Национален парк Комбрес де Монтереј

Комбрес де Монтереј (шпански: Parque Nacional Cumbres de Monterrey) — национален парк во Мексико сместен во северниот дел на Сиера Мадре Ориентал во државите Нуево Леон и Коахуила, во близина на градот Монтереј. Паркот штити повеќе од 1.770 квадратни километри на нерамен терен кој може да се пофали со длабоки кањони, реки, водопади и сценско планински врвови, вклучувајќи го и Серо де ла Сила („Планината седло“), дел од познатиот хоризонт на Монтереј. Паркот е создаден во 1939 година под претседателство на Лазаро Карденас за да се заштити природната флора и фауна од широко распространетата урбанизација на градот Монтереј. Ладните борови дабови шуми со патеки на ликвидација низ планините го прават овој парк популарно бегство од блиската метропола. Историја Постојат бројни автохтони слики и резби во камен низ целиот парк што докажале дека луѓето живееле во оваа област илјадници години. Пред шпанскиот колонијален период, различни групи на Чичимека ја населувале сегашната област Кумбрес де Монтереј. Многу од различните племиња во регионот се обединиле со години во обидите да се избегне шпанското владеење. Монтереј станал првата европска населба во областа кога е основана на 20 септември 1596 година. Националниот парк Кумбрес де Монтереј е основан на 24 ноември 1939 година од страна на претседателот Лазаро Карденас. Паркот бил предвиден да опфаќа 246.500 хектари, што во тоа време бил најголемата област што била прогласена заштитена од мексиканската влада како национален парк. Со декрет од 17 ноември 2000 година, националниот парк бил намален на површина од 177.395,95 хектари. Географија Најдостапниот дел од Кумбрес де Монтереј е Чипинке на работ на Монтереј, околу 19 километри од центарот на градот. Во центарот на посетителите, претставниците на паркот даваат информации и мапи на неколку пешачки патеки кои варираат од лесна до умерено тешка. Чипинке е еколошки резерват во паркот што им овозможува на посетителите лесен пристап до голем дел од флората и фауната пронајдени во паркот. Паркот се наоѓа во северниот дел на Сиера Мадре Ориентал, кој бил формиран со карпести преклопувања на морски базирани седиментни слоеви за време на еоценската епоха во периодот на орогенијата на Ларамид. Морската седиментна карпа се издигала со текот на годините до надморска височина од 2.260 метри. Највисоките врвови во паркот вклучуваат: Пинар: 1.515 метри надморска височина Серо де ла Сила: 1.820 метри надморска височина Ла Вентана: 1.955 метри надморска височина Ла Антена: 2.015 метри надморска височина М Есте: 2.020 метри надморска височина Копе де лас Агуилас: 2.260 метри надморска височина Главната седиментна карпа што ги сочинува планините во паркот е формирана за време на периодот на креда. Повеќето од седиментни карпи имаат обемна карстификација што се случила во текот на милиони години, создавајќи неколку подземни системи како подземни реки, пештери и водоносни слоеви. Грутас де Гарсија (Пештери Гарсија) е еден од најголемите пештерски системи во Мексико и една од најпопуларните атракции во паркот. Пештерите Гарсија биле скриени милиони години сè додека не биле откриени во 1843 година. Морски фосили се откриени во внатрешноста на овие пештери бидејќи поставата на пештерите главно се состои од океански седиментни карпи. Порозната седиментна карпа во паркот овозможува филтрирање на водата во подземни реки кои ги надополнуваат подземните водоносни слоеви, кои обезбедуваат еден од примарните извори на вода за градот Монтереј. Позо дел Гавилан (Орелска дупка), единствениот ценоте познат во северниот дел на Мексико се наоѓа во јужниот дел на паркот; тоа е уште еден одличен пример за карстификација. Позо дел Гавилан е популарна локација за рапелирање и е субјективно поврзана со Лагуна де Лабрадорес (езерото Лабрадорес). Кањон де ла Хуастека, најпознатиот од многуте кањони пронајдени во Кумбрес де Монтереј, сочинува околу 200 хектари од паркот. Ѕидовите на Кањонот де ла Хуастека се обележани со значителен број праисториски глифи создадени пред илјадници години од античките жители на регионот. Друг популарен кањон е кањонот Матаканес каде има неколку водопади, од кои најпознат е Каскада де Чипитин (Водопадите на Чипитин). Низ целиот парк има бројни водопади, а може да има уште што да се најде затоа што постои широк пештерски систем со големи количини на вода што не се исцедува од површинските потоци и реки, туку од подземните. Двата најпознати водопада се Каскада Кола де Кабало (Водопади на конска опашка) и Каскада де Чипитин. Лесно достапен по патека, Водопадите конска опашка се еден од главните моменти на паркот со спектакуларни 25 метри пад. Водата се прелива преку големи заоблени камења на начин кој наликува на опашката на коњ. Чипитините водопади не се лесно достапни и бараат тежок скок, некои рапели и пливање. Водопадот има импресивни 27 метри пад. Покрај многуте површински потоци и реки, има многу езерца и мали езера. Најпознато езеро е Лагуна де Лабрадорес. Клима Климата низ целиот парк драстично се менува во зависност од висината и локацијата на теренот. Според кепеновата класификација на климата, во паркот има неколку клими. Следните клими се наведени по висина во паркот. Висина 600 до 1.000 метри: Северниот врв на паркот има пустинска клима (BWh) со просечна годишна температура од 23 °C и годишни врнежи од 21,7 сантиметри. Југоисточниот агол и централниот источен дел од паркот имаат клима (Awh) во тропска Савана со благи зими, монсун лето-есен, годишни врнежи од 106,4 сантиметри, и просечна годишна температура од 21 °C. Висина 1.000 до 2.000 метри: Северен врв и југозападниот агол на паркот има (BSk) Степска клима со просечна годишна температура 21 °C. Централниот дел од паркот има (Cwa) Влажна суптропска клима со просечна годишна температура од 21 °C и годишни врнежи од 62 сантиметри. Висина 2.000 до 3.000 метри: Западната страна на паркот има океанска клима (Cwb) со просечна годишна температура од 14 °C и годишни врнежи од 68 сантиметри. Флора и фауна Националниот парк Кумбрес де Монтереј е дом на голем број на екосистеми поради географијата на паркот каде што има многу микроклими, овозможувајќи да се развива поголема разновидност на флора и фауна. Видовите <i id="mwfg">Агава</i>, Дасилирион и Рус се наоѓаат во многу области на паркот. Шумата е составена главно од следниве видови дрвја: Смрека: Picea martinezii, Picea engelmannii Јука: Yucca carnerosana, Yucca filifera Ела од Даглас: Pseudotsuga lindleyana, Pseudotsuga flahualti Елка: Abies vejarii, Abies hickelii, Abies hidalgensis, Abies durangensis Даб: Quercus fusiformis, Quercus greggii, Quercus hipoxlanta, Quercus laeta, Quercus saltillensis Бор: Pinus ayacahuite, Pinus cembroides, Pinus greggii, Pinus hartwegii, Pinus pinceana, Pinus pseudostrobus, Pinus rudis, Pinus teocote Во боровите и дабовите шуми и степата живеат многу животни. Паркот има еден од најразновидните екосистеми во северниот дел на Мексико. Постои голема разновидност на риби што може да се најде во паркот, но повеќето видови се загрозени. Меѓу видови риби се претстави во паркот се Astyanax mexicanus, Campostoma anomalum, Cichlasoma cyanoguttatum, Cyprinella lutrensis, Etheostoma grahami, Gambusia affinis, Macrhybopsis aestivalis, Notropis amabilis, Notropis braytoni, Notropis stramineus, Poecilia mexicana, Puntius conchonius и Xiphophorus couchianus. И покрај тоа што има многу видови риби, следниве се единствените познати ендемски видови: Ципринела рутила, Дионда меланопс и Моксостома албидум . Значителен број на видови Кипринодон сè уште постои, но многу се загрозени или исчезнале. Паркот е дом на голем број видови птици, вклучувајќи Accipiter striatus, Aquila chrysaetos, Circus cyaneus, Falco columbarius, Falco mexicus, Falco peregrinus, Rhynchopsitta terrisi, Speotyto cunicularia и Spizella wortheni. Цицачите на паркот вклучуваат Puma concolor, Ursus americanus, Canis latrans и Odocoileus virginianus . Наводи