دانشگاه ملی لسوتو

دانشگاه ملی لسوتو (به انگلیسی: National University of Lesotho) یک دانشگاه دولتی و قدیمی‌ترین مرکز آموزش عالی در کشور لسوتو است. این دانشگاه در شهر روما، در حدود ۳۴ کیلومتری جنوب‌شرقی ماسرو، پایتخت لسوتو، واقع شده است. این دانشگاه در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد و امروزه بزرگ‌ترین دانشگاه لسوتو به‌شمار می‌رود. دانشگاه ملی لسوتو حدود ۱۰٬۰۰۰ دانشجو دارد و در زمینه‌های گوناگون علمی، آموزشی و پژوهشی فعالیت می‌کند. پردیس دانشگاه در درهٔ روما قرار گرفته است؛ منطقه‌ای که با رشته‌ای از کوهستان‌های ناهموار احاطه شده و از آب‌وهوای معتدل با چهار فصل متمایز برخوردار است. مدیریت دانشگاه بر عهده شورای دانشگاه است و سیاست‌های آموزشی و علمی آن توسط مجلس سنای دانشگاه تعیین می‌شود. دانشگاه ملی لسوتو عضو چندین نهاد و انجمن دانشگاهی بین‌المللی از جمله انجمن دانشگاه‌های کشورهای مشترک‌المنافع و انجمن دانشگاه‌های آفریقا است. دانشکده‌ها و گروه‌های آموزشی دانشگاه ملی لسوتو دارای چندین دانشکده و واحد آموزشی است که در حوزه‌های مختلف علمی و پژوهشی فعالیت می‌کنند. کشاورزی آموزش علوم سلامت علوم انسانی حقوق علوم و فناوری علوم اجتماعی عضویت‌ها و وابستگی‌ها دانشگاه ملی لسوتو عضو و وابسته به چندین نهاد و انجمن دانشگاهی منطقه‌ای و بین‌المللی است. انجمن دانشگاه‌های کشورهای همسود انجمن دانشگاه‌های آفریقا انجمن جهانی دانشگاه‌ها انجمن دانشگاه‌های منطقه جنوب آفریقا انجمن دانشگاه‌های شرق و جنوب آفریقا تاریخچه کالج دانشگاهی کاتولیک پیوس دوازدهم ریشه‌های دانشگاه ملی لسوتو (NUL) به ۸ آوریل ۱۹۴۵ بازمی‌گردد؛ زمانی که یک کالج دانشگاهی کاتولیک در روستای رُما توسط سلسله‌مراتب کلیسای کاتولیک روم در جنوب آفریقا تأسیس شد. هدف از ایجاد این کالج، اجرای تصمیمی بود که در سال ۱۹۳۸ توسط مجمع اسقف‌های کاتولیک در آفریقای جنوبی اتخاذ شده بود تا امکان آموزش عالی و هدایت مذهبی برای دانشجویان کاتولیک آفریقایی فراهم شود. این کالج در یک دره دورافتاده در فاصله حدود ۳۴ کیلومتر (۲۱ مایل) از ماسرو و در ساختمان موقت یک مدرسه ابتدایی در مأموریت رُما فعالیت خود را آغاز کرد. دانشگاه باسوتولند، بیچوانالند و سوازیلند در ۱ ژانویه ۱۹۶۴، کالج پیوس دوازدهم با یک دانشگاه مستقل و غیرمذهبی جایگزین شد که با عنوان «دانشگاه باسوتولند، بیچوانالند و سوازیلند» شناخته می‌شد و منشور آن توسط ملکه الیزابت دوم اعطا شد. بر اساس همین منشور، ارتباطی نزدیک میان این دانشگاه و نهادهای مذهبی حفظ شد و برخی اعضای کلیسا در شورای دانشگاه و امور آموزشی نقش داشتند. دانشگاه بوتسوانا، لسوتو و سوازیلند در راستای تغییر نام کشورها پس از استقلال در سال ۱۹۶۶، این دانشگاه به «دانشگاه بوتسوانا، لسوتو و سوازیلند» تغییر نام داد. دانشگاه ملی لسوتو تصمیم برای تأسیس دانشگاه ملی لسوتو در محل پردیس رُما و بر پایه دانشگاه پیشین، در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۵ توسط مجلس ملی و بر اساس قانون شماره ۱۳ سال ۱۹۷۵ اتخاذ شد. دانشگاه ملی لسوتو وارث مستقیم کالج پیوس دوازدهم و دانشگاه U.B.L.S محسوب می‌شود و همچنان در همان محل و ساختمان‌های توسعه‌یافته آن‌ها فعالیت می‌کند. عملکرد آموزشی بر اساس رتبه‌بندی‌های بین‌المللی، دانشگاه ملی لسوتو در جایگاه ۱۲۱ آفریقا و ۶٬۰۴۵ جهان قرار دارد. تعداد دانشجویان این دانشگاه در سال‌های مختلف به شرح زیر بوده است: ۹٬۲۶۳ نفر در سال ۲۰۱۸، ۹٬۴۶۰ نفر در سال ۲۰۱۷، ۹٬۵۶۰ نفر در سال ۲۰۱۶ و ۹٬۲۳۹ نفر در سال ۲۰۱۵. تعداد فارغ‌التحصیلان نیز در سال‌های اخیر شامل ۲٬۰۱۷ نفر در سال ۲۰۲۰، ۲٬۱۲۰ نفر در سال ۲۰۱۹ و ۲٬۲۶۶ نفر در سال ۲۰۱۸ بوده است. همچنین تعداد دانشجویان جدیدالورود در سال ۲۰۱۹ برابر با ۱٬۳۸۷ نفر و در سال ۲۰۱۸ برابر با ۲٬۷۰۰ نفر گزارش شده است. این دانشگاه در مجموع حدود ۷۰ برنامه تحصیلی معتبر ارائه می‌دهد. در ژوئن ۲۰۱۱، روزنامه لسوتو تایمز گزارش داد که نیمی از دانشجویان در سه دانشکده از هفت دانشکده دانشگاه در امتحانات مردود شده‌اند. این نرخ مردودی بی‌سابقه مربوط به دانشکده‌های حقوق، علوم سلامت و علوم و فناوری بوده است. کتابخانه دانشگاه ملی لسوتو از رویکرد دسترسی آزاد (Open Access) در لسوتو حمایت می‌کند و به «ابتکار دسترسی آزاد بوداپست» پیوسته است. در سال ۲۰۱۱، این دانشگاه نخستین مخزن نهادی (Institutional Repository) کشور را ایجاد کرد. مخزن نهادی دانشگاه ملی لسوتو (NULIR) به‌عنوان سامانه رسمی نگهداری و دسترسی به آثار پژوهشی اعضای هیئت علمی و دانشجویان دانشگاه عمل می‌کند و امکان دسترسی به تولیدات علمی دانشگاه را فراهم می‌سازد. اعضای هیئت علمی برجسته نثبیسِنگ موکونا (Nthabiseng Mokoena-Mokhali) از اعضای هیئت علمی و مدرس دانشگاه ملی لسوتو در حوزه باستان‌شناسی و مطالعات میراث فرهنگی است. او در این دانشگاه در حوزه‌های باستان‌شناسی، میراث فرهنگی و مطالعات محیطی تدریس می‌کند و پژوهش‌های او عمدتاً بر باستان‌شناسی تاریخی، جوامع کشاورزی عصر آهن و هویت‌های تاریخی در جنوب آفریقا متمرکز است. وی همچنین در پروژه‌های مرتبط با میراث فرهنگی و باستان‌شناسی جامعه‌محور فعالیت داشته و از پژوهشگران فعال در توسعه برنامه‌های آموزشی باستان‌شناسی در لسوتو به شمار می‌رود. او از چهره‌های شناخته‌شده در حوزه باستان‌شناسی جنوب آفریقا بوده و در توسعه رویکردهای مشارکتی در مطالعات میراث فرهنگی نقش داشته است. دانش‌آموختگان سرشناس لتسی سوم – پادشاه لسوتو ماسناته موهاتو سیسِو – ملکه لسوتو تیتو امبوونی – رئیس پیشین بانک مرکزی آفریقای جنوبی و وزیر پیشین دارایی آفریقای جنوبی پومزیله ملامبو–نوکا – معاون پیشین رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی شیلا خالا – شاعر و نویسنده اهل لسوتو دریافت‌کنندگان دکترای افتخاری دانشگاه ملی لسوتو در طول تاریخ خود به افراد برجسته‌ای از حوزه‌های سیاسی، علمی، فرهنگی و اجتماعی درجات دکترای افتخاری اعطا کرده است. 1967 – آقای اس. تی. سوکاتی، رئیس پیشین شورای دانشگاه و رئیس مجلس ملی سوازیلند، دکترای حقوق 1968 – سرتسه خاما، رئیس‌جمهور پیشین بوتسوانا و صدراعظم پیشین UBLS، دکترای فلسفه 1971 – پروفسور جی. دبلیو. بلیک، معاون پیشین دانشگاه UBLS، دکترای ادبیات 1973 – دکتر سی. دبلیو. دِ ای. گیویکت، رئیس افتخاری دانشگاه روچستر نیویورک، دکترای ادبیات 1973 – دکتر اچ. اف. اوپنهایمر، صدراعظم دانشگاه کیپ‌تاون و رئیس شرکت Anglo American، دکترای ادبیات 1978 – کشیش دکتر رومئو گیلبو (OMI)، رئیس پیشین کالج پیوس دوازدهم، دکترای ادبیات 1978 – دکتر جاشوا پولو موهاپلوآ، آهنگساز، دکترای ادبیات 1978 – دکتر نلسون ماندلا، نخستین رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی، دکترای حقوق 1980 – مورنای ‘ماکو مولیبوا، رئیس قبیله خانیانه، دکترای فلسفه 1981 – دکتر آمادو-ماختار امبو، مدیرکل یونسکو، دکترای فلسفه 1983 – دکتر کالین بی. مک‌کی، رئیس پیشین دانشگاه نیوبرانزویک، دکترای آموزش 1983 – دکتر ماسچله خاکتلا، نویسنده و معلم، دکترای ادبیات 1985 – دکتر جی. تی. کولانه، رئیس پیشین مجلس ملی لسوتو، دکترای حقوق 1985 – دکتر ام. دامانه، مورخ، دکترای ادبیات 1985 – دکتر آی. محمد، استاد ریاضیات، دکترای علوم 1987 – پروفسور یوسیاس ماکیبینیانه موهاپلوآ، استاد و رئیس پیشین دانشکده آموزش، دکترای فلسفه آموزش 1987 – دکتر جولیوس نایرره، رئیس‌جمهور پیشین تانزانیا، دکترای حقوق 1987 – پروفسور دیوید بلک‌ول، استاد آمار دانشگاه برکلی، دکترای علوم 1990 – دکتر جی. جی. ان. ماچوبانه، کشاورز و نویسنده، دکترای فلسفه 1990 – دکتر نْتسو موخله، رهبر پیشین حزب کنگره باسوتولند، دکترای حقوق 1990 – دکتر سام نوجوما، رئیس‌جمهور نامیبیا، دکترای حقوق 1991 – دکتر بی. تی. موهاپلوآ، معلم و فعال اجتماعی، دکترای ادبیات 1992 – دکتر اولیور تامبو، رهبر پیشین کنگره ملی آفریقا، دکترای حقوق 1996 – دکتر بی. ام. خاکتلا، نویسنده، دکترای فلسفه 1997 – دکتر پل النبرگر، دیرینه‌شناس، دکترای علوم 2001 – دکتر سیریل رامافوسا، رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی، دکترای حقوق 2001 – دکتر تاکوانا جیمز موتلاتسی، فعال کارگری و مدیر اجرایی، دکترای فلسفه علوم اجتماعی 2005 – دکتر کارابو اریک لهپخانا، آهنگساز، دکترای ادبیات 2005 – دکتر ناکائو جی. لهپخانا، آهنگساز، دکترای ادبیات 2005 – دکتر بنجامین ویلیام مکاپا، رئیس‌جمهور پیشین تانزانیا، دکترای حقوق 2006 – دکتر آنتونی مالفتسانه ستسابی، معاون پیشین دانشگاه ملی لسوتو، دکترای آموزش 2006 – دکتر رابرت دانبار لزلی، بنیان‌گذار دانشکده حقوق در UBLS، دکترای حقوق 2010 – پروفسور آدامو دیوید بایکی، معاون پیشین دانشگاه ملی لسوتو، دکترای فلسفه 2010 – آقای موتوسی ماشولوگو، معاون پیشین دانشگاه ملی لسوتو، دکترای ادبیات جستارهای وابسته آموزش در لسوتو رئوس مطالب لسوتو منابع