Бедевля

Бедѝвля (укр. Бедевля) — село в Украйині, центр Бедевляньської селищної громады Тячувського района Закарпатськуй области. За послідньым переписом (2001), кулькость населиня становит 5423 душ. Густота населиня — 1342,46 душ/км. Село розміщеноє в межерічі Тересвы тай Тисы, на правому берегови послідньої. Недалеко протичут притокы Рікы — Глиняньськый, Монастырськый, тай Брусный, што упадає у Тячувиць (притоку Тисы). Особенности природно-ґеоґрафічных условностю вызначавут ся гурськым релєфом — высота сього міста над руньом моря має 240—260 метру. Історія Имня Bedőháza впирьвоє упоминат ся у 1336 годови ги Bedeuhaza. Заложеноє в 1225 г. Село Бедевля. Пирьвоє упоминаня за котроє в історичных памнятках удносит ся ид ХІІІ ст. У 1336 г. король Мадярщины Карл Роберт подарив сесі зимлі файті Драґа ерб Сас (Драґффі). Румынськый філолоґ тай історик-славіст Іоан Богдан раховав, што именно знатный воєвода Драґош из Бедия, по леґинді заклав Молдову, выдсють зачав имняти тура й быв пирьвым выборным правитильом нової маркы, Молдовы, ги часть Мадярського королювства. доста возможно, што з кинизького листа й зачало ся заселиня окресности Бедевли тай історія села. Леґенда, яка дожила до ныні, говорит, што вно было закладеноє чоловіком на имня Бедевіл. Сись чоловік якраз и быв романського похожіня. Пирьві жилі хыжкы изводили ся у урочищах «Котелеб» тай «Дубник», котрі усокотили свої назвы и до типирь. Ріка в тоты часы протикла з сівера уд первопоселиня по типирішнюй вулици Волошина. Покулько Тиса, мінявучи своє річище, наступала на село, то житилям было мусай иськати май булш придатні міста діля застройкы хыжий. Природным выявив ся выбор діля сього пудвыщіня пуд назвов Руня. За леґендов, записанов из слув Андрія Андрійовича Маханця, урожинця Бедевли, у давньый час у селови еґзістовав монастырь. Уд него усокотили ся лем руины старої церквы XVII cт. и остаткы пудземного хода, котрый веде уд скалы Голиці д хребтови Берда. Монастырь быв спаленый у час татарського набіга. Жрідла з історії Мадярщины ХІ-ХІІІ ст. засвідчувут наявность рузных катеґорій селянського населиня. Того нам гія встановити, до якої катеґорії надлежали житилі тогдышньої Бедевли. Знано, што німицькі колоністы, спомеже другых району Пудкарпатя, оселяли ся тоже и в базийнах річок Тисы, Тересвы, Теребли. У Солотвинови тай Сиготі уни прикапчовали ся ид выдобываньови соли. Особливостьов соціялної структуры Мараморщины быв доста чисилный прошарок друбного служилого панства – немешу, авадь, гий йих кличут у Бедевли «нямишу». Сись прошарок поповнявся кенезами. У Бедевли до файта немешу удносили ся Маркуші, Тиводарі, Дебичі, Банкы, Вайнагії. На правому берегови Тисы бокораші лишали свої плоты діля уддыханя. Се місто й до сего часа бедивляни называвут Портош. На сему містови находила ся переправа через річку, на котруй служив звузник. находився там тоже водяный млин, котрого мала файта Маркушу. Выдобывали коло села тоже низкоквалітну болотяну жилізну руду, котру перевозили на жилізоробну мануфактуру до Кобылицької Поляны. Центр Бедивляньської селищної рады. Выходячи з адміністратівно-теріторіального поділа области на 1996 г. до ю склада тоже входят теріторіальні громады сел Глиняный, Дубрувка тай Руня. Населиня Бисіда Штатістіка населиня за рудным языком за данными списаня 2001 года: Ґеоґрафія Клімат Клімат — помірно контіненталный, из вираженов зоналностьов. Серидня януварьна температура — 10-12° нижче нулы, юльова — + 18-24°. Коефіцієнт зволожіня — вижче єденици. Май булше опадув — ярю у марицьови тай у осени в новембрьови. Зима, як діля предгуря, стає на Тячувщині в тритюй декади новембра й до зачинаня марця. літньый сезон, у серидньому, 130 дну — из первої декады мая д серидині сектембря. Природні ресурсы Главными природными ресурсами в окресности села Бедивля є стройителні матеріялы — камінь, глина. Діля построїня хосновало ся ріня із річища Тисы. Не так вже й далеко розміщувут ся знані з часу серидньовічя поклады солотвинської соли. у хащах водят ся вовкы, лисиці, зайиці, кабаны, козулі. Много рузных потят. Залітавут сюды й великі ястрябы — ворогы худобної птици чиляди. Ґрунты — бурі, гурсько-хащові, шутрові з слабым гумусовым шаром. Придатної для зимльоробства земли мало. У серидньовічя місности была вкрыта пралісами. Того не просто так місноє населиня доста роботящоє, бо селянин добре знав, што зимля даст урожай лем по старанної ю обробкы та угнойиня. Ґаздувство Зимлі, што находят ся у управліньови варощикової рады хоснувут ся в булшости діля сажіня (1277 га). 615 гектару земиль удведино пуд окултурині пасовища, 240 — пуд сінокосы, 380 гектару становит ріля, в булшости сады й городы, бо зернові културы не можут култивовати ся у такуй гурсько-кліматичнуй зоні. Главными занятями населиня Бедевли є зимльоробство, предусьым садоводство й городництво тай розвожіня худобы. До районного центра Тячова — 7 кіломийтру. Транспортна инфраструктура така: через село проходит шосе Ужгород-Ясіня тай жилізна дорога ид Солотвинови. Мікротопонімы Коло села є много урочищ, назвы котрых скапчані з даякыми особенностями йих розміщіня, природными прикметами, зимльоволодінями ґазд авадь історичными подіями. Діло йде за урочища Заріка, Старе Село, Ледяниця, Говды, Ровінь, Ліщани, Дякущина, Горбы, Монастырь, Вирьхньый Заверб, Цвітниковате. Гурська вирьшина около села кличися Полонинков. Приселкы Монастырь Монастырь — бывшоє село в Украйині, у Закарпатськуй области. Скапчаноє з селом Бедивля Упоминаня: 1390: Monostor, 1804: Monoster, Kloster, 1888: Monostor ad Bedő, 1898: Manasztér, 1907: Bedőmonostor, 1913: Bedőmonostor, 1925: Monastýr, 1944: Bedőmonostor. Храмы Храм св. арх. Михаила. 1838. Старожилы оповідавут єдну леґенду, што є скапчана з церквов у Старому Селови й доходит пирьвої половинї ХІХ стогудя. У туй церкви быв великый звун из глубокым басовым голосом, котрый оповіщав людий за важні події у селови: зачинаня богослужіня, упровод, авадь приход якоїсь біды. Коли ся житилі Старого Села переселили до Бедевли, узяли ся за иськаня міста, де бы могли выстройити нову камняну церкву. Такоє місто найшли, й в 1811 годови зачали стройку. Айбо звун устав ся на старуй церкви. Чилядь села рішила перенести сю цінну реліквію на новоє місто. Звун перевозили на човнах через староє русло Тисы, што помалы замульовало ся й перетворяло ся на болота. Нечекано човен накрыв ся пуд чажаров звона й тот упав у трясовину. Вытягнути го вже не могли. По людьом ходит повіря, што у сята Паскы авадь Руздва Христового чути мелодійный звук из глубины трясовины. Звун, што спочиват у болоті, звонит руно в пуночи. Нова церква будовалася довго, айбо што важно, ю звели руками місных майстру. План церкви має форму хреста. У 1838 годови строїня окончили, а церкву осятили за греко-православным обрядом, присятивши св. Михаилови. У 1435 годови ся споминає парохіална церква с. Николы. У 1751 годови ся описує деривляна церква с. Николы, построєня по упадкови бывшої, ищи не цалком покрыта шинґльома й прикрашина малыми образами. У 1801 годови тоже ся упоминат деривляна церква. Стара церква часто мучила ся уд наводненя, того нову муровану поклали на инакому містови, а місто старої церкви позначеноє хрестом. Подля переказу, на стройци ся причинив майстер Даруда з Камнянського, ай турню стройив майстер из Відня. Из зачатка крыши были покриті шинґлями, айбо деривляноє покрытя згоріло пудчас бурі, й церкву покрыли бляхов. На камнянуй арци дверий ся спрятав латинськый надпис: «IS ТА AEDES P. XIELSI ЕТ PORTA AETERNAE VITAE ВЕАТО OFFERTUR | TUTOR MICHAELI. INSIGNI PIETATE PASTORIS ЕТ PROBI GREGIS. 1838». Близко церкви стойит мурована капличка з 1936 года, и камняні кресты на гробах сященику. Теріторія церкви убнесена камняным муром из 14 капличками – етапами Хресного пути. У часах радянської власти місный парох Ґеорґій Еґреші быв увязненый у сталінскых концтаборах. Церква была оголошина аварійнов і 1 октобра 1960 года знята з реґістрації дівучых церквий. Даколи люде ся молили там нелегално, айбо в середині 1980. годах приміщіня переробили на музий, а старый иконостас понищили. Ныні в церкви робит Сято-Иоанно-Предтеченьськый чоловічый монастырь. Сято-Иоанно-Предтеченьськый чоловічый монастырь Старый бедивлянськый монастырь заклав у 1719 годови Федор Дубанович. Житилі села помогли му постройци церкву, на двирьох которої была вырізана дата — 1719 гуд. У документах 1756 года упоминає ся церква, "файно украшена й вся вудну розписана". Деривляна церква з розписным иконостасом, престолом и трьома звонами также упоминат ся у 1788 годови. Усокотили ся дарствині ґрамоты 1742 года, пудтвирьжувучі передачу земли монастырю Андрашом Томашовым и Юрійом Марковичом. Монастырь находится не далеко уд села Бедивля, на возвышености, выдкы удкрыває ся вид на Тячово и його окрестности. історія закладіня Сято-Иоанно-Предтичинського чоловічого монастыря скапчана з трудами й усирдьом ієромонаха Боголіпа (Церковника). По Пирьвуй Світовуй Войні о. Боголіп вернув ся з Росії у Бедивлю, де став селищным сящеником. Через дакулько году житилі села Дубовоє з свойим настоятильом храма ієромонахом Николайом (Мадяром) рішили удкрыти в свойому селі чоловічый монастырь. Утиц Боголіп пуддержав сю ідию й получив благословіня архієпископа Савватія. Ид 1925 годови зачало ся строїня, а д осени 1926 года была достройина невелика церква, осящена владыков Савватійом. У 1927 годови быв побудованый деривляный корпус на 14 килій і ґаздувськых поміщинь. По прошіню о. Боголіпа його ослободили уд довжности настоятиля прихода в Бедевли, й ун быв зачисленый у братство скіта в Дубовому. Єднако владыка розпорядив ся перенести скіт із Дубового у Бедивлю, де найшло ся пудходящоє місто в урочищі "Горбы". Ид 1928 годови туй была зроблена хыжа з кильями й домовов церковцьов, куды скоро переселилися всі монаші из Дубового. Ид 1940 годови архімандріт Боголіп разом із ієромонахом Иннокентійом (Чопиком) перевезли з Дубового монастырьску церкву й потройили новый житловый корпус. По войні, д 1955 годови, монастырь переробили на жунськый, ай монаху перевели на другый приходы. Ид 1963 годови монастырь заперли. Лем у осени 1991 года монастырь возродив ся ги жунськый, дякувучи стараням монахыні Віры (Молнар). Яри 1992 года єпископ Євфимій благословив удворити в Тячувському районі чоловічый монастырь. До Бедевли были направлинв насельникы з Сято-Тройицького монастыря у Хуст-Городилові. Ид 1992 годови посвятили подамент пуд нову церкву, а д 1994 годови посятили престол церкви в чисть Почаювскої иконы Божої Маттери. Знані люде Вайнагій Іван Васильович — ботанік. Маркусь Василь (*27 грудня 1922) — ученый, публіціст, журналіст, діяч украйинської діяспоры в США. Тиводар Михайло Петрович — дохтор історичных наук, професор Ужгородської націоналної універзії, автор робут «Етнологія» тай «Етнографія Закарпаття». Тиводар Богдан Михайлович — ґенерал СБУ. Сергій Демченко — солдат ЗСУ, згыбнув на російсько-украйинськуй фойні на Луганськуй части фронта в 2023 г. Турістічні міста - у давньый час у селови быв монастырь. Уд нього усокотилися руины старої церквы XVII cт. і залишкы пудземного хода, котрый веде уд скели Голиці до хребта Берда. - Портош (бокораші лишали свої плоты діля уддыханя) - родовище болотяної жилізної руды - Храм с. арх. Михаила. 1838. - Сято-Иоанно-Предтеченьськый чоловічый монастырь - писменник Василь Маркусь - бывша синаґоґа й гебрийськый цынтарь Події 24 Юла 2023 года, близко 19:00, у селови упав автомобілный муст через ріку Тересва на автопутьови Н09 (Мукачово — Рогатин — Ильвув). Ґалерія Пудміткы Удкликаня Тоты даны суть часточно або цалком основаны на перекладї статї Бедевля на україньскій Вікіпедії (чісло ревізії не было становлене). http://bedevlya.com.ua/ Архівовано 21 травня 2013. Офіційний сайт села Бедевля https://web.archive.org/web/20160814155610/http://www.tourinform.org.ua/ Архівовано 14 серпня 2016. Туристично інформаційный центер Закарпатця Погода в селі Бедевля Архівовано 6 листопада 2016.