Φρούριο της Τιγκίνας

Το Φρούριο της Τιγκίνας (ρουμανικά: Cetatea Tighina, μετονομάστηκε από τους Τούρκους σε Μπεντέρ) είναι ένα φρούριο του 15ου αιώνα στη δεξιά όχθη του ποταμού Δνείστερου στο Μπεντέρ (επίσης γνωστό ως Τιγκίνα) της Μολδαβίας. Χτίστηκε από χώμα και ξύλο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πρίγκιπα Στεφάνου του Μέγα και κατακτήθηκε το 1538 από τον Οθωμανό σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, ο οποίος διέταξε την ανοικοδόμηση και την επέκταση του με πέτρα. Ιστορία Η παλαιότερη αναφορά της Τιγκίνας, ως οικισμού και τελωνειακού σταθμού, βρίσκεται στο εμπορικό προνόμιο που παραχωρήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1408 από τον πρίγκιπα της Μολδαβίας Αλέξανδρο τον Καλό στους εμπόρους του Λβιβ. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα, το όνομα Τιγκίνα αναφέρεται συχνά σε μεσαιωνικά έγγραφα. Στα μολδαβικά έγγραφα που αναφέρουν την τοποθεσία, αναφέρεται ένα φυλάκιο στην Τιγκίνα. Στο μοναδικό έγγραφο της βασιλείας του Στεφάνου του Μέγα στο οποίο εμφανίζεται η Τιγκίνα, αναφέρεται επίσης το φυλάκιο. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε την περιοχή, ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής ανήγειρε τον αρχικό πύργο του φρουρίου το 1538. Οι νέοι κάτοικοι άλλαξαν επίσης το όνομα του τόπου σε «Μπεντέρ», έναν τουρκικό όρο περσικής προέλευσης που σημαίνει «λιμάνι» ή «οχυρωμένο πέρασμα». Το φρούριο δέχθηκε αρκετές πολιορκίες από Μολδαβούς ευγενείς και Κοζάκους, συμπεριλαμβανομένης αυτής του 1583, κατά την οποία εισέβαλαν επιδρομείς και καταστράφηκε εν μέρει. Το 1584, ο Σουλτάνος Μουράτ Γ΄ διέταξε την επέκταση του φρουρίου, εμπιστευόμενος την κατασκευή του στον Μολδαβό πρίγκιπα Πέτρο Ε', ο οποίος διεύρυνε την τάφρο και δημιούργησε ένα νέο σύστημα πύργων και αμυντικών μηχανισμών. Για το φρούριο του Μπεντέρ ξεκίνησε μια περίοδος αυξανόμενης πολιτικής σημασίας από τα τέλη του 16ου αιώνα, η οποία χαρακτηρίστηκε επίσης από νέα επέκταση που επιθυμούσε ο σουλτάνος Αχμέτ Α΄, ο οποίος δημιούργησε το εξωτερικό φρούριο μεταξύ 1617 και 1619 και αποτελούταν από ένα σύστημα μεγάλων τάφρων που προστατευόταν από χωμάτινους προμαχώνες, οι οποίοι περιλάμβαναν επίσης τα κτίρια που κατασκευάστηκαν εξωτερικά του φρουρίου. Περαιτέρω έργα πραγματοποιήθηκαν την πρώτη δεκαετία του 18ου αιώνα υπό τις εντολές του Αχμέτ Γ΄ στον Κωνσταντίνο Μπρινκοβεάνου και τον Αντίοχο Καντεμίρ. Υπό την καθοδήγηση γάλλων μηχανικών, οι τάφροι και τα αμυντικά έργα διευρύνθηκαν, δημιουργήθηκαν νέες αυλές, ενισχύθηκαν οι προμαχώνες και ανεγέρθηκαν νέα παρατηρητήρια, καθιστώντας την κατασκευή να αποκτά την τυπική διάταξη μιας σύγχρονης οχύρωσης. Το 1709, στο οχυρό έφτασε ο βασιλιάς της Σουηδίας Κάρολος ΙΒ΄ και τα στρατεύματά του, καθ' οδόν μετά την ήττα που υπέστη το Ρωσικό Βασίλειο στη μάχη της Πολτάβας. Ο ξένος ηγεμόνας αρχικά έγινε δεκτός με χαρά, μόνο και μόνο για να συλληφθεί και να κρατηθεί για λίγο στο φρούριο το 1713, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του. Το 1770, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-1774, ένα ρωσικό απόσπασμα κατέλαβε το φρούριο μετά από δίμηνη πολιορκία, αλλά η επακόλουθη συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή του 1774 το επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1789, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1787-1792, ο Ρώσος στρατηγός Γκριγκόρι Ποτέμκιν κατέλαβε ξανά το κτίριο μετά από τετράμηνη πολιορκία. Με τη συνθήκη του Ιασίου το 1792, το φρούριο του Μπεντέρ επέστρεψε στους Οθωμανούς και ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ ανέθεσε στον Γάλλο μηχανικό και χαρτογράφο Φρανσουά Κάουφερ να εκτελέσει εργασίες για την ενίσχυση των προμαχώνων του φρουρίου, οι οποίες διεξήχθησαν από το 1793 έως το 1795. Η Ρωσική Αυτοκρατορία ανέκτησε το κτίσμα το 1806, όταν οι κάτοικοί του παραδόθηκαν χωρίς μάχη, αποκτώντας οριστικά την κατοχή του με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1812. Κατά την περίοδο που αποτελούσε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με την επακόλουθη μετονομασία σε Μπεντέρ, το φρούριο υπέστη σημαντικές μεταμορφώσεις. Οι αστικές κατασκευές κατεδαφίστηκαν σε μεγάλο βαθμό και αντικαταστάθηκαν από την ίδρυση μιας σύγχρονης πόλης έξω από τα τείχη, οι στρατιωτικές κατασκευές αναστηλώθηκαν και το 1833 εγκαινιάστηκε μέσα στο φρούριο μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Αλέξανδρο Νιέφσκι. Το 1912, μετά την μάχη του Μποροντίνο, ανεγέρθηκε στο εσωτερικό του φρουρίου μνημείο προς τιμήν των στρατιωτών που πολέμησαν εναντίον του στρατού του Ναπολέων Βοναπάρτη. Μετά την Ρωσική επανάσταση του 1917 το κτίριο καταλήφθηκε ένοπλα από τον στρατό του νεοσύστατου Βασιλείου της Ρουμανίας. Η πόλη ανέκτησε το αρχαίο της όνομα Τιγκίνα και το εσωτερικό του φρουρίου τροποποιήθηκε σε ρουμανικό εθνικιστικό στυλ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το φρούριο καταλήφθηκε αρχικά από τον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης, στη συνέχεια από τα ρουμανο-γερμανικά στρατεύματα του Άξονα και τέλος ξανά από τους Σοβιετικούς το 1944. Οι Συνθήκες των Παρισίων του 1947 έκαναν επίσημη τη μετάβαση στη Σοβιετική Ένωση και η τοποθεσία χαρακτηρίστηκε ως «αρχιτεκτονικό και ιστορικό μνημείο». Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το φρούριο ενεπλάκη στον πόλεμο της Υπερδνειστερίας το 1992, στο τέλος του οποίου βρέθηκε σε έδαφος που αναγνωρίζεται διεθνώς ως μέρος της Μολδαβίας, αλλά ελέγχεται de facto από την ανεξάρτητη Υπερδνειστερία. Φωτογραφίες Παραπομπές