Φραγκίσκος της Ασίζης

Ο Φραγκίσκος της Ασίζης (ιταλικά: Francesco d’Assisi, Ασίζη, 1181/1182 – Ασίζη, 3 Οκτωβρίου 1226), με κοσμικό όνομα Τζοβάνι ντι Πιέτρο ντι Μπερναρντόνε, και επίσης γνωστός ως ο Φτωχούλης του Θεού, ήταν διάκονος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας από την Ούμπρια, και ιδρυτής του Τάγματος των Φραγκισκανών, μιας δεύτερης τάξης γνωστής ως Αδελφές Κλαρίσσες και μιας τρίτης, γνωστής ως Τρίτη Τάξη των Κανονικών και Τρίτη Τάξη των Λαϊκών, όλες ιδρυμένες υπό την εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας κατά τον Μεσαίωνα. Ξεχωρίζει ως μία από τις σημαντικότερες μορφές της πνευματικότητας στην ιστορία του Χριστιανισμού. Ο σύγχρονος ιστορικός Λιν Γουάιτ τον αποκάλεσε «τον μεγαλύτερο πνευματικό επαναστάτη της δυτικής ιστορίας» σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science. Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε γιός ενός πλούσιου εμπόρου της Ασίζης, και κατέληξε σε μια ζωή απόλυτης φτώχειας και αυστηρής τήρησης των Ευαγγελίων. Το 1219 ταξίδεψε στην Αίγυπτο με σκοπό να μεταστρέψει τον σουλτάνο Αλ-Καμίλ και να θέσει τέλος στη σύγκρουση της Ε΄ Σταυροφορίας. Το 1223 οργάνωσε την πρώτη φάτνη της Γεννήσεως στο πλαίσιο του ετήσιου εορτασμού των Χριστουγέννων στην ιταλική πόλη του Γκρέτσιο. Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ο Φραγκίσκος έλαβε τα στίγματα κατά την εμφάνιση ενός αγγέλου-σεραφείμ σε κατάσταση θρησκευτικής έκστασης το 1224. Στην Αίγυπτο επιχείρησε ανεπιτυχώς τη μεταστροφή των μουσουλμάνων στον χριστιανισμό. Η θρησκευτική του ζωή ήταν λιτή και απλή, και ενθάρρυνε τους ακολούθους του να ζουν με τον ίδιο τρόπο. Αυτός ο τρόπος ζωής δεν έγινε αποδεκτός από ορισμένα από τα νέα μέλη του τάγματος καθώς αυτό μεγάλωνε. Ωστόσο, ο Φραγκίσκος δεν αντιτάχθηκε σε μια αναδιοργάνωση. Αποτελεί την πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη και ευρέως αναγνωρισμένη στην χριστιανική παράδοση περίπτωση ορατής και εξωτερικής στιγματοποίησης. Αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία το 1228 και η εορτή του τιμάται στις 4 Οκτωβρίου. Ανακηρύχτηκε άγιος το 1228 από τον Πάπα Γρηγόριο Θ΄. Η μνήμη του τιμάται στις 4 Οκτωβρίου. Βίος Πρώτα χρόνια Ο Φραγκίσκος της Ασίζης γεννήθηκε με το όνομα Τζοβάνι και ήταν ο μεγαλύτερος από τα επτά παιδιά του Πιέτρο ντι Μπερναρντόνε ντέι Μοριτσόνι και της ευγενούς προβηγκιανής Ιωάννας (γνωστής ως Πίκα) από το Μπορλέμον, με την οποία ο Πιέτρο παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το 1180, μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου. Είχε τουλάχιστον έναν ακόμη αδελφό, με το όνομα Άντζελο. Ο πατέρας του ήταν εύπορος έμπορος υφασμάτων, μέλος της αστικής τάξης της Ασίζης, και ταξίδευε συνεχώς στα εμπορικά πανυγήρια της Γαλλίας που πραγματοποιούνταν μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με ορισμένες εκδοχές, η αγάπη του για αυτή τη χώρα ήταν ο λόγος για τον οποίο ο πατέρας του τον αποκάλεσε αργότερα «Φραντσέσκο» ή «ο μικρός Γάλλος»: είναι επίσης πιθανό ο Φραγκίσκος να έγινε αργότερα γνωστός με αυτό το όνομα λόγω της αγάπης του για τη γαλλική γλώσσα και τα τραγούδια των τροβαδούρων. Έλαβε τη συνηθισμένη εκπαίδευση της εποχής, μαθαίνοντας και λατινικά. Ως νέος έζησε μια ξέγνοιαστη ζωή: δεν δίσταζε να ξοδεύει χρήματα όταν βρισκόταν με τους φίλους του, στις συχνές περιπλανήσεις τους, ούτε στο να δίνει γενναίοδωρα βοηθήματα. Όπως κάθε γιος ενός πλούσιου ανθρώπου, είχε φιλοδοξίες να επιτύχει. Καλομαθημένος από τους γονείς του, ο Φραγκίσκος ζούσε τη χαρούμενη ζωή που ήταν τυπική για έναν εύπορο νέο. Σε νεαρή ηλικία έγινε λάτρης των τροβαδούρων και τον γοήτευε οτιδήποτε υπεράλπειο. Ο Φραγκίσκος ήταν όμορφος, ευφυής, ευγενικός και του άρεσαν τα κομψά ρούχα. Ξόδευε χρήματα απλόχερα. Αν και πολλοί αγιογράφοι σχολιάζουν τα λαμπερά ρούχα του Φραγκίσκου, τους πλούσιους φίλους του και την αγάπη του για τις απολαύσεις, οι ενδείξεις απογοήτευσής του από τον κόσμο γύρω του εμφανίστηκαν αρκετά νωρίς στη ζωή του, όπως φαίνεται στην «ιστορία του ζητιάνου». Σε αυτή τη διήγηση, ο Φραγκίσκος πουλούσε υφάσματα και βελούδα στην αγορά εκ μέρους του πατέρα του, όταν ένας ζητιάνος τον πλησίασε και του ζήτησε ένα βοήθημα. Αφού ολοκλήρωσε τη συναλλαγή του, ο Φραγκίσκος εγκατέλειψε τα εμπορεύματά του και έτρεξε πίσω από τον ζητιάνο. Όταν τον βρήκε, του έδωσε όλα όσα είχε στο πουγκί του. Οι φίλοι του Φραγκίσκου τον χλεύασαν για τη φιλανθρωπία του, ενώ ο πατέρας του τον μάλωσε με οργή. Στα νεανικά του χρόνια, η Ασίζη ήταν ήδη βυθισμένη σε συγκρούσεις για τη διεκδίκηση της αυτονομίας της από την γερμανική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το 1197, η πόλη κατάφερε να αποτινάξει τη γερμανική εξουσία. Από το 1198 το παπικό κράτος βρισκόταν σε σύγκρουση με την εν λόγω Αυτοκρατορία, και ο Φραγκίσκος εντάχθηκε στον παπικό στρατό υπό τις διαταγές του Γκωτιέ Γ΄ του Μπριέν εναντίον των Γερμανών. Το 1202 η Ασίζη ενεπλάκη σε νέο πόλεμο εναντίον της Περούτζα, η οποία υποστηριζόταν από εξόριστους ευγενείς της Ασίζης. Στη μάχη του Πόντε Σαν Τζοβάνι, γνωστή στα ιταλικά ως μάχη του Κολεστράντα, τον Νοέμβριο του 1202, ο Φραγκίσκος αιχμαλωτίστηκε και παρέμεινε αιχμάλωτος για τουλάχιστον έναν χρόνο. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, μια ασθένεια τον οδήγησε να επανεξετάσει τη ζωή του. Ωστόσο, με την επιστροφή του στην Ασίζη το 1203, ο Φραγκίσκος επέστρεψε στην ξέγνοιαστη ζωή του. Δύο χρόνια αργότερα, ο Φραγκίσκος αναχώρησε για την Απουλία για να καταταγεί στον στρατό του Γκωτιέ Γ΄ του Μπριέν. Καθώς πορευόταν προς τη μάχη, ένα βράδυ στο Σπολέτο άκουσε μια φωνή που του συνέστηνε να επιστρέψει στην Ασίζη. Έτσι και έκανε, επιστρέφοντας προς έκπληξη όσων τον είδαν, πάντα εύθυμος αλλά τώρα βυθισμένος σε μοναχικούς στοχασμούς. Άρχισε να δείχνει συμπεριφορά αποστασιοποίησης από τα εγκόσμια. Μια ημέρα, όταν βρισκόταν σε κατάσταση ηρεμίας και γαλήνης, οι φίλοι του τον ρώτησαν αν σκεφτόταν να παντρευτεί, και εκείνος απάντησε: «Έχετε δίκιο, σκέφτομαι να παντρευτώ, και η γυναίκα με την οποία σκοπεύω να δεσμευτώ είναι τόσο ευγενής, τόσο πλούσια, τόσο καλή, που κανένας από εσάς δεν είδε ποτέ άλλη όμοιά της». Εκείνη τη στιγμή ούτε ο ίδιος ήξερε ακριβώς ποιον δρόμο θα ακολουθούσε από εκεί και πέρα. Ήταν μετά από στοχασμούς και προσευχές που κατάλαβε πως η κυρία στην οποία αναφερόταν ήταν η φτώχεια. Η κορύφωση της μεταμόρφωσής του σημειώθηκε όταν, κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος στη Ρώμη, ο Φραγκίσκος ενώθηκε με τους φτωχούς για να ζητιανέψει στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Πέρασε κάποιο διάστημα σε ερημικά μέρη, ζητώντας από τον Θεό θεία φώτιση. Συμβίωσε με λεπρούς, τους οποίους προηγουμένως του φαινόταν «εξαιρετικά πικρό» να αντικρίζει. Ο Φραγκίσκος είπε ότι είχε ένα μυστικό όραμα του Ιησού Χριστού στο εγκαταλελειμμένο παρεκκλήσι του Σαν Νταμιάν, στα περίχωρα της Ασίζης, κατά την οποία ο σταυρός του Σαν Νταμιάν, του Εσταυρωμένου Χριστού, του είπε: «Φραγκίσκο, Φραγκίσκο, πήγαινε και επισκεύασε την εκκλησία μου, που, όπως βλέπεις, καταρρέει». Ο Φραγκίσκος ερμήνευσε ότι αναφερόταν στην ερειπωμένη εκκλησία στην οποία προσευχόταν εκείνη τη στιγμή, και έτσι πούλησε μερικά υφάσματα από το κατάστημα του πατέρα του για να βοηθήσει τον ιερέα του τόπου. Στη συνέχεια αποφάσισε να πουλήσει το άλογο και τα εμπορεύματα του πατέρα του στο Φολίνιο, επέστρεψε στο Σαν Νταμιάν με τα χρήματα που κέρδισε και τα πρόσφερε στον ιερέα, ο οποίος όμως τα αρνήθηκε. Όταν ο ιερέας αρνήθηκε να δεχτεί τα παράνομα κέρδη, ο Φραγκίσκος, αγανακτισμένος, πέταξε τα νομίσματα στο έδαφος. Έπειτα αφιερώθηκε στην ανακατασκευή του παρεκκλησίου του Σαν Νταμιάν. Ο πατέρας του, αντιλαμβανόμενος τη συμπεριφορά του γιου του, ξεκίνησε θυμωμένος να τον αναζητήσει, αλλά ο Φραγκίσκος ήταν κρυμμένος και δεν τον βρήκε. Έναν μήνα αργότερα ήταν ο ίδιος που αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον πατέρα του. Στον δρόμο προς το σπίτι του, οι άνθρωποι που συνάντησε τον υποδέχθηκαν εχθρικά και, θεωρώντας τον τρελό, του πέταξαν πέτρες και λάσπη. Ο Φραγκίσκος ενωπίον των εκκλησιαστικών αρχών Ο πατέρας του τον επέπληξε σκληρά, σε τέτοιο βαθμό ώστε τον αλυσόδεσε και τον έκλεισε σε ένα μπουντρούμι. Όταν ο οργισμένος πατέρας του απουσίαζε για εργασιακούς λόγους, η μητέρα του τον απελευθέρωσε από τις αλυσίδες. Όταν εκείνος επέστρεψε, ήταν εκείνη που δέχτηκε τις επιπλήξεις του κυρίου του σπιτιού, και αυτός αναζήτησε ξανά τον Φραγκίσκο στο Σαν Νταμιάν, αλλά ο Φραγκίσκος στάθηκε ήρεμος και του επανέλαβε ότι θα αντιμετώπιζε τα πάντα από αγάπη προς τον Χριστό. Ο Πιέτρο ντι Μπερναρντόνε, περισσότερο ανήσυχος για την απώλεια της περιουσίας του, προσέφυγε στις πολιτικές αρχές για να τον εξαναγκάσει να παρουσιαστεί, όμως ο νεαρός αρνήθηκε, με το επιχείρημα ότι δεν ανήκε πλέον στη δικαιοδοσία της πολιτικής εξουσίας. Έτσι, οι αρχές άφησαν την υπόθεση στα χέρια της Εκκλησίας. Ο Φραγκίσκος υπάκουσε στο κάλεσμα της εκκλησιαστικής αρχής. Μπροστά στην απαίτηση να επιστρέψει τα χρήματα, με παρουσία του πατέρα του και του Γκουίντο, επισκόπου της Ασίζης, όχι μόνο το έκανε, αλλά απογυμνώθηκε από όλα του τα ενδύματα, εμφανιζόμενος γυμνός ενώπιον των δικαστών και ανακηρύσσοντας από εκείνη τη στιγμή τον Θεό ως τον αληθινό του Πατέρα. Μπροστά σε αυτό, ο επίσκοπος τον αγκάλιασε και τον σκέπασε με τον μανδύα του. Κατά τους επόμενους μήνες, ο Φραγκίσκος περιπλανήθηκε ως ζητιάνος στους λόφους πίσω από την Ασίζη. Πέρασε κάποιο διάστημα σε ένα γειτονικό μοναστήρι, εργαζόμενος ως λαντζιέρης. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το Γκούμπιο, όπου ένας φίλος του έδωσε ελεημοσύνη, έναν μανδύα, μια ζώνη και ένα προσκυνητικό ραβδί. Επιστρέφοντας στην Ασίζη, ο Φραγκίσκος διέσχισε την πόλη ζητώντας πέτρες για την αποκατάσταση του Σαν Νταμιάν. Τις μετέφερε στο παλαιό παρεκκλήσι, τις τοποθέτησε ο ίδιος και, με τον καιρό, το ανακατασκεύασε. Για δύο χρόνια, ο Φραγκίσκος αγκάλιασε τη ζωή του μετανοητή, κατά τη διάρκεια της οποίας αποκατέστησε διάφορα ερειπωμένα παρεκκλήσια στα περίχωρα της Ασίζης, μεταξύ αυτών το Σαν Πιέτρο ιν Σπίνα (στην περιοχή του Σαν Πετρινιάνο, στην κοιλάδα, περίπου ένα χιλιόμετρο από το σημερινό Ριβοτόρτο, σε ιδιωτική ιδιοκτησία και εκ νέου σε ερείπια), και την Πορτσιούνκολα, το μικρό παρεκκλήσι της Σάντα Μαρία ντέγκλι Άντζελι στην πεδιάδα ακριβώς κάτω από την πόλη. Αυτή έγινε αργότερα η αγαπημένη κατοικία του Φραγκίσκου. Σταδιακά, αφιερώθηκε στη φροντίδα των λεπρών στις αποικίες λεπρών κοντά στην Ασίζη. Απαρχές του τάγματος των Φραγκισκανών Ελάσσονες αδελφοί Ένα πρωινό του Φεβρουαρίου του 1208, ο Φραγκίσκος συμμετείχε σε μια λειτουργία στο παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας των Αγγέλων, κοντά στο οποίο είχε χτιστεί μια καλύβα. Το Ευαγγέλιο της ημέρας ήταν «Η αποστολή των δώδεκα», από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, στο οποίο οι μαθητές του Ιησού λαμβάνουν την εντολή να πάνε και να διακηρύξουν ότι η Βασιλεία του Θεού πλησιάζει. Ο Φραγκίσκος ένιωσε έμπνευση να αφιερωθεί σε μια ζωή φτώχειας. Εκεί ήταν που έλαβε την οριστική αποκάλυψη της αποστολής του, πιθανότατα στις 24 Φεβρουαρίου 1208, όταν άκουσε αυτά τα λόγια του Ευαγγελίου: «….και υπάγοντες κηρύττετε λέγοντες, Ότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών. Ασθενούντες θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια εκβάλλετε, δωρεάν λάβατε, δωρεάν δότε. Μην έχετε χρυσόν, μηδέ άργυρον, μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας σας. Μη σακκίον δια την οδόν, μηδέ δυο χιτώνας, μηδέ υποδήματα, μηδέ ράβδον….» (Ματθαίου Ι,7-9). Αφού προμηθεύτηκε έναν χιτώνα από χοντρό μαλλί, το ένδυμα που φορούσαν τότε οι φτωχότεροι αγρότες της Ούμπριας, ο Φραγκίσκος τον έδεσε με ένα σχοινί με κόμπους και αφιερώθηκε στο να προτρέπει τους ανθρώπους της υπαίθρου στη μετάνοια, την αδελφική αγάπη και την ειρήνη. Το κήρυγμά του προς τον απλό λαό ήταν ασυνήθιστο, καθώς ο Φραγκίσκος δεν είχε άδεια να κηρύττει. Έτσι, εγκατέλειψε την επιδίωξή του να ανακατασκευάζει εκκλησίες και στράφηκε στην αυστηρή ζωή και στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Αφού υπέμεινε τους χλευασμούς όσων τον έβλεπαν ντυμένο σχεδόν με κουρέλια, τώρα το μήνυμά του ακουγόταν με προσοχή και, σε αντίθεση με άλλες μεταρρυθμιστικές ομάδες της εποχής, το δικό του δεν ήταν μήνυμα καταγγελιών ή αναθεμάτων. Το παράδειγμα του Φραγκίσκου προσέλκυσε και άλλους. Μέσα σε έναν χρόνο είχε 11 ακολούθους. Οι αδελφοί ζούσαν μια απλή ζωή στην εγκαταλελειμμένη αποικία λεπρών του Ρίβο Τόρτο, κοντά στην Ασίζη. Περνούσαν μεγάλο μέρος του χρόνου τους περιπλανώμενοι στις ορεινές περιοχές της Ούμπριας και, με την ειλικρίνειά τους προς τους ανθρώπους που συναντούσαν, συχνά τους προκαλούσαν βαθιά εντύπωση. Μέσα σε λίγους μήνες οι μαθητές του ήταν έντεκα: ο Μπερνάρντο ντι Κινταβάλε, ο Πέδρο Κατάνι, ο Τζιλ, ο Μόρικο, ο Μπάρμπαρο, ο Σαμπατίνο, ο Μπερνάρντο Βιτζιλάντε, ο Ιωάννης του Σαν Κονστάντσο, ο Άντζελο Τανκρέντο, ο Φίλιππος και ο Τζοβάνι ντε λα Καπέλα. Μέσα στη φτώχεια που ο Φραγκίσκος κήρυττε και ζητούσε, οι αδελφοί εκτελούσαν τις καθημερινές τους εργασίες φροντίζοντας λεπρούς, απασχολούμενοι σε ταπεινές εργασίες για μοναστήρια και ιδιωτικές κατοικίες και δουλεύοντας για αγρότες. Ωστόσο, οι καθημερινές ανάγκες καθιστούσαν αναπόφευκτη τη συλλογή ελεημοσύνης, έργο που ο Φραγκίσκος ενθάρρυνε με χαρά, επειδή είχε επιλέξει τον δρόμο της φτώχειας. Ξεκίνησε επίσης η διάδοση του ευαγγελικού μηνύματος και, γι’ αυτό, τους παρότρυνε να ταξιδεύουν ανά δύο. Το 1209, ο Φραγκίσκος συνέταξε έναν απλό κανόνα για τους ακολούθους του («αδελφούς»), τη Regula primitiva ή «Πρωτόγονο Κανόνα», ο οποίος προερχόταν από στίχους της Βίβλου. Ο κανόνας ήταν «να ακολουθούν τις διδασκαλίες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να βαδίζουν στα ίχνη του». Στη συνέχεια, οδήγησε 11 ακολούθους στη Ρώμη για να ζητήσει άδεια από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ να ιδρύσει ένα νέο θρησκευτικό τάγμα. Ακρόαση ενωπίον του πάπα για την έγκριση του φραγκισκανικού κανόνα Είτε τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1209, ο Φραγκίσκος αποφάσισε να παρουσιαστεί ενώπιον του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ για να του εγκρίνει τον πρώτο κανόνα του Τάγματος. Με αυτόν τον σκοπό, εκείνος και οι σύντροφοί του ξεκίνησαν το ταξίδι προς τη Ρώμη. Φτάνοντας στη Ρώμη, οι αδελφοί συνάντησαν τον επίσκοπο Γκουίντο της Ασίζης, ο οποίος συνοδευόταν από τον Τζοβάνι ντι Σαν Πάολο, καρδινάλιο-επίσκοπο της Σαμπίνα. Ο καρδινάλιος, που ήταν ο εξομολόγος του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, συμπάθησε αμέσως τον Φραγκίσκο και δέχτηκε να τον εκπροσωπήσει ενώπιον του πάπα. Έπειτα από αρκετές ημέρες, ο πάπας συμφώνησε να δεχτεί την ομάδα ανεπίσημα, προσθέτοντας ότι, όταν ο Θεός αύξανε την ομάδα σε χάρη και αριθμό, θα μπορούσαν να επιστρέψουν για επίσημη ακρόαση. Η ομάδα κουρεύτηκε με τον εκκλησιαστικό τρόπο (τονσούρα). Αυτό ήταν σημαντικό εν μέρει επειδή αναγνώριζε την εξουσία της Εκκλησίας και απέτρεπε το ενδεχόμενο οι ακόλουθοί τους να κατηγορηθούν για αίρεση, όπως είχε συμβεί με τους Βαλδένσιους δεκαετίες νωρίτερα. Παρότι αρκετοί από τους συμβούλους του πάπα θεωρούσαν ότι ο τρόπος ζωής που πρότεινε ο Φραγκίσκος ήταν ανασφαλής και μη πρακτικός, ύστερα από ένα όνειρο στο οποίο είδε τον Φραγκίσκο να στηρίζει τη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού, ο πάπας αποφάσισε να στηρίξει το τάγμα του Φραγκίσκου. Σύμφωνα με την παράδοση, αυτό συνέβη στις 16 Απριλίου 1210 και αποτέλεσε την επίσημη ίδρυση του Φραγκισκανικού Τάγματος. Η ομάδα, που τότε ονομαζόταν «Ελάσσονες Αδελφοί» (Τάγμα των Ελασσόνων Αδελφών, γνωστό και ως Τάγμα των Φραγκισκανών ή Σεραφικό Τάγμα), επικεντρώθηκε στην Πορτσιούνκολα και κήρυξε αρχικά στην Ούμπρια, πριν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ιταλία. Ο Φραγκίσκος χειροτονήθηκε αργότερα διάκονος, αλλά όχι ιερέας. Ο πάπας τελικά ενέκρινε προφορικά τον κανόνα, όταν πείστηκε ότι η βοήθεια ενός ανθρώπου όπως ο Φραγκίσκος θα ενίσχυε την εικόνα της Εκκλησίας μέσω του κηρύγματός του και της εφαρμογής του Ευαγγελίου. Το περιεχόμενο αυτού του πρώτου κανόνα δεν είναι γνωστό. Ήταν περίπου αυτή την περίοδο (έξι χρόνια μετά τη μεταστροφή του, σύμφωνα με τον Τομάσο ντα Τσελάνο) που ίδρυσε, μαζί με την Κλάρα της Ασίζης, το λεγόμενο δεύτερο τάγμα. Το Τάγμα της Αγίας Κλάρας Από εκείνη τη στιγμή, το νέο τάγμα αναπτύχθηκε γρήγορα. Ακούγοντας τον Φραγκίσκο να κηρύττει στην εκκλησία του Αγίου Ρουφίνου στην Ασίζη το 1211, η νεαρή ευγενής Κλάρα της Ασίζης αποφάσισε να ζήσει όπως εκείνος. Ο ξάδελφός της Ρουφίνος θέλησε επίσης να ενταχθεί. Τη νύχτα της Κυριακής των Βαΐων, στις 28 Μαρτίου 1212, η Κλάρα εγκατέλειψε κρυφά το παλάτι της οικογένειάς της. Ο Φραγκίσκος τη δέχτηκε στην Πορτσιούνκολα και έτσι ίδρυσε το Τάγμα της Αγίας Κλάρας. Έδωσε στην Κλάρα ένα θρησκευτικό ένδυμα, παρόμοιο με το δικό του, πριν στεγάσει εκείνη, τη μικρότερη αδελφή της Κατερίνα και άλλες νεαρές γυναίκες σε ένα κοντινό μοναστήρι βενεδικτίνων μοναχών, έως ότου ο Φραγκίσκος μπορέσει να τους εξασφαλίσει ένα κατάλληλο μοναστήρι. Αργότερα, τις μετέφερε στο Σαν Νταμιάν, σε μικρές καλύβες ή κελιά. Αυτό έγινε το πρώτο μοναστήρι της Δεύτερης Φραγκισκανικής Τάξης ή το Τάγμα της Αγίας Κλάρας. Για όσους δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τις υποθέσεις τους, ο Φραγκίσκος ίδρυσε αργότερα την Τρίτη Τάξη των Αδελφών της Μετανοίας, μια αδελφότητα αποτελούμενη από λαϊκούς ή κληρικούς, των οποίων τα μέλη δεν αποσύρονταν από τον κόσμο ούτε έδιναν θρησκευτικούς όρκους. Αντίθετα, τηρούσαν τις αρχές της φραγκισκανικής ζωής στην καθημερινότητά τους. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Τρίτη Τάξη, που σήμερα ονομάζεται Κοσμικό Φραγκισκανικό Τάγμα, εξαπλώθηκε πέρα από τα όρια της Ιταλίας. Ριβοτόρτο Στον δρόμο της επιστροφής προς την Ασίζη, εκείνος και οι σύντροφοί του εγκαταστάθηκαν σε έναν τόπο που ονομαζόταν Ριβοτόρτο, όπου εδραίωσαν τις αρχές τους για ζωή μέσα στη φτώχεια, ζώντας μαζί με τους τοπικούς αγρότες και φροντίζοντας λεπρούς. Από τότε άρχισαν να αποκαλούν τους εαυτούς τους Ελάσσονες Αδελφοί ή Φραγκισκανούς Αδελφούς (η ιδρυτική ονομασία της αδελφότητας είναι Ordo Fratrum Minorum, συντομογραφία O.F.M.). Μετά την παραμονή στο Ριβοτόρτο, αναζήτησε έδρα για το τάγμα του· για τον σκοπό αυτό ζήτησε τη βοήθεια του επισκόπου Γκουίντο, αλλά δεν έλαβε ευνοϊκή απάντηση. Ένας βενεδικτίνος ηγούμενος του Μόντε Σουμπάσιο ήταν εκείνος που του πρόσφερε το παρεκκλήσι της Πορτσιούνκολα και ένα παρακείμενο κομμάτι γης (κυριολεκτικά το «μικρό μερίδιο», τη «μικρή μερίδα»). Ο Φραγκίσκος το δέχτηκε, όχι όμως ως δώρο, αλλά πληρώνοντας ως ενοίκιο καλάθια με ψάρια. Ανάπτυξη και εξάπλωση του τάγματος Μέσα στο πνεύμα της εποχής των ταξιδιών προς την Ανατολή, επιχείρησε να μεταβεί στη Συρία για τη διάδοση του Ευαγγελίου στη γη των απίστων. Αυτό συνέβη πιθανότατα στα τέλη του 1212 και εκ νέου το 1214. Και οι δύο αυτές προσπάθειες ματαιώθηκαν. Πριν από το 1215, ο αριθμός των αδελφών είχε αυξηθεί, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στη νότια Γαλλία και στα βασίλεια της Ισπανίας. Οι Φραγκισκανοί ταξίδευαν ανά δύο και ζούσαν μαζί με τον απλό λαό. Επιπλέον, ίδρυαν ερημητήρια στα περίχωρα των πόλεων. Σύνοδος του Λατερανού Κατά τη Σύνοδο του Λατερανού του 1215, η οργάνωση απέκτησε ισχυρό νομικό καθεστώς. Εκείνη τη χρονιά αποφασίστηκε ότι κάθε νέο τάγμα έπρεπε να υιοθετήσει τον Κανόνα του αγίου Βενεδίκτου ή εκείνον του αγίου Αυγουστίνου. Για τους Ελάσσονες Αδελφούς δεν υπήρξε ανάγκη για κάτι τέτοιο, καθώς είχαν γίνει δεκτοί έξι χρόνια νωρίτερα (αν και προφορικά και όχι επίσημα). Σε αυτή τη σύνοδο ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ έλαβε το γράμμα Ταυ ως σύμβολο μεταστροφής και σημείο του σταυρού: από τότε και στο εξής, ο Φραγκίσκος υπήρξε αφοσιωμένος σε αυτό το σύμβολο. Την ίδια εποχή, ο καρδινάλιος Ουγκολίνο ντε Σένι πρόσφερε στον ίδιο και στον Άγιο Δομίνικο τη δυνατότητα να προέλθουν καρδινάλιοι από τις τάξεις των ταγμάτων τους. Ο Φραγκίσκος, σύμφωνα με τα χρονικά του Τομάσο ντε Τσελάνο, απάντησε σύμφωνα με τις αρχές του: «Εξοχότατε: οι αδελφοί μου ονομάζονται ελάσσονες αδελφοί, και δεν επιδιώκουν να γίνουν μείζονες. Η κλήση τους τούς διδάσκει να παραμένουν πάντοτε σε ταπεινή κατάσταση. Κρατήστε τους έτσι, ακόμη και παρά τη θέλησή τους, αν η Εξοχότητά σας τούς θεωρεί χρήσιμους για την Εκκλησία. Και ποτέ, σας ικετεύω, μην τους επιτρέψετε να γίνουν ιεράρχες». Η άφεση της Πορτσιούνκολα Το 1216, υπό την παποσύνη του Ονωρίου Γ΄, προωθήθηκε η πλήρης άφεση αμαρτιών υπέρ κάθε προσώπου που θα επισκεπτόταν την εκκλησία της Αγίας Μαρίας των Αγγέλων της Πορτσιούνκολα. Ο Φραγκίσκος έλαβε αυτή τη χάρη από τον πάπα, ώστε το προσκύνημα να πραγματοποιείται μία φορά τον χρόνο, αλλά με έντονη αντίδραση, καθώς λίγοι τόποι μπορούσαν να απολαμβάνουν ένα τόσο υψηλό προνόμιο. Από το 1217 και έπειτα, οργάνωσε γενικές συνάξεις, στις οποίες οι Ελάσσονες Αδελφοί συγκεντρώνονταν για να ανταλλάσσουν εμπειρίες. Για την κατάλληλη οργάνωση των περιοχών στις οποίες είχαν διασκορπιστεί οι αδελφοί, οργάνωσε επίσης επαρχίες ευαγγελισμού. Αποφασισμένος να μεταφέρει το Ευαγγέλιο σε όλους τους λαούς και να αφήσει τον Θεό να τους μεταστρέψει, ο Φραγκίσκος επιχείρησε επανειλημμένα να μεταδώσει το μήνυμά του έξω από την Ιταλία. Ταξίδι στην Ισπανία Περίπου το 1211, ένας καπετάνιος της οικογένειας Μεδράνο κατείχε τη κυριαρχία του κάστρου και της κωμόπολης Αγονθίγιο, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Λογκρόνιο, στην περιοχή Λα Ριόχα της Ισπανίας. Ο γιος του Μεδράνο έπασχε από μια μυστηριώδη και ανίατη ασθένεια. Το 1211, ο Φραγκίσκος της Ασίζης διέσχισε τους ίδιους δρόμους της Αγονθίγιο. Με άγιο τρόπο, επισκέφθηκε το κάστρο Αγονθίγιο των Μεδράνο, έθεσε τα μυστικά του χέρια πάνω στο άρρωστο παιδί και το θεράπευσε θαυματουργικά, εξασφαλίζοντας την επιβίωση του οίκου των Μεδράνο στην Αγονθίγιο. Η οικογένεια Μεδράνο δώρισε γενναιόδωρα ορισμένα εδάφη, συμπεριλαμβανομένου ενός πύργου, που βρίσκονταν κοντά στον ποταμό Έβρο, εντός της πόλης Λογκρόνιο, ως δώρο στον άγιο Φραγκίσκο, όπου εκείνος ίδρυσε το πρώτο ισπανικό μοναστήρι του τάγματός του. Ταξίδι στην Ανατολή Κατά την σύναξη του 1219, το τάγμα γνώρισε τις πρώτες του διαιρέσεις σχετικά με τους κανόνες της φτώχειας που είχε θεσπίσει ο Φραγκίσκος. Ορισμένοι έπεισαν τον καρδινάλιο Ουγκολίνο ντε Σένι να συνομιλήσει μαζί του, ώστε το τάγμα να διοικείται από «σοφότερους» αδελφούς και σύμφωνα με κανόνες όπως εκείνος του αγίου Βενεδίκτου, κάτι στο οποίο ο Φραγκίσκος αντιτάχθηκε, υπογραμμίζοντας τον τρόπο ζωής της ταπεινότητας και της απλότητας. Η καινοτομία που προέκυψε από αυτή τη συνάντηση ήταν η οργάνωση ιεραποστολών στις αποκαλούμενες «παγανιστικές χώρες». Ο ιεραποστολικός αγώνας κατά την Ε΄ Σταυροφορία Στα τέλη της άνοιξης του 1212, ο Φραγκίσκος αναχώρησε προς την Ιερουσαλήμ, αλλά ναυάγησε εξαιτίας καταιγίδας στις ακτές της Δαλματίας, γεγονός που τον υποχρέωσε να επιστρέψει στην Ιταλία. Στις 8 Μαΐου 1213, ο Φραγκίσκος έλαβε ως δώρο από τον κόμη Ορλάντο ντι Κιούζι το δικαίωμα χρήσης του όρους Λα Βέρνα (Αλβέρνα), το οποίο περιέγραψε ως «εξαιρετικά κατάλληλο για όποιον επιθυμεί να κάνει μετάνοια σε τόπο απομακρυσμένο από την ανθρωπότητα». Το βουνό αυτό έγινε ένα από τα αγαπημένα του καταφύγια για προσευχή. Στο πλαίσιο της Ε΄ Σταυροφορίας (1217–1221), το 1219 επιβιβάστηκε με προορισμό την Ανατολή, περνώντας από την Κύπρο, τον Άγιο Ιωάννη της Άκρας και τη Δαμιέτη στο δέλτα του Νείλου, όπου οι σταυροφόροι βρίσκονταν υπό τις διαταγές του δούκα Λεοπόλδου ΣΤ΄ της Αυστρίας. Εκεί, ο Φραγκίσκος τους προειδοποίησε ότι είχε ειδοποιηθεί από τον Θεό να μην εξαπολύσουν καμία επίθεση: ως αντίδραση στα λόγια του, οι σταυροφόροι τον χλεύασαν. Το αποτέλεσμα της επόμενης μάχης υπήρξε καταστροφικό για τους σταυροφόρους. Παρέμεινε στην περιοχή και η εκτίμηση προς το πρόσωπό του αυξανόταν, ενώ μάλιστα ορισμένοι ιππότες εγκατέλειψαν τα όπλα για να γίνουν ελάσσονες αδελφοί. Σύμφωνα με ορισμένες μεταγενέστερες πηγές, ο σουλτάνος παραχώρησε στον Φραγκίσκο άδεια να επισκεφθεί τους ιερούς τόπους των Αγίων Τόπων και ακόμη και να κηρύξει εκεί. Το μόνο που μπορεί να διατυπωθεί με βεβαιότητα είναι ότι ο Φραγκίσκος και ο σύντροφος του εγκατέλειψαν το στρατόπεδο των σταυροφόρων για να κατευθυνθούν προς την Άκρα, απ’ όπου επιβιβάστηκαν για την Ιταλία κατά το δεύτερο μισό του 1220. Ο Φραγκίσκος ενωπίον του σουλτάνου της Αιγύπτου Ο Φραγκίσκος έθεσε ως αποστολή του τον προσυλητισμό των μουσουλμάνων. Για τον σκοπό αυτό συνοδεύτηκε από τον αδελφό Ιλλουμινάτο, ώστε να εισχωρήσει σε εκείνες τις περιοχές· όταν συνάντησε τους πρώτους σαρακηνούς στρατιώτες, ξυλοκοπήθηκε, αλλά αμέσως ζήτησε να οδηγηθεί ενώπιον του σουλτάνου της Αιγύπτου Αλ-Καμίλ. Κατά την Ε΄ Σταυροφορία, το 1219, ο Φραγκίσκος πήγε στην Αίγυπτο, όπου οι σταυροφόροι είχαν στρατοπεδεύσει για περισσότερο από έναν χρόνο πολιορκώντας την οχυρωμένη πόλη της Δαμιέτης. Τον συνόδευε ο αδελφός Ιλλουμινάτος του Αρτσέ και προσδοκούσε είτε να μεταστρέψει τον σουλτάνο της Αιγύπτου είτε να πεθάνει προσπαθώντας. Ο σουλτάνος, Αλ-Καμίλ, ανιψιός του Σαλαντίν, είχε διαδεχθεί τον πατέρα του ως σουλτάνος της Αιγύπτου το 1218 και είχε στρατοπεδεύσει ανάντη της Δαμιέτης. Στις 29 Αυγούστου 1219, οι χριστιανοί εξαπέλυσαν μια αιματηρή και μάταιη επίθεση εναντίον της πόλης, μετά την οποία και οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε ανακωχή διάρκειας τεσσάρων εβδομάδων. Πιθανότατα κατά τη διάρκεια αυτού του διαλείμματος, ο Φραγκίσκος και ο σύντροφός του διέσχισαν τα σύνορα, πηγαίνοντας προς την πλευρά των μουσουλμάνων, και οδηγήθηκαν ενώπιον του σουλτάνου, παραμένοντας στο στρατόπεδό του για μερικές ημέρες. Οι αναφορές δεν παρέχουν πληροφορίες για το τι συνέβη κατά τη συνάντηση, πέρα από το ότι ο σουλτάνος υποδέχθηκε τον Φραγκίσκο με καλοσύνη και ότι ο Φραγκίσκος κήρυξε στους μουσουλμάνους. Επέστρεψε σώος και αβλαβής. Καμία γνωστή αραβική πηγή δεν μνημονεύει την επίσκεψη. Σύμφωνα με τα χρονικά του Μποναβεντούρα, ο Φραγκίσκος, στην επιθυμία του να τον μεταστρέψει στον χριστιανισμό, κάλεσε τους μουσουλμάνους θρησκευτικούς λειτουργούς να εισέλθουν μαζί του σε μια μεγάλη φωτιά, για να αποδειχθεί ποια θρησκεία ήταν η αληθινή, κάπως σαν ορδαλία. Οι μουλάδες απέφυγαν την πρόταση. Ο Φραγκίσκος προσφέρθηκε να εισέλθει μόνος και προκάλεσε τον σουλτάνο ότι, αν έβγαινε αβλαβής, εκείνος θα μεταστρεφόταν στον χριστιανισμό και θα παρακινούσε τον λαό του να πράξει το ίδιο, κάτι που επίσης απορρίφθηκε από τον ηγεμόνα. Τελικά, οι προσδοκίες του διαψεύστηκαν. Ως ένδειξη αναγνώρισης, ο σουλτάνος της Αιγύπτου παρέδωσε στον Φραγκίσκο ένα λεπτοδουλεμένο κέρας από ελεφαντόδοντο, το οποίο θα λειτουργούσε ως είδος διαβατηρίου σε μουσουλμανικές χώρες και το οποίο φυλάσσεται στη Βασιλική της Ασίζης. Αργότερα, ο Φραγκίσκος έλαβε από τον εμίρη αλ-Μου’αζάμ της Δαμασκού, αδελφό του αλ-Καμίλ, άδεια μόνο για να επισκεφθεί τη Συρία και τους Αγίους Τόπους. Με βάση ένα κήρυγμα του 1267 του Μποναβεντούρα, μεταγενέστερες πηγές αναφέρουν ότι ο σουλτάνος μεταστράφηκε κρυφά ή δέχτηκε το βάπτισμα στο νεκροκρέβατό του ως αποτέλεσμα της συνάντησής του με τον Φραγκίσκο. Κρίση και αναδιοργάνωση Κατά την απουσία του, το τάγμα υπέστη κρίση: υπήρξαν διχόνοιες, έλλειψη οργάνωσης και διαφωνίες σχετικά με τη σκληρή καθημερινή ζωή. Μια φήμη για τον θάνατο του Φραγκίσκου στην Ανατολή έδωσε αφορμή για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, μεταξύ των οποίων ορισμένα πειθαρχικά μέτρα, νηστείες και ακόμη και η ίδρυση οίκου σπουδών στην Μπολόνια. Πολλοί θεώρησαν αυτές τις αλλαγές αντίθετες προς την αρχική ιδέα του Φραγκίσκου. Το συνεχώς αυξανόμενο τάγμα των αδελφών χωρίστηκε σε επαρχίες: στάλθηκαν ομάδες στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία και την Ισπανία, καθώς και στην Ανατολή. Όταν έλαβε την είδηση του μαρτυρίου πέντε αδελφών στο Μαρόκο, ο Φραγκίσκος επέστρεψε στην Ιταλία περνώντας από τη Βενετία. Τότε ο καρδινάλιος Ουγκολίνο ντι Κόντι ορίστηκε από τον πάπα προστάτης του τάγματος. Ένας ακόμη λόγος για την επιστροφή του Φραγκίσκου στην Ιταλία ήταν ότι το Φραγκισκανικό Τάγμα είχε αναπτυχθεί με πρωτοφανή ρυθμό σε σύγκριση με τα προγενέστερα θρησκευτικά τάγματα, όμως η οργανωτική του πολυπλοκότητα δεν είχε συμβαδίσει με αυτή την ανάπτυξη και σχεδόν δεν διέθετε άλλο μέσο διακυβέρνησης πέρα από το παράδειγμα του Φραγκίσκου και την απλή του κανόνα. Για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, ο Φραγκίσκος συνέταξε έναν νέο, πιο λεπτομερή κανόνα, τον «Πρώτο Κανόνα» ή «Κανόνα χωρίς παπική βούλα» (Regula prima, Regula non bullata), που επαναβεβαίωνε την αφοσίωση στη φτώχεια και την αποστολική ζωή. Ωστόσο, εισήγαγε και μεγαλύτερη θεσμική δομή, η οποία όμως δεν επικυρώθηκε ποτέ επίσημα από τον πάπα. Ο αδελφός Πέτρος διαδέχθηκε τον αδελφό Ηλία ως βικάριος του Φραγκίσκου. Δύο χρόνια αργότερα, ο Φραγκίσκος τροποποίησε τον «Πρώτο Κανόνα» και δημιούργησε το «Δεύτερο Κανόνα» ή «Κανόνα με βούλα», η οποία εγκρίθηκε από τον πάπα Ονώριο Γ΄ στις 29 Νοεμβρίου 1223. Ως επίσημος κανόνας του τάγματος, προέτρεπε τους αδελφούς να «τηρούν το Άγιο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ζώντας σε υπακοή, χωρίς τίποτε ως ιδιοκτησία και εν αγνότητα». Επιπλέον, καθόριζε κανόνες για την πειθαρχία, το κήρυγμα και την είσοδο στο τάγμα. Αφού ο κανόνας επικυρώθηκε από τον πάπα, ο Φραγκίσκος αποσύρθηκε ολοένα και περισσότερο από τις εξωτερικές υποθέσεις. Το 1221 και το 1222 διέσχισε την Ιταλία, πρώτα προς τον νότο έως την Κατάνια στη Σικελία και έπειτα προς βορρά έως τη Μπολόνια. Οι νέες διατάξεις προέβλεπαν έναν νέο Γενικό Υπουργό και έναν νέο κανόνα, εκείνον του 1221 (Κανόνας χωρίς βούλα), ο οποίος, μεταξύ άλλων θεμάτων, ρύθμιζε το έτος δοκιμασίας, την απαγόρευση της περιπλάνησης και της ανυπακοής σε εντολές αντίθετες προς τις φραγκισκανικές αρχές. Η Γ΄ Τάξη του Τάγματος Μπροστά στην αύξηση των κλήσεων προς τη θρησκευτική ζωή και στον κίνδυνο ένταξης ανθρώπων με αμφίβολη πνευματική κλίση, δημιουργήθηκε η λεγόμενη Τρίτη Τάξη, ώστε να επιτραπεί σε λαϊκούς άνδρες και γυναίκες να ζουν το Ευαγγέλιο ακολουθώντας τα ίχνη του Φραγκίσκου. Απέκτησε νομικό καθεστώς το 1221, επίσης με τη βοήθεια του καρδιναλίου Ουγκολίνο ντι Κόντι. Το περιεχόμενό της διασώζεται σε μεταγενέστερα κείμενα, καθώς το πρωτότυπο χάθηκε. Αποτελούνταν από δεκατρία κεφάλαια, στα οποία ρυθμιζόταν ο προσωπικός αγιασμός των τριταξιτών, η κοινωνική τους ζωή και η οργάνωση της νέας αδελφότητας. Υπό την εκ νέου επιρροή του ίδιου καρδιναλίου, το τάγμα άνοιξε ξανά το μοναστήρι της Μπολόνια για σπουδές, παρά την πεποίθηση του Φραγκίσκου για την πρωτοκαθεδρία της προσευχής και του κηρύγματος των Ευαγγελίων έναντι της τυπικής εκπαίδευσης. Ο Κανόνας του Άγιου Φραγκίσκου Υπό την επιμονή των ιερέων του τάγματος, υποχρεώθηκε να συντάξει έναν νέο κανόνα, καθώς ορισμένοι αντίπαλοι του τότε ισχύοντος θεωρούσαν ότι στερούνταν συνοχής και σαφήνειας, και ότι αυτό τον εμπόδιζε να λάβει οριστική έγκριση από την Αγία Έδρα. Για άλλη μία φορά αποδέχθηκε τις απαιτήσεις. Για τον σκοπό αυτό αποσύρθηκε δύο φορές στο ερημητήριο του Φόντε Κολόμπο, κοντά στο Ριέτι, για να συντάξει έναν οριστικό κανόνα μέσα σε νηστεία και προσευχή. Στις 29 Νοεμβρίου 1223, με νέα συμμετοχή του καρδιναλίου Ουγκολίνο ντι Σένι, ο κανόνας έλαβε την οριστική του μορφή και εγκρίθηκε από τον πάπα Ονώριο Γ΄. Χριστούγεννα στο Γκρέτσιο Αφού ολοκληρώθηκε το έργο της έγκρισης του οριστικού κανόνα, ο Φραγκίσκος αποφάσισε να επιστρέψει στην Ούμπρια. Λόγω της εγγύτητας των Χριστουγέννων, για τα οποία έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη, θέλησε να τα εορτάσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο εκείνο το έτος 1223. Για αυτό, προσκάλεσε έναν ευγενή της πόλης Γκρέτσιο, ονόματι Ιωάννη, να γιορτάσουν τη γέννηση του Ιησού Χριστού σε έναν λόφο, περιτριγυρισμένο από δέντρα και γεμάτο σπηλιές, σε κτήμα που του ανήκε. Επιδίωξε η εορτή να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με τη Γέννηση του Ιησού από τη Ναζαρέτ και έστησε μια φάτνη με ζώα και άχυρο. Κάτοικοι και αδελφοί από τις γύρω περιοχές προσήλθαν στη λειτουργία σε πομπή. Εκεί ο Φραγκίσκος παρέστη ως διάκονος και κήρυξε ένα κήρυγμα. Αν και δεν ήταν η πρώτη τέτοια εορταστική εκδήλωση, θεωρείται σημαντικό θρησκευτικό γεγονός, μια μοναδική γιορτή. Επίσης, θεωρείται ότι σε αυτή την εορτή ο άγιος Φραγκίσκος επινόησε τη Φάτνη της Γεννήσεως, δηλαδή τις πλαστικές αναπαραστάσεις της γέννησης του Χριστού. Τα στίγματα Τον Ιούνιο του 1224, ο Φραγκίσκος συμμετείχε σε αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο γενικό κεφάλαιο του τάγματος. Στις αρχές Αυγούστου αποφάσισε να ταξιδέψει σε έναν απομονωμένο τόπο που ονομαζόταν Όρος Αλβέρνα, περίπου 160 χιλιόμετρα βόρεια της Ασίζης. Για το ταξίδι αυτό επέλεξε μερικούς από τους συντρόφους του: τον Λέοντα, τον Άγγελο, τον Ιλλουμινάτο, τον Ρουφίνο και τον Μασσαίο, στον οποίο ανέθεσε την ηγεσία της ομάδας. Όταν βρέθηκε στην κορυφή, τον επισκέφθηκε ο κόμης Ορλάνδος του Κιούζι, ο οποίος έφερνε προμήθειες στους αδελφούς. Ο Φραγκίσκος του ζήτησε να του κατασκευάσει μια καλύβα σε μορφή κελιού, όπου κατόπιν αποσύρθηκε. Η προσευχή κατείχε κεντρική θέση στη ζωή του Φραγκίσκου. Για τον λόγο αυτό επιζητούσε την ερημιτική ζωή, τη σιωπή και την εσωτερική μοναξιά. Ενίσχυε τις δεήσεις του με γονυκλισίες, νηστεία και ακόμη και με έντονες σωματικές εκφράσεις. Ενώ προσευχόταν στο όρος Βέρνα, κατά τη διάρκεια νηστείας σαράντα ημερών ως προετοιμασία για την εορτή του Αρχάγγελου Μιχαήλ (29 Σεπτεμβρίου), λέγεται ότι είχε ένα όραμα στις 17 Σεπτεμβρίου 1224, τρεις ημέρες μετά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ως αποτέλεσμα του οποίου ο Φραγκίσκος έλαβε τα στίγματα. Σε εκείνον τον τόπο, ο αδελφός Λέων υπήρξε μάρτυρας των στιγμών της απομόνωσής του: θρήνων για το μέλλον του τάγματος και καταστάσεων έκστασης. Όταν αντιλήφθηκε ότι τον παρακολουθούσαν, αποφάσισε να αποσυρθεί σε ακόμη πιο απομονωμένο σημείο, σε μια προεξοχή του βουνού. Κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Φραγκίσκος αποφάσισε να αρχίσει νηστεία σαράντα ημερών. Με εντολή του, ο αδελφός Λέων τον επισκεπτόταν δύο φορές την ημέρα για να του φέρνει ψωμί και νερό. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Λέοντα, υπήρξε μάρτυρας της προσέγγισης και της απομάκρυνσης μιας σφαίρας φωτιάς που κατέβαινε από τον ουρανό. Εξαιτίας αυτού του θαυμαστού γεγονότος, ο Φραγκίσκος του είπε ότι επρόκειτο να συμβεί κάτι μεγάλο. Του ζήτησε να ανοίξει τρεις φορές το λειτουργικό βιβλίο, και κάθε φορά αυτό άνοιξε στο σημείο του Πάθους του Ιησού. Ο αδελφός Λέων, που βρισκόταν τότε μαζί με τον Φραγκίσκο, άφησε μια σαφή και απλή αφήγηση του γεγονότος, την πρώτη οριστική μαρτυρία του φαινομένου των στιγμάτων. «Ξαφνικά, είδε ένα όραμα ενός Σεραφείμ, ενός αγγέλου με έξι φτερά επάνω σε σταυρό. Αυτός ο άγγελος του χάρισε το δώρο των πέντε πληγών του Χριστού». Επιβαρυμένος από τα στίγματα και από το τράχωμα, ο Φραγκίσκος δέχθηκε φροντίδα σε διάφορες πόλεις (Σιένα, Κορτόνα, Νοτσέρα), χωρίς όμως αποτέλεσμα. Άρχισε να χάνει την όρασή του και ο επίσκοπος της Όστια διέταξε να του υποβληθούν τα μάτια σε επέμβαση, η οποία σήμαινε καυτηριασμό με πυρακτωμένα σίδερα. Ο Φραγκίσκος δήλωσε ότι δεν ένιωσε πόνο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Τελικά μεταφέρθηκε πίσω σε μια καλύβα δίπλα στην Πορτσιούνκολα. Εκεί πέρασε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του υπαγορεύοντας την πνευματική του διαθήκη. Πιθανότατα στις 14 Σεπτεμβρίου 1224, προσευχήθηκε για να λάβει δύο χάρες πριν από τον θάνατό του: να βιώσει το Πάθος του Ιησού και να υποστεί μια μακρά ασθένεια με επώδυνο θάνατο. Ύστερα από έντονες προσευχές, σε κατάσταση βαθιάς έκστασης —σύμφωνα με τη διήγηση του αγίου Μποναβεντούρα— λέγεται ότι του εμφανίστηκε ένας Σεραφείμ περιβαλλόμενος από έξι αγγελικά φτερά, ο οποίος του αποτύπωσε τα σημάδια της Σταύρωσης στα χέρια, τα πόδια και τα πλευρά. Αργότερα, οι αδελφοί του είδαν τα στίγματα, τα οποία ο Φραγκίσκος διατήρησε έως το τέλος της ζωής του. Ωστόσο, αναφέρεται ότι ο Φραγκίσκος —όπως και άλλοι άγιοι που έφεραν στίγματα— προσπάθησε με κάθε τρόπο να τα αποκρύψει από τους άλλους, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο όχι του πόνου, αλλά του να φέρει τα σημάδια του Πάθους του Χριστού. Γι’ αυτόν τον λόγο, από τότε κρατούσε τα χέρια του κρυμμένα μέσα στα μανίκια του ενδύματός του και κάλυπτε τα πόδια του με κάλτσες και υποδήματα. Θάνατος Επέστρεψε στην Πορτσιούνκολα συνοδευόμενος μόνο από τον Λέοντα. Κατά τη διαδρομή υπήρξαν εκδηλώσεις ευλάβειας προς τον στιγματισμένο, καθώς, απ’ ό,τι φαίνεται, ο συνοδός του έκανε γνωστό σε όλους το θαυμαστό γεγονός. Εν τω μεταξύ, η υγεία του, που ήδη από πολύ νωρίς δεν υπήρξε ποτέ απολύτως καλή, επιδεινωνόταν: η αιμορραγία των πληγών του τον έκανε να υποφέρει διαρκώς. Το καλοκαίρι του 1225 πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στο Σαν Νταμιάν, υπό τη φροντίδα των οικείων του. Κατά την περίοδο αυτή συνέθεσε τον «Ύμνο στον ήλιο», το οποίο έψαλλε με τους συντρόφους του. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το Ριέτι, μέσα σε ενθουσιώδεις εκδηλώσεις του λαού που ήθελε να τον αγγίξει ή να αποσπάσει κάποιο μικρό κομμάτι από το εξαιρετικά φτωχικό ράσο που φορούσε, και εγκαταστάθηκε στο παλάτι του επισκόπου. Έπειτα φιλοξενήθηκε στο Φόντε Κολόμπο, όπου υποβλήθηκε σε ιατρική αγωγή, η οποία περιλάμβανε τον καυτηριασμό με πυρακτωμένο σίδερο της περιοχής από το αυτί έως το ύψος του φρυδιού του ενός ματιού. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, ο Φραγκίσκος δεν ένιωσε πόνο, καθώς «συνομιλούσε» με τη φωτιά για να μη τον βλάψει. Έγινε και άλλη απόπειρα θεραπείας από φημισμένους ιατρούς στη Σιένα, χωρίς καλό αποτέλεσμα. Επιθύμησε να επιστρέψει στην Πορτσιούνκολα για να περάσει εκεί τις τελευταίες του ημέρες. Έφθασε στην Ασίζη και μεταφέρθηκε στο παλάτι του επισκόπου, όπου φυλασσόταν από ένοπλους άνδρες, επειδή η περιοχή βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου. Στο κρεβάτι του έγραψε τη Διαθήκη του. Στις τελευταίες του στιγμές έψαλε ξανά τον Ύμνο στον Ήλιο —στο οποίο πρόσθεσε έναν νέο στίχο αφιερωμένο στον αδελφό Θάνατο— μαζί με τον Άγγελο και τον Λέοντα. Σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, μεταφέρθηκε στην Πορτσιούνκολα, όπου εγκαταστάθηκε σε μια καλύβα κοντά στο παρεκκλήσι. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1226, σε ηλικία 44 ετών. Έτσι αφηγείται ο άγιος Μποναβεντούρα την επαλήθευση των πληγών του Φραγκίσκου μετά τον θάνατό του: Κατά την αναχώρησή του από αυτόν τον κόσμο, ο μακάριος Φραγκίσκος άφησε αποτυπωμένα στο σώμα του τα σημάδια του Πάθους του Χριστού. Διακρίνονταν σε εκείνα τα μακάρια μέλη καρφιά από την ίδια του τη σάρκα, θαυματουργικά σχηματισμένα από τη θεία δύναμη και τόσο σύμφυτα με αυτήν, ώστε, όταν πιέζονταν από τη μία πλευρά, αμέσως προεξείχαν από την άλλη, σαν να ήταν σκληρά νεύρα ενιαίας φύσεως. Εμφανιζόταν επίσης καθαρά στο σώμα του η πληγή της πλευράς, όμοια με εκείνη της πλευράς του πληγωμένου Σωτήρα. Η όψη των καρφιών ήταν μαύρη, σαν σίδηρος· ενώ η πληγή της πλευράς ήταν κοκκινωπή και, από τη σύσπαση της σάρκας, σχημάτιζε ένα είδος κύκλου, παρουσιαζόμενη στο βλέμμα ως ένα κάλλιστο ρόδο. Το υπόλοιπο σώμα του, που προηγουμένως, τόσο εξαιτίας της ασθένειας όσο και λόγω της φυσικής του ιδιοσυγκρασίας, είχε σκούρο χρώμα, έλαμπε τώρα με μια εξαιρετική λευκότητα. Τα μέλη του σώματός του ήταν στην αφή τόσο μαλακά και εύκαμπτα, ώστε έμοιαζαν να έχουν ξαναγίνει τρυφερά όπως στην παιδική ηλικία. Μόλις έγινε γνωστή η κοίμηση του μακαρίου Πατέρα και διαδόθηκε η φήμη του θαύματος της στιγματοποίησης, ο λαός έσπευσε μαζικά στον τόπο για να δει με τα ίδια του τα μάτια εκείνο το θαυμαστό γεγονός, που θα εξαφάνιζε κάθε αμφιβολία από τις διάνοιές τους και θα γέμιζε χαρά τις καρδιές τους, πληγωμένες από τη λύπη. Πολλοί πολίτες της Ασίζης έγιναν δεκτοί για να δουν και να ασπαστούν τις ιερές πληγές. Ένας από αυτούς, ονομαζόμενος Ιερώνυμος, ιππότης μορφωμένος και συνετός, καθώς και περίφημος και επιφανής, επειδή αμφέβαλλε για αυτές τις ιερές πληγές, όντας άπιστος όπως ο Θωμάς, με πολλή θέρμη και τόλμη μετακίνησε τα καρφιά και με τα ίδια του τα χέρια άγγιξε τα χέρια, τα πόδια και την πλευρά του Αγίου παρουσία των αδελφών και άλλων πολιτών· και συνέβη ότι, όσο ψηλαφούσε εκείνα τα γνήσια σημάδια των πληγών του Χριστού, αφαιρούσε από την καρδιά του και από τις καρδιές όλων το παραμικρό τραύμα της αμφιβολίας. Γι’ αυτόν τον λόγο έγινε από τότε, μεταξύ άλλων, αξιόπιστος μάρτυρας αυτής της αλήθειας, γνωστής με τόση βεβαιότητα, και την επιβεβαίωσε με όρκο, θέτοντας τα χέρια του επάνω στα ιερά βιβλία. Την επόμενη ημέρα, η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε προς το Σαν Νταμιάν και έπειτα προς το Σαν Τζόρτζιο, όπου και ενταφιάστηκε. Τα λείψανά του βρίσκονται στη Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη. Στις 16 Ιουλίου 1228, ο Φραγκίσκος ανακηρύχθηκε άγιος από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ (τον πρώην καρδινάλιο Ουγκολίνο ντι Κόντι, φίλο του Φραγκίσκου και προστάτης καρδινάλιος του Τάγματος). Τον αγιοκατάταξε με τη βούλα Mira circa nos στις 16 Ιουλίου 1228, μήνες πριν από τη δεύτερη επέτειο του θανάτου του. Την επόμενη ημέρα, ο πάπας τοποθέτησε τον θεμέλιο λίθο της Βασιλικής του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη. Ο Φραγκίσκος ετάφη στις 25 Μαΐου 1230, κάτω από την Κάτω Βασιλική, αλλά ο τάφος του αποκρύφθηκε σύντομα με διαταγή του αδελφού Ηλία, προκειμένου να προστατευθεί από τις επιδρομές των Σαρακηνών. Ο τόπος ταφής του Φραγκίσκου παρέμεινε άγνωστος έως ότου ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1818. Τότε ο Πασκουάλε Μπέλλι κατασκεύασε μια κρύπτη για τα λείψανα στην Κάτω Βασιλική. Μεταξύ 1927 και 1930, ο Ούγκο Τάρκι τη διαμόρφωσε εκ νέου, δίνοντάς της τη σημερινή της μορφή. Το 1978, τα λείψανα του Φραγκίσκου εξετάστηκαν και επιβεβαιώθηκαν από επιτροπή λογίων που είχε ορίσει ο πάπας Παύλος ΣΤ΄ και τοποθετήθηκαν σε γυάλινη λάρνακα μέσα στον παλαιό λίθινο τάφο. Η αγιοκατάταξή του περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια στη Vita Prima του Τομάσο ντε Τσελάνο. Προσευχή και κύρηγμα Επειδή δεν ήταν ιερέας, αντί να διδάσκει δογματικά, ασκούσε παρακλητικό κήρυγμα: δηλαδή προέτρεπε στη μετάνοια και στη βίωση μιας ευαγγελικής ζωής. Κήρυττε επίσης με το παράδειγμά του, με τον τρόπο ζωής του που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τη φτώχεια. Ο τρόπος του κηρύγματός του γινόταν μέσω των λεγόμενων laude, δηλαδή ύμνων ή δοξολογιών, με σκοπό να ελκύει την προσοχή των ανθρώπων ώστε να τιμούν τον Θεό. Σύμφωνα με τον Τομάσο ντε Τσελάνο, τον πρώτο βιογράφο του: Όταν, ενώ βρισκόταν σε δημόσιο χώρο, αισθανόταν ξαφνικά να τον επισκέπτεται ο Κύριος, για να μη βρεθεί ούτε τότε έξω από το κελί του, μετέτρεπε τον μανδύα του σε ένα μικρό κελί […] Πάντοτε έβρισκε τρόπο να κρύβεται από τα βλέμματα των παρευρισκομένων […] σε τέτοιον βαθμό ώστε να προσεύχεται ανάμεσα σε πολλούς χωρίς να γίνεται αντιληπτός, μέσα στη στενότητα του ναού. Χαρακτήρας και κληρονομιά Ο Φραγκίσκος έθεσε ως στόχο του να μιμηθεί τον Χριστό και να πραγματοποιήσει κυριολεκτικά το έργο Του. Αυτό είναι ουσιώδες για την κατανόηση του χαρακτήρα του Φραγκίσκου, της ιδιαίτερης σχέσης του με την Θεία Ευχαριστία και του βαθύ σεβασμού του προς τους ιερείς που τελούσαν το μυστήριο. Ο Φραγκίσκος κήρυττε: «Ο Θεός σου είναι από τη σάρκα σου, ζει στον πιο κοντινό σου πλησίον, σε κάθε άνθρωπο». Ο Φραγκίσκος και οι ακόλουθοί του τιμούσαν, και μάλιστα ευλαβούνταν, τη φτώχεια. Ήταν τόσο θεμελιώδης για τον χαρακτήρα του, ώστε στο τελευταίο γραπτό του έργο, τη Διαθήκη, ο Φραγκίσκος δήλωσε ότι η απόλυτη προσωπική και κοινοτική φτώχεια αποτελεί τον ουσιώδη τρόπο ζωής για τα μέλη του τάγματός του. Ο Φραγκίσκος πίστευε ότι η ίδια η φύση είναι καθρέφτης του Θεού. Αποκαλούσε όλα τα πλάσματα «αδελφούς» και «αδελφές» του, κήρυττε ακόμη και στα πουλιά και, σύμφωνα με την παράδοση, έπεισε έναν λύκο στο Γκούμπιο να σταματήσει να επιτίθεται στους κατοίκους, με την προϋπόθεση ότι εκείνοι θα τον τάιζαν. Το βαθύ αίσθημα αδελφοσύνης υπό τον Θεό που χαρακτήριζε τον Φραγκίσκο εκτεινόταν σε όλους. Δήλωνε ότι «δεν θα μπορούσε να θεωρείται φίλος του Χριστού, αν δεν αγαπούσε εκείνους για τους οποίους ο Χριστός πέθανε». Η επίσκεψη του Φραγκίσκου στην Αίγυπτο και η προσπάθειά του να προσεγγίσει τον μουσουλμανικό κόσμο είχαν συνέπειες μεγάλης εμβέλειας, πολύ πέρα από τη δική του ζωή. Μετά την πτώση του Σταυροφορικού Βασιλείου, ήταν οι φραγκισκανοί —ανάμεσα σε όλους τους καθολικούς— εκείνοι που έλαβαν την άδεια να παραμείνουν στους Αγίους Τόπους και να αναγνωριστούν ως «Κουστόδιοι των Αγίων Τόπων» εκ μέρους της Καθολικής Εκκλησίας. Στο Γκρέτσιο, κοντά στην Ασίζη, γύρω στο 1220, ο Φραγκίσκος γιόρτασε τα Χριστούγεννα στήνοντας τη πρώτο γνωστό φάτνη της Γεννήσεως. Οι αναπαραστάσεις της Γέννησης του Χριστού αντανακλούσαν τη σκηνή των παραδοσιακών ζωγραφικών απεικονίσεων. Ο Φραγκίσκος χρησιμοποίησε ζωντανά ζώα για να δημιουργήσει μια ζωντανή εικόνα, ώστε οι πιστοί να μπορούν να αντικρίσουν τη γέννηση του θείου Βρέφους με άμεσο τρόπο, ενεργοποιώντας τις αισθήσεις τους, και ιδιαίτερα την όραση. Τόσο ο Τομάσο ντε Τσελάνο όσο και ο Μποναβεντούρα, βιογράφοι του Φραγκίσκου, αφηγούνται ότι χρησιμοποίησε μόνο μια φάτνη γεμάτη άχυρο, τοποθετημένη ανάμεσα σε έναν πραγματικό βόδι και έναν πραγματικό γάιδαρο. Σύμφωνα με τον Τομάσο, η σκηνή ήταν όμορφη μέσα στην απλότητά της, με τη φάτνη να λειτουργεί ως Αγία Τράπεζα για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία. Ορισμένοι σύγχρονοι σχολιαστές και υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ζώων έχουν λανθασμένα περιγράψει τον Φραγκίσκο ως χορτοφάγο. Ωστόσο, οι ιστορικές μαρτυρίες δείχνουν ότι κατανάλωνε κρέας και οι πρώτοι βιογράφοι του δεν αναφέρουν ότι ακολουθούσε δίαιτα χωρίς κρέας. Το αγαπημένο φαγητό του Φραγκίσκου ήταν η γαρίδα σε πίτα. Η φύση και το περιβάλλον Ο Φραγκίσκος κήρυττε τη χριστιανική διδασκαλία ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε καλός και όμορφος από τον Θεό, (Γένεσις 1:31) αλλά ότι χρειάζεται λύτρωση εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας. Ως άνθρωπος που έβλεπε τον Θεό να αντανακλάται στη φύση, «ο άγιος Φραγκίσκος ήταν μεγάλος λάτρης της δημιουργίας του Θεού…». Στον Ύμνο στον Ήλιο, ευχαριστεί τον Θεό για τον αδελφό ήλιο, την αδελφή σελήνη, τον αδελφό άνεμο, το Νερό, τη Φωτιά και τη Γη, τα οποία θεωρεί δοξολογίες προς τον Θεό. Πολλές από τις ιστορίες που περιβάλλουν τη ζωή του Φραγκίσκου αναφέρουν ότι ένιωθε μεγάλη αγάπη για τα ζώα και το φυσικό περιβάλλον. Τα Φιορέττι («Μικρά άνθη») αποτελούν συλλογή θρύλων και λαϊκών αφηγήσεων που δημιουργήθηκαν μετά τον θάνατό του. Μία από αυτές τις ιστορίες περιγράφει ότι, κάποια μέρα, ενώ ο Φραγκίσκος ταξίδευε με μερικούς συντρόφους, συνάντησαν ένα σημείο του δρόμου όπου τα δέντρα και στις δύο πλευρές ήταν γεμάτα πουλιά. Ο Φραγκίσκος είπε στους συντρόφους του: «Περιμένετέ με εδώ, ώσπου να πάω να κηρύξω στις αδελφές μου, τα πουλιά». Τα πουλιά τον περικύκλωσαν, γοητευμένα από τη δύναμη της φωνής του, και κανένα δεν πέταξε μακριά. Συχνά απεικονίζεται με ένα πουλί, συνήθως στο χέρι του. Είναι γνωστή η ιστορία του, της ομιλίας με τα σπουργίτια που αναφέρεται στο «Μικρά Άνθη του Αγίου Φραγκίσκου»: «….μικρά μου αδέρφια πουλιά, πρέπει να ευγνωμονείτε τον Θεό, το δημιουργό σας, και παντού και πάντοτε να τον δοξάζετε γιατί σας έδωσε διπλό και τριπλό ένδυμα. Σας έδωσε την ελευθερία να πετάτε παντού…χωρίς να σπέρνετε, χωρίς να θερίζετε, ο Θεός σας τρέφει και σας δίνει ποτάμια και πηγές για να δροσίζεστε, σας δίνει βουνά και κοιλάδες ως καταφύγιο και μεγάλα δέντρα για να χτίζετε εκεί τη φωλιά σας. Χωρίς να γνωρίζετε να ράβετε και να πλέκετε, ο Θεός φροντίζει να σας ντύνει εσάς και τα παιδιά σας… έτσι μικρά μου αδέρφια και μικρές μου αδερφές, φυλαχτείτε από το αμάρτημα της αχαριστίας και δοξάζετε τον Θεό…» Άλλος θρύλος των Φιορέττι διηγείται ότι στην πόλη Γκούμπιο, όπου ο Φραγκίσκος έζησε για κάποιο διάστημα, υπήρχε ένας λύκος «τρομερός και άγριος, που κατασπάραζε τόσο ανθρώπους όσο και ζώα». Ο Φραγκίσκος ανέβηκε στους λόφους και, όταν συνάντησε τον λύκο, έκανε το σημείο του σταυρού και του πρόσταξε να πλησιάσει και να μη βλάψει κανέναν. Έπειτα ο Φραγκίσκος οδήγησε τον λύκο στην πόλη και, περιτριγυρισμένος από τους φοβισμένους κατοίκους, σύναψε μια συμφωνία ανάμεσα σε εκείνους και στον λύκο. Επειδή ο λύκος «έκανε το κακό από την πείνα», οι κάτοικοι της πόλης όφειλαν να τον τρέφουν τακτικά. Σε αντάλλαγμα, ο λύκος δεν θα επιτιθόταν πλέον ούτε στους ίδιους ούτε στα κοπάδια τους. Με αυτόν τον τρόπο, το Γκούμπιο απαλλάχθηκε από την απειλή του θηρευτή. Στις 29 Νοεμβρίου 1979, ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ανακήρυξε τον Φραγκίσκο προστάτη άγιο της οικολογίας. Στις 28 Μαρτίου 1982, ο Ιωάννης Παύλος Β΄ δήλωσε ότι η αγάπη και η φροντίδα του Φραγκίσκου για τη δημιουργία αποτελούν πρόκληση για τους σύγχρονους καθολικούς και υπενθύμιση «να μη συμπεριφερόμαστε ως αποσυνδεδεμένοι θηρευτές απέναντι στη φύση, αλλά να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της, φροντίζοντάς την ώστε όλα να παραμένουν υγιή και ενιαία, προσφέροντας ένα φιλόξενο και φιλικό περιβάλλον ακόμη και σε εκείνους που θα μας διαδεχθούν». Ο ίδιος πάπας έγραψε, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, την 1η Ιανουαρίου 1990, ότι ο Φραγκίσκος «προσκάλεσε ολόκληρη τη δημιουργία —ζώα, φυτά, φυσικές δυνάμεις, ακόμη και τον αδελφό ήλιο και την αδελφή σελήνη— να αποδώσουν τιμή και δοξολογία στον Κύριο. Ο φτωχός της Ασίζης μας προσφέρει μια συγκλονιστική μαρτυρία ότι, όταν βρισκόμαστε σε ειρήνη με τον Θεό, είμαστε περισσότερο ικανοί να αφοσιωθούμε στην οικοδόμηση αυτής της ειρήνης με όλη τη δημιουργία, η οποία είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένη με την ειρήνη ανάμεσα σε όλους τους λαούς». Το 2015, ο πάπας Φραγκίσκος δημοσίευσε την εγκύκλιό του «Laudato si’», σχετικά με την οικολογική κρίση και τη «φροντίδα του κοινού μας οίκου», η οποία αντλεί τον τίτλο της από τον Ύμνο στον Ήλιο, που συνέθεσε ο Φραγκίσκος της Ασίζης. Παρουσιάζει τον Φραγκίσκο ως «το κατεξοχήν παράδειγμα φροντίδας για τους ευάλωτους και μιας ολοκληρωμένης οικολογίας βιωμένης με χαρά και αυθεντικότητα». Αυτό ενέπνευσε τη δημιουργία του Κινήματος Laudato Si’, ενός παγκόσμιου δικτύου σχεδόν 1.000 οργανώσεων που προωθούν το μήνυμα του Laudato si’ και τη φραγκισκανική προσέγγιση της οικολογίας. Εορτή του Άγιου Φραγκίσκου Ο Φραγκίσκος τιμάται στις 4 Οκτωβρίου. Μια δευτερεύουσα εορτή προς τιμήν των στιγμάτων που έλαβε ο Φραγκίσκος, η οποία εορταζόταν στις 17 Σεπτεμβρίου, εντάχθηκε στο Γενικό Ρωμαϊκό Ημερολόγιο το 1585 (μετά το Τριδεντινό ημερολόγιο) και καταργήθηκε το 1604, αλλά επανήλθε το 1615. Στο Νέο Ρωμαϊκό Λειτουργικό Βιβλίο του 1969, αφαιρέθηκε εκ νέου από το Γενικό Ημερολόγιο, επειδή θεωρήθηκε επανάληψη της κύριας εορτής της 4ης Οκτωβρίου, και διατηρήθηκε μόνο στα ημερολόγια ορισμένων τοπικών Εκκλησιών και του Φραγκισκανικού Τάγματος. Ωστόσο, σε όλους τους τόπους όπου χρησιμοποιείται το Τριδεντινό Λειτουργικό, η εορτή των Στιγμάτων παραμένει στο Γενικό Ημερολόγιο. Ο Φραγκίσκος τιμάται στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, στις Ευαγγελικές Λουθηρανικές Εκκλησίες, στην Αγγλικανική Κοινωνία (με δευτερεύουσα εορτή στην Εκκλησία της Αγγλίας, στην Αγγλικανική Εκκλησία του Καναδά και στην Επισκοπική Εκκλησία των Ηνωμένων Πολιτειών), καθώς και στις Παλαιοκαθολικές Εκκλησίες, μεταξύ άλλων εκκλησιών και θρησκευτικών κοινοτήτων, στις 4 Οκτωβρίου. Η εορτή του Φραγκίσκου της Ασίζης σηματοδοτεί το τέλος για πολλές δυτικές Εκκλησίες της περιόδου Creationtide (εορτή της Δημιουργίας) σε διάφορες χριστιανικές εκκλησίες, η οποία αρχίζει με την Εορτή της Δημιουργίας (1 Σεπτεμβρίου). Αποτελεί δημοφιλή πρακτική την ημέρα της εορτής του Φραγκίσκου οι πιστοί να φέρνουν τα κατοικίδιά τους και άλλα ζώα στην εκκλησία για να ευλογηθούν. Πάπας Φραγκίσκος Στις 13 Μαρτίου 2013, μετά την εκλογή του ως Πάπα, ο αρχιεπίσκοπος και καρδινάλιος Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο από την Αργεντινή επέλεξε το όνομα Φραγκίσκος προς τιμήν του Φραγκίσκου της Ασίζης, και έγινε γνωστός ως πάπας Φραγκίσκος. Προστάτης Στις 18 Ιουνίου 1939, ο πάπας Πίος ΙΒ΄ ανακήρυξε τον Φραγκίσκο συνπροστάτη άγιο της Ιταλίας μαζί με την Αικατερίνη της Σιένα, με την αποστολική επιστολή Licet Commissa. Ο πάπας Πίος ΙΒ΄ αναφέρθηκε επίσης στους δύο αγίους στον εγκωμιαστικό λόγο που εκφώνησε στις 5 Μαΐου 1949 στον ναό της Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα στη Ρώμη. Ο Φραγκίσκος είναι προστάτης άγιος των ζώων και της οικολογίας. Ως εκ τούτου, είναι ο προστάτης άγιος του Κινήματος Laudato Si’, ενός δικτύου που προωθεί το φραγκισκανικό οικολογικό πρότυπο όπως αυτό περιγράφεται στην εγκύκλιο Laudato Si’. Θεωρείται επίσης προστάτης κατά του θανάτου στην απομόνωση, κατά της φωτιάς, προστάτης του Φραγκισκανικού Τάγματος και της Καθολικής Δράσης, των οικογενειών, της ειρήνης και των εργαζομένων στη ραπτική, καθώς και διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων. Είναι προστάτης άγιος πολλών ναών και τόπων σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων: η Ιταλία, το Σαν Πωλ ιλ-Μπαχάρ στη Μάλτα, το Φράιζινγκ στη Γερμανία, το Λάνκαστερ στο Λάνκασαϊρ, το Κοταπουράμ στην Ινδία, το Μπούχι στο Καμαρίνες Σουρ των Φιλιππίνων, το Τζένεραλ Τρίας στις Φιλιππίνες, το Σαν Φρανσίσκο, και Σάντα Φε στο Νέο Μεξικό, το Κολοράντο, η Σαλίνα στο Κάνσας, το Μέτουτσεν στο Νιου Τζέρσεϊ και το Κιμπδό στην Κολομβία. Την 1η Οκτωβρίου 2025, το Ιταλικό Κοινοβούλιο ενέκρινε νόμο που επανακαθιερώνει την 4η Οκτωβρίου ως εθνική εορτή. Εκτός Καθολικισμού Προτεσταντισμός Από τον 19ο αιώνα εμφανίστηκαν διάφορες προτεσταντικές ομάδες που επιδιώκουν να προσκολληθούν στις διδασκαλίες του Αγίου Φραγκίσκου. Υπάρχουν επίσης ορισμένες μικρές φραγκισκανικές κοινότητες στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προτεσταντισμού και της Παλαιοκαθολικής Εκκλησίας. Υπάρχουν φραγκισκανικά τάγματα στις λουθηρανικές εκκλησίες, μεταξύ των οποίων το Τάγμα των Λουθηρανών Φραγκισκανών, η Ευαγγελική Αδελφότητα της Μαρίας και η Ευαγγελική Αδελφότητα Φραγκίσκου της Κανάαν. Αγγλικανισμός Ένα από τα αποτελέσματα του Κινήματος της Οξφόρδης στην Αγγλικανική Εκκλησία κατά τον 19ο αιώνα ήταν η αποκατάσταση των μοναστικών ταγμάτων, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων με φραγκισκανική έμπνευση. Οι κυριότερες αγγλικανικές κοινότητες φραγκισκανικής παράδοσης είναι η Κοινότητα του Αγίου Φραγκίσκου (γυναικεία, ιδρύθηκε το 1905), οι Κλαρίσσες της Επανόρθωσης (P.C.R.), η Εταιρεία του Αγίου Φραγκίσκου (ανδρική, ιδρύθηκε το 1934) και η Κοινότητα της Αγίας Κλάρας (γυναικεία, κλειστού τύπου). Ένα τάγμα που ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο της Αγγλικανικής Κοινωνίας είναι το τάγμα των Κλαρισσών που ιδρύθηκε στο Σιάτλ (επισκοπή Ολύμπιας), οι Μικρές Αδελφές της Αγίας Κλάρας. Η Αγγλικανική Εκκλησία διατήρησε την καθολική παράδοση της ευλογίας των ζώων στις 4 Οκτωβρίου, ημέρα του Αγίου Φραγκίσκου, ή σε κοντινές ημερομηνίες, και πιο πρόσφατα οι λουθηρανικές εκκλησίες και άλλες προτεσταντικές εκκλησίες υιοθέτησαν επίσης αυτή την εορτή. Πρόσωπα κοντά στον Φραγκίσκο της Ασίζης Οι ακόλουθοί του: ο Βερνάρδος του Κινταβάλλε (1180–1241), ο πρώτος από αυτούς, στον οποίο ενώθηκε στις 16 Απριλίου 1208, ο Πέτρος Καττάνι, ντι Καττάνιο ή ντι Καττανέο (περ. 1180–1221), ευγενούς καταγωγής, σπούδασε νομική και ενώθηκε με τον Φραγκίσκο στις 16 Απριλίου 1208, ο Αιγίδιοςτης Ασίζης (ή Γκιλ ή Εγκίντιο, περ. 1190–1262), αγρότης, ενώθηκε με τον Φραγκίσκο στις 23 Απριλίου 1208 και υπήρξε από τους πιο αφοσιωμένους ακόλουθους του Φραγκίσκου, πραγματοποίησε ταξίδια στη Ρώμη, στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα και στους Αγίους Τόπους. Αργότερα προσχώρησαν οι Σαμπατίνο, Μορίκο, Τζοβάνι ντέλλα Καπέλλα, Φίλιππο Λόνγκο (άγνωστη χρονολογία γέννησης–1259), ο Σιλβέστρος (που ονομαζόταν επίσης Τζοβάνι του Σανκονστάντζο), ο Μπάρμπαρο, ο Βερνάρδος του Βιτζιλάντζιο και ο Άντζελο Τανκρέντι (άγνωστη χρονολογία γέννησης–1258), συμπληρώνοντας έντεκα ακόλουθους του Φραγκίσκου. Μετά την επίσκεψή του στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, προσχώρησαν οι αδελφοί Μασσέο (από το Μαρινιάνο ή το Μαριλιάνο, άγνωστη χρονολογία γέννησης–1280, αφιερωμένος στη φύλαξη των εγκαταστάσεων), ο Λεώνε (άγνωστη χρονολογία γέννησης–περ. 1270, πολύ κοντά στον Φραγκίσκο ως εξομολόγος και γραμματέας του, μάρτυρας των στιγμών πριν από τη στιγματοποίηση του Φραγκίσκου. Μετά τη λήψη των στιγμάτων, ο Φραγκίσκος του χάρισε τη γνωστή Ευλογία προς τον αδελφό Λέοντα ισπανικα), ο Ελία (Κόππι, Ελία Μπουοναρόνε ή Ελίας της Κορτόνας, 1178–1253· υπήρξε νομικός και πολιτικός), ο Τζίνεπρο (περ. 1190–1258, αποκαλούμενος από την Κλάρα ο Γελωτοποιός του Θεού, με εύθυμο, χαρούμενο και γραφικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, ο Φραγκίσκος είπε κάποτε: «Αδελφοί μου, αν είχα μόνο ένα δάσος γεμάτο [με άτομα σαν τον] Τζίνεπρο…»), ο Τομάσο ο εκ Τσελάνο (περ. 1190–1260, ο πρώτος βιογράφος του) και ο Πασίφικο (Γουλιέλμο Ντιβίνι). Σημειώσεις Παραπομπές Έργα του Αγίου Φραγκίσκου μεταφρασμένα στα ελληνικά Τα γραπτά του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, επιμ. εισαγωγή, σημειώσεις: Γιάννης Σπητέρης, μτφρ. Κάτια Κουταγιάρ, Μονή Καπουκινών Κέρκυρας,1994. Παναγιώτης Υφαντής, (μτφρ.-επιμ), Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης Άπαντα. Αποτυπώσεις πνευματικής ζωής. εκδ.Μαϊστρος, Αθήνα 2010. Βιβλιογραφία Παναγιώτης Υφαντής (επιμ.),Τα μικρά άνθη του Αγίου Φραγκίσκου, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2002. Ιωάννης Χατζάκης, «Σχέσεις γονέων και τέκνων στο μέσο Ιταλικό Μεσαίωνα. Πληροφορίες από τον βίο του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης». Επετηρίς Κέντρου Ερευνών της Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου, Ακαδημία Αθηνών, 36(2002), σ.119-133. Καζαντζάκης Νίκος, Ο Φτωχούλης του Θεού, πρώτη δημοσίευση σε συνέχειες στην εφημερίδα "Ελευθερία", 1954. Πρώτη έκδοση, 1955 εκδόσεις Δίφρος. Ellsberg, Robert (2000). All Saints (στα Αγγλικά). The Crossroad Publishing Company: New York. ISBN 0-8245-1599-4. Englebert, Omer (1979). St. Francis of Assisi, A Biography (στα Αγγλικά). Míchigan: Servant Books. ISBN 0-89283-071-9. Florecillas de San Francisco de Asís (στα Ισπανικά). Editorial Porrúa: México D.F. 1977. Frassen, Claude (1680). La règle du tiers-ordre de la pénitence (στα Γαλλικά). Παρίσι. Lehmann, Leonardo (1998). Francisco, Maestro de oración (στα Ισπανικά). Ed. Franciscana Arantzazu: Guipúzcoa. ISBN 84-7240-161-8. Petrocchi, Giorgio (1974). Scrittori religiosi del Duecento (στα Ιταλικά). Φλωρεντία: Sansoni.