Iljoesjin Il-76

Die Ilyushin Il-76 (Russies: Илью́шин Ил-76kode: ru is verouderd ; NAVO-verslagnaam: Candid) is 'n veeldoelige, vastevlerk, vierenjin turbowaaier strategiese lugvervoerder wat deur die Sowjetunie se Ilyushin -ontwerpburo ontwerp is. Dit is aanvanklik in 1967 as 'n kommersiële vragtuig beplan as plaasvervanger vir die Antonof An-12. Dit is ontwerp om swaar masjinerie aan afgeleë, swak bediende gebiede te lewer. Militêre weergawes van die Il-76 is wyd gebruik in Europa, Asië en Afrika, insluitend gebruik as 'n lugbrandstoftenker of bevelsentrum. Die Il-76 het uitgebreide diens gelewer as 'n kommersiële vragtuig vir oprit-afgelewerde vrag, veral vir groot of swaar items wat nie andersins vervoer kan word nie. Dit is ook gebruik as noodreaksievervoer vir burgerlike ontruimings, sowel as vir humanitêre hulp en rampverligting regoor die wêreld. As gevolg van sy vermoë om vanaf ongeplaveide aanloopbane te werk, was dit nuttig in onontwikkelde gebiede. Gespesialiseerde modelle is ook vervaardig vir lugbrandbestryding en zero-G-opleiding. Ontwerp en ontwikkeling Oorsprong Die vliegtuig is in 1967 deur Iljoesjin ontwerp om te voldoen aan 'n vereiste vir 'n vragskip wat 'n vrag van 40 ton kan dra oor 'n reikafstand van 5 000 kilometer in minder as ses uur. Dit moes in staat wees om vanaf kort (500 meter of minder vir 'n kommersiële vragvliegtuig) en onvoorbereide landingstroke te opereer, en in staat om die strawwe weerstoestande wat waarskynlik in Siberië en die Sowjetunie se Arktiese streke ervaar sal word, te hanteer. Dit was bedoel om die Antonof An-12 te vervang. Nog 'n projekontwerp vir 'n dubbeldekker-passasiersvliegtuig met 250 passasiers is gekanselleer. Die Il-76 het die eerste keer in Maart 1971 gevlieg. Die produksie van Il-76's is toegeken aan die Tashkent Aviation Production Association in Tasjkent, Oesbekistan, destyds 'n republiek van die Sowjetunie. Sowat 860 van die basiese vervoervariante is vervaardig. In die 1990's is gemoderniseerde variante wat ook toegerus was met Soloviev D-30 Turbowaaiermotors ontwikkel (MF, TF), met 'n vragruimte van 20 m lank, 3,4 m breed en 3,4 m hoog; hierdie groter variante is nie in beduidende hoeveelhede vervaardig nie as gevolg van die finansiële probleme wat die Russiese Lugmag, wat die primêre operateur van die tipe was, ondervind het. Verdere ontwikkeling Sedert 2004 is 'n aantal vliegtuie in kommersiële diens gemoderniseer na die Il-76TD-90VD-weergawe; dit het die aanvaarding van die nuut ontwikkelde PS-90- enjin behels om aan Europese geraasbeperkings te voldoen. In 2005 het die Volksrepubliek China 'n bestelling geplaas vir 34 nuwe Il-76MD's en vier Il-78-tenkwaens. In Junie 2013 het die Russiese militêre uitvoeragentskap Rosoboronexport 'n bestelling deur China vir 12 Il-76MD-vliegtuie aangekondig. Die Il-76 is ook omgebou in 'n lugvervoerde brandstoftenkvliegtuig, aangewys as die Il-78, waarvan ongeveer 50 vliegtuie vervaardig is. 'n Variant van die Il-76 dien ook as 'n brandbestrydingswaterbomwerper. Die vliegtuig se raam is gebruik as basis vir die Beriev A-50 'Mainstay' AEW&amp;C (lugvervoerde vroeë waarskuwing en beheer) vliegtuig; ongeveer 25 vliegtuie is vervaardig. Nog 'n toepassing vir die tipe is gevind in Antarktiese ondersteuningsvlugte en vir gesimuleerde gewigloosheidsopleiding vir ruimtevaarders (soortgelyk aan die "Vomit Comet" wat deur NASA gebruik word). Beriev en NPO Almaz het ook 'n lugvervoerde laservlieglaboratorium ontwikkel, aangewys as A-60, waarvan twee gebou is, maar baie van hierdie projek se besonderhede het geklassifiseer gebly. Tegniese gegewens Lengte: 46,6 m Vlerkspan: 50,5 m Vlerkoppervlak: 300 m² Hoogte: 14,42 m Leë massa: 92 500 kg Maksimum opstygmassa: 210 000 kg Kruissnelheid: 750–800 km/h (400–430 knope) Reikafstand: 5 000 km Plafonhoogte (leeg):12 200 m Enjins: 4 × Aviadvigatel PS-90A-76 turbowaaiers, 156.9 kN elk Bemanning: 5 Verwysings