Λημέρι του λύκου

Το Λημέρι του λύκου (γερμ. Wolfsschanze, Βόλφς-σάντσε) ήταν το κωδικό όνομα του πιο σημαντικού από τα μυστικά καταφύγια του Αδόλφου Χίτλερ με προορισμό τη στέγαση του «Αρχηγείου του Φύρερ» (γερμ. Führerhauptquartier) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Περιγραφή Τα υπολείμματα του καταφυγίου βρίσκονται κοντά στο χωριό Γκέρλιτς (πολ. Gierłoż γερμ. Forst Görlitz), στην πρώην γερμανική επαρχία της ανατολικής Πρωσίας, η οποία, μετά το 1945, αποτελεί τμήμα της Πολωνίας. Το καταφύγιο αποτελείτο από ένα σύμπλεγμα οχυρών, αποθηκών και ενισχυμένων κτηρίων σε μια πυκνή δασώδη περιοχή, και ήταν προστατευμένο με σειρές αγκαθωτού σύρματος, αμυντικές θέσεις και ναρκοπέδια, ενώ ένα κοντινό αεροδρόμιο εξυπηρετούσε τον Χίτλερ στις μετακινήσεις του. Επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για την εισβολή των Γερμανών στην Σοβιετική Ένωση, την λεγόμενη «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» στις 22 Ιουνίου του 1941 και εγκαταλείφθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1945, όταν τα στρατεύματα της σοβιετικής πρώτης γραμμής έφτασαν στο Άνγκερμπουργκ (γερμ. Angerburg, πολων.Wegorzewo) σε απόσταση μόλις 15 χιλιομέτρων. Ο Χίτλερ μπήκε για πρώτη φορά στο καταφύγιο την νύχτα της 21ης Ιουνίου του 1941, και αναχώρησε για τελευταία φορά στις 20 Νοεμβρίου του 1944. Διέμεινε εκεί συνολικά πάνω από 800 ημέρες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Στο οχυρό αυτό, ο Συνταγματάρχης Κλάους φον Στάουφενμπεργκ είχε κάνει απόπειρα να σκοτώσει τον Χίτλερ με βόμβα στις 20 Ιουλίου 1944, αλλά απέτυχε. Η κατασκευή του καταφυγίου πραγματοποιήθηκε από τα συνεργεία της Οργάνωσης Τοτ (γερμ. Organisation Todt), ενώ βρισκόταν υπό συνεχή διεύρυνση. Στο τέλος ανατινάχτηκε από τον γερμανικό στρατό όταν αυτός υποχωρούσε υπό την πίεση των Σοβιετικών και έπαθε σοβαρές ζημιές. Από το 1945 ως το 1956 τα ναρκοπέδια εκκαθαρίστηκαν από τον Πολωνικό Στρατό, και έτσι σήμερα στο συγκρότημα αυτό στεγάζεται μουσείο, που δέχεται επισκέπτες καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Προέλευση του ονόματος Το επιβλητικό τοπίο μέσα στο πυκνό δάσος ταίριαζε στην εικόνα του λαογραφικού λύκου (γερμ. Wolf). Ο ίδιος ο Χίτλερ αρεσκόταν σε αυτό το ψευδώνυμο που είχε δώσει ο ίδιος στον εαυτό του στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Πολλά από τα καταφύγια του συνδέονται με τον λύκο. Σχέδιο του συγκροτήματος Η χρήση του στον πόλεμο Ο Χίτλερ χρησιμοποίησε το καταφύγιο πολύ συχνά. Συνολικά διέμεινε στα εξής διαστήματα: Επίσης δέχτηκε εκεί την επίσκεψη Γερμανών και ξένων πολιτικών και αξιωματικών. Ρασίντ Άλι ελ Γκαϊλάνι (Rashid Ali el Gailani)– Ιράκ στις 15 Ιουλίου 1942 Στρατάρχης Ίον Αντονέσκου (Ion Antonescu) – Ρουμανία στις 11 Φεβρουαρίου 1942, 10 Ιανουαρίου 1943, 26 Φεβρουαρίου 1944 και στις 5 Αυγούστου 1944 Στρατηγός Μπανζάι (Banzai), Στρατιωτικός Ακόλουθος – Ιαπωνίας στις 4 Απριλίου 1942 Βασιλέας Μπόρις III (Boris ΙΙΙ) – Βουλγαρία 24 Μαρτίου 1942 Κόμης Γκαλεάτσο Τσιάνο (Galeazzo Ciano) – Ιταλία 25 Οκτωβρίου 1941, 19 Δεκεμβρίου 1942 Στρατηγός Αγκουστίν Μουνιόθ Γκράντες (Agustín Muñoz Grandes) – Ισπανία 12 Ιουλίου 1942, 13 Δεκεμβρίου 1942 Πιέρ Λαβάλ (Pierre Laval) – Κυβέρνηση του Βισύ στις 19 Δεκεμβρίου 1942 Υπουργός Μικλος Κάλαϊ (Miklós Kállay) – Ουγγαρία Στρατάρχης Καρλ Φον Μάννερχάιμ (Carl von Mannerheim) – Φινλανδία στις 27 Ιουνίου 1942 Ναύαρχος Μίκλος Χόρτυ (Miklós Horthy) – Ουγγαρία στις 10 Σεπτεμβρίου 1941, μαζί με τον Στρατηγό Σαμπάτελυ Στρατηγός Μίτσοφ (Michoff) – Βουλγαρία στις 5 Ιανουαρίου 1943 Μπενίτο Μουσσολίνι (Benito Mussolini) – Ιταλία στις 26 Αυγούστου 1941, στις 12 Σεπτεμβρίου 1943 και στις 20 Ιουλίου 1944 Πρέσβυς Χιρόσι Οσίμα (Hiroshi Oshima) – Ιαπωνία στις 14 Ιουλίου 1941 και στις 20 Ιανουαρίου 1943 Βίντκουν Κουΐσλιγκ (Vidkun Quisling) – Νορβηγία στις 13 Ιανουαρίου 1944 Υπουργός Γιόζεφ Τίζο (Jozef Tiso) – Σλοβακία στις 18 Οκτωβρίου 1941 Τούρκοι στρατηγοί στις 26 Οκτωβρίου 1941 Παραπομπές Βιβλιογραφία Seidler, Franz W. og Zeigert, Dieter; Die Führerhauptquartiere - Anlagen und Planungen im Zweiten Weltkrieg ISBN 3-7766-2154-0 Εξωτερικοί σύνδεσμοι