صومعه ژرونیموس

صومعهٔ ژرونیموس یا صومعهٔ هیرونیمیت‌ها (به پرتغالی: Mosteiro dos Jerónimos، تلفظ ‎[muʃˈtɐjɾu ðu(ʒ) ʒɨˈɾɔnimuʃ]) صومعه‌ای سابق متعلق به فرقهٔ سنت ژروم است که در نزدیکی رود تاگوس، در محلهٔ بلم از شهر لیسبون پرتغال قرار دارد. این بنا در سدهٔ شانزدهم به آرامگاه دودمان سلطنتی آویش پرتغال تبدیل شد، اما در ۲۸ دسامبر ۱۸۳۳ با فرمان دولتی سکولار شد و مالکیت آن به مؤسسهٔ خیریهٔ «رئال کازا پیا دِ لیسبوا» منتقل گردید. صومعهٔ ژرونیموس یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های سبک معماری گوتیک متأخر پرتغالی، موسوم به مانوئلین، در لیسبون به‌شمار می‌رود. این بنا در اوایل سدهٔ شانزدهم، در نزدیکی محل آغاز نخستین سفر واسکو دو گاما ساخته شد و هزینهٔ ساخت آن از محل مالیاتی تأمین گردید که بر سود کاروان‌های سالانهٔ ناوگان هند پرتغال وضع شده بود. در سال ۱۸۸۰، بقایای واسکو دو گاما و همچنین شاعر لوییژ دِ کاموئش (که نخستین سفر دا گاما را در منظومهٔ حماسی خود «لوزیادها» در سال ۱۵۷۲ ستوده است) به مقبره‌های تازه‌تراشیده‌شده‌ای در شبستان کلیسای صومعه منتقل شد؛ مقبره‌هایی که تنها چند متر با آرامگاه‌های شاهان مانوئل اول و ژوآن سوم ــ که دا گاما در خدمت آنان بود ــ فاصله دارند. در سال ۱۹۸۳، صومعهٔ ژرونیموس به‌همراه برج بلمِ نزدیک آن، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. منابع