کوه اسموکی

کوه اسموکی زمانی محل دفن زباله بزرگی در تندو، مانیل بود. تاریخچه کارخانه اسموکی مانتین حداقل ۵۰ سال فعالیت داشت، که شامل بیش از دو میلیون تن زباله بود. مواد قابل اشتعال موجود در زباله‌های در حال تجزیه منجر به آتش‌سوزی‌هایی شد که منجر به مرگ بسیاری شد. در تاریخ ۱۹ مارس ۱۹۹۳، توافق‌نامه‌ای برای مشارکت مشترک میان «سازمان ملی مسکن» (NHA) و شرکت «آر-۲ بیلدرز» (RBI) به‌منظور احداث پروژهٔ مسکن ارزان‌قیمت در منطقهٔ «اسموکی مانتین» منعقد شد. این توافق در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ توسط دیوان عالی فیلیپین معتبر اعلام گردید. محل دفن زبالهٔ اسموکی مانتین به‌طور رسمی در سال ۱۹۹۵ بسته شد و به پروژهٔ مسکن عمومی برای افراد محروم ساکن در زاغه‌های اطراف تبدیل شد. این زاغه‌ها که محل زندگی حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر بودند و امرار معاششان از طریق جمع‌آوری زباله‌های محل دفن تأمین می‌شد، نیز تخلیه شدند. در دهه ۱۹۹۰، جین واکر برای تعطیلات به فیلیپین رسید و تاکسی‌اش او را از کنار اسموکی ماونتین عبور داد. او مجذوب محله‌های فقیرنشین تندو شد و به ساوت‌همپتون بازگشت، جایی که نقشه‌اش برای انجام کاری عملی شد. با گذشت زمان، واکر پول و سرمایه جمع‌آوری می‌کرد و کسب‌وکارهایی را ایجاد می‌کرد که زباله‌ها را به محصولاتی مانند کیف دستی تبدیل می‌کردند. او در سال ۲۰۰۶ نشان MBE را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۲ در فیلیپین زندگی کرد. پروژه‌هایی توسط دولت و سازمان‌های غیردولتی اجرا شده است تا مکان‌های اسکان مجدد شهری برای ساکنان محله‌های فقیرنشین فراهم شود. طبق گزارش سازمان ملل متحد، بیش از ۲۰ میلیون نفر در فیلیپین در محله‌های فقیرنشین زندگی می‌کنند. تنها در مانیل، ۵۰ درصد از بیش از ۱۱ میلیون نفر جمعیت در مناطق فقیرنشین زندگی می‌کنند. مهاجرت به محل دفن زباله پایاتاس با بسته شدن محل دفن زبالهٔ «اسموکی مانتین» در سال ۱۹۹۵، بسیاری از زباله‌گردها به محل دفن «پایاتاس» مهاجرت کردند و در آن‌جا جامعهٔ جدیدی از زباله‌گردها شکل گرفت. در سال ۲۰۰۰، رانش زمین در پایاتاس جان بیش از دویست زباله‌گرد را گرفت. تا سال ۲۰۰۷، حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر در اطراف این محل زندگی می‌کردند. محل دفن زبالهٔ پایاتاس نهایتاً در سال ۲۰۱۷ تعطیل شد. در فرهنگ عامه رایان کایابیاب، هنرمند ملی موسیقی، در سال ۱۹۸۹ گروه آواز «اسموکی مانتین» را تشکیل داد که نام آن از محل دفن زباله گرفته شده بود. این گروه آهنگ‌هایی را اجرا می‌کرد که به مضامین اجتماعی مرتبط مانند فقر، حقوق کودکان، محیط زیست و کارگران فیلیپینی خارج از کشور می‌پرداختند. لینو بروکا، هنرمند ملی فیلم، برخی از فیلم‌هایش را در محله‌های فقیرنشین تندو فیلمبرداری کرده است. کوهستان اسموکی به‌طور برجسته‌ای به عنوان لوکیشن فیلم «پاسان کو آنگ دایگدیگ» محصول ۱۹۸۷ با بازی شارون کونتا، در نظر گرفته شده است. منطقهٔ «اسموکی مانتین» بخشی از تورهای پیاده‌روی بود که توسط سازمان خصوصی «اسموکی تورز» برگزار می‌شد؛ نهادی که سود حاصل از این تورها را به پروژه‌های معیشتی و زیست‌محیطی برای جوامع محروم اختصاص می‌داد. این تورها تا سال ۲۰۱۴ در اسموکی مانتین ادامه داشتند و پس از آن، تورهای جدیدی در مناطق زاغه‌نشین «هپی‌لند» در منطقهٔ توندو و «بِیسِکو کمپاند» برگزار شدند. در مانگای وان پیس، محله فقیرنشین «ترمینال خاکستری» از اسموکی مانتین الهام گرفته شده است. جستارهای وابسته اشغال غیرقانونی در فیلیپین منابع