Іль-дэ-Версаль

Востраў Версаль, Іль-дэ-Версаль (фр.: Île de Versailles) — штучны востраў, размешчаны на рацэ Эрдр у Нанце, які быў часткова створаны з грунту ад земляных і днопаглыбляльных работ падчас будаўніцтва канала Нант — Брэст. Тапаніміка Гэта месца паслядоўна называлася: «балота Барбен» (назва вёскі, якая знаходзілася на правым беразе), «востраў Ле Галя», затым «Малпін востраў», перш чым узяло назву ад набярэжнай Версаль, якая праходзіць уздоўж яго з усходу. Назва «Версаль», прысвоеная ў 1878 годзе, адносіцца да вялікага маёнтка, названага «маленькі Версаль», які з’явіўся на плане Како 1756 года і які распасціраўся ад дарогі на Рэн (цяперашняя вуліца Поль-Беламі) да вуліц Шатабрыян і Адольф-Муацье. Геаграфія Гэта самы ніжні па цячэнні востраў на рацэ Эрдр, які займае 1,7 гектара і размешчаны прыкладна ў 400 метрах ад набярэжнай Сэнеры, дзе знаходзіцца паўночны ўваход у тунэль Сен-Фелікс. Размешчаны ў раёне От-Павэ — Сен-Фелікс, востраў геаграфічна крыху бліжэй да правага берага ракі з набярэжнай Версаль, чым да левага берага з набярэжнай Анры Барбюса. Доступ да яго ажыццяўляецца па каменным мосце на паўднёвым ускрайку, пабудаваным каля 1845 года, і па двух металічных пешаходных мастках, адзін на паўднёвым усходзе, другі на паўночным захадзе, устаноўленых у 1988 годзе. Гісторыя На плане 1761 года на месцы будучага вострава было толькі балота. У 1831 годзе туды пачалі звозіць і адкладаць грунт, атрыманы пры капанні Нанцка-Брэсцкага канала. Востраў быў куплены ў 1840 годзе спадаром Ле Галем, які пазней перапрадаў яго, падзяліўшы на ўчасткі.. На працягу больш чым стагоддзя там змянялі адзін аднаго розныя ўласнікі: пральні, сталярныя майстэрні, гарбарныя заводы, кузні, лодачныя майстэрні, рыбныя промыслы і таверны. У 1844 годзе архітэктар-інспектар горада Нант, Матурын Пэко, прадставіў планы пераўтварэння вострава ў велізарную пральню з цэнтральным басейнам даўжынёй каля ста метраў, які б сілкаваўся пяццю каналамі, што злучаліся з ракой. Але праект не быў рэалізаваны. У пачатку XX стагоддзя суднабудаўнічая верф Рандэ, размешчаная на востраве, пабудавала маторную лодку Suzette II, якая сёння прызнана гісторыка-культурнай каштоўнасцю. Да 1950-х гадоў, да яго ператварэння ў парк-сад, востраў быў трохі занядбаны. Там былі толькі розныя майстэрні, звязаныя з ракой, у прыватнасці, суднабудаўнічыя і суднарамонтныя. Славутасці На востраве размешчаны японскі сад, які з’яўляецца папулярным месцам адпачынку ў гараджан. Крыніцы Літаратура Pajot, Stéphane (2010). Nantes, histoires de rues(фр.). d'Orbestier. ISBN 978-2-84238-126-4.