Tavernat e Italisë

Auberge d'Italie shtë një mejhane në Valeta, Maltë . Ajo u ndërtua në faza të ndryshme në fund të shekullit të 16-të për të strehuar kalorës të Urdhrit të Shën Gjonit nga gjuhët e Italisë. Ndërtesa vazhdoi të modifikohej gjatë gjithë shekullit të 17-të, me rinovimin e fundit të madh që u krye në vitet 1680 gjatë gjykimit të Gregorio Carafa, duke i dhënë ndërtesës një karakter barok. Pasi Urdhri u dëbua nga Malta në 1798, taverna/mejhanja u përdor për një numër qëllimesh, duke strehuar një shtab ushtarak, një numer te madh oficerësh, një muze, një shkollë arti, një gjykatë, Zyrën e Postës së Përgjithshme dhe departamente të ndryshme qeveritare. Deri kohët e fundit, ai strehonte Autoritetin e Turizmit të Maltës dhe atje po kalojnë punime të restaurimit. Tani është konvertuar për të pritur koleksionin kombëtar. Në vitin 2018 ai u bë Muzeu i ri Kombëtar i Artit të Komunitetit, MUŻA (nga shkurtesa malteze Muż ew Nazzjonali tal- A rti). Historia Rregulli i spitalorit Auberge d'Italie ishte mejhanja e tretë italiane që u ndërtua në Maltë. Taverna e parë u ndërtua në Birgu në vitet 1550, në vendin e një ndërtese të mëparshme. Pas transferimit të kryeqytetit nga Birgu në Valeta, një tavernë e dytë u ndërtua në qendër të qytetit të ri në 1570–71. Kjo ndërtesë u përfshi përfundimisht në Pallatin e Grandmasterit dhe pjekja e tanishme filloi të ndërtohej në Strada San Giacomo (tani Rruga e Tregtarëve). Projektimet origjinale të të dy tavernave u bënë nga arkitekti maltez Girolamo Cassar . Nuk ka asnjë dokumentacion që regjistron ndërtimin e Auberge d'Italie të tretë, por puna filloi në 1574 dhe ndërtesa u përurua në shtator 1579. Kur kati i parë përfundoi, ndërtimi i pjesës tjetër të ndërtesës u pezullua, por shpejt u bë e qartë se ndërtesa ishte shumë e vogël. Më 25 gusht 1582, u mor vendimi për ndërtimin e një kati të dytë. Masoneri Gio Andrea Farrugia ishte përgjegjës për ndërtimin, por ai vdiq para se të përfundonte projekti. Ndërtimi vazhdoi gjatë gjithë viteve 1580 dhe përfundoi rreth vitit 1595. Përveç Cassar dhe Farrugia, disa arkitektë dhe mjeshtra të tjerë ishin përgjegjës për ndërtimin e gështenjës, përfshirë inxhinierin Francesco Antrini. U ndërtua gjithashtu Kishën e Shën Katerinës ngjitur me tavernën. Ndërtimi i kishës filloi në 1576, dhe u zgjerua dhe modifikua në 1683 dhe 1710. Disa riparime u bënë në 1604 nga Alessandro Stafrace, pasi u shfaqën çarje në një pjesë të Sallës Kryesore. Në vitet 1649–50, u ndërtua një kat i ndërmjetëm nën dhomën e Admiralit dhe një dhomë e madhe në pjesën e pasme të ndërtesës u shndërrua në katër dyqane në 1654. Arkivat u ndërtuan në 1678. Një rinovim i madh i gështenjës në stilin barok filloi në 1680. Fasada u rimodelua nga Mederico Blondel dhe një kat i tretë u ndërtua me shpenzimet e Mjeshtrit të Madh Gregorio Carafa . Një pjesë qendrore e zbukuruar me një trofe krahësh që përmbante një bust të Karafas u shtua mbi hyrjen kryesore. Trofeu u skalit nga Raymond de La Fage nga mermeri i marrë nga rrënojat e tempullit të Proserpina, një tempull antik romak në Mtarfa i cili ishte zbuluar në 1613. Pushtimi francez dhe sundimi britanik Urdhri i Shën Gjonit u dëbua nga Malta me pushtimin dhe okupimin Francez në 1798. Duke qenë i vendosur përballë rezidencës së Napoleonit në Palazzo Parisio, mejhanja u shndërrua në komandën ushtarake franceze. Pasi Malta ra nën sundimin Britanik në 1800, ajo u përdor nga administrata ushtarake dhe civile. Në 1888 kati përdhes u përdor për të ruajtur arkivat e noterëve dhe kati i sipërm u zu nga Departamenti i Punës. Ajo u shndërrua në një Arsenal Civil. Planet për të vendosur një kishëz protestante u refuzua. Në këtë pikë kati përdhes shërbeu gjithashtu si Zyra Shtypëse e Qeverisë, ndërsa kati i sipërm u përdor nga Inxhinierët Mbretërorë. Më vonë shërbeu si Shtab i Korpusit deri në vitet 1920. Në fillim të shekullit të 19-të, kimisti John Davy, i cili ishte në Maltë me Stafin Mjekësor të Ushtrisë, krijoi një ambulancë publike në pjekje për trajtimin e të varfërve. Pasardhësi i këtij shërbimi, Poliklinikat Qeveritare, ende quhet il-Berġa (pjekja). Malta e Pavarur Në janar 1971, Gjykatat Superiore të Drejtësisë dhe Shkolla e Arteve liruan ndërtesën pasi u zhvendosën në një gjykatë të re e cila ishte ndërtuar në vendin e Auberge d'Auvergne. Ndërtesa do të shndërrohej në një sallë provimesh, por në gusht të atij viti, ajo iu caktua Departamentit të Postave dhe Telefonave. Pas rinovimeve të gjera, taverna u hap si Zyra e Postës së Përgjithshme në 4 korrik 1973, duke marrë rolin nga Palazzo Parisio. Ajo u përdor gjithashtu nga Departamenti i Ujit dhe Energjisë Elektrike, Departamenti Bujqësor dhe Zyra Qendrore e Statistikave. Arkitektura Auberge d'Italie u ndërtua fillimisht në stilin Manerist, por ndërtesa fitoi një karakter kryesisht barok për shkak të rinovimit të viteve 1680. Ndërtesa ka një plan drejtkëndësh me dhomat e saj që janë ndërtuar rreth një oborri qendror, një plan urbanistik tipik i palazit të Rilindjes Italiane. Oborri përmban një hark triumfal i cili mendohet se është projektuar nga Romano Carapecchia . Ka një fasadë simetrike me një pjesë të zbukuruar barok mbi hyrjen kryesore, që përmban një bust bronzi të Karafës dhe stemës së tij, së bashku me një trofe armësh prej mermeri dhe një mbishkrim latin. Referime