Մեշչորսկի Բոր

Մեշչորսկի Բոր (ռուս.՝ Мещёрский Бор), բնակավայր Մոսկվայի մարզի Շատուրսկի տարածքային շրջանում, Պիշլիցկոյե գյուղական համայնքի կազմում։ Գտնվում է Մոսկվայի մարզի հարավարևելյան մասում՝ Պրա գետի ափին: Բնակավայրի օրը կապված է Տիխվինսկի Աստվածամոր պատկերի հայտնության տոնակատարության հետ և նշվում է հուլիսի 9-ին կամ այդ ամսաթվին ամենամոտ շաբաթ-կիրակի օրերին։ Բնակչությունը՝ 183 մարդ (2010): Անվանում Նախնական անվանումը՝ «Իզվեստիա» առողջարանային բազայի բնակավայր էր: Մոսկվայի մարզի Դումայի 02.10.1996 թվականի № 11/103 որոշմամբ վերանվանվել է Մեշչորսկի Բոր։ Բնակավայրի ժամանակակից անվանումը կապված է նրա գտնվելու վայրի հետ՝ այն տեղակայված է Մեշչորայում և շրջապատված է սոճու անտառով։ Ոչ պաշտոնական և հաճախակի կիրառվող անվանումը՝ Իզվեստիա: Ֆիզիկաաշխարհագրական բնութագիր Բնակավայրը տեղակայված է Մեշչորսկի ցածրավայրի սահմաններում, որը պատկանում է Արևելա-Եվրոպական հարթավայրին, 127 մ բարձրության վրա ծովի մակարդակից։ Տեղանքի ռելիեֆը հարթավայրային է: Հյուսիս-արևմուտքից բնակավայրին հարակից է Միկիտկի անտառը։ Բնակավայրի հարավային սահմանը անցնում է Պրա գետով: Բնակավայրից 0,3 կմ արևելք է գտնվում Սուրբ լիճը, 0,5 կմ հարավ-արևմուտք՝ Շատուրսկի լիճը: Բնակավայրը բաղկացած է մեկ հինգհարկանի տնից և նրա դիմաց տեղակայված մի քանի մասնավոր տներից։ Ավտոճանապահով հեռավորությունը Մոսկվայի Օղակաձև Ավտոմոբիլային ճանապարհից (ՄՕԱՃ) կազմում է մոտ 164 կմ, մարզկենտրոն Շատուրա քաղաքից՝ 63 կմ, Ռյազանի մարզի ամենամոտ Սպաս-Կլեպիկի քաղաքից՝ 16 կմ, Ռյազանի մարզի սահմանից՝ 0,5 կմ: Ամենամոտ բնակավայր Եվլևո գյուղը անմիջապես հարակից է բնակավայրին արևելքից։ Բնակավայրը գտնվում է մայրցամաքային կլիմայական գոտում՝ հարաբերականորեն սառը ձմեռներով և տաք, երբեմն թեժ ամառներով: Բնակավայրի շրջակայքում տարածված են տորֆային-մոխրահողեր՝ կավային և կավաթթու հողերի գերակշռությամբ։ Բնակավայրում, ինչպես նաև Մոսկվայի մարզի ամբողջ տարածքում, գործում է Մոսկվայի ժամանակը: Պատմություն 1917 թվականի հեղափոխությունից առաջ Իվլիև Կորի (Եվլևսկայա Կորի) կղզում գտնվում էր Ալեքսանդր-Մարիինսկի կանանց վանքը: 1918 թվականին այն փակվել է: 1931 թվականին վանքի շենքերում տեղակայվել է «Իզվեստիա» հրատարակչության հանգստի տունը, հետագայում 1934 թվականին այստեղ բացվել է «Սինևա» պիոներական ճամբարը։ Հանգստի տան և ճամբարի սպասարկման համար կառուցվում է կոմունալ ենթակառուցվածք՝ ջրամբար, մաքրման կառույցներ, ջեռուցման կայան, կոյուղու պոմպային կայաններ: Այնուհետև 1980-ական թթ. առաջին կեսին կառուցվել է 90 բնակարաններ՝ տուն սպասարկող անձնակազմի համար Պրա գետի հակառակ ափին, որտեղ և ստեղծել է բնակավայրը։ Նորաստեղծ բնակավայրը մտնում էր Պիշլիցկի գյուղապետարանի կազմի մեջ: 1994 թվականին Մոսկվայի մարզում տեղական ինքնակառավարության մասին նոր դրույթի համաձայն՝ Պիշլիցկի գյուղապետարանը վերակազմվել է Պիշլիցկի գյուղական շրջան։ 1996 թվականին «Իզվեստիա» խմբագրությունը փակեց հանգստյան տունը և «Սինևա» պիոներական ճամբարը։ 1997 թվականին գրանցվել է Տիխվինսկի Աստվածամոր պատկերի եկեղեցու ծառայողակցությունը: Այդ ժամանակից ի վեր ժամանակ առ ժամանակ իրականացվում են պատարագներ, պատրաստվում է փաստաթղթավորումը նախկին վանքի տաճարի և սուրբ դարպասների եկեղեցուն հանձնման համար։ 2005 թվականին ստեղծվեց Պիշլիցկոյե գյուղական համայնք, որի մեջ մտավ Մեշչորսկի Բոր բնակավայրը: Ժողովրդագրություն Բակերի և բնակիչների թիվը՝ 1970 թ.՝ 9 բակ, 24 մարդ. 1993 թ.՝ 13 բակ, 109 մարդ, 2002 թ.՝ 165 մարդ (77 տղամարդ, 88 կին)։ 2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով բնակավայրում բնակվում էր 183 մարդ (88 տղամարդ, 95 կին), որոնցից աշխատունակ տարիքի՝ 127 մարդ, աշխատունակ տարիքից բարձր՝ 29 մարդ, աշխատունակ տարիքից ցածր՝ 27 մարդ։ Բնակավայրի բնակիչները ազգությամբ հիմնականում ռուսներ են (2002 թ. մարդահամարով՝ 73%)։ Սոցիալական ենթակառուցվածք Բնակավայրում կա խանութ, գյուղական ակումբ և գրադարան։ Բնակավայրի բնակիչների բժշկական սպասարկումը ապահովում են Պիշլիցկայի ամբուլատորիան, Կորոբովսկայի մասնակի հիվանդանոցը և Շատուրսկի կենտրոնական մարզային հիվանդանոցը: Ամենամոտ շտապ բժշկական օգնության բաժանմունքը գտնվում է Դմիտրովսկի Պոգոստում։ Միջին կրթությունը բնակավայրի բնակիչները ստանում են Պիշլիցկայի միջնակարգ, ընդհանուր կրթական դպրոցում։ Բնակավայրի հրդեհային անվտանգությունը ապահովում են № 275 (հրշեջային պոստ Եվլևո գյուղում, փաստացի գտնվում է հենց բնակավայրում) և № 295 (հրշեջային պոստեր «Օզերո Բելոյե» սանատորիումի բնակավայրում և Պիշլիցի գյուղում) հրշեջային բաժինները:։ Բնակավայրը էլեկտրականացված է, բայց գազակցված չէ: Բնակավայրը ջեռուցվում է դիզելային վառելիքով (սոլյարկա) աշխատող կաթսատան միջոցով։ «Մոսկվայի մարզի գազակցման զարգացումը մինչև 2017 թվական» ծրագրի համաձայն բնակավայրին գազ մատուցելու պլաններ չկան։ Սակայն «Շատուրսկի շրջանի զարգացման առաջնահերթություններ 2013-2018 թթ.» ծրագրում դրված է բնակավայրում գազային կաթսատան կառուցման խնդիրը։ Կա կենտրոնական ջրամատակարարում: Տրանսպորտ և կապ Բնակավայրի մոտակայքով անցնում է Ռ105 մարզային նշանակության ավտոճանապահը (Եգորյևսկոյե դրոշտակ), որի վրա գտնվում է «Եվլևո» ավտոբուսների կանգառը: Բնակավայրն ավտոբուսային հաղորդակցությամբ կապված է մարզկենտրոն Շատուրա քաղաքի և Կրիվանդինո կայարանի (№ 27, № 130 и № 579), Դմիտրովսկի Պոգոստ գյուղի և Գրիշակինո գյուղի (№ 40 երթուղի) հետ։ Բացի այդ, Եգորյևսկոյե դրոշտակով անցնում են մի քանի երթուղիներ դեպի Մոսկվա։ Ամենամոտ Կրիվանդինո երկաթգային կայարանը Կազանյան ուղղությամբ գտնվում է 53 կմ հեռավորության վրա ավտոճանապահով։ Բնակավայրում հասանելի է բջջային կապ (2G և 3G), որը ապահովում են «Բիլայն», «ՄեգաՖոն» и «ՄՏՍ». Բնակավայրի բնակիչներին սպասարկող ամենամոտ փոստային կապի բաժանմունքը գտնվում է Պիշլիցի գյուղում։ Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ «Официальный сайт сельского поселения Пышлицкое». Արխիվացված է օրիգինալից 2013 թ․ մարտի 28-ին. «Посёлок Мещёрский Бор на картах». «Классификатор адресов Российской Федерации. Посёлок Мещёрский Бор». Государственный реестр адресов ФНС России. Վերցված է 2015 թ․ մայիսի 22-ին. «Посёлок Мещёрский Бор». Արխիվացված է օրիգինալից 2014 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. «Пионерский лагерь «Синева»». Արխիվացված է օրիգինալից 2020-02-20-ին. Վերցված է 2025-07-11-ին.