Պլեսի-Բուրե դղյակ

Պլեսի-Բուրե դղյակ (անգլ.՝ Château du Plessis-Bourré), դղյակ Ֆրանսիայի Մեյն-դե-Լուար հատվածում, Անժերայի մոտակայքում, Էկուիլե կոմունայում։ Համարվում է Լուարի հոյակապ դղյակներից մեկը, որոնցից են նաև Անժերյան դղյակը, Շոմոն, Շենոնսոն կամ Սամյուրը։ Դղյակը լավ պահպանել է ներկայիս տեսքը և գրեթե չի տարբերվում այն կառույցից, ինչ ստեղծվել է հինգ դար առաջ։ Այն մասնավոր սեփականություն է, բայց բաց է նաև հանրության առաջ։ Պատմություն Պլեսի Բուրե դղյակի պատմությունը սկսվում է 1462 թվականին, երբ Լյուդովիկոս XI-ի գանձապահ Ժան Բուրեն գնեց Պլեսի լե Վան տարածքը Սենտ Մորեն ընտանիքից և ձեռք բերված տարածքը անվանափոխեց իր անունով։ Արդեն իսկ 1468 թվականին Ժանը սկսեց կառուցել դղյակը նախկին ֆեոդալական տարածքում։ Հինգ տարի անց, 1473 թվականին ավարտվեց դղյակի կառուցումը։ Դղյակի շինարարության հիմնական գաղափարն այն էր, որ կառուցվեր մի փոքրիկ ամրոց բոլոր պատշաճ տարրերով, որը միևնույն ժամանակ պետք է դառնար իր սեփականատիրոջ նստավայրը բոլոր հարմարավետություններով, որտեղ նա հնարավորություն կունենար անցկացնել մեծ տոնախմբություններ։ Ճարտարապետների առջև դրված խնդիրն ամբողջությամբ համապատասխանում էր այդ չափանիշներին։ 1730 թվականին դղյակը որպես ժառանգություն անցնում է Բրև ընտանիքի մարկիզ դյու Ժարզեին՝ Մարի Յուրբեն դյու Պլեսից։ 1752 թվականին դղյակը վաճառվում է Ռյույե ընտանիքին։ Ռյույեն տնօրինում է դղյակը մինչև 1793 թվականը։ XIX դարի առաջին կեսին ամրոցը լքված էր։ 1850 թվականին հայտնվեց մի ծրագիր, ըստ որի Պլեսի Բուրեն պետք է քանդվեր, և դրա փոխարեն կառուցվեր քարհանք՝ տուֆի արդյունահանման համար։ 1851 թվականին դղյակը գնել է Անժեների նոտարը՝ Ավենանը, որով կանխել է դղյակի լիակատար ոչնչացումը։ 1911 թվականին, Լիոնի սենատոր Կլոդ Մարիուս Վայսի եղբորորդի Անրի Վայսը, գնում է Պլեսիս Բուրը և իրականացնում շենքի լայնածավալ վերանորոգում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ամրոցը բռնազավթվում է զինվորական կարիքների համար և օգտագործվում որպես հիվանդանոց։ Լեհաստանում 1939 թվականի սեպտեմբերին տեղի ունեցած իրադարձությունների արդյունքում Լեհաստանի կառավարությունը տեղափոխվում է Անժեներ։ Լեհաստանից օտարերկրյա պետությունների դեսպանատան վարչությունը նույնպես տեղափոխվում և ժամանակավոր բնակություն է հաստատում Անժեների մոտակայքի ամրոցներում։ Մասնավորապես, ԱՄՆ դիվանագիտական ներկայացուցչությունը գտնվում էր Պլեսի Բուրեում։ 1954 թվականին, Անրի Վայսի մահից հետո, ամրոցը ժառանգել է իր եղբորորդին Ֆրանսուա Ռեյ Սուն, որը որոշում է բացել ամրոցը հանրության համար։ 2009 թվականից Պլեսի Բուրեն ղեկավարվում է քաղաքացիական հասարակության կողմից, որպես անշարժ գույք։ Ճարտարապետություն Պլեսի Բուրեն անցումային շրջանի ճարտարապետության օրինակ է, որի մեջ միավորված են ինչպես միջնադարյան, այնպես էլ վերածննդի տարրեր։ Որպես միջնադարյան ամրոց Պլեսի Բուրեն ունի պաշտպանական կառույցների համակարգ։ Ամրոցի և պատերի համալիրը ուղղանկյուն կառույց է, որը շրջապատված է խրամատով։ Ամեն անկյունում կա աշտարակ, որոնցից մեկը դոնժոն է։ Ամրոցի հյուսիսային ճակատը, որտեղ կամուրջը անցնում է խրամուղով, պաշտպանված է զենքերով և թռուցիկներով։ Ամրոցի անմիջապես անցումը պաշտպանված է գերսայով և անցնում է երկու բարձրացրած կամուրջների երկայնքով՝ մեկը, հետիոտների, իսկ մյուսը` հեծանվորդների և կառքերի համար։ Պլեսի Բուրեն լցված է Վերածննդի ճարտարապետության բնորոշ տարրերով, ինչպիսիք են, օրինակ, ծածկված պատկերասրահներ զբոսնելու համար։ Դղյակի ինտերիերը հարուստ է արհեստականորեն հյուսված գոբելեններով, գեղանկարչության գլուխգործոցներով, կահույքի և ատաղձագործության բացառիկ կտորներով։ Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Պլեսի Բուրե դղյակի պաշտոնական կայքէջ(ֆր.)(անգլ.) История и архитектура Плесси-Бурре на www.allcastles.ru(ռուս.)