Анџар (Либан)

Анџар (што значи „река која тече“; арап. عنجر; познат и како Хаш Муса (арап. حوش موسى/Ḥawsh Mūsá) — град во Либан кој се наоѓа во долината Бека. Населението е 2.400, речиси целосно се состои од Ерменци. Вкупната површина е околу дваесет квадратни километри (7,7 квадратни милји). Од 1984 година, урнатините на омејадската населба во Анџар се признати од УНЕСКО како светско наследство. Историја Основата на градот обично му се припишува на омејадскиот калиф ел-Валид I, на почетокот на 8 век, како град-палата. Сириските графити пронајдени во каменоломот од кој е изваден најдобриот камен ја нудат 714 година, а постојат византиски и сириски извори кои го припишуваат формирањето на градот на кнезовите од Омејадите, при што една сириска хроника го споменува Валид I по име, додека византискиот хроничар Теофан Исповедникот запишал дека синот на Валид, ел-Абас, почнал да го гради градот во 709-10 година. Историчарот Џере Л. Бахарах го прифаќа датумот на Теофан. Иако претходните материјали биле повторно користени, голем дел од градот бил изграден на почва. Откако бил напуштен во подоцнежните години, Анџар бил повторно населен во 1939 година со неколку илјади ерменски бегалци од областа Муса Даг. Неговите маала се именувани по шесте села на Муса Даг: Хаџи Хабибли, Кебусије, Вакиф, Кедер Бек, Јогунолук и Битијас. За време на граѓанската војна, сириската армија го избрала Анџар како една од нејзините главни воени бази во долината Бека и седиште на нејзините разузнавачки служби. По граѓанската војна, Анџар почнал да се обновува економски. Многу од неговите жители емигрирале во други земји, главно во Европа, Канада и САД. Сепак, денес Анџар е пример за многу други субјекти во регионот поради неговата ниска стапка на криминал, намаленото загадување на воздухот и животниот стандард. За време на пандемијата КОВИД-19 во 2020 година, селото бргу вовело строги мерки и дало пример за остатокот од земјата. Светско наследство на УНЕСКО Урнатините на градот опфаќаат 114.000 квадратни метри и се опкружени со големи, утврдени камени ѕидови дебели над два метри и високи седум метри. Правоаголниот градски дизајн од 370 м на 310 м се заснова на римско градско планирање и архитектура со каменоделство позајмено од Византијците. Две големи авении, Кардо максимум, кој се протега од север кон југ и Декуман Максимус, кој се протега од исток кон запад, го делат градот на четири квадранти. Двете главни авении, украсени со колонади и опкружени со околу 600 продавници, се вкрстуваат под тетрапилон. Плинтусите, шахтите и капителите на тетрапилонот се сполии повторно користени во периодот на Омајадите. Помалите улици ја делат западната половина од градот на четвртини со различна големина. Главни споменици: Делумно обновената Голема палата, 59 м на 70 м, вклучува ѕид и претходат низа аркади. Нејзиниот централен хош (двор) е опкружен со перистил. Речиси квадратната Мала палата, 46 м на 47 м, се издвојува по бројните украсни фрагменти и богато украсениот централен влез. Меѓу двете палати се наоѓа џамија, со димензии 45 на 32 метри. Термални бањи, изградени по римски модел. Бројните фрагменти од фризови со растителни, фигуративни и геометриски мотиви докажуваат на некогаш богатите украсени градби. Демографија Мнозинството од Ерменците во Анџар се ерменски апостолци (православни) кои припаѓаат на Ерменската апостолска црква и Светата столица Киликија. Ерменската апостолска црква Свети Павле е втората по големина ерменска црква во Либан. Ерменската апостолска заедница има свое училиште, средното училиште Харач Калуст Гулбенкијан. Во 1940 година, главниот уредник на ерменскиот весник Харатч во Париз, Шаварш Мисакјан, организирал кампања за собирање средства меѓу Ерменците кои живеат во Франција, која овозможила изградба на основното училиште „Харач“ до новоформираната ерменска апостолска црква Свети Павле. Официјалното отворање на училиштето се случило во 1941 година. Администрацијата на Фондацијата Калуст Гулбенкијан придонела за проширување на училиштето, кое го добила името во чест на Калуст Гулбенкијан. Ерменската католичка црква Пресвета Богородица од Бројаница во Анџар служи како црква за ерменските католици, кои исто така го водат училиштето за ерменски католички сестри. Во почетокот училиштето имало две одделенија, Свети Ховсеп за ученици и Сестри на безгрешното зачнување за ученички. Во 1954 година, овие одделенија биле обединети. Во 1973 година бил официјално отворен Домот на сирачиња Агаџани, кој веќе служел како ерменско католичко сиропиталиште од 1968 година. Ерменската евангелистичка црква во Анџар работи за да и служи на малата ерменска евангелистичка заедница во Анџар. Училиштето за протестантска заедница било основано во 1948 година од сестрата Хедвиг Аенишанслајн како дел од нејзината мисионерска работа во Анџар. Во 1953 година, училиштето, кое веќе станало средно училиште, било промовирано во средно училиште. Има дневни часови, како и интернат за студенти од други региони кои престојуваат таму во текот на зимата. Економија Економијата на Анџар главно се заснова на услуги, со многу малку земјоделски и индустриски активности. Најголемиот приватен работодавач е убедливо компанијата „Шамс“ (буквално „Сонце“), локален семеен бизнис кој започнал како мал ресторан на главната улица на селото во 1960-тите. Денес, компанијата има многу имоти на територијата на Анџар и неговата околина, вклучувајќи хотели, одморалишта, бензинска пумпа, куглана. И општината е важен работодавач. Исплаќа плати за наставниците, јавните службеници и персоналот за спроведување на законот. За разлика од останатиот дел од земјата, каде што полицијата ја обезбедува централната власт, Анџар има своја општинска полиција која носи темнозелени униформи и се пријавува во општината наместо во Министерството за внатрешни работи. Анџар има бројни мали семејни бизниси, кои го формираат столбот на локалната економија и успеале да привлечат клиенти од цел Либан. Галерија Наводи Библиографија Bacharach, Jere L. (1996). „Marwanid Umayyad Building Activities: Speculations on Patronage“. Во Necipoğlu, Gülru (уред.). Muqarnas: An Annual on the Visual Culture of the Islamic World. 13. Leiden: BRILL. стр. 27–44. ISBN 90-04-10633-2. Надворешни врски Официјална веб-страница на Анџар Anjar, Дигитална библиотека Archnet. Веб-страница за Анџар Либан, Земја на кедровите: Анџар Ya Libnan | Вести од Либан | Рефлектор на Анџар Фотографии од урнатините на Анџар