Badmintoni

Badmintoni është një sport me raketë që luhet duke përdorur raketa për të goditur një koka në rrjetë . Edhe pse mund të luhet me ekipe më të mëdha, format më të zakonshme të lojës janë "single" (me një lojtar për palë) dhe "dyshe" (me dy lojtarë për palë). Badmintoni shpesh luhet si një aktivitet i rastësishëm në natyrë në një oborr ose në një plazh ; lojërat zyrtare luhen në një fushë të brendshme drejtkëndore. Pikët shënohen duke goditur barkun me raketë dhe duke e ulur atë brenda gjysmës së fushës së ekipit tjetër. Secila anë mund të godasë barkun vetëm një herë përpara se të kalojë mbi rrjetë. Loja përfundon pasi kabineti ka goditur dyshemenë ose tokën, ose nëse një gabim është thirrur nga arbitri, gjyqtari i shërbimit ose (në mungesë të tyre) nga pala kundërshtare. Koka është një predhë plastike me pupla ose (në ndeshje joformale) që fluturon ndryshe nga topat e përdorur në shumë sporte të tjera. Në veçanti, pendët krijojnë tërheqje shumë më të madhe, duke bërë që shuttlecock të ngadalësohet më shpejt. Shuttlecocks gjithashtu kanë një shpejtësi të lartë maksimale në krahasim me topat në sportet e tjera të raketave. Fluturimi i anijes i jep sportit natyrën e tij të veçantë. Loja u zhvillua në Indinë Britanike nga loja e mëparshme e Battledore dhe Shuttlecock . Loja evropiane filloi të dominohej nga Danimarka, por loja është bërë shumë e njohur në Azi, me garat e fundit të dominuara nga Kina . Në vitin 1992, badmintoni debutoi si një sport olimpik veror me katër ngjarje : teke për meshkuj, teke për femra, dyshe për meshkuj dhe dyshe për femra; dyshe të përziera u shtuan katër vjet më vonë. Në nivele të larta të lojës, sporti kërkon një palestër të shkëlqyer: lojtarët kërkojnë qëndrueshmëri aerobike, shkathtësi, forcë, shpejtësi dhe saktësi. Është gjithashtu një sport teknik, që kërkon koordinim të mirë motorik dhe zhvillim të lëvizjeve të sofistikuara të raketës. Historia Lojërat që përdorin shuttlecocks janë luajtur për shekuj në të gjithë Euroazinë, por loja moderne e badmintonit u zhvillua në mesin e shekullit të 19-të midis oficerëve emigrantë të Indisë Britanike si një variant i lojës së mëparshme të betejës dhe shuttlecock . ("Battledore" ishte një term më i vjetër për "raketë".) Origjina e tij e saktë mbetet e paqartë. Emri rrjedh nga Shtëpia e Badmintonit të Dukës së Beaufort në Gloucestershire, por pse ose kur mbetet e paqartë. Qysh në vitin 1860, një tregtar lodrash në Londër i quajtur Isaac Spratt botoi një broshurë të titulluar Badminton Battledore – Një lojë e re, por asnjë kopje nuk dihet se ka mbijetuar. Një artikull i vitit 1863 në The Cornhill Magazine e përshkruan badmintonin si "bathledor dhe shuttlecock luajtur me anët, përgjatë një vargu të pezulluar rreth pesë metra nga toka". Loja u zhvillua fillimisht në Indi në mesin e mërgimtarëve britanikë, ku ishte shumë popullor në vitet 1870. Badminton me top, një formë loje që luhej me një top leshi në vend të një koke, po luhej në Thanjavur qysh në vitet 1850 dhe në fillim u luajt në mënyrë të ndërsjellë me badminton nga britanikët, topi i leshtë preferohej në erë. ose mot i lagësht. Në fillim, loja ishte e njohur edhe si Poona ose Poonah pas qytetit të garnizonit të Poona, ku ishte veçanërisht popullor dhe ku rregullat e para për lojën u hartuan në 1873. Në vitin 1875, oficerët që ktheheshin në shtëpi kishin krijuar një klub badminton në Folkestone . Fillimisht, sporti luhej me palë që varionin nga 1 deri në 4 lojtarë, por shpejt u vërtetua se lojërat midis dy ose katër konkurrentëve funksiononin më së miri. Kokat e anijes ishin të veshura me gomë indiane dhe, në lojëra në natyrë, ndonjëherë peshoheshin me plumb . Edhe pse thellësia e rrjetës nuk kishte asnjë pasojë, preferohej që ajo të arrinte në tokë. Sporti luhej sipas rregullave të Pune deri në 1887, kur JHE Hart i Klubit Badminton Bath hartoi rregullore të rishikuara. Në 1890, Hart dhe Bagnel Wild rishikuan përsëri rregullat. Shoqata e Badmintonit e Anglisë (BAE) i publikoi këto rregulla në 1893 dhe e nisi zyrtarisht sportin në një shtëpi të quajtur "Dunbar" në Portsmouth më 13 shtator. BAE filloi garën e parë të badmintonit, Kampionatin e Hapur të Badmintonit në të gjithë Anglinë për dyshe për zotërinj, dyshe për femra dhe dyshe të përziera, në 1899. Garat teke u shtuan në vitin 1900 dhe një ndeshje e kampionatit Angli - Irlandë u shfaq në 1904. Anglia, Skocia, Uellsi, Kanadaja, Danimarka, Franca, Irlanda, Holanda dhe Zelanda e Re ishin anëtarët themelues të Federatës Ndërkombëtare të Badmintonit në 1934, e njohur tani si Federata Botërore e Badmintonit . India u bashkua si një degë në 1936. BWF tani qeveris badminton ndërkombëtar. Edhe pse filloi në Angli, badmintoni konkurrues për meshkuj tradicionalisht është dominuar në Evropë nga Danimarka. Në mbarë botën, vendet aziatike janë bërë dominuese në konkurrencën ndërkombëtare. Kina, Danimarka, Indonezia, Malajzia, India, Koreja e Jugut, Tajvani (duke luajtur si ' Kinez Taipei ') dhe Japonia janë kombet që kanë prodhuar vazhdimisht lojtarë të klasit botëror në dekadat e fundit, me Kinën që është forca më e madhe në meshkuj dhe konkurrenca e grave kohët e fundit. Britania e Madhe, ku u kodifikuan rregullat e lojës moderne, nuk është ndër fuqitë kryesore në këtë sport, por ka pasur sukses të rëndësishëm olimpik dhe botëror në lojërat në dyshe, veçanërisht në dyshe të përziera. Rregullat Informacioni i mëposhtëm është një përmbledhje e thjeshtuar e rregullave të badmintonit bazuar në publikimin e Statutit të BWF, Ligjet e Badmintonit . Fusha Fusha është drejtkëndëshe dhe e ndarë në gjysma nga një rrjetë. Fushat zakonisht shënohen për lojëra teke dhe dyshe, megjithëse rregullat e badmintonit lejojnë që një fushë të shënohet vetëm për beqarë. Fusha e dyfishtë është më e gjerë se fusha teke, por të dyja kanë të njëjtën gjatësi. Përjashtimi, i cili shpesh shkakton konfuzion te lojtarët më të rinj, është se fusha e dyfishtë ka një dimension më të shkurtër shërbimi. Gjerësia e plotë e fushës është 6.1 metres (20 ft), dhe në beqarë kjo gjerësi reduktohet në 5.18 metres (17.0 ft) . Gjatësia e plotë e fushës është 13.4 metres (44 ft) . Fushat e shërbimit shënohen nga një vijë qendrore që ndan gjerësinë e fushës, nga një linjë e shkurtër shërbimi në një distancë prej 1.98 metres (6 ft 6 in) nga rrjeta, dhe nga ana e jashtme dhe kufijtë e pasmë. Në dyshe, fusha e shërbimit shënohet edhe nga një linjë e gjatë shërbimi, e cila është 0.76 metres (2 ft 6 in) nga kufiri i pasmë. Rrjeta është 1.55 metres (5 ft 1 in) i lartë në skajet dhe 1.524 metres (5.00 ft) i lartë në qendër. Postimet e rrjetës vendosen mbi dyshe, edhe kur luhen teke. Lartësia minimale për tavanin mbi fushë nuk përmendet në Ligjet e Badmintonit. Megjithatë, një fushë badminton nuk do të jetë e përshtatshme nëse tavani ka të ngjarë të goditet në një shërbim të lartë. Shërbimi Kur serveri shërben, shuttlecock duhet të kalojë mbi linjën e shkurtër të shërbimit në fushën e kundërshtarëve ose do të llogaritet si një gabim. Serveri dhe marrësi duhet të qëndrojnë brenda fushave të tyre të shërbimit, pa prekur vijat kufitare, derisa serveri të godasë barkun. Dy lojtarët e tjerë mund të qëndrojnë kudo që dëshirojnë, për sa kohë që nuk bllokojnë vizionin e serverit ose marrësit. Në fillim të tubimit, serveri dhe marrësi qëndrojnë në fusha shërbimi diagonalisht të kundërta (shih dimensionet e fushës ). Serveri godet shuttlecock në mënyrë që të zbarkojë në oborrin e shërbimit të marrësit. Kjo është e ngjashme me tenisin, me përjashtim të faktit se në një servis në badminton i gjithë anijes duhet të jetë nën 1.15 metra nga sipërfaqja e fushës në momentin e goditjes nga raketa e serverit, koka e anijes nuk lejohet të kërcejë dhe në badminton, lojtarët qëndrojnë brenda fushave të tyre të shërbimit, ndryshe nga tenisi. Kur pala e shërbimit humbet një miting, serveri kalon menjëherë te kundërshtari(ët) e tyre (kjo ndryshon nga sistemi i vjetër ku ndonjëherë shërbimi kalon te partneri i dyfishtë për atë që njihet si "shërbim i dytë"). Në beqarë, serveri qëndron në fushën e shërbimit të djathtë kur rezultati i tyre është çift, dhe në fushën e majtë të shërbimit kur rezultati i tyre është tek. Në dyshe, nëse pala shërbyese fiton një miting, i njëjti lojtar vazhdon të shërbejë, por ai/ajo ndryshon fusha shërbimi në mënyrë që ajo/ajo t'i shërbejë një kundërshtari të ndryshëm çdo herë. Nëse kundërshtarët fitojnë mitingun dhe rezultati i tyre i ri është i barabartë, lojtari në fushën e duhur të shërbimit shërben; nëse është tek, lojtari në fushën e majtë të shërbimit shërben. Fushat e shërbimit të lojtarëve përcaktohen nga pozicionet e tyre në fillim të mitingut të mëparshëm, jo nga vendi ku ata ishin në fund të mitingut. Një pasojë e këtij sistemi është se sa herë që një palë rifiton shërbimin, serveri do të jetë lojtari që nuk ka shërbyer herën e fundit. Poentimi Çdo lojë luhet me 21 pikë, me lojtarët që shënojnë një pikë sa herë që fitojnë një miting, pavarësisht nëse kanë shërbyer (kjo ndryshon nga sistemi i vjetër ku lojtarët mund të fitonin vetëm një pikë në shërbimin e tyre dhe çdo lojë luhej në 15 pikë). Një ndeshje është më e mira nga tre ndeshjet. Nëse rezultati barazohet në 20–20, atëherë loja vazhdon derisa njëra palë të fitojë dy pikë epërsi (si p.sh. 24–22), përveç rasteve kur ka një barazim 29–29, në të cilin loja shkon në një pikë të artë nga 30. Kushdo që shënon këtë pikë fiton lojën. Në fillim të një ndeshjeje, barkaja hidhet dhe ana drejt së cilës është drejtuar koka e anijes shërben e para. Përndryshe, mund të hidhet një monedhë, me fituesit që zgjedhin nëse do të shërbejnë ose do të marrin të parët, ose duke zgjedhur se cilin skaj të fushës do të zënë të parën, dhe kundërshtarët e tyre bëjnë zgjedhjen e mbetur. Në ndeshjet e mëpasshme, fituesit e lojës së mëparshme shërbejnë të parët. Ndeshjet janë më të mirat nga tre: një lojtar ose çift duhet të fitojë dy ndeshje (nga 21 pikë secila) për të fituar ndeshjen. Për garën e parë të çdo loje dyshe, çifti i shërbimit mund të vendosë se kush do të shërbejë dhe çifti pritës mund të vendosë se kush do të marrë. Lojtarët ndryshojnë skajet në fillim të lojës së dytë; nëse ndeshja arrin një ndeshje të tretë, ato ndryshojnë fundin si në fillim të lojës ashtu edhe kur rezultati i lojtarit ose çiftit kryesor arrin 11 pikë. Let Nëse thirret një let, tubimi ndalet dhe riluhet pa asnjë ndryshim në rezultat. Mund të ndodhin për shkak të ndonjë shqetësimi të papritur, si p.sh. zbarkimi i barit në fushë (që është goditur atje nga lojtarët që luajnë në fushën ngjitur) ose në salla të vogla, anijes mund të prekë një shina ajrore e cila mund të klasifikohet si leje. Nëse marrësi nuk është gati kur ofrohet shërbimi, do të thirret një let; megjithatë, nëse marrësi përpiqet të kthejë barin, marrësi do të gjykohet se ka qenë gati. Pajisjet Rregullat e badmintonit kufizojnë dizajnin dhe madhësinë e raketave dhe kokave. Raketat Raketat e badmintonit janë të lehta, me raketa me cilësi të lartë që peshojnë midis 70 and 95 grams (2.5 and 3.4 oz) pa përfshirë kapjen ose telat. Ato përbëhen nga shumë materiale të ndryshme duke filluar nga kompoziti me fibër karboni ( plastika e përforcuar me grafit ) deri te çeliku i ngurtë, i cili mund të shtohet nga një shumëllojshmëri materialesh. Fibra e karbonit ka një raport të shkëlqyer forcë ndaj peshës, është i ngurtë dhe jep një transferim të shkëlqyer të energjisë kinetike . Para miratimit të përbërjes së fibrave të karbonit, raketat bëheshin nga metale të lehta si alumini. Edhe më parë, raketat ishin prej druri. Raketat e lira bëhen ende shpesh nga metale si çeliku, por raketat prej druri nuk prodhohen më për tregun e zakonshëm, për shkak të masës dhe kostos së tepërt të tyre. Në ditët e sotme, nanomateriale si nanotubat e karbonit dhe fullereni u shtohen raketave duke u dhënë atyre qëndrueshmëri më të madhe. </link> Ekziston një shumëllojshmëri e gjerë e modeleve të raketave, megjithëse ligjet kufizojnë madhësinë dhe formën e raketës. Raketa të ndryshme kanë karakteristika të lojës që tërheqin lojtarë të ndryshëm. Forma tradicionale e kokës ovale është ende e disponueshme, por një formë izometrike e kokës është gjithnjë e më e zakonshme në raketat e reja. Telat Telat e badmintonit për raketa janë tela të hollë, me performancë të lartë, me trashësi që variojnë nga rreth 0,62 në 0,73 mm. Vargjet më të trasha janë më të qëndrueshme, por shumë lojtarë preferojnë ndjesinë e fijeve më të hollë. Tensioni i vargut normalisht është në rangun prej 80 deri në 160 N (18 deri në 36 lbf ). Lojtarët rekreativë përgjithësisht kanë tensione më të ulëta se profesionistët, zakonisht midis 80 dhe 110 N (18 dhe 25 lbf). Profesionistët varen midis rreth 110 dhe 160 N (25 dhe 36 lbf). Disa prodhues të vargjeve matin trashësinë e vargjeve të tyre nën tension, kështu që ato janë në të vërtetë më të trashë se sa specifikohet kur janë të dobët. Ashaway Micropower është në të vërtetë 0,7 mm, por Yonex BG-66 është rreth 0,72 mm. Shpesh argumentohet se tensionet e larta të telit përmirësojnë kontrollin, ndërsa tensionet e ulëta të telit rrisin fuqinë. Argumentet për këtë përgjithësisht mbështeten në arsyetimin e papërpunuar mekanik, të tillë si pretendimi se një shtrat me fije me tension më të ulët është më kërcyes dhe për këtë arsye ofron më shumë fuqi. Kjo është, në fakt, e pasaktë, sepse një tension më i lartë i kordonit mund të shkaktojë që anija të rrëshqasë nga raketa dhe kështu ta bëjë më të vështirë goditjen e saktë të një goditjeje. Një pikëpamje alternative sugjeron që tensioni optimal për fuqi varet nga lojtari: sa më shpejt dhe më saktë një lojtar të mund të lëkundë raketën e tij, aq më i lartë është tensioni për fuqinë maksimale. Asnjëra nga këndvështrimet nuk i është nënshtruar një analize mekanike rigoroze dhe as nuk ka prova të qarta në favor të njërës apo tjetrës. Mënyra më efektive për një lojtar për të gjetur një tension të mirë të vargut është të eksperimentojë. Kapja Zgjedhja e kapjes lejon një lojtar të rrisë trashësinë e dorezës së raketës së tij dhe të zgjedhë një sipërfaqe të rehatshme për ta mbajtur. Një lojtar mund të ndërtojë dorezën me një ose disa doreza përpara se të aplikojë shtresën përfundimtare. Lojtarët mund të zgjedhin midis një larmie materialesh kapëse. Zgjedhjet më të zakonshme janë dorezat sintetike PU ose dorezat me peshqir. Zgjedhja e kapjes është një çështje e preferencës personale. Lojtarët shpesh zbulojnë se djersa bëhet problem; në këtë rast, një agjent tharëse mund të aplikohet në dorezë ose duar, mund të përdoren shirita djersitjeje, lojtari mund të zgjedhë një material tjetër kapjeje ose të ndryshojë mbërthimin e tyre më shpesh. Ekzistojnë dy lloje kryesore të kapjes: dorezat zëvendësuese dhe kapëse të tepërta . Dorezat zëvendësuese janë më të trasha dhe shpesh përdoren për të rritur madhësinë e dorezës. Mbingarkesat janë më të holla (më pak se 1 mm), dhe shpesh përdoren si shtresa përfundimtare. Megjithatë, shumë lojtarë preferojnë të përdorin dorezat zëvendësuese si shtresën përfundimtare. Dorezat e peshqirëve janë gjithmonë doreza zëvendësuese. Mbërthimet zëvendësuese kanë një bazë ngjitëse, ndërsa kapjet e tepërta kanë vetëm një copëz të vogël ngjitësi në fillim të shiritit dhe duhet të aplikohen nën tension; Mbingarkesat janë më të përshtatshme për lojtarët që i ndërrojnë shpesh dorezat, sepse ato mund të hiqen më shpejt pa dëmtuar materialin themelor. Shutlecock Një karikator (shpesh i shkurtuar në shuttle ; i quajtur edhe zog i vogël ) është një predhë me tërheqje të lartë, me një formë konike të hapur: koni formohet nga gjashtëmbëdhjetë pendë të mbivendosura të ngulitura në një bazë tape të rrumbullakosur. Tapa është e mbuluar me lëkurë të hollë ose material sintetik. Anijet sintetike përdoren shpesh nga lojtarët rekreativë për të ulur kostot e tyre pasi anijet me pendë thyhen lehtësisht. Këto anije najloni mund të ndërtohen ose me tapë natyrale ose me bazë shkume sintetike dhe një skaj plastik. Sipas Kathmandu Post, pendët e përdorura për të bërë barka janë shkulur nga zogjtë e gjallë, gjë që shkakton dhimbje tek zogjtë. Këpucët Këpucët e badmintonit janë të lehta me thembra prej gome ose materiale të ngjashme me kapje të lartë dhe pa shënjim. Krahasuar me këpucët e vrapimit, këpucët badminton kanë pak mbështetje anësore . Nivelet e larta të mbështetjes anësore janë të dobishme për aktivitetet ku lëvizja anësore është e padëshirueshme dhe e papritur. Badmintoni, megjithatë, kërkon lëvizje të fuqishme anësore. Një mbështetje anësore shumë e ndërtuar nuk do të jetë në gjendje të mbrojë këmbën në badminton; në vend të kësaj, do të nxisë kolapsin katastrofik në pikën ku mbështetja e këpucës dështon dhe kyçet e lojtarit nuk janë gati për ngarkimin e papritur, gjë që mund të shkaktojë ndrydhje. Për këtë arsye, lojtarët duhet të zgjedhin këpucë badminton në vend të trajnerëve të përgjithshëm ose këpucë vrapimi, sepse këpucët e duhura badminton do të kenë një thembër shumë të hollë, do të ulin qendrën e gravitetit të një personi dhe për këtë arsye do të rezultojnë në më pak lëndime. Lojtarët duhet gjithashtu të sigurojnë që ata të mësojnë lëvizjen e sigurt dhe të duhur të këmbëve, me gjurin dhe këmbën në një linjë në të gjitha shtyllat. Ky është më shumë se vetëm një shqetësim sigurie; Puna e duhur e këmbëve është gjithashtu kritike për të lëvizur në mënyrë efektive nëpër fushë. Teknika Goditjet Badmintoni ofron një shumëllojshmëri të gjerë goditjesh bazë dhe lojtarët kërkojnë një nivel të lartë aftësish për t'i kryer të gjitha ato në mënyrë efektive. Të gjitha goditjet mund të luhen ose me dorë ose me dorë . Ana e përparme e një lojtari është e njëjta krah me dorën e tij të lojës: për një lojtar me dorën e djathtë, krahu i krahut është ana e djathtë dhe ana e pasme është ana e majtë. Goditjet me dorën e përparme goditen me pjesën e përparme të dorës përpara (si goditja me pëllëmbë), ndërsa goditjet me dorë të pasme goditen me pjesën e pasme të dorës që e çon (si goditja me kyçe). Lojtarët shpesh luajnë disa goditje në anën e përparme me një veprim të goditjes me dorë të pasme, dhe anasjelltas. Në pjesën e përparme dhe në mes të fushës, shumica e goditjeve mund të luhen në mënyrë të barabartë në mënyrë efektive si në anën e përparme ashtu edhe në anën e pasme; por në fushën e pasme, lojtarët do të përpiqen të luajnë sa më shumë goditje të jetë e mundur në krahët e tyre të përparmë, shpesh duke preferuar të luajnë një ballë ballore rreth e qark kokës (një ballë "në anën e pasme") në vend që të përpiqen të bëjnë një "backhand" sipër. Luajtja e një backhand ka dy disavantazhe kryesore. Së pari, lojtari duhet t'i kthejë shpinën kundërshtarëve të tij, duke kufizuar shikimin e tyre ndaj tyre dhe fushës. Së dyti, kokat e dorës së përparme nuk mund të goditen me aq fuqi sa krahët e përparmë: veprimi i goditjes kufizohet nga nyja e shpatullave, e cila lejon një gamë shumë më të madhe lëvizjeje për një dorë përpara se sa për një dorë prapa. Pastrimi i qartë konsiderohet nga shumica e lojtarëve dhe trajnerëve si goditja bazë më e vështirë në lojë, pasi teknika e saktë është e nevojshme në mënyrë që të grumbullohet fuqia e mjaftueshme që koka e anijes të udhëtojë në të gjithë gjatësinë e fushës. Për të njëjtën arsye, goditjet e prapambetura priren të jenë të dobëta. Shih edhe Federata e Badmintonit e Kosovës Literatura Adams, Bernard (1980), The Badminton Story, BBC Books, ISBN 0563164654 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) Boga, Steve (2008), Badminton, Paw Prints, ISBN 978-1439504789 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) Connors, M. (1991), The Olympics Factbook: A Spectator's Guide to the Winter and Summer Games, Visible Ink Press, ISBN 0-8103-9417-0 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!). Downey, Jake (1982), Better Badminton for All, Pelham Books, ISBN 978-0-7207-1438-8 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!). Grice, Tony (2008), Badminton: Steps to Success, Human Kinetics, ISBN 978-0-7360-7229-8 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) Guillain, Jean-Yves (2004), Badminton: An Illustrated History, Publibook, ISBN 2-7483-0572-8 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!) Kim, Wangdo (2002), An Analysis of the Biomechanics of Arm Movement During a Badminton Smash (PDF), Nanyang Technological University, arkivuar nga origjinali (PDF) më 2 tetor 2008 : Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!). Referime