Պորնիկ ամրոց

Պորնիկ ամրոց (ֆրանսերեն՝ Château de Pornic), ամրոց, որ գտնվում է Ֆրանսիայի Պորնիկ քաղաքում, Նանտից 50 կմ հեռավորության վրա։ Գտնվելու վայր Գտնվելով Պորնիկ նավահանգստի հյուսիսային ափին, ամրոցը վաղուց ի վեր քաղաքի խորհրդանիշներից մեկն է դարձել։ Մի կողմից օվկիանոսով սահմանակից լինելով՝ այն միջնադարում ապահովել է նավահանգստի և Բուռնյոֆի ծոցի վերահսկողությունը: Պատմություն Ալեն Բարբետորտը 10-րդ դարի կեսերին (մոտ 950 թվականներին) փայտե ամրություն է կառուցել Պորնիկում, որը ծառայել է որպես ռազմական ամրոց և զորագունդով պաշտպանել քաղաքի մուտքը։ Առաջին ամուր կառույցը հայտնվել է 12 -րդ դարի սկզբին։ 13-րդ դարում այն ​​պատկանել է Ռեի սենյորներին, ովքեր կառուցել են նոր քարե ամրոց։ Ռեի լորդերից ամենահայտնին 15-րդ դարում Ժիլ դը Ռեն էր՝ Ժաննա դ'Արկի զինակիցը, որը այնտեղ չէր բնակվում՝ նախընտրելով Մաշեկուլի ամրոցը։ Հետագայում Բրետանի դուքսը բռնագրավել է ամրոցը։ 18-րդ դարի վերջին ամրոցը պատկանել է մարկիզ դը Բրի-Սերանին։ Ֆրանսիական հեղափոխության հետ նրա ունեցվածքը բռնագրավվել է, և ամրոցը ավերակների է վերածվել։ 19-րդ դարի սկզբին Պորնիկ ամրոցը պատկանել է մարկիզի կալվածքի բանկիրներին և վարկատուներին՝ Կազիմիր Պերիեին, Ժակ Լաֆիտին և Ֆիլիպ-Ֆրանսուա-Դիդյե Ուսկենին։ 1824 թվականին, Ժոզեֆ Լեբրետոնը գնել է ամրոցի միջնադարյան մնացորդները և այն վերածել բնակելի տան։ Այդ նպատակով նա պատվիրել է նախնական վերանորոգոմներ իտալական ոճով, որոնցից մի քանիսը դեռևս տեսանելի են ամրոցի հյուսիսային աշտարակի ստորոտում։ Նրա որդին՝ Ալսիմե Լեբրետոնը, 1863-1872 թվականներին իրականացրել է աշխատանքների երկրորդ փուլը՝ պատվիրել է Նանտի ճարտարապետ Ֆրանսուա Բուգուենին նրան տալ ներկայիս տեսքը՝ աղյուսե շրջանակով կամարակապ պատուհաններով, որոնք համապատասխանում են Կլիսոնի իտալական ճարտարապետության ոճին, ընդլայնել է գլխավոր շենքը։ Ներկա վիճակ Այսօր շենքը դե Վոգե ընտանիքին պատկանող մասնավոր սեփականություն է և կարելի է այցելել Եվրոպական ժառանգության օրերի, ինչպես նաև ամառային սեզոնի ընթացքում՝ տեղական զբոսաշրջային գրասենյակի կողմից կազմակերպվող ուղեկցվող էքսկուրսիաների միջոցով: Ամրոցն ունի եզակի առանձնահատկություն՝ այն փոխանցվում է կանանց գծով, ինչը բացատրում է սեփականատերերի անունների չորս փոփոխությունները ամուսնությունից հետո, բայց դա նույն տոհմն է։ 1986 թվականին ամրոցը ներառվել է պատմական հուշարձանի ցանկում: Ծանոթագրություննե