Arrecife de Tubbataha

O Parque natural de Tubbataha, tamén coñecido como o Parque natural dos arrecifes de Tubbataha (en filipino: Bahurang Tubbataha), é unha zona protexida das Filipinas situada no medio do Mar de Sulu. O santuario mariño e de aves consta de dous enormes atois (chamados Atol Norte e Atol Sur) e o arrecife Jessie Beazley, máis pequeno, que abrangue unha área total de 97.030 ha. Está situado 150 km ao sueste de Puerto Princesa, a capital de Palawan. As illas e os arrecifes deshabitados forman parte do municipio insular de Cagayancillo, situado aproximadamente a 130 km ao nordeste do arrecife. En decembro de 1993, a UNESCO declarou o Parque Nacional dos Arrecifes de Tubbataha como Patrimonio da Humanidade como exemplo único dun arrecife atoleiro cunha densidade moi alta de especies mariñas, o illote norte serve como lugar de aniñación para aves e tartarugas mariñas. O sitio é un excelente exemplo dun arrecife de coral prístino cun espectacular muro perpendicular de 100 m, extensas lagoas e dúas illas de coral. En 1999, a Ramsar incluíu Tubbataha como un dos humidais de importancia internacional. En 2008, o arrecife nomeouse en New7Wonders of Nature. O parque nacional e o resto do arquipélago filipino forman parte do Triángulo de Coral, recoñecido como un centro de biodiversidade mariña que contén o 75 % das especies de coral descritas e o 40 % dos peixes de arrecife do mundo. A zona está gravemente ameazada debido á sobrepesca e ás prácticas de pesca destrutivas. A investigación de científicos que visitan os arrecifes desde a década de 1980 revelou que o Parque Natural dos Arrecifes de Tubbataha contén nada menos que 600 especies de peixes, 360 especies de corais, 11 especies de tiburóns, 13 especies de golfiños e baleas e 100 especies de aves. Os arrecifes tamén serven como lugar de aniñamento para as tartarugas carey e as tartarugas verdes. Xeografía O parque natural está situado preto do centro do Mar de Sulu, 150 km ao sueste de Puerto Princesa, cunha superficie total de 97030 ha. O arrecife Jessie Beazley, máis pequeno, está situado a uns 20 km ao norte dos dous atois. Xeoloxía O arrecife de Tubbataha está situado na dorsal de Cagayan, un volcán subacuático extinto e un arco de illas durante o Mioceno. Ao ser unha verdadeira estrutura de atois, crese que os atois de Tubbataha se formaron como arrecifes franxeiros e illas volcánicas. Isto segue a teoría clásica de Charles Darwin de que os atois se forman arredor dunha illa volcánica existente. Cando os volcáns se extinguiron e as illas se afundiron durante moito tempo, só quedaron os corais, que logo creceron continuamente cara á superficie. As ladeiras en forma de escaleira do arrecife moderno son agora produto da fluctuación dos niveis do mar a medida que a codia baixo a dorsal de Cagayan se arrefría e se afunde. Historia Etimoloxía A palabra tubbataha é unha combinación de dúas palabras Sama-Bajau: tubba e taha, que xuntas significan "un longo arrecife exposto na marea baixa". Historicamente, os pobos sama-bajau, que teñen un estilo de vida nómade, visitan o arrecife de cando en vez. Aínda que a xente das illas de Cagayancillo é visitante frecuente do arrecife. Usaban o barco nativo "banka" para navegar e pescar en "Gusong", o seu nome local para o Tubbataha. Protección O illamento de Tubbataha, situado no medio do Mar de Sulu lonxe de habitantes das illas poboadas máis próximas, preservaran os seus recursos mariños da sobreexplotación ao longo dos anos. Os dous illotes de Tubbataha non teñen fonte de auga doce, o que impide a súa habitabilidade. Na década de 1980, o número de pescadores que chegaban a Tubbataha aumentou coa chegada das bangkas motorizadas, en lugar dos tradicionais veleiros. Os peixes diminuíran noutros caladoiros debido á sobrepesca e axiña Tubbataha converteuse nun destino de pesca debido á súa abundante vida mariña. Moitos pescadores empregaron técnicas de pesca destrutivas como o cianuro e a pesca con dinamita para maximizar as súas capturas. Mergulladores e ecoloxistas fixeron campaña para converter os arrecifes nun parque mariño nacional. Co apoio do Goberno Provincial de Palawan, o 11 de agosto de 1988, a presidenta Corazón Aquino asinou a Proclamación nº 306 que establece os dous arrecifes de Tubbataha como un parque mariño nacional cunha área de 332 km². Esta foi a primeira vez que Filipinas declarou unha área mariña como parque nacional. Nos primeiros anos de aplicación da lei por parte da Forza de Tarefas Presidencial, os gardas forestais aloxábanse nunha sinxela tenda de lona. En 1996 construíuse unha estrutura de madeira, pero a area movente axiña fixo que os seus cimentos fosen inestables. Na actualidade, os gardas forestais do parque están aloxados nunha estrutura de formigón reforzado con poliestireno expandido no illote sueste do atol norte de Tubbatha. O Parque Nacional Mariño ampliouse en 2006 para incluír o arrecife Jessie Beazley. A presidenta Gloria Macapagal Arroyo asinou a Proclamación núm. 1126 o 23 de agosto, que aumentou os límites do parque nun 200 % a 970,30 km². O parque nacional tamén reclasificouse como parque natural. Está vixiado por gardas forestais armados as 24 horas dos 7 días da semana. En 2013, durante o 25.º aniversario da declaración do parque nacional do arrecife de Tubbataha, o Fondo Mundial para a Natureza anunciou plans para construír unha estación de gardas forestais modernizada nun lugar diferente para vixiar e combater eficazmente as actividades de caza furtiva ilegal. O devandito proxecto custaría PHP50 millóns. Recoñecemento Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) en decembro de 1993 e está baixo a xestión protectora do Departamento de Defensa Nacional (DND) de Filipinas. Actualmente está baixo a supervisión técnica do Consello de Palawan para o Desenvolvemento Sostible (PCSD) e do Departamento de Medio Ambiente e Recursos Naturais (DENR).[Cómpre referencia] En 1999, a Ramsar incluíu Tubbataha como unha das zonas humidas de importancia internacional debido á variedade das súas especies de vida mariña e ao seu valioso papel como hábitat para diversos animais. O Parque Natural do Arrecife de Tubbataha nomeouse pola New7Wonders Foundation nas New 7 Wonders of Nature en 2007, pero perdeuse. En novembro de 2015, Tubbataha declarárono polo Centro para a Biodiversidade da ASEAN como o 35º Parque Patrimonial da ASEAN. O 25 de xullo de 2017, o arrecife de Tubbataha designouse como Zona Mariña Particularmente Sensible (ZSP) —e unha "zona que debe evitarse"— pola Organización Marítima Internacional. Xestión Aínda que os arrecifes forman parte xeograficamente do municipio insular de Cagayancillo, Palawan, situado aproximadamente a 130 km ao nordeste do arrecife, o parque está xestionado pola Oficina de Xestión de Tubbataha (TMO) en Puerto Princesa. As illas están deshabitadas, agás polos 10-12 gardas forestais rotatorios da Estación de Gardas forestais situada no extremo sur do atol Norte. O equipo combinado da Armada Filipina, a Garda Costeira Filipina, o municipio de Cagayancillo e a TMO. Estacionados durante dous meses seguidos, o seu traballo é protexer o parque de actividades ilegais, incluíndo a pesca e a recolección doutras especies mariñas. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Filipinas Ligazóns externas Tubbataha Reef Marine Park – UNESCO World Heritage Centre Tubbataha Reefs National Marine Park – The Official Tubbataha Reefs National Marine Park Website Palawan Council for Sustainable Development Sulu Sea. Encyclopedia of Earth. Eds. P.Saundry & C.J.Cleveland. Washington DC by C.Michael Hogan. 2011. Tubbataha Reef- Cagayancillo Arquivado December 9, 2016, en Wayback Machine. – . Tubbataha Reef is recognised as one of the most remarkable coral reefs on our planet. Alan T. White; Melody Ovenden. "Tubbataha Reef National Marine Park in Palawan" (PDF). Coastal Conservation and Education Foundation, Inc.