Hanlin, Myanmar

Hanlin (tamén coñecida como Halingyi, Halin e Halim) é unha aldea preto de Shwebo na División de Sagaing de Myanmar. Na era das cidades-estado Pyu foi unha cidade de considerable importancia, posiblemente unha capital local que substituíu a Sri Ksetra. Hoxe en día, a modesta aldea é coñecida polas súas fontes termais e os seus sitios arqueolóxicos. Hanlin, Beikthano e Sri Ksetra, as antigas cidades do Reino Pyu, construíronse nos campos de regadío da Zona Seca. A UNESCO inscribíunas como Patrimonio da Humanidade en maio de 2014 polo seu patrimonio arqueolóxico, que se remonta a máis de 1.000 anos, entre o 200 a.C. e o 900 d.C. Xeografía Os sitios arqueolóxicos de Hanlin (tamén coñecidos como Halingyi, Halin e Halim) están situados enriba da aldea, no municipio de Watlet, distrito de Shwebo, división de Sagaing. Ten unha poboación duns 6.400 habitantes (2014). Está a 19 quilómetros ao sueste de Shwebo, onde se realizaron 33 escavacións arqueolóxicas de túmulos. Unha estrada vai 9,6 quilómetros desde a terminal de autobuses ata a aldea de Bo Te e despois por unha estrada en mal estado que está en proceso de mellora. A outra ruta é cara ao sur da estación de autobuses durante 9´7 km por unha estrada en mal estado e rochosa que leva ao sitio arqueolóxico 29 e á aldea. A aldea está lixeiramente por riba da terra chá circundante. A terra é xeralmente árida, agás algunhas zonas de regadío. Tras a inscrición do sitio na Lista do Patrimonio Mundial, aproxímese ás condicións da estrada durante unha distancia de 16 km de Shwebo a Halin están a ser mellorados con financiamento proporcionado por Italia. Historia A historia de Hanlin está ligada á historia do pobo Pyu que viviu entre o século II a.C. e o século IX d.C. nos reinos que existían en Binnaka, Mongamo, Sri Kshetra e Halingyi. Falaban as linguas tibeto-birmanas. O comercio realizábase con China e a India. A autoridade dos Pyu estendíase a dezaoito reinos, a maioría deles na rexión sur de Myanmar. Eran refinados no seu comportamento, hábitos de vestimenta, cultura, arte e eran budistas da escola Sarvastivada. Os estilos arquitectónicos que evolucionaron entre os séculos XI e XIV son evidentes na área Bagan. Inicialmente, a súa capital foi Sri Kshetra, no extremo norte do río e delta do Irauadi. No século VII trasladaron a súa capital a Halingyi, que se atopa na Zona Seca. Para fins comerciais con países estranxeiros, aínda operaban desde Sri Kshetra. Os seus veciños do sur eran o pobo mon, que eran seguidores do budismo Theravada. Os achados arqueolóxicos indican que existiron asentamentos nesta zona desde a Idade de Bronce, e que Hanlin estableceuna polo pobo Pyu só durante o século I ou II a.C. Os arqueólogos opinaron que Hanlin foi a cidade Pyu máis grande ata o século IX d.C. Posteriormente, Sri Ksetra preto de Pyay converteuse nunha cidade máis prominente. Non obstante, co paso dos anos, a cultura Pae quedou eclipsada pola cultura Bagan. Lendas Hai moitas lendas que explican a repentina desaparición dos reinos Pyu. Nunha lenda, dícese que unha tormenta de area quente destruíu a maior parte de Hanlin. Isto ocorreu porque o rei asasinara o seu irmán cunha daga cando non puido crear unha choiva de diamantes para caer sobre un diplomático chinés. O seu fillo escapara do desastre que lle azoutou a Hanlin só para regresar máis tarde como budista para fundar a cidade e construír a Pagoda Shwegugyi. Esta pagoda está agora rodeada de campos agrícolas con moitas antigas estupas construídas con ladrillos, mentres que Hanlin atópase ao norte e Halingyi ao sur. Noutra lenda dise que as malas accións dun príncipe de Hanlin provocaron que "unha choiva de cinza e materia fundida [que] caese con forza e enterrase a cidade por completo". Achados arqueolóxicos As escavacións arqueolóxicas realizounas o Departamento do Museo e Biblioteca Arqueolóxica Nacional durante 1904–05, 1929–30, 1962 a 1967 e de 1963 a 2012. Ata o de agora escaváronse trinta e tres túmulos na cidade de Hanlin, nas zonas sur e norte da pagoda de Shwegugyi e na antiga cidade de Halin. Neles desenterráronse estruturas de fortalezas palacianas, crematorios, fábricas, monumentos de ladrillo de estupas budistas, muros de diferentes tamaños e estruturas de xestión da auga. Tamén se desenterraron once esqueletos humanos en estado fosilizado. As escavacións arqueolóxicas na aldea de Hanlin tamén desenterraron unha cidade pechada dentro de murallas que ten doce portas e mostran as marcas reveladoras dun foso. Esta cidade ten forma rectangular e unha superficie de 541,4 ha. Está situada nun terreo ondulado de material volcánico a unha distancia duns 16 km do río Irauadi e 27 km do río Mu ata o seu lado occidental. Na zona explorada, atopáronse fontes de auga termal que se afirma que teñen propiedades curativas. Un achado particular de interese é no sitio de escavación designado HL-22, onde tres conxuntos de laxes de pedra menhir que datan do século II d.C. son indicativos da cultura megalítica. A Porta do Sur datouse arredor do ano 200 d.C. Nun museo preto do sitio arqueolóxico de Shwegugyi hai exposicións que mostran achados arqueolóxicos de escavacións, incluíndo: restos esqueléticos humanos, xunto con cerámica, xoias e axouxeres de bronce depositados en tumbas nunha serie de filas, atopados baixo terra. A datación por carbono dalgúns dos primeiros achados en tumbas indica que teñen case 5.000 anos de antigüidade. O museo tamén ten exposicións de achados de: moedas de prata, adornos de ouro, ladrillos con inscricións de textos e moitas antigüidades recuperadas dos sitios de Hanlin. Tamén se exhibe o alfabeto Pyu con ligazóns ao sánscrito e á actual lingua birmana, inscrito nunha lápida. En 2024, unha nova datación por radiocarbono deu unha secuencia de datas desde principios do terceiro milenio a.C. ata principios do segundo milenio d.C. As datas máis antigas farían de Halin o sitio neolítico máis antigo coñecido no sueste asiático continental. Inscrición na UNESCO En outubro de 1996, propúxose a inscrición de Hanlin, Beikthano e Sri Kestra na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO. Esta proposta foi aprobada pola UNESCO na 38ª sesión do Comité do Patrimonio Mundial celebrada en maio de 2014 en Doha, Qatar. Segundo o informe da UNESCO, o Reino Pyu prosperou durante máis de 1.000 anos entre o 200 a.C. e o 900 d.C. Os tres sitios están inscritos segundo os criterios (II), (III) e (IV), que abarcan unha área de 5809 ha cunha zona de seguridade de 6790 ha. A avaliación da integridade da UNESCO dos tres sitios é: "A integridade e fiabilidade das secuencias arqueolóxicas datadas do sitio, coas datas de radiocarbono derivadas de características arquitectónicas intactas que datan do ano 190 a.C., proporcionan probas científicas de todo o período de mil anos de ocupación das cidades e reforzan as datas paleográficas proporcionadas polas inscricións en escritura Pyu en artefactos escavados no sitio". Galería Notas Véxase tamén Bibliografía Richmond, Simon; Bush, Austin (1 de xuño de 2014). Lonely Planet Myanmar (Burma). Lonely Planet Publications. ISBN 978-1-74360-019-1. Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Myanmar