Japana ĝardeno (Bonno)

La Japana ĝardeno en la Bonn-a parko Rheinaue estis malfermita la 27-an de aprilo 1979 en la tiama ĉefurbo de FRG kadre de la Bundesgartenschau 1979. Historio La Registaro de Japanio, kiel sian kontribuon al la Federacia ĝardena ekspozicio de 1979, komisiis la prezidanton de sia asocio pri pejzaĝa dezajno, d-ron Akira Sato, krei japanan ĝardenon. La Japana ĝardeno estas unu el la malmultaj naciaj kontribuoj al la Federacia ĝardena ekspozicio, kiuj konserviĝis longtempe. Ekde 2001, civitanoj per la asocio «Bonsai-Team Bonn» partoprenas en la prizorgo de la ĝardeno. Ekde 2002, ĉiujare printempe dum la semajnfino de Pentekosto okazas ekspozicio de bonsajoj. Priskribo La japana ĝardeno estis kreita en la stilo Tsukiyama-Sensai, kie la ĉefaj elementoj estas lago, insulo (japane nomata Nakashima) kaj malgranda monteto. Tamen, oni rezignis pri pura medita ĝardeno en la stilo de la malnovaj ĝardenoj de Kioto kaj anstataŭe kreis ĝardenon kun cirkla vojo, kiel en la Edo-periodo. En unu parto estis kreita ankaŭ tiel nomata ĝardeno Kare-San-Sui (seka ĝardeno), kiel estis kutime en la Muromaĉi-periodo, kaj estis inkluditaj apartaj elementoj de teĝardeno. La loko por promenado estas relative malgranda kompare kun la akva surfaco, kio povas esti klarigita nur per la amo de la japanoj al akvo. Tial grava parto estas ankaŭ la akvofalo. Aliaj elementoj estas 13-ŝtupa pagodo kaj ŝtonaj lanternoj de diversaj specoj kaj celoj. Tiaj pagodoj, kiuj jam en la Nara-periodo estis instalataj en temploj kaj havis budhisman signifon, ekde la Edo-periodo ne plu havas religian signifon. Ili estas nur ornamoj en ĝardenoj. Ĉe la aranĝo de la ĝardeno estis uzitaj du ĉefaj teknikoj. Unue, estis inkludita la ĉirkaŭa pejzaĝo (japane tio nomiĝas la tekniko Shakkei), kaj due, la ĝardeno estis projektita tiel, ke la akvaj surfacoj kaj la tuta ĝardeno estas videblaj nur post kiam oni trairas iun distancon tra la teritorio. La ĝardeno estas apartigita de la parko Rheinaue per barilo. Elementoj de la ĝardeno Pordego Ŝtonaj lanternoj de diversaj specoj Pavimita vojo Ŝtonĝardeno Artefarita monteto Ĉambro (Machiai) Fontano Belvedero Monta rojo kaj akvofalo 13-ŝtupa pagodo Ekskurso tra la ĝardeno La eniro en la ĝardenon okazas tra pordego konstruita en la stilo de teceremonio, kaj indas ĉirkaŭiri ĝin maldekstrume. Maldekstre de la pordego troviĝas bonveniga ŝtono kun tri ideogramoj (legataj de supre malsupren): «ne», «maljuna, maljuniĝi, aĝo» kaj «pordego». Litera traduko: «Pordego de nemaljuniĝo»; pli poezie: «Pordego de eterna juneco» aŭ «tiu, kiu trapasos ĉi tiun pordegon, ne maljuniĝos». Tuj post la eniro la rigardo falas sur la remparitan monteton (Tsukiyama) kaj sur ŝtonan lanternon (Nishinoya). La monteto komence kaŝas la veran formon de la ĝardeno por plifortigi la antaŭsenton. Sur la ŝtona lanterno troviĝas memorplakedo, kiu memorigas pri la Federacia ĝardena ekspozicio. Se oni turniĝas dekstren kaj iras laŭ la mozaika, per mallarĝaj, longaj ŝtonoj pavimita vojeto (en la stilo de japana teĝardeno nomata Nobedun), oni povas atingi malgrandan lignan kabanon kun imitaĵo de puto (Izutsu). Ĉe la maldekstra flanko de la vojeto troviĝas seka ĝardeno en la stilo Kare-Sansui. La ligna kabano, Machiai, estas atendĉambro, kie la vizitanto prepariĝas por la estonta teceremonio. La vojeto kondukas tra ligna ponto al malgranda insulo, de kie unuafoje malfermiĝas vido al la tuta ĝardeno kun la lago. Sur la insulo troviĝas plia ŝtona lanterno (Yukimi). Ĉi tie la vizitanto ekscias, kion signifas la tekniko Shakkei, ĉar unuafoje malfermiĝas vido al Siebengebirge, kio donas al la ĝardeno majestecon kaj vastecon. La vojeto kondukas tra la dua ponto al Azumaya, seslatera ligna belvedero kun kupra tegmento en la stilo de teceremonio. De la malferma platformo antaŭ la belvedero, kiu servas por la preparado al la teceremonio, malfermiĝas vido al malgranda akvofalo, inkluzive de sabla benko, kiu imitas blankan graniton, sur kiu staras la pagodo. 500 tunoj da ŝtonoj por la sabla benko estis elektitaj en la montoj de Hanamaki en la gubernio Iŭate kaj transportitaj al Germanio. La vojeto kondukas plue supren laŭ la monteto al la fonto de la monta rojo. Per ŝtupoj, nomataj Sawatari, la rojo estas trapasebla. Ĉi tie malfermiĝas vido al pluraj kataraktoj kaj granda akvofalo. Irante laŭ la vojeto, oni povas atingi vidpunkton, de kiu denove malfermiĝas vido al la tuta ĝardeno. La vojeto, pasante preter la pagodo kaj la ŝtona lanterno (Oribe), kiu devas aldoni artefaritan elementon al la pejzaĝo, nun denove kondukas al la enirejo. Fontoj Literaturo (de) Der japanische Garten: ein Kunstwerk, Office du Livre,‎ 1979