Maleiske nimmersêd

De Maleiske nimmersêd of Maleiske nintersêd (Mycteria cinerea) is in tige seldsume fûgel út it skaai fan 'e kealkopearrebarren (Mycteria) yn 'e famylje fan 'e eibertfûgels (Ciconiidae). Ferskining De Maleiske nimmersêd hat in lingte fan likernôch 91 oant 100 sintimeter. It fearrekleed is oer it algemien wyt, mar de snaffel is gieleftich oant griis en de hûd fan it fearreleaze gesichtsmasker is ljochtrôze oant donkerread. Oars as de Yndyske nimmersêd hat de Maleiske nimmersêd gjin swarte bân oer it boarst en is er dêr hielendal wyt. De poaten binne faak griis-rôze. Krekt lykas by de oare nimmersêden binne de slachpinnen en de sturt swart, wat benammen yn 'e flecht goed te sjen is. Jonge fûgels binne, krekt lykas by de oare soarten, earst brún-griis fan kleur. Yn Singapoer wurde somtiden fûgels sjoen mei in ûndúdlike bân oer it boarst; dat binne hast altyd krusingen (hibriden) tusken de Maleiske en de Yndyske nimmersêd. Fersprieding Oars as de Afrikaanske soarte komt de Maleiske nimmersêd foar yn Súdeast-Aazje. It ferspriedingsgebiet is beheind ta de kustgebieten fan Kambodja, it suden fan Fjetnam, Maleizje en de eilannen Sumatra, Java en Selebes yn Yndoneezje. De fûgel is in echte kustbewenner en hat in foarkar foar mangrovebosken, waadgebieten en sâltwettersompen. Se wurde mar selden djip ynlânsk sjoen. Ekology en libbenswize De Maleiske nimmersêd jaget op 'e selde manier as de oare soarten yn it skaai: troch te wâdzjen yn it ûndjippe wetter en mei de snaffel op 'e taast te fangen. Syn dieet bestiet benammen út fisken, krabben en oare wetterbisten dy't yn 'e mangroves en op 'e dridze libje. Se briede yn koloanjes yn 'e beammen, faak yn 'e mangroves. It briedseizoen is sterk ôfhinklik fan 'e moesson en de beskikberens fan fretten. De nêsten wurde boud fan tûken en de fûgels binne tige gefoelich foar fersteuring by it brieden. Status en bedrigingen De IUCN klassifisearret de fûgel as bedrige (Endangered) op 'e Reade list. Der wurdt rûsd dat de wrâldpopulaasje út mar 600 oant 1800 fûgels bestiet en tocht wurdt dat de oantallen tebekrinne. De grutste bedriging fan 'e fûgel is it ferlies fan geskikt habitat: mangrovebosken wurde op grutte skaal fernield foar de oanlis fan garnalekwekerijen en lânbou. Dêrnjonken wurdt der op 'e fûgels jage en wurde aaien út 'e nêsten sammele. De wichtichste bolwurken lizze hjoed-de-dei op 'e eilannen Sumatra en Java yn Yndoneezje. Yn Singapoer en Maleizje binne fokprogramma's foar de fûgel. It slagget wol om de fûgels te fokken, mar in soarch bliuwt dat it habitat fan 'e fûgel ferdwynt.