RT

RT, раней вядомы як «Russia Today» (бел.: Расія сёння) — міжнародны шматмоўны расійскі тэлевізійны канал, які трансліруе навіны, дакументальныя фільмы, ток-шоу і дэбаты, а таксама спартыўныя навіны і расійскія культурныя праграмы, накіраваныя на замежны рынак навін. RT трансліруе зыходны канал на англійскай мове з маскоўскай студыі. Перадатчык запушчаны ў 2005 годзе. Акрамя таго, існуюць арабскі «Русія аль-Яум», запушчаны ў 2007 годзе, і іспанамоўны канал «RТ Actualidad», запушчаны ў 2009 годзе. У 2010 годзе на студыі ў Вашынгтоне запушчаны «RT Амерыка», які факусуецца на ЗША. Сам тэлеканал сцвярджае, што RT прапануе расійскі погляд на глабальныя падзеі. Аднак крытыкі абвінавачваюць яго ў прапагандзе расійскага ўрада. У 2013 годзе прэзідэнт Пуцін заявіў: «Вядома, канал фінансуецца ўрадам, і, так ці інакш, не можа не адлюстроўваць пазіцыю расійскіх афіцыйных улад на тое, што адбываецца ў нашай краіне і за яе мяжой. Але ўсё-такі я хачу гэта падкрэсліць яшчэ раз: мы не задумвалі гэты канал — RT — як нейкую апалагетыку расійскай палітыкі — і знешняй, і ўнутранай». Гісторыя Стварэнне Стварэнне «Russia Today» было часткай больш буйной PR акцыі з боку расійскага ўрада, накіраванай на паляпшэнне іміджу Расіі за мяжой. RT быў задуманы былым міністрам СМІ Міхаілам Лесіным і прэс-сакратаром Уладзіміра Пуціна Аляксеем Громавым. На момант з’яўлення RT дырэктар «РИА Новости» Святлана Міранюк заявіла: «На жаль, на ўзроўні масавай свядомасці на Захадзе Расія асацыюецца з трыма словамі: камунізм, снег і беднасць», і дадала: «Мы хацелі б прадставіць больш поўнае ўяўленне пра жыццё ў нашай краіне». Ён зарэгістраваны як аўтаномная некамерцыйная арганізацыя і фінансуецца з федэральнага бюджэту Расіі ў асобе Федэральнага агенцтва па друку і масавых камунікацыях Расійскай Федэрацыі. У 2005 годзе «РИА Новости» дапамагло заснаваць «АНО ТВ-Новости», («Аўтаномная некамерцыйная арганізацыя ТБ-Навіны») — галоўную арганізацыю ТБ RT. Генеральным дырэктарам (CEO) стаў Сяргей Фралоў. Фралоў апісваў: «Асноўная праблема на пачатку была такой: у нашай краіне мы ніколі не трансліравалі англамоўнае тэлебачанне. Калі адкрыўся „Russia Today“, быў пэўны недахоп персаналу. Здаецца, цяжка знайсці кваліфікаваных журналістаў, палітолагаў, эканамістаў, аналітыкаў з добрым веданнем англійскай у Маскве». RT пачаў вяшчанне як «Russia Today» 10 снежня 2005 года. Першапачатковы калектыў складаў 300 журналістаў, у тым ліку каля 70 не з Расіі. Пост галоўнага рэдактара займала Маргарыта Сіманьян, якая запрашала замежных журналістаў у якасці дакладчыкаў і кансультантаў. Паводле яе слоў, мэта тэлеканала была такой: мець «прафесійны фармат», як BBC і «Euronews», каб «адлюстроўваць меркаванне Расіі аб свеце» і прадставіць «больш збалансаваную карціну» Расіі. Сіманьян — былы рэпарцёр Крамля — працуе ў журналістыцы з 18 гадоў. Яна распавяла «New York Times», што пасля распаду Савецкага Саюза былі нанятыя многія новыя маладыя журналісты, такім чынам, большасць штатных супрацоўнікаў — моладзь. Журналіст Дэні Шэхтэр, які быў госцем на RT, заявіў, што, будучы часткай пачатковай каманды пуску CNN, ён убачыў RT у якасці яшчэ аднаго «канала маладых людзей, якія не маюць досведу, але маюць вялікі энтузіязм да сваёй справы». Неўзабаве пасля запуску вяшчання канала Джэймс Пэінтэр пісаў, што Russia Today і аналагічныя станцыі, як «France 24» і «TeleSUR» лічылі сябе «контргегеманісцкімі», прапаноўваючы іншае бачанне і змест навін у параўнанні з іншымі заходнімі СМІ, як то CNN і BBC. 1 сакавіка 2006 года кампанія «IPD Group», якой належаў інфармацыйна-аналітычны партал russiatoday.com, звярнулася да генеральнага дырэктара АНО «ТВ-Новости» Сяргея Фралова з просьбай змяніць назву тэлеканала, аргументуючы гэта тым, што гандлёвая марка «Russia Today» была зарэгістраваная яшчэ ў 1996 годзе. Кіраўніцтва тэлеканала на просьбу не адрэагавала, а пазней даменнае імя russiatoday.com перайшло да самога Russia Today. Развіццё і пашырэнне RT запусціў некалькі новых каналаў у наступныя гады: арабскамоўны канал «Русія аль-Яум» у 2007 годзе, іспанскамоўны канал «RT Actualidad» у 2009 годзе, «RT America», які факусуецца на Злучаныя Штаты, у 2010 годзе, і канал «RT Documentary» у 2011 годзе. У жніўні 2007 года RT стаў першым тэлеканалам, які калі-небудзь рабіў паведамленне ў прамым эфіры з Паўночнага полюса. Рэпартаж меў працягласць 5 хвілін і 41 секунду. Каманда RT узяла ўдзел у Расійскай палярнай экспедыцыі «Арктыка-2007» на чале з Артурам Чылінгаравым на ледаколе «Акадэмік Фёдараў». У снежні 2007 года трансляцыя свята Новага года з Масквы і Санкт-Пецярбурга трансліравалася на Таймс-сквер. RT прыцягнуў асаблівую ўвагу сусветнай грамадскасці асвятленнем вайны 2008 года ў Паўднёвай Асеціі. RT назваў Грузію агрэсарам супраць сепаратысцкіх урадаў Абхазіі і Паўднёвай Асеціі, якія былі пад абаронай расійскіх войскаў. RT прадставіў гэта як падзею, якая прадэманстравала здольнасці RT несці навіны ўсяму свету. Маргарыта Сіманьян заявіла: «Мы былі адзінымі сярод англамоўных СМІ, якія далі іншы бок гісторыі — паўднёваасяцінскі бок гэтай гісторыі». У 2009 годзе «Russia Today» рэбрэндынгаваў сябе ў больш нейтральны «RT». Маргарыта Сіманьян аспрэчыла словы пра тое, што гэта была спроба схаваць свае расійскія карані, заявіўшы, што карпаратыўны лагатып быў зменены, каб прыцягнуць больш гледачоў і каменціравала: «Хто захапляецца навінамі з Расіі на працягу ўсяго дня?». На пачатку 2010 года рэкламная кампанія «Question More», створаная для RT у Брытаніі McCann Erickson, аказалася вельмі спрэчнай. Адна з рэклам паказала морфінг амерыканскага прэзідэнта Барака Абамы і іранскага лідара Махмуда Ахмадзінежада. Побач з тварамі быў надпіс: «Хто прадстаўляе найбольшую ядзерную пагрозу?». Аб’ява была забаронена ў амерыканскіх аэрапортах. Іншая паказвала «зліццё» салдата ЗША і таліба. У рэкламе было зададзена пытанне: «Ці з’яўляецца тэрорам толькі тое, што нанесена тэрарыстамі?». Адна са шчытавых рэклам RT у 2010 годзе выйграла брытанскую ўзнагароду «Рэклама месяца». «Russia Today» з’яўляецца адным з некалькіх міжнародных каналаў, якія кінулі выклік СМІ ЗША, якія раней дамінавалі ў галіне глабальных навін. У 2010 годзе Уолтар Айзексан, старшыня Савета кіраўнікоў вяшчаннем урада ЗША (які кантралюе «Голас Амерыкі», «Радыё Свабодная Еўропа» і «Радыё Свабодная Азія»), выдзяліў больш грошай для праграм, паколькі: «Мы не можам дазволіць сабе быць выключанымі нашымі ворагамі», згадваючы ў прыватнасці «Russia Today», іранскі «Press TV» і кітайскае Цэнтральнае тэлебачанне Кітая («CCTV») у наступным сказе. Пазней ён патлумачыў, што ён насамрэч меў на ўвазе «ворагаў» у Афганістане, а не народы. У 2011 годзе дзяржаўны сакратар Хілары Клінтан заявіла, што Злучаныя Штаты «прайграваюць інфармацыйную вайну» замежным каналам кшталту «Russia Today», «Аль-Джазіра» і Цэнтральнае тэлебачанне Кітая і што яны выцясняюць «Голас Амерыкі». Падзеі з 2012 года На пачатку 2012 года, неўзабаве пасля свайго прызначэння на пасаду пасла ЗША ў Расіі Майкл Макфол пісаў Маргарыце Сіманьян у Twitter наконт сцвярджэнняў з RT, што ён паслаў Аляксея Навальнага вучыцца ў Ель. RT выявіў, што Макфол меў на ўвазе каментарый у артыкуле палітолага Ігара Панарына, дзе было меркаванне аўтара. Пасол Макфол затым даў інтэрв’ю Сафі Шэварнадзэ па гэтым і іншых пытаннях, а таксама адзначыў, што адміністрацыя Абамы хацела «перазагрузкі» ў адносінах з Расіяй. У 2012 годзе Pew Research выявіў, што RT — самы папулярны канал навін на «YouTube». «Fox News» — другі. 17 красавіка 2012 года RT пачаў вяшчанне «World Tomorrow» — праграмы, арганізаванай Джуліянам Асанжам. Першым госцем быў лідар «Хезбалы» Хасан Насрала. Інтэрв’ю зрабіла фурор, таму што Насрала рэдка дае інтэрв’ю заходнім СМІ. Каментатары апісалі гэта як «пераварот» або «савок». «WikiLeaks» распавёў пра шоу як пра «серыю паглыбленых гутарак з ключавымі палітычнымі гульцамі, мыслярамі і рэвалюцыянерамі з усяго свету». Сцвярджалася, што шоу «прадзюсіруецца незалежна і Асанж кантралюе яго». Прадбачачы крытычныя каментарыі, такія як «​​Джуліян Асанж — варожы камбатант, здраднік, які клаўся ў ложак з Крамлём і бярэ інтэрв’ю ў жудасных радыкалаў з усяго свету», Асанж распавёў, што RT дазваляе яго гасцям казаць тое, што яны «не маглі сказаць на мэйнстрымных тэлевізійных сетках». Асанж прызнаўся, што калі б «Wikileaks» апублікаваў расійскія дадзеныя, яго адносіны з RT, магчыма, не былі настолькі добрымі. У жніўні 2012 года RT перанёс атаку адмовы ў абслугоўванні на працягу некалькіх дзён ад групы, якая заве сябе «Antileaks». Было зроблена дапушчэнне, што гэта зрабіў Джуліян Асанж і/або члены гурта «Pussy Riot», засуджаныя да турэмнага тэрміну. 23 кастрычніка 2012 года RT разам з «Аль-Джазіра» і «C-SPAN» трансліравалі дэбаты сярод чатырох кандыдатаў-не фаварытаў на пасаду прэзідэнта Злучаных Штатаў. 5 лістапада RT трансліраваў двух кандыдатаў-пераможцаў гэтай дыскусіі: кандыдата ад Лібертарыянскай партыі губернатара Гэры Джонсана і Партыі зялёных у ЗША Джыл Штайн са студыі RT у Вашынгтоне, акруга Калумбія. У лістападзе 2012 года бомбы арміі абароны Ізраіля сур’ёзна пашкодзілі офіс RT у горадзе Газа, параніўшы чатырох журналістаў у ходзе аперацыі «Воблачны слуп». Офіс быў непасрэдна побач з мэтай ізраільскай атакі, «Al-Aqsa TV» — лаяльнай «Хамас» тэлевізійнай станцыі. У маі 2013 года RT паведаміў, што былы вядучы ток-шоу на CNN Лары Кінг будзе весці новае ток-шоу на RT. Кінг сказаў у рэкламе на RT: «Я б аддаў перавагу задаваць пытанні людзям ва ўладзе замест таго, каб гаварыць ад іх імя». Ён таксама перанёс яго шоу «Larry King Now» з «Hulu» на RT. Маргарыта Сіманьян сказала ў заяве: «Калі насупраць Лары сядзеў прэзідэнт, або актывіст, ці рок-зорка, Лары Кінг ніколі не ўхіляўся ад задавання жорсткіх пытанняў, што робіць яго надзвычайна падыходзячым для нашай сеткі». 13 чэрвеня 2013 года RT анансіраваў новае вячэрняе шоу па чацверах «Politicking» з абмеркаваннем ўцечкі Эдвардам Сноўдэнам праграмы назірання PRISM. Уладзімір Пуцін наведаў новы перадаючы цэнтр «Russia Today» у чэрвені 2013 года і заявіў: «Калі мы распрацоўвалі гэты праект яшчэ ў 2005 годзе, мы мелі намер увядзення яшчэ аднаго моцнага гульца на міжнароднай арэне, гульца, які б не толькі забяспечыў аб’ектыўнае асвятленне падзей у Расіі, але і паспрабаваў, дазвольце мне падкрэсліць, я маю на ўвазе, паспрабаваў разбурыць манаполію англасаксонцаў на сусветным інфармацыйным патоку… Мы хацелі прынесці цалкам самастойны канал на арэну навін. Вядома, канал фінансуецца ўрадам, таму ён не можа дапамагчы, але ён адпавядае афіцыйнай пазіцыі расійскага ўрада пра падзеі ў нашай краіне і ў іншых краінах свету, так ці інакш. Але я хацеў бы яшчэ раз падкрэсліць, што мы ніколі не збіраліся рабіць гэты канал — RT — апалагетыкай для расійскай палітычнай лініі ў любым выглядзе, няхай гэта айчынная або замежная». У 2019 годзе RT атрымала рэкорднае пакаранне ад брытанскага рэгулятара медыярынку (OFCOM). Памер штрафу за парушэнне правілаў аб’ектыўнасці склаў 200000 фунтаў стэрлінгаў. «Прычынай стала сур’ёзнае парушэнне прынцыпаў бесстароннасці, якія бароняць давер людзей да інфармацыйных службаў і праграм», — сказана ў заяве ведамства. За год да таго рэгулятар выявіў сем парушэнняў правіла аб’ектыўнасці на працягу пяці тыдняў. У асноўным парушэнні тычыліся такіх тэмаў, як канфлікт у Сірыі ды атручванне ў Солсберы (Вялікабрытанія). Расійскія супрацоўнікі «Russia Today» замянілі беларускіх калег, якія звольніліся з каналу «Беларусь 1» у знак пратэсту, пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі. Арганізацыя Дзяржаўнае інфармацыйнае агенцтва «РИА Новости», якое заснавала RT у 2005 годзе, з’яўляецца адным з найбуйнейшых у Расіі. Яго старшыня Святлана Міранюк мадэрнізавала агенцтва пасля яе прызначэння ў 2003 годзе. «РИА Новости» заявіла, што дапамагло стварыць RT, але не з’яўляецца «ні спонсарам, ані прыхільнікам „Russia Today“». Міхаіл Сяславінскі, які адказвае за Федэральнае агенцтва па друку і масавых камунікацыях Расійскай Федэрацыі, сцвярджаў у 2005 годзе, што «„Russia Today“ прыйдзе ў якасці незалежнай кампаніі». У 2007 годзе офісы RT былі размешчаныя ў тым жа будынку, што «РИА Новости». Для гэтага Саюз журналістаў Расіі, які знаходзіўся там раней, быў вымушаны вызваліць офісы. У 2012 годзе Ганна Качкаева, дэкан факультэта медыякамунікацый у Маскоўскай Вышэйшай школе эканомікі, заявіла, што яны дзеляць «адзін і той жа дах», таму што яны знаходзяцца ў тым жа будынку, але ў дачыненні да «фінансавання, рэдакцыйнай палітыкі, кіравання і персаналу яны з’яўляюцца дзвюма незалежнымі арганізацыямі, не звязанымі паміж сабой у любым выпадку». У 2008 годзе Сіманьян адзначыла, што больш за 50 маладых журналістаў RT пайшлі ў буйныя заходнія СМІ. У 2010 годзе ў RT было 2000 супрацоўнікаў. У чэрвені 2011 года RT адказаў на крытыку ў адрас сваёй «дзяржаўнасці», адзначыўшы афіцыйныя заявы місій і фінансаванне іншых вядомых «дзяржаўных» тэлевізійных сетак, такіх як «British Broadcasting Corporation» («BBC»), «France 24», нямецкая «Deutsche Welle» і амерыканская CPB (якая змяшчае PBS і «NPR»). Маргарыта Сіманьян сказала рэпарцёру, што Крэмль не будзе дыктаваць змест і «цэнзура ў гэтай краіне забаронена Канстытуцыяй». Яна патлумачыла, што яе задача была «давесці заходні вобраз Расіі бліжэй да таго, чым з’яўляецца Расія насамрэч». У 2012 годзе, калі замежныя СМІ каменціравалі спансіраванне RT праграмы Джуліяна Асанжа, «РИА Новости» заявіла: «Гэта сузаснавальнік Аўтаномнай некамерцыйнай арганізацыі (АНА) ТВ Новости, запушчанай у снежні 2005 года ў якасці „Russia Today“ (RT). Паводле расійскага заканадаўства, у якасці аўтаномнай некамерцыйнай арганізацыі, RT з’яўляецца цалкам незалежным ад сваіх заснавальнікаў. Яго топ-менеджментам з’яўляецца Назіральны савет (савет дырэктараў). „РИА Новости“ не мае прадстаўнікоў у Назіральным савеце RT або любым іншым органе кіравання RT і, такім чынам, не ўплывае на рэдакцыйную палітыку сеткі або яго фінансава-гаспадарчую дзейнасць прама ці ўскосна». У снежні 2012 года напярэдадні сямігадовай гадавіны RT канал перавёз свае студыі і офісы штаб-кватэры ў новы комплекс у Маскве — васьміпавярховы будынак, які ахоплівае больш за 28 тысяч квадратных метраў і мае 6 студый. Пасля гэтага усе англамоўныя праграмы RT пачалі выпускацца ў фармаце высокай якасці. У 2013 годзе ўказам прэзідэнта Уладзіміра Пуціна было расфарміраванае «РИА Новости» і створана новае інфармацыйнае агенцтва пад назвай «Россия сегодня», што непасрэдна ў перакладзе азначае «Расія сёння». Паводле паведамлення на сайце RT, новае ІА з’яўляецца «ніяк не звязаным» з каналам RT, нягледзячы на падабенства з арыгінальнай назвай RT. Тым не менш, 31 снежня 2013 года рэдактар ​​галоўнага канала RT Маргарыта Сіманьян была крос-прызначана рэдактарам новага інфармацыйнага агенцтва, захаваўшы за сабой пасаду галоўнага рэдактара канала навін. RT супрацоўнічае з шэрагам СМІ ў Расіі і за мяжой, у тым ліку прыватнымі СМІ, сярод якіх «Известия», «Коммерсантъ», «Труд», «Независимая газета», «Ведомости», «Аргументы и факты» і нерасійскія «Асацыяцыя міжнароднага вяшчання», «Huffington Post» і «News.com.au». Бюджэт Бюджэт RT — 30 мільёнаў долараў. Ён быў устаноўлены ў 2005 годзе, і $ 30 мільёнаў былі выдзеленыя ў яго першы год працы. Каля паловы бюджэту сеткі прыйшлі ад дзяржавы, а іншая палова ад банкаў і кампаній, дружалюбных да ўрада. Яго бюджэт у доларах складаў прыкладна $ 80 млн у 2007 годзе, $ 120 млн у 2008 годзе, $ 380 млн у 2011 годзе і $ 300 млн у 2012 годзе*. Пуцін забараніў скарачэнне фінансавання «Russia Today» 30 кастрычніка 2012 года. Рэйтынгі У 2011 годзе RT быў самым папулярным замежным каналам навін у ЗША пасля «BBC World News» і займаў першае месца ў рэйтынгу замежных станцый у пяці буйных гарадах ЗША ў 2012 годзе. У 2013 годзе RT стаў першым каналам навін ТБ у гісторыі, які дасягнуў лічбы ў 1 мільярд праглядаў на «YouTube». У адпаведнасці з BARB прыкладна 2,5 млн брытанцаў настроілі свае тэлевізары на канал RT на працягу трэцяга квартала 2012 года, што робіць яго трэцім самым папулярным кругласутачным каналам навін у Вялікабрытаніі, першыя месцы займаюць «BBC News» і «Sky News» (не ўключаючы «Sky Sports News»). Аднак RT быў перагнаны «Al Jazeera English», і лічбы праглядаў упалі да 2,1 мільёнаў да канца 2013 года. Сетка і мовы вяшчання Згодна з RT, сігнал у сетцы ажыццяўляецца па 22 спадарожніках і больш за 230 аператарах, што дазваляе 644 млн людзей глядзець канал у больш чым 100 краінах. Яны таксама сцвярджаюць, што «RT America» даступны 85 мільёнам людзей у Злучаных Штатах. У дадатак да англамоўнага вяшчання, у RT таксама працуе канал «Русія аль-Яум» на арабскай мове і канал «RT Actualidad» на іспанскай мове, а таксама дакументальны канал «RTDoc». RT мае 21 бюро ў 16 краінах, у тым ліку Вашынгтоне, Нью-Ёрку, Лондане, Парыжы, Дэлі, Каіры, Багдадзе, Кіеве. У ім занята больш за 2000 работнікаў сродкаў масавай інфармацыі па ўсім свеце. RT складаецца з яго асноўнага англамоўнага «RT International», «RT America», «RT Arabic», «RT Actualidad» на іспанскай мове і «RT Documentary». На сваім сайце RT прапануе прамы эфір, даступны ў Інтэрнэце для прагляду на камп’ютары або мабільнай прыладзе. Многія з праграм, навін і шоу трапляюць на «YouTube». RT перадаецца на 22 спадарожніках, якія ахопліваюць большую частку Еўропы, Азіі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі і Аўстраліі на розных носьбітах, пералічаных на сваім сайце. У верасні 2012 года RT падпісаў кантракт з ізраільскай кампаніяй «RRSat» для распаўсюджвання канала высокай дакладнасці ў ЗША, Лацінскай Амерыцы і Азіі. У кастрычніку 2012 года «Русія аль-Яум» і «Russia Today» далучыліся да сеткі спадарожнікавай сувязі высокага разрознення «Al Yah» («YahLive»). Праграмы «RT International» і «RT America» маюць падобныя праграмы, якія ахопліваюць пераважна навіны з ЗША. RT на арабскай і «RT Actualidad» на іспанскай мове маюць свае ўласныя навіны, а таксама перакладзеныя версіі англійскага RT. Марцін Марчка піша, што дастатковае фінансаванне RT дазволіла яму прыцягнуць дасведчаных журналістаў і выкарыстоўваць найноўшыя тэхналогіі. Карэспандэнты RT маюць тэндэнцыю канцэнтравацца на спрэчных сусветных праблемах, такіх як фінансавая нестабільнасць і крызісы, фінансавыя і банкаўскія скандалы, карпаратыўны ўплыў на сусветную эканоміку і дэманстрацыі пратэстуючых. Навіны з Расіі маюць другараднае значэнне і такія справаздачы падкрэсліваюць расійскую мадэрнізацыю і эканамічныя дасягненні, а таксама рускую культуру і прыродны ландшафт, але ў жа той час перамяншаюць сацыяльныя праблемы і карупцыю ў Расіі. Бягучыя праграмы RT (з вядучымі ў дужках): «Breaking the Set» (Эбі Марцін) «CrossTalk» і «On the Money» (Пітэр Лавель) «SophieCo» (Сафіко Шэварнадзэ) «Keiser Report» (Макс Кайзер са Стэйсі Герберт) «Larry King Now» (Лары Кінг) «Politicking» (Лары Кінг) «Prime Time Russia News» «Spotlight» (Аляксандр Гурноў) «Technology Update» (Брэндан Райс) «The Big Picture» (Том Хартман) «The Truthseeker» (Даніэль Бушнэль) «Why You Should Care» (Цім Кёрбі) «Worlds Apart» (Аксана Бойка) «Venture Capital» (Кэці Пілбім) «Boom Bust» (Эрын Эйд) «Sputnik» (Джордж Галаўэй) «Going Underground» (Афшын Ратансі) «Redacted Tonight» (Лі Кэмп) Асобы канала Бягучы спіс RT «Таленты ў эфіры» ўключае ў сябе: Вядучыя навін: Біл Дод, Марына Джашы, Эндру Фармер, Крысцін Фразаа (Вашынгтон, акр. Калумбія), Эбі Марцін (праграма «Breaking the Set», Вашынгтон, акр. Калумбія), Табанг Мацэй, Аніса Наўай, Кевін Оўэн, Юлія Шапавалава, Роры Сухе, Шон Майкл Томас, Мэт Трэза, Маргарэт Хоўэл (акр. Калумбія), Люсі Кафанаў, Джордж Галаўэй (Вялікабрытанія). Карэспандэнты: Тэса Арцыла, Дзяніс Балоцкі, Аксана Бойка, Анастасія Чуркіна, Гаян Чычахян, Аня Фёдарава (Прайм-тайм), Марыя Фіношына, Сара Фірт, Ліндсэй Франс, Рамон Галінда (Лос-Анджэлес), Ірына Галушко, Лоры Харфэніст (Нью-Ёрк), Меган Лопес, Наталя Новікава, Піт Олівер, Дар’я Пушкова, Ягор Піскуноў, Марына Партная (Нью-Ёрк), Пола Сліер (Блізкі Усход), Лора Сміт (Лондан), Прыя Срыднар (Паўднёвая Азія), Наталя Шанецкая, Паліна Бойка, Бел Тру. Вядучыя бізнес-зводак: Кэці Пілбім, Мадзіна Кочанава, Макс Кайзер, Стэйсі Герберт. Вядучыя дакументальных фільмаў: Марцін Эндрус (забавы, кулінарыя і падарожжы, раней «Wayfarer/Moscow Out/Venice of the North»), Джэймс Браўн ('«Discovering Russia»', раней навіны і «Close-Up Russia»). Вядучыя спартыўных навін: Кэйт Партрыдж, Майкл Краўчанка, Рычард Ван Поортвліе, Вядомыя ў мінулым вядучыя: Адам Кокеш (Adam vs. the Man), Ніў Баркер, Джэйсан дэ ла Пенья, Алёна Мінкоўская (The Alyona Show), Марыям Немазі, Карэн Робертс, Дзмітрый Глухоўскі, Джэнк Уйгур, Лорэн Лістэр (Capital Account), Ліз Вол (Вашынгтон, акр. Калумбія). Вядомыя госці Паводле слоў Джэсі Цвік, RT пераконвае «законных экспертаў і журналістаў» з’яўляцца ў якасці гасцей, дазваляючы ім доўга гаварыць наконт пытанняў, якія ігнаруюцца буйнымі інфармацыйнымі агенцтвамі. Інтэрв’ю браліся ў прагрэсіўных і лібертарных навукоўцаў, інтэлектуалаў і пісьменнікаў з такіх арганізацый, як «The Nation», «Reason», Human Events, «Цэнтр амерыканскага прагрэсу» і «Інстытут Катона», якія крытычна ставяцца да амерыканскай палітыкі грамадзянскіх свабод. На RT таксама працуюць вядомыя каментатары, у тым ліку анархісты, антыглабалісты і левыя актывісты. Журналіст Дэні Шэхтэр лічыць, што асноўнай прычынай поспеху RT у ЗША з’яўляецца тое, што RT з’яўляецца «сілай для разнастайнасці», якая дае голас народа, «які рэдка чуюць у бягучых сродках масавай інфармацыі ЗША.». Сярод вядомых гасцей можна назваць палітыкаў Найджэла Фаража, Ніка Грыфіна і Джэрэмі Корбіна (Вялікабрытанія), Марын Ле Пен (Францыя), Авраама Бурга (Ізраіль), Генры Кісінджэра, Дану Рорабахер, Лоўрэнса Вількерсан і Алана К. Сімпсана (Злучаныя Штаты Амерыкі); інтэлектуалаў Ярэда Бернштэйна, Джона Ферэра і Лоўрэнса Корба; журналістаў і пісьменнікаў Джэйкаба Сулума, Пепе Эскабара, Браяна Доэрці, Крыса Хеджэса і Наомі Волф; прафесараў Крэйга Кэлхаўна, Нормана Фінкельштэйна, Ноама Хомскі і іншых гасцей, сярод якіх былы лабіст Джэк Абрамаф і сузаснавальнік Apple Стыў Возняк Іншыя вядомыя госці — кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў. Сярод іх былі Уладзімір Пуцін, Нуры Аль-Малікі, Рафаэль Карэа, Башар Асад, Даніэль Артэга, Аляксандр Лукашэнка, Махмуд Абас Фернанда Луга,, Хуан Эва Маралес, Феліпэ Кальдэрон, Томіслаў Нікаліч, Нікалас Мадура, Андрус Кубілюс, Хамід Карзай, Федэрыка Франка, Алі Абдула Салех, Махмуд Ахмадзінежад, Мансеф Марзукі, Парфірыа Лоба, Ота Перэс Маліна, Абд Рабу Мансур аль-Хадзі, Хасэ Мухіка, Алекс Салманд і Джэйкаб Зума. Палітыка канала Праграмы У 2008 годзе Хайдзі Браўн напісала ў «Forbes», што «Крэмль выкарыстоўвае абаянне, добрыя фатаграфіі і здаровую дозу сексуальнай прывабнасці, каб звярнуцца да разнастайнай і скептычна настроенай аўдыторыі». Яна дадала, што «Russia Today» удалося «змусіць замежных людзей прынамсі разгледзець расійскі пункт гледжання — аднак гэта можа быць эксцэнтрычна…». У 2012 годзе Трэйсі Кван пісала, што RT з’яўляецца «значна цікавейшай сеткай, чым можна дапусціць». Марк Адаманіс, які з’явіўся на RT, піша: «я наогул знайшоў RT як таблоідны, трохі раздуты, і ў асноўным бясшкодны». «The Alyona Show» з Алёнай Мінкоўскі выходзіла з 2009 па 2012 год, пакуль яна не далучылася да «Huffington Post». Трэйсі Кван у «The Daily Beast» апісала «The Alyona Show» як «адну з самых папулярных праграм RT». Джэсі Цвік у The New Republic пісала, што адзін журналіст сказаў ёй, што Мінкоўскі з’яўляецца «магчыма, лепшы інтэрв’юерам на кабельных навінах». Дэвід Вайгель называў шоу «спробай культавага хіта ў доме» і адзначыў, што «яго сегменты былі аб дзяржаўным шпіянажы, Федэральнай рэзервовай сістэмы і неаб’яўленых войнах Амерыкі». Мінкоўскі скардзілася, быццам яе называлі «дзяўчынай Пуціна ў Вашынгтоне» або «асобай, што вядзе антыамерыканскую дзейнасць». Пасля Мінкоўскі сцвярджала, што Глен Бек быў «не на баку Амерыкі. І тое, што мой канал больш сумленны з амерыканскім народам, значыць тое, што вы павінны саромецца». Юлія Ёфэ ў «Columbia Journalism Review» спытала: «З якіх гэта часоў „Russia Today“ абараняе палітыку любога амерыканскага прэзідэнта? Ці ёсць у гэтым інфармацыйныя патрэба амерыканскай грамадскасці, калі на тое пайшло?». З красавіка па жнівень 2011 года на RT выходзіла паўгадзіннае прайм-тайм шоу «Adam vs. the Man», арганізаванае былым іракскім марскім ветэранам і антываенным актывістам Адамам Кокешам. Дэвід Вайгель піша, што Кокеш абараніў прапагандысцкую функцыю RT, кажучы: «Мы кажам тую праўду, якую ніхто больш не хоча сказаць. Я маю на ўвазе, калі вы хочаце прадставіць гэты ўрад Расіі ў самым непадыходным відзе, якім з’яўляецца крышаванне іншых ўрадаў свету, ідучых супраць ЗША, і закліканне іх да глупства». «Праўдзівасць у СМІ» крытыкавала паяўленне Кокеша на RT, пішучы, што RT выкарыстоўвае амерыканцаў, такіх як Кокеш, і зарабляе прапагандысцкія ачкі. Аглядаючы шоу Джуліяна Асанжа «World Tomorrow», «The Independent» адзначае, што Асанж, які знаходзіўся пад хатнім арыштам, быў «у асноўным пачцівым», задаючы некаторыя пытанні лідару групоўкі Хасану Насрала, які сам быў у розшуку. Тым не менш, ён таксама задаваў жорсткія пытанні, напрыклад, чаму Насрала не падтрымаў арабскія паўстанні супраць сірыйскіх лідараў, калі ён іх падтрымліваў у Тунісе, Емене, Егіпце і іншых краінах. Алесандра Стэнлі ў «New York Times» пісала, што «з практычнага пункту гледжання, спадар Асанж знаходзіцца ў ложку з Крамлём, але на шоу ў аўторак ён не патушыць» і што ён «паводзіў сябе на здзіўленне як стандартны сеткавы інтэрв’юер». Дуглас Лукас ў Salon.com пісаў, што здзелка RT «можа быць толькі выгадным спосабам для яго атрымання гіганцкай колькасці рэтвітаў». Глен Грынуолд, які быў госцем на RT, пісаў, што наданне RT шоу Джуліяна Асанжа прывяло да «прадказальнай хвалі яхідных, самазадаволеных нападаў амерыканскіх прадстаўнікоў сродкаў масавай інфармацыі». Марк Адаманіс абвяргае некаторыя з «ліхаманкавых даносаў» супраць RT і Джуліяна Асанжа ў артыкуле, апублікаваным у «Forbes». Журналіст з «The Moscow Times» адзначыў, што RT атрымаў «значную» крытыку ўвогуле. Крытыка З моманту свайго заснавання ў 2005 годзе RT быў шырока абвінавачаны ў прадстаўленні пазіцыі Крамля. У «Голасе Амерыкі», які належыць ураду ЗША, расійска-ізраільскі блогер Антон Носік падкрэсліў, што стварэнне «Russia Today» «у савецкім стылі прапагандысцкіх кампаній». Паскаль Банамур, кіраўнік Еўрапейскага дэпартамента «Рэпарцёры без меж», называў сетку «яшчэ адным крокам дзяржавы на шляху да кантролю інфармацыі». У 2009 годзе Люк Хардзінг (расійскі карэспандэнт «The Guardian») апісваў рэкламную кампанію «Russia Today» у Вялікабрытаніі як «амбіцыйную спробу стварыць новую постсавецкую глабальную прапагандысцкую імперыю». Артыкул у «Christian Science Monitor» паведамляе, што «Russia Today» паведамляе аб добрай працы Пуціна ў свеце і амаль нічога не распавядае пра іншыя рэчы, як канфлікт у Чачні або забойствы крытыкаў ўрада. У 2010 годзе «The Independent» паведаміла, што журналісты RT паказалі, што ахоп адчувальных пытанняў у Расіі дазволены, але прамая крытыка Уладзіміра Пуціна ці тагачаснага Прэзідэнта РФ Дзмітрыя Мядзведзева — не. Маша Карп напісала у часопісе «Standpoint», што сучасныя расійскія пытанні, такія як «прыгнечанне свабоды слова і мірных дэманстрацый, эканамічная неэфектыўнасць і карупцыя судовай сістэмы альбо ігнаруюцца, або іх значэнне пераменшваецца». У 2008 годзе Стывен Хейман пісаў у «The New York Times», што, паводле думкі RT, у Расіі «карупцыя не зусім біч, а сімптом эканомікі, якая развіваецца». Выступаючы пасля запуску «RT America», Гары Каспараў сказаў: «„Russia Today“ з’яўляецца пашырэннем метадаў і падыходаў да дзяржаўных СМІ ўнутры Расіі, што прымяняюцца ў спробе паўплываць на амерыканскую кабельную аўдыторыю». Джэймс Кірчык у «The New Republic» абвінаваціў сетку ў «часта вірулентным антыамерыканізме і глыбокай пашане да расійскіх лідараў». Эд Лукас напісаў у «The Economist» (цытуючы «Аль-Джазіра»), што ядром RT было «антызаходніцтва». Юлія Ёфэ пісала: «Часта, здавалася, што „Russia Today“ быў проста спосабам, каб прытрымлівацца яго ў ЗША з-за фасада законных тэлеперадач». Шон Уокер піша ў «The Independent», што RT «зрабіў сабе імя як рэзкі крытык палітыкі ЗША». Алесандра Стэнлі ў «The New York Times» піша, што RT «як »Голас Амерыкі", толькі з большай колькасцю грошай і пікантным антыамерыканскім ухілам". Дэвід Вайгель піша, што RT ідзе не далей, чым проста да стварэння недаверу да ўрада Злучаных Штатаў, па сутнасці: «Вы можаце давяраць расіянам больш, чым вы можаце давяраць гэтым ублюдкам». Прафесар Стывен Ф. Коэн заявіў у 2012 годзе, што RT робіць шмат гісторый, якія «адбіваюцца дрэнна» на Злучаных Штатах і што яны «асабліва абураны амерыканскімі пропаведзямі за мяжой». Такім чынам, RT параўноўвае апавяданні пра масавыя выбарчыя пратэсты 2011—2012 гадоў з арыштамі членаў руху «Occupy». Коэн сцвярджае, што, нягледзячы на пракрамлёўскі ўхіл, «любы разумны глядач можа ўбачыць гэта. Я сумняваюся, што шмат ідыётаў знайшлі свой ​​шлях на RT». Джон Фефэр, судырэктар «Foreign Policy in Focus» казаў, што ён быў на RT, на «Голасе Амерыкі» і «Радыё Свабодная Азія» і пракаменціраваў: «Вы збіраецеся знайсці белыя плямы ў любой арганізацыі, якая займаецца навінамі». Амерыканскі журналіст Глен Грынуолд пералічыў карпаратыўных і дзяржаўных уладальнікаў бачных заходніх СМІ, як NBC, BBC, «Голас Амерыкі», «Wall Street Journal», «Fox News», «Politico» і «The Washington Post» і спытаў, чаму было «абавязковым парушэнне журналісцкай цэласнасці пры працы на сродак масавай інфармацыі, што належыць расійскаму ўраду». Ён таксама напісаў, што рэальная прычына варожасці амерыканскіх СМІ да RT у тым, што «яго рэпартажы дрэнна адбіваюцца на ўрадзе ЗША». У «Der Spiegel» у 2013 годзе з’явіўся артыкул, у якім адзначалася, што RT з’яўляецца самым паспяховым замежным вяшчальнікам ува многіх амерыканскіх гарадах і што RT «выкарыстоўвае хаатычную сумесь тэорый змовы і сырой прапаганды», спасылаючыся на праграму, якая павязвае выбухі на Бостанскім марафоне і ўрад ЗША. RT быў абвінавачаны ў антыізраільскім настроі яўрэйскімі і ізраільскімі крыніцамі. Асноўныя прэтэнзіі ў тым, што яго рэпартажы з’яўляюцца незбалансаванымі. Міністр замежных спраў Ізраіля Авігдор Ліберман накіраваў скаргу да Пуціна на іх афіцыйнай сустрэчы ў 2012 годзе. RT зрабіў неанацыста Мануэля Охзэнрайтэра галоўным прэс-сакратаром ў эфіры нямецкага пункту гледжання. У Расіі былы афіцэр КДБ Канстанцін Праабражэнскі крытыкаваў RT як «частку расійскай прамысловасці дэзынфармацыі і маніпуляцыі». Андрэй Іларыёнаў, былы дарадца Уладзіміра Пуціна, назваў канал «найлепшай расійскай прапагандысцкай машынай, накіраванай на знешні свет». У адказ на крытыку генеральны дырэктар «АНО ТВ-Новости» (галоўная арганізацыя RT) Сяргей Фралоў заявіў, што іх «адказнасць палягае не ў тым, каб быць камусьці адвакатам ці пракурорам. Гэта занадта неразумна, каб захоўваць інфармацыю, таму што тады вам прыйдзецца паўтарыць яе ад іншых. Мы робім усё магчымае, каб адказаць хутка і справядліва прадставіць факты, а не спекуляваць або тэарэтызаваць. Насамрэч праблема вельмі простая: калі мы пачнем фільтраваць навіны ці маўчаць — людзі будуць перамыкацца на CNN ці BBC». Міністр замежных спраў Літвы Лінас Антанас Лінкявічус напісаў 9 сакавіка 2014 года на фоне крымскага крызісу: «Прапагандысцкая машына „Russia Today“ з’яўляецца не менш разбуральнай за ваенныя маршы ў Крыме». Дзяржаўны сакратар ЗША Джон Кэры назваў «Russia Today» спансаваным дзяржавай «прапагандысцкім мегафонам», і працягваў: «„Russia Today“ садзейнічае фантазіі прэзідэнта Пуціна пра тое, што гуляецца на зямлі. Яны выдаткоўваюць амаль увесь час, прысвячаючы гэтай працы, прапагандзе і гутаркам пра тое, што адбываецца ці не адбываецца ва Украіне». «Russia Today» адказалі, што яны хацелі «афіцыйны адказ ад Дзярждэпартамэнта ЗША, якія абгрунтоўвалі бы прэтэнзіі спадара Кэры». Рычард Стэнгел з Дзярждэпартамэнта ЗША адказаў. Ён заявіў у сваім адказе, што «RT з’яўляецца машынай скажэння, а не арганізацыяй асвятлення падзей», але ён падтрымлівае права RT на трансляцыі ў ЗША. Выбар гасцей У 2010 годзе журналіст і блогер Юлія Ёфэ апісала RT як «правакацыйны толькі дзеля таго, каб быць правакацыйным» у сваім выбары гасцей і выпуску тэм, паказваючы рускага гісторыка, які прадказаў, што Злучаныя Штаты ў бліжэйшы час распадуцца, паказваючы прамовы прэзідэнта Венесуэлы Уга Чавеса, паведамляючы аб бяздомнасці ў Амерыцы, і публікуючы інтэрв’ю са старшынёй Новай Партыі чорных пантэр. Яна пісала, што ў спробе прапанаваць «альтэрнатыўны пункт гледжання, ён вымушаны гаварыць з маргінальнымі, наступальнымі і часта непатрэбнымі фігурамі». Часопіс «The Economist» адзначае, што праграмы RT часам цікавыя і не выклікаюць пярэчанняў, а часам «бескампрамісныя». Яны таксама прадстаўляюць «дзікія тэорыі змовы», якія можна разглядаць як «зусім звіхнутыя». У 2010 годзе справаздача «Southern Poverty Law Center» сцвярджае, што RT шырока асвятляў «Birther» і "Новы сусветны парадак «і браў інтэрв’ю ў арганізатара бандгруповак Джыма Стахаўяка і ў белага нацыяналіста Джарэда Тэйлара». У артыкуле канала «Al Jazeera English» гаворыцца, што RT мае схільнасць «да затактавых гісторый і тэорый змовы». Маргарыта Сіманьян заявіла: «Мы не даем эфірны час грамадскім дзеячам, якіх вы называеце экстрэмістамі, больш, чым CNN і іншыя каналы даюць эфірны час для людзей, якіх шмат хто ў Расіі лічыць экстрэмістамі». Яна таксама раскрытыкавала паведамленні заходніх СМІ, якія вінавацілі Уладзіміра Пуціна ў выбухах жылых дамоў у Расіі, якія забілі 293 чалавекі. Яна паведаміла Нікалаусу фон Цвікелю з The Moscow Times, што RT пачаў расці, як толькі стаў правакацыйным і што спрэчкі маюць жыццёва важнае значэнне для канала. Яна таксама сказала, што задача RT не стаіць у паліроўцы рэпутацыі Масквы. Адказы на асвятленні навін RT Карсан Скот, вядучы бізнес-навін, які пакінуў сетку ў 2007 годзе, выказаўся, што ён быў уцягнуты ў незлічоныя гарачыя спрэчкі з яго рэдактарам і сцвярджаў, што «Вы ходзіце па вельмі тонкіх гранях, каб быць поўным і адкрытым і кусаць руку, якая корміць». Аднак Піцер Лавэль (яшчэ падчас працы на канале) быў супраць гэтага сцвярджэння: «Ніхто не кажа мне, што казаць», але прызнаваў: «Часткай нашай місіі з’яўляецца піяр». Падчас вайны 2008 года ў Паўднёвай Асеціі карэспандэнт «Russia Today» Вільям Данбар падаў у адстаўку, таму што яму не дазволілі паведаміць аб расійскіх авіяўдарах па грамадзянскіх аб’ектах. «Human Rights Watch» адзначае, што лічба RT у 2000 паўднёваасяцінскіх ахвяр была перабольшаная. Шон Уокер, маскоўскі карэспандэнт «The Independent», сцвярджае, што «Russia Today» ужо «даручыў журналістам не паведамляць пра грузінскія вёскі ў Паўднёвай Асеціі, якія былі падвергнутыя этнічным чысткам». Ён таксама мяркуе, што «RT узарвалі „генацыд“ ва ўсіх сваіх праграмах на працягу большай часткі вайны». Юлія Ёфэ пісала, што журналісту RT, які адхіліўся ад «лініі Крамля, што грузіны забівалі бяззбройных асецін», была абвешчана вымова. Паводле дадзеных часопіса «Variety», крыніцы ў RT пацвердзілі, што Данбар падаў у адстаўку, але адхіліў абвінавачванні ў прадузятасці. Адзін з высокапастаўленых журналістаў з RT распавёў «Variety»: «Рускі ахоп я бачыў быў нашмат лепш, чым большую частку заходняга… Калі вы глядзіце на заходнія СМІ, ёсць шмат кленчання да маючых уладу. Расійскія навіны ў значнай ступені прарасійскія, але гэта і варта было чакаць». У чэрвені 2011 года RT трансліраваў праграму пад назвай «War on RT?», у якой падкрэслівалася, што Глен Бек з «Fox News» назваў RT «праўдай на сённяшні дзень», а NPR настройваў гледачоў RT супраць таго, што гэта нармальная сетка навін. Паводле Олівера Булау, RT адказаў: «не з таму, што гэта было непрадузятым, але таму, што ўсе астатнія таксама былі прадузятымі». Вядучая праграмы заключыла, што «аб’ектыўнасць увогуле з’яўляецца міфам і лепш быць сумленным, чым прыкрывацца добрапрыстойнымі прэтэнзіямі, прадстаўляючы праўду». У верасні 2012 года брытанскі рэгулятар вяшчання Ofcom даказаў, што сюжэт пра двух лівійцаў, які паказвала Лізі Фелан на RT у жніўні 2011 года, быў недакладным і аднабокім. Ён заявіў, што лівійскія паўстанцы мелі мала народнай падтрымкі, а RT крытыкаваў заходнія СМІ, якія быццам хлусілі аб дзейнасці НАТА. Брытанскі рэгулятар вяшчання пастанавіў, што вяшчальнікі павінны адзначыць, што «калі элементы ў сваіх праграмах навін крытыкуюць палітыку і дзейнасць асоб, арганізацыі, урада або дзяржавы, яны не павінны быць аднабокімі і павінны мець належную дакладнасць». У лістападзе RT быў зноў абвінавачваны ў парушэнні правіл бесстароннасці ў адносінах да яго асвятлення сірыйскага канфлікта. Гэтая скарга з’явілася ў стужцы навін 12 ліпеня 2012 года. Скарга з’явілася пасля інтэрв’ю з рэдактарам Pan-African News Wire Абаёмі Азіківэ, які падтрымліваў пазіцыю сірыйскага ўрада, пасля чаго напісаў даклад з крытыкай байкоту некаторымі арабскімі краінамі сірыйскай тэлевізійнай і кінавытворчасці. Згодна з The Independent, RT ахопліваў ўсе пратэсты, якія пачаліся ў снежні 2011 года і працягваліся да выбараў прэзідэнта Расіі ў сакавіку 2012 года. Тым не менш, Маргарыта Сіманьян пісала ў твітэры, што пратэстоўцы павінны «гарэць у пекле», а RT абвінаваціў лідара апазіцыі Аляксея Навальнага ў моцных і нават фанатычных рускіх нацыяналістычных поглядах. Пасля майскіх пратэстаў 2012 года і сутыкненняў паміж паліцыяй і дэманстрантамі, Сіманьян напісала: «Вы былі папярэджаны, што ўвесь ваш летуценны ідэалізм скончыцца ў фанатычнай разні». RT абвінаваціў «шэраг радыкальных пратэстуючых» у сутыкненнях. Аляксей Навальны часта негатыўна высвятляўся на RT, уключаючы асвятленне вобшукаў яго дома і офіса падчас расследавання сутыкненняў у маі. Пуцін выбраў RT для яго першага тэлеінтэрв’ю пасля выбараў і заявіў, што новыя законы супраць няўрадавых арганізацый або дыфамацыі былі звязаныя толькі са «злачынствам і судаводствам, а не палітыкай». У 2012 годзе Джэсі Цвік у The New Republic крытыкавала RT, сцвярджаючы, што канал паведаміў, што «ахвяры сярод грамадзянскага насельніцтва ў Сірыі мінімальныя, замежнае ўмяшальніцтва будзе мець катастрафічныя наступствы і любыя гуманітарныя заклікі з заходніх краін з’яўляюцца тонкім вэлюмам для НАТА, каб ізаляваць Іран, Кітай і Расію». Яна пісала, што RT хоча «зрабіць Злучаныя Штаты паказанымі у традыцыях чытання прапагандысцкіх лекцый у Расіі». Цвік таксама адзначыла, што Стывен Ф. Коэн раскрытыкаваў заходні ахоп сірыйскага канфлікту, сказаўшы, што ён з падазрэннем ставіўся да CNN і што «быццам бы адваротнага боку RT. Гэта занадта чорна-бела, занадта дабрадзейна і проста. Кожны бок гучыць як хлопанне адной далонню». Цвік таксама напісала, што RT надаваў «непрапарцыянальна шмат часу» лібертарыянскаму рэспубліканцу Рону Полу падчас яго прэзідэнцкай кампаніі 2012 года. Пол таксама даў інтэрв’ю на RT. Пасля яе экраннай адстаўкі Ліз Уол сказала, што прычынай гэтага "было не яго пасланне свабоды, а яго пазіцыя неўмяшання і паслядоўнай крытыкі знешняй палітыкі ЗША. Яго пасланне падыходзіць RT у апавяданні таго, што «Злучаныя Штаты — велізарны хуліган». У чэрвеньскім шоу «Adam vs. the Man» Кокеш ўхваліў падтрымку і збор сродкаў для Пола, што прывяло да скаргі ў Федэральную выбарчую камісію аб тым, што палітычны ўклад быў зроблены замежнай карпарацыяй. Кокеш адказаў, што адмена збору сродкаў у жніўні была звязана са скаргай, але сцвярджаў, што гэта ўцягнула ў кампанію Пола Джэсі Бентан. У жніўні 2013 года навіна адносна неправераных паведамленняў аб гібелі 450 курдскіх грамадзянскіх асоб недалёка ад мяжы Турцыі і Сірыі зноў парушыла правілы вяшчання брытанскай кампаніі Ofcom. Гэтая скарга сканцэнтравана на кадры, знятым на мабільным тэлефон, дзе трох чалавек нібыта спалілі жыўцом. У снежні Ofcom зноў абвінаваціў RT у парушэнні сваіх стандартаў у дачыненні да бесстароннасці дакументальнага фільма пад назвай «Syrian Diary», што трансліраваўся ў папярэднім сакавіку. 4 сакавіка 2014 года Эбі Марцін, вядучая «Breaking The Set», выступаючы непасрэдна да яе аўдыторыі гледачоў, сказала ў заключнай заяве шоу, што, хоць яна працуе ў RT, яна супраць уварвання Расіі ва Украіну. Яна сказала, што «тое, што Расія зрабіла, было няправільным», так як яна выступае супраць умяшання любой краіны ва ўнутраныя справы іншых краін. Пазней Марцін сцвярджала, што RT па-ранейшаму падтрымлівае яе, нягледзячы на яе рознагалоссі з расійскім урадам. Прэс-служба RT прапанавала Марцін камандзіроўку ў Крым і адказала на абвінавачванні ў прапагандзе, заявіўшы, што «Абвінавачванні ў прапагандзе, як правіла, усплываюць кожны раз, калі выхад навін, асабліва RT, адважыцца паказаць на бок падзей, што не ўпісваецца ў мэйнстрымныя апавяданні, незалежна ад сітуацыі на месцах. Гэта адбылося ў Грузіі, гэта адбываецца ва Украіне». Глен Грынуолд заявіў, што амерыканскія элітарныя СМІ любяць здзекавацца з расійскіх СМІ, асабліва RT, як з крыніц бессаромнай прапуцінскай прапаганды, дзе свабоднае выказванне строга забаранілі. Згаджаючыся на тое, што «сетка мае моцную прарасійскую прадузятасць», ён выказаў думку, што дзеянне Марцін «дзіўна паказала, што азначае „журналісцкая незалежнасць“». 5 сакавіка 2014 года вядучая RT Ліз Уол з Вашынгтона, акруга Калумбія, падала у адстаўку ў эфіры, абвінавачваючы RT у прапагандзе. Яна патлумачыла пазней, «што яна адчувала абразу, будучы дачкой ваеннага ветэрана ЗША і партнёрам лекара, які працуе на ваеннай базе ЗША, і таму асабіста яна не можа быць часткай сеткі, якая фінансуецца Урадам Расійскай Федэрацыі і прабуе абяліць дзеянні Пуціна». Уол сцвярджала, што яе «зламала» тое, што RT наклаў цэнзуру на яе інтэрв’ю з Ронам Полам аб «інтэрвенцыі Расіі ва Украіну». Рон Пол пазней сцвярджаў, што ён не быў падвергнуты цэнзуры ў любым выпадку і што яго паведамленне было дастаўлена ў поўным аб’ёме без змен яго меркавання. Джэймс Кірчык хутка апублікаваў эксклюзіўную гісторыю, тлумачачы, што ён перыядычна быў у кантакце з Уол за папярэднія шэсць месяцаў (ён раней з’яўляўся ў дыскусіі, каб асудзіць рускія «гей-прапагандысцкія» законы). У адказ RT распаўсюдзіў заяву: «Калі журналіст не згодны з пунктам гледжання рэдакцыі, звычайны парадак дзеянняў для вырашэння гэтых пытанняў — дыялог з рэдактарам, і, калі пытанні не могуць быць вырашаны, трэба сысці, як прафесіянал. Але калі хтосьці робіць вялікі грамадскі паказ асабістага рашэння, гэта не што іншае, як самарэкламны трук. Жадаем Ліз удачы на ​​яе абраным шляху». Іх пазнейшы даклад сцвярджае пра сувязь паміж Кірчыкам і «неакансерватыўнай мазгавой знешнепалітычнай ініцыятывай», мяркуючы, што мерапрыемства было часткай «адраджэння кампаніі халоднай вайны». У больш познім артыкуле ў часопісе Politico Уол заявіла, што «на працягу прыкладна двух з паловай гадоў я глядзела у іншы бок, пакуль сетка размазвала Амерыку дзеля надання лепшага выгляду Крамлю, у той час як прыхоўвала зверствы аднаго жорсткага дыктатара за іншым». Калі яе спыталі аб відэа інтэрв’ю госця RT Браян Шэлтэра з Reliable Sources (CNN), Ліз Уол адказала: «Яны атрымліваюць гэтыя крайнія галасы, варожыя па адносінах да Захаду пункты гледжання. Гэта вельмі экстрэмісцка. Слухай, я ўсё разумею пра карупцыю ва ўрадзе і пра крытыку ў адрас ўрада. Але гэта зусім іншае. Гэта прасоўвае замежную палітыку кагосьці, хто толькі што уварваўся ў краіну, уварваўся ў краіну і затым хлусіць пра гэта, выкарыстоўвае сродкі масавай інфармацыі ў якасці інструмента для выканання сваіх знешнепалітычных інтарэсаў. RT з’яўляецца часткай прапагандысцкай сеткі Пуціна, і гэта вельмі, вельмі трывожна ў выніку таго, што адбываецца сёння ва Украіне». Аглядальнік Нью-Ёрк Таймс Нікалас Крыстоф пракаментаваў на Piers Morgan Live першапачатковыя дзеянні Марціна і Уол: «Захапляюся іх шчырасцю, але, ведаеце, у рэшце рэшт, RT з’яўляецца рукой рускай прапаганды, таму я не думаю, што гэта будзе мець вельмі вялікае значэнне з геапалітычнымі наступствамі». Былы вядучы RT у Маскве Стэйсі Бівенс і іншыя былыя журналісты RT, якія ананімна гаварылі ў адпаведнасці з BuzzFeed, сцвярджалі, што яны шкадавалі пра працу на сетцы Russia Today, спасылаючыся на нелюбоў да выкарыстання ёю прапаганды. Стыў Блумфілд, замежны рэдактар ​​Monocle, пісаў, што «ахоп RT Украіны, магчыма, не быў бы больш добрым да Масквы, нават калі б Уладзімір Пуцін выбраў сябе як галоўнае дзеючую асобу. У той час як Пуцін працягваў прыкідвацца, што не было ніякіх расійскіх войскаў у Крыме, менавіта яго думкі намалявалі на RT. Штурм урадавых будынкаў па ўсёй Усходняй Украіне быў інтэрпрытаваны як зразумелыя дзеянні міралюбных пратэстуючых, якія баяцца „хаосу“ ў Кіеве». У сакавіку 2014 года група украінскіх журналістаў адкрыла сайт StopFake.org, прысвечаны развянчанні прапаганды і заведама лжывай інфармацыі, апублікаванай расійскімі СМІ, у тым ліку RT. Напрыклад, выкарыстанне кадраў з апошніх ваенных канфліктаў у Грузіі, Паўднёвай Асеціі або Сірыі і прадстаўленне іх як бягучых кадраў з Украіны. Здарэнні 29 мая 2006 года падчас паездкі вядомага пісьменніка Паўла Каэльё па Расіі ва Улан-Удэ супрацоўнікі міліцыі запатрабавалі ад здымачнай групы RT, якая суправаджала пісьменніка, спыніць здымку. Міліцыянты заломвалі журналістам рукі і пагражалі адкрыць стральбу на паражэнне ў выпадку невыканання іх патрабаванняў. Гэты інцыдэнт настолькі ўразіў Каэльё, што той прыняў рашэнне не выходзіць з цягніка да Уладзівастока. 8 снежня 2006 года пасля інтэрв’ю з Андрэем Лугавым супрацоўнікі МНС Расіі праверылі студыю тэлеканала на наяўнасць заражэння радыеактыўнымі рэчывамі. Такіх выяўлена не было. 23 кастрычніка 2007 года здымачнай групе RT адмовілі ва ўездзе ў Эстонію. Журналісты павінны былі здымаць рэпартаж пра неанацызм ў Прыбалтыцы. 7 лістапад 2007 года ў Тбілісі падчас разгону дэманстрацыі апазіцыі карэспандэнт RT Кацярына Азарава і аператар Яўген Літоўка атрымалі газавае атручванне. Да таго ў журналістаў двойчы адбіралі камеру і адзнятыя матэрыялы. 21 лютага 2008 года падчас беспарадкаў у Белградзе пацярпела здымачная група RT: прадзюсар Андрэй Федарцоў атрымаў удар па галаве, а аператара Андрэя Паўлава збілі падчас спробы штурму пасольства ЗША. 10 жніўня 2008 года была прадпрынятая DoS-атака на сайт тэлеканала. Як паведамілі прадстаўнікі RT, атака вялася з грузінскага IP-адраса. У ноч на 2 сакавіка 2014 года падчас крымскага крызісу хакеры, атрымаўшы доступ да адміністрацыйнага пароля сайта, узламалі яго і дадалі слова «Nazi» (нацыст, нацысцкі) да загалоўкаў усіх англамоўных матэрыялаў. У выніку загалоўкі сталі выглядаць так: «Расійскія сенатары прагаласавалі за адпраўку стабілізацыйных нацысцкіх войскаў на ўкраінскую тэрыторыю» або «Пуцін: Нацысцкія грамадзяне і войскі падвяргаюцца пагрозе на Украіне і маюць патрэбу ў абароне узброеных сіл». Нармальная праца сайта была адноўлена прыкладна праз паўгадзіны пасля ўзлому. У красавіку-маі 2014 года адбыліся некалькі выпадкаў, калі журналістаў RT не дапусцілі на тэрыторыю Украіны на падставе таго, што тыя не маглі «абгрунтаваць мэту візіту» (нягледзячы на акрэдытацыю ў Цэнтральнай выбарчай камісіі Украіны) або «не мелі дастаткова сродкаў». 9 мая ў Марыупалі быў цяжка паранены журналіст RT Ruptly Фёдар Завалейкаў. Журналіст RT Грэм Філіпс быў затрыманы Службай бяспекі Украіны і дэпартаваны з яе тэрыторыі. Сам журналіст распавёў, што шмат яго матэрыялаў былі выдаленыя. Але Грэм павярнуўся і працягваў здымаць матэрыялы. Прафесійныя ўзнагароды Верасень 2006 — на 10-м Міжнародным фестывалі тэлевізійных праграм і фільмаў прэміяй «Залаты бубен» узнагароджаны дакументальны фільм RT «People of the Bering Strait» ў катэгорыі этнаграфіі і падарожжаў. Чэрвень 2007 — на 11-м Міжнародным экалагічным тэлевізійным фестывалі прэміяй «Выратаваць і захаваць» прэміяй Гран-пры ўзнагароджаны фільм RT «Meeting with Nature». Верасень 2007 — Еўразійская акадэмія тэлебачання і радыё ўзнагародзіла RT прэміяй прафесійнага майстэрства. Лістапад 2007 — рэпартаж RT з нагоды гадавіны Чарнобыльскай катастрофы атрымаў спецыяльны прыз 2007 AIB Media Excellence Awards. Красавік 2008 — студыя штодзённага шоу RT Entertaiment Today, арганізаваная Марцінам Эндрусам і Аняй Фёдаравай, атрымлівае адмысловы расійскі дыплом. Верасень 2008 — Самай прэстыжнай ўзнагародай вяшчання Расіі ТЭФІ узнагароджаны Кевін Оўэн у катэгорыі Вядучы інфармацыйнай праграмы. Лістапад 2008 — Спецыяльны прыз журы ў лепшай творчай катэгорыі за артыкул Рускі Гламур у Лондане. Студзень 2009 — Сусветны Сярэбраны медаль ад нью-ёркскіх фестываляў за лепшы дакументальны фільм «A city of desolate mothers» пра канфлікт у Паўднёвай Асеціі. Жнівень 2010 — Першая намінацыя на Міжнародную прэмію «Эмі» ў катэгорыі «Навіны» за асвятленне візіту прэзідэнта ЗША Барака Абамы ў Расію. Лістапад 2011 — Марцін Эндрус і штотыднёвік «Moscow Out» узнагароджаны «ШереMedia Award» за лепшую праграму ў намінацыі «Рэпартаж». Жнівень 2012 — Другая намінацыя на Міжнародную прэмію «Эмі» за паказ міжнароднага руху Захапі Уол-стрыт. Чэрвень 2013 — на міжнародным фестывалі ў Монтэ-Карла (самым прэстыжным еўрапейскім тэлевізійным конкурсе) тэлеканал RT атрымаў перамогу ў намінацыі «Лепшая інфармацыйная 24-гадзінная праграма». Узнагарода была ўручана за асвятленне падзей, звязаных з падзеннем чалябінскага метэарыта. Акрамя RT, на атрыманне «Залатой німфы» прэтэндавалі такія міжнародныя каналы, як CNN, Аль-Джазіра і Sky News. Красавік 2014 — RT атрымаў прыз прэстыжнага міжнароднага фестывалю ў Нью-Ёрку «New York Festivals» у намінацыі «Лепшая дакументальная/інфармацыйная праграма: гуманітарныя праблемы» за дакументальны фільм «Blood and Honor» пра звычаі кроўнай помсты на сучасным Каўказе. 28 мая 2014 года пазаштатны карэспандэнт RT Фёдар Завалейкаў быў узнагароджаны ордэнам Мужнасці «за мужнасць і адвагу, праяўленыя пры выкананні прафесійнага абавязку». Журналіст працаваў у зоне канфлікту на ўсходзе Украіны і атрымаў раненне падчас абстрэлу. 5 чэрвеня 2014 года сайт тэлеканала RT (RT.com) прызнаны лепшым у катэгорыі «Навіны» ў рамках конкурсу «Interactive Media Awards». 26 жніўня 2014 года аператар RT Міхаіл Кандакоў і яго асістэнт Кірыл Вагін былі ўзнагароджаны медалём «За адвагу» паводле вынікаў камандзіроўкі ў Сірыю, дзе яны патрапілі пад агонь. Гл. таксама BBC CNN Fox News Channel Аль-Джазіра Заўвагі Каментарыі 1.↑ Паводле ацэнак Стывена Хеймана, больш за 100 мільёнаў долараў было выдаткавана на станцыі па стане на май 2008 года. Крыніцы Спасылкі Афіцыйны сайт RT Відэа на YouTube @RT_com ў сацыяльнай сетцы X RT ў сацыяльнай сетцы «Facebook» RT Live Прамы эфір