Willy Brandt

Willy BRANDT (naskiĝis kiel Herbert Ernst Karl FRAHM la 18-an de decembro 1913 en Lübeck, mortis la 8-an de oktobro 1992 en Unkel apud Bonn) estis germana socialdemokratia politikisto kaj la kvara kanceliero (ĉefministro) en la historio de la Federacia Respubliko Germanio. Li estis membro de la socialdemokrata partio de 1930 kaj dum la nazia regado en Germanio elmigris al Norvegio. En 1934 li alprenis la kaŝnomon Willy Brandt, kiun li post la Dua Mondmilito oficialigis. Dum 1938 la nazia administracio forprenis de li la germanan civitanecon. En 1948 li reakiris ĝin. De 1957 ĝis 1966 li estis reganta urbestro (komparebla al provinca ĉefministro) de Berlino. De 1966 ĝis 1969 li estis ministro pri eksterlandaj aferoj en la registaro de Kurt Georg Kiesinger. Li oficis kiel kanceliero de 21-a de oktobro 1969 ĝis 16-a de majo 1974. Lian eksteran politikon karakterizis la paciĝo kun orienta Eŭropo kaj la Varsovia Pakto. En 1970 li dum oficiala vizito en Pollando surgenuiĝis antaŭ la monumento pri la Varsovia Ribelo kaj akiris simpatiojn en multaj landoj. En 1971 li ricevis la Nobelpremion pri Paco. La 7-an de majo 1974 li demisiis post kiam montriĝis, ke lia sekretario estis spiono de GDR. Post sia kanceliereco Brandt restis membro de la parlamento. La 20-an de decembro 1990 li malfermis la unuan tut-federacian parlamenton kiel ties plej-aĝa deputito. Pri Esperanto Al la 59-a Universala Kongreso de Esperanto en 1974 en Hamburgo Willy Brandt sendis salutvorton. Interalie li skribis:„La 59-a Universala Kongreso de Esperanto en 1974 kunvenigas en Hamburgo diverslingvajn homojn el multaj landoj, kiuj tamen interkompreniĝas per komuna internacia lingvo. Tio estas popola interkompreniĝo en la plej vera senco de la vorto." Einzelnachweise