یاکوپو دا ترزو

یاکوپو دا ترتزو (حدود ۱۵۱۵ یا ۱۵۱۹–۱۵۸۹) یک مجسمه‌ساز مدال و جواهرساز ایتالیایی دوره رنسانس بود که پس از شروع کار خود در میلان، در سال ۱۵۵۴ به استخدام هابسبورگ‌های اسپانیا درآمد. او بقیه دوران کاری خود را با سفر به انگلستان در سال‌های ۱۵۵۴–۱۵۵۵ در طول ازدواج فیلیپ دوم اسپانیا و ماری اول انگلستان که از سال ۱۵۵۴ تا مرگ او در سال ۱۵۵۸ ادامه داشت، برای دربار اسپانیا کار کرد. او با نام جاکومو یا جاکوپو نیزولا (یا نیزولا) در زمانی بین سال‌های ۱۵۱۴ تا ۱۵۱۹ در ترزو سول‌آدا، روستایی در حدود ۳۰ کیلومتری (۱۹ مایلی) شمال شرقی میلان در کنار رودخانه آدا (که اکنون در منطقه کلان‌شهری میلان قرار دارد) متولد شد. در اسپانیا او با نام جاکومترزو شناخته می‌شد. در دهه ۱۵۵۰ در بروکسل، اسناد را با نام «جاکوبو» یا «جاکومو دا ترزو» امضا می‌کرد. او احتمالاً اکنون بیشتر به خاطر یازده مدالش که احتمالاً بین سال‌های ۱۵۴۸ تا ۱۵۷۸ در ایتالیا، انگلستان و اسپانیا تولید شده‌اند، شناخته می‌شود. زندگی‌نامه تاریخ تولد او نامشخص است؛ تاریخ زودتر ۱۵۱۴–۱۵۱۵ از اشاره‌ای در نامه‌ای، خیلی دیرتر، می‌آید که در آن می‌گوید در ۳۱ سالگی به خدمت فیلیپ درآمد. پدرش گاسپاره به عنوان «استاد» یا «مستر» توصیف شده است که نشان دهندهٔ جایگاه حرفه‌ای یا اجتماعی اوست. خانواده تا سال ۱۵۳۱ در میلان زندگی می‌کردند. او نزد یک تراشندهٔ جواهرات حکاکی شده و اشیاء سنگی سخت در میلان آموزش دید. در دهه ۱۵۴۰ او هنرمندی موفق بود که عمدتاً در میلان مستقر بود و حامیان او از جمله کوزیمو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، که در سال‌های ۱۵۵۰–۱۵۵۲ برای دو ظرف بزرگ، یک گلدان و یک فنجان، از جنس کریستال سنگی (کوارتز) به او پول پرداخت کرد، بودند. او در اولین نسخه از کتاب «زندگی هنرمندان» اثر واساری (۱۵۵۰) ذکر شده است. میلان تحت حکومت اسپانیا بود و خانه لئونه لئونی، رئیس ضرابخانه آنجا از سال ۱۵۴۲، و تولیدکننده اصلی مجسمه‌های پرتره بزرگ برای هابسبورگ‌ها بود. او برای هابسبورگ‌ها مدال ساخته بود، از جمله مدال چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم در سال ۱۵۳۶. اما تا دهه ۱۵۵۰ علاقه لئونی به مجسمه‌های پرتره در اندازه واقعی تغییر کرده بود. در گذشته، تشخیص بین کار لئونی و یاکوپو کمی دشوار بوده است. یاکوپو ممکن است در ضرب سکه در ضرابخانه کمک کرده باشد، اما این موضوع مستند نیست. احتمالاً از طریق لئونی یا واساری بود که هابسبورگ‌ها از وجود یاکوپو دا ترتزو آگاه شدند، کسی که در سال ۱۵۵۴ برای پیوستن به خدمت آنها فراخوانده شد و ظاهراً سفر خود را با سفر به انگلستان آغاز کرد، جایی که فیلیپ دوم آینده اسپانیا در ۲۵ ژوئیه ۱۵۵۴، دو روز پس از اولین ملاقاتشان، با ماری اول انگلستان ازدواج کرد. یاکوپو برای بزرگداشت این ازدواج مدال‌هایی ساخت که دو چهره پرتره و دو تصویر پشت سر تمثیلی را مدل‌سازی می‌کردند. این مدال‌ها در نسخه‌هایی با دو سر، یکی روی هر صورت، و نمونه‌های مرسوم‌تر با دو سر مربوط به هر یک از زوج‌ها ریخته‌گری شدند. این مدال‌ها در انواع فلزات، از سرب گرفته تا طلا، باقی مانده‌اند. در اواخر سال ۱۵۵۴، جاکوپو مدال نقره مریم مقدس را به کاردینال گرانول در بروکسل، در واقع وزیر امور خارجه هابسبورگ، فرستاد اما مدال فیلیپ مربوط به سال ۱۵۵۵ است. مدال‌هایی که در هر طرف آنها یک سر قرار دارد، «ترکیبی غیرمعمول و بازساخته از دو مدال مستقل قبلی» هستند، شاید از سال ۱۵۵۵. یکی از تنها دو نمونه شناخته شده مدال طلای مریم مقدس در سال ۲۰۰۰ در حراج کریستی به قیمت ۱۳۰۲۵۰ پوند فروخته شد. بنابراین، پس از تهیه مدال ازدواج مری، در روز سال نو ۱۵۵۵، یاکوپو به عنوان مجسمه‌ساز (escultor) دربار فیلیپ در لندن منصوب شد. در سال ۱۵۵۵، او به دنبال فیلیپ به بروکسل، پایتخت هلند اسپانیا، رفت و حداقل تا سال ۱۵۵۹ در آنجا ماند. تا سال ۱۵۶۲، او در مادرید بود، جایی که فیلیپ اکنون پادشاه اسپانیا بود. به نظر می‌رسد که او تا آخر عمر در آنجا ماند و در ۲۳ سپتامبر ۱۵۸۹ در آنجا درگذشت. آثار هیچ‌یک از جواهرات او (به معنای معمول گردنبند و غیره) باقی نمانده است؛ این احتمال وجود دارد که او برخی از جواهرات گرانبهایی را که ماری اول در پرتره‌اش اثر آنتونیس مور در موزه پرادو و سایر پرتره‌های دربار اسپانیا در آن دوره استفاده می‌کرد، ساخته باشد. او به خاطر سنگ‌های قیمتی حکاکی شده‌اش شناخته می‌شد که برخی از آنها باقی مانده‌اند. در بروکسل، او «مهر بزرگ» فیلیپ را که تا سال ۱۵۵۷ مورد استفاده قرار می‌گرفت، ساخت، اما خودش آن را طراحی نکرد و الماسی را با نشان سلطنتی چارلز پنجم حکاکی کرد، که او نیز در سال ۱۵۵۶ برای یک لیوان آبخوری کریستال سنگی به او پول داده بود. او در مادرید حکاکی‌ها و نقش برجسته‌های مختلفی بر روی سنگ‌های سخت برای دربار ساخت، اما این آثار عموماً امضا نشده بودند و همین امر منجر به عدم قطعیت در انتساب آنها می‌شد. خانواده سلطنتی از او برای ارزش‌گذاری و مذاکره در مورد خرید اقلام مشابه و همچنین آثار باستانی استفاده می‌کردند. او همچنین به عنوان یک دلال فعالیت می‌کرد و در سال ۱۵۸۴ تابلوی «فیلیپ بشارت» اثر رابرت کمپین که اکنون در پرادو است را به ال اسکوریال فروخت. او برای دربارهای دیگر نیز کار می‌کرد؛ آثاری برای مدیچی، دربار پارما و هابسبورگ‌های اتریشی ثبت شده است. کارگاه او مورد بازدید خانواده سلطنتی و دربار قرار گرفت. او به همراه پمپئو لئونی و یک هنرمند دیگر، بنای یادبود مقبره برای جوآنا، پرنسس پرتغال (درگذشته ۱۵۷۳)، خواهر فیلیپ دوم، را در کلیسای صومعه لاس دسکالزاس رئالس در مادرید، که او در سال ۱۵۵۹ در کاخ والدینش تأسیس کرده بود، اجرا کرد. او بر اساس طرحی از معمار خوان دِ هِرِرا، خیمه محراب اصلی را در کلیسای صومعه ال اسکوریال (۱۵۸۶)، از برنز طلاکوب، کریستال سنگی و سنگ سخت رنگی ساخت. او یا کارگاهش، ممکن است نقش برجسته‌های لاجوردی دوازده سزار را تراشیده باشند که (احتمالاً بعداً) در حاشیه یک بشقاب نفیس از جنس کریستال سنگی حکاکی شده، طلا، جواهرات و میناکاری گنجانده شده‌اند. این اکنون بخشی از «خزانه دافین» در موزه پرادو است. مدال‌ها مدال‌های اولیه ساخته شده در ایتالیا شامل مدال‌های همسر، ایزابلا دی کاپوا، و دخترش ایپولیتا (۱۵۳۵–۱۵۶۳) فرانته گونزاگا، فرماندار وقت دوک‌نشین میلان، بود که در حدود سال ۱۵۵۲ ساخته شدند. هر دو در پایین تصویر امضا شده‌اند ("آی ای سی. ترزو" روی اولی و "آی ای سی ترز" روی دومی). مدال او از ماری مجارستانی، خواهر چارلز پنجم، مربوط به حدود سال‌های ۱۵۴۹–۱۵۵۱ و مدال خواهرزاده‌اش پرنسس جوآنا از پرتغال، خواهر فیلیپ دوم، مربوط به سال ۱۵۵۴ است. جیانلو دلا توره، مهندس و ساعت‌ساز اهل کرمونا، یکی دیگر از ایتالیایی‌هایی بود که برای دربار اسپانیا کار می‌کرد و به نظر می‌رسد مدال او مربوط به اولین سال‌های اقامت یاکوپو در اسپانیا باشد. مدال‌های ازدواج فیلیپ و مری (که در بخش قبلی مورد بحث قرار گرفت) در نسخه‌های بیضی‌شکل تکرار شدند و فقط سرهایشان را نشان می‌دادند و مدت‌ها بعد، فیلیپ دوباره با مدال گرد مشابهی به تصویر کشیده شد. مدال‌های دیگر متعلق به آسکانیو پادولا (۱۵۷۷)، همان‌طور که در کتیبه آمده است، یک «نجیب‌زاده ایتالیایی»، و معمار خوان دِ هِرِرا (۱۵۷۸)، مفتش اعظم دیه‌گو دِ اسپینوزا (۱۵۶۸) و سفیر اتریش، هانس فون خِوِن‌هولر (۱۵۷۷)، همسایه‌ای در مادرید، که به ترتیب دادن برخی از سفارش‌های خارجی کمک کرد، همان‌طور که آنتونیو آبوندیو، برنده مدال، نیز در این امر نقش داشت. پرتره‌ها یک پرتره غیرمعمول و صمیمانه از آنتونیس مور، که احتمالاً در بروکسل در سال‌های ۱۵۵۵–۱۵۵۹ نقاشی شده است، در ۴ دسامبر ۲۰۱۹ توسط ساتبیز در لندن به قیمت ۱٫۹۳ میلیون پوند فروخته شد. گفته می‌شود پرتره دیگری متعلق به فیلیپ بوده است، اما اکنون گم شده است. این پرتره «مجسمه‌ساز مشهور را در کنار خیمه‌ای که برای محراب بلند کلیسای سن لورنزو در اسکوریال ساخته بود، نشان می‌داد». دیگری، که آن هم گم شده، به عنوان اثر برناردینو کامپی از کرمونا ثبت شده است که احتمالاً قبل از ترک ایتالیا نقاشی شده است. سومی، که مردی بسیار مسن‌تر را نشان می‌دهد، به نقاش دربار اسپانیا، آلونسو سانچز کوئلو، شاید حدود سال ۱۵۸۰، نسبت داده می‌شود. همچنین مدالی از او، اثر آنتونیو آبوندیو، مربوط به سال ۱۵۷۲ وجود دارد. آبوندیو یکی دیگر از مدال‌آوران مهاجر ایتالیایی بود که بیشتر برای هابسبورگ‌های اتریش کار می‌کرد. بردگان در کارگاه ملکه کاترین پرتغال، خواهر چارلز پنجم، از رسم دربار پرتغال پیروی می‌کرد و تعداد قابل توجهی برده در دربار سلطنتی داشت که در این دوره عمدتاً از برزیل امروزی و برخی از آفریقای پرتغالی بودند. با آنها عموماً به خوبی رفتار می‌شد و برخی در مهارت‌های مختلف آموزش می‌یافتند، اما به عنوان اموال منقول نیز با آنها رفتار می‌شد و گاهی به عنوان هدیه تقدیم می‌شدند. برخی دیگر آزاد می‌شدند. در سال ۱۵۵۴، او نوه‌اش در مادرید، دون کارلوس، وارث تاج و تخت اسپانیا، سه برده فرستاد. تا سال ۱۵۶۴، دو نفر از این برده‌ها، دیه‌گو دِ سن پدرو و خوان کارلوس، در کارگاه جاکوپو دا ترتزو آموزش می‌دیدند و بعدها خانواده کارلوس هزینه غذا و لباس آنها را پرداخت می‌کردند. طبق وصیت‌نامه دون کارلوس در همان سال، قرار بود آنها با مرگ او که به‌طور غیرمنتظره‌ای در اوایل سال ۱۵۶۸ اتفاق افتاد، آزاد شوند. فیلیپ دوم بعداً این آزادی را تأیید کرد. پرداخت‌ها به جاکوپو فقط در سال ۱۵۶۸ ثبت شده است که مربوط به هزینه‌های سال‌های ۱۵۶۴ و ۱۵۶۵ است. تاریخ بعدی این زوج مشخص نیست. میراث خیابان جاکومترزو خیابانی در مرکز مادرید به نام او نامگذاری شده است که تابلوی خیابان تصویری آن بر اساس پرتره مور ساخته شده است و پلاکی در کاسا ماتسانز، گران ویا ۲۷، مادرید وجود دارد که محل خانه‌ای را که او در آن زندگی می‌کرد، ثبت کرده است. منابع پیوند به بیرون NGA, ۱۶ تصویر