Supraĝermana-raeta limeso

La Supraĝermana-raeta limeso estas 550 km longa parto de la iamaj eksteraj limoj de la romia imperio inter Rejno kaj Danubo. Ĝi iras de Rheinbrohl ĝis Kastell Eining ĉe Danubo. La supraĝermana-raeta limeso estas surtera monumento kaj ekde 2005 monda heredaĵo de UNESKO. Esprimo La esprimo limeso signifas en la latina lingvo origine „limvojo“ respektive „senarba strio“. Romia limeso estas la romia limfortikaĵo je la eksteraj limoj de la romia imperio. Supraĝermana- raeta limeso estis la plej longa fortikita landlimo en en Eŭropo dum la tempo de la romia Imperio. Ĝi preskaŭ ne sekvas naturajn limojn kiel riveroj aŭ montaroj. Nur je malmultaj kilometroj inter Großkrotzenburg kaj Miltenberg ĝi sekvas la riveron Majno. La aliaj limesoj en Eŭropo formas ofte riverojn kiel la Rejno (malsupra ĝermana limeso) kaj la Danubo (danuba limeso). Funkcioj Fakuloj jam de longe diskutas la funkcion de la romiaj limesoj. Laŭ la plej novaj esploroj pravigas la hipotezon, ke minimume la Supraĝermana-raeta limeso ne unuavice estis militara fortikaĵo aŭ demarkacia linio, sed pli reale gardata ekonomia limo al la neromiaj landoj. Kiel defendlinio la limeso apenaŭ taŭgis. La romia imperio plivastigis sian influzonon pere de lerta ekonomia politiko al nordoriento. Multaj limtransirejoj montras tion. Ili estas gardataj de romiaj soldatoj, sed ebligas ekonomian interŝanĝon. La multnombraj romiaj trovitaĵoj en la „libera Ĝermanio“ (ĝis Jutlando kaj Skandinavio) montras tion. Ankaŭ la romianoj provis de tempo al tempo loĝigi romiajn legionanojn trans la limo sur libera teritorio aŭ varbi en la apudlimaj teritorioj helptrupojn. Tiel la romanigado de la loĝantoj atingas ankaŭ homojn trans la limeso. Itineroj de la limeso Post la mezurado kaj fiksado de la precizaj vojo de la limes oni dividas la 550 km longan limeson en jenaj itineroj : itinero 1: Rheinbrohl – Bad Ems intinero 2: Bad Ems – Adolfseck apud Bad Schwalbach intinero 3: Adolfseck apud Bad Schwalbach – Taunus – Köpperner Tal intinero 4: valo de Köppern – Wetterau – Marköbel intinero 5: Marköbel – Großkrotzenburg am Main intinero 6a: Hainstadt – Wörth am Main (pli maljuna majna linio) intinero 6b: Trennfurt – Miltenberg intinero 7: Miltenberg – Walldürn – Buchen-Hettingen (Rehberg) intinero 8: Buchen-Hettingen (Rehberg) – Osterburken – Jagsthausen (pli nova Odenwald-linio) intinero 9: Jagsthausen – Öhringen – Mainhardt – Welzheim – Alfdorf-Pfahlbronn (Haghof) intinero 10: Wörth am Main – Bad Wimpfen (pli malnova Odenwald-linio/ Neckar-Odenwald-limeso) intinero 11: Bad Wimpfen – Köngen (Neckarlinie) itinero 12: Alfdorf-Pfahlbronn (Haghof) – Lorch – Rotenbachtal apud Schwäbisch Gmünd ( fino de la supraĝermana limeso, komenco de la raeta limeso – Aalen – Weiltingen-Ruffenhofen intinero 13: Weiltingen-Ruffenhofen – Gunzenhausen intinero 14: Gunzenhausen – Weißenburg – Kipfenberg intinero 15: Kipfenberg – kastrumo Eining Konstruhistorio Historia evoluo La antaŭhistorio de la limeso reiris ĝis la jaro 9 p. K., kiam la romianoj sub militestro Varus en la t.n. Batalo de Varus malgajnis komplete kontraŭ la ĝermanoj sub ilia gvidanto Arminio. Entute tri romiaj legionoj pereis dum tiu provo plivastigi la imperion direkte al la Elbo. Post tiu katastrofo la romianoj retiriĝas el la maldekstra flanko de la Rejno kaj la dekstra flanko de la supera Danubo. Cent jarojn malpli frue Romo decidis mallongigi la limon inter Rejno kaj Danubo kaj aneksis ankaŭ agrikulture kaj ekonomie allogajn teritoriojn, ekzemple Wetterau. La Supraĝerman- raeta limeso evoluiĝis en pluraj ŝtupojel nura gardista vojo ene de nearba strio, kiun ili hakis en la ĝermanaj arbaroj. En la mezmontaro Odenwald dum la jaroj 107/110 respektive 115 estis starigataj lignaj gvatturoj. Tiuj ĉirkaŭ 10 m altaj lignaj gvatturoj estis ĉirkaŭita de teraj remparoj kaj havis vidkontakton inter si. La averaĝa distanco estis ĉ. 800 metroj. La elkonstruo okazis ne unuece . Ekzemple en Supra Ĝermanio la finkonstruo okazis ĉ. 40 jarojn pli frue ol en Raetio. La plej maljunaj dendroĥonologia rezultoj el la komenco de la raeta kastrumo Buch estis el majo /junio 161 p.K... dendroĥronologiaj esploroj ĉe palisadaj traboj proksime al la limesa pordego apud la monto Schwabsberg en la distrikto Ostalb montris, ke la sekvinta konstruŝupo tie jam okazis 165 p.K. En la hodiaŭa Wetterau ĉe la kastrumo Marköbel la palisadoj jam datiĝas je la jaro 120 p. K. Pliajn gravajn dendroĥronologiajn datumojn de la konstruado inter 120 kaj 169 donas la sekva tabelo: La unue konstruitaj veterdisfalemaj lignaj turoj estis pote anstataŭitaj per ŝtonaj konstruaĵoj. Ankaŭ la limeso estas konstruita diversmaniere. La dendroĥronologiaj esploroj de bone konservita fostengrado sur la raeta limeso proksime de la Kastrumo Dambach montris, ke la ligno estas el la vintro 206/207 p. K. Tial evidentiĝas, ke la lignaj palisadoj en Raetio aĝis jam ĉ. 45 jaroj. Mezurteknikaj Specialaĵoj Ĉe la supra ĝermana limeso ekzistas pluraj partoj, kiuj elstaras pro ekzakte rekta linio, kvazaŭ ili estas desegnita per liniilo en la pejzaĝon. La eksterordinara precizeco estas ŝuldata de la uzado de la gromo fare de la romiaj geodeziistoj. La plej longa rektlinia parto, escepte de malgrandaj deviaĵoj pro la reliefo mezuras 81,259 km, de Walldürn ĝis Haghof sude de Welzheim. Temas do, pri la plej longa reklinia traceo en la grek-romia antikvo. Akompanata infrastrukturo La supraĝermana-raeta limeso estas akompanata en la romia apudlimaj areoj de densa reto de militaraj bazoj kaj civilaj instalaĵoj por la provizado de la soldatoj. La unuopaj instalaĵoj estas kunligitaj per densa vojreto. En la distanco de ĉ. 10 kilometroj estis konstruataj malgrandaj kastrumoj por helptrupoj, kiuj estas la provizis la gvatturoj per soldatoj kaj agis kiam okazas atakojn. La unuaj kastrumoj ekestid ĉe la Nekaro kaj en la mezmontaro Taunus, unue al ligno ekde 150 el ŝtono. Elstaraj ekzemploj de tiuj kastrumoj estas kastumo Kastell Saalburg, la Kastrumo Kleiner Feldberg kaj la kastrumo Kapersburg, ĉiuj tri en Taunus. Speciale granda kastrumo estas kastrumo en la hodiaŭa Aalen. La kastrumoj povis peti de la legionejoj kaj de la provincaj ĉefurboj pliajn soldatojn se necesas. Ĉirkaŭ la kastrumoj estiĝis pli aŭ malpli grandaj setlejoj (latine: vici). Ĉi- tie vivis la familioj de la soldatoj, komercistoj,metiistoj kaj anoj de aliaj profesioj. Pereo vidu la ĉefartikolon: limespereo Pri la epoko de la pereo de la supraĝermana-raeta limeso ekzistas nur tre malmultaj skribaj fontoj. Historiistoj longtempe kredis ke ĝermanoj ŝturmataktis la limeson en la jaroj 259 kaj 260 p. K. , tiam la konstruaĵo detruiĝis. Novaj arĥeologiaj trovoj kaj scioj montras, ke la detruo en la 3a jarcento estis malrapida kaj iam post iama.Krome estis diferenco inter la supra ĝermana kaj la raeta limesodetruo. Bataloj sub Severus Alexander Jam ekde la malfrua 2a jarcento la premo fare de la ĝermanoj kontraŭ la norda romia limo kreskis,. Imperiestro Commodus renovigis kaj pligrandigis ĉ. 185 plurajn limesinstalaĵojn. 213 imperiestro Caracalla faris militiro kontraŭ la teritorioj trans la limeso. La ĉefa kialo por la pliaj atakoj kontraŭ la limeso estas tamen la reduktado de la nombroj de soldatoj ĉe la limeso, ĉar la orientaj provincoj bezonas pliajn soldatojn. Tie la romia imperio ricevis rivalon en la jaro 224 p. K. fondita persa Sasanida imperio. Kiel reago pli kaj pli da trupoj, speciale rajdistaj trupoj, Romo forprenis de la limeso kaj sendis ilin al la limo kontraŭ la sasanidoj. La ĝermanoj eluzas la malfortecon de la romianoj kaj, precipe la alamanoj atakis, la limeson en 233 p. K. rabis kaj detruis la regionon. Pluraj kastumoj, inter ili la Kastrumo Saalburg, estis detruitaj. Ekonomia malprospero La fortikaĵoj estis renovigataj post la spertoj kaj raboj de la jaro 233. Multaj detruitaj civilaj setlejoj tamen ne estis rekonstruitaj samskale kiel antaŭe. Ne nur multaj loĝdomoj kaj banejoj estis rekonstruitaj, sed kompletaj kastrumoj poste estis pli malgrandaj ol antaŭe La kial por la malrapida kaj cedema rekonstruo estis mankantaj rimedoj el Romo. Ĝermanaj militiroj en la jaro 259/260 p.K. Numismatikaj kaj dendroĥronologiaj esploroj montras, ke verŝajne la raeta parto de la limeso baldaŭ post 254 p.K., dum la regnotempo de imperiestro Valerian (253–260) estis forlasata.. Male al tio la suda supraĝermanaj partoj de la limeso restis funkcianta ankoraŭ kelke da jaroj. La limeso hodiaŭ La limeso estas en Germanujo termonumento de internacia signifo. Kelkaj partoj de la supraĝermana-raeta limeso estis rekonstruataj. Ekzemploj estas la kastrumo Saalburg apud Bad Homburg vor der Höhe, la kastrumo Aalen kun iliaj romiaj muzeoj. Monda kulturheredaĵo Je la 15a de julio 2005 la Supraĝermana- raeta limeso estis agnoskita de UNESKO kiel monda kultura heredaĵo Vidu ankaŭ listo de la kastrumoj ĉe la supraĝermana-raeta limeso Literaturo Supraĝerman-raeta limeso entute bazaj scioj Ernst Fabricius, Friedrich Leonhard, Felix Hettner, Oscar von Sarwey k.a. Der obergermanisch-raetische Limes des Roemerreiches. Hrsg. v. d. Reichs-Limeskommission mind. 15 Bände. O. Petters, Heidelberg/Berlin/Leipzig 1894–1937 (parte represo Codex-Verlag, Böblingen 1973; vollständiger Nachdruck: Greiner, Remshalden 2005ff., ISBN 3-935383-72-X, ISBN 978-3-935383-61-5). al tio Jürgen Oldenstein (eld.): Der obergermanisch-rätische Limes des Römerreiches. Fundindex Fundindex. Zabern, Mainz 1982, ISBN 3-8053-0549-4. Dietwulf Baatz: Der römische Limes. Archäologische Ausflüge zwischen Rhein und Donau. 4. Aufl. Gebrüder Mann, Berlin 2000, ISBN 3-7861-1701-2. Thomas Becker, Stephan Bender, Martin Kemkes, Andreas Thiel: Der Limes zwischen Rhein und Donau. Ein Bodendenkmal auf dem Weg zum UNESCO-Weltkulturerbe. (= Archäologische Informationen aus Baden-Württemberg. Heft 44). Konrad Theiss Verlag, Stuttgart 2001, ISBN 3-927714-60-7. Anne Johnson: Römische Kastelle des 1. und 2. Jahrhunderts n. Chr. in Britannien und in den germanischen Provinzen des Römerreiches. (= Kulturgeschichte der antiken Welt. Bd 37). Zabern, Mainz 1987, ISBN 3-8053-0868-X. Martin Kemkes: Der Limes. Grenze Roms zu den Barbaren. 2., überarbeitete Auflage. Thorbecke, Ostfildern 2006, ISBN 3-7995-3401-6. Hans-Peter Kuhnen (eld.): Gestürmt – Geräumt – Vergessen? Der Limesfall und das Ende der Römerherrschaft in Südwestdeutschland. Württembergisches Landesmuseum, Stuttgart 1992, ISBN 3-8062-1056-X. Rudolf Pörtner: Mit dem Fahrstuhl in die Römerzeit. Econ, Düsseldorf 1959, 1965; Moewig, Rastatt 1980, 2000 (div. weitere Ausgaben), ISBN 3-8118-3102-X. Britta Rabold, Egon Schallmayer, Andreas Thiel (eld.): Der Limes. Die Deutsche Limes-Straße vom Rhein zur Donau. Theiss, Stuttgart 2000, ISBN 3-8062-1461-1. Egon Schallmayer: Der Limes. Geschichte einer Grenze. C. H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-48018-7 (Knappe, aktuelle Einführung.) Hans Schönberger: Die römischen Truppenlager der frühen und mittleren Kaiserzeit zwischen Nordsee und Inn. In: Bericht der Römisch-Germanischen Kommission. 66, 1985, S. 321–495. Andreas Thiel: Wege am Limes. 55 Ausflüge in die Römerzeit. Theiss, Stuttgart 2005, ISBN 3-8062-1946-X. partoj Willi Beck, Dieter Planck: Der Limes in Südwestdeutschland. 2. Auflage. Konrad Theiß Verlag, Stuttgart 1987, ISBN 3-8062-0496-9. Thomas Fischer, Erika Riedmeier-Fischer: Der römische Limes in Bayern. Geschichte und Schauplätze entlang des UNESCO-Welterbes. Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 2008, ISBN 978-3-7917-2120-0. Jörg Heiligmann: Der „Alb-Limes“. Ein Beitrag zur Besetzungsgeschichte Südwestdeutschlands. Theiss, Stuttgart 1990, ISBN 3-8062-0814-X. Cliff Alexander Jost: Der römische Limes in Rheinland-Pfalz. (= Archäologie an Mittelrhein und Mosel, Band 14). Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz, Koblenz 2003, ISBN 3-929645-07-6. Margot Klee: Der Limes zwischen Rhein und Main. Theiss, Stuttgart 1989, ISBN 3-8062-0276-1. Margot Klee: Der römische Limes in Hessen. Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 2010, ISBN 978-3-7917-2232-0. Egon Schallmayer: Der Odenwaldlimes. Entlang der römischen Grenze zwischen Main und Neckar. Theiss, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-8062-2309-5. Bernd Steidl: Welterbe Limes: Roms Grenze am Main. Logo Verlag, Obernburg am Main 2008, ISBN 978-3-939462-06-4. Mapoj Der Limes. Rheinbrohl – Holzhausen an der Heide. Topographische Freizeitkarte 1:25000 mit Limes-Wanderweg, Limes-Radweg, Deutsche Limesstraße. Hrsg.: Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rheinland-Pfalz in Zusammenarbeit mit dem Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz, Archäologische Denkmalpflege, Amt Koblenz. – Koblenz: Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rheinland-Pfalz in Zusammenarbeit mit dem Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz, Archäologische Denkmalpflege, Amt Koblenz 2006, ISBN 3-89637-378-1. Offizielle Karte UNESCO-Weltkulturerbe obergermanisch-raetischer Limes in Rheinland-Pfalz von Rheinbrohl bis zur Saalburg (Hessen). Gemeinschaftlich hrsg. v. Deutsche Limeskommission, Generaldirektion Kulturelles Erbe – Direktion Archäologie, verein Deutsche Limes-Straße, Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rheinland-Pfalz. – Koblenz: Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rheinland-Pfalz 2007, ISBN 978-3-89637-384-7. Eksteraj ligiloj Limesinformationszentrum Baden-Württemberg, abgerufen am 16. Juli 2010 Links und Literatur zum Thema Limes Der Limes in Hessen: multimediales Dossier (Diplomarbeit im Studiengang Online-Journalismus an der Hochschule Darmstadt) Der Limes: früher und heute – archaeologie-online.de UNESCO Weltkulturerbe – der obergermanisch-raetische Limes Arkivigite je 2015-02-17 per la retarkivo Wayback Machine (die deutsche Internetseite) Frontiers of the roman empire (engl. Webseite) die-roemer-online.de Umfangreiche Arbeit über den römischen Limes in Deutschland Deutsche Limeskommission Deutsche Limesstraße Arkivigite je 2016-02-06 per la retarkivo Wayback Machine Limesfilm Arkivigite je 2016-08-29 per la retarkivo Wayback Machine Saalburg, einziges rekonstruiertes Limeskastell Der Obergermanisch-Raetische Limes Arkivigite je 2016-08-16 per la retarkivo Wayback Machine im Kulturportal Hessen Taunus-Wetterau-Limes: umfangreiche Darstellung des Limes in Hessen Antikefan – Obergermanisch-Raetischer Limes Arkivigite je 2021-09-26 per la retarkivo Wayback Machine (private Seite) Limesseiten – Die Römer in Baden-Württemberg (private Seite) Impressionen einer Grenze – Der Limes in Deutschland. Eine Bildergalerie zu rekonstruierten Limesanlagen Der Obergermanisch-Rätische Limes SPIEGEL-Artikel vom 27. Januar 2009. AG Limes Öhringer Agenda-Gruppe Limes mit den Gemeinden Schöntal, Jagsthausen, Forchtenberg, Zweiflingen, Pfedelbach und Mainhardt Darstellung der LIMES Action der Europäischen Kommission Arkivigite je 2021-03-04 per la retarkivo Wayback Machine Virtuelle Limeswelten Referencoj