ien fan 'e meast súksesfolle tankûntwerpers fan 'e tweintichste ieu wurde soe en dy't fan it begjin ôf belutsen west hie by it projekt. De T-34 yn aksje Tarieding foar de oarloch Underwilens wie it belang fan de T-34 enoarm groeid. Yn earste ynstânsje wie it plan west om de measte tanks oan de ynfanterydifyzjes te jaan - it Reade Leger wie de iennichste dy't elke divyzje in eigen organysk tankbataljon jaan koe - en dêrfoar wie de T-50 ûntwikkele, dy't nau op de Dútske Panzerkampfwagen III yn funksjes lieke, hoewol it neffens Sovjet-standerts mar in lichte tank wie. Doe kaam de skok fan de Frânske nederlaach yn maaie 1940 by de eksekúsje fan Fall Gelb. Skrok troch de rappe Dútske oerwinning besleaten se de Blitzkrieg-taktyk oan te nimmen en konsintrearren alle tanks yn 31 enoarme meganisearre korpsen. De nije T-34, nei alle gedachten tige geskikt foar agressyf gefjocht, wie bedoeld om in wichtich part fan dy ienheden te wurden: 420 per korps. Om dit te dwaan, moast it yn grutte oantallen produsearre wurde. Op 15 septimber 1940 wiene lykwols mar trije tanks ôflevere, en op 1 jannewaris 1941 115 fan de plande 600. Foar 1941 waard in nije jierlikse bestelling pleatst foar 2.800 te bouwen ienheden, wêrfan 1.800 yn Kharkov en tûzen yn Stalingrad. Yn maaie 1941 bestelde it Folkskommissariaat dat 500 fan harren fan in ferbettere type wiene: of de A-41 of de A-43 (T-34M) mei 60mm harnas, in hexagonale turret en torsionbar-ophinging. It soe noait wer barre; lykwols, in ekstra 52. waard cast mm dikke turret kaam yn produksje en fan febrewaris ôf waarden in tanimmend oantal tanks makke as T-34 model 1941 mei in langere F34 Lang 42 gun ynstee fan de oarspronklike L-11 76.2 mm wapen. Operaasje Barbarossa Doe't nazy-Dútslân de Sovjet-Uny ynfoel mei 3.000 tanks by Operaasje Barbarossa op 22 juny 1941, wiene 1.225 T-34's produsearre en 967 ôflevere. Allinnich in lyts part fan de 19.221 tanks yn it meganisearre korps wie dus fan it nije type; mar fiif hiene hielendal T-34's. De produksje T-34's waarden hastich fermoarde, sadat in protte nij produsearre T-34's brutsen foardat se de fijân bestride koenen. T-34's waarden oer it generaal slimmer produsearre as harren Dútske tsjinhingers. Dochs bliek de T-34 ûnferwachts goed te wêzen. Syn skuorre pânser liet granaten stuiterje sûnder probleem. De Dútske standert 37mm PAHs hie gjin effekt. De Dútsers koenen allinnich mar tagelyk mei ferskate tanks of artillery in T-34 útnimme. It ienige wapen dat eins effektyf is tsjin de T-34 wie it 88mm FLAK-gewear, oarspronklik bedoeld foar anty-fleantúch gebrûk. Der wurdt sein datde komst fan'e T-34 dêrom as in grutte skok foar de Dútsers kaam. Dit is lykwols foar in grut part in myte. Om te begjinnen, de Dútske ynljochtingetsjinsten wiene folslein bewust fan de ûntwikkeling fan de nije tank. De Sowjets makken der ek net folle geheim fan: de T-34 hie op 1 maaie fan dat jier al meidien oan de parade . Nei it earste gefjochtskontakt, al op 22 juny by Lvov mei de Sovjet 32nd Panzer Division, makke it type by de Dútske tankienheden hielendal gjin yndruk, yn tsjinstelling ta syn swiere bruorren de KV-1 en KV-2, de al gau beruchte Sovjet Riesenpanzer . De reden dêrfoar wie net allinnich it hege útfalsifer troch meganyske flaters (sawat twatredde fan de tanks gie op dizze wize ferlern), mar ek it feit dat der in grut gebrek wie oan pânsergranaten: in protte T-34's gienen yn 'e striid mei allinnich hege eksplosive skulpen . Al yn juny en july ferlear it meganisearre Sovjetkorps it measte fan har krêft. Kharkov waard oerfallen en Leningrad isolearre. De Dútsers wiene de nije tank hast fergetten doe't de oerwinning it Dútske leger ûntsloech en se yn 'e oktobermodder fêstrûnen. Ynienen ferskynden oer de hiele foarkant lytse ienheden fan gloednije Stalingrad-boude T-34's. Dizze pânserbrigaden waarden in echte plaag foar de fersûpe Dútske troepen, benammen fanwegen it sterkste punt fan 'e T-34: har ferrassende taktyske mobiliteit. Dêr't Dútse tanks of sels ynfantery hopeleas fêstsitten yn modderbanen en sompebosken, wist de Russyske tank mei syn grutte rupsspoaren en lege grûndruk der troch te kommen, ûnferwachts te slaan en him straffeleas werom te lûken. Yn novimber kaam it besef oan dat de oarloch noch jierren trochslepe soe. Yn it foarste plak betsjutte dat dat de Dútske tankproduksje, oant no ta tige leech, fluch tanimme moast. Dit waard it bêste dien troch te konsintrearjen op de produksje fan besteande modellen. Mar dat wie ûnmooglik: de driging fan de T-34 makke dat net allinnich de kwantiteit, mar ek de kwaliteit ferhege wurde moast. De Dútske standert medium tank, de Panzerkampfwagen III, mei syn 50mm gun ( 5-cm-KwK L/42 ) sil net knock troch de T-34 syn chamfered front pânser, sels op 0 meter mei wolfraam kearn munysje (de PzGr 40 ). It oanpassen fan in langer gewear blykte net genôch te wêzen, lykas ferwachte, en de turretring bea gjin romte foar in swierder gewear. It die bliken dat it nedich wie om de hiele Dútske produksje fan pânsere auto's te feroarjen. Alle lichte auto's waarden tankfernielings ; produksje fan de Pzkpfw III waard beëinige en de hiele kapasiteit brûkt foar it produsearjen fan de Sturmgeschutz III dy't ek tsjinje soe as tankfernietiger en de Panzerkampfwagen IV naam de rol fan haadtank oer, no útrist mei in sterke 75 mm anty-tank gun (Panzer IV F2 mei in 7,5-cm KwK L/43). Mar ek dat waard net genôch achte: it fatale beslút waard nommen om midden yn de oarloch de folgjende generaasje tanks te ûntwikkeljen. Dizze nije tank's, de Tiger I en de Panther, moasten ek swierder bewapene en bewapene wêze as de T-34. As gefolch, it wie ûnmooglik om te bouwen se yn in foldwaande grut oantal. De T-34 wint de produksjeslach De swiere yndustry fan 'e Sovjet-Uny wie sawat like grut as dy fan Dútslân foar de oarloch; en in wichtich part derfan wie ferlern gien foar de Dútske opmars. It ferlies fan de wapenyndustry fan Leningrad wie in swiere klap. Wylst 1121 T-34's waarden produsearre yn it tredde fearnsjier fan 1941, foel dit yn it fjirde fearnsjier nei 765. Yn 1942 soe der lykwols, nettsjinsteande it ferlies fan it fabryk yn Stalingrad, in echte produksje-eksploazje wêze: 12.553 ienheden. Dit hie twa haadoarsaken. Om te begjinnen wiene de masines op 'e tiid evakuearre fan Leningrad bûten de Oeral nei it Uralvagonzavod-fabryk fan Nizhny Tagil . De Omsk tankfabryk begûn mei de produksje fan de T-34 ynstee fan de T-50 en it Tsjeljabinsk fabryk, "Tankograd", skeakele ek oer op de T-34. Net minder wichtich, Morozov slagge te ferminderjen produksje kosten fan 269.500 nei 193.000 roebel troch ferienfâldigjen fan it ûntwerp nei T-34 model 1942, dat as de wichtichste kwaliteit ferbettering wie in ferheging fan de sydpânser fan fjirtich nei 45 mm hie. Dêrnjonken waard ek in ekstra 60. cast koepel tafoege mm dik makke. Yn 1942 wie de Sovjet-tankproduksje fiif kear de Dútske. Koersk De T-34 hie al in wichtige rol spile yn de Slach by Stalingrad, mar soe syn wiere wearde foar oerwinning sjen litte tidens en nei de Slach by Koersk, it beslissende kearpunt fan de Twadde Wrâldoarloch. Yn 1943 berikte de produksje fan T-34 in hichtepunt mei 15.712 ienheden, benammen fan in hexagonaal turrettype, it T-34 Model 1943, dat nettsjinsteande syn namme al yn 1942 ferskynde. Lykwols, Dútske tank produksje bleau te groeien en benadere de Sovjet produksje, wylst de kwalitative efterstân feroare yn in foardiel mei de ynfiering fan de Tiger en Panther. Iroanysk genôch late dit ta de Dútske ûndergong. It ferliet Hitler om te besykjen it strategyske inisjatyf werom te krijen. Hoewol't de Sovjet-ferlies by Koersk enoarm wiene, koste de slijtage fan'e Dútske tanks Hitler syn ynsetbere pânserreserve. Stalin lansearre doe in trochgeande rige offensiven dy't it Dútske leger foarkamen om te herstellen. Dat koe allinnich omdat de produksje fan de T-34 gelyk bleau, nettsjinsteande it feit dat de kwaliteit fan de tank flink ferbettere waard troch oer te skeakeljen nei de T-34/85 (faak oantsjutten yn it westen as T-34/85) mei trije-man-turret en in folle machtiger 85mm-kanon, wêrfan 100 oan'e ein fan 1943 boud wiene, mar noch net levere. Yn 1944 waarden 10.663 levere, plus 3.723 fan wat no de T-34-76 neamd waard foar in totale produksje fan 35.120 fan'e lêste grutte ferzje; yn 1945 soene yn de oarloch noch 8830 T34-85's boud wurde (oant de Japanske oerjefte) foar yn totaal 54.213 T-34's. De totale produksje foar hiel 1945 wie 12.551; oer 1946, doe't massa produksje fan tanks oer it lân waard stoppe foar fiif jier, 2.701 foar in totaal fan 25.915 T-34/85s. De totale Russyske produksje fan 'e wichtichste slachtank bedroech sadwaande 61.135 stikken. Dêrneist waarden in oantal chassis boud; rûzings foar chassis produksje net bedoeld foar selsridende gewearen fariearje fan 61.293 oan 61.382. De ferskillen binne te tankjen oan diskrepânsjes tusken sifers foar fabrykproduksje en de gaststeaten fan it leger. Oflate modellen Al boude T-34's waarden omboud ta modellen binnen de OT-searje bewapene mei in flammewerper ; letter waarden se sa boud. De flamethrowers binne yn 'e boppesteande sifers rekkene. Genietanks waarden ek makke. Sa'n fjirtich tank's waarden yn 1941 ek omboud ta de T-34-57 mei in lang 57 mm kanon (ZiS-4) dat in bettere ôfbraakkapasiteit hie as de 76,2 mm . Letter, doe't de Panther en Tiger tanks kamen op it toaniel, de ZiS-4M waard brûkt, mar nea makke it ta produksje fanwege de bettere T-34/85. Ut de T-34 waard de SU-122 (636 stikken) ûntwikkele, in meganisearre gewear, tegearre mei de SU-85 (2659) en SU-100 (2355 stikken oant ein 1945), beide tankjagers. De T-34/85 waard yn 1944 fierder ûntwikkele ta de T-34/100, in eksperimintele foarrinner mei 100 mm gewear fan de T-44 . Nei de oarloch De T-34/85 soe it Reade Leger noch lang tsjinje: in protte âlde T-34-76's waarden omboud ta dizze ferzje, neffens in skatting fan it Amerikaanske Leger doedestiids sa'n 12.000. Doe't syn neiteam, de T-54 ôflaat fan 'e T-44, begjin 1950's yn massaproduksje gie, waarden de T34-85's stadichoan opslein as oarlochsreserve: yn 1960 bestie bygelyks de helte fan 'e krêft nei mobilisaasje út T-34/85s. Dizze oandielen waarden dat jier modernisearre nei de T-34/85 m.1960 mei in nije motor en yn 1969 (ynklusyf tsjillen fan it type T-55 ) folslein opknapt nei de T-34/85 m.1969 . Troch it brûken fan nije subkaliber-munysje bleau it in frij gefaarlike tank, mar waard it hieltyd kwetsberer foar moderne anty-tankwapens. Pas oan'e ein fan'e jierren '70 waard er troch it Warsjaupakt folslein ôfskaft . Alteast mei it leger: de protte paramilitêre organisaasjes lykas grinsplysje, folks- en fabryksmilysjes, studintekorpsen en feteranenferienings bleauwen it net al te komplekse wein ynformeler brûke. Yn Poalen en Tsjechoslowakije waard de produksje fan de T-34/85 yn 1951 wer opstarten . Stalin woe syn bûnsmaten foarearst net útrist mei de modernste tanks; lykwols, de oarlochstiid Russyske T-34s waarden net boud mei fredetime longevity yn gedachten. Harren dielen waarden al gau folslein fersliten. Sa begûnen beide lannen folle betrouberere auto's te bouwen, foar harsels, foar oare bûnsmaten en ek foar eksport nei it Midden-Easten, benammen Egypte en Syrië . Tsjechoslowakije, al in wichtige tankprodusint foar de oarloch, makke 3185 auto's oant 1956, Poalen 1380. Dit brocht de totale wrâldproduksje fan T-34/85's op 30.480, fan'e T-34 nei 65.700 haadslachtanks en miskien 65.947 chassis. Dit makket de T-34 de twadde meast produsearre tank yn 'e wrâldskiednis, nei de T-54/55-searje wêrfan mear as hûnderttûzen makke waarden. Yn Joegoslaavje waarden ek plannen makke foar de produksje fan in eigen fariant. In heale tsientallen auto's waarden makke fan in type mei in heule nije hegere rûne tuorke en in romp mei ek ôfskuorde foarhoeken. Tito syn brek mei Stalin makke in ein oan it projekt. Yn 'e Jemenityske Boargeroarloch wurde neffens foto's de T34-85 en de SU-100 noch brûkt. Bekende brûkers It súkses fan 'e T-34 liet him ek sjen yn oare dielen fan 'e wrâld: njonken de Sovjet-Uny tsjinne of tsjinne de tank ek yn (ynklusyf lannen dy't de T-34's ferovere): Afganistan Algerije Angoala Bulgarije Dútske Demokratyske Republyk Nazy-Dútslân Egypte Finlân Fjetnam Hongarije Israel Jemen Joegoslaavje Jordaanje Mongoalje Noard-Koreä Poalen Sina Syrje Tsjechoslowakije