Саат-кула Сегешвар

Саат-кулата во Сигишоара (романски: Turnul cu Ceas, германски: Stundturm ) - главната влезна точка на тврдината во градот Сегешвар, Романија, и се наоѓа спротивно од Кројачката кула . Со својата висина од 64 метри, кулата е видлива од скоро секој агол на градот од округот Муреш. Целта за изградба на култата била одбрана на главната порта на тврдината, а исто така служела и како градско собрание до 1556 година. Денес се смета за една од најимпресивните саат-кули во цела Трансилванија. Историја Кулата започнала да се гради на крајот на 13 век, а била целосно изградена во 14 век како едноставна порта-кула со максимум две нивоа: приземјето и првите два спрата од кулата биле направени од песок и речна карпа, првата фаза од изградбата на кулата веројатно имала форма идентична со Кројачката кула. Дебелината на основните sидови била 2,35 метри, 1,30 метри на вториот кат, камени плочки од базалт се користеле само на аглите. Во 16 век бил срушен стариот покрив, биле додадени два спрата, изградени од тула и бил изграден балкон и покрив. Никој не знае како точно изгледал покривот пред пожарот во 1676 година. Денешниотпокрив е изграден во стил на барок и претставува исклучително достигнување на тројцата верници - писатели: Веит Грубер од Тирол, Филип Бонг од Салцбург и столарот Валентинус Аусландер, кои ја обновиле кулата по големиот пожар од 1676 година од март до септември 1677 година за 650 флорини. Она што ја прави оваа кула уникатна во целата земја е нејзиниот часовник. Кулата е симбол на Сегешвар, и покрај сите други кули што ги поседува тврдината. Саат-кулата била јавно добро за населението. Порано во неа се наоѓала државната администрација и, за време на празниците, градскиот оркестар. Од крајот на 19 век до денес во кулата е сместен Историскиот музеј на градот. Друга важна одлика на оваа кула е балконот кој е најважната точка на набудување на градот: широкиот поглед во минатото бил доволен да се видат евентуални пожари навреме за да може навремено да се достигне едно од деветте места во целиот град што може да обезбеди вода. Тоа било од големо значење за да се спречи ширењето на пламенот, бидејќи во тоа време градот не располагал со многу вода; всушност било потребно да се ископа 35 метри во земјата, за да се најде извор на вода. Реставрации Кулата била модернизирана во 1964 година со додавање електричен мотор, без да се намали архаичниот ефект на часовникот. Од 1898 година, кулата служи како музеј на градот, и на тој начин кулата претставува и симбол на тврдината и главна туристичка атракција за посетителите. Архитектонски одлики Кулата претставува правоаголна призма со масивни ѕидини, со правоаголна основа со големина од 12x8,66 метри, со четири ката и галерија за набудување. Тековното растојание помеѓу основата на кулата и основата на покривот е 30 метри, а висината на покривот, од основата до врвот е 34 метри, така што покривот е повисок од кулата. Основата на кулата е вкрстена со две засводени полуцилиндрични паралелни премини од 13 век, обезбедени во минатото со цврсти дабови врати и метални решетки, чии траги сè уште можат делумно да се видат денес. Кулата носи многу знаци на локална власт: четирите одбранбени места поставени на аглите на покривот, високи 12,5 метри, се симболи на автономија на државата, кои можеле да изрекуваат и извршуваат различни казни. Исто така, часовникот и некои фигури одвнатре можат да се сметаат за симболи на јавната власт, како на пример златниот опсег со пречник од 1 метар на врвот на покривот. Кулата има двочасовен механизам, еден од дрво и еден од метал. Две ниши со симболични статуетки однатре се наоѓаат лево. Во нишата со која се соочува Цитаделата се распоредени, на три нивоа, следниве бројки: Божица за мирот (на дното од лево), држејќи во раце маслиново гранче и труба ; Малиот тапанар (од десната страна), кој со чекан на десната рака удира во мал бронзен тапан; Правда и праведност (во центарот). Овие две фигури во сини фустани доминираат, и тие се поголеми од другите: Фигурата која ја означува правдата е заслепена и крева меч со раката, додека фигурата која ја означува праведноста одржува рамнотежа. Ден и ноќ (во горниот дел), фиксирани на метална подлога, претставени како два ангела: Фигурата која го означува денот има глава и срцев пламен што гори во рацете, а фигурата која ја означува ноќта носи факел во секоја рака. Тие, всушност, го одбележуваат појавувањето на денот во 6 часот наутро и појавувањето на ноќта во 18:00 часот и 12-часовната работа за занаетчиите на Цитаделата. Нишата што се наоѓа во фасадата свртена кон Долниот град има само два дела или нивоа: на дното лево е поставен втор мал тапанар (идентичен со неговиот колега од другиот дел), а од десната страна се наоѓа фигура која изгубила некои атрибути, претставувајќи го, можеби, „ џелаторот “, држејќи во рацете, најверојатно, камшик и секира, како предупредување дека треба да се почитуваат законите. Во централната позиција доминира вртечката платформа во која се монтирани седум дрвени фигури што ги претставуваат деновите од неделата, но само една од нив може да се види од Долниот град преку десниот мал прозорец. Секоја вечер во 12 часот, тркалезната платформа ротира одлево надесно неколку степени од просторот на стариот прозорец. Седумдневните бројки На прв поглед седумте фигури претставуваат само седум дена во неделата, но во реалноста тие ги прикажуваат седумте антички богови, седум планети и седумте основни метали . Недела : Таа е претставена како женска фигура со сина кошула, црвено здолниште и широк појас, со златен круг со зраци околу главата, што претставува златен симбол. За Римјаните и Грците Сонцето било Бог, но овој бог во женствена облека покажува дека авторот зел предвид дека сонцето на германски јазик е женско (Die Sonne). Се верува дека положбата на рацете на фигурата го симболизира движењето „Сонце Бог“ што го зголемува или намалува богатството на земјата. Понеделник : Тоа е женска фигура облечена во сино фустанче, со лак и стрела во рацете и полумесечина на главата, симбол на среброто . Заштитник на ноќта, Месечината е месечевата Артемида од Грците или Дајана од Римјаните, божица на ловот, заштитник на женската природа, која постојано се менува. Вторник : Тоа е машко со црвена кошула и син елек, носи шлем, симбол на железото. Го претставува Арес или Марс, како носи копја да ја репродуцира сликата на војникот. Среда : Тоа е машка фигура со црвено палто и зелен елек, и го симболизира старогрчкиот бог Хермес, или римскиот Меркур : тој носи кадуцеј во десната рака и торба со пари во левата рака. На шлемот и чизмите има две крилја, што покажува дека тој е „гласник на боговите“ што патува брзо. Знакот на неговата глава е хермафродитска природа и ја симболизира живата, метал што може да ги совлада другите елементи. Општо се верува дека Хермес бил бог на трговијата и крадците, но во реалноста тој бил гласник на мистериите и езотеричното знаење, посредник помеѓу видливиот свет и невидливиот. Меркур или Хермес немаат еквивалент во германската митологија, затоа германското име на денот Митвох значи средновечно. Четврток : е фигура што го претставува Јупитер или Зевс, со златна круна на главата, како средновековен крал, со црвена кошула и наметка. Десното стапало е поставено на глобус, симболизирајќи го универзалното. Во десната рака го задржува симболот на молњата, а во левата рака симболот на громот. Јупитер е „Бог на Сонцето и Небото“ во индоевропската култура, кој го контролира громот. Германците го нарекле „Донар“ и затоа името на овој ден во неделата е „ Донарстаг “. На главата на Зевс го има симболот за калај, метален заштитник, творец на нови легури. Петок : женски лик што ја претставува Афродита или Венера, божица на убавината и љубовта. Крилестата фигура го претставува нејзиното огледало за да може да и се восхитува на својата убавина. Таа носи зелено здолниште обложено со црвено, а градите и нозете се откриени. Таа на главата носи симбол на бакар, црвениот метал што ја симболизира страста, која секогаш е поврзана со зелената земја која ја симболизира убавината. За Германците, петок е ден на божицата „ Фреја “ (Фретаг), која исто така е божица на љубовта. Сабота : Тоа е фигура што го претставува Сатурн, татко на старите богови. За Римјаните, Сатурн всушност бил Кронос, грчки бегалец во Италија, кој ги поучувал римјаните на земјоделство и во чија чест се слави Сатурналија, кога луѓето се хранеле на државни трошоци. Во минатото, фигурата на Сатурн во рацете држела дете, кое се подготвувало да го проголта, затоа што, според пророштвото, еден од неговите синови ќе го следи за да го разголи. Неговата мајка, Реја, успеала да го спаси Зевс, најмалиот син, но кога стигнал до полнолетство, Кронос ги проголтал неговите браќа. На главата фигурата има ознака на олово, симбол на стагнација и тешко движење. Никој не знае точно зошто има дрвена нога ( протеза ). Можеби станува збор за недоразбирање, што произлегува од фактот што во античката статуа нозете биле завиткани во ленти од ткаенина што биле отворени само за празниците. Сите европски јазици го користат за сабота изразот од Стариот завет Сабота . Само Англичаните го чуват старото име поврзано со Сатурн: Сабота. Галерија