ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์นย็องบย็อน

ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์นย็องบย็อน (อังกฤษ: Nyongbyon Nuclear Scientific Research Center; เกาหลี: 녕변원자력연구소) เป็นโรงงานนิวเคลียร์หลักของประเทศเกาหลีเหนือ เป็นสถานที่ดำเนินการเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ชุดแรกของประเทศ ตั้งอยู่ในอำเภอนย็องบย็อน จังหวัดพย็องอันเหนือ อยู่ห่างจากเปียงยางไปทางทิศเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร (62 ไมล์) ศูนย์แห่งนี้เป็นแหล่งผลิตวัสดุฟิสไซล์สำหรับการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือทั้งหกครั้งตั้งแต่ ค.ศ. 2006 ถึง 2017 และตั้งแต่ ค.ศ. 2009 เป็นต้นมา ศูนย์ได้พัฒนาเทคโนโลยีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบาขึ้นเองภายในประเทศ สิ่งอำนวยความสะดวก การติดตั้งหลักประกอบด้วยทุกแง่มุมของวงจรเชื้อเพลิงเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แม็กน็อกซ์ (Magnox) ซึ่งอาศัยการใช้เชื้อเพลิงยูเรเนียมธรรมชาติเป็นพื้นฐาน: โรงงานผลิตเชื้อเพลิง เครื่องปฏิกรณ์เชิงทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้า (MWe) สำหรับผลิตกระแสไฟฟ้าและระบบทำความร้อนในพื้นที่ สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับจัดเก็บเชื้อเพลิงใช้แล้วระยะสั้น สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการแปรสภาพเชื้อเพลิงที่จะสกัดยูเรเนียมและพลูโทเนียมจากเชื้อเพลิงใช้แล้วด้วยกระบวนการพูเร็กซ์ (PUREX) เชื้อเพลิงใช้แล้วจากแม็กน็อกซ์ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อการจัดเก็บระยะยาวเนื่องจากทั้งปลอกหุ้มและแกนโลหะยูเรเนียมจะทำปฏิกิริยากับน้ำ จึงมีการออกแบบให้แปรสภาพภายในไม่กี่ปีหลังจากนำออกจากเครื่องปฏิกรณ์ เนื่องจากเครื่องปฏิกรณ์แม็กน็อกซ์ที่ระบายความร้อนด้วยคาร์บอนไดออกไซด์และหน่วงนิวตรอนด้วยแกรไฟต์ (graphite moderated) ไม่จำเป็นต้องใช้เชื้อเพลิงยูเรเนียมเสริมสมรรถนะที่ผลิตได้ยากหรือสารหน่วงนิวตรอนประเภทน้ำมวลหนัก จึงเป็นตัวเลือกที่ดึงดูดใจสำหรับการพัฒนาเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ด้วยตนเองภายในประเทศทั้งหมด สิ่งอำนวยความสะดวกแม็กน็อกซ์ถูกทำให้ใช้งานไม่ได้ใน ค.ศ. 2007 ตามความตกลงจากการเจรจาหกฝ่าย แต่ภายหลังการล่มสลายของความตกลงดังกล่าว สิ่งอำนวยความสะดวกบางส่วนได้รับการฟื้นฟูให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้งใน ค.ศ. 2009 เพื่อแปรสภาพเชื้อเพลิงใช้แล้วที่มีอยู่เดิม ในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2015 เกาหลีเหนือประกาศว่าเครื่องปฏิกรณ์ดังกล่าวได้กลับมาดำเนินการอีกครั้ง ศูนย์ดังกล่าวยังมีเครื่องปฏิกรณ์วิจัยแบบสระน้ำ IRT-2000 ซึ่งสนับสนุนโดยสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1963 และเริ่มใช้งานมาตั้งแต่ ค.ศ. 1965 เชื้อเพลิงของเครื่องปฏิกรณ์เป็นแบบมัดชนิด IRT-2M ที่มียูเรเนียมเสริมสมรรถนะร้อยละ 10, ร้อยละ 36 และร้อยละ 80 เนื่องจากศูนย์แห่งนี้ไม่ได้รับเชื้อเพลิงใหม่เลยตั้งแต่สมัยโซเวียต ปัจจุบัน(ข้อมูล ณ กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007) เครื่องปฏิกรณ์นี้จึงถูกใช้งานเพียงครั้งคราวเพื่อการทดลองหรือเพื่อผลิตไอโซโทป โดยเฉพาะไอโอดีน-131 สำหรับใช้ในการรักษามะเร็งต่อมไทรอยด์ด้วยรังสี ใน ค.ศ. 2009 การก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์น้ำมวลเบาเชิงทดลองขนาดเล็กที่พัฒนาขึ้นเองภายในประเทศได้เริ่มต้นขึ้น โดยเริ่มการดำเนินการทดสอบใน ค.ศ. 2023 และใน ค.ศ. 2010 โรงงานเสริมสมรรถนะยูเรเนียมได้เริ่มดำเนินการ ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์นย็องบย็อนครอบคลุมพื้นที่ 24.8 ตารางกิโลเมตร (9.6 ตารางไมล์) แบ่งออกเป็นสองส่วน ได้แก่ ส่วนวิจัยนิวเคลียร์และย่านที่พักอาศัยที่มีขนาดใหญ่กว่า (บางครั้งเรียกว่าพุนกัง หรือพุนกัง-รี) ทั้งสองส่วนถูกแยกจากกันและล้อมรอบด้วยรั้ว ประวัติศาสตร์ การก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์ทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้า (MWe) เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1980 และเครื่องปฏิกรณ์เข้าสู่สภาวะวิกฤตครั้งแรกใน ค.ศ. 1986 เครื่องปฏิกรณ์นี้เป็นเครื่องปฏิกรณ์ต้นแบบขนาดเล็กเพื่อพิสูจน์เทคโนโลยีสำหรับการพัฒนาโครงการเครื่องปฏิกรณ์แม็กน็อกซ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าในเวลาต่อมา ส่วนโรงแปรสภาพเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ใช้แล้วปรากฏว่ายังคงอยู่ระหว่างการก่อสร้างใน ค.ศ. 1992 เครื่องปฏิกรณ์ทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้าดำเนินการเป็นระยะจนถึง ค.ศ. 1994 เมื่อถูกระงับการใช้งานกรอบความตกลง (Agreed Framework) ระหว่างสหรัฐและเกาหลีเหนือ ภายหลังการล่มสลายของกรอบความตกลงใน ค.ศ. 2002 การดำเนินงานได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 โดยสร้างพลูโทเนียมภายในภาระเชื้อเพลิงในอัตราประมาณ 6 กิโลกรัมต่อปี เชื้อเพลิงเครื่องปฏิกรณ์ถูกเปลี่ยนระหว่างเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ค.ศ. 2005 เชื้อเพลิงนิวเคลียร์ใช้แล้วได้รับการแปรสภาพโดยมีผลผลิตโดยประมาณเป็นโลหะพลูโทเนียม 24 ถึง 42 กิโลกรัม ซึ่งบางส่วนถูกนำไปใช้สำหรับอาวุธนิวเคลียร์ที่เกี่ยวข้องกับการทดลองนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือ ค.ศ. 2006 และ 2009 นย็องบย็อนยังเป็นที่ตั้งของเครื่องปฏิกรณ์ต้นแบบโรงไฟฟ้าแม็กน็อกซ์ขนาด 50 เมกะวัตต์ไฟฟ้า แต่การก่อสร้างถูกระงับใน ค.ศ. 1994 ประมาณหนึ่งปีก่อนจะเสร็จสมบูรณ์ตามกรอบความตกลง และภายใน ค.ศ. 2004 โครงสร้างและระบบท่อได้เสื่อมสภาพลงอย่างหนัก การก่อสร้างนี้อยู่ระหว่างการรื้อถอนใน ค.ศ. 2010 ยังมีการก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์โรงไฟฟ้าแม็กน็อกซ์ขนาด 200 เมกะวัตต์ไฟฟ้าอีกเครื่องหนึ่งที่แทช็อน ห่างจากนย็องบย็อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 20 กิโลเมตร (39.928°N 125.569°E﻿ / 39.928; 125.569) จนกระทั่งการก่อสร้างถูกระงับใน ค.ศ. 1994 ตามกรอบความตกลงเช่นกัน ภายใน ค.ศ. 2005 การบูรณะเครื่องปฏิกรณ์เครื่องนี้ถือว่าไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจ การออกแบบเครื่องปฏิกรณ์อาศัยข้อมูลที่ได้รับการเปิดเผยเกี่ยวกับแบบแม็กน็อกซ์ของบริเตนที่คัลเดอร์ฮอลล์ (Calder Hall) และที่อื่น ๆ ส่วนโรงงานแปรสภาพผลเชื้อเพลิงใช้แล้วอาศัยรูปแบบจากโรงงานของบริษัทข้ามชาติ บริษัทยุโรปเพื่อการแปรสภาพทางเคมีของเชื้อเพลิงฉายรังสี (ยูโรเคมิก) ที่มอล-เดสเซิล ประเทศเบลเยียม การปิดตัว ค.ศ. 2007 วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ได้บรรลุความตกลงในการเจรจาหกฝ่ายว่าเกาหลีเหนือจะปิดและผนึกเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แม็กน็อกซ์และสิ่งอำนวยความสะดวกที่เกี่ยวข้องพร้อมทั้งเชิญบุคลากรของทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) กลับเข้ามาเพื่อดำเนินการเฝ้าสังเกตและตรวจสอบที่จำเป็นทั้งหมด เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เกาหลีเหนือจะได้รับความช่วยเหลือด้านพลังงานฉุกเฉินจากอีกห้าฝ่ายในรูปแบบของน้ำมันเตาหนัก 50,000 ตัน ผู้ตรวจสอบของ IAEA เดินทางถึงพื้นที่ในวันที่ 28 มิถุนายน เพื่อหารือเกี่ยวกับการจัดการการตรวจสอบและเฝ้าสังเกตสำหรับการปิดตัว ซึ่งล่าช้ามาจากเดือนเมษายนเนื่องจากข้อพิพาทกับสหรัฐเกี่ยวกับธนาคารเดลตาเอเชีย วันที่ 3 มิถุนายน เจ้าหน้าที่รัฐบาลเกาหลีใต้ที่ไม่ประสงค์ออกนามระบุว่าการปิดตัวอาจเริ่มต้นขึ้นภายหลังการขนส่งน้ำมันเที่ยวแรกในช่วงปลายเดือนนั้น ต่อมาในวันที่ 14 กรกฎาคม ฌอน แมกคอร์แม็ก แถลงว่าเกาหลีเหนือได้แจ้งต่อสหรัฐว่าเครื่องปฏิกรณ์ได้รับการปิดตัวลงแล้ว เขาเสริมว่าสหรัฐยินดีกับข่าวนี้และกำลังรอการยืนยันจากคณะของ IAEA ในวันถัดมา มุฮัมมัด อัลบะรอดะอี ผู้อำนวยการ IAEA ประกาศการยืนยันจากสหประชาชาติว่าเครื่องปฏิกรณ์ได้รับการปิดตัวลงแล้ว และในวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2007 IAEA ยืนยันว่าสิ่งอำนวยความสะดวกนิวเคลียร์ทั้งห้าแห่งที่ย็องบย็อนได้รับการปิดตัวลงทั้งหมด ในถ้อยแถลงเบื้องต้นต่อคณะผู้ว่าการ IAEA ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2008 ผู้อำนวยการใหญ่ระบุว่าเขาไม่สามารถให้ข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับการทำให้สิ่งอำนวยความสะดวกใช้การไม่ได้ เนื่องจากงานดังกล่าวไม่ได้ดำเนินการโดย IAEA ทั้งนี้ แท่งเชื้อเพลิงทั้งหมดจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชิงทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้าและวัสดุนิวเคลียร์ที่เกิดจากการทำให้โรงงานผลิตเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ใช้การไม่ได้นั้นอยู่ภายใต้การกักกันและการเฝ้าระวังของ IAEA การทำลายหอหล่อเย็น ค.ศ. 2008 วันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2008 เกาหลีเหนือทำลายสัญลักษณ์ที่เด่นชัดที่สุดของโครงการอาวุธนิวเคลียร์ นั่นคือหอหล่อเย็นที่เครื่องปฏิกรณ์ปรมาณูหลักในศูนย์วิจัย การระเบิดทำลายจากภายใน ครั้งนี้มีนักข่าวและนักการทูตนานาชาติจำนวนมากร่วมเป็นสักขีพยาน การรื้อถอนหอหล่อเย็นที่มีความสูง 60 ฟุต (18 เมตร) ซึ่งทำหน้าที่ระบายความร้อนส่วนเกินสู่บรรยากาศ เป็นการตอบสนองต่อการผ่อนปรนของสหรัฐหลังจากที่เกาหลีเหนือยื่นคำประกาศเกี่ยวกับโครงการนิวเคลียร์ที่จะต้องถูกถอดถอน ทั้งนี้ สหรัฐเป็นผู้จ่ายค่าธรรมเนียมการรื้อถอนจำนวน 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ความเป็นไปได้ในการกลับมาเปิดดำเนินการใหม่ ในช่วง ค.ศ. 2008 ความตึงเครียดระหว่างเกาหลีเหนือและสหรัฐปรากฏขึ้นอีกครั้งด้วยความไม่ลงรอยกันในกระบวนการปลดอาวุธของการเจรจาหกฝ่าย วันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2008 รัฐบาลเกาหลีเหนือสั่งห้ามผู้ตรวจสอบของ IAEA ดำเนินการตรวจสอบสถานที่ดังกล่าวเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม ในอีกสองวันต่อมา สหรัฐถอดเกาหลีเหนือออกจากรายชื่อรัฐสนับสนุนการก่อการร้ายของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐและกระบวนการยุติการดำเนินการที่นย็องบย็อนจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง การกลับมาดำเนินการแปรสภาพ ค.ศ. 2009 อ้างอิงจากเว็บไซต์สำนักข่าวกลางเกาหลี (KCNA) สำนักข่าวของรัฐ ระบุว่าสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีได้กลับมาดำเนินการแปรสภาพเชื้อเพลิงใช้แล้วเพื่อสกัดพลูโทเนียมในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2009 เพื่อตอบโต้การประณามของสหประชาชาติต่อการปล่อยจรวดที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น โดยวัสดุนี้ถูกนำไปสมทบกับวัสดุที่ใช้สำหรับการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ เครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบา ใน ค.ศ. 2009 เกาหลีเหนือประกาศเจตจำนงที่จะสร้างเครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบา (LWR) เชิงทดลองที่ผลิตขึ้นเองภายในประเทศและเทคโนโลยีการเสริมสมรรถนะยูเรเนียมเพื่อผลิตเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ ต่อมาใน ค.ศ. 2010 โรงงานเสริมสมรรถนะยูเรเนียมด้วยเครื่องหมุนเหวี่ยงแก๊สจำนวน 2,000 เครื่องเพื่อผลิตเชื้อเพลิงยูเรเนียมเสริมสมรรถนะต่ำ (LEU) เริ่มดำเนินการ และเริ่มมีการก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์น้ำมวลเบาเชิงทดลองขนาด 25 ถึง 30 เมกะวัตต์ไฟฟ้า โดยตั้งเป้าหมายการดำเนินงานของเครื่องปฏิกรณ์ไว้ใน ค.ศ. 2012 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011 ภาพถ่ายดาวเทียมระบุว่าการก่อสร้าง LWR มีความคืบหน้าอย่างรวดเร็ว โดยโครงสร้างคอนกรีตส่วนใหญ่เสร็จสมบูรณ์แล้ว LWR นี้ถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่ของหอหล่อเย็นที่ถูกรื้อถอนไปของเครื่องปฏิกรณ์แม็กน็อกซ์เชิงทดลอง ภายหลังการสร้าง LWR เชิงทดลองนี้ เกาหลีเหนือมีแผนที่จะสร้าง LWR ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อการผลิตกระแสไฟฟ้า การประเมินในเบื้องต้นคาดว่าเครื่องปฏิกรณ์จะเริ่มใช้งานได้ใน ค.ศ. 2013 แต่โครงสร้างภายนอกของเครื่องปฏิกรณ์ไม่เสร็จสมบูรณ์จนกระทั่ง ค.ศ. 2016 ใน ค.ศ. 2017 ตรวจพบกิจกรรมหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับการก่อสร้าง มีการสร้างเขื่อนเพื่อจัดหาน้ำในปริมาณเพียงพอสำหรับระบบหล่อเย็น มีการสร้างลานไกไฟฟ้าและการเชื่อมต่อกับสายส่งไฟฟ้า พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกที่สันนิษฐานว่าใช้สำหรับการบำรุงรักษาและซ่อมแซม นอกจากนี้ยังตรวจพบกิจกรรมที่บ่งชี้ว่ามีการเคลื่อนย้ายส่วนประกอบต่าง ๆ เข้าไปยังอาคาร ใน ค.ศ. 2018 เชื่อกันว่าการทดลองขั้นต้นของเครื่องปฏิกรณ์ได้เริ่มขึ้นแล้วและเครื่องปฏิกรณ์จะเริ่มดำเนินการใน ค.ศ. 2018 หรือ 2019 เครื่องปฏิกรณ์นี้เชื่อมต่อกับโครงข่ายไฟฟ้า โดยคาดการณ์กำลังผลิตที่ 25 ถึง 30 เมกะวัตต์ เพียงพอต่อการจ่ายไฟฟ้าให้ผู้อยู่อาศัยประมาณ 50,000 คน ข้อมูล ณ พฤษภาคม ค.ศ. 2024 การไหลของน้ำหล่อเย็นเป็นระยะบ่งชี้ว่าอาจมีการดำเนินการทดลองก่อนใช้งานจริง ตามข้อมูลจาก IAEA เครื่องปฏิกรณ์ดังกล่าวเดินเครื่องเป็นเวลาเกือบสองปีจนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2025 โดยเดินเครื่องร้อยละ 70 ของเวลาทั้งหมดตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2024 ถึงสิงหาคม ค.ศ. 2025 แม้จะไม่น่าเป็นการเดินเครื่องด้วยกำลังสูงสุด มีการประเมินว่าหากเครื่องปฏิกรณ์เดินเครื่องด้วยกำลังสูงสุดจะสามารถผลิตพลูโทเนียมได้ประมาณ 20 กิโลกรัมต่อปี อย่างไรก็ตาม ยังไม่แน่ชัดว่าเชื้อเพลิงจะถูกนำไปผ่านการแปรสภาพหรือไม่ สถาบันเพื่อวิทยาศาสตร์และความมั่นคงระหว่างประเทศ (ISIS) ประเมินว่าการดำเนินการของเครื่องปฏิกรณ์กลับมาเริ่มต้นอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2025 การระงับการเสริมสมรรถนะยูเรเนียม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เกาหลีเหนือประกาศว่าจะระงับการเสริมสมรรถนะยูเรเนียมที่นย็องบย็อน และจะไม่ทดลองอาวุธนิวเคลียร์เพิ่มเติมในระหว่างที่การเจรจาที่มีประสิทธิภาพร่วมกับสหรัฐยังคงดำเนินต่อไป นอกจากนี้ เกาหลีเหนือจะอนุญาตให้ผู้ตรวจสอบของ IAEA เฝ้าติดตามการดำเนินงานที่นย็องบย็อน ด้านสหรัฐยืนยันอีกครั้งว่าไม่มีเจตนาเป็นศัตรูต่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี และเตรียมพร้อมที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ทวิภาคี สันนิษฐานว่าการเสริมสมรรถนะนิวเคลียร์กลับมาเริ่มต้นอีกครั้งภายหลังการล่มสลายของความตกลงวันอธิกวาร แผนกลับมาดำเนินการ ค.ศ. 2013 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 เกาหลีเหนือประกาศว่าจะกลับมาดำเนินการเครื่องปฏิกรณ์เชิงทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้าอีกครั้ง ซึ่งในการดำเนินการดังกล่าว ต้องมีการฟื้นฟูระบบหล่อเย็นทุติยภูมิที่ใช้งานไม่ได้ให้กลับมาใช้งานได้ดังเดิม วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2015 เกาหลีเหนือประกาศว่าสถานนิวเคลียร์นย็องบย็อนเปิดดำเนินการอย่างเต็มรูปแบบ รวมถึงเครื่องปฏิกรณ์เชิงทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้าด้วย อย่างไรก็ตาม ภาพถ่ายดาวเทียมในเดือนเมษายน ค.ศ. 2016 บ่งชี้ว่าเครื่องปฏิกรณ์ไม่ได้เดินเครื่องในระดับกำลังการผลิตที่สูง การวิเคราะห์ภาพถ่ายอินฟราเรดตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2016 ถึงมิถุนายน ค.ศ. 2017 แสดงว่าเครื่องปฏิกรณ์เชิงทดลองขนาด 5 เมกะวัตต์ไฟฟ้าอาจไม่ได้ดำเนินการ หรือดำเนินการในระดับต่ำ โดยห้องปฏิบัติการเคมีรังสีมีการดำเนินการเป็นระยะ ความตกลงเปียงยาง ค.ศ. 2018 ในระหว่างการประชุมสุดยอดระหว่างเกาหลี กันยายน ค.ศ. 2018 คิม จ็อง-อึน ผู้นำเกาหลีเหนือ และมุน แจ-อิน ผู้นำเกาหลีใต้ ได้ลงนามใน "ปฏิญญาร่วมเปียงยาง กันยายน ค.ศ. 2018" ความตกลงดังกล่าวระบุท่ามกลางประเด็นอื่น ๆ ว่า รัฐบาลเกาหลีเหนือจะรื้อถอนนย็องบย็อนก็ต่อเมื่อสหรัฐดำเนินการที่สมดุลกัน ข้อมูล ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2019 สิ่งอำนวยความสะดวกหลักของนย็องบย็อนดูเหมือนจะไม่มีการดำเนินการ อย่างไรก็ตาม ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021 ทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศรายงานว่าเกาหลีเหนือดูเหมือนจะกลับมาเริ่มเดินเครื่องปฏิกรณ์ขนาด 5 เมกะวัตต์อีกครั้ง โครงสร้าง นย็องนย็อนได้รับการอธิบายใน ค.ศ. 2013 ว่ามีการดำเนินงานในสาขาย่อย 10 แห่ง ดังนี้: สถาบันการใช้ไอโซโทป สถาบันฟิสิกส์นิวตรอน สถาบันแม่เหล็กไฟฟ้านิวเคลียร์ สถาบันฟิสิกส์นิวเคลียร์ สถาบันวัสดุนิวเคลียร์ สถาบันวิจัยพลังงานนิวเคลียร์ สถาบันพัฒนาทรัพยากรยูเรเนียม ห้องปฏิบัติการเคมีรังสี สถาบันออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ สถาบันป้องกันรังสี ดูเพิ่ม แหล่งเสริมสมรรถนะคังซ็อน ประเทศเกาหลีเหนือกับอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง พลังงานนิวเคลียร์ในประเทศเกาหลีเหนือ รี ฮง-ซ็อบ หมายเหตุ อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น IAEA & DPRK, International Atomic Energy Agency Facilities in the Democratic People´s Republic of Korea Under Agency Safeguards – International Atomic Energy Agency, 31 December 2003 (archived) North Korea: No bygones at Yongbyon – Robert Alvarez, Bulletin of the Atomic Scientists, July 2003 (archived) DPRK will re-open Nuclear Facilities to Produce Electricity – Sin Yong Song, Vice Minister of Power and Coal Industries, 27 January 2003 (archived) Visit to the Yongbyon Nuclear Scientific Research Center in North Korea – Siegfried S. Hecker, 21 January 2004 Report of Visit to the Democratic People’s Republic of North Korea to Senate Foreign Relations Committee – Siegfried S. Hecker, 17 March 2008 Technical summary of DPRK nuclear program – Siegfried S. Hecker, 8 November 2005 (archived) North Korean Plutonium Production, David Albright, ISIS – Science & Global Security, 1994, Volume 5, pp. 63–87 (archived) North Korea’s Corroding Fuel, David Albright, ISIS – Science & Global Security, 1994, Volume 5, pp. 89–97 (archived) Implications of the U.S./North Korean Agreement on Nuclear Issues, GAO, October 1996 (GAO/RCED/NSIAD-97-8) (archived) Implementation of the U.S./North Korean Agreed Framework on Nuclear Issues, GAO, June 1997 (GAO/RCED/NSIAD-97-165) (archived) Dismantlement and Radioactive Waste Management of DPRK Nuclear Facilities, Whang Jooho and George T. Baldwin, Sandia National Laboratories, April 2005 (SAND 2005-1981P) (archived) Visit by IAEA Director General Hans Blix to DPRK 11–16 May 1992 ที่ยูทูบ