Վալդանոս

Վալդանոս (սերբ.՝ Валданос; ալբ․՝ Valdanosi) լողափ և ձիթապտղի արտադրության խոշոր շրջան Չեռնոգորիայի Ուլցինի շրջանում: Վալդանոսի ծոցը Չեռնոգորիայի հարավային ափի բազմաթիվ լողափերից մեկն է, որը հայտնի է չեռնոգորացիների և այցելուների համար, որը ներառում է նաև մոտակա Ուլցինի լողափերը՝ Վելիկա Պլաժա, Ադա Բոյանա և Կանացի լողափ: Վալդանոսի լողափը կիսալուսնի ձև ունի, հայտնի է իր կլոր խճաքարե ափագծով, որը ձգվում է 300 մետր: Ափը Վալդանոսի ափագծի մի մասն է, որը ձգվում է մոտավորապես երեք կիլոմետր: Պատմություն Վալդանոսի ծոցի տարածքում կան հին քաղաքային բնակավայրերի մնացորդներ, սակայն մինչ օրս հնագիտական ​​հետազոտություններ չեն անցկացվել: Ափի մոտ կան մի փոքրիկ եկեղեցու մնացորդներ, որը, տեղացիների կարծիքով, կառուցվել է հին հույների կողմից: Այնուամենայնիվ, Վալդանոսի պատմությունը կարելի է հետագծել միայն միջնադարում, երբ այն Ուլցինցի ծովահենների գլխավոր նավահանգիստն էր և բազմաթիվ ծովային ճակատամարտերի վայր: Տեղացիները պնդում են, որ Վալդանոսի մոտ գտնվող ծովի հատակին կարելի է գտնել հին հունական և հռոմեական նավերի խորտակումներ, ինչպես նաև սուզանավ: Ծոցի հատակին, ծոցի կենտրոնում, նախկինում կարանտինային կայան է եղել: Քաղաքի բնակչությանը նավերի անձնակազմի կողմից ճանապարհորդությունների ընթացքում վարակվելիք հիվանդություններից պաշտպանելու համար նավերը ստիպված են եղել որոշակի ժամանակ անցկացնել կարանտինում, նախքան Ուլցին մտնելը: 1833 թվականին գրանցվել է, որ Ուլցինցի բրիգանտին նավը Ալեքսանդրիայից Վալդանոս է ուղևորվել վարակված և Ուլցինցի նավահանգստային վարչության հրամանով 40 օր մնացել է կարանտինում: Զարգացում Վերջին տարիներին Վալդանոսը միջազգային հանգստավայրերի զարգացման ոլորտին ներկայացվել է որպես նոր զարգացման խոշոր հնարավորություն, որը հասանելի է Չեռնոգորիայի Հանրապետության հետ երկարաժամկետ վարձակալության պայմանագրով: Վալդանոսը մի ժամանակ կառավարական ռազմական արգելոցի տեղակայման վայր էր: Ձիթենու այգիներ Վալդանոսի ձիթենու այգիները Չեռնոգորիայի ամենամեծ և ամենաարդյունավետներից են՝ ընդգրկելով ավելի քան 400,000 քառակուսի մետր։ Վալդանոս լողափի ներքին հատվածում կան մոտ 80,000 ձիթենիներով տնկարկներ: Այս քանակությամբ Ուլցինի ձիթենիները երկրորդն են Չեռնոգորիայում՝ Բարի ձիթենիներից հետո: Այն եզակի է նրանով, որ դրա ամենամեծ մասը՝ մոտ 75%-ը, տեղակայված է մեկ համալիրում: Տեղացիների խոսքով՝ որոշ ծառեր մինչև 2000 տարեկան են և բերվել են Հին Հունաստանից: Ծառերի միջին տարիքը մոտ 300 տարի է, և գնահատվում է, որ դրանցից մոտ 18,000-ը մոտ 800 տարեկան են: Հայտնի Ուլցինի յուղը՝ ամֆորաների և կավե կճուճների մեջ, առևտրային ապրանք էր, որը հավասար էր ոսկու: Այն հասնում էր Տրիեստ, Վենետիկ, Հռոմ, Կահիրե, ինչպես նաև Շկոդեր, Սկոպիե, Դուկլա, Ռաս, Պրիզրեն և մայրցամաքի այլ քաղաքներ: «Բերքահավաքի» կամ ձիթապտղի հավաքի ժամանակ ձիթապտղի այգիներում երգում էին ձիթապտուղ հավաքողների երգը, որտեղ ծանոթություններ և սեր էին հաստատվում, և դա նաև հնարավորություն էր տեսնելու ապագա հարսնացուին: Ավանդույթի համաձայն՝ երիտասարդը չէր կարող ամուսնանալ, քանի դեռ չէր տնկել առնվազն մեկ ձիթապտղի ծառ: Ձիթապտղին նաև ոգեշնչման աղբյուր էր շատ նկարիչների համար: Տես նաև Ջազ ծովափ Ծանոթագրություններ