Complexo industrial da mina de carbón de Zollverein en Essen

O complexo industrial da mina de carbón de Zollverein (en alemán Zeche Zollverein) é un antigo gran sitio industrial da cidade de Essen, Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. A primeira mina de carbón no recinto fundouse en 1847, e as actividades mineiras tiveron lugar desde 1851 ata o 23 de decembro de 1986. Durante décadas, a partir de finais da década de 1950, as dúas partes do sitio, a "mina de carbón de Zollverein" e a "planta de coque de Zollverein" (construída entre 1957 e 1961, pechada o 30 de xuño de 1993), situáronse entre as máis grandes do seu tipo en Europa. O pozo 12, construído no estilo Nova Obxectividade, inaugurouse en 1932 e considérase unha obra mestra arquitectónica e técnica, o que outorgoulle a reputación de ser a "mina de carbón máis fermosa do mundo". Debido á súa arquitectura e testemuño do desenvolvemento da industria pesada en Europa, o complexo industrial inscribiuse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO o 14 de decembro de 2001, e é un dos puntos de ancoraxe da Ruta Europea do Patrimonio Industrial. Historia 1847–1890 A mina de carbón de Zollverein fundouna o industrial nado en Duisburg Franz Haniel (1779–1868), que necesitaba coque para a produción de aceiro. As perforacións de proba na rexión de Katernberg revelaran unha veta moi rica de carbón. En 1847, Haniel fundou unha empresa á que chamou bergrechtliche Gewerkschaft Zollverein (Unión Laboral de Dereito Mineiro Zollverein). Había unha lei mineira (Bergrecht) en Prusia para fomentar a explotación dos recursos naturais. A lei pedía a creación dunha forma especial de corporación, denominada "sindicato obreiro" (Gewerkschaft), pero en realidade unha empresa capitalista. Haniel chamou a súa en honor á Unión Aduaneira Alemá (Zollverein), creada en 1834. Haniel distribuíu as accións da nova compañía entre os membros da súa familia e o propietario da terra na que construiríase a futura mina. A perforación do Pozo 1 comezou o 18 de febreiro de 1847, chegando á primeira capa de carbón a unha profundidade de 130 metros. As primeiras actividades mineiras comezaron en 1851. O pozo 2, que escavouse ao mesmo tempo que o pozo 1, abriuse en 1852. Os dous pozos presentaban torres de pedra visualmente idénticas e compartían a sala de máquinas. Este concepto adaptaríase máis tarde por posteriores minas de carbón con pozos xemelgos. A partir de 1857, pilas de carbón vexetal utilizáronse para producir coque. En 1866, estas pilas foron substituídas por un moderno sistema de produción de coque e fornos. En 1880, a perforación doutro pozo, o pozo 3, comezou na veciña Schonnebeck. Tiña unha armazón de aceiro para soportar o seu castelete e inaugurouse en 1883. En 1890, os tres pozos xa alcanzaran unha produción dun millón de toneladas, o que convertía a Zollverein na mina máis produtiva de todas as minas alemás. 1890–1918 Dado que as industrias do carbón, o ferro e o aceiro da zona do Ruhr floreceron a finais do século XIX e principios do XX, a mina ampliouse significativamente. Entre 1891 e 1896, os pozos xemelgos 4 e 5 construíronse na beira de Heßler (hoxe un suburbio de Gelsenkirchen). Estes tiñan cada un ascensores especiais para a extracción de carbón, e o transporte de mineiros, e tiñan conductos de ventilación. Outro pozo, o número 6, abriuse en 1897. En 1897, Zollverein sufrira durante moito tempo moitos accidentes mineiros debido ao grisú causado por problemas de ventilación. Para resolver estes problemas, abríronse pozos de ventilación adicionais, preto dos pozos mineiros existentes: en 1899 abriuse o pozo 7 preto do pozo 3, en 1900 o pozo 8 abriuse preto dos pozos 1 e 2 e en 1905 abriuse o pozo 9, preto do pozo 6. Seguiron anos de continua renovación e expansión. Despois da construción dos pozos de ventilación 7, 8 e 9, renováronse os antigos pozos 1 e 2 e a súa coquería, e unha das súas torres xemelgas derrubouse e substituíuse por unha moderna armazón de aceiro. En 1914, abriuse o pozo 10 e unha nova coquería, e o pozo 9 converteuse dun pozo de ventilación a un pozo de traballo. Na véspera da primeira guerra mundial, a produción de Zollverein ascendera a aproximadamente 2,5 millóns de toneladas ao ano. 1918–1932 En 1920, a familia Haniel, que ata entón fora a propietaria de Zollverein, comezou a cooperar con Phönix AG, unha empresa mineira que posteriormente se fixo cargo da xestión do xacemento. Baixo a xestión de Phönix, varios dos pozos foron de novo modernizados, e un undécimo abriuse en 1927. Cando Phönix fusionouse coa Vereinigte Stahlwerke en 1926, Zollverein pasou baixo o control de Gelsenkirchener Bergwerks-AG. (GBAG) que comezou a pechar a maioría das coquerías. Eixo 12 En 1928, o GBAG votou a favor da construción dun duodécimo pozo totalmente novo deseñado como instalación mineira central. Cando se abriu o pozo en 1932, tiña unha produción diaria de ata 12.000 toneladas, combinando a produción das outras catro instalacións existentes con 11 pozos. Schacht Albert Vögler, como nomeouse o moderno pozo na honra do director xeral da GBAG, foi deseñada polos arquitectos Fritz Schupp e Martin Kremmer e rapidamente se fixo notar polo seu sinxelo e funcional deseño de Bauhaus cos seus edificios principalmente cúbicos feitos de formigón armado e armadura de aceiro. O castelete Doppelbock característica do pozo nos anos seguintes non só se converteu no arquetipo de moitas instalacións mineiras centrais posteriores, senón que tamén se converteu nun símbolo da industria pesada alemá. Aínda que este símbolo puido esquecerse lentamente cando a industria pesada alemá comezou a diminuír na segunda metade do século XX, foi este pozo e, especialmente, o seu característico castelete o que se convertería nun símbolo do cambio estrutural da rexión do Ruhr. 1932–1968 En 1937, Zollverein empregaba a 6.900 persoas e tiña unha produción de 3,6 millóns de toneladas, a maioría das cales aportabaas o novo pozo 12. Os outros pozos non estaban totalmente pechados, e algúns, como o pozo 6, incluso recibiron novos casteletes (aínda que en comparación co pozo 12 eran moi pequenao). Nas instalacións da antiga coquería dos Pozos 1, 2 e 8, abriuse unha pequena instalación de 54 novos fornos cunha produción anual de 200.000 toneladas de coque. Zollverein sobreviviu á segunda guerra mundial con só danos menores e en 1953 volveu colocarse encima de todas as minas alemás cunha produción de 2,4 millóns de toneladas. En 1958, o Pozo 1 substituíuse por un edificio totalmente novo, a reconstrución completa da instalación do pozo do 8/2/11 desde 1960 ata 1964 foi de novo planeada por Fritz Schupp. Non obstante, estas renovacións durarían só ata 1967, cando se pecharon 11 pozos, quedando o Pozo 12 como o único aberto. O pozo 12 converteuse así no principal provedor da nova planta de coquería central a partir de 1961 cos seus 192 fornos, que foi de novo deseñado por Fritz Schupp. Despois dunha expansión a principios da década de 1970, Zollverein situouse entre as coquerías máis produtivas do mundo con preto de 1.000 traballadores e unha produción de ata 8.600 toneladas de coque ao día no chamado lado escuro. O lado branco da planta producía produtos secundarios como amoníaco, benceno en bruto e alcatrán cru. En 1968, Zollverein foi entregado a Ruhrkohle AG (RAG), a maior empresa mineira de Alemaña. 1968–1993 A RAG comezou unha nova mecanización e consolidación das actividades mineiras. En 1974, Zollverein uniuse nunha Verbundbergwerk (minas unidas) coas minas de carbón próximas de Bonifacius e Holland en Kray e Gelsenkirchen, respectivamente. En 1982, a mina de carbón Nordstern de Gelsenkirchen tamén se uniu a esa Verbund. A capa de carbón Flöz Sonnenschein no norte do territorio de Zollverein foi a última capa na que se desenvolveron actividades mineiras no territorio de Zollverein, a partir de 1980. A produción da Verbundbergwerk Nordstern-Zollverein foi de aproximadamente 3,2 millóns de toneladas, pero isto non resultaba o suficientemente rendible e en 1983 votouse un peche completo do sitio de Zollverein. Cando pechou, Zollverein era a última mina de carbón activa que quedaba en Essen. Mentres que a coquería permaneceu aberta ata o 30 de xuño de 1993, as actividades mineiras no Pozo 12 cesaron o 23 de decembro de 1986. Aínda que é o eixe central do Patrimonio da Humanidade, o Pozo 12 non se pode visitar xa que segue a utilizarse como drenaxe de auga. para a zona central do Ruhr xunto co pozo 2. 1993– Zollverein é un dos escenarios da novela gañadora do Premio Pulitzer de 2014 All the Light We Cannot See de Anthony Doerr. Zollverein apareceu como unha "Marabilla" no videoxogo Civilization VI, representando o Val do Ruhr. Converterse nun monumento Do mesmo xeito que coa maioría dos sitios das industrias pesadas que foran pechadas, previuse que Zollverein enfrontarase a un período de decadencia. Sorprendentemente, o estado de Renania do Norte-Westfalia (NRW) comprou o territorio das minas de carbón á RAG inmediatamente despois de que fora pechado a finais de 1986, e declarou o pozo 12 como sitio patrimonio. Isto foi xunto coa obrigación de preservar o sitio no seu estado orixinal e de minimizar os efectos da intemperie. En 1989, a cidade de Essen e NRW fundaron a Bauhütte Zollverein Schacht XII que debería coidar o lugar e que substituíuse pola Stiftung Zollverein (Fundación Zollverein) en 1998. Despois de que pecharse en 1993, planeouse vender a coquería a China. As negociacións fracasaron e, posteriormente, foi ameazada con ser demolida. Porén, outro proxecto do estado de NRW fixou a mina de carbón nunha lista de futuros sitios de exposicións, o que resultou en primeiras modificacións suaves e a coquería tamén se converteu nun patrimonio oficial en 2000. Na súa 25ª sesión, en decembro de 2001, a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) declarou tanto os sitios dos pozos 12 e 1/2 como a coquería como Patrimonio da Humanidade. Museo do Ruhr O Museo do Ruhr no antigo lavadoiro de carbón, situado no Zollverein, Patrimonio da Humanidade da UNESCO, é o museo rexional da rexión do Ruhr. Na súa exposición permanente, o Museo do Ruhr presenta, con máis de 6.000 exhibicións, a fascinante historia dunha das rexións industriais máis grandes do mundo, desde a formación do carbón hai 300 millóns de anos ata o actual cambio estrutural cara á Metrópole do Ruhr. O Museo do Ruhr ten amplas coleccións sobre xeoloxía, arqueoloxía, historia industrial e social, así como fotografías do sitio. Ademais da súa exposición permanente, o Museo do Ruhr amosa regularmente exposicións especiais e ofrece un programa variado con obradoiros, visitas guiadas, excursións, conferencias, noites de cine, audioguías e a bolsa do museo para familias. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Alemaña Ligazóns externas Zollverein Coal Mine Industrial Complex in Essen / Páxina oficial da UNESCO / Páxina oficial