Fagus sylvatica

El Fagaro (o faghèr, faghèra, fasa o fajo) (nome sientifego Fagus sylvatica L.) el xe un albaro del genare Fagus e delła fameja de łe Fagaceae. Descrision Fagus sylvatica L. el xe na pianta che ła riva fin ai 25 - 30 metri. Ła ga foje ovałi e sensa pełeti, pi ciare 'nteła parte soto; łe vien fora dal ramo in modo alterno, lustre su tute do łe face, co orlo a curvète. In utuno łe ciapa un cołor arancion o roso-bruno. El fagaro el ga na scavejara de rami fisa co tante foje e ła se riconose anca da distante parkè ła xe tonda e larga, coi rami in sima driti e verticałi. I fiori maskiłi i xe tondi e verdi, kełi feminiłi, verdi anca łori, i xe drento na spece de saketo. I vien fora in majo. I fruti i xe grosi,rosi, drento risi divixi par 4 valve. Difusion e habitat Ł'areałe de distribusion el va ła da ła Svezia meridionałe e da ła Norvegia) a nord, fin al'Italia centrałe e a ła Penisola Iberica a sud e a est fin a ła Turchia de nord-ovest dove el se mis-cia col Fagus orientalis. In Italia el se trova sułe Prealpi e Alpi sora i 700 metri e sui Apenini, sora i 1000 metri. In quota el fagaro el se mis-cia tante volte col'albèo roso, col tana e col pino. pi in baso el pol fare boschi soło lu (boschi cedui, de fagaro).In Veneto el bosco pi grando de fagari xe ła Foresta demaniałe de Giazza drento el Parco Regionałe Veneto de ła Łesinia. Legno El legno de fagaro el xe un bon legno da bruxare, ma el vien doparà anca par far careghe, mobiłi, majołi, pavimenti(Parquet) e atrèsi da cuxina. Bibliografia Sandro Pignatti, Flora d'Italia, Bologna, Edagricole, 1982, ISBN 88-506-2449-2. T.G. Tutin, V.H. Heywood et alii, Flora Europea, Cambridge University Press, 1976, ISBN 0-521-08489-X. Altri projeti Wikimedia Commons el detien imàjini o altri file so Fagaro Wikispecies el detien informasion so Fagaro el detien schemi gràfeghi so