Nikunau

Nikunau é un atol de coral baixo nas Illas Gilbert que forma un distrito municipal da República de Kiribati. Consta de dúas partes, a máis grande no noroeste, unidas por un istmo duns 150 m. de ancho. Ten unha superficie de 18´2 km² Hai varias lagoas hipersalinas sen saída ao mar dentro da illa, que cobren unhas 30 ha. A illa está rodeada por un estreito arrecife de franxa. A súa vexetación é moderadamente densa e consiste principalmente en cocos e pandanus. A poboación da illa é de 1.789 persoas Kain Nikunau I-Kiribati (no censo máis recente). Normalmente, tamén hai algúns outros I-Kiribati, que traballan para o Goberno da República ou o Consello da Illa de Nikunau. De cando en vez, o Corpo de Paz dos Estados Unidos e outros voluntarios de I-Matang estiveron estacionados alí. Outros residentes ao longo dos anos incluíron náufragos e buscadores de tesouros na época da caza de baleas e o comercio itinerante, pastores, comerciantes e pastores samoanos protestantes que dirixían as tendas e cooperativas comerciais da illa (por exemplo, Andrew Turner, Tom Day, Frank Even, Kum Kee, Kwong) e clero católico romano. A práctica de surf en Nikunau depende da localización, pero ten unha altura media de entre 60 e 240 cm. A punta da illa, preto da pista de aterraxe, é onde se atopan dúas mareas, creando as ondas máis grandes e fortes mareas e correntes. Historia A historia de Nikunau comprende relatos orais transmitidos de xeración en xeración, principalmente de unimane a unimane (os homes maiores de cada familia en cada xeración), e comprometidos con escritos de I-Matang (persoas de pel pálida de ascendencia europea) desde o século XIX. Entre estes I-Matang están Sir Arthur Grimble e H.E. Maude, que foron funcionarios durante moito tempo da colonia británica das illas Gilbert e Ellice. Barrie MacDonald, profesor de historia especializado na historia desa colonia e da República de Kiribati que se creou a partir dela, e Jean-Paul Latouche, quen escribiu as historias dos unimane da década de 1960 en "te taetae ni Kiribati" (lingua gilbertesa) e as traduciu ao francés. Outra colaboradora significativa foi Anne Di Piazza, que levou a cabo algunhas escavacións arqueolóxicas preto de Rungata na década de 1990. A partir disto sabemos que a illa habitouse desde tempos inmemoriais (polo menos 2000 a.C), que foi significativo na historia política e cultural gilbertesa na extensión do sistema mwaneaba arredor do século XVI, que recibiu os seus primeiros visitantes británicos rexistrados o 2 de xullo de 1765, concretamente o comodoro John Byron e os barcos e a tripulación ingleses baixo o seu mando o HMS Dolphin e o Tamar na súa circunnavegación do mundo (a illa foi chamada nos mapas europeos durante un tempo Illa Byron na súa honra). e que foi o centro das operacións baleeiras de I-Matang nas décadas de 1820 a 1840 nos terreos de On-the-Line (a Liña referíndose ao Ecuador). Os Kain Nikunau residían en asentamentos dispersos de varias vivendas centrados probablemente en seis mwaneaba, que eran o centro da actividade social, política, relixiosa, económica e cultural. Organizábanse segundo liñas de sangue, adopción e matrimonio en boti (política tribal) e utu (familia extensa). Varias leis, costumes e crenzas aplicaban papeis e condutas políticas, económicas e sociais, incluíndo o nacemento, o matrimonio, a morte e a vida despois da morte, e con respecto aos recursos terrestres, de arrecifes e oceánicos, e similares. Aínda que cada distrito de mwaneaba tiña moito en común cos veciños, e o mesmo nas illas veciñas como Beru, eran politicamente independentes. Os baleeiros, despois os comerciantes de aceite/copra, despois os misioneiros (a Sociedade Misioneira de Londres e a misión católica romana) e despois os funcionarios coloniais británicos causaron moitos cambios nos modos de vida da illa. Desenvolveuse o comercio de tabaco, ferramentas e armas, alimentos e tecidos. O tabaco e despois a copra convertéronse na forma de moeda, e o diñeiro en efectivo non foi realmente máis significativo que a copra ata tan recentemente como a década de 1980. As crenzas relixiosas existentes foron rexeitadas polo cristianismo protestante. A xerontocracia de tempos pasados tamén foi rexeitada pola teocracia protestante. Os asentamentos dispersos substituíronse por aldeas modelo agrupadas que continúan hoxe en día, cada unha cunha igrexa e un edificio que se asemella a unha mwaneaba pero que normalmente ten unha conexión eclesiástica (só unha das mwaneaba precristiás aínda se mantén en pé en toda a illa). A identificación cos boti diminuíu gradualmente ata parecer redundante. Non obstante, a identificación cos utu segue sendo forte, do mesmo xeito que a tenencia individual de dereitos de uso da terra. O sectarismo protestante-católico estivo moi estendido, pero agora é menos evidente, aínda que moi presente. As crenzas precristiás continúan. A vida de subsistencia segue sendo a norma, pero aínda se pode obter diñeiro en metálico e bens comerciais producindo copra. As outras fontes de diñeiro na illa foron e seguen sendo o gasto do goberno da Colonia e da República e dos seus funcionarios e empregados públicos estacionados na illa, incluíndo a "estación gobernamental" ou, como é agora, o asentamento do Consello da Illa de Nikunau (o Consello recibe unha subvención do Goberno de Kiribati para cubrir máis do 80% dos seus gastos recorrentes), e as remesas recibidas por Kain Nikunau de utu que traballan (e viven cada vez máis permanentemente) no estranxeiro, noutras partes da colonia/república e nos países do océano Pacífico e da costa, así como en barcos estranxeiros. Estes utu ausentes forman parte dunha tendencia que comezou nos tempos da caza de baleas, cando algúns Kain Nikunau se unían ás tripulacións dos barcos e eran vistos en varias partes do mundo, tanto no Atlántico como no Pacífico. Os Kain Nikunau estiveron presentes no comercio de man de obra do Pacífico durante o resto do século XIX, indo a Samoa, Fixi, Nova Gales do Sur, Queensland, América Central, etc., pero normalmente regresando á súa illa. No século XX, ese traballo continuou notablemente nas illas fosfóricas de Banaba (Illa do Océano) e Nauru, e despois en Tarawa, onde o goberno e parte do comercio creceron lentamente e despois máis rápido desde a década de 1950 ata o presente. Tarawa tamén foi o principal ou único centro de educación secundaria e outros "desenvolvementos sociais e económicos" altamente centralizados, e aínda o é. Aínda que a poboación de Nikunau variou pouco desde os 1.500 aos 2.200 estimados ou rexistrados en varios momentos desde o século XIX, A poboación de Tarawa aumentou dos 3.000-4.000 da primeira metade do século XIX e principios do século XIX a uns 50.000 na actualidade. Hoxe en día hai máis Kain Nikunau vivindo en Tarawa que en Nikunau, e moitos Kain Nikunau que viven en Tarawa aínda non pisaron Nikunau. A historia desta migración está asociada co xa mencionado "desenvolvemento social e económico", especialmente en educación, hospitais, servizos e emprego remunerado, iniciado por funcionarios británicos como Michael Bernacchi e V.J. Andersen, con subvencións de Londres do Fondo de Desenvolvemento e Benestar Colonial e continuado desde a independencia de Kiribati polo Banco Asiático de Desenvolvemento e as ramas de axuda de varios gobernos estranxeiros, incluíndo Australia, Xapón, Corea, Nova Zelandia, Gran Bretaña, a Unión Europea, o PNUD, a República Popular da China e a China Nacionalista. Esta axuda continúa a ter un efecto retroactivo en Nikunau, ao tempo que dá lugar a condicións ambientais e sociais cada vez máis indesexables para os Kain Nikunau que viven en Tarawa. A oficina de correos de Nikunau abriu arredor de 1912, axudando a formar a estación gobernamental e agora forma parte do asentamento do Consello da Illa de Nikunau. A Nikunau só se pode chegar vía Air Kiribati. O voo desde Tarawa dura aproximadamente 3 horas, cunha parada en Tabiteuea norte para reabastecer. Air Kiribati non ten acceso en liña, os voos deben ser arranxados persoalmente ou por teléfono. Notas Referencias Véxase tamén Outros artigos Illas Gilbert