Illas da Liña

As Illas da Liña tamén chamadas Illas Teraina (en inglés, Line Islands) é un arquipélago de once atois (con lagoas parcial ou totalmente pechadas, agás a Vostok e a Jarvis) e illas de coral (cun arrecife circundante) situado ao norte das illas da Sociedade, ao sur das Hawai e ao oeste das illas Fénix. Esténdense 2.410 km en dirección noroeste sueste cunha superficie de 680 km². A maioría pertencen á República de Kiribati, excepto tres que son posesións dos Estados Unidos. O arquipélago está a lado e lado da liña do ecuador, de aquí o seu nome. Tamén se chamou Espóradas Ecuatoriais ou Espóradas da Polinesia Central para diferencialas das illas Espóradas de Grecia, que quere dicir «dispersas». Oito dos atois forman parte de Kiribati. Os tres restantes (Illa Jarvis, o Arrecife Kingman e o Atol Palmyra) son territorios dos Estados Unidos agrupados coas Illas ultramarinas dos Estados Unidos. As Illas da Liña, todas elas formadas por actividade volcánica, son unha das cadeas de illas máis longas do mundo, estendéndose 2350 km. de noroeste a sueste. Unha delas, Illa Starbuck, está preto do centro xeográfico do Océano Pacífico (4°58′S 158°45′O). Outro, Kiritimati, ten a maior superficie terrestre de calquera atol do mundo. Só Kiritimati, Tabuaeran e Teraina teñen unha poboación permanente. Ademais dos 11 atois e illas confirmados, o Arrecife Filippo aparece nalgúns mapas, pero a súa existencia dubídase. Os restos arqueolóxicos indican que algunhas illas foron habitadas por polinesios. Pero cando chegaron os europeos, estaban deshabitadas. Foron descubertas por diversos europeos, e redescubertas e rebautizadas diversas veces durante o século XIX. En 1888 foron anexionadas polo Reino Unido, incorporadas na colonia das illas Gilbert e Ellice desde o 1916. Hoxe en día viven un total de 9.100 habitantes, a maioría na illa Kiritimati, orixinarios das illas Gilbert. A actividade principal é a exportación de copra. A Liña internacional de cambio de data pasa polas Illas da Liña, as que forman parte de Kiribati están no fuso horario máis afastado do mundo, UTC+14:00. Xa que logo, é o primeiro lugar do mundo en saudar cada novo día e cada novo ano. Ten a mesma hora que Hawai, que usa UTC−10:00, pero un día antes, e ata está 26 horas por diante que outras illas de Oceanía, como Illa Baker, que usa UTC−12:00. Visión xeral A copra e a acuariofilia son os principais produtos de exportación das illas (xunto coas algas). Os arqueólogos identificaron restos de plataformas de coral Marae e/ou complexos de aldeas en varias das illas, incluíndo os atois de Kiritimati e Tabuaeran, a illa de Teraina, Malden, o atol Millennium e a illa de Flint. Estes restos remóntanse ao século XIV e amosan que os habitantes das illas da Liña probablemente eran permanentes ou polo menos semipermanentes. A maioría dos visitantes do século XVIII destas illas pasaron por alto estes sinais reveladoras dun antigo asentamento polinesio. Isto incluía o capitán Cook, que desembarcou na Illa de Nadal (agora chamada Kiritimati) en 1777, así como o capitán Fanning, que visitou Teraina (Illa de Washington) e Tabuaeran (Atol Fanning) en 1798. No século XIX, os barcos baleeiros eran visitantes habituais das illas. Viñan en busca de auga, madeira e provisións. O primeiro baleeiro rexistrado que visitou un deles foi o "Coquette", que atracou en Kiritimati (daquela chamada Illa de Nadal) en 1822. En 1888, o Reino Unido planeaba tender o cable do Pacífico e anexionou as illas co obxectivo de usar Tabuaeran (daquela illa Fanning) como unha das estacións de retransmisión para o cable. O cable tendeuse e estivo operativo entre 1902 e 1963 (agás por un curto período en 1914). En 1916, os británicos anexionaron as illas Fanning e Washington, converténdoas en parte da colonia británica das Illas Gilbert e Ellice. En 1919, anexionaron a illa Christmas á mesma colonia. As illas da Liña apareceron ocasionalmente brevemente nos informes bienais proporcionados polo comisionado residente da colonia á Oficina Colonial e ao Parlamento en Londres (véxase, por exemplo, os informes presentados en 1966 e 1967). Os Estados Unidos impugnaron as anexións británicas, baseándose na Lei de illas de guano estadounidense de 1856, que permitía reclamacións territoriais moi amplas. Renunciaron a estas reclamacións só en 1979, cando asinaron o Tratado de Tarawa, que recoñecía a soberanía de Kiribati sobre a maior parte da cadea de Illas da Liña. Lista de atois, illas e arrecifes Xeograficamente, as illas da Liña divídense en tres subgrupos: as illas da Liña Setentrional, Central e Meridional (non obstante, as illas da Liña Central ás veces agrúpanse coas illas da Liña Meridional). A táboa seguinte enumera as illas de norte a sur. As áreas da lagoa marcadas cun asterisco están comprendidas dentro das áreas da illa da columna anterior, porque son diferentes dun atol típico, as augas interiores seláronse completamente do mar. Só tres illas están habitadas, cunha poboación total de 8.809 (segundo o censo de 2005), dos cales 5.115 están en Kiritimati, 2.539 en Tabuaeran, e 1.155 en Teraina. No ano 1900, a poboación total destes tres atois era aproximadamente 300. Posesións norteamericanas Ademais das illas da república de Kiribati, xeograficamente o arquipélago inclúe as posesións norteamericanas de: Illa Jarvis Atol Palmyra Arrecife Kingman Realineamento de fusos horarios O 23 de decembro de 1994, a República de Kiribati anunciou un cambio de fuso horario para as Illas da Liña, que entraría en vigor o 31 de decembro de 1994. Este axuste desprazou efectivamente a Liña Internacional de Data máis de 1000 km. cara ao leste dentro de Kiribati, o que situou todo Kiribati no lado asiático ou occidental da liña de data, a pesar de que a lonxitude da Illa Millennium de 150 graos oeste corresponde a UTC−10:00 en lugar do seu fuso horario oficial de UTC+14:00. A illa Millennium está agora á mesma hora que as illas hawaianas (Fuso horario de Hawai-Aleutianas), pero un día por diante. Este movemento converteu a illa Millennium (daquela illa Caroline) na terra máis oriental do fuso horario máis antigo (segundo algunhas definicións, o punto máis oriental da Terra), e un dos primeiros puntos de terra que viron o amencer o 1 de xaneiro de 2000. ás 5:43 da mañá, segundo a hora local. A medida foi o cumprimento dunha promesa de campaña do presidente de Kiribati Teburoro Tito. Anteriormente, o país estaba situado a cabalo da liña de cambio de data, polo que estaba constantemente en dous días diferentes. Os funcionarios de Kiribati aproveitaron posteriormente o novo status da nación como propietarios da primeira terra en ver o amencer no ano 2000. Outras nacións do Pacífico, incluíndo Tonga e as Illas Chatham de Nova Zelandia, protestaron pola medida, obxectando que interfería coas súas propias afirmacións de ser a primeira terra en ver o amencer no ano 2000. En 1999, para aproveitar aínda máis o enorme interese público nas celebracións que conmemoraban as a chegada do ano 2000, a illa Caroline pasou a chamarse oficialmente Illa do Milenio. Aínda que a illa está deshabitada, celebrouse alí unha celebración especial para conmemorar a ocasión. Contou con actuacións de artistas nativos de Kiribati e contou coa presenza do presidente de Kiribati, Tito. Máis de 70 cantantes e bailaríns de Kiribati viaxaron á Illa do Milenio desde a capital, Tarawa Sur, acompañados por aproximadamente 25 xornalistas. A celebración, que se retransmitiu por satélite en todo o mundo, tivo unha audiencia estimada de ata mil millóns de espectadores. Notas Véxase tamén Ligazóns externas National Geographic – Southern Line Islands Expedition, 2009 Arquivado 11 de outubro de 2019 en Wayback Machine.