ตูโปเลฟ ตู-95

ตูโปเลฟ ตู-95 (อังกฤษ: Tupolev Tu-95, Bear, รัสเซีย: Туполев Ту–95) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583 ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่าตู-142 รายละเอียด ตูโปเลฟ ตู-95 ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ในปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ ประเภท เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก พิสัยบินไกลและตราจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 6-7 นาย เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มจี ให้กำลังเครื่องละ 14,795 แรงม้า ใบพัด 2 ชุด หมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่อง กางปีก 48.5 เมตร ยาว 47.5 เมตร สูง 12.12 เมตร พื้นที่ปีก 292.6 ตารางเมตร น้ำหนักเปล่า 90,000 กิโลกรัม น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 154,220 กิโลกรัม อัตราเร็วขั้นสูง .75 มัค (853กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 9,000 เมตร อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง .67 มัค (708กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 11,000 เมตร พิสัยบินไกลสุด 12,550 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกลูกระเบิดหนัก 25,000 ปอนด์ และไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่ในป้อมปืนท้ายลำ บนลำ และ ใต้ลำ รวม 3 ป้อม 6 กระบอก สำหรับป้องกันตนเอง ลูกระเบิดทิ้งลงโดยอิสระทั้งลูกระเบิดทั่วไปและลูกระเบิดนิวเคลียร์ รวมน้ำหนักกว่า 30,000 กิโลกรัม ในห้องเก็บลูกระเบิดภายในลำตัว อ้างอิง