Ατόλη Μπικίνι

Ατόλη Mπικίνι (BIK-in-ee ή bih-KEE-nee) Γνωστή ως Ατόλη Έσχολτζ (Eschscholtz Atoll) μεταξύ του 19ου αιώνα και του 1946, αποτελεί έναν κοραλλιογενή ύφαλο στα Νησιά Μάρσαλ, ο οποίος αποτελείται από 23 νησιά που περιβάλλουν μια κεντρική λιμνοθάλασσα έκτασης 594,1 τετραγωνικών χιλιομέτρων (229,4 τετραγωνικών μιλίων). Η ατόλη βρίσκεται στο βόρειο άκρο της αλυσίδας Ράλικ, περίπου 850 χιλιόμετρα (530 μίλια) βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Ματζούρο. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ατόλη πέρασε υπό την κυριαρχία της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, ως μέρος της Εντολής του Νοτίου Ειρηνικού, πριν καταληφθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ατόλη επιλέχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τόπος δοκιμών πυρηνικών όπλων. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τις επικείμενες πυρηνικές δοκιμές, οι 167 κάτοικοι της ατόλης Μπικίνι απομακρύνθηκαν από τον αμερικανικό στρατό και μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές. Το 1946, ο πληθυσμός του Μπικίνι μετεγκαταστάθηκε στο Ρόνγκερικ, μια μικρότερη ατόλη στα ανατολικά, η οποία όμως δεν διέθετε τους απαραίτητους πόρους για τη συντήρησή του. Στις αρχές του 1948, οι εκτοπισμένοι νησιώτες άρχισαν να αντιμετωπίζουν σοβαρό υποσιτισμό λόγω της ανεπάρκειας πόρων, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν εσπευσμένα στην ατόλη Κουατζαλέιν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν την Ατόλη Μπικίνι για την τέταρτη ιστορικά πυροδότηση πυρηνικής βόμβας, πραγματοποιώντας συνολικά 23 πυρηνικές δοκιμές στην περιοχή μέχρι το 1958. Η παύση των δοκιμών αποφασίστηκε όταν διαπιστώθηκε ότι η ραδιενεργός κατάλοιπη ρύπανση, όπου ήταν κατά πολύ επικινδυνότερη από τις αρχικές εκτιμήσεις. Μέχρι σήμερα, η επιστροφή και η μόνιμη εγκατάσταση των κατοίκων στην ατόλη Μπικίνι παραμένει απαγορευμένη, καθώς τα επίπεδα της ραδιενεργού μόλυνσης συνεχίζουν να εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, καταγράφονται ορισμένες ενδείξεις περιβαλλοντικής ανάκαμψης, καθώς τα επίπεδα της εναπομένουσας ακτινοβολίας μειώνονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Το 1972, περίπου 100 κάτοικοι επαναπατρίστηκαν οικειοθελώς στο νησί τους, έπειτα από διαβεβαιώσεις ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας ήταν ασφαλή. Ωστόσο, τον Μάιο του 1978, οι επιστήμονες ανίχνευσαν επικίνδυνα υψηλά επίπεδα στροντίου-90 στα υπόγεια ύδατα της περιοχής, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι οι κάτοικοι εμφάνιζαν ασυνήθιστα υψηλές συγκεντρώσεις καισίου-137 στον οργανισμό τους. Ως αποτέλεσμα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, οι κάτοικοι απομακρύνθηκαν εσπευσμένα για ακόμη μία φορά από την ατόλη. Η ατόλη επισκέπτεται περιστασιακά σήμερα από δύτες, θαλάσσιοι βιολόγοι, ωκεανογράφοι, φυσικοί υγείας και μερικούς επιστήμονες, και κατοικείται από μια χούφτα φροντιστές. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της ατόλης, οι οποίοι σήμερα αριθμούν αρκετές χιλιάδες, έχουν διασκορπιστεί σε άλλα νησιά των Μάρσαλ και γενικώς του Ειρηνικού, καθώς και στις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, κυριότερα στην πολιτεία της Ουάσιγκτον και στην Χαβάη. Ένα πολυεκατομμυριούχο καταπιστευματικό ταμείο, το οποίο παρείχε οικονομική υποστήριξη και υπηρεσίες πρόνοιας στους εκτοπισμένους κατοίκους του Μπικίνι ήδη από τη δεκαετία του 1980, εξαντλήθηκε ολοσχερώς στα τέλη της δεκαετίας του 2010. Τον 21ο αιώνα, η ατόλλη είναι παγκόσμιο κληρονομικό κέντρο, που είναι γνωστό για το ρόλο του στον Ψυχρό Πόλεμο και την εποχή μετά τον πυρηνικό πυρηνισμό. Είναι γνωστό ως μια περιοχή της φύσης, και η ακτινοβολία έχει μειωθεί αρκετά ώστε να είναι δυνατή η τουριστική δραστηριότητα. Ωστόσο, η παρατεταμένη ραδιενεργός επιβάρυνση κατέστησε την περιοχή ακατάλληλη για επαναπατρισμό, μετατρέποντας αυτό που αρχικά προβλεπόταν ως βραχυπρόθεσμη εκκένωση σε μόνιμο εκτοπισμό· επιπλέον, η κατανάλωση της τοπικής χλωρίδας και πανίδας παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνη, ειδικά για φυτά και για ζώα άγριας ζωής. Παραπομπές