David J. Melulen etxea

David J. Melul Enrique Nietoren lan modernistarik onena da, Melillako lore-modernismoaren obra gorena, eta, beraz, Melillako eraikinik garrantzitsuenetako bat. Espainia plazan dago, Zabalgune Modernistaren barruan, eta Melillako Hiriko Multzo Historiko Artistikoaren parte da, Interes Kulturaleko Ondasuna. Historia 1906ko abenduaren 17an hasi zen eta Alejandro Rodríguez-Borlado Álvarez proiektuaren arabera eraiki zen, 1907ko urtarrilaren 24an, estilo klasizistan. Garai hartan, beheko solairua eta goiko solairua zituen. Espainia plazaren trazadura aldatu eta onartutako solairu kopurua handitu ondoren, handitu eta "eraberritu" egin zen, Sociedad Española de Estudios y Construcciones elkarteak berreraiki zuen, 1915eko uztailaren 12tik 1917ko uztailaren 3ra bitartean Borladoko eraikinaren zati bat aprobetxatuz, Enrique Nieto arkitektoaren proiektuari jarraituz, modernista bihurtuz eta David J-ren aginduz. Melul, Gran Bazar Reina Victoria saltokiaren jabe den enpresaria, eraikinaren beheko solairuan kokatua, eta, gainera, Tintoré bapore-lerroaren kontsignazioa zuena, Bartzelonako “Velarde” baporea, eta José Díaz y Compª. Cadizen, aduana-agentzia bat, itsas garraioak, pleitamenduak, matxurak, itsas aseguruak, bizitza eta suteak, komisioak eta ordezkaritzak, Melillan mende hasierako ezaugarria zen oparotasunaz gozatzen zuena eta hirigunea eta hiriko eraikinik nabarmenenak eraikitzea ahalbidetu zuena. Urtarrilaren 29an, Nietok estolderiaren hartunea egin zuen Jacobo Salama Hachuelerako. 1930 inguruan tenpleteak eraitsi zituzten eta 1970 inguruan Espainia plazara ematen duen fatxadako arkua, oso material hauskorrekin egin zutelako. 1989an fatxadak zaharberritu ziren, eta bere kolore dotoreen kontrasteari esker "La Tarta" izena hartu zuen, eta 2015ean berriro zaharberritu ziren Montero & Moreno arkitektura estudioak gidatuta, balkoiak eta jatorrizko koloreak berreskuratuz, nahiz eta erremateak ezin izan ziren berreskuratu. Eraikinean, Reina Victoria bazar handiaz gain, La Cervecería La Inglés, Enrique Nietok Josefa, bere emaztea izango zena, Café Madrid, La Fortuna, AUCONA-Transmediterranea, Postal Express, Optica Roca, Joyería Londés eta El Palacio de Cristal ezagutu zituen. Deskribapena Enrique Nietoren lan modernistarik onena da, Melillako lore-modernismoaren obra gorena, eta, beraz, Melillako eraikinik garrantzitsuenetako bat, bere fatxada zoragarriei esker, fantasiazko mundu zoro bati egokiagoak, etxebizitza-eraikin bati baino. Bertan ikus dezakegu nola Enrique Nieto Lluís Domènech i Montaner-en dizipulu argia zen, nola ikusten dugun genio modernista katalanaren elementuak erabiltzen Afrikako obra honetan. Beheko solairua, horren gaineko beste hiru solairu eta zabaltzaren gelak ditu. Harri lokaleko eta adreilu trinkoko harlangaitzezko hormez egina dago, eta sabaietarako adreilu bereko gangatilak ditu, material oso xumeak. Hiru kaletara ematen dute fatxadek: Etorbidera, Espainia plazara eta Marina Jeneralaren kalera. Horietatik garrantzitsuena Espainia plazara ematen duena da, non beheko solairua, konposizio sinplekoa, lerro horizontalezko paretak, arku eskartzanora ematen duten burdinurtuzko zutabeekin tartekatzen direnak, gainerako konposizioa sostengatzen dutenak, balkoi jarraituak, solairu nagusikoa pergola ezdeus batekin ezkutatua, leihoekin, kontralbentana berdeekin itxiak, hormatan margotutako hostoekin apainduak, eta guzti. Alboetan begiratokiak dituzte izkinetako alaketan, zuhaitzez estalita. Hauek forma poligonal biribilekoak dira, eta aurpegi hauek dituzte: arkuei eusten dieten kolomatxo finak, solairu nagusian girlandak, lehenengo solairuan kalatua itxuratzen duen moldura eta bigarrenean inguratzen duen balkoia, tenpleteak errematatzen zituzten inbrikazioekin hasten ziren lekua, gaur egun galduak. Fatxada hori zirkuluerdiko arku segmentatu batekin amaitzen zen. Arku horren barruko aldean zenefak zeuden, eta gainerakoan moldurak, 1940an lurrikara batean galdutakoak. Etorbideko fatxadan erdiko ardatza nabarmentzen da, atarira sartzeko atearekin hasten dena arkuarekin eta moldura magistral batekin. Ate honek, zurgintza eta forjaketa lan ederrarekin, sarrera eder bati ematen dio lekua, bere sabaian moldura bikaina duena, eta eskaileraren aurrean, beirei eusten dieten egurrezko profil kurbatuak dituen langa bikaina dago. Kanpoaldean, begiratoki laukizuzen bat dago, bi mentsulek hasten dutena eta girlandadun oihal batean hasten diren zutabetxoetan oinarritutako arkuez osatua. Goiko terraza batean amaitzen da, balaustrada eder batekin eta moldura ederreko leihoekin. Bigarren solairuan, saretadun balkoi itxi bat dago eta, hirugarrenean, erdi-puntuko beste arku segmentatu bat, zatia amaitzen duena. Fatxadaren gainerakoa, marra urratuko pilastrek mugatzen dute, eta horien alboetakoak jolasten duten neskatoen eskulturetan amaitzen dira, eta, horien gainean, koroatzeko edalontzietan, leihoek irekitako hormek osatzen dute. Balkoi jarraituetara ematen dute, hondar-burdinurtuzko burdinsare ederrekin. Konposizio hori beste eraikin batzuen aurrekaria izango da: Casa La Pilarica, Casa El acueducto eta Casa de Casa de Balcones. Iruditegia Erreferentziak Kanpo estekak