Βουλή των Αντιπροσώπων (Λουξεμβούργο)

Η Βουλή των Αντιπροσώπων (Chamber vun den Deputéierten ή απλά D'Chamber, Chambre des Députés, Abgeordnetenkammer), γνωστή συντομογραφικά ως Βουλή, είναι το μονοθάλαμο εθνικό κοινοβούλιο του Λουξεμβούργου. Η μετωνυμία Κράουτμααρτ (Γαλλικά: Marché aux herbes, Ελληνικά: «Αγορά των Βοτάνων») χρησιμοποιείται μερικές φορές για τη Βουλή, από την πλατεία όπου βρίσκεται το Hôtel de la Chambre. Η Βουλή αποτελείται από 60 έδρες. Οι αντιπρόσωποι εκλέγονται για πενταετή θητεία με αναλογικό εκλογικό σύστημα σε τέσσερις πολυεδρικές περιφέρειες. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν όσους υποψήφιους αντιστοιχούν στον αριθμό των εδρών της περιφέρειάς τους. Ιστορία 19ος αιώνας Το σύνταγμα του 1841 δημιούργησε τη Συνέλευση των Τάξεων (Assemblée des États), αποτελούμενη από 34 μέλη. Υπό τη δεσποτική μοναρχία του Γουλιέλμου Β΄, βασιλιά των Κάτω Χωρών και Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου, οι εξουσίες του κοινοβουλίου ήταν πολύ περιορισμένες: δεν μπορούσε να λαμβάνει αποφάσεις και είχε καθαρά συμβουλευτικό ρόλο έναντι του μονάρχη. Η συγκατάθεσή του ήταν αναγκαία σε ελάχιστες περιπτώσεις. Μόνο ο ηγεμόνας μπορούσε να προτείνει νόμους. Η συνέλευση συνερχόταν μόνο 15 ημέρες τον χρόνο και οι συνεδριάσεις της ήταν μυστικές. Σε κλίμα επηρεασμένο από τα δημοκρατικά επαναστατικά κινήματα στη Γαλλία και αλλού, το 1848 συντάχθηκε νέο σύνταγμα από Συντακτική Συνέλευση. Αυτή εισήγαγε τη συνταγματική μοναρχία: ο Βασιλιάς-Μέγας Δούκας διατήρησε μόνο τις εξουσίες που ορίζονταν ρητά στο Σύνταγμα. Το κοινοβούλιο, πλέον με την ονομασία Chambre des Députés, απέκτησε τη νομοθετική εξουσία: είχε το δικαίωμα να προτείνει και να τροποποιεί νόμους, να αποφασίζει τον προϋπολογισμό και να ελέγχει την κυβέρνηση, η οποία καθίστατο υπεύθυνη ενώπιόν του. Οι συνεδριάσεις έγιναν δημόσιες. Το 1853 ο Γουλιέλμος Γ΄ κάλεσε την κυβέρνηση να συντάξει νέο σύνταγμα που θα περιόριζε τις εξουσίες της Βουλής. Η τελευταία αρνήθηκε να εγκρίνει τις αναθεωρήσεις της κυβέρνησης και ο Μέγας Δούκας διέλυσε το κοινοβούλιο. Ακολούθησε σύντομη επιστροφή στην απολυταρχική μοναρχία, στο επεισόδιο γνωστό ως Πραξικόπημα του 1856. Το κοινοβούλιο, μετονομασμένο πλέον σε Assemblée des États, διατήρησε τις νομοθετικές του εξουσίες, αλλά ο Μέγας Δούκας δεν υποχρεωνόταν πλέον να εγκρίνει και να δημοσιεύει τους νόμους εντός ορισμένου χρονικού διαστήματος. Οι φόροι δεν έπρεπε πλέον να ψηφίζονται ετησίως και ο μόνιμος προϋπολογισμός επανεισήχθη. Το Συμβούλιο της Επικρατείας ιδρύθηκε το 1856 ως αντίβαρο στη Βουλή. Ο ρόλος του ήταν η παροχή γνωμοδότησης επί νομοσχεδίων και κανονισμών. Μετά την επιβεβαίωση της ουδετερότητας και ανεξαρτησίας του Λουξεμβούργου με τη Δεύτερη Συνθήκη του Λονδίνου το 1868, το σύνταγμα αναθεωρήθηκε ώστε να επιτευχθεί συμβιβασμός μεταξύ των ελευθεριών του 1848 και του αυταρχικού χάρτη του 1856. Το κοινοβούλιο επανέλαβε την ονομασία Chambre des Députés και ανέκτησε τα περισσότερα δικαιώματα που είχε χάσει το 1856, όπως την ετήσια ψήφιση του προϋπολογισμού και των φόρων. Ωστόσο, ο Βασιλιάς-Μέγας Δούκας διατήρησε εκτεταμένες εξουσίες: ασκούσε την εκτελεστική εξουσία και μοιραζόταν τη νομοθετική με τη Βουλή. Παγκόσμιοι Πόλεμοι Οι συνταγματικές αλλαγές του 1919 εισήγαγαν την καθολική ψηφοφορία και επιβεβαίωσαν την αρχή της εθνικής κυριαρχίας. Αυτά τα βήματα προς τον εκδημοκρατισμό πραγματοποιήθηκαν σε περίοδο κρίσης της μοναρχίας, λιμού και δυσκολιών τροφοδοσίας. Η Μεγάλη Δούκισσα Σαρλότ παρέμεινε αρχηγός του κράτους και συγκυρίαρχος της νομοθετικής εξουσίας. Οι περισσότερες εκλογές μεταξύ 1922 και 1951 ήταν μερικές εκλογές. Οι τέσσερις περιφέρειες συνδυάζονταν ανά δύο, Βοράς με Κέντρο και Νότος με Ανατολή, και οι εκλογές γίνονταν σταδιακά, ώστε κάθε φορά να εκλέγονται αντιπρόσωποι μόνο από το ένα ζεύγος περιφερειών. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1940 έως το 1944, υπό τη γερμανική κατοχή του Λουξεμβούργου, η Βουλή διαλύθηκε από τους Ναζί και η χώρα προσαρτήθηκε στο "Γκάου Μοζέλαντ". Η Μεγαλοδούκισσα και η κυβέρνηση του Λουξεμβούργου κατέφυγαν εξόριστες πρώτα στο Ηνωμένο Βασίλειο, και αργότερα στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η πρώτη μεταπολεμική συνεδρίαση άνοιξε στις 6 Δεκεμβρίου 1944 και περιορίστηκε σε μία δημόσια σύνοδο, καθώς δεν υπήρχε απαρτία. Μία συμβουλευτική συνέλευση συνεδρίασε από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 1945, και νέες εκλογές πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 1945. Η μεταπολεμική Βουλή προχώρησε σε νέα αναθεώρηση του συντάγματος, η οποία κατήργησε την ουδετερότητα της χώρας. Μετά το 1945 Το 1965 εισήχθησαν οι κοινοβουλευτικές επιτροπές. Η δημιουργία εξειδικευμένων και μόνιμων επιτροπών διευκόλυνε το έργο του κοινοβουλίου. Η προηγούμενη οργάνωση της Βουλής σε τμήματα, χωρίς εξειδίκευση και με τυχαία επιλεγμένα μέλη, δεν ήταν αποτελεσματική. Μία ακόμη καινοτομία αφορούσε τις πολιτικές ομάδες: αναγνωρίστηκαν πλέον επίσημα, απέκτησαν γραφεία και επιχορηγήσεις ανάλογα με την κοινοβουλευτική τους δύναμη. Αυτά τα υλικά μέσα ήταν περιορισμένα σε σύγκριση με όσα θεσπίστηκαν το 1990. Αλλαγές στους κανονισμούς της Βουλής το 1990 και 1991 αύξησαν σημαντικά τους υλικούς πόρους των πολιτικών ομάδων και συνέβαλαν στον επαγγελματισμό της πολιτικής. Επιπλέον, κάθε αντιπρόσωπος είχε δικαίωμα σε γραφείο κοντά στο κτίριο της Βουλής. Η Βουλή κάλυπτε τα έξοδα προσωπικού των αντιπροσώπων. Πόροι διατέθηκαν επίσης σε "τεχνικές ομάδες", έπειτα από διαμαρτυρίες των μικρών κομμάτων στην αρχή της νέας συνόδου το 1989. Το 2003 θεσπίστηκε ο θεσμός του μεσολαβητή και διαμεσολαβητή (ombudsman). Αυτός συνδέθηκε με τη Βουλή, αλλά δεν λάμβανε οδηγίες από καμία αρχή κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Ασχολούνταν με παράπονα πολιτών σχετικά με τη διοίκηση της κεντρικής ή τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλων δημόσιων φορέων. Προσπαθούσε να επιλύει διαφορές μεταξύ των μερών, λειτουργώντας ως μεσολαβητής. Κάθε χρόνο υπέβαλε έκθεση στη Βουλή. Από τον Ιανουάριο του 2008 τα πολιτικά κόμματα χρηματοδοτούνται άμεσα από το κράτος. Οι λογαριασμοί τους έπρεπε να είναι αυστηρά διαχωρισμένοι από αυτούς των κοινοβουλευτικών πολιτικών ομάδων. Υπήρχαν δύο διαφορετικές δομές, καθεμιά με το δικό της προσωπικό. Για να λάβει δημόσια χρηματοδότηση, ένα κόμμα έπρεπε να αποδεικνύει τακτική πολιτική δραστηριότητα, να παρουσιάζει πλήρεις συνδυασμούς υποψηφίων στις βουλευτικές και ευρωπαϊκές εκλογές, και να έχει λάβει τουλάχιστον το 2% των ψήφων. Πρόεδροι της Βουλής Ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων (Λουξεμβουργιανά: Chamberpresident, Γαλλικά: Président de la Chambre des Députés, Γερμανικά: Präsident der Abgeordnetenkammer) είναι ο προεδρεύων αξιωματούχος στο Λουξεμβούργο του μονοθάλαμου εθνικού κοινοβουλίου, της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Κλοντ Βιζελέρ (Claude Wiseler), ο οποίος είναι το 40ό πρόσωπο που κατέχει τη θέση. Το πρόσωπο που κατέχει το αξίωμα αποκαλείται μερικές φορές «Πρώτος Πολίτης της Χώρας» (Λουξεμβουργιανά: éischte Bierger vum Land). Σημειώνεται ότι, κατά τη διάρκεια διακοπής εργασιών, η Βουλή δεν έχει πρόεδρο. Ωστόσο, για λόγους συνέχειας, εκτός εάν υπάρξει αλλαγή προέδρου από μία κοινοβουλευτική σύνοδο στην επόμενη, η προεδρία θεωρείται ότι ασκείται αδιάλειπτα. Επιπλέον, υπήρξαν τέσσερις έκτακτες σύνοδοι, για τις οποίες οι πρόεδροι επιλέχθηκαν ως οι γηραιότεροι βουλευτές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι πρόεδροι ήταν: 11 Ιανουαρίου 1858: Ματίας Ούλριχ (1801-1863) 24 Ιουνίου 1872 – 27 Ιουνίου 1872: Μισέλ Βιτρί (1797-1874) 6 Ιουλίου 1979: Ζαν-Πιερ Ουρβάλντ (1905-1994) 16 Ιουλίου 1984: Ζαν-Πιερ Ουρβάλντ Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Βουλή των Αντιπροσώπων (Λουξεμβούργο) στο Wikimedia Commons