آمازون پرو

آمازون پرو (به اسپانیایی: Amazonía del Perú)، که به‌طور غیررسمی در سطح محلی به عنوان جنگل پرو (به اسپانیایی: selva peruana) یا فقط جنگل (به اسپانیایی: la selva) شناخته می‌شود، منطقه‌ای از جنگل‌های آمازون در پرو است که در شرق کوه‌های آند و مرزهای پرو با اکوادور، کلمبیا، برزیل و بولیوی واقع شده است. پرو پس از آمازون برزیل، دومین بخش بزرگ جنگل‌های بارانی آمازون را در خود جای داده است. وسعت بیشتر قلمرو پرو با جنگل‌های انبوه در سمت شرقی آند پوشیده شده است، با این حال تنها ۵ درصد از مردم پرو در این منطقه زندگی می‌کنند. بیش از ۶۰ درصد از خاک پرو با جنگل‌های آمازون پوشیده شده است. بر اساس اطلاعات مؤسسه تحقیقات آمازون پرو (Instituto de Investigaciones de la Amazonía Peruana, IIAP)، ترسیم فضایی آمازون پرو به شرح زیر است: معیارهای اکولوژیکی: ۷۸۲٬۸۸۰٫۵۵ کیلومتر مربع (۶۰٫۹۱ درصد از قلمرو پرو و حدود ۱۱٫۰۵ درصد از کل جنگل آمازون). معیارهای آب‌نگاری یا حوضه آبریز: ۹۶۹٬۲۲۴٫۷ کیلومتر مربع (۷۵٫۳۱ درصد از قلمرو پرو و حدود ۱۶٫۱۳ درصد از کل حوضه آمازون). بوم‌ناحیه‌ها و اقلیم آمازون پرو به‌طور سنتی به دو بوم‌ناحیه مجزا تقسیم می‌شود: جنگل‌های پست جنگل‌های پست (به اسپانیایی: Selva Baja) که با نام‌های منطقه اوماگوا، والا، آنتی، جنگل بارانی آمازون یا حوضه آمازون نیز شناخته می‌شود. این بوم‌ناحیه بزرگ‌ترین در پرو است و بین ۸۰ تا ۱۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. این منطقه آب‌وهوای بسیار گرم با میانگین دمای ۲۸ درجه سانتی‌گراد، رطوبت نسبی بالا (بیش از ۷۵ درصد) و بارندگی سالانه حدود ۲۶۰ سانتی‌متر دارد. خاک‌های آن بسیار ناهمگون هستند، اما تقریباً همگی منشأ رودخانه‌ای دارند. به دلیل دمای بالا و بارندگی زیاد، این خاک‌ها فقیر بوده و مواد مغذی کمی دارند. این جنگل شامل رودخانه‌های طولانی و پرآبی مانند رود آپوریماک، رود مانتارو، رود آمازون، رود اوروبامبا، رود اوکایالی، رود اوایگا، رود مارانیون، رود پوتوماجو، رود یاواری، رود ناپو، رود پاستازا، رود مادره د دیوس، رود مانو، رود پوروس و رود تیگره است. رود آپوریماک سرچشمه رود آمازون است. ذخیره‌گاه ملی پاکایا-سامیریا، ذخیره‌گاه ملی آلپاهوایو-میشانا و منطقه حفاظت‌شده منطقه‌ای تامشیاکو تاهوایو در این جنگل قرار دارند. جنگل‌های مرتفع جنگل‌های مرتفع (به اسپانیایی: Selva Alta) که با نام‌های منطقه روپا-روپا، جنگل آند یا «چجا د سلوا» (ceja de selva) نیز خوانده می‌شود. این بوم‌ناحیه در دامنه‌های شرقی کوه‌های آند بین ۱۰۰۰ تا ۳۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا گسترده شده است. دامنه‌های شرقی آند به دلیل ارتفاعات و اقلیم‌های متفاوت در منطقه، خانه طیف گسترده‌ای از گونه‌های گیاهی و جانوری است. دما در مناطق پست گرم و در ارتفاعات بالاتر خنک‌تر است. به دلیل انزوای ناشی از زمین‌های ناهموار منطقه، جانوران بوم‌زادی بسیاری در آن وجود دارند. در جنگل‌های بارانی آمازون انواع دیگری از جنگل وجود دارد اما همه آن‌ها یک ویژگی مشترک دارند: باران‌های فراوان. در طول یک سال، بخشی از جنگل‌های حاره‌ای بین ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ میلی‌متر باران دریافت می‌کند. این امر جو حاره‌ای معمولی جنگل‌های بارانی را با میانگین دمای حدود ۲۴ درجه سانتی‌گراد یا بیشتر ایجاد می‌کند. تنوع زیستی جنگل آمازون پرو یکی از مناطقی با بیشترین تنوع زیستی بر روی کره زمین است. به عنوان یک کشور، پرو بیشترین تعداد گونه‌های پرنده در جهان و سومین تعداد پستانداران را دارد؛ ۴۴ درصد از گونه‌های پرندگان و ۶۳ درصد از گونه‌های پستانداران در آمازون پرو ساکن هستند. پرو همچنین دارای تعداد بسیار بالایی از گونه‌های پروانه، ثعلبیان و سایر موجودات است. جمعیت‌شناسی اگرچه آمازون پرو بزرگ‌ترین منطقه پرو است، اما کم‌جمعیت‌ترین آن‌ها نیز هست. این منطقه خانه حدود ۵ درصد از جمعیت کشور است. بسیاری از بومیان مانند مردم آگوارونا، کوکاما-کوکامیا و اورارینا، در این جنگل زندگی می‌کنند که برخی از آن‌ها در انزوای نسبی از بقیه جهان به سر می‌برند. شهرهای اصلی واقع در آمازون پرو عبارتند از: ایکیتوس با ۵۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۱۰۴ متری (منطقه لورتو) پوکایپا با ۳۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۱۵۴ متری (منطقه اوکایالی) یوریماگوآس با ۱۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۱۸۲ متری (منطقه لورتو) پوئرتو مالدونادو با ۱۰۴٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۱۳۹ متری (منطقه مادره ده دیوس) تاراپوتو با ۱۸۱٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۳۵۰ متری (منطقه سن مارتین) خاین با ۸۶٬۷۴۳ نفر جمعیت در ارتفاع ۷۲۹ متری (منطقه کاخامارکا) مویوبامبا با ۷۷٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۸۶۰ متری (منطقه سن مارتین) باگوآ با ۶۵٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۴۰۰ متری (منطقه آمازوناس) ریوخا با ۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت در ارتفاع ۸۴۸ متری (در منطقه سن مارتین) تاریخچه در دهه ۱۷۳۰، مبلغان مذهبی فرانسیسکن کلیسای کاتولیک در گران پاخونال مأموریت‌هایی ایجاد کردند، اما این مأموریت‌ها در دهه ۱۷۴۰ توسط آشانینکا تحت رهبری خوان سانتوس آتاهوالپا نابود شدند. چندین لشکرکشی نظامی اسپانیا سعی کردند شورش را سرکوب کنند اما شکست خوردند. این شورش تشکیلات مبلغان مذهبی را نابود کرد و گران پاخونال را به مدت ۱۵۰ سال تحت کنترل آشانینکا باقی گذاشت، اگرچه آن‌ها از فهرست بیماری‌های همه‌گیر و پاندمیک دوره‌ای بیماری‌های اروپایی و در اواخر سده نوزدهم از حملات برده‌داری توسط شرکت‌های مشغول به جمع‌آوری لاستیک طبیعی در طول هجوم کائوچوی آمازون رنج می‌بردند. قطع غیرقانونی درختان طی دهه‌های گذشته قطع غیرقانونی درختان به یک مشکل جدی در آمازون پرو تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۲ گروه بانک جهانی تخمین زد که ۸۰ درصد از صادرات چوب پرو به‌طور غیرقانونی برداشت می‌شود. این جنگل‌زدایی کنترل‌نشده می‌تواند تأثیر منفی بر زیستگاه‌های قبایل بومی، تنوع زیستی پرو داشته و به تغییر اقلیم کمک کند. علاوه بر این، جنگل‌زدایی غیرقانونی ممکن است منجر به جرم‌های خشونت‌آمیز بیشتری شود. این امر قبلاً در ۱ سپتامبر ۲۰۱۴ ثابت شده است، زمانی که چهار رهبر بومی، از جمله فعال مشهور محیط‌زیست ادوین چوتا، به قتل رسیدند. این رهبران پس از چندین بار تهدید، درخواست حفاظت دولتی در برابر چوب‌بران غیرقانونی داشتند. تا حدی به همین دلیل، چوب‌بران غیرقانونی مقصر این ترور شناخته می‌شوند. ظهور صنعت غیرقانونی دولت پرو در تلاش برای حمایت از درآمدهای محلی در آمازون، قراردادهای غیرقابل‌انتقالی را به برخی از کشاورزان برای انجام فعالیت‌های چوب‌بری در مقیاس کوچک اعطا کرد. با این حال، به‌زودی شرکت‌های بزرگ چوب‌بری شروع به پرداخت پول به چوب‌بران فردی برای استفاده از قراردادهایشان کردند و یک صنعت بزرگ‌مقیاس درخت‌بری غیرقانونی را ایجاد نمودند. در سال ۱۹۹۲ مؤسسه ملی منابع طبیعی (INRENA) برای تضمین استفاده پایدارتر از منابع ملی تأسیس شد. با این حال، این مؤسسه به دلایل متعددی هرگز نتوانست وظیفه خود را انجام دهد. اول از همه، INRENA در مقایسه با بزرگی مسئولیت‌هایش فاقد منابع کافی بود. علاوه بر این، فساد در لایه‌های مختلف سازمان مشکلی جدی بود. همچنین، تا همین اواخر، INRENA بخشی از وزارت کشاورزی بود. این نشان می‌دهد که INRENA کاملاً مستقل نبود؛ این سازمان در مؤسسه‌ای مستقر بود که باید از منافع بخش کشاورزی محافظت می‌کرد که می‌توانست با هدف INRENA در تضاد باشد. در سال ۲۰۰۰، پرو قانون جنگل‌داری و حیات‌وحش را به منظور بهبود بخش چوب‌بری تغییر داد. با این حال، در سال‌های بعد، وضعیت صنعت چوب پرو تنها بدتر شد. تا حدی این امر را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که برزیل صادرات ماهون (یکی از باارزش‌ترین و در معرض خطرترین انواع چوب در جهان) را از سال ۲۰۰۱ غیرقانونی اعلام کرد. احتمالاً این ممنوعیت برزیل باعث افزایش صادرات ماهون پرو شده است. اندکی پس از این ممنوعیت، نهادهای بین‌المللی نگرانی‌های جدی خود را در مورد وضعیت صنعت چوب پرو ابراز کردند. به‌ویژه کنوانسیون تجارت بین‌المللی گونه‌های جانوری و گیاهی وحشی در حال انقراض (سایتس)، توجه ویژه‌ای به پرو نشان داد زیرا تجارت ماهون تحت مقررات این کنوانسیون قرار می‌گیرد. با وجود اینکه از آن زمان به بعد، برای برداشت و صادرات هر گونه در معرض خطر نیاز به مجوزهای ویژه بود، بخش جنگل‌داری هنوز تا پایداری فاصله زیادی داشت. قطع غیرقانونی درختان با مجوز اگرچه قابل درک است که قطع غیرقانونی درختان را نمی‌توان به راحتی در آمازون پرو (منطقه‌ای غیرقابل‌دسترس و بزرگ‌تر از اسپانیا) متوقف کرد، اما صادرات غیرقانونی چوب باید دشوارتر باشد؛ محموله‌ها عظیم هستند و مسیرهای بسیار کمی از آمازون به ساحل وجود دارد. با این وجود، تا به امروز حمل و صادرات چوب غیرقانونی برای شرکت‌ها نسبتاً آسان بوده است. با وجود اینکه دولت پرو ادعا می‌کند که هیچ اطلاعی از روش مورد استفاده این شرکت‌ها ندارد، این موضوع برای همگان آشکار است. آژانس تحقیقات محیط‌زیست (EIA) تصویر روشنی از این مکانیسم در گزارش خود با عنوان «ماشین لباسشویی» ارائه داد. به گفته آن‌ها، بزرگ‌ترین نقص در سیستم پرو برای سال‌ها اعطای مجوزهای چوب‌بری بوده است: «امتیازگیرندگان لیست‌هایی را برای تأیید ارائه می‌دهند که در دنیای واقعی وجود ندارند، و مقامات همدست استخراج این چوب غیرموجود را تأیید می‌کنند». این مجوزها به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا تقریباً انواع چوب (هم قانونی و هم غیرقانونی) را از کشور خارج کنند. تنها دو راه برای متوقف کردن چوب‌بران غیرقانونی وجود دارد: دستگیری آن‌ها در حین عمل، یا در صورت کنترل محموله، دادستان‌های محیط‌زیست باید ثابت کنند که چوب از مکانی که در مجوز ذکر شده نیامده است (که تنها با رفتن به این مکان ممکن است). با وجود کمتر از صد دادستان محیط‌زیست در پرو، تعجب‌آور نیست که هر دو روش از کارایی فاصله زیادی دارند. موافقت‌نامه تجارت آزاد آمریکا-پرو سطح توجه بین‌المللی در سال ۲۰۰۷، زمانی که پرو و ایالات متحده آمریکا بر سر یک موافقت‌نامه تجاری جدید (FTA) توافق کردند که در سال ۲۰۰۹ اجرایی شد، دوباره افزایش یافت. طبق گفته دفتر نماینده تجاری ایالات متحده آمریکا (USTR)، این موافقت‌نامه شامل تعدادی تعهد الزام‌آور برای تضمین حفاظت از محیط‌زیست با تمرکز بر بخش جنگل‌داری پرو بود. هر دو طرف، در میان موارد دیگر، بر سر اقدامات زیر توافق کردند: ایجاد یک نهاد نظارتی مستقل جنگل‌داری، مجازات کسانی که مرتکب جرایم چوب‌بری شده‌اند، ایجاد قوانین جدید (و اجرای بهتر قوانین موجود)، توسعه یک برنامه ضد فساد و ایالات متحده کمک‌های مالی ارائه می‌دهد. با این حال نتایج مبهم است. از یک سو طرفداران ادعا می‌کنند که بخش جنگل‌داری بهبودهای قابل‌توجهی را تجربه کرده است. برخی بهبودهای (کوچک) واقعاً قابل‌مشاهده هستند. با تشکیل نهاد نظارتی منابع جنگل و حیات‌وحش (OSINFOR), اولین وعده محقق شد. علاوه بر این، مقامات آمریکایی شروع به آموزش مأموران اجرای قانون پرو کردند، اگرچه تنها در مقیاس کوچک. از سوی دیگر، این موافقت‌نامه باعث ناآرامی‌های اجتماعی زیادی شد زیرا گروه‌های بومی انتظار داشتند که این توافق «مشوق‌هایی برای تخریب بیشتر و برگشت‌ناپذیر جنگل‌های بارانی بکر ایجاد کند». جوامع محلی تنها کسانی نبودند که از این توافق انتقاد کردند. در سال ۲۰۱۰ پابلیک سیتیزن مقاله‌ای منتشر کرد که بیان می‌کرد، با وجود تمام وعده‌ها، «شرایط زیست‌محیطی و کاری در پرو از زمان تصویب این موافقت‌نامه در کنگره به سرعت بدتر شده است». بدون توجه به اینکه چه کسی حق داشت، این موافقت‌نامه مانع تجارت غیرقانونی چوب بین پرو و آمریکا نشده است. حداقل ۳۵ درصد از صادرات چوب پرو به آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ حاوی چوب غیرقانونی بوده است. با این حال، این درصد تنها تجارت گونه‌هایی را پوشش می‌دهد که توسط سایتس تنظیم می‌شوند. از آنجایی که تنها تعداد بسیار کمی از انواع چوب تحت این قانون قرار می‌گیرند، فرض بر این است که درصد واقعی چوب‌های برداشت‌شده غیرقانونی در پرو به‌طور قابل‌توجهی بالاتر است. استخراج غیرقانونی طلا استخراج طلا غیرقانونی در منطقه مادره ده دیوس پرو شایع است و برای محیط‌زیست بسیار مضر است. افراد هر ساله به دلیل افزایش قیمت نمایی این کالا - ۳۶۰ درصد افزایش در ده سال گذشته - طلای بیشتری استخراج می‌کنند. این افزایش قیمت بسیاری از افرادی را که اغلب قادر به یافتن شغل نیستند، به دلیل سود مالی عالی به سمت کسب‌وکار استخراج طلا می‌کشاند. با وجود بزرگراه بین‌اقیانوسی، «تخمین زده می‌شود که ۳۰ هزار معدنچی بدون مجوز قانونی فعالیت می‌کنند». به دلیل افزایش قیمت، جیوه بیشتری از هر زمان دیگری برای اهداف استخراج به کشور وارد می‌شود. در استخراج، از جیوه برای «آمالگام کردن ذرات طلا و سپس سوزاندن آن استفاده می‌شود - معمولاً بدون حتی ابتدایی‌ترین فناوری». واردات جیوه برای این منظور از طریق جو و آلودگی آب نشان داده می‌شود که مستقیماً بر زندگی انسان، حیوان و گیاه در منطقه و فراتر از آن تأثیر می‌گذارد. بسیاری از این آلودگی‌ها ناشی از عدم آموزش توسط افرادی است که مستقیماً طلا را در پرو استخراج می‌کنند؛ لوئیس فرناندز، مدیر اجرایی مرکز نوآوری علمی آمازون در دانشگاه ویک فارست در سال ۲۰۲۱ گفت: «شما اساساً می‌توانید در نیم ساعت یاد بگیرید که چگونه یک معدنچی شوید.» اثرات مضر استخراج طلا در مادره ده دیوس از فضا قابل‌مشاهده است. استخراج غیرقانونی نفت استخراج نفت یک تهدید جدی برای سلامت آمازون پرو است. در حالی که زمین به‌طور بالقوه سرشار از نفت است، بسیاری از مردمان بومی نیز در جنگل‌های بارانی آمازون زندگی می‌کنند. پروژه گاز کامی‌سئا در قطعه ۸۸ بر زندگی روزمره ساکنان بومی تأثیر می‌گذارد. پروژه کامی‌سئا مزایای اقتصادی متعددی از جمله صرفه‌جویی تا ۴ میلیارد دلار در هزینه‌های انرژی دارد، با این حال پیامدهای زیست‌محیطی و فرهنگی آن گسترده است. در سال ۲۰۰۸، ۱۵۰ هزار کیلومتر مربع برای حفاری نفت در آمازون غربی کنار گذاشته شد و امروزه آن تعداد به‌طور نمایی به بیش از ۷۳۰ هزار کیلومتر مربع رسیده است. تخریب مستقیم و جنگل‌زدایی اغلب ناشی از ایجاد جاده‌های دسترسی برای استخراج نفت و گاز است. این جاده‌ها سپس به کاتالیزورهایی برای سایر صنایع غیرقانونی مانند چوب‌بری و استخراج طلا تبدیل می‌شوند. قطعه زمینی که کامی‌سئا در آن واقع شده است در یکی از مناطق با اولویت بالا برای تنوع زیستی و حفاظت قرار دارد. علاوه بر این، این پروژه‌های استخراج نفت از طریق کاهش ذخایر ماهی، جنگل‌زدایی، آلودگی، بیماری و مرگ بومیان، و جاده‌ها و مهاجرت بر کشور تأثیر می‌گذارد. صندوق جهانی طبیعت (WWF) به این نتیجه رسید که دولت قدرت بسیار کمی بر این تحریم‌های نفتی دارد و خلأهای بی‌شماری در سیاست وجود دارد که توقف استخراج آن‌ها در پرو را بسیار دشوار می‌کند. علاوه بر این، تنها هفت درصد از بلوک‌های نفتی در آمازون غربی استخراج شده‌اند، بنابراین پتانسیل برای اکتشاف غیرقانونی بیشتر در مناطق کشف‌نشده وجود دارد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Peruvian Amazonia». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۶.