Φρούριο Αραμπάτ

Το φρούριο Αραμπάτ, το οποίο χτίστηκε τον 17ο αιώνα από τον οθωμανικό στρατό, βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα της γλώσσας ξηράς του Αραμπάτ. Σκοπός του ήταν να φυλάξει το μέρος και την Κριμαία από εισβολές. Ήταν σε χρήση, με διαλείμματα, μέχρι τον Κριμαϊκό πόλεμο του 1853–1856. Ονομασία Το όνομα του φρουρίου Αραμπάτ προέρχεται είτε από το αραβικό «rabat», το οποίο σημαίνει «στρατιωτική θέση» είτε από το τουρκικό «αραμπάτ», που σημαίνει «προάστιο» και είναι η προέλευση του ονόματος της γλώσσας ξηράς Αραμπάτ. Ιστορία Κλασική αρχαιότητα Υπάρχουν πληροφορίες για μια οχύρωση, η οποία βρισκόταν στην τοποθεσία κατά την εποχή του Βασιλείου του Βοσπόρου. Το συγκεκριμένο βασίλειο υπήρχε μεταξύ 5ου αιώνα π.Χ. - 4ου αιώνα μ.Χ.). Οθωμανικό φρούριο Η τουρκική εισβολή του 1475 στην Κριμαία σήμανε τον θάνατο των γενουατικών αποικιών εκεί οδηγώντας στην καταστροφή των γενουατικών φρουρίων στη χερσόνησο. Οι Τούρκοι έχτισαν ή ξαναέχτισαν φρούρια σε όλα τα στρατηγικά σημαντικά σημεία της χερσονήσου, με κύρια φρούρια τους το Ορ Καπί στο Περεκόπ, το Αραμπάτ, το Γενί Καλέ στον πορθμό του Κερτς, το Γκιόζλεβε και το Κεφέ. Το φρούριο χτίστηκε πιθανώς το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα από τον τουρκικό στρατό και απεικονίστηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του Γιάκομπ φον Σάντραρτ το 1651. Αυτός ο χάρτης βασίστηκε σε υλικό, που συνέλεξε ο Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός και χαρτογράφος Γκιγιόμ Λε Βασέρ ντε Μποπλάν, συγγραφέας του βιβλίου του 1651 Περιγραφή της Ουκρανίας. Ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή, περιγράφοντας την Ταυρίδα, γράφει για το Αραμπάτ ως ένα φρούριο, που θα εμπόδιζε το δρόμο προς την Κριμαία για τον ρωσικό στρατό, τους Ζαπορίζιους, τους Πολωνούς και Καλμύκους. Το φρούριο είχε σχετικά προηγμένο στρατιωτικό σχέδιο. Είχε οκταγωνικό σχήμα με πέτρινους τοίχους πάχους 3 μέτρων και περιβαλλόταν από επάλξεις και τάφρο. Περιείχε πέντε πύργους και δύο πύλες. Αρκετές σειρές από πολεμίστρες έβλεπαν ανατολικά, βόρεια και δυτικά και σχεδιάστηκαν για διάφορους τύπους πυροβολικού. Ενώ το φρούριο ήταν δύσκολο να κατακτηθεί, όταν προστατευόταν σωστά, η απομακρυσμένη τοποθεσία του από την Τουρκία σήμαινε ότι η φρουρά του ήταν συχνά υποστελεχωμένη επιτρέποντας στα ρωσικά στρατεύματα να το παρακάμψουν το 1737 και να το καταλάβουν το 1771. Ρωσική Αυτοκρατορία Αφού η Κριμαία έγινε μέρος της Ρωσίας το 1783, το φρούριο εγκαταλείφθηκε, αλλά αργότερα ανακαινίστηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους Ρώσους κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου του 1853-1856 για την υπεράσπιση της ακτής της Κριμαίας. Μετά τον πόλεμο, το φρούριο εγκαταλείφθηκε και πάλι και τα τείχη του χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοίκους του κοντινού μικρού χωριού Αραμπάτ ως πηγή πέτρας. Σοβιετική Ένωση Η γλώσσα ξηράς Αραμπάτ είδε ξανά σφοδρές μάχες μεταξύ του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού και του Λευκού Στρατού το 1920 και του Γερμανικού Στρατού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1941-1944. Το 1968, μερικές σκηνές μιας διάσημης σοβιετικής ταινίας Δύο σύντροφοι υπηρετούσαν (ρωσικά: Служили два товарища / Sluzhili dva tovarishcha), γυρίστηκαν εκεί. Ουκρανία Οι δορυφορικές εικόνες του Google Earth δείχνουν ότι το φρούριο έχει καταληφθεί από στρατιωτικές δυνάμεις από την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία το 2014. Παραπομπές Βιβλιογραφία Arabat Spit or Arrow // Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Brockhaus and Efron: σε 86 τόμους (82 τόμοι και 4 πρόσθετοι). — Αγία Πετρούπολη, 1890-1907. Arabat Spit // Military Encyclopedia: [σε 18 τόμους] / εκδ. V. F. Novitsky ... [ και άλλοι ]. — Αγία Πετρούπολη, 1911-1915. Kerch // Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια : [σε 18 τόμους] / εκδ. V. F. Novitsky ... [ και άλλοι ]. — Αγία Πετρούπολη, 1911-1915. Shcherbatov, Fyodor Fyodorovich // Ρωσικό βιογραφικό λεξικό : σε 25 τόμους. — Αγία Πετρούπολη, 1896-1918. Arabat Spit, Γεωγραφικό και Στατιστικό Λεξικό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του P. P. Semenov. Evarnitsky D. I. Ivan Dmitrievich Sirko, ο ένδοξος αταμάνος koshevoy του στρατού των κατώτερων Κοζάκων Ζαπορίζιων. — Αγία Πετρούπολη, 1894. Εβλιγιά Τσελεμπή. Ταξιδιωτικό βιβλίο. Εκστρατείες με τους Τατάρους και ταξίδια στην Κριμαία (1641-1667). — Συμφερόπολη, Ταυρίδα, 1996. — 240 σ. V. N. Korolev , Ναυτικές επιδρομές των Κοζάκων στην ανατολική Κριμαία. «Don Archaeology», Νο. 3, Νο. 4, 1999. Yu. V. Krikun , Μνημεία Κριμαίας Ταταρικής αρχιτεκτονικής (13ος - 20ος αι.). Συμφερούπολη, «Ταυρίδα», 2001.