Willy Brandt

Herbert Ernst Karl Frahm, más conocíu como Willy Brandt (18 d'avientu de 1913, Meierstraße (en) – 8 d'ochobre de 1992, Unkel), foi un políticu socialdemócrata alemán qu'ocupó'l cargu de canciller d'Alemaña Occidental ente 1969 y 1974. Willy Brandt foi'l nom de guerre qu'asumió en siendo víctima de la persecución política del réxime de l'Alemaña nazi. Miembru de les Mocedaes Socialistes dende 1930, militó na ala esquierda de la organización. Al ser espulsada ésta del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD) en 1931, pasó a formar parte del Partíu de los Trabayadores Socialistes d'Alemaña (SAP). Foi representante d'esti Partíu na Guerra Civil Española. Al llegar los nazis al poder n'Alemaña, abellugar en Noruega, onde se nacionalizó noruegu y trabayó como periodista. Al producise la invasión alemana mientres la Segunda Guerra Mundial, treslladar a Suecia, y al términu del conflictu tornó a Alemaña, recuperó la nacionalidá alemana ya ingresó nel SPD. Establecíu en Berlín Occidental, foi alcalde de la ciudá dende 1957, polo que tuvo qu'enfrentar la crisis que supunxo la construcción del Muriu de Berlín en 1961. Presidente del SPD a partir de 1964, evolucionó escontra postures más centristes y en 1966 foi Vicecanciller y Ministru d'Asuntos Esteriores nel gabinete de la «Gran Coalición». Finalmente, en 1969 foi nomáu canciller de la RFA. Primeros años y guerra Willy Brandt nació col nome de Herbert Ernst Karl Frahm na ciudá hanseática de Lübeck. La so madre, Martha Frahm, yera una madre soltera que trabayaba como caxera nuna tienda de la cooperativa Konsumverein. El so padre yera contable en Hamburgu, llamábase John Möller, quien nunca conoció a Brandt. Como la so madre trabayaba seis díes a la selmana, foi criáu principalmente pol padrastru de la so madre, Ludwig Frahm, y la so segunda esposa, Dora. Dempués de pasar la universidá en 1932, trabayó en FH Bertling, corredor navieru y armador. Apuntar nes "Mocedaes Socialistes" en 1929 y nel Partíu Socialdemócrata (SPD) en 1930. Dexó'l SPD p'afiliase a un partíu inda más izquierdista, el Partíu de los Trabayadores (SAPD), que s'alió col Partíu Obreru d'Unificación Marxista n'España y col Partíu Llaborista Independiente en Gran Bretaña. En 1933, usando les sos conexones col puertu y los sos buques, dexó Alemaña y foise a Noruega pa escapar de la persecución nazi. Foi nesta dómina cuando adoptó'l seudónimu de Willy Brandt pa evitar ser detectáu polos axentes nazis. En 1934, participó na fundación de la Oficina Internacional d'Organizaciones Xuveniles Revolucionaries y foi escoyíu pa ocupar la Secretaría. Brandt tuvo n'Alemaña de setiembre a avientu de 1936, n'adoptando la identidá d'un estudiante noruegu llamáu Gunnar Gaasland. Más tarde siguió en Berlín como corresponsal de guerra y falaba alemán con acentu noruegu. L'auténticu Gunnar Gaasland casárase en 1936 con Gertrud Meyer, compañera de Brandt dende la so mocedá en Lübeck y que lo acompañara a Noruega en 1933. Gracies al matrimoniu con Gaasland, Gertrud, qu'hasta 1939 siguió viviendo con Brandt, pudo consiguir la nacionalidá noruega y evitar la deportación. N'abril de 1937 Brandt viaxó como representante del SAPD a España en plena Guerra Civil Española. Namás llegar a Barcelona españó una guerra interna ente les fuercies de la República y los grupos anarquista y llibertariu, ente estos postreros el POUM col que confraternizaba el partíu de Brandt. En 1938, el gobiernu alemán revocó-y la ciudadanía, polo que solicitaron la ciudadanía noruega. En 1940, foi arrestáu en Noruega poles fuercies d'ocupación alemanes, pero nun foi identificáu porque llevaba un uniforme noruegu. Tres la so lliberación, fuxó a la neutral Suecia. N'agostu de 1940, naturalizóse noruegu, recibiendo'l so pasaporte de la Embaxada de Noruega n'Estocolmu, onde vivió hasta'l final de la guerra. Willy Brandt dio conferencies en Suecia'l 1 d'avientu de 1940 na universidá Bommersvik sobre los problemes esperimentaos polos socialdemócrates na Alemaña nazi y los países ocupaos al entamu de la Segunda Guerra Mundial. Nel exiliu en Noruega y Suecia, Brandt aprendió noruegu y suecu. Brandt falaba noruegu con fluidez, y caltuvo una estrecha rellación con Noruega. A finales de 1946, Brandt tornó a Berlín, trabayando pal gobiernu noruegu. En 1948, afiliar al Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD) y volvió ser un ciudadanu alemán, y aprobóse finalmente'l so seudónimu de Willy Brandt como'l so nome llegal. Carrera política antes de la cancillería Dende'l 3 d'ochobre de 1957 hasta 1966, Willy Brandt foi Alcalde de Berlín Oeste mientres un periodu de creciente tensión nes rellaciones este-oeste que llevó a la construcción del muriu de Berlín. Nel primer añu de Brandt como alcalde, tamién desempeñó'l cargu de Presidente del Bundesrat en Bonn. Brandt manifestar en contra de la represión soviética de la Revolución Húngara de 1956 y contra la propuesta de Nikita Khrushchov de 1958 de que Berlín recibiera'l estatus de "ciudá llibre". Foi sofitáu pola influyente editorial Axel Springer. Nel so tiempu d'Alcalde, recibió visites notables de John F. Kennedy y Robert F. Kennedy pa sofitar a Berlín Oeste nos momentos más difíciles. Brandt foi escoyíu presidente del Partíu Socialdemócrata en 1964, cargu qu'ocupó hasta 1987, más que cualesquier otru presidente del Partíu dende la so fundación por August Bebel. Brandt foi'l candidatu del Partíu Socialdemócrata a la Cancillería en 1961, pero perdió ante'l conservador Konrad Adenauer de la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña (CDU). En 1965, Brandt volvió presentase como candidatu, pero perdió ante'l popular Ludwig Erhard. El gobiernu de Erhard foi de curtia duración. Sicasí, formar en 1966 una gran coalición ente'l SPD y la CDU, con Brandt como ministru d'Asuntos Esteriores y Vicecanciller. Cancillería Nes eleiciones de 1969, de nuevu con Brandt como'l principal candidatu, el Partíu Socialdemócrata fíxose más fuerte, y dempués de tres selmanes de negociaciones, el partíu formó un gobiernu de coalición col pequeñu Partíu Democráticu Lliberal (FDP). Brandt foi escoyíu Canciller de la República Federal d'Alemaña. Política esterior Como canciller, Brandt desenvolvió'l so Neue Ostpolitik (Nueva Política Oriental). Brandt foi activu na creación d'un grau d'acercamientu a la República Democrática Alemana y tamién n'ameyorar les rellaciones cola Xunión Soviética, Polonia, Checoslovaquia y otros países del Bloque del Este. Un momentu seminal foi n'avientu de 1970 cola famosa Genuflexión de Varsovia na que Brandt, al paecer bonalmente, se arrodilló ante'l monumentu a les víctimes del Llevantamientu del Guetu de Varsovia. El llevantamientu producir mientres la Ocupación de Polonia (1939-1945), y el monumentu ta dedicáu a los finaos nel motín encaloráu por tropes alemanes- y a los residentes del guetu que fueron treslladaos a campos d'estermín. En 1971, Brandt recibió'l Premiu Nobel de la Paz pol so llabor na meyora de les rellaciones con Alemaña Oriental, Polonia y la Xunión Soviética. Brandt axustó un tratáu de paz ente la República Federal d'Alemaña y Polonia, amás de los alcuerdos sobre les fronteres ente los dos países, lo que significaba'l verdaderu final de la Segunda Guerra Mundial. Brandt axustó trataos paralelos y alcuerdos ente la República Federal y Checoslovaquia. N'Alemaña Occidental, la Neue Ostpolitik de Brandt foi bien polémica, estremando a la población en dos campos: unu, que tomaba tolos partíos conservadores ysobremanera, los antiguos residentes de la zona oriental d'Alemaña (die Heimatvertriebenen) espulsaos del este pola llimpieza étnica de les potencies aliaes. Estos grupos manifestaron la so fuerte oposición a la política de Brandt, calificándola de "illegal" y de "alta traición"[ensin referencies]. L'otru campu sofitó y afaló la Neue Ostpolitik como "Wandel durch Annäherung" ("El cambéu al traviés del acercamientu"), fomentando'l cambéu al traviés d'una política de compromisu colos comunistes del bloque del este, en llugar de tratar d'aisllar a aquellos países diplomática y comercialmente. Los partidarios de Brandt afirmaron que la política ayudara a romper "el Bloque Oriental con mentalidá d'asediu", y tamién contribuyó a aumentar la so conciencia de les contradicciones de la so marca de socialismu/comunismu, que, xunto con otros eventos, finalmente llevó a la cayida del comunismu européu. Política interna Gabinete Cambeos políticos y sociales L'Alemaña Occidental, na década de 1960, viose solmenada por disturbios estudiantiles y polo xeneral de "cambéu de los tiempos", que non tolos alemanes taben dispuestos a aceptar o aprobar. Paeciera un país estable, una pacífica nación, contenta cola resultancia de la so "milagru económicu". La xeneración del "baby-boom" alemana quería llegar a un alcuerdu cola xeneración de los padres, fondamente conservadora, burguesa y esixente. Los alumnos nacíos na posguerra yeren los más abiertos, y acusaron a la "xeneración de los padres" del so pasáu nazi. Lo que ye peor, acusáronlos de ser obsoletos y anticuaos. En comparanza colos sos antecesores, la xeneración "escéptica" foi muncho más caprichosa, dispuesta a abrazar la ideoloxía socialista más estrema (como'l maoísmu) y los héroes públicos (como Ho Chi Minh, Fidel Castro y el Che Guevara), mientres vivíen nun estilu de vida más promiscuo. Los estudiantes y nuevos aprendices podíen dase'l luxu de salir de les cases de los sos padres, y la política d'esquierda considerábase elegante, según tomar parte en manifestaciones polítiques al estilu d'Estaos Xuníos en contra de les fuercies militares d'Estaos Xuníos en Vietnam del Sur. Popularidá de Brandt L'antecesor de Brandt como canciller, Kurt Georg Kiesinger, fuera miembru del partíu nazi, y foi una pasada de moda intelectual alemana burguesa y conservadora. Brandt, dempués de lluchar contra los nazis y d'habese engarráu a l'Alemaña Oriental mientres delles crisis de la que yera alcalde de Berlín oeste, convertir nuna figura polémica, pero creíble, en delles facciones distintes. Como dixo'l Ministru de Rellaciones Esteriores nel gabinete de gran coalición de Kiesinger, Brandt ayudó a llograr más beneficiu de la homologación internacional pa l'Alemaña Occidental y punxo los cimientos del so futuru na Neue Ostpolitik. Había una gran diferencia d'opinión ente Kiesinger y Brandt nes encuestes efectuaes na Alemaña Occidental. Los dos estadistes llegaren a los sos propios términos colos estilos de vida del nuevu "baby-boom". Kiesinger consideró-yos "un ensame vergonzosu de pelo llargu abandonaos que precisaba un bañu y daquién pa disciplinarlos". Per otra parte, Brandt precisaba tiempu pa ponese en contautu y pa ganar credibilidá ente la Außerparlamentarische Opposition (APO) (oposición extraparlamentaria). Los estudiantes cuestionaron la sociedá de l'Alemaña Occidental polo xeneral, buscaben reformes sociales, llegales y polítiques. Amás, los disturbios llevaron a una renacencia de los partíos de derecha. Brandt, sicasí, representaba una figura de cambéu y siguió un cursu de reformes sociales, llegales y polítiques. En 1969, Brandt llogró una pequeña mayoría, formando una coalición col FDP. Nel so primer discursu ante'l Bundestag como canciller, Brandt espunxo la so trayeutoria política de les reformes y terminó'l discursu coles sos famoses pallabres: "Wir wollen mehr Demokratie wagen" (lliteralmente: "aventuremos más democracia"). Esti discursu de Brandt foi popular tantu nel SPD como ente la mayoría de los estudiantes y otros mozos del "baby boomers", que suañaben con un país que fora más abiertu y más coloríu que la frugal y entá un pocu autoritaria Alemaña occidental que fuera construyida dempués de la Segunda Guerra Mundial. Sicasí, la Neue Ostpolitik de Brandt perdió pa él una gran parte de los refuxaos alemanes del Este, votantes que se manifestaren significativamente en favor de los socialdemócrates nos años de posguerra. Crisis de 1972 La Ostpolitik de Brandt dio llugar a un colapsu de la coalición de la estrecha mayoría de Brandt qu'esfrutara'l Bundestag. N'ochobre de 1970, los diputaos del Partíu Democráticu Lliberal Erich Mende, Heinz Starke y Siegfried Zoglmann cruciaron la frontera pa xunise a la CDU. El 23 de febreru de 1972, el diputáu socialdemócrata Herbert Hupka, que tamién yera líder de la Bund der Vertriebenen (Asociación de movíos), xunir a la CDU en desalcuerdu colos esfuercios de reconciliación de Brandt escontra l'este. El 23 d'abril de 1972, Wilhelm Helms (FDP) abandonó la coalición. Políticos del FDP, como Knud von Kühlmann-Stumm y Gerhard Kienbaum, tamién declararon que votaríen contra Brandt, polo que Brandt perdiera la mayoría. El 24 d'abril de 1972, propúnxose un voto de censura y votóse tres díes más tarde. Si esta moción saliera alantre, Rainer Barzel sustituyiría a Brandt como Canciller. Pa sorpresa de toos, el movimientu fracasó: Barzel namái llogró 247 votos d'un total de 260 votos; pa la mayoría absoluta riquíense 249 votos. Coles mesmes hubo 10 votos en contra y 3 votos nulos. Muncho más tarde se reveló que dos miembros del Bundestag (Julius Steiner y Leo Wagner, tantu de la CDU y la CSU) fueren sobornaos pola Stasi d'Alemaña Oriental por que votaren a favor de Brandt. Nueves eleiciones Anque Brandt caltúvose como canciller, perdiera la so mayoría. Les sos iniciatives posteriores nel Parllamentu, sobremanera nel presupuestu, fracasaron. Por causa de esti estancamientu, el Bundestag foi disueltu y convocáronse nueves eleiciones. Mientres la campaña de 1972, munchos artistes populares d'Alemaña Occidental, intelectuales, escritores, actores y profesores dieron sofitu a Brandt y al partíu socialdemócrata. Ente ellos atopábense Günter Grass, Walter Jens ya inclusive el futbolista Paul Breitner. La Ostpolitik de Brandt, según les sos polítiques internes reformistes, yeren populares ente la xeneración nueva, y llevó a que'l so partíu SPD consiguiera'l so meyor resultáu eleutoral federal a finales de 1972. El "Willy-Wahl" (eleición de Willy) de Brandt foi'l principiu del fin, y el papel de Brandt nel gobiernu empezó a tornar. Munches de les reformes de Brandt atoparon cola resistencia de los gobiernos de los estaos federaos (apoderaos pola CDU/CSU). L'espíritu d'optimismu reformista viose atayáu pola crisis del petroleu de 1973 y la gran fuelga de los servicios públicos de 1974, que dio llugar a que los sindicatos, dirixíos por Heinz Kluncker, esixeren una medría salarial importante, pero ello amenorgó'l marxe de maniobra de Brandt pa faer nueves reformes. Dicíase que Brandt yera más soñador qu'un xerente y foi escorríu personalmente pola depresión. Pa faer frente a cualquier intentu de simpatizar col comunismu o de ser blandos colos estremistes d'esquierda, Brandt implementó una llexislación estricta que prohibía l'empléu de persones "radicales" nel serviciu públicu. Asuntu Guillaume Alredor de 1973, los organismos de seguridá de l'Alemaña Occidental recibieron información de qu'unu de los asistentes personales de Brandt, Günter Guillaume, yera un espía de los servicios d'intelixencia de l'Alemaña Oriental. A Brandt pidióse-y que siguiera trabayando como de costume, y él aportó a faelo, inclusive pasó unes vacaciones privaes con Guillaume. Guillaume foi deteníu'l 24 d'abril de 1974, y munchos culparon a Brandt por tener un espía comunista nel so círculu íntimu. Asina, cayíu en desgracia, Brandt arrenunció al so cargu como Canciller el 6 de mayu de 1974. Sicasí, Brandt caltener nel Bundestag y como Presidente del SPD hasta 1987. Esti asuntu d'espionaxe ye reconocíu por haber sío a cencielles el detonante del arrenunciu de Brandt, pero non la causa fundamental. Brandt viose solmenáu por escándalos sobre l'adulteriu de serie, y al paecer tamién lluchó col alcohol y la depresión. Tamién fueron les consecuencies económiques sobre la República Federal d'Alemaña de la crisis del petroleu de 1973 que causó'l estrés abondu p'acabar con Brandt como Canciller. Como'l mesmu Brandt dixo más tarde: Yo taba escosu, por razones que nun teníen nada que ver col procesu asocede anguaño. Paez que "el procesu" foi'l desenvolvimientu del escándalu d'espionaxe de Guillaume. Guillaume yera un axente d'espionaxe de l'Alemaña Oriental, que fuera supervisáu por Markus Wolf, el xefe de la "Alministración Principal d'Intelixencia" del Ministeriu de Seguridá del Estáu d'Alemaña Oriental. Wolf declaró dempués de la reunificación que l'arrenunciu de Brandt nun fuera prevista, y que l'allugamientu y el manexu de Guillaume fuera unu de los mayores errores de los servicios secretos de l'Alemaña Oriental.[ensin referencies] Brandt foi asocedíu como'l Canciller d'Alemaña pol so compañeru socialdemócrata, Helmut Schmidt. Pal restu de la so vida, Brandt caltuvo'l barruntu de que'l so colega socialdemócrata (y vieyu rival) Herbert Wehner fuera unu de los responsables de la cayida de Brandt. Sicasí, son escases les pruebes d'esti barruntu. Carrera política dempués de la cancillería Dempués del so mandatu como Canciller, Brandt caltuvo'l so escañu nel Bundestag y siguió siendo presidente del Partíu Socialdemócrata hasta 1987. A partir de 1987, Brandt arrenunció pa convertise nel presidente honorariu del partíu. Brandt foi tamién miembru del Parllamentu Européu dende 1979 hasta 1983. Internacional Socialista Mientres dieciséis años, Brandt foi'l presidente de la Internacional Socialista (1976-1992), periodu mientres el cual el númberu de partíos miembros de la Internacional Socialista, na so mayoría europeos, creció hasta qu'hubo más d'un centenar d'agrupaciones socialistes, socialdemócrates y obreres en tol mundu. Mientres los primeros siete años, esta crecedera del númberu de miembros del SI foi motiváu polos esfuerciu del Secretariu Xeneral de la Internacional Socialista, el suecu Bernt Carlsson. Sicasí, a principios de 1983, surdió un discutiniu alrodiu de lo que percibió Carlsson como un enfoque autoritariu del presidente del SI. Carlsson depués reprendió Brandt diciendo: "Esta ye una Internacional Socialista, non una Internacional Alemana". De siguío, en contra de delles voces d'oposición, Brandt decidió treslladar el próximu Congresu de la Internacional Socialista de Sydney, Australia, a Portugal. Arriendes de esti Congresu de la IS n'abril de 1983, Brandt dio represalies en contra de Carlsson, lo que-y obligó a dimitir del so cargu. Sicasí, el Primer Ministru d'Austria, Bruno Kreisky, argumentó a favor de Brandt: "Ye una cuestión de si ye meyor ser puru o ser más numberosos". Reunificación N'ochobre de 1979, Brandt axuntar colos disidentes d'Alemaña Oriental, Rudolf Bahro y los sos partidarios, quien escribieren l'alternativa. Bahro y los sos partidarios fueron atacaos pola Alemaña del Este, la Stasi, que yera la organización de seguridá, encabezada por Erich Mielke, polos sos escritos, que sentaron les bases teóriques d'una oposición d'esquierda al fallu del partíu SEI y los sos aliaos dependientes, y que promovió nueves y modificaes partes. Tou esto descríbese agora como "el cambéu dende dientro". Brandt pidiera la lliberación de Bahro y dio la bienvenida a les teoríes de Bahro, qu'avanzaron nel alderique dientro del so propiu Partíu Socialdemócrata. A finales de 1989, Brandt convertir n'unu de los primeres líderes d'esquierda na Alemaña Occidental a favor d'una reunificación rápido y público d'Alemaña, en llugar de promover dalgún tipu de federación de do Estaos o otru tipu d'arreglu provisional. A partir de 1989, Willy Brandt tuvo al tantu del procesu de la histórica reunificación de los dos Alemañas. Primero tuvo'l prestu de ver la cayida del célebre Muriu de Berlín qu'estremaba les dos partes de la capital alemana en payares de 1989 y finalmente tuvo presente na emotiva ceremonia de la histórica y notable reunificación alemana que tuvo llugar el 3 d'ochobre de 1990 en Berlín al llau del entós Canciller Helmut Kohl al pie del Palaciu de Reichstag y a pocos metros de la Puerta de Brandeburgu, güei símbolu de toa Berlín reunificada. Rehenes n'Iraq Una de les últimes apaiciones públiques de Brandt foi nun vuelu a Bagdag, Iraq, pa lliberar a rehenes occidentales en poder de Sadam Husein, tres la invasión iraquina de Kuwait en 1990. Brandt llogró la lliberación d'un gran númberu d'ellos, y el 9 de payares de 1990 el so avión aterrizó con 174 rehenes lliberaos a bordu nel aeropuertu de Francfort del Meno. Vida familiar Dende 1941 hasta 1946 Brandt tuvo casáu con Anna Carlotta Thorkildsen (fía d'un padre noruegu y una madre xermanoamericana). Tuvieron una fía, Nina Brandt (nacida en 1940). Dempués de que Brandt y Thorkildsen divorciar en 1946, Brandt casóse cola noruega Rut Hansen en 1948. Hansen y Brandt tuvieron trés fíos: Peter Brandt (nacíu en 1948), Lars Brandt (nacíu en 1951) y Matthias Brandt (nacíu en 1961). Anguaño Peter ye historiador, Lars ye artista y Matthias ye actor. Dempués de 32 años de matrimoniu, Willy Brandt y Rut Brandt Hansen divorciar en 1980, y dende el día en que se divorciaron, nunca volvieron a trate. El 9 d'avientu de 1983, Brandt casóse con Brigitte Seebacher (nacida en 1946). Rut Brandt Hansen vivió dellos años más dempués de divorciase de Willy Brandt, pero morrió'l 28 de xunetu de 2006 en Berlín. Matthias Brandt En 2003, Matthias Brandt fixo'l papel de Guillaume na película de "Im Schatten der Macht" ("A la solombra del poder"), dirixida pol cineasta alemán Oliver Storz. Esta película trata sobre'l asuntu Guillaume y l'arrenunciu de Willy Brandt a la cancillería. Matthias causó un pequeñu discutiniu n'Alemaña cuando s'anunció que diba representar al home que traicionó al so padre y que lu llevó a dimitir en 1974. A principios d'esi añu, cuando Brandt y Guillaume tomaron unes vacaciones xuntos en Noruega, yera Matthias, que tenía entós 12 años d'edá, quien foi'l primeru n'afayar que Guillaume y la so esposa "taben escribiendo coses misterioses en máquines d'escribir tola nueche". Lars Brandt A principios de 2006, Lars Brandt publicó una biografía del so padre llamada "Andenken" ("Alcordanza"). Esti llibru foi oxetu de ciertu discutiniu. Dalgunos ver como una alcordanza amorosa de la rellación padre-fíu, pero otros etiquetar como una declaración brutal d'un fíu que sigue pensando que nunca tuviera un padre que realmente lo amar. Muerte y memoriales Willy Brandt morrió de cáncer de colon na so casa en Unkel, una ciudá a veres del ríu Rin, el 8 d'ochobre de 1992, y dióse-y un funeral d'Estáu. Ta soterráu nel campusantu de Zehlendorf, en Berlín. Cuando'l SPD treslladó la so sede de Bonn a Berlín a mediaos de la década de 1990, la nueva sede foi nomada'l "Willy Brandt Haus" (Casa Willy Brandt). Unu de los edificios del Parllamentu Européu en Bruxeles lleva'l so nome dende 2008. En 2009, la Universidá de Érfurt renombró a la so escuela de posgráu de l'alministración pública como la "Escuela de Polítiques Públiques Willy Brandt". Una escuela secundaria privada de llingua alemana en Varsovia, Polonia, tamién lleva'l so nome. El 11 d'avientu de 2009, el nome de Willy Brandt axuntar al Aeropuertu Internacional Berlín-Brandeburgu. Llibros 1960 Mein Weg nach Berlin (El mio Camín a Berlín), Autobiografía. 1966 Draußen. Schriften während der Emigration. (Fuera: Escritos mientres la Emigración) ISBN 3-8012-1094-4 1968 Friedenspolitik in Europa (Les Polítiques de Paz n'Europa) 1976 Begegnungen und Einsichten 1960-1975 (Alcuentros y Perspectives 1960-1975) ISBN 3-455-08979-8 1982 Links und frei. Mein Weg 1930-1950 (La Izquierda y la Llibertá: My Path 1930-1950) 1986 Der organisierte Wahnsinn (Llocura Entamada) 1989 Erinnerungen (Memories) ISBN 3-549-07353-4 Referencies Enllaces esternos (n'inglés) Willy Brandt and the unification of Europe nel corpus del Centre virtuelle de la connaissance sur l'Europe Wikimedia Commons acueye conteníu multimedia sobre Willy Brandt. Wikiquote tien frases célebres suyes o que faen referencia a Willy Brandt.