Πιερ Μπερεγκοβουά

Ο Πιερ Εζέν Μπερεγκοβουά (γαλλ. Pierre Eugène Bérégovoy‎‎, 23 Δεκεμβρίου 1925 – 1 Μαΐου 1993) ήταν Γάλλος πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας υπό τον πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν από τις 2 Απριλίου 1992 έως τις 29 Μαρτίου 1993. Ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και βουλευτής στην 1η εκλογική περιφέρεια της Νιέβρ. Πρώτα χρόνια Γεννήθηκε στο Ντεβίλ-λε-Ρουάν από Γαλλίδα μητέρα και Ουκρανό πατέρα (το αρχικό επώνυμο Береговий στα ουκρανικά ή Береговой στα ρωσικά) οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο . Σταδιοδρομία Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην ηλικία των 16 ετών ως ειδικευμένος μεταλλουργός. Ασχολήθηκε με την πολιτική μετά τις δραστηριότητές του στη Γαλλική Αντίσταση - ενώ εργαζόταν στην SNCF κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέλος του σοσιαλιστικού SFIO και της συνομοσπονδίας συνδικάτων Workers Force, εντάχθηκε στο προσωπικό του Υπουργού Δημοσίων Έργων και Μεταφορών, Κριστιάν Πινώ, ως σύμβουλος για τις σχέσεις με τα συνδικάτα το 1949. Ένα χρόνο αργότερα, έγινε τεχνικός πράκτορας στην Gaz de France . Το 1959, εγκατέλειψε το SFIO και συμμετείχε στην ίδρυση του αντιφρονούντος Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSU). Το 1967, με τον Αλέν Σαβαρί, δημιούργησε την Ένωση Λέσχων για την Ανανέωση της Αριστεράς. Αυτή η ομάδα εντάχθηκε στο ανανεωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) το 1969. Εντάχθηκε στην εκτελεστική ομάδα του κόμματος πίσω από τον Φρανσουά Μιτεράν και συμμετείχε σημαντικά στις διαπραγματεύσεις του Κοινού Προγράμματος της Ένωσης της Αριστεράς. Το 1981, μετά την εκλογή του Μιτεράν ως Προέδρου της Γαλλίας, εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας. Ένα χρόνο αργότερα, εντάχθηκε στο υπουργικό συμβούλιο ως Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων. Ήταν μεταξύ των σοσιαλιστών πολιτικών που συμβούλευσαν τον Πρόεδρο Μιτεράν να εγκαταλείψει το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα προκειμένου να συνεχίσει τη σοσιαλιστική οικονομική πολιτική. Αλλά τον Μάρτιο του 1983, ο Μιτεράν άκουσε τον πρωθυπουργό του, Πιερ Μωρουά, και επικύρωσε την αλλαγή οικονομικής πολιτικής. Ο Μπερεγκοβουά έγινε Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, από το 1984 έως την εκλογική ήττα των Σοσιαλιστών το 1986. Μετά τις περιφερειακές εκλογές του 1992, οι οποίες ήταν καταστροφικές για το Σοσιαλιστικό Κόμμα, διορίστηκε τελικά πρωθυπουργός και σχημάτισε νέα κυβέρνηση μειοψηφίας. Υποσχέθηκε να καταπολεμήσει την ανεργία, την οικονομική παρακμή και τη διαφθορά. Κατά την εναρκτήρια ομιλία του στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τα ονόματα πολιτικών της δεξιάς αντιπολίτευσης που εμπλέκονταν σε σκάνδαλα διαφθοράς, προκαλώντας μεγάλη αναταραχή. Ο Μπερεγκοβουά ανάγκασε τον Μπερνάρ Ταπί, τον υπουργό Αστικών Υποθέσεων, να παραιτηθεί τον Μάιο του 1992, μετά την απαγγελία κατηγοριών από τη γαλλική δικαιοσύνη. Έτσι, δημιούργησε την λανθασμένα ονομαζόμενη «νομολογία Μπαλαντύρ». Στην κοινωνική πολιτική, πραγματοποιήθηκαν ορισμένες μεταρρυθμίσεις. Τον Νοέμβριο του 1992 ψηφίστηκε νόμος που εισήγαγε έναν (αναμφισβήτητα στενό) ορισμό της σεξουαλικής παρενόχλησης στον εργατικό κώδικα και εξουσιοδότησε την επιθεώρηση εργασίας και τις επιτροπές εργασίας να τον επιβάλλουν. Τον Μάιο του 1992, παρασχέθηκε αυξημένη βοήθεια στους αγρότες, η οποία περιελάμβανε κυρίως μειώσεις στον φόρο γεωργικής γης και αυξημένες επιχορηγήσεις για νέους αγρότες. Τον Ιούνιο του 1992, το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο που απαιτούσε από τους δημάρχους να ενθαρρύνουν την κοινωνική ανάμειξη στις κοινωνικές κατοικίες. Ένας νόμος της 12ης Ιουλίου 1992 στόχευε στην ενίσχυση τόσο του καθεστώτος των φροντιστών παιδιών όσο και «της ποιότητας της ημερήσιας φροντίδας των παιδιών σε οικογενειακό περιβάλλον», και ένας νόμος της 29ης Ιουλίου 1992 βελτίωσε το δικαίωμα σε ιατρική περίθαλψη. Ο νόμος Σαπέν του Ιανουαρίου 1993 επιδίωξε την πρόληψη της διαφθοράς και την ενθάρρυνση της διαφάνειας «στις οικονομικές δραστηριότητες και τις δημόσιες διαδικασίες», και ένας νόμος του Ιανουαρίου 1993 καθιέρωσε «την αρχή της κοινής γονικής εξουσίας στη νόμιμη οικογένεια, ακόμη και σε περίπτωση διαζυγίου». Επιπλέον, επεκτάθηκε η κάλυψη των επιδομάτων στέγασης, και εισήχθησαν ελάχιστες απαιτήσεις για τα κοινωνικά προγράμματα. Μετά από σχεδόν ένα χρόνο ως πρωθυπουργός, ο Μπερεγκοβουά οδήγησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στην εκλογική κατάρρευση των βουλευτικών εκλογών του Μαρτίου 1993: το κυβερνών κόμμα, το οποίο προηγουμένως κατείχε 260 έδρες (29 λιγότερες από τη συνολική πλειοψηφία), μειώθηκε σε μόλις 53 έδρες, αποτελώντας έτσι τη χειρότερη εκλογική ήττα στην ιστορία της γαλλικής αριστεράς και μία από τις χειρότερες που υπέστη ποτέ κυβερνών κόμμα στην ιστορία της Γαλλίας. Παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού στις 29 Μαρτίου 1993. Θάνατος Ο Μπερεγκοβουά αυτοκτόνησε με πυροβολισμό την 1η Μαΐου 1993. Οι φίλοι του έλεγαν ότι ήταν σε κατάθλιψη από τότε που έχασε τις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου, στις οποίες το Σοσιαλιστικό Κόμμα του κέρδισε μόνο 67 από τις 577 κοινοβουλευτικές έδρες. Ο Μπερεγκοβουά ερευνόταν επίσης για ένα άτοκο δάνειο ενός εκατομμυρίου φράγκων που έλαβε από τον επιχειρηματία και στενό φίλο του, Ρότζερ-Πατρίς Πελά. Ο Πελά είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή στις 7 Μαρτίου 1989, λίγο αφότου κρίθηκε ένοχος στην υπόθεση Πεσινέ. Στην κηδεία του Μπερεγκοβουά, που πραγματοποιήθηκε στο Νεβέρ σε ατμόσφαιρα έντασης και σοκ, ο Φρανσουά Μιτεράν δήλωσε ότι η πίεση των μέσων ενημέρωσης σε σχέση με το σκάνδαλο Πελά ήταν υπεύθυνη για την αυτοκτονία του Μπερεγκοβουά. Στοχεύοντας στον Τύπο, είπε ότι η «τιμή του Μπερεγκοβουά έπεσε στα όριά της», αποδίδοντάς του «το μεγαλείο κάποιου που επιλέγει το πεπρωμένο του». Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Πιερ Μπερεγκοβουά στο Wikimedia Commons