Nan Madol

Nan Madol ialah sebuah tapak arkeologi bersebelahan dengan pantai timur pulau Pohnpei, kini sebahagian daripada daerah Madolenihmw di negeri Pohnpei di Negeri Bersekutu Mikronesia di barat Lautan Pasifik. Nan Madol ialah ibu kota wangsa Saudeleur sehingga kira-kira 1628. Bandar ini, yang dibina di dalam lagun, terdiri daripada satu siri pulau buatan kecil yang dihubungkan oleh rangkaian terusan. Teras tapak dengan dinding batunya merangkumi kawasan kira-kira 1.5 km panjang dengan lebar 0.5 km dan ia mengandungi 92 pulau buatan—platform isian batu dan karang—yang bersempadan dengan terusan pasang surut. Nama Nan Madol bermaksud "dalam selang masa" dan merujuk kepada terusan yang merentas runtuhan. Nama asalnya ialah Soun Nan-leng (Reef of Heaven), menurut Gene Ashby dalam bukunya Pohnpei, An Island Argosy. Ia sering dipanggil "keajaiban dunia kelapan," atau "Venice of the Pacific". Sejarah Nan Madol ialah kerusi istiadat dan politik wangsa Saudeleur, yang menyatukan anggaran penduduk Pohnpei seramai 25,000 orang sehingga kira-kira 1628. Diasingkan antara pulau utama Pohnpei dan Pulau Temwen, ia merupakan pemandangan aktiviti manusia seawal abad pertama atau kedua Masihi. Menjelang abad ke-8 atau ke-9, pembinaan pulau kecil telah bermula, dengan pembinaan seni bina megalitik yang tersendiri bermula 1180–1200 AD. Sedikit yang boleh disahkan tentang pembinaan megalitik. Tradisi Pohnpeian mendakwa bahawa pembina tapak arkeologi Leluh di Kosrae (juga terdiri daripada bangunan batu besar) berhijrah ke Pohnpei, di mana mereka menggunakan kemahiran dan pengalaman mereka untuk membina kompleks Nan Madol yang lebih mengagumkan. Pentarikhan radiokarbon menunjukkan bahawa Nan Madol mendahului Leluh; Oleh itu, kemungkinan besar Nan Madol mempengaruhi Leluh. Menurut legenda Pohnpeian, Nan Madol dibina oleh ahli sihir kembar Olisihpa dan Olosohpa dari mitos Katau Barat, atau Kanamwayso. Saudara-saudara tiba dengan sampan besar mencari tempat untuk membina mezbah supaya mereka dapat menyembah Nahnisohn Sahpw, tuhan pertanian. Selepas beberapa permulaan yang salah, dua beradik itu berjaya membina mezbah di luar Pulau Temwen, di mana mereka melakukan ritual mereka. Dalam legenda, saudara-saudara ini melayangkan batu-batu besar dengan bantuan naga terbang. Apabila Olisihpa meninggal dunia pada usia tua, Olosohpa menjadi Saudeleur pertama. Olosohpa berkahwin dengan seorang wanita tempatan dan mengahwini dua belas generasi, menghasilkan enam belas penguasa Saudeleur lain daripada klan Dipwilap ("Agung"). Pengasas dinasti memerintah dengan baik, walaupun pengganti mereka meletakkan tuntutan yang semakin meningkat terhadap rakyat mereka. Pemerintahan mereka berakhir dengan pencerobohan oleh Isokelekel, yang juga tinggal di Nan Madol, walaupun penggantinya meninggalkan tapak tersebut. Ahli etnografi dan oseanografi Poland John Stanislaw Kubary membuat penerangan terperinci pertama tentang Nan Madol pada tahun 1874. Tujuan dan ciri-ciri Pusat elit adalah tempat kediaman khas untuk golongan bangsawan dan aktiviti mayat yang diketuai oleh imam. Penduduknya hampir pasti tidak melebihi 1,000, dan mungkin kurang daripada separuh itu. Walaupun ramai penduduknya adalah ketua, majoritinya adalah rakyat biasa. Nan Madol berfungsi, sebahagiannya, sebagai cara bagi ketua Saudeleur yang memerintah untuk mengatur dan mengawal pesaing yang berpotensi dengan menghendaki mereka tinggal di bandar dan bukannya di daerah asal mereka, di mana aktiviti mereka sukar dipantau. Madol Powe, sektor rumah mayat, mengandungi 58 pulau kecil di kawasan timur laut Nan Madol. Kebanyakan pulau kecil pernah diduduki oleh kediaman imam. Beberapa pulau kecil mempunyai tujuan khusus: penyediaan makanan, pembinaan kanu di Dapahu, dan penyediaan minyak kelapa di Peinering. Tembok tinggi mengelilingi makam terletak di Peinkitel, Karian, dan Lemenkou, tetapi yang paling menonjol ialah pulau mayat diraja Nandauwas, di mana dinding setinggi 5.5–7.5 m (18–25 kaki) mengelilingi kandang makam tengah dalam halaman utama. Ini dibina untuk Saudeleur pertama. Di Nan Madol, tiada air tawar atau makanan; air mesti dikumpulkan dan makanan ditanam di pedalaman. Semasa pemerintahan Saudeleur, orang Pohnpei membawa makanan dan air penting dengan bot. Saudeleur menerima makanan di pulau kecil tertentu: pertama Peiniot, dan kemudian Usennamw yang lebih dekat. Sekitar tahun 1628, apabila Isokelekel menggulingkan Saudeleurs dan memulakan Era Nahnmwarki, Nahnmwarki tinggal di Nan Madol, tetapi terpaksa mengumpul air mereka sendiri dan menanam makanan mereka sendiri. Ini difikirkan menyebabkan mereka akhirnya meninggalkan Nan Madol dan berpindah kembali ke daerah mereka sendiri, walaupun terdapat penjelasan lain untuk meninggalkan kompleks itu, seperti penurunan populasi yang mendadak. Arkeologi Kini Nan Madol membentuk daerah arkeologi yang meliputi lebih daripada 18 kilometer persegi (6.9 batu persegi) dan termasuk seni bina batu yang dibina di atas rata terumbu karang di sepanjang pantai Pulau Temwen, beberapa pulau kecil buatan lain, dan pantai pulau utama Pohnpei yang bersebelahan. Teras tapak dengan dinding batunya merangkumi kawasan kira-kira 1.5 kali 0.5 kilometer (0.93 kali 0.31 mi) yang mengandungi 92 pulau kecil buatan—platform isian batu dan karang—bersempadan dengan terusan pasang surut. Pentarikhan karbon menunjukkan bahawa pembinaan megalitik di Nan Madol bermula sekitar AD 1180 apabila batu basalt besar diambil dari palam gunung berapi di seberang Pohnpei. Penempatan terawal di Pohnpei mungkin sekitar 1 AD walaupun pentarikhan radiokarbon menunjukkan aktiviti manusia bermula sekitar 80–200 AD. Pada tahun 1985, runtuhan Nan Madol telah diisytiharkan sebagai Mercu Tanda Sejarah Negara. Sehingga penutupannya pada tahun 2012, objek dari tapak itu dipaparkan di Muzium Lidorkini. Tinjauan arkeologi bawah laut luar pesisir di Nan Madol Pada tahun 1978 dan 1979, Dr. Arthur Saxe menjalankan tinjauan arkeologi bawah air untuk menyiasat laporan tiang basalt tenggelam di luar pesisir Nan Madol dan untuk mencari dua bandar prasejarah tenggelam legenda yang dikenali sebagai Kahnihmw Namkhet dan Kahnihmweiso. Tinjauan ini melaporkan menemui beberapa tiang batu tinggi yang diliputi pertumbuhan karang dan setinggi 6 meter (20 kaki), lebar 0.9–1.2 meter (3.0–3.9 kaki), pada kedalaman lebih 25 meter (82 kaki). Kahnihmw Namkhet mahupun Kahnihmweiso tidak ditemui. Walau bagaimanapun, telah dihipotesiskan bahawa bandar Kahnihmweiso mungkin telah dibina di atas sebuah gua, yang runtuh dan membentuk lubang biru yang menelan bandar itu. Pada tahun 1988 dan 1989, sepasukan ahli arkeologi dari Universiti Oregon menjalankan tinjauan arkeologi bawah air di sekitar Nan Madol. Mereka menemui beberapa tiang basalt terdedah di dasar laut ke arah laut Nan Madol. Mereka membuat kesimpulan bahawa lajur ini terdiri daripada bahan binaan yang hilang, terbuang atau jatuh. Mereka juga memeriksa tiang bawah air yang dilaporkan oleh Saxe. Mereka menempatkan dua kelompok lajur yang dijarakkan secara rawak. Mereka menghalau sebatang besi kepada dua daripada mereka dan mendapati hanya batu karang. Salah seorang daripada mereka dibesarkan dan dibedah dengan teliti. Lajur ini didapati terdiri sepenuhnya daripada batu karang dan jelas bukan "...lajur batu yang diletakkan secara sengaja." Pada 2013, Ishimura dan yang lain menggunakan sonar berbilang rasuk, ROV dan selam skuba untuk memeriksa ciri berbentuk blok tenggelam dan objek kolumnar serta lubang biru. Mereka tidak menemui bukti tiang antropogenik yang terdiri daripada tiang basalt mahupun sebarang bukti bahawa tiang bawah air adalah struktur buatan manusia. Mereka juga membuat kesimpulan bahawa lubang biru adalah lubang benam yang terbentuk di batu kapur terumbu semasa paras laut rendah paras maksimum glasier. Teori benua yang hilang Nan Madol telah ditafsirkan oleh sesetengah pihak sebagai tinggalan salah satu daripada "benua yang hilang" Lemuria atau Mu. Nan Madol ialah salah satu tapak yang dikenal pasti oleh James Churchward sebagai sebahagian daripada benua Mu yang hilang, bermula dalam bukunya pada 1926 The Lost Continent of Mu Motherland of Man. Dalam budaya popular Reruntuhan Nan Madol digunakan sebagai latar cerita perlumbaan yang hilang oleh A. Merritt, The Moon Pool (1918), di mana pulau-pulau itu dipanggil Nan-Tauach dan runtuhan dipanggil Nan-Matal. Nan Madol telah dipaparkan dalam episod dua karya pseudoarchaeological Apocalypse Purba oleh Graham Hancock yang disiarkan di Netflix, di mana dakwaan palsu dibuat mengenai umur tapak tersebut. Pakar dalam geografi dan arkeologi Pasifik telah mencirikan dakwaan Hancock tentang Nan Madol sebagai "sangat menghina nenek moyang [penduduk pulau] Pohnpeian yang mencipta struktur ini", menghubungkannya dengan ideologi "perkauman" dan "ketuanan kulit putih" abad ke-19. Lihat juga Gunung Padang – tapak megalitik buatan manusia yang dibina menggunakan gunung berapi bersambung kolumnar Senarai tempat dengan gunung berapi bersendi kolumnar Nation – sebuah novel yang menonjolkan tamadun maju Pasifik yang hilang Rujukan Catatan Catatan kaki Bibliografi Pautan luar Tapak sesawang rasmi Templat:Daftar Negara Tempat Bersejarah di Negara Bersekutu Micronesia