Γέφυρα του Μαουζίτσε

Η Γέφυρα του Μαουζίτσε (πολωνικά: Most w Maurzycach) είναι γέφυρα πάνω από τον ποταμό Σουούντβια (παραπόταμος του Μπζούρα) στην Κεντρική Πολωνία. Είναι γνωστή ως η πρώτη πλήρως συγκολλημένη οδική γέφυρα και η δεύτερη συγκολλημένη γέφυρα οποιασδήποτε κατηγορίας στον κόσμο. Η γέφυρα βρίσκεται δίπλα στο χωριό Μαουζίτσε, κοντά στο Γουόβιτς του Βοεβοδάτου Λοτζ. Ιστορία Σχέδιο Η γέφυρα σχεδιάστηκε το 1927 από τον Στέφαν Μπρίουα, έναν από τους πρωτοπόρους της συγκόλλησης στην πολιτική μηχανική. Ο Μπρίουα, καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Λβουφ, διεξήγαγε εκτενείς θεωρητικές μελέτες σχετικά με την πιθανή χρήση συγκολλημένων αρμών χάλυβα στις κατασκευές, καθώς και διάφορες πτυχές της συγκόλλησης με οξυ-καύσιμο και της συγκόλλησης με ηλεκτρικό τόξο. Και οι δύο διαδικασίες ήταν γνωστές τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά η εφαρμογή τους περιοριζόταν ως επί το πλείστον στην κατασκευή κατοικιών και πλοίων. Ωστόσο, δεδομένου ότι οι δοκιμές απέδειξαν ότι οι συγκολλημένες αρθρώσεις θα μπορούσαν να είναι αρκετά ισχυρές για να διατηρήσουν μεγάλες δυνάμεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ο Μπρίουα αποφάσισε να σχεδιάσει μια συγκολλημένη γέφυρα. Χρησιμοποίησε το προηγούμενο σχέδιο μιας γέφυρας με πριτσίνια, την οποία οι Μπρίουα και Βεντσέσουαφ Πόνις μετέτρεψαν για να χρησιμοποιήσουν τη νέα μέθοδο κατασκευής. Ωστόσο, τα εγκάρσια δοκάρια και ορισμένα στοιχεία των συγχορδιών επανασχεδιάστηκαν από την αρχή. Αν και σχεδιάστηκε πρώτη, η γέφυρα ήταν η δεύτερη τέτοια γέφυρα που κατασκευάστηκε. Μια παρόμοια αλλά πιο κοντή συγκολλημένη σιδηροδρομική γέφυρα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε λίγους μήνες νωρίτερα στο Τερτλ Κρικ της Πενσυλβάνια από την Westinghouse Electric and Manufacturing και κατέχει το ρεκόρ για την πρώτη συγκολλημένη γέφυρα οποιουδήποτε τύπου στον κόσμο. Η τότε νέα τεχνική της ηλεκτροσυγκόλλησης τόξου επέτρεπε σημαντική εξοικονόμηση βάρους: το συνολικό βάρος της είναι 56 μετρικούς τόνους, ενώ μια έκδοση με πριτσίνια θα ζύγιζε πάνω από 70 τόνους. Εκτός από τη μέθοδο κατασκευής, η ίδια η κατασκευή είναι μια συνηθισμένη γέφυρα ζευκτών με δύο κύριες δοκούς ζευκτών, μια ευθεία κάτω χορδή και μια παραβολική άνω χορδή. Εκτός από δύο λωρίδες οδικής κυκλοφορίας, η γέφυρα περιλαμβάνει επίσης δύο πεζοδρόμια. Κατασκευή Καθώς το έργο της κατασκευής μιας τέτοιας κατασκευής θεωρήθηκε εξαιρετικά επικίνδυνο, η εταιρεία K. Rudzki i S-ka επιλέχθηκε ως κύριος ανάδοχος και κατασκευαστής. Η εταιρεία με την έδρα της στη Βαρσοβία και ένα μεγάλο εργοστάσιο στο Μινσκ Μαζοβιέτσκι ήταν από τις πιο έμπειρες εταιρείες κατασκευής γεφυρών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη εκείνη την εποχή. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1853 και στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, ήταν η μόνη εταιρεία σε ολόκληρη τη Ρωσική Αυτοκρατορία που κατασκεύαζε δύσκολες γέφυρες σε απομακρυσμένες τοποθεσίες. Σχεδόν το 20% όλων των γεφυρών που κατασκευάστηκαν στη Ρωσία εκείνη την περίοδο κατασκευάστηκαν από τον Κονστάντι Ρούτσκι και τους μηχανικούς του. Συνολικά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα η εταιρεία κατασκεύασε 5.000 μέτρα χαλύβδινων οδικών γεφυρών και 24.000 μέτρων διάφορων σιδηροδρομικών γεφυρών για 37 διαφορετικές σιδηροδρομικές εταιρείες, εκτός από το ότι τους παρείχε ένα δίκτυο άνω των 2 εκατομμυρίων μέτρων αγωγών νερού. Μεταξύ των χαλύβδινων γεφυρών που κατασκεύασε ο Κ. Ρούτσκι ήταν η Γέφυρα Πονιατόφσκι της Βαρσοβίας, αλλά και οι περισσότερες διαβάσεις ποταμών του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρόμου, συμπεριλαμβανομένης της Γέφυρας του Χαμπαρόφσκ του 1916 (με μήκος πάνω από 2.500 μέτρα, για δεκαετίες η μεγαλύτερη γέφυρα στην Ευρασία). Η εταιρεία κατασκεύασε επίσης γέφυρες για τους σιδηρόδρομο Αγίας Πετρούπολης-Βαρσοβίας, σιδηρόδρομο Άμουρ, Σιδηρόδρομο Ανατολικής Σιβηρίας και Κινεζικό Ανατολικό Σιδηρόδρομο, μεταξύ άλλων. Ωστόσο, ακόμη και με τέτοια εμπειρία, η κατασκευή της γέφυρας στον Σουούντβια κοντά στο Γουόβιτς αποδείχθηκε δύσκολο έργο. Τα στοιχεία κατασκευάστηκαν από το εργοστάσιο K. Rudzki i S-ka στο Μινσκ Μαζοβιέτσκι και στη συνέχεια συγκολλήθηκαν στη θέση τους επί τόπου. Ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1928 και άνοιξε στην κανονική οδική κυκλοφορία τον Αύγουστο του επόμενου έτους. Παρά το γεγονός ότι η συγκόλληση ήταν πολύ πιο ακριβή από το χρονοβόρο πριτσίνωμα, το συνολικό κόστος της γέφυρας ήταν πολύ χαμηλότερο, σε μεγάλο βαθμό λόγω του 17% λιγότερου χάλυβα που χρειαζόταν για την κατασκευή της και του μικρότερου χρόνου κατασκευής. Μεταγενέστερη ιστορία Επαναστατική εκείνη την εποχή, η ολοκλήρωση της γέφυρας του Μαουζίτσε πυροδότησε μια νέα εποχή στην κατασκευή γεφυρών παγκοσμίως. Η κατασκευή περιγράφηκε στον ευρωπαϊκό και αμερικανικό τύπο μηχανικών και μηχανικοί από όλο τον κόσμο επισκέφτηκαν τη νέα γέφυρα σε μεγάλους αριθμούς. Κατά συνέπεια, η Πολωνία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που ρύθμισε την κατασκευή συγκολλημένων γεφυρών. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 η γέφυρα χρησιμοποιήθηκε από την Εθνική Οδό 2, το πολωνικό τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού Ε8. Ωστόσο, καθώς αποδείχθηκε πολύ στενή, το 1977 μεταφέρθηκε περίπου 20 μέτρα προς τα βόρεια, έκλεισε στην κυκλοφορία και στη θέση της κατασκευάστηκε μία νέα. Η γέφυρα εγγράφηκε στον κατάλογο των αντικειμένων πολιτιστικής κληρονομιάς στην Πολωνία στις 22 Νοεμβρίου 1968 από την Αρχή Τεκμηρίωσης Μνημείων (προκάτοχος του Εθνικού Συμβουλίου Κληρονομιάς) και αρχικά (μέχρι να καταργηθεί αυτή η κατηγορία το 1973) συμπεριλήφθηκε στα «μνημεία βαθμού μηδέν» (πολωνικά: zabytek klasy 0‎‎), δηλαδή τα πολυτιμότερα ιστορικά μνημεία διεθνούς σημασίας. Αργότερα επαναχαρακτηρίστηκε ως «ακίνητο ιστορικό μνημείο». Η γέφυρα ανακαινίστηκε το 2009. Με κόστος 800.000 ζλότι, η χαλύβδινη κατασκευή καθαρίστηκε από σκουριά και βάφτηκε ξανά σε ασήμι χρώμα και η επιφάνεια του δρόμου αντικαταστάθηκε με πλάκα οδόστρωσης. Το 2011 αποκαλύφθηκε μια αναμνηστική πλακέτα στον καθηγητή Μπρίουα μπροστά από τη γέφυρα. Παραπομπές Βιβλιογραφία Pescatore, Jean-Pierre· Borgeot, Jean-Henri (2010). «Chapter 10: Welding Steel Structures». Στο: Blondeau, Regis, επιμ. Metallurgy and mechanics of welding: processes and industrial application. John Wiley & Sons. ISBN 9780470393895. Chen, Wai-Fah· Duan, Lian (2013). Handbook of International Bridge Engineering. CRC Press. ISBN 978-1-4398-1029-3. Βοϊντίγκα, Πιοτρ (2009). «Mosty firmy K. Rudzki i S-ka [Γέφυρες της Κ. Ρούτσκι και Σία]» (PDF). Rocznik Mińsko Mazowiecki 2009 (17): 63–74. ISSN 1232-633X. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-12-03. https://web.archive.org/web/20131203002551/http://mazowsze.hist.pl/19/Rocznik_Minsko_Mazowiecki/437/2009/15610/. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2013. mb (Οκτώβριος 2009). «Historia warta zapamiętania [Ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε]». Panorama 04 (17): 10–11. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 June 2015. https://web.archive.org/web/20150610224430/http://www.mostostal.waw.pl/uploads/panorama/95732aa7ba1bcbec2ec59f78d9fabed0.pdf. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2013. Γενική Διεύθυνση Εθνικών Οδών και Αυτοκινητοδρόμων (εταιρικός συγγραφέας) (2008). Γιαν Στότσκι, επιμ. «Remonty zabytkowego mostu na rz.Słudwi w m.Maurzyce» [Ανακαίνιση της ιστορικής γέφυρας πάνω από τον Σουούντβια στο Μαουζίτσε] (pdf). Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia. Κούτνο: GDDKiA. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2013. szu· ls (14 Δεκεμβρίου 2011). «Tablicę ku czci prof. Bryły odsłonięto na moście w Maurzycach» [Μία αναμνηστικό πλάκα για τον καθηγητή Μπρίουα αποκαλύφθηκε στη γέφυρα του Μαουζίτσε]. Βαρσοβία. Πολωνικό Πρακτορείο Τύπου. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2013 – μέσω dzieje.pl. Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας (εταιρικός συγγραφέας) (30 Σεπτεμβρίου 2013). «Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 września 2013 r. – woj. łódzkie» [Κατάλογος ιστορικών μνημείων που έχουν εγγραφεί στο μητρώο ιστορικών μνημείων στις 30 Σεπτεμβρίου 2013 – Βοεβοδάτο Λοτζ] (PDF). nid.pl. Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2013.