Aapravasi Ghat

Aapravasi Ghat ('O Depósito de Inmigración') é un complexo de edificios situado en Port Louis, Mauricio, a primeira colonia británica en recibir man de obra contratada ou por contrato de moitos países. De 1849 a 1923, medio millón de traballadores indios contratados pasaron polo Depósito de Inmigración para seren transportados a plantacións por todo o Imperio Británico. A migración a grande escala dos traballadores deixou unha marca indeleble nas sociedades de moitas antigas colonias británicas, cos indios constituíndo unha proporción substancial das súas poboacións nacionais. Só en Mauricio, o 68 por cento da poboación total actual é de ascendencia india. O Depósito de Inmigración converteuse, polo tanto, nun importante punto de referencia na historia e na identidade cultural de Mauricio. O desenvolvemento infraestrutural sen control a mediados do século XX significa que só sobreviviron os restos parciais de tres edificios de pedra de todo o complexo. Estes están agora protexidos como monumento nacional, segundo a lexislación de patrimonio nacional de Mauricio. O papel do Depósito de Inmigración na historia social foi recoñecido pola UNESCO cando declarouse Patrimonio da Humanidade en 2006. O sitio está baixo a xestión do Fondo Fiduciario Aapravasi Ghat. Estanse a realizar esforzos de conservación para restaurar os fráxiles edificios ao seu estado da década de 1860. É un dos dous sitios Patrimonio da Humanidade en Mauricio, xunto con Le Morne Brabant. Etimoloxía A palabra ghat explícase por numerosos etimóns dravídicos como kannadas gatta (cordilleira) tamil kattu (lado dunha montaña, presa, crista, calzada) e telugu katta e gattu (presa, terraplén). Ghat, un termo usado no subcontinente indio, dependendo do contexto podería referirse a unha serie de outeiros escalonados como os Ghats orientais e os Ghats occidentais ou a serie de chanzos que baixan a unha masa de auga ou peirao, como lugar de baño ou cremación ao longo das beiras dun río ou estanque, Ghats en Varanasi, Dhoby Ghaut ou Aapravasi Ghat. As estradas que pasan polos ghats chámanse Ghat Roads. Nome O nome Aapravasi Ghat, que se leva usando dende 1987, é unha tradución directa ao hindi de "Depósito de Inmigración". Aapravasi é a palabra hindi para "inmigrante", mentres que ghat significa literalmente "interface", o que reflicte factualmente a posición da estrutura entre a terra e o mar e marca simbolicamente unha transición entre a vida antiga e a nova para os inmigrantes contratados que chegan. Aludindo á súa función como punto de parada para os posibles traballadores das plantacións, tamén chamados culís, o Depósito de Inmigración tamén se coñece cun nome máis antigo, o "Coolie Ghat". O uso prominente da lingua hindi nas convencións de nomes de Mauricio baséase en datos demográficos sociais e étnicos; máis da metade da poboación nacional ten ascendencia india, resultado directo da diáspora laboral india que pasou polo Depósito de Inmigración. En Bihar e Uttar Pradesh, de onde foron traídos a maioría destes traballadores indios, "Ghat" refírese á ribeira do río, que se usa para o atracamento de barcos. Localización O Depósito de Inmigración construíuse no lado leste da baía abrigada de Trou Fanfaron en Port Louis, a capital de Mauricio. O complexo histórico consta actualmente dos restos parciais de tres edificios de pedra que datan da década de 1860, construídos no lugar dun depósito anterior. Consta da porta de entrada e un bloque de hospital, restos de alpendres de inmigración e vestixios dos cuartos de servizo. As posteriores recuperacións de terreos como resultado do desenvolvemento urbano desprazaron a localización do Depósito de Inmigración cara ao interior. O Caudan Waterfront, un porto deportivo desenvolvido como centro económico e turístico, está situado máis alá do sitio. Historia Antecedentes A zona onde se atopa o complexo de edificios, Trou Fanfaron, foi o punto de desembarco da Compañía Francesa das Indias Orientais, que tomou posesión de Mauricio en 1721. Importáronse escravos de África, India e Madagascar para construír muros defensivos e un hospital durante a fase inicial do asentamento. A mediados do século XVIII, desenvolvéronse plantacións de azucre na illa de Mauricio, utilizando man de obra escrava. En 1810, durante as Guerras Napoleónicas, Mauricio pasou a control británico, como se confirmou no Tratado de París, nun momento no que o Imperio Británico estaba a expandir a súa influencia na rexión do Océano Índico. O interese comercial británico levou ao aumento da produción de azucre, que se converteu no produto máis valioso do comercio europeo a partir de mediados do século XVIII en todo o imperio en xeral, o que levou ao desenvolvemento de infraestruturas para Port Louis como porto franco en particular. Non obstante, a abolición da escravitude nas colonias europeas en 1834 supuxo un problema para as plantacións de azucre, xa que as súas operacións dependían en gran medida do traballo escravo. Había unha demanda de man de obra intensiva máis barata, xa que os escravos agora emancipados negociaban salarios máis altos e mellores condicións de vida. Como resultado, o goberno británico concibiu un plan para substituír os africanos emancipados por traballadores doutras partes do mundo. A primeira onda de novos traballadores das plantacións foron traballadores da illa portuguesa de Madeira, afroamericanos liberados dos Estados Unidos e chineses empobrecidos que buscaban pastos máis verdes. Aínda que a etnia dos traballadores das plantacións cambiara, as malas condicións de traballo e o baixo nivel de vida persistiron. Estes traballadores, ao final, non puideron soportar a raíz de mandioca e o cultivo de subsistencia. Naquel momento, a India experimentara unha economía deprimida. Isto agravouse aínda máis pola Rebelión india de 1857 que devastou a parte norte do subcontinente. Os indios traballadores pero indixentes parecían axeitados para o traballo agrícola nas plantacións, capaces de traballar duro por salarios baixos, proporcionando unha fonte potencialmente masiva de man de obra barata. O "Gran Experimento", como se coñeceu ao programa contratado, requiría que estes posibles traballadores, baixo un esquema de traballo por contrato, fosen transportados a plantacións de todo o imperio para subministrar a man de obra agrícola necesaria. Este era un sistema polo cal os posibles traballadores aceptaban traballar durante un período de tempo determinado a cambio do seu custo de pasaxe, aloxamento básico e un pequeno salario. Traballadores contratados en Mauricio Mauricio converteuse no foco do Gran Experimento, xa que a súa economía de plantación aínda estaba en estado de expansión, polo tanto, con espazo para a flexibilidade agrícola, en contraste coas das Indias Occidentais, que se consideraban esgotadas. A planificación a longo prazo necesaria na agricultura significou que as plantacións xeralmente non puideron responder aos cambios repentinos do mercado. Cando a remolacha azucreira demostrou ser unha alternativa viable e máis barata á cana de azucre, as plantacións azucreiras establecidas en todo o Caribe convertéronse en pasivos económicos, mentres que miles dos seus traballadores contratados e escravos foron abandonados á súa sorte. Ademais, a proximidade da illa á India tamén foi unha vantaxe. De 1834 a 1849, cando comezaron as primeiras migracións de traballadores contratados, non se establecera ningún depósito fixo para aloxar os inmigrantes que chegaban a Port Louis. Os miles de migrantes que chegaban anualmente poñen de manifesto a falta dunha instalación especializada. En 1849, escolleuse un edificio que databa da administración francesa na zona de Trou Fanfaron como núcleo dun complexo estrutural planificado que se convertería no depósito permanente para a inmigración. O Depósito de Inmigración, como se lle coñeceu, ampliouse continuamente en resposta ao elevado número de migrantes. Isto durou ata 1857, cando se ocupou todo o terreo dispoñible. O espazo axeitado permitiu que as instalacións puidesen atender ata 1.000 posibles traballadores ao mesmo tempo. Realizáronse continuamente modificacións adicionais para mellorar a comodidade do servizo, a hixiene e o transporte. Non obstante, a competencia do azucre de remolacha alcanzou as plantacións de cana de azucre de Mauricio. A propagación dunha epidemia de malaria na década de 1860 afastou aínda máis o transporte marítimo da colonia, o que levou a un descenso da inmigración contratada, que culminou en 1923, cando cesou por completo. Para entón, estímase que 450.000 traballadores contratados da India pasaran polo Depósito de Inmigración ao longo da súa existencia. Estado de conservación e protección O fin da inmigración por contrato significou que o Depósito de Inmigración cumprira o seu propósito. Despois de 1923, os edificios destináronse a outros usos. As estruturas permaneceron ata a década de 1970, cando a construción dunha estación de autobuses e unha autoestrada correspondente levou á demolición dalgúns dos edificios. Un renovado interese pola importancia do sitio na década de 1980 foi provocado pola visita ao sitio da falecida Primeira Ministra india Indira Gandhi en 1970. Isto levou á protección dos restos do complexo como monumento nacional en 1987, a través da lexislación do patrimonio nacional. Un proxecto paisaxístico sobre unha parte do sitio e unha serie de traballos de restauración iniciáronse na década de 1990. A falta dun plan de conservación formal ou dunha abordaxe arqueolóxica metódica puxeron en cuestión a autenticidade histórica do sitio. 2001 foi un ano histórico para o sitio. Estableceuse o Fondo Fiduciario Aapravasi Ghat para xestionar o sitio directamente. As súas responsabilidades inclúen a supervisión das escavacións e a aplicación de accións correctivas nas restauracións que se fixeron ao chou desde a década de 1990. Entre os traballos de preservación anteriores que se están a reverter están o proxecto de paisaxismo, a instalación do tellado do edificio do hospital, que por desgraza empregou materiais modernos, o uso da técnica de morteiro de cal autóctona na reconstrución e mantemento dos muros de pedra restantes e a elaboración dunha estratexia arqueolóxica para documentar os achados e descubrimentos, así como para salvagardar os artefactos existentes. O obxectivo dos esforzos de conservación é que o sitio recupere a súa aparencia na década de 1860. O nome do sitio cambiouse oficialmente a Aapravasi Ghat ese mesmo ano. O cambio de nome non estivo exento de controversia. Aínda que se pretendía reflectir a maioría hindú india de traballadores contratados, o uso da tradución ao hindi arrasou coa miríada doutras poboacións étnicas e relixiosas que tamén pasaron polo Depósito de Inmigración. Instalacións O desenvolvemento urbano incontrolado despois da abolición do sistema de contratación e a iniciativa tardía para conservar o sitio a finais do século XX fixo que só sobreviviran os restos parciais do lugar. Do complexo fundado en 1849, os expertos estiman que só arredor do 15% aínda existe autenticamente na actualidade. Non obstante, os rexistros do plano do edificio e as fotografías, así como as evidencias arqueolóxicas recentes, permiten a reconstrución precisa do complexo. Os inmigrantes que chegaban ao peirao de Trou Fanfaron a través dos "barcos coolie" conducíanse ao Depósito de Inmigración por unha serie de 14 chanzos de pedra, que actualmente están intactos. Os muros que protexen o peirao ao longo da beiramar están feitos dun mosaico de pedras talladas, como resultado dunha reconstrución continua durante un longo período de tempo. As recuperacións de terreos levadas a cabo ao longo do tempo para desenvolver o porto de Trou Fanfaron inutilizaron o histórico peirao. O acceso directo ao mar dos chanzos de pedra, as primeiras partes do Depósito de Inmigración vistas polos migrantes que chegaban, converteuse en parte da historia. Máis alá dos chanzos de pedra atópase o complexo de edificios, que estaba centrado nun patio. Os edificios tiñan o tellado característico de tellas de arxila francesas, para proporcionar mellor illamento e ventilación, e o chan de betume. Realizáronse continuas melloras no lugar para acomodar o elevado número de migrantes, incluída a instalación de paredes de táboas como separadores de ambientes a finais da década de 1850. En 1865, as necesidades de transporte levaron á construción dun ferrocarril, dividindo o Depósito de Inmigración en dous. Construíronse muros ao longo da vía. A porta de entrada con arco de pedra, aínda en pé e tamén construída en 1865, recibía aos migrantes cando entraban no complexo. Contiguo á estrutura hai un edificio hospitalario, que consta de sete habitacións que aloxaban ao persoal, incluíndo unha sala de garda, cociña, sala de cirurxía e lavabos para o persoal. Deles, só sobreviviron a oficina do porteiro e a sala de cirurxía, mentres que se atoparon restos arqueolóxicos da cociña e dos lavabos. Os restos do edificio do hospital recibiron unha nova instalación de teito no ano 2000. Non obstante, o uso de materiais modernos foi cuestionado polos grupos de preservación. Os migrantes tamén tiñan un pendello de inmigración, onde permanecían ata tres días despois da súa chegada antes de seren distribuídos ás respectivas plantacións azucreiras locais ou transportados a outras colonias.> O cuarto inclúe unha cociña, mentres que as latrinas dos inmigrantes están situadas nun cuarto de servizo separado, xunto coa zona de baños. Un muro de pedra vertical proporciona o único testemuño mudo da existencia do pendello dos inmigrantes. Legado A industria azucreira de Mauricio As plantacións azucreiras locais de Mauricio, economicamente devastadas pola emancipación dos escravos, recibiron un novo impulso co establecemento do Depósito de Inmigración. O elevado número de traballadores contratados que pasaban polas instalacións para seren transportados aos distintos territorios do Imperio Británico resultou ser unha fonte inesgotable de man de obra barata. No período de 1834 a 1860, chegaron 290.000 traballadores indios. A reserva de man de obra resultou ser tan grande que, durante os seguintes 67 anos, os contratos contratados limitáronse a só un ano. Esta revolución azucreira levou a un aumento na produción en volume, convertendo a Mauricio na colonia británica produtora de azucre máis importante, representando a súa exportación de azucre o 7,4 por cento da produción total mundial na década de 1850. A dependencia de Mauricio das súas plantacións azucreiras para soster a súa economía continuou a principios do século XX. A economía prosperou durante a Primeira Guerra Mundial, cando a escaseza de subministración provocou o aumento do prezo de mercado do azucre. A caída final do prezo do azucre na década de 1930 debido á Depresión, a industria agrícola de monocultivo e a abolición do sistema de traballo por contrato fixeron que a economía mauriciana fose vulnerable, o que culminou en disturbios laborais en 1937. A Segunda Guerra Mundial agravou aínda máis a situación. Polo tanto, leváronse a cabo reformas económicas para diversificar a produción agrícola e desenvolver outras industrias a partir de 1945. A mediados da década de 1990, o sector agrícola só representaba unha oitava parte do produto nacional bruto do país, aínda que a produción de azucre aínda xera un terzo dos ingresos por exportación de Mauricio e ocupa arredor do 80 por cento da terra cultivable total. O sistema global de traballadores contratados Mauricio non foi o lugar pioneiro no uso de man de obra contratada. No século XVII, un número substancial de servos contratados, de orixe europea, chegaron a América, no que entón eran as Trece Colonias. No século XVIII, estimouse que máis da metade da poboación de inmigrantes brancos nas colonias británicas de América do Norte podían ser servos contratados. Non obstante, a escala do sistema que se puxo en funcionamento en Mauricio non tiña precedentes. Estendeuse inmediatamente polas colonias do Imperio Británico e foi imitado por outras potencias europeas, mentres que a forza laboral india tamén se empregaba máis alá dos campos de cana de azucre, en lugares de traballo como minas e mesmo ferrocarrís. O sistema global de traballadores contratados abolíuse en 1918, aínda que en Mauricio o Depósito de Inmigración continuou a funcionar ata 1923. Para entón, o Gran Experimento xa vira o transporte de aproximadamente dous millóns de persoas en todo o mundo, con Mauricio acollendo o maior continxente de traballadores contratados, chegando a case medio millón de inmigrantes indios. En total, 1,2 millóns de migrantes indios foron xestionados por depósitos de emigración en todo o mundo, converténdose na clase traballadora global do Imperio Británico. Nunha perspectiva máis ampla, a migración de traballadores contratados é só unha pequena parte da diáspora india, que continuou durante o século XX ata a época contemporánea. Estímase que ata 20 millóns de indios emigraron da súa terra natal, o que a converte na maior diáspora dos tempos modernos. Así, considérase que o Depósito de Inmigración é o lugar onde comezou a diáspora laboral por contrato moderna a grande escala: o sistema non só sostivo as economías de plantación do Imperio Británico, senón que tamén deu lugar ao transplante de culturas e á configuración da identidade nacional das antigas colonias. Países dende o Caribe ata o sur de África e o Pacífico teñen actualmente unha poboación india substancial. O poeta mauriciano e francés Khal Torabully, ao explorar o mosaico de culturas xeradas polos traballadores contratados, acuñou o termo "coolitude", redefinindo a migración dos traballadores non só como parte do pasado histórico, senón tamén como o entrelazado de experiencias e imaxinarios en mosaico: O sistema contratado tamén deixou un patrimonio documental considerable. Mantívose un rexistro exhaustivo dos inmigrantes, dende os contratos asinados, as súas fotografías, o custo do transporte, os gastos de aloxamento e o destino final dos traballadores. Estes rexistros están a ser xestionados actualmente polos Arquivos de Inmigración da India, que son administrados directamente polo Instituto Mahatma Gandhi, unha institución educativa establecida en Mauricio, en cooperación coa India. A UNESCO, a organización internacional responsable da preservación e protección do patrimonio cultural e natural do mundo, recoñeceu o sitio de 1.640 m² do Depósito de Inmigración pola súa excepcional importancia universal. Foi proclamado Patrimonio da Humanidade en 2006, citando os edificios como unha das primeiras manifestacións explícitas do que se convertería nun sistema económico global e nunha das maiores migracións da historia. A sociedade mauriciana A maioría dos traballadores indios que chegaron ao Depósito de Inmigración proviñan da parte norte do subcontinente, correspondente aos actuais estados de Bihar e Uttar Pradesh. A rexión estaba entón en crise tras a Rebelión India de 1857. Un número menor de migrantes proviñan de Maharashtra e Tamil Nadu. Os migrantes indios que pasaron pola illa deixaron unha pegada distintiva na sociedade mauriciana. En 1835, un ano despois de que se implementase o Gran Experimento, os indios constituían menos do catro por cento da poboación de Mauricio. Non obstante, o constante fluxo de traballadores cambiou a face demográfica da colonia, de xeito que, en 1860, os indios constituían máis do 66 % da poboación. A colonia recibiu unha proporción tan alta da diáspora india que os historiadores sinalaron a forma drástica en que a demografía local se viu alterada nun período de tempo tan curto, máis que en calquera outro territorio británico produtor de azucre. Ningunha outra migración por contrato deu forma tan definitiva ao futuro dunha nación como o movemento de traballadores indios a Mauricio, co resultado de que arredor de medio millón de indios se asentaran na illa. Hoxe en día, ata 1,22 millóns de mauricianos, ou o 68 % da poboación nacional, teñen ascendencia india, chamados indomauricianos. Non obstante, esta herdanza india xa existía incluso antes de que comezase o sistema de contratos, con comerciantes do subcontinente, xunto con homólogos chineses, asentándose na illa. En 1806, cando Mauricio aínda estaba baixo a administración francesa, as estatísticas oficiais mostraban que xa había 6.162 indios vivindo na illa, no suburbio oriental de Port Louis, coñecido como Camp des Malabars. A partir da década de 1840, os traballadores emancipados, ou aqueles con contratos concluídos, puideron aforrar cartos e comprar as súas propias terras, principalmente fóra das plantacións azucreiras rurais, instalándose permanentemente en Mauricio. O número crecente destes traballadores liberados que preferían quedar na colonia deu lugar a unha nova clase de campesiñados rurais indios. As súas limitadas habilidades significaron que se dedicaban ao cultivo a pequena escala para gañar a vida, mentres que outros puideron traballar como comerciantes ou vendedores ambulantes. A clase de indios rurais gañou importancia a medida que a industria azucreira entrou no século XX. Os magnates do azucre en apuros venderon partes das súas propiedades aos comerciantes indios no que se coñeceu como o Gran Movemento de Morcellement. Así, os indios, ou indomauricianos, convertéronse nos primeiros non brancos en posuír terras na colonia. Na década de 1920, as propiedades dos indomauricianos xa representaban o 40 por cento das terras cultivables de Mauricio. Finalmente, tomaron o control dunha parte substancial da economía agrícola, o que levou ao crecemento das aldeas rurais e deu lugar a unha burguesía que continuaría a influír na política poscolonial da illa. Mentres tanto, os inmigrantes indios de segunda xeración, que estaban expostos ás culturas de terras estranxeiras e estaban máis en sintonía coas políticas británicas, puideron traballar máis alá do sector agrícola. Estes profesionais cualificados con educación occidental foron empregados polos británicos no Servizo Colonial. Nos territorios británicos que bordean o océano Índico, ocuparon unha gran parte dos postos administrativos na burocracia. Ascendendo lentamente, moitos acadaran posicións respectables a principios do século XX. Máis alá da política, o asentamento de migrantes indios na illa deu lugar a un crisol de culturas, mesturado con influencias africanas, chinesas, crioulas e europeas. A celebración de festivais hindús converteuse en parte do calendario mauriciano. Unha cerimonia relixiosa hindú celébrase anualmente o segundo día de novembro, festa nacional, para conmemorar a chegada dos traballadores contratados ao Depósito de Inmigración para honrar os espíritos 'jehaji bhai' (hindi para "compañeiros de barco" ou "irmán de barco"). O lago de Grand Bassin, tamén coñecido como Ganga Talao, situado no centro da illa, converteuse nun obxecto de peregrinación sagrada polos indomauricianos que profesan a súa fe hindú. O estilo arquitectónico mauriciano, que usa morteiro de cal para unir estruturas de pedra, tamén ten unha orixe india. Este mesmo método de construción está a ser utilizado polo Fondo Fiduciario Aapravasi Ghat para conservar os restos do complexo do Depósito de Inmigración. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Mauricio Ligazóns externas Aapravasi Ghat World Heritage Site Aapravasi Ghat UNESCO Collection on Google Arts and Culture Coolitude and the symbolism of the Aapravasi ghat The aapravasi ghat (in French) En ce cinquième anniversare du Ghat, une belle expérience de l'humanisme du Divers