Νταντάαμπ

Η Νταντάαμπ (σομαλικά: Dhadhaab) είναι ημίξηρη πόλη στην κομητεία Γκαρίσα της Κένυας. Είναι ο χώρος βάσης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, που φιλοξενεί 302.805 εγγεγραμμένους πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο από τις 31 Οκτωβρίου 2023 σε τέσσερα στρατόπεδα (Νταγκαχαλέι, Χαγκαντέρα, Ίφο και Ίφο 2), καθιστώντας τον έναν από τους μεγαλύτερους στον κόσμο πίσω από τον προσφυγικό καταυλισμό Κουτουπαλόνγκ. Το κέντρο διευθύνεται από την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες και οι λειτουργίες του χρηματοδοτούνται από ξένους δωρητές. Το 2013, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, οι κυβερνήσεις της Κένυας και της Σομαλίας υπέγραψαν τριμερή συμφωνία, που διευκολύνει τον επαναπατρισμό των Σομαλών προσφύγων στο συγκρότημα. Εγκατάσταση Κατασκευή Τα στρατόπεδα Νταγκαχαλέι, Χαγκαντέρα και Ίφο κατασκευάστηκαν το 1992. Το 2011 και το 2013 άνοιξαν δύο νέοι προσφυγικοί καταυλισμοί, όταν έφτασαν 164.000 νέοι πρόσφυγες από τη Σομαλία λόγω έντονης ξηρασίας. Η επέκταση του καταυλισμού Ίφο 2 κατασκευάστηκε αρχικά το 2007 από το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων ως ανταπόκριση στις μεγάλες πλημμύρες, που κατέστρεψαν πάνω από 2.000 σπίτια στον προσφυγικό καταυλισμό Ίφο. Ωστόσο, νομικά προβλήματα με την κυβέρνηση της Κένυας εμπόδισαν το πλήρες άνοιγμα του Ίφο 2 για μετεγκατάσταση ως το 2011. Από τις 13 Μαΐου, το Χαγκαντέρα είναι το μεγαλύτερο από τα στρατόπεδα, με λίγο περισσότερα από 74.744 άτομα και 17.490 νοικοκυριά. Ο προσφυγικός καταυλισμός Ίφο, από την άλλη, είναι ο μικρότερος καταυλισμός με 65.974 πρόσφυγες. Οι πρώην προσφυγικοί καταυλισμοί Κάμπιος και Ίφο 2 έκλεισαν τον Απρίλιο του 2017 και τον Μάιο του 2018, αντίστοιχα. Ο καταυλισμός Ίφο κατοικήθηκε για πρώτη φορά από πρόσφυγες, που έφυγαν να γλιτώσουν από τον εμφύλιο πόλεμο στη Σομαλία. Στη συνέχεια, η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες κατέβαλε προσπάθειες για τη βελτίωση των χώρων. Καθώς ο πληθυσμός των στρατοπέδων στο Νταντάαμπ μεγάλωνε, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ανέθεσε στον Γερμανό αρχιτέκτονα Βέρνερ Σέλενμπεργκ να σχεδιάσει το αρχικό σχέδιο για το στρατόπεδο Νταγκαχαλέι. Ο Σουηδός αρχιτέκτονας Περ Ίβανσον σχεδίασε και ξεκίνησε την ίδρυση του στρατοπέδου Χαγκαντέρα. Αύξηση και μείωση του πληθυσμού Κόσμος άρχισε να φτάνει για πρώτη φορά στο Νταντάαμπ λίγο μετά την κατασκευή του το 1992, με τους περισσότερους να τρέχουν να ξεφύγουν από τον εμφύλιο πόλεμο της Σομαλίας. Όταν οι πρόσφυγες φτάνουν στον καταυλισμό, καταγράφονται και λαμβάνονται δακτυλικά αποτυπώματα από την κυβέρνηση της Κένυας. Ωστόσο, οι ίδιοι οι καταυλισμοί διοικούνται από την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, ενώ άλλες οργανώσεις είναι άμεσα υπεύθυνες για συγκεκριμένες πτυχές της ζωής των κατοίκων. Η CARE επιβλέπει την Υγιεινή Νερού και Αποχέτευσης καθώς και τη διαχείριση της αποθήκης. Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων (WFP) διανέμει μερίδες τροφίμων. Μέχρι το 2003, μόνο οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) παρείχαν στους πρόσφυγες πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη. Τώρα, η υγειονομική περίθαλψη είναι αποκεντρωμένη. Η Εταιρεία του Ερυθρού Σταυρού της Κένυας (KRCS) παρέχει υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης στον προσφυγικό καταυλισμό Ίφο, η Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης (IRC) στον Χαγκαντέρα και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα στον προσφυγικό καταυλισμό Νταγκαχαλέι. Αν και οι πρόσφυγες που φτάνουν στο Νταντάαμπ λαμβάνουν βοήθεια από καθεμία από αυτές τις οργανώσεις, η βοήθεια συχνά δεν είναι άμεση λόγω του υπερπληθυσμού. Άλλες οργανώσεις παροχής βοήθειας περιλαμβάνουν τη Δανική Υπηρεσία Προσφύγων (DRC), τη Νορβηγική Υπηρεσία Προσφύγων (NRC), τη Windle International, τη Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία, το Κέντρο για Θύματα Βασανιστηρίων, Τον Ιούλιο του 2011, λόγω ξηρασίας στην Ανατολική Αφρική, έφταναν πάνω από 1.000 άτομα την ημέρα που χρειάζονταν βοήθεια. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εισροή άσκησε μεγάλη πίεση στους πόρους, καθώς η χωρητικότητα των καταυλισμών ήταν περίπου 90.000, ενώ οι καταυλισμοί φιλοξένησαν 439.000 πρόσφυγες τον Ιούλιο του 2011 σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Ο αριθμός προβλεπόταν να αυξηθεί σε 500.000 μέχρι το τέλος του 2011 σύμφωνα με εκτιμήσεις των Γιατρών Χωρίς Σύνορα . Αυτοί οι αριθμοί πληθυσμού εκείνη την εποχή έκαναν το Νταντάαμπ τον μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό στον κόσμο. Σύμφωνα με τη Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στις ζώνες σύγκρουσης της νότιας Σομαλίας και η κλιμάκωση των επιχειρήσεων παροχής βοήθειας είχαν περιορίσει σημαντικά μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου 2011 τη μετακίνηση μεταναστών στο Νταντάαμπ. Μέχρι το 2024, περισσότεροι από 380.000 άνθρωποι ζούσαν στο Νταντάαμπ. Δημογραφικά στοιχεία Πριν ανοίξει η βάση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ο τοπικός πληθυσμός της πόλης αποτελούταν παραδοσιακά από νομάδες Σομαλούς κτηνοτρόφους, οι οποίοι ήταν κυρίως βοσκοί καμηλών και κατσίκων. Ωστόσο, από τη δεκαετία του '90, μια εισροή προσφύγων έχει αλλάξει δραματικά τα δημογραφικά στοιχεία της περιοχής. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που ζουν στο Νταντάαμπ έχουν εγκαταλείψει διάφορες συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Αφρικής. Η πλειοψηφία προήλθε ως συνέπεια του εμφυλίου πολέμου στη νότια Σομαλία καθώς και λόγω ξηρασίας. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι περισσότεροι από αυτούς τους εκτοπισμένους ανήκουν στον πληθυσμό της εθνικής μειονότητας Μπαντού καθώς και στη φυλή Ραχανγουέιν. Οι περισσότεροι από τους τελευταίους έχουν μεταναστεύσει από τη νότια κοιλάδα Τζούμπα και την περιοχή Γκέντο, ενώ οι υπόλοιποι έχουν φτάσει από το Κισμάγιο, το Μογκαντίσου και την Μπαρντέρε. Το 2005, περίπου το 97% των εγγεγραμμένων προσφύγων στο Νταντάαμπ ήταν μουσουλμάνοι από τη Σομαλία. Το υπόλοιπο αποτελούνταν κυρίως από Μουσουλμάνους από την περιφέρεια της Σομαλίας στην Αιθιοπία, Αιθίοπες Χριστιανούς και Σουδανούς Χριστιανούς, συνολικά 4.000 άτομα. Ενώ οι μουσουλμανικές μειονότητες δεν αντιμετώπισαν καμία δίωξη, οι εντάσεις με τις χριστιανικές μειονότητες φέρεται να ήταν υψηλές. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, το 80% των κατοίκων ήταν γυναίκες και παιδιά και το 95% ήταν υπήκοοι Σομαλίας από τα μέσα του 2015. Από τον εγγεγραμμένο προσφυγικό πληθυσμό από τη Σομαλία, ο αριθμός των ανδρών και των γυναικών είναι ίσος, αλλά μόνο το 4% του συνολικού πληθυσμού είναι άνω των εξήντα ετών. Κάθε χρόνο, χιλιάδες παιδιά γεννιούνται στους καταυλισμούς Νταντάαμπ. Ορισμένοι ενήλικες έχουν περάσει όλη τους τη ζωή ως πρόσφυγες στο συγκρότημα. Το 2024, ο καταυλισμός ήταν ακόμη πάνω από το 97% Σομαλοί, αλλά φιλοξενούσε επίσης ανθρώπους από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Σουδάν, το Νότιο Σουδάν, το Μπουρούντι, την Ερυθραία και την Αιθιοπία. Υποδομή Το συγκρότημα του προσφυγικού καταυλισμού Νταντάαμπ είναι τόσο τεράστιο, που έχει συγκριθεί με πόλη, με αστικά χαρακτηριστικά όπως υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα, οικονομική δραστηριότητα και συγκέντρωση υποδομών. Το Νταντάαμπ περιλαμβάνει κτίρια δημόσιας υπηρεσίας, όπως σχολεία και νοσοκομεία. Το στρατόπεδο Ίφο 2, για παράδειγμα, περιλαμβάνει θρησκευτικούς χώρους, κέντρο αναπηρίας, αστυνομικά τμήματα, νεκροταφεία, σταθμό λεωφορείων και άλλα. Επιπλέον, είναι σχεδιασμένο σε σχέδιο σαν πλέγμα, με την αγορά στη μία πλευρά και μια πράσινη ζώνη στο κέντρο. Παρά αυτές τις πολλές ανέσεις, ωστόσο, οι καταυλισμοί είναι γεμάτοι κόσμο και έχουν λίγες πινακίδες, με αποτέλεσμα να προκαλούν σύγχυση και δυσκολία στην πλοήγηση για νέες αφίξεις. Οι πρόσφυγες στο Νταντάαμπ συνήθως ζουν σε σκηνές κατασκευασμένες από πλαστικό, που διανέμονται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Αν και πολλοί κάτοικοι έχουν επαναπατριστεί οικειοθελώς, οι καταυλισμοί εξακολουθούν να είναι υπερπλήρεις και υπερβαίνουν την προβλεπόμενη χωρητικότητά τους. Μέχρι το 2024, πολλοί κάτοικοι είχαν χτίσει σπίτια για να γλιτώσουν από τη ζέστη χρησιμοποιώντας λάσπη, λαμαρίνες και κλαδιά δέντρων. Κατά μέσο όρο, σε κάθε νοικοκυριό ζουν μαζί τέσσερα άτομα. Συνθήκες διαβίωσης Με τους καταυλισμούς γεμάτους, οι ΜΚΟ έχουν εργαστεί για να βελτιώσουν τις συνθήκες. Ωστόσο, καθώς οι περισσότεροι πολεοδόμοι συχνά δεν διαθέτουν τα εργαλεία για να αντιμετωπίσουν τέτοια περίπλοκα ζητήματα, υπήρξαν λίγες καινοτομίες για τη βελτίωση του Νταντάαμπ. Εξακολουθούν να υπάρχουν ευκαιρίες, όπως διαδικασίες αναβάθμισης και επέκτασης για υποδομές επικοινωνιών, περιβαλλοντική διαχείριση και σχεδιασμός. Εκτός από τις υποδομές, ορισμένοι από τους παράγοντες που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των προσφύγων είναι η υγειονομική περίθαλψη και η διατροφή, η εκπαίδευση, το περιβάλλον, η ασφάλεια και η οικονομική και νομική κατάστασή τους. Εκπαίδευση Σύμφωνα με τον Επίτροπο της Κένυας για τους Πρόσφυγες, όταν οι μετανάστες άρχισαν να φτάνουν για πρώτη φορά στην πόλη Νταντάαμπ από τη Σομαλία, ήταν όλοι μορφωμένοι. Έρευνα αξιολόγησης, που ολοκληρώθηκε το 2011, διαπίστωσε ότι η πρόσβαση στην εκπαίδευση στο Νταντάαμπ ήταν σημαντικά περιορισμένη, περιορίζοντας την ικανότητα των προσφύγων στο κέντρο να βρουν δουλειά και να εξαρτώνται λιγότερο από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Το Νταντάαμπ είχε μόνο ένα γυμνάσιο. Όσοι κατάφεραν να μορφωθούν εκεί θα μπορούσαν να λάβουν θέσεις εργασίας για ανθρωπιστικές υπηρεσίες όπως η CARE, το Παγκόσμια Πρόγραμμα Σίτισης ή το GTZ, που διανέμουν πόρους στους πρόσφυγες. Όσοι ήταν αμόρφωτοι μπορούσαν να αναζητήσουν δουλειές σε εστιατόρια ή να βοηθήσουν στη φόρτωση και εκφόρτωση φορτηγών. Πολλοί επέλεξαν άλλους τρόπους διαβίωσης. Το 2011, μόνο το 48% περίπου των παιδιών στο Νταντάαμπ εγγράφηκαν στο σχολείο. Σε απάντηση, το Υπουργείο Παιδείας της Σομαλίας ανακοίνωσε ότι όλοι οι μαθητές γυμνασίου στο κέντρο που ήταν Σομαλοί πολίτες θα δικαιούνται υποτροφίες τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για περαιτέρω βελτίωση των εκπαιδευτικών προτύπων, ξεκίνησε το 2013 ένα νέο έργο χρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρωτοβουλία προοριζόταν για τρία χρόνια, με 4,6 εκατομμύρια δολάρια να διατεθούν για το αναλυτικό της πρόγραμμα. Περιλάμβανε νέες αίθουσες διδασκαλίας για όλα τα τοπικά σχολεία, προγράμματα ενηλίκων, ειδική εκπαίδευση κοριτσιών και υποτροφίες για επίλεκτους μαθητές βάσει αξίας. Το 75% των κονδυλίων διατέθηκε για τους πρόσφυγες στο συγκρότημα και το 25% προοριζόταν για τοπικές περιφέρειες. Τα σχολεία των καταυλισμών είχαν πάνω από 70.000 μαθητές το 2024. Τα σχολεία είναι χτισμένα από πέτρα και χρησιμοποιούν μακριές λευκές σκηνές για επιπλέον χώρο. Φροντίδα υγείας Η Γερμανική Τεχνική Συνεργασία (GTZ) παρέχει βασική υγειονομική περίθαλψη. Σε μια τυπική μέρα, περίπου 1.800 πρόσφυγες λαμβάνουν εξωνοσοκομειακή περίθαλψη σε νοσοκομεία εντός των καταυλισμών. Από το 2015, το Νταντάαμπ έχει τη μεγαλύτερη ηλιακή γεώτρηση στην Αφρική, η οποία είναι εξοπλισμένη με 278 ηλιακούς συλλέκτες και παρέχει σε 16.000 κατοίκους του συγκροτήματος κατά μέσο όρο περίπου 280.000 λίτρα νερού καθημερινά. Οι τοπικοί κίνδυνοι για την υγεία περιπλέκονται από τον υπερπληθυσμό. Περιλαμβάνουν διάρροια, πνευμονικά προβλήματα, πυρετό, ιλαρά, οξύ σύνδρομο ίκτερου και χολέρα . Η ηπατίτιδα Ε είναι επίσης ένα πιθανό πρόβλημα, καθώς οι εγκαταστάσεις έχουν συχνά υποβαθμισμένες εγκαταστάσεις υγιεινής και ακάθαρτο νερό. Ένας λόγος που οι πρόσφυγες φτάνουν στους καταυλισμούς είναι ο εκτοπισμός, που προκαλείται από φυσικές καταστροφές. Μέχρι το τέλος του 2011, περισσότερο από το 25% των κατοίκων του συγκροτήματος είχαν έρθει ως αποτέλεσμα της ξηρασίας στην Ανατολική Αφρική. Τα άτομα που έφταναν κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν ήδη υποσιτισμένα και όταν πήγαιναν στους καταυλισμούς θα μπορούσαν να βιώσουν επιπλέον έλλειψη τροφής. Αν και ο υποσιτισμός είναι ένας παράγοντας που συμβάλλει στα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας μεταξύ των παιδιών, έχει παρατηρηθεί ότι το προσδόκιμο ζωής στο συγκρότημα συσχετίζεται θετικά με τα χρόνια κατοίκησης. Οι πρόσφυγες λαμβάνουν μερίδες τροφίμων που περιέχουν δημητριακά, όσπρια, λάδι και ζάχαρη από το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα (WFP). Λόγω του συνωστισμού και της έλλειψης πόρων, δεν είναι επιλέξιμοι για τις αρχικές μερίδες τους έως και 12 ημέρες μετά την άφιξη, κατά μέσο όρο. Τα σιτηρέσια γενικά κατανέμονται πρώτα σε παιδιά κάτω των πέντε ετών, επειδή διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την υγεία. Οι αγορές σε κάθε στρατόπεδο διαθέτουν φρέσκα τρόφιμα προς πώληση. Ωστόσο, λόγω των περιορισμένων εισοδηματικών ευκαιριών, οι περισσότεροι κάτοικοι δεν μπορούν να τις αντέξουν οικονομικά. Μερικοί έχουν χρησιμοποιήσει καινοτομίες, όπως πολυώροφους κήπους για να συμπληρώσουν τα σιτηρέσια. Αυτά απαιτούν μόνο βασικές προμήθειες για την κατασκευή και λιγότερο νερό για συντήρηση από τους κανονικούς κήπους. Περιβάλλον Η αποψίλωση των δασών έχει επιπτώσεις στις ζωές των κατοίκων του Νταντάαμπ. Αν και συνήθως απαιτείται να παραμείνουν στον καταυλισμό, οι κάτοικοι συχνά πρέπει να βγουν έξω αναζητώντας καυσόξυλα και νερό. Έτσι είναι υποχρεωμένοι να ταξιδέψουν μακρύτερα λόγω της αποψίλωσης των δασών σε κοντινές περιοχές. Αυτό αφήνει τις γυναίκες και τα κορίτσια ευάλωτα στη βία, καθώς ταξιδεύουν από και προς το συγκρότημα. Το 2006, οι πλημμύρες επηρέασαν σοβαρά την περιοχή. Περισσότερα από 2.000 σπίτια στον καταυλισμό Ίφο καταστράφηκαν, αναγκάζοντας τη μετεγκατάσταση περισσότερων από 10.000 προσφύγων. Ο μοναδικός δρόμος πρόσβασης προς τον καταυλισμό και την πόλη αποκόπηκε επίσης από τις πλημμύρες, εμποδίζοντας την παράδοση των απαραίτητων προμηθειών. Οι ανθρωπιστικές υπηρεσίες που βρίσκονται στην περιοχή συνεργάστηκαν για να φέρουν ζωτικά αγαθά στην περιοχή. Το 2011, μια ξηρασία στην Ανατολική Αφρική προκάλεσε δραματική αύξηση του πληθυσμού των καταυλισμών, ασκώντας μεγαλύτερη πίεση στους πόρους. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012, οι οργανώσεις βοήθειας είχαν μετατοπίσει την έμφαση στις προσπάθειες ανάκαμψης, συμπεριλαμβανομένης της διάνοιξης αρδευτικών καναλιών και της διανομής σπόρων φυτών. Οι μακροπρόθεσμες στρατηγικές από τις εθνικές κυβερνήσεις σε συνδυασμό με αναπτυξιακούς φορείς πιστεύεται ότι προσφέρουν τα πιο βιώσιμα αποτελέσματα. Οι βροχοπτώσεις είχαν επίσης ξεπεράσει τις προσδοκίες και τα ποτάμια έρεαν ξανά, βελτιώνοντας τις προοπτικές μιας καλής συγκομιδής στις αρχές του 2012. Ασφάλεια Οι πρόσφυγες στο κέντρο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δεν προστατεύονται από την κυβέρνηση της Κένυας. Αυτό έχει συμβάλει σε επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης και ξεσπάσματα βίας. Επειδή δεν προστατεύονται βάσει του νόμου και δεν είναι σε θέση να κατέχουν εθνικό δελτίο ταυτότητας της Κένυας, οι πρόσφυγες διατρέχουν διαρκώς κίνδυνο σύλληψης. Επιπλέον, η κυβέρνηση της Κένυας ελέγχει τους Σομαλούς και τους Αιθίοπες χωριστά από άλλους κατοίκους λόγω των διαφορετικών φυσικών χαρακτηριστικών τους. Ειδική κατηγορία στα έγγραφα της τοπικής αστυνομίας προορίζεται για τους «Κενυάτες-Σομαλούς». Ενώ όλοι οι πρόσφυγες στον καταυλισμό κινδυνεύουν από βία, η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες και η CARE έχουν αναγνωρίσει τις γυναίκες και τα παιδιά ως ιδιαίτερα ευάλωτα. Έχουν δημιουργήσει ένα τμήμα που ονομάζεται «Ευάλωτες Γυναίκες και Παιδιά» για να αντιμετωπίσει τα ζητήματα που αφορούν τη βία εναντίον αυτών των πληθυσμών. Από τον Αύγουστο του 2015, το 60% του συνολικού πληθυσμού του Νταντάαμπ είναι κάτω των 18 ετών και υπάρχουν ίσοι αριθμοί ανδρών και γυναικών, επομένως οι γυναίκες και τα παιδιά αποτελούν σημαντικό μέρος των δημογραφικών στοιχείων των καταυλισμών. Συγκεκριμένα, το τμήμα έχει εντοπίσει ορφανά, χήρες, διαζευγμένες, θύματα βιασμού και ΑμεΑ ως τα πιο ευάλωτα μεταξύ όλων των γυναικών και των παιδιών. Προσφέρουν συμβουλές, πρόσθετες μερίδες τροφίμων και προμήθειες και συμβουλές για το πώς να αποκτήσεις εισόδημα και να είσαι οικονομικά αυτάρκης. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτών των προσπαθειών αμφισβητήθηκε και μετά από ανάλυση της Δρ. Aubone στο Πανεπιστήμιο St. Mary's, απαιτούνται περισσότερες έρευνες και δεδομένα για τον εντοπισμό των καλύτερων τρόπων πρόληψης της βίας λόγω φύλου στο συγκρότημα. Οικονομικό και νομικό καθεστώς Οι εργασίες στο συγκρότημα χρηματοδοτούνται από ξένους χορηγούς. Παρόλα αυτά, η κοινή αντίληψη στην Κένυα είναι ότι οι πρόσφυγες γενικά προκαλούν πίεση στην οικονομία. Έρευνες, ωστόσο, έχουν διαπιστώσει ότι πολλοί πρόσφυγες είναι οικονομικά αυτάρκεις ως επί το πλείστον. Για να προσπαθήσει να αυξήσει περαιτέρω την οικονομική ανεξαρτησία των προσφύγων που ζουν στο Νταντάαμπ, η CARE έχει ξεκινήσει προγράμματα μικροχρηματοδότησης, τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την ενθάρρυνση των γυναικών να ξεκινήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις. Ωστόσο, πρόσφατη επιστημονική έρευνα έχει εντοπίσει ορισμένα ελαττώματα στη μικροχρηματοδότηση, υποστηρίζοντας ότι έχει ακούσιες αρνητικές συνέπειες. Οι μικροχρηματοδοτήσεις συνήθως απαιτούν από τους δανειολήπτες να πληρώνουν πολύ υψηλά επιτόκια, τα οποία μπορεί να είναι επιζήμια για τους φτωχότερους εάν προκύψουν απροσδόκητα προβλήματα ή κρίσεις. Η διαβίωση σε μια κοινότητα με άλλα οικονομικά μειονεκτούντα άτομα μπορεί επίσης να δυσκολέψει το κέρδος από ένα επιχειρηματικό εγχείρημα, καθώς οι δυνητικοί πελάτες δεν είναι σε θέση να αντέξουν οικονομικά την υπηρεσία ή το προϊόν που πωλείται. Άλλοι υποστήριξαν ότι αυτό είναι επωφελές για τα άτομα ως βραχυπρόθεσμη οικονομική λύση, αλλά ότι μακροπρόθεσμα δεν βελτιώνει την οικονομία στο σύνολό της. Η CARE εργάζεται επίσης για να δημιουργήσει αγορές χωρίς αποκλεισμούς στις οποίες θα μπορούν να συμμετέχουν οι πρόσφυγες για να επωφεληθούν από τις νεοαποκτηθείσες δεξιότητες και τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Επαναπατρισμός και επανεγκατάσταση Τον Νοέμβριο του 2013, τα Υπουργεία Εξωτερικών της Σομαλίας και της Κένυας και η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες υπέγραψαν μια τριμερή συμφωνία στο Μογκαντίσου ανοίγοντας το δρόμο για τον εθελοντικό επαναπατρισμό Σομαλών υπηκόων που ζουν στο Νταντάαμπ. Και οι δύο κυβερνήσεις συμφώνησαν επίσης να σχηματίσουν μια επιτροπή επαναπατρισμού για τον συντονισμό της επιστροφής των προσφύγων. Αυτή η προσπάθεια επαναπατρισμού ήταν απάντηση σε μια επίθεση στο εμπορικό κέντρο Westgate στο Ναϊρόμπι και την πεποίθηση ότι η Αλ-Σαμπάαμπ, η μαχητική ομάδα που ήταν υπεύθυνη για την επίθεση, χρησιμοποιούσε το Νταντάαμπ για να στρατολογήσει νέα μέλη. Το 2014, η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες βοήθησε 3.562 πρόσφυγες με καταγωγή από τη Σομαλία για επανεγκατάσταση από την Κένυα. Λίγο περισσότερα από 2.000 άτομα επέστρεψαν στις περιοχές Λούουκ, Μπαϊντόα και Κισμάγιο στη νότια Σομαλία στο πλαίσιο του προγράμματος επαναπατρισμού. Παρά αυτά τα προγράμματα επαναπατρισμού που ενέκρινε η κυβέρνηση, η πλειοψηφία των επαναπατρισθέντων έχουν επαναπατριστεί ανεξάρτητα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2014, περίπου 80.000 με 100.000 κάτοικοι είχαν επαναπατριστεί οικειοθελώς στη Σομαλία, μειώνοντας σημαντικά τον πληθυσμό της βάσης. Μετά την επίθεση στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Γκαρίσα τον Απρίλιο του 2015, που είχε ως αποτέλεσμα 148 θανάτους, η κυβέρνηση της Κένυας ζήτησε από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες να επαναπατρίσει τους υπόλοιπους πρόσφυγες σε καθορισμένη περιοχή στη Σομαλία εντός τριών μηνών. Το προτεινόμενο κλείσιμο φέρεται να υποκινήθηκε από τον φόβο ότι η Αλ-Σαμπάαμπ εξακολουθούσε να στρατολογεί μέλη από το Νταντάαμπ. Μερικά άτομα ανέφεραν ότι το άγχος που προκαλούσε η κυβέρνηση της Κένυας που επανειλημμένα απειλούσε να κλείσει τους καταυλισμούς ήταν αρκετή για να τους πείσει να φύγουν. Χωρίς διαθεσιμότητα θέσεων εργασίας ή αξιόπιστη πρόσβαση σε πόρους, υπήρχαν μεγαλύτερες ευκαιρίες για αυτούς εκτός του Νταντάαμπ. Άλλοι αμφισβήτησαν το σκεπτικό της κυβέρνησης για το κλείσιμο των καταυλισμών, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς τρομοκρατικών στοιχείων ως αβάσιμους και αρνούμενοι να αναχωρήσουν. Το τρίμηνο τελεσίγραφο πέρασε χωρίς να κλείσει το Νταντάαμπ. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Σομαλίας και η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες επιβεβαίωσαν ότι ο επαναπατρισμός θα συνεχίσει να είναι εθελοντικός σύμφωνα με την τριμερή συμφωνία και ότι οκτώ περιοχές στη Σομαλία από όπου είχαν προέλθει τα περισσότερα άτομα είχαν επίσημα χαρακτηριστεί ως ασφαλείς για επαναπατρισμό. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Κένυας έχει απειλήσει κατά διαστήματα να κλείσει τους προσφυγικούς καταυλισμούς Νταντάαμπ και Κακούμα. Τον Μάιο του 2016, δήλωσε ότι είχε ήδη διαλύσει το τοπικό Τμήμα Υποθέσεων Προσφύγων ως μέρος της κίνησης, αναφέροντας τα συμφέροντα της εθνικής ασφάλειας ως τον κύριο λόγο πίσω από τους αναγκαστικούς επαναπατρισμούς. Η UNCHR θεωρεί τη μονομερή δήλωση των αρχών της Κένυας ως ανεύθυνη και προσπάθησε να συνάψει συμφωνία για να διασφαλίσει ότι το συγκρότημα θα παραμείνει ανοιχτό. Η απειλή κλεισίματος από την κυβέρνηση της Κένυας πιστεύεται ότι είναι ένα τέχνασμα από την πλευρά της για να αξιοποιήσει περισσότερες ξένες δωρεές. Έρχεται επίσης καθώς οι ομοσπονδιακές αρχές της Σομαλίας αμφισβητούν την κυβέρνηση της Κένυας στο Διεθνές Δικαστήριο για την οριοθέτηση των αντίστοιχων χωρικών τους υδάτων. Παραπομπές Περαιτέρω ανάγνωση Rawlence, Ben (2017). City of Thorns: Nine Lives in the World's Largest Refugee Camp. Picador. ISBN 978-1250118738.