Castelo de Castro Laboreiro

O castelo de Castro Laboreiro é un castelo portugués da freguesía de Castro Laboreiro, no concello de Melgaço. Son as ruínas dun castelo románico cun cinto de murallas arredor dunha torre central con alxibe. Historia Idade Media No século IX, Afonso III doou o asentamento de Castro Laboreiro e o castro ao conde Hermenexildo Gotérrez, avó de Rosendo de Celanova, pola derrota dun rebelde chamado Vitiza. Durante o reinado do conde galaico, o castro foi adaptado a castelo, pero finalmente caería en posesión dos mouros. En 1144, Afonso Henríquez reconquistou o reduto e, a partir de 1145, as súas forzas comezaron a tarefa de restaurar e ampliar as defensas: foi Sancho I de Portugal quen finalmente completou o proxecto no século XII. Os esforzos foron en van, xa que os leoneses levantaron o castelo en 1212, durante a súa invasión. En 1290, Dinís de Portugal comezou a reconstrución, con énfase na defensa contra os seus veciños. Durante moitos anos Gomes de Abreu, de Merufe, foi alcalde de Laboreiro, e en 1375, o rei Fernando deu a alcaderia a Estevão Anes Marinho. Tras a conquista de Melgaço no século XIV, o rei Xoán empregou Castro Laboreiro para conter varias incursións castelás procedentes de Galicia. Idade Moderna En 1441, o alcalde, Martim de Castro, foi destituído debido ás protestas dos seus veciños. Segundo os debuxos de Duarte das Armas arredor de 1506, o castelo tiña cinco torres rectangulares que rodeaban a torre central, precedida pola cisterna no norte. Outra construción, non identificada, foi erixida ao sur. Nun ataque sorpresa, Baltazar Pantoja tomou o castelo despois de catro horas de escaramuzas en maio de 1666. Deixou ao gobernador Pedro Esteves Ricarte ao mando da cidadela, ata que foi reconquistada polo terceiro conde de Prado, Francisco de Sousa. O rei, alegando a súa importancia histórica, decidiu conservar o castelo, en contra da opinión de Michel Lescole. Tras o restablecemento da paz, en 1715, o castelo foi desmantelado. De 1746 a 1779, o gobernador de Castro Laboreiro foi Manuel de Araújo Machado, conde de Bobadela. Daquela gobernador de armas da provincia, ordenou o arresto no castelo de 400 homes e mulleres que se negaran a presentar os seus fillos ao servizo militar entre 1766 e 1778. Idade Contemporánea En 1801, as tropas ocuparon e defenderon o castelo empregando catro pezas militares. Está catalogado como Monumento Nacional desde 1944, e os primeiros proxectos de mantemento e restauración do castelo comezaron en 1979, o que resultou na repavimentación das estradas e na eliminación da vexetación e da paisaxística. En 2005, o concello mellorou o acceso ao castelo. Arquitectura O castelo está situado nun outeiro illado a 1.033 metros sobre os ríos Miño e Lima. Ten unha planta ovalada, orientada de norte a sur, cos restos das murallas erixidas sobre cantís e penedos, ás veces en zigzag, que correspondían ás antigas torres. A entrada principal é a Porta do Sol , que se abre ao leste, mentres que a "porta dos traidores", coñecida como Porta do Sapo , no norte. O patio leste-oeste está pechado e é accesible desde unha pasarela que se usaba para recoller gando e propiedades durante as invasións. É arredor destas murallas onde quedan as ruínas da antiga cisterna. Notas