Airbus A400M Atlas

Die Airbus A400M Atlas is 'n Europese viermotorige turboskroef militêre vragvliegtuig. Dit is deur Airbus Military (tans Airbus Defence and Space) ontwerp as 'n taktiese vragvliegtuig met strategiese vermoë om ouer vragvliegtuie soos die Transall C-160 en C-130 Hercules te vervang. In terme van sy grote pas die A400M tussen die C-130 en die Boeing C-17 Globemaster III in; dit kan swaarder vragte dra as die C-130 en kan ook op ruwe (onvoorbereide) aanloopbane land. Tesame met sy vragvliegtuigrol kan dit ook gebruik word vir invlughervulling en mediese afvoer indien dit toegerus is met die nodige toerusting. Die A400M se nooiensvlug, wat oorspronklik vir 2008 beplan was, het op 11 Desember 2009 vanaf Sevilla-lughawe, Spanje, plaasgevind. Tussen 2009 en 2010 het die A400M kansellasie in die gesig gestaar as gevolg van ontwikkelingsprogramvertragings en koste-oorskryding; die lande wat klante is, het egter gekies om hul ondersteuning vir die projek te behou. Altesaam 174 A400M-vliegtuie is teen Julie 2011 deur agt lande bestel. In Maart 2013 het die A400M sertifisering van die Europese Lugvaartveiligheidsagentskap (EASA) verkry. Die eerste vliegtuig is in Augustus 2013 aan die Franse Lugmag gelewer. Ontwikkeling Die projek het sy oorsprong in die Future International Military Airlifter (FIMA)-groep, wat in 1982 gestig is as 'n gesamentlike onderneming tussen Aérospatiale, British Aerospace (BAe), Lockheed en Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) met die doel om 'n plaasvervanger vir beide die C-130 Hercules en Transall C-160. te ontwikkel. Verskillende vereistes en die komplikasies van internasionale politiek het meegebring dat die vordering met die inisiatief stadig was. In 1989 het Lockheed besluit om aan die groepering te onttrek; hulle het voortgegaan om 'n opgegradeerde Hercules, die C-130J Super Hercules, onafhanklik te ontwikkel. Met die toevoeging van Alenia van Italië en CASA van Spanje het die FIMA-groep Euroflag geword. Die projekbestuur het verskeie enjinvariasies geëvalueer en uiteindelik op 'n turboskroef-opsie besluit. Aangesien geen bestaande turboskroef-enjin in die Westerse wêreld kragtig genoeg was om die geprojekteerde spoedspoed van Mach 0.72 te bereik nie, was 'n nuwe enjinontwerp nodig. Oorspronklik is die SNECMA M138-turboskroef gekies, maar daar is gevind dat hierdie kragbron nie aan die vereistes kan voldoen nie. Gedurende April 2002 het Airbus Military 'n nuwe versoek om voorstelle uitgereik, wat Pratt & Whitney Canada met die PW180 en Europrop International beantwoord het. In Mei 2003 het Airbus Military die Europrop TP400-D6 gekies. Ontwerp en vermoë Die Airbus A400M verbeter die lugbrugkapasiteit en reikafstand in vergelyking met die vliegtuie wat dit oorspronklik sou vervang, die ouer weergawes van die Hercules en Transall. Vragkapasiteit sal na verwagting verdubbel bo bestaande vliegtuie, beide in loonvrag en volume, en reikafstand word ook aansienlik vergroot. Die vragruimte is 17,71 m lank uitgesluit die oprit, 4,00 m breed en 3,85 m hoog. Die maksimum loonvrag van 37 metrieke ton kan oor 2 000 seemyl (3 700 km) vervoer word. Die A400M werk in baie konfigurasies, insluitend vragvervoer, troepvervoer en mediese ontruiming. Dit is bedoel vir gebruik op kort, sagte landingstroke en vir langafstand-vragvervoervlugte. Die A400M is groot genoeg om ses Land Rovers en sleepwaens, of twee ligte gepantserde voertuie, of 'n stortvragmotor en graafmasjien, of 'n Patriot missielstelsel, of 'n Puma of Cougar helikopter, of 'n vragmotor en 25-ton sleepwa te dra. Die vliegtuig beskik oor 'n elektroniese vlugbeheerstelsel met systokbeheerders en vlugkoevertbeskerming. Soos ander Airbus-vliegtuie, het die A400M 'n volle glaskajuit. Die meeste stelsels is losweg gebaseer op dié van die A380, maar aangepas vir militêre missies. Dit beskik oor 'n elektroniese vlugbeheerstelsel met systokbeheerders en vlugkoevertbeskerming. Die hidrouliese stelsel het dubbele 207 bar (3 000 psi) kanale wat die primêre en sekondêre vlugbeheer-aktuators, landingstelsel, wielremme, vragdeur en opsionele invlughervulstelsel aandryf. Soos met die A380, is daar geen derde hidrouliese stelsel nie. In plaas daarvan is daar twee elektriese stelsels; een is 'n stel dubbelkanaal elektries aangedrewe hidrouliese aktueerders, die ander 'n reeks elektries/hidroulies aangedrewe hibriede aktueerders. Die ongelyke oortolligheid bied meer beskerming teen gevegskade. Meer as 30 persent van die vliegtuig se struktuur is gemaak van saamgestelde materiale. Gebruikers Verwysings Eksterne skakels Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Airbus A400M Atlas.