Markiska ostrva

Markiska ostrva su skupina od desetak ostrva i jedna od pet administrativnih jedinica u Francuskoj Polineziji. Nalaze se otprilike 1.600 km. severoistočno od Tahitija, u južnom Pacifiku. Površina im je 1.049,3 km², a najveće je ostrvo Nuku Hiva, drugo najveće ostrvo na cijeloj teritoriji Francuske Polinezije. Šest ostrva je naseljeno: na sjeveru, ostrvo Nuku Hiva , Ua Pou i Ua Huka; na jugu, Hiva Oa, Tahuata i Fatu Hiva. Glavni grad je naselje Taiohae na otoku Nuku Hiva, sa 1.700 stanovnika. Istorija Na lokalnom jeziku ostrva se nazivaju Te Fenua Enata što znači "Zemlja ljudi". Prema studiji iz 2010. u kojoj su navedeni podaci o radiokarbonskom datiranju na pouzdanim uzorcima, navodi se da je prva kolonizacija istočne Polinezije dogodila u dva vala. Prvi val migracija na ostrva bio je između 1025. i 1120. godine, a drugi između 70 i 265 godina kasnije. Ovom relativno brzom kolonizacijom se objašnjava uniformnost kulture, biologije i jezika istočne Polinezije. Španski istraživač Alvaro de Mendanja de Neira nazvao ih je 1595. god. po svom zaštitniku markizu od Cañete. Krajem XVIII. stoljeća na ostrva su došli katolički misionari i pokrstili domorodačko stanovništvo. U maju 1842. ostrva su anektirali Francuzi, pa su ostrva po tome istorijski prve francuske zemlje u Pacifiku. Geografija Ostrva Markiza su vulkanskog porijekla, s izuzetkom Motu One. Imaju strm reljef i nisu zaštićeni koralnim grebenom (osim Fatu Hive i nekih dolina poput Anaho u Nuku Hivi). Vrhovi planinskih lanaca idu do 1.100 m nadmorske visine, ispresjecani dubokim i izolovanim dolinama. Stijene se uvlače u more do morskog dna i stalno su izložene eroziji struja južnog Pacifika. Obale izgledaju kao zid izrezan dubokim pukotinama sa nekoliko plaža. Padavine su neujednačene od ostrva do ostrva i od godine do godine. Temperaturu i vlašnost regulišu pasati. Obale izložene vjetrovima su mnogo vlažnije od obala u zavjetrini, koje su sušne i negostoljubivije. Arhipelag predstavlja kopnenu ekoregiju u klasifikaciji Svjetskog fonda za prirodu pod nazivom "Markiske tropske prašume". Pripada biomu tropskih i suptropskih vlažnih listopadnih šuma okeanske ekozone. Velika udaljenost između ostrva i kontinenta je izvor glavnih karakteristika ekosistema. Od životinja, na ostrvima su prvenstveno one koje je čovjek donio sa sobom: pas, konj, koza, ovca, kao i pacovi, komarci i škorpije. Morska fauna je bogata. Flora je raznolikija, a uzgajaju se pšenica, kokos, duhan, vanilija, pa čak i pamuk. Svjetska baština Smještena u južnom Tihom okeanu, Markiska ostrva predstavljaju izuzetno svjedočanstvo o teritorijalnoj okupaciji arhipelaga Markiza od prvih doseljenika koji su stigli morem oko 1000. godine i njihovom društvenom razvoju do 19. stoljeća. Ostrvska bioraznolikost je kombinacija dobro očuvanih morskih i kopnenih ekosistema. Proglašena su Svjetskom baštinom na zasjedanju komiteta UNESCO-a 2024. god. Izvori