Praza de touros de Melilla

A praza de touros de Melilla, tamén coñecida como mesquita da praza de touros, é unha praza de touros de Melilla, España. É unha das nove prazas de touros de África, xunto con Tánxer, Luanda, Orà, Uchda, Vila Sanjurjo e Maputo, e é a única activa no continente. De estilo neobarroco, está situada no expansión modernista, que forma parte do Conxunto Histórico-Artístico da Cidade de Melilla, Ben de Interese Cultural. Historia Construída en estilo neobarroco nos terreos do desmantelado outeiro de San Lorenzo, onde a principios do século XX apareceu unha necrópole datada entre os séculos I e II, segundo o proxecto do equipo de arquitectos dirixido por Alejandro Blond Gonzaléz e integrado tamén por Manuel Sainz de Vicuña, Federico Faci, Jenaro Cristos e José Varela entre o 17 de xaneiro de 1946, ano no que traballou no praza, e o 6 de setembro de 1947, data da súa inauguración. A praza foi bendicida polo vigairo eclesiástico Carrasco, co comandante xeral de Melilla Rada e o alcalde Fernando Álvarez Claro o día da súa inauguración. O primeiro encerro celebrouse o 8 de setembro de 1946 e a inauguración oficial tivo lugar un ano despois, o 6 de setembro de 1947, coa presenza do Alto Comisionado de España en Marrocos, o tenente xeneral José Enrique Varela Iglesias. Para este acto deuse a coñecer nos carteis a Gitanillo de Triana, Manuel Rodríguez Manolete e Pepín Martín Vázquez e touros da gandería Santa Coloma-Joaquín Buendía. Manolete, con todo, non chegou a actuar en Melilla pola súa morte na praza de touros de Linares uns días antes, o 28 de agosto. Tamén foi despedido o toureiro Pepín Martín Vázquez. Por iso, anunciouse entón o cartel inaugural con Domingo Ortega, Gitanillo de Triana, Luis Miguel Dominguín e Agustín Parra Parrita. Os primeiros trofeos entregados na praza foron en Domingo Ortega conseguido que para o seu traballo obtivo dúas orellas, un rabo e unha pata; Dominguín conseguiu dúas orellas e rabo con dúas voltas na area no seu primeiro touro, pero foi colleitado ao sete da tarde, sendo o primeiro espada ferido na praza africana. Nas festas patronais de 1949, o crego Fernández bendiciu a súa capela, coa imaxe da Virxe do Perpetuo Socorro. O xornalista taurino Gregorio Corrochano chamouno como a Mesquita do Toureo. Descrición Está construída con pedra local e ladrillo para os muros de carga e vigas de ferro e tella vermella para a cuberta. É de planta circular, cun só anel en dúas plantas e tres entradas monumentais, ás que se accede despois de subir unhas escaleiras ou ramplas para superar o desnivel. Ten unha capacidade de 8.000 espectadores e está clasificada como de segunda categoría. Notas