Μελίγια

Η Μελίγια (ισπανικά: Melilla‎‎) είναι παράλια πόλη στη βόρεια ακτή της Αφρικής, η οποία αποτελεί έδαφος της Ισπανίας, πιθανώς το αρχαίο Ρυσσάδειρον, η Μλίλια των Μαυριτανών. Είναι κτισμένη επί της ανατολικής πλευράς της ομώνυμης χερσονήσου που καταλήγει στο ακρωτήριο Τρες Φόρκας. Αποτελεί μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (Περιφέρειες) της χώρας (αυτόνομη πόλη) και έχει χερσαία σύνορα στα νότια με το Μαρόκο. Βρίσκεται σε απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων από τη Μαροκινή πόλη Ναντόρ. Το 1945 αριθμούσε περίπου 77.000 κατοίκους. Ο λιμένας Μελίγια, μολονότι προστατεύεται από τους δυτικούς και βορείους ανέμους, μέχρι το 1950 δεν διέθετε κατάλληλες και σύγχρονες εγκαταστάσεις που όμως άρχισαν να εκτελούνται με ταχύ ρυθμό στη δεκαετία του 1970. Η Μελίγια αν και αρχικά φοινικική πόλη υποτάχθηκε διαδοχικά από τους Ρωμαίους, τους Βανδάλους, τους Βυζαντινούς και τους Άραβες. Το 1496 καταλήφθηκε από τους Ισπανούς παραμένοντας έκτοτε υπό την κυριαρχία τους. Στην πόλη αυτή το 1936 κηρύχθηκε η επανάσταση από τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο, η οποία προκάλεσε τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Οι περισσότεροι σήμερα κάτοικοι είναι Ισπανοί. Τα εδάφη της Μελίγια και της Θέουτα είναι σήμερα τα μοναδικά εδάφη Ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική. Το Μαρόκο θεωρεί ότι αυτά τα εδάφη καθώς και ορισμένες νησίδες (Περσίλ) θα έπρεπε να του ανήκουν και συνεπώς αποτελούν σημείο τριβής μεταξύ των δύο κρατών. Ιστορία Η περιοχή της σημερινής Μελίγια κατοικείται από την αρχαιότητα. Οι Φοίνικες ίδρυσαν τον οικισμό Ρυσσάδειρον ως εμπορικό σταθμό στη βόρεια ακτή της Αφρικής την 1η χιλιετία π.Χ. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ο οικισμός εντάχθηκε στην επαρχία Μαυριτανία Τιγγιτανή και συνέχισε να λειτουργεί ως σημαντικό λιμάνι. Μετά την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη πέρασε από διάφορες φάσεις ελέγχου (Βάνδαλοι, Βυζαντινοί, Γότθοι), γεγονός που οδήγησε σε σταδιακή μείωση του πληθυσμού. Από τον 7ο αιώνα μ.Χ., η περιοχή ενσωματώθηκε στα μουσουλμανικά κράτη της Βόρειας Αφρικής και αποτέλεσε τμήμα των πολιτικών οντοτήτων των Ομεϋαδών, Αλμοραβίδων, Αλμοαδών και Μαρινιδών. Στον ύστερο Μεσαίωνα, οι πηγές αναφέρουν παρακμή της πόλης και σχεδόν ερειπωμένη κατάσταση λίγο πριν την άφιξη των Ισπανών. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1497, ο Πέδρο δε Εστοπινιάν, εκ μέρους του Δούκα της Μεδίνα Σιδόνια, κατέλαβε τη Μελίγια για λογαριασμό των Καθολικών Μοναρχών. Μετά την κατάληψη, ξεκίνησε ανακατασκευή των οχυρώσεων ώστε η πόλη να αντέχει τις επιθέσεις από τις τοπικές μαροκινές φυλές, οι οποίες συνεχίστηκαν για αιώνες. Τον 19ο αιώνα, η Μελίγια ενισχύθηκε ως στρατιωτικό και εμπορικό κέντρο της Ισπανίας στη Βόρεια Αφρική. Το λιμάνι εκσυγχρονίστηκε γύρω στο 1909, ενισχύοντας τον στρατηγικό ρόλο της πόλης. Κατά τον Πόλεμο του Ριφ (1921–1926), η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο συγκρούσεων και το 1921 κινδύνευσε σοβαρά από τις επιθέσεις των Ριφιανών. Τον Ιούλιο του 1936, η Μελίγια ήταν η πρώτη πόλη που εξεγέρθηκε κατά της κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Μετά την ανεξαρτησία του Μαρόκου το 1956, η Μελίγια παρέμεινε υπό ισπανική κυριαρχία. Το 1995, η πόλη απέκτησε καθεστώς αυτόνομης πόλης, με ενισχυμένες τοπικές αρμοδιότητες και δική της συνέλευση. Διοίκηση Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης και δήμαρχος είναι ο Χουάν Χοσέ Ιμπρόδα Ορτίθ από τις 11 Ιουλίου 2023. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου 2023. Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Μελίγια στο Wikimedia Commons