หมู่วิหารฮัลตาร์ชีน

หมู่วิหารฮัลตาร์ชีน (มอลตา: It-Tempji ta' Ħal Tarxien) เป็นหมู่โบราณสถานแห่งหนึ่งในเมืองฮัลตาร์ชีน ประเทศมอลตา มีความเก่าแก่ย้อนไปได้ถึงประมาณ 3,150 ปีก่อนคริสต์ศักราช แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการรับรองจากยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1992 ร่วมกับแหล่งหินใหญ่แหล่งอื่น ๆ ในมอลตา ลักษณะ หมู่วิหารฮัลตาร์ชีนประกอบด้วยโครงสร้างวิหาร 3 หลังที่อยู่ติดกันแต่ไม่เชื่อมต่อกัน ทางเข้าหลักได้รับการสืบสร้างขึ้นใหม่ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 เมื่อแหล่งทั้งแหล่งได้รับการบูรณะ ในเวลาเดียวกัน แผ่นหินตกแต่งจำนวนมากที่พบในแหล่งนี้ถูกย้ายไปเก็บไว้ในร่มที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งชาติในกรุงวัลเลตตาเพื่อป้องกันการผุกร่อน วิหารตะวันตก (หรือวิหารใต้) มีอายุย้อนไปถึง 3,100 ปีก่อนคริสต์ศักราช และเป็นวิหารที่ได้รับการตกแต่งอย่างประณีตที่สุดในบรรดาวิหารของมอลตา วิหารกลางมีอายุย้อนไปถึง 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช และมีลักษณะเฉพาะไม่เหมือนวิหารหินใหญ่แห่งอื่นในมอลตาตรงที่มีมุขโค้ง 3 คู่แทนที่จะเป็น 2 คู่อย่างปกติ วิหารตะวันออกมีอายุย้อนไปถึง 3,100 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซากของวิหารอีกหลังซึ่งเล็กกว่าและเก่าแก่กว่าโดยมีอายุย้อนไปถึง 3,250 ปีก่อนคริสต์ศักราช มองเห็นได้ไกลออกไปทางทิศตะวันออก สิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษในบริเวณวิหารคืองานหินที่ละเอียดประณีตซึ่งรวมถึงภาพสัตว์เลี้ยงแกะสลักนูนต่ำ แท่นบูชา และบล็อกหินกั้นที่ตกแต่งด้วยลายก้นหอยและลวดลายอื่น ๆ ทักษะความเชี่ยวชาญของผู้สร้างวิหารปรากฏชัดในห้องห้องหนึ่งที่ฝังตัวอยู่ภายในกำแพงระหว่างวิหารตะวันตกกับวิหารกลาง ห้องนี้ภาพแกะสลักนูนต่ำเป็นรูปวัวและแม่หมู หน้าที่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ การขุดค้นทางโบราณคดีทำให้ทราบว่ามีการใช้หมู่วิหารฮัลตาร์ชีนเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมอย่างกว้างขวางโดยอาจเกี่ยวข้องกับการบูชายัญสัตว์ สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือก้อนหินทรงกลมนอกวิหารตะวันตกซึ่งอาจใช้ในการขนย้ายแท่งหินใหญ่มาที่นี่ นอกจากนี้ยังพบหลักฐานการเผาศพที่ใจกลางวิหารตะวันตก ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ว่าสถานที่แห่งนี้เคยใช้เป็นฌาปนสถานในยุคสัมฤทธิ์ ความสำคัญ การค้นพบหมู่วิหารฮัลตาร์ชีนช่วยส่งเสริมเอกลักษณ์ประจำชาติของมอลตาอย่างมาก โดยเป็นการยืนยันอย่างหนักแน่นถึงการมีอยู่ของวัฒนธรรมโบราณที่เคยเฟื่องฟูบนหมู่เกาะ นอกจากนี้ ความสนใจที่เกิดจากการค้นพบนี้ยังนำไปสู่ความตระหนักของสาธารณชนมอลตาในการปกป้องขุมทรัพย์ทางประวัติศาสตร์ของตนเป็นครั้งแรก ซึ่งรวมถึงความต้องการที่จะจัดการโบราณสถานและประกาศใช้กฎหมายและมาตรการอื่น ๆ เพื่อคุ้มครองและอนุรักษ์โบราณสถาน ในขณะเดียวกัน ระเบียบวิธีอันละเอียดถี่ถ้วนของทิมิสโตคลีส แซมมิต ในการขุดค้นแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ได้ปูทางไปสู่วิธีการทางวิทยาศาสตร์ใหม่ ๆ สำหรับวงการโบราณคดี ระเบียงภาพ อ้างอิง