Ciona Preĝejo (Bielefeld)

La Ciona Preĝejo (germane: Zionskirche) estas luterana kirko en Gadderbaum, kvartalo de Bielefeld (Germanujo; Nazarethweg 5). Ĝi apartenas al la eklezidistrikto Bielefeld ene de la Evangelia Eklezio de Vestfalio. Ĝia horizontala projekciaĵo estas krucforma; temas pri relative modesta konstruaĵo el brikoj laŭ novromanika stilo povante bonvenigi ĉ. 1600 fidelulojn. Borderas la absidon du sonorilturoj kies estiĝon eblis donacoj el Sudafriko. Historio Fine de la 19-a jarcento kreskis la loĝantaro de la subdistrikto Bethel je pli ol kvin centoj kaj la kapelo de la diakoninoj jam ne sufiĉis. Pro tio oni starigis en la Ciona Arbaro arbarkapelon kun la intenco krei propran kirkon. Friedrich von Bodelschwingh liveris skizojn al la arĥitekto hanovra Heinrich Wegener; la detalojn elpensis Hermann Hellberg. En julio 1883 kronprinco Frederiko (iama infanaĝa ludkamarado de Bodelschwingh) metis la fundamentan ŝtonon poren. Post 16 monatoj da konstruado sucesis la konsekro en la 28.11.1884, en ĉeesto de duko Adalberto de Prusio. La tuto eblis nur danke al multaj donacintoj: la altarejajn vitralojn financis imperiestro Vilhelmo la 1-a mem; engaĝiĝis multaj nobeloj kaj eĉ la sudafrika misiisto Lückhoff. En 1922 estis la unua restaŭrado kaj nova farbiĝo. Bombatakoj de la Aliancanoj de 1944 damaĝis nur la fenestrojn; novaj renovigoj riparis tion ĉi kaj igis aldonajn ŝanĝetojn. En novembro 1984 la kirko deklariĝis oficiale monumento protektota. En 1998/99 venis la tria restaŭrado dum kiu oni re-establis la originan staton internan. Nova ardeza tegmento estis surmetita en 2001/02. Meblaro Kirkvande estas monumento por falintaj soldatoj; supre de la ĉefa enirejo videblas Jesuo Kristo akompanata de du anĝeloj. Interne konserviĝas la ĥorseĝaro kaj malnova kaĥela pavimo kun la fundamenta ŝtono en la altareja zono. En la sakristio admireblas rimarkinda rondarka fenestro. Vitrine estas montrataj donacoj ricevitaj el la tuta mondo. La aparta intereso fare de afrikanoj esprimiĝas ankaŭ per tamburoj el Tanzanio. Majoliko estas supre de la pordo de la interna ĉefenirejo. Ĝis ĉ. 1970 ekzistis akurata laŭpersongrupa sidloka vicaro: por viroj, virinoj, sanuloj, malsanuloj. Proksime de la flankaj galerioj kaj la elirejoj troviĝas ĉambroj por korpe suferantaj diserv-frekventantoj. Kelkaj eĉ forpasis dum la diservo. Duonmalferma ligna trabaro finas la halon. La apsido estas volba; la nervuro strebas al ŝlosoŝtono kun ornamanta krista monogramo. Sur la volbo estas oraj steloj. Supre de la apsida arko legeblas verso el la psalmo 126 Kiam la Eternulo revenigis la forkaptitojn al Cion, tiam ni estis kiel sonĝantoj. Rekte sube estas altaro kun krucifikso. Sonoriloj kaj orgeno Dum la Unua Mondmilito fandiĝis por armilproduktado la du sonoriloj Bethel kaj Sarepta; la restinta tria Eva-Susanna rericevis novan bronzan duon postmilite. En 1942 ĉiuj tri estis konfiskitaj. La sonorilaro kompletiĝis ree ne antaŭ majo 1979, per la du sonoriloj Frieden kaj Auferstehung. La unua orgeno datiĝas de 1886 (de Klassmeier; sur la ĉefa galerio; renovigo kaj pligrandigo en marto 1926). Nova instrumento ekfunkciis en decembro 1956 (kreis ĝin la ateliero de Paul Ott). Ĝi ricevis kvaran klavaron en 1962. La nunan orgenon elfaris en 1999 la berlina firmao de Karl Schuke (kun 45 registroj, tri klavaroj kaj pedalo). Ties lastpasinta kontrolo estis en la 2018-a jaro. Eksteraj ligiloj hejmpaĝo Notoj