Dunkirk

Dunkirk ( frëngjisht: Dunkerque [dœ̃kɛʁk] ( dëgjoni) , Shqip: Dunkirk/Dankërk/Duna) është një komunë në departamentin Nord në Francën veriore. Shtrihet 10 km nga kufiri belg . Ka portin e tretë më të madh në Francë. Popullsia e komunës në vitin 2019 ishte 86 279 banorë. Etimologjia dhe përdorimi i gjuhës Emri i Dunkirk rrjedh nga flemishtja perëndimore dun(e) ' dune ' ose ' dun ' dhe kerke 'kishë', pra 'kishë në duna'. Një qytet më i vogël 25 km më larg bregdetit flamand fillimisht kishte të njëjtin emër, por më vonë u riemërtua Oostduinkerke (n) për të shmangur konfuzionin. Deri në mesin e shekullit të 20-të, flitej zakonisht flamandishtja frënge (dialekt i holandishtes ). Dunkirk në Luftën e Dytë Botërore Evakuimi Gjatë Luftës së Dytë Botërore, në Betejën e Francës në maj të vitit 1940, Forcat Ekspeditare Britanike (BEF), ndërsa ndihmonin ushtritë franceze dhe belge, u detyruan të tërhiqen përballë sulmeve dërrmuese gjermane me Panzerë. Duke luftuar në Belgjikë dhe Francë, BEF dhe një pjesë e Ushtrisë Franceze iu larguan gjermanëve dhe u tërhoqën në zonën përreth portit të Dunkirkut. Më shumë se 400,000 ushtarë u bllokuan në xhep ndërsa ushtria gjermane u hodh për vrasje. Papritur, sulmi gjerman u ndal për disa ditë në një moment kritik. Për vite me radhë, supozohej se Adolf Hitleri urdhëroi ushtrinë gjermane të pezullonte sulmin, duke favorizuar bombardimet nga Luftwaffe . Megjithatë, sipas Ditarit Zyrtar të Luftës së Grupit A të Ushtrisë, komandanti i saj, Generaloberst Gerd von Rundstedt, urdhëroi ndalimin për të lejuar mirëmbajtjen e tankeve të tij, gjysma e të cilëve ishin jashtë shërbimit, dhe për të mbrojtur krahët e tij që ishin ekspozuar dhe, siç mendonte ai, të pambrojtur. Hitleri vetëm e vërtetoi urdhrin disa orë më vonë. Kjo qetësi u dha britanikëve dhe francezëve disa ditë për të forcuar mbrojtjen e tyre. Pozicioni i aleatëve u ndërlikua nga dorëzimi i mbretit belg Leopold III më 27 maj, i cili u shty deri më 28 maj. Hendeku i lënë nga ushtria belge shtrihej nga Ypres në Dixmude. Megjithatë, një kolaps u parandalua, duke bërë të mundur nisjen e një evakuimi nga deti, përtej Kanalit Anglez, i koduar Operacioni Dinamo . Winston Churchill, Kryeministri britanik, urdhëroi çdo anije ose varkë në gatishmëri, të madhe apo të vogël, për të mbledhur ushtarët e bllokuar. 338,226 burra (përfshirë 123,000 ushtarë francezë) u evakuuan - mrekullia e Dunkirkut, siç e quajti Churchill. U deshën mbi 900 anije për të evakuuar BEF, me dy të tretat e atyre që shpëtuan të hipnin përmes portit dhe mbi 100,000 u larguan nga plazhet. Më shumë se 40,000 automjete, si dhe sasi masive të pajisjeve dhe furnizimeve të tjera ushtarake u lanë pas. Dyzet mijë ushtarë aleatë (disa që vazhduan të luftonin pas evakuimit zyrtar) u kapën ose u detyruan të gjenin rrugën e tyre drejt shtëpisë përmes një sërë rrugësh, duke përfshirë Spanjën asnjëanëse. Shumë të plagosur që nuk ishin në gjendje të ecnin u braktisën.