والیبال

والیبال (به انگلیسی: Volleyball) یک ورزش گروهی و طبق آمار دومین ورزش محبوب و شناخته‌شده‌ترین ورزش جهانی است. والیبال را دو تیم شش نفره، متشکل از بازیکنان والیبال با یک توپ والیبال در دو سوی توری قرار می‌گیرند و تلاش می‌کنند تا بر پایهٔ قوانین بازی، توپ را از روی تور در زمین تیم مقابل فرود آورند. طول زمین والیبال ۱۸ متر و عرض آن ۹ متر است. هر تیمی که بتواند ۳ ست از بازی را ببرد برنده است. هر ست ۲۵ امتیاز است و در صورت برابری تیم‌ها پس از ست چهارم، بازی به ست پنجم کشیده می‌شود که ۱۵ امتیاز است. والیبال در ۱۸۹۵ توسط ویلیام مورگان در ایالات متحده آمریکا ابداع شد و به‌سرعت در همه کشورهای جهان فراگیر شد؛ به‌طوری‌که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ برای نخستین‌بار در برنامهٔ بازی‌های المپیک قرار گرفت و امروزه در سراسر جهان بازی می‌شود. این رشته تقریباً برای تمام گروه‌های سنی مناسب است که وسایل بازی آن شامل توپ و تور است. امروزه بیش از ۸۰۰ میلیون بازیکن والیبال در سراسر جهان وجود دارند که ۴۶ میلیون تن از آنان از ایالات متحده آمریکا هستند. بر پایهٔ اطلاعات کمیته المپیک، والیبال بالاتر از فوتبال، تنیس و دیگر ورزش‌ها محبوب‌ترین ورزش بازی‌های المپیک است. والیبال قهرمانی جهان قدیمی‌ترین و مهم‌ترین رویداد والیبال پس از بازی‌های المپیک است که هر چهار سال یک‌بار با شرکت تیم‌های ملی والیبال مردان و زنان برتر دنیا در یکی از کشورهای جهان برگزار می‌شود. افزون بر این، جام جهانی، لیگ ملت‌ها و جام بزرگ قهرمانان جهان به‌ترتیب به‌نام‌ترین تورنمنت‌های والیبال در جهان هستند. لیگ‌های پرشماری از جمله لیگ سری آ، سوپر لیگا سری آ، سوپر لیگ، پرو آ و پلاس لیگا در کشورهای گوناگون به‌وجود آمده‌اند که جزو مسابقات داخلی آن کشور شمرده می‌شوند. پیشینه بازی والیبال، در اصل به نام مینتونت، در سال ۱۸۹۵ توسط ویلیام مورگان پس از گذشت چهار سال از اختراع بسکتبال، ابداع شد. مورگان فارغ‌ التحصیل کالج اسپرینگفیلد، والیبال را با ترکیبی از بسکتبال، بیس بال، تنیس و هندبال طراحی کرد. اولین تور والیبال، که قرض گرفته‌ شده از ورزش تنیس بود، فقط کمتر از ۱ متر (۳ فوت) ارتفاع داشت. در ۷ ژوئیه ۱۸۹۶ (میلادی)، اولین بازی رقابتی والیبال انجام شد. کارگران انجمن مسیحیان مردان جوان، بازی را از هولیوک، ماساچوست به مدارس میسیونری آمریکا در آسیا بردند. والیبال به سرعت در آسیا به ورزش بسیار محبوب تبدیل شد و به‌عنوان ورزشی از بازی‌های شرقی در اوایل سال ۱۹۱۳ (میلادی) تبدیل شد. والیبال همچنین در روسیه نیز محبوب شد. هنگامی که رقابت‌های بین‌المللی به‌طور منظم در سال ۱۹۵۰ آغاز شد، روسیه تیم برجسته‌ای از این رقابت‌ها بود. در طول جنگ جهانی اول، نیروهای ایالات متحده، والیبال را به اروپا معرفی کردند. در سال ۱۹۱۶، انجمن مسیحیان مردان جوان که دانش‌آموزان کالج اسپرینگفیلد بودند، موفق به القای انجمن ورزشی قدرتمندی در دانشگاه شدند که به انتشار قوانین و مجموعه‌ای از مقالات مرتبط با والیبال می‌پرداخت، و کمک قابل توجهی به رشد سریع والیبال در میان دانشجویان جوان دانشگاه می‌کرد. در سال ۱۹۱۸، تعداد بازیکنان هر تیم از نه نفر به شش نفر محدود شد، و همچنین در سال ۱۹۲۲، تعداد مجاز برای بازی با توپ در طرف به حداکثر سه عدد تغییر کرد. در طول سال‌های بعد مشخص شد که قوانین استاندارد برای مسابقات بازی مورد نیاز است، و در نتیجه در سال ۱۹۲۸ (میلادی) سازمان انجمن والیبال ایالات متحده تشکیل شد. تا اوایل ۱۹۳۰ (میلادی)، والیبال بیشتر یک بازی برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح و سرگرمی بود، و فقط چند فعالیت در محدودهٔ رقابت‌های بین‌المللی وجود داشت. همچنین قوانین مختلفی از این بازی در قسمت‌های مختلف جهان وجود داشت. با این حال، بسیاری از کشورها در مسابقات قهرمانی ملی به رقابت با یکدیگر می‌پرداختند (به‌عنوان مثال در شرق اروپا که بازی به سطح استاندارد قابل توجهی رسیده بود). دو سال بعد از ایجاد سازمان انجمن والیبال که بعدها به والیبال آمریکا تغییر نام کرد، اولین بازی والیبال ساحلی دو نفره در جهان برگزار شد؛ که باعث به وجود آمدن انجمن والیبال ساحلی در سال ۱۹۶۵ (میلادی) در کالیفرنیا شد. قبل از آن، در سال ۱۹۴۷ (میلادی) فدراسیون بین‌المللی والیبال یا به اختصار اف‌آی‌وی‌بی تأسیس شد. بازیکنان حرفه‌ای نیز تحت نظارت والیبال حرفه‌ای آمریکا در سال ۱۹۸۳ (میلادی) درآمدند. در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، ورزشکاران مرد و زن آمریکایی مدال طلا و نقره مسابقات والیبال داخل سالنی را کسب کردند. سپس در سال ۱۹۹۶ (میلادی)، والیبال ساحلی دو نفره رسماً وارد بازی‌های المپیک شد. دگرگونی‌ها در آغاز برای بازی والیبال قوانین خاصی تدوین نشده بود، هر فرد و در هر کشوری به میل خود و به طریق مختلف با توپ بازی می‌کرد. رفته‌رفته والیبال در مناطق و نواحی مختلف جهان گسترش می‌یافت. کم‌کم قوانینی برای این بازی وضع شد و روش‌ها و حرکات تکنیکی جایگزین حرکات قبلی گردید. در سال ۱۹۰۰ پذیرفته شد که امتیازات هر ست بازی ۲۱ پوئن (امتیاز) باشد. در سال ۱۹۱۲ سیستم چرخش به تصویب رسید. در سال ۱۹۱۷ پذیرفته شد که هر ست بازی ۱۵ امتیاز باشد. در سال ۱۹۱۸ تعداد بازیکنان هر طرف زمین ۶ نفر پیشنهاد شد، که مورد قبول عامه قرار گرفت. در سال ۱۹۲۱ موافقت شد که هر تیم با حداکثر سه ضربه توپ را به طرف دیگر بفرستد. در سال ۱۹۲۳ اندازه زمین بازی ۹×۱۸ متر تعیین شد. به مرور در سال‌های بعد، قوانین فراوانی برای این بازی وضع شد و در بسیاری از قوانین قبلی نیز تغییراتی حاصل گشت. هم‌اکنون نیز هر چهار سال یک بار در کنگره جهانی والیبال تغییراتی در قوانین بازی به تصویب می‌رسد. از ابتدای سال ۱۹۹۹ قوانین والیبال تغییرات گسترده‌ای کرد و قوانینی مانند تغییر روش امتیازگیری به رالی و سقف امتیاز ۲۵ برای ستهای اول، دوم، سوم و چهارم و امتیاز ۱۵ برای ست پنجم را به جای سقف امتیاز ۲۵ وضع کرد. در سال ۱۹۹۸ قانونی وضع شد که در امتیازهای ۸ و ۱۶ به تیم‌ها وقت استراحت فنی داده می‌شود. از دیگر قوانین تغییر کرده والیبال می‌توان به افزودن بازیکن آزاد اشاره کرد، و از تازه‌ترین قانون والیبال استفاده از دوربین برای خط است؛ و بعد از آن قانون برخورد بدن با هر نقطه از تور خطاست. پذیرش والیبال از سوی دیگر کشورها اولین کشور خارجی که والیبال را پذیرفت، کشور کانادا و در سال ۱۹۰۰ بود. اساساً نهضت Y.M.C.A (سازمان جوانان مسیحی) در معرفی این ورزش به دیگر کشورهای جهان و گسترش آن، سهم فراوانی دارد. بازی والیبال در پایان سال ۱۹۰۰ به صربستان و در سال‌های ۱۹۰۵ به کوبا، ۱۹۰۹ به پورتوریکو، ۱۹۱۰ به فیلیپین، ۱۹۱۲ به اورگوئه، ۱۹۱۳ به چین و ۱۹۱۷ به ژاپن و به تدریج از سال ۱۹۱۴ به بعد توسط سربازان آمریکایی و مستشاران و اشخاص دیگر به کشورهای اروپایی از قبیل فرانسه، چکسلواکی، لهستان، شوروی، بلغارستان معرفی شد و گسترش یافت. پذیرش این ورزش در اروپا در ابتدا کند بود. فرانسه، چکسلواکی و لهستان سه کشوری بودند که قبل از دیگران اقدام به تشکیل فدراسیون ملی والیبال در کشور خود نمودند. شوروی که در سال ۱۹۲۳ اقدام به تأسیس انجمن ملی والیبال نمود، برای پیشرفت و دگرگونی آن فعالیت زیادی به عمل آورد. شوروی از کشورهایی است که در پیشرفت تکنیک و تاکتیک والیبال و تنظیم قوانین در جهان سهم به‌سزایی دارد و همواره از قدرت‌های برتر این ورزش بوده‌است. کشورهای فرانسه، چکسلواکی و لهستان پس از تشکیل فدراسیون ملی مصمم شدند که با کمک کشورهای دیگر فدراسیون جهانی والیبال را تأسیس نمایند و در سال ۱۹۳۶ به هنگام بازی‌های المپیک در برلین در این زمینه فعالیت زیادی نمودند ولی با آغاز جنگ جهانی دوم و طغیان آن در اروپا اقدامات آنان متوقف شد. به‌طور کلی تغییرات و پیشرفت والیبال را می‌توان به سه دوره تقسیم نمود، دوره اول از سال آغاز تا سال ۱۹۱۸، دوره دوم از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۶ و دوره سوم از سال ۱۹۴۷ به بعد که تغییرات و پیشرفت اساسی والیبال در دوره سوم صورت پذیرفته‌است. پس از جنگ جهانی دوم، فعالیت‌های فراوان برای حرکت جدید به والیبال مجدداً آغاز شد و اولین مسابقه بین‌المللی در قاره اروپا بین تیم‌های ملی فرانسه و چکسلواکی در پاریس برگزار گردید؛ و در آوریل ۱۹۴۷ کنگره‌ای با شرکت نمایندگان چهارده کشور از سراسر جهان در پاریس برگزار و موافقت شد که فدراسیون بین‌المللی والیبال (F.I.V.B) در پاریس تشکیل شود و پل لیبود فرانسوی به عنوان اولین رئیس انتخاب شود. امروزه این فدراسیون حدود ۲۱۷ کشور عضو دارد (سال ۲۰۰۷) و بیش از ۲۵۰ میلیون نفر از مردم جهان والیبال بازی می‌کنند. اولین رئیس فدراسیون جهانی والیبال پل لیبود تا سال ۱۹۸۴ (یعنی ۳۷ سال) ریاست را برعهده داشت. پس از تأسیس فدراسیون جهانی والیبال، کمیته‌های مختلفی در داخل آن به وجود آمد و برنامه مسابقات رسمی جهانی تنظیم و آغاز شد. در سال ۱۹۴۹ اولین دوره مسابقات جهانی والیبال برای مردان در پراگ و در سال ۱۹۵۲ دومین دوره مسابقات جهانی مردان و اولین دوره مسابقات جهانی زنان در مسکو برگزار شد. برنامه این مسابقات به‌طور منظم هر چهار سال یک بار تاکنون در کشورهای مختلف انجام شده‌است. در قهرمانی جهان ۲۰۱۴ لهستان نیز بعد از جام جهانی فوتبال دومین تورنمنت پربازدید ورزش جهان قلمداد شد. در سال ۱۹۶۴ مسابقات والیبال مردان و زنان به برنامه بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو اضافه شد. علاوه بر مسابقات قهرمانی جهان و المپیک، مسابقات والیبال مردان و زنان در سراسر جهان با عنوان‌های جام جهانی، لیگ جهانی، قهرمانی اروپا، پان آمریکن، قهرمانی آسیا، بازی‌های آسیایی، والیبال ساحلی، یونیور سیاد، قهرمانی آفریقا، ارتش‌های جهان، گراندپری زنان، راه‌آهن‌های جهان، قهرمانی ناشنوایان، قهرمانی معلولان، پارالمپیک معلولان، قهرمانی کشورهای عربی، چهار تیم برتر، جایزه بزرگ، ستاره‌ها و تورنمنت‌های جهانی و دوستانه و غیره در گروه‌های سنی نوجوانان، جوانان و بزرگسالان به‌طور منظم انجام می‌شود. در تاریخچه والیبال جهان باید کشور ژاپن را به عنوان دگرگون‌کننده تکنیکها، تاکتیکها و آمادگی جسمانی در والیبال معرفی نمود (دگرگون‌کننده در سرویس، ساعد، انواع پاسها، توپ‌گیری و انواع آبشارهای سرعتی با پاس‌های کوتاه الف و ب و ترکیبی و به ویژه بدنسازی). گاه نگار ۱۹۱۷: امتیازهای هر گیم از ۲۱ به ۱۵ تغییر کرد. ۱۹۲۰: تعداد ضربات برای هر طرف به ۳ محدود شد. ۱۹۲۲: اولین دورهٔ رسمی مسابقات در بروکلین با حضور ۲۷ تیم از ۱۱ ایالت آمریکا برگزار شد. ۱۹۳۰: اولین بازی والیبال ساحلی دونفره انجام شد. ۱۹۴۷: فدراسیون بین‌المللی والیبال (به فرانسوی: Fédération Internationale de Volleyball) به‌اختصار FIVB تشکیل شد. ۱۹۴۸: اولین دورهٔ مسابقات رسمی والیبال ساحلی انجام شد. ۱۹۴۹: اولین دورهٔ مسابقات قهرمانی والیبال جهان در شهر پراگ، چکسلواکی برگزار شد. ۱۹۶۴: والیبال برای اولین بار به جمع ورزش‌های المپیکی پیوست. ۱۹۸۷: والیبال ساحلی از ورزش‌های رسمی بازی‌های جهانی شد. ۱۹۹۶: والیبال ساحلی دونفره نیز به‌عنوان ورزش رسمی المپیک شناخته شد. واژه‌شناسی اصطلاح والیبال از ترکیب دو بخش والی به معنای رگبار یا شلیک به‌طور دسته‌جمعی و بال به معنای توپ و گلوله ایجاد شده‌است. در گذشته و در زمان پدیداری والیبال توسط ویلیام جی. مورگان، او نام این بازی را مینتونت نامید که حداقل اصطکاک میان اعضای دو تیم ایجاد شود. بعدها، زمانی که آلفرد اس. هالستد مشغول تماشای این ورزش بود، نام آن را به «والیبال» تغییر داد که به دلیل حرکت این بازی که همانند «رگبار توپ» در امتداد زمین و از بالای تور است، بود. نام اولیه نام والیبال در زمان تأسیس نام اولیه ورزش والیبال در سال های اولیه «مینتونت» (Mintonette) بود. نام مینتونت در سال ۱۸۹۶ (یک سال پس از ابداع آن در سال ۱۸۹۵) به والیبال تغییر کرد. این تغییر نام توسط دکتر هالستید در کالج اسپرینگفیلد ماساچوست و به دلیل نحوه خاص رد و بدل شدن توپ از روی تور پیشنهاد شد. وی در سال ۱۸۹۶، پس از برگزاری اولین مسابقه نمایشی و پیشنهاد یکی از اساتید کالج (دکتر هالستد)، نام این ورزش به دلیل ماهیت پرتابی آن در هوا به «والیبال» (Volleyball) تغییر داد. بازی پایه مجموعه کامل قوانین گسترده است، اما بازی اساساً به شرح زیر ادامه می‌یابد: یک بازیکن در یکی از تیم‌ها با سرویس زدن توپ (پرتاب یا رها کردن آن و سپس ضربه زدن به آن با دست یا بازو)، از پشت خط مرزی عقب زمین، از روی تور و به داخل زمین تیم گیرنده، یک «رالی» را آغاز می‌کند. تیم گیرنده نباید اجازه دهد توپ در داخل زمین آنها به زمین بیفتد. تیم می‌تواند تا سه بار توپ را لمس کند تا توپ را به طرف دیگر زمین برگرداند، اما بازیکنان تا سال ۲۰۲۵ نمی‌توانستند دو بار متوالی توپ را لمس کنند که قانونی جدید وضع شد و تیم ها بازیکنان اجازه دارند. معمولاً از دو لمس اول برای آماده‌سازی برای حمله استفاده می‌شود. حمله تلاشی برای هدایت توپ به بالای تور به گونه‌ای است که تیم دریافت‌کننده توپ نتواند توپ را پاس دهد و به رالی ادامه دهد و در نتیجه امتیاز را از دست بدهد. تیمی که رالی را می‌برد، یک امتیاز می‌گیرد و توپ را برای شروع رالی بعدی سرویس می‌زند. تعدادی از رایج‌ترین خطاها عبارتند از: باعث شود توپ بدون عبور از روی تور، زمین یا کف خارج از زمین حریف را لمس کند؛ گرفتن و پرتاب توپ؛ چهار تماس متوالی با توپ توسط یک تیم؛ خطای تور: بازیکنی که در طول بازی تور را لمس می‌کند؛ خطای پا: عبور پا از خط مرزی هنگام سرویس زدن یا عبور پا از زیر تور، زمانی که بازیکن ردیف جلو سعی در نگه داشتن توپ در بازی دارد. توپ معمولاً با دست یا بازو بازی می‌شود، اما بازیکنان می‌توانند به طور قانونی با هر قسمتی از بدن به توپ ضربه بزنند یا آن را هل دهند (تماس کوتاه.) تعدادی از تکنیک‌های ثابت در والیبال تکامل یافته‌اند، از جمله اسپک و بلاک (از آنجا که این حرکات بالای تور انجام می‌شوند، پرش عمودی یک مهارت ورزشی است که در این ورزش مورد تأکید قرار می‌گیرد) و همچنین پاس ، موقعیت‌یابی و موقعیت‌های تخصصی بازیکنان. ساختارهای تهاجمی و دفاعی نیز از حرکات کلیدی هستند. تعاریف مسابقهٔ والیبال : به بازی که در آن بازی والیبال انجام می‌گیرد و دو تیم والیبال در مقابل یکدیگر به رقابت برای برد، امتیاز گیری و در آخر ست گیری تلاش می کنند را مسابقهٔ والیبال می‌گویند. سالن یا (زمین) والیبال: به زمینی با سالنی که بازی والیبال در آن انجام می‌گیرد، سالن والیبال می‌گویند که در شرایط استاندارد برای والیبال می‌بایست پوشیده باشد. تیم والیبال: به مجموعه‌ای ۶ نفره از بازیکنان والیبال گفته می‌شود که همگی با لباسی مشخص در یک مسابقه با هم متحد و هم‌هدف یک تیم را تشکیل می‌دهند. مربی والیبال: فردی که در والیبال نقش تربیت، آموزش و سازماندهی بازیکنان تیم (از نظر روحی و جسمی) جهت کامیابی در مسابقات را بر عهده دارد سیستم والیبال: سیستم‌های والیبال به چیدمان و نقش تخصصی ۶ بازیکن در زمین (شامل مهاجمان، مدافعان و پاسورها) گفته می‌شود. رایج‌ترین و استانداردترین سیستم در مسابقات حرفه‌ای، سیستم ۱-۵ است که از ۵ مهاجم و ۱ پاسور تشکیل شده و هماهنگی دقیق و سرعت بالایی در حمله ایجاد می‌کند. کاپیتان: کاپیتان یکی از بازیکنان است که وظیفه رهبری تیم در بازی را بر عهده دارد و از دیگر بازیکنان متمایز می‌شود. از جمله وظایف او کنترل کردن تیم در مواقع اضطرار و صحبت با داور در شرایط حساس است و امتیاز گیری در مواقع ضروری. پاسور: پاسور بازیکنی است که توپ را برای ضربه زنندگان پاس می‌دهد و بسته به سیستم بازی، پاسور از موقعیت‌های مختلف بازی می‌کند و بین مناطق "۲" و "۳" حرکت می‌کند، آنها بازیکن اصلی هستند که بازی را هدایت می‌کنند. پشت خط زن:قطر پاسور (پشت خط زن) بازیکنی است که هنگام سرویس زدن پاسور به جلو می‌رود و معمولاً با پاس بلند حمله می‌کند، همچنین به عنوان بازیکن "شماره ۲" شناخته می‌شود و این بازیکن معمولاً در سیستم ۴-۲ استفاده نمی‌شود. دریافت کننده قدرتی: دریافت کننده قدرتی بازیکنی است که در آن موقعیت بازی می‌کند و معمولاً با پاس‌های بلند حمله می‌کند. دو بازیکن در زمین در این نقش حضور دارند، وقتی یکی برای سرویس زدن می‌رود، بازیکن مقابل به جلو حرکت می‌کند و امکان حملات مداوم از موقعیت «۴» را فراهم می‌کند. سرعتی زن (مدافع وسط): سرعتی زن به بازیکنی گفته می‌شود که معمولاً در میانهٔ زمین بازی می‌کند و با پاس‌های کوتاه و سریع حمله می‌کنند. دو بازیکن این موقعیت را در زمین اشغال می‌کنند، وقتی یکی برای سرویس زدن می‌رود، بازیکن مقابل به جلو حرکت می‌کند، بنابراین موقعیت «۳» دائماً یک منطقه حمله است. لیبرو: لیبرو بازیکنانی است که توپ ها را دریافت می‌کند و حق سرویس زدن و اسپک زدن ندارد وظیفه اصلی لیبرو در والیبال، دفاع از زمین، توپ‌گیری و دریافت دقیق سرویس‌های حریف است. این بازیکن متخصص دفاع، همیشه در منطقه عقب زمین بازی می‌کند و نقش کلیدی در سازماندهی حملات تیم دارد. قوانین جدید این قوانین در سال ۲۰۲۶ تصویب شده است قانون اول: ممنوعیت گرفتن و پرتاب توپ در حمله (اجرای دقیق قانون ۹.۲.۲) بر اساس قانون جدید، بند ۹.۲.۲ درباره نحوه تماس با توپ در حمله با دقت و سخت‌گیری بیشتری اجرا خواهد شد. طبق این دستورالعمل، بازیکن در زمان ضربه حمله نباید توپ را بگیرد یا پرتاب کند و تماس با توپ باید کاملاً کوتاه، لحظه‌ای و بدون مکث باشد. در این چارچوب، اقداماتی مانند تغییر جهت دادن توپ با مکث، حمله دو دستی، هل دادن توپ، بلاک‌اوت با دست باز و هرگونه حمل یا نگه‌داشتن توپ غیرمجاز اعلام شده است. به عبارت دیگر، هر نوع تماسی که شائبه «گرفتن» یا «همراهی طولانی توپ» را ایجاد کند، خطا محسوب می‌شود تنها استثنا در این قانون، حرکت موسوم به «کج کردن» یا تیپ زدن آرام توپ است؛ آن هم به شرطی که تماس با توپ بسیار کوتاه و کاملاً آنی باشد. هدف از این سخت‌گیری، افزایش شفافیت در داوری و جلوگیری از طولانی شدن و غیرطبیعی شدن حرکات تهاجمی در جریان بازی است. قانون دوم: فهرست بازیکنان تیم در مسابقات فدراسیون جهانی والیبال بر اساس قانون جدید، در مسابقات تحت نظر فدراسیون جهانی والیبال، هر تیم می‌تواند بین ۱۲ تا ۱۴ بازیکن را در فهرست مسابقه ثبت کند. این بازه به تیم‌ها انعطاف بیشتری برای مدیریت ترکیب و شرایط مسابقات می‌دهد. طبق این مقررات، حضور حداقل یک لیبرو در فهرست ثبت‌شده الزامی است. همچنین تیم‌ها این اختیار را دارند که از میان بازیکنان ثبت‌نام‌شده، دو لیبرو انتخاب کنند تا در صورت نیاز از هر دو در ترکیب بهره ببرند. تیم‌ها تا یک ساعت پیش از آغاز مسابقه فرصت دارند فهرست نهایی و انتخاب لیبرو یا لیبروهای خود را اعلام کنند. این تغییر با هدف افزایش انعطاف‌پذیری فنی و بهبود مدیریت تیم‌ها در رقابت‌های رسمی اعمال خواهد شد. قانون سوم: سیستم نشانه‌گذاری برای چالش ویدئویی بر اساس مقررات جدید فدراسیون جهانی والیبال، تیم‌ها می‌توانند در طول هر رالی، صحنه یا اقدامی را که احتمال می‌دهند در پایان آن قابل اعتراض باشد، نشانه‌گذاری کنند. این علامت‌گذاری به داوران کمک می‌کند در صورت نیاز، سریع‌تر به همان لحظه مشخص مراجعه کنند. در پایان رالی، تنها در صورتی که تیم امتیاز را از دست بدهد، می‌تواند یکی از صحنه‌هایی را که پیش‌تر نشانه‌گذاری کرده، برای چالش رسمی انتخاب کند. صحنه‌ای که در میانه رالی علامت‌گذاری نشده باشد، در پایان قابل اعتراض نخواهد بود. اگر هر دو تیم در یک رالی اقداماتی را نشانه‌گذاری کرده باشند، صحنه‌ها به ترتیب زمانی بررسی می‌شود و نخستین خطای مشاهده‌شده ملاک تصمیم‌گیری خواهد بود. همچنین سیستم نشانه‌گذاری باید به دکمه «شروع رالی» متصل باشد تا امکان بازگشت سریع به ابتدای صحنه و بررسی دقیق‌تر تصاویر فراهم شود. هدف از اجرای این طرح، افزایش دقت داوری، تسریع روند بررسی و ایجاد شفافیت بیشتر در فرآیند چالش است. قانون چهارم: تفسیر برخورد دوگانه در ضربه دوم بر اساس توضیحات جدید فدراسیون جهانی والیبال، برخورد دوگانه در زمان پاس یا ضربه تنظیم (تماس دوم تیم) همچنان مجاز خواهد بود، به شرطی که توپ در همان سمت زمین باقی بماند و به زمین حریف منتقل نشود. به این ترتیب، اگر در جریان پاس‌دادن، توپ به‌صورت ناخواسته دو بار با دست‌های بازیکن تماس پیدا کند اما کنترل بازی حفظ شود و توپ از زمین خودی خارج نشود، خطایی اعلام نخواهد شد. این موضوع بیشتر برای شفاف‌سازی داوری در صحنه‌های مربوط به پاس اهمیت دارد. قانون پنجم – تماس توپ با سقف و سازه‌های بالای زمین اگر توپ در ضربهٔ اول یا دوم با زیرساخت‌های بالای زمین بازی (مانند سقف یا سازه‌های ثابت) تماس پیدا کند و در همان سمت زمین قابل بازی باقی بماند، رالی ادامه خواهد یافت.اگر توپ پس از تماس با سقف یا زیرساخت‌های بالای زمین بازی به زمین حریف بازگردد، خطا اعلام می‌شود. تماس توپ با بادامک عنکبوتی، بادامک جرثقیلی یا سایر سازه‌های معلق داخل محدودهٔ زمین بازی، موجب توقف بازی و تکرار رالی خواهد شد. قانون ششم – خارج از چرخش / موقعیت تیم دریافت‌کننده تیم دریافت‌کننده باید در زمان سوت داور در ترتیب چرخشی صحیح قرار داشته باشد، اما پس از شروع حرکت سرویس‌کننده مجاز به جابه‌جایی است. بازیکنان می‌توانند موقعیت یا چرخش صحیح خود را هم‌زمان با آغاز حرکت سرویس‌کننده ترک کنند؛ از جمله با گام‌برداشتن، تغییر موقعیت بدن یا حرکت دست و پا در اولین فاز اجرای سرویس. قانون هفتم – ارتباط مربی با داور اول سرمربی مجاز است برای دریافت توضیح، شفاف‌سازی یا تأیید دربارهٔ نوع چالش درخواستی یا یک تصمیم داوری، به داور اول نزدیک شده و با او گفت‌وگو کند. با این حال، طرح شکایت، اعتراض یا جدال دربارهٔ تصمیم داور همچنان ممنوع است. گفت‌وگو باید در چارچوب احترام و صرفاً جهت توضیح فنی انجام شود. قانون هشتم – لمس توپ در دفاع و دریافت سرویس لمس توپ در دفاع و هنگام دریافت سرویس در چارچوب مقررات چالش بررسی و ارزیابی خواهد شد. برای تغییر یا لغو تصمیم اولیه داور، باید یک تماس واضح و قابل مشاهده در بازبینی ویدیویی اثبات شود. در صورتی که مدرک ویدیویی در دسترس نباشد یا تماس به‌صورت قطعی قابل تشخیص نباشد، تصمیم اولیه داور معتبر و پابرجا خواهد ماند. قانون نهم – کاهش زمان استراحت پس از چالش پس از اعلام نتیجه یک چلنج، تیمی که درخواست ویدیوچک را ارائه کرده است، تا پیش از آغاز رالی بعدی مجاز به درخواست تایم‌اوت نخواهد بود. در مقابل، تیمی که درخواست چلنج نکرده است، همچنان حق درخواست تایم‌اوت را مطابق مقررات حفظ می‌کند. این محدودیت برای تمامی چالش‌ها، چه در پایان رالی و چه در جریان رالی، اعمال می‌شود. قانون دهم – پروتکل گرم‌کردن یک دورهٔ گرم‌کردن اختصاصی ۹۰ ثانیه‌ای برای تمرین سرویس به پروتکل گرم‌کردن اضافه می‌شود. در بخش گرم‌کردن حمله، هر دو تیم به‌صورت مشترک از تور استفاده می‌کنند. اما در بخش گرم‌کردن سرویس، ابتدا تیم A به مدت ۹۰ ثانیه در زمین تمرین می‌کند و پس از آن تیم B نیز همان مدت زمان را در اختیار خواهد داشت. هدف از این اصلاح، افزایش ایمنی و کاهش ریسک آسیب‌دیدگی ورزشکاران است. قانون یازدهم – تعویض‌ها تعداد تعویض‌های مجاز برای هر تیم در هر ست از شش مورد به هشت مورد افزایش می‌یابد. این تغییر با هدف ایجاد انعطاف بیشتر در مدیریت ترکیب تیم و افزایش پویایی بازی اعمال می‌شود. قانون دوازدهم – استفاده از سوت داور در مواردی که توپ به‌صورت واضح داخل یا خارج زمین فرود می‌آید، سرویسی که از تور عبور نمی‌کند، یا بلاک روشنی که مستقیماً موجب خروج توپ از زمین بازی می‌شود، داور ملزم به استفاده از سوت نخواهد بود.در این شرایط، تصمیم بر اساس وضوح صحنه و تشخیص مستقیم انجام می‌شود. مهارت‌ها تیم‌های رقابتی شش مهارت اساسی را فرا می‌گیرند: سرویس، پاس، پاس، حمله، بلاک و دیگ. هر یک از این مهارت‌ها شامل تعدادی تکنیک خاص است که در طول سال‌ها معرفی شده‌اند و اکنون به عنوان تمرین استاندارد در والیبال سطح بالا در نظر گرفته می‌شوند‌. سرویس یک بازیکن پشت خط سرویس می‌ایستد و توپ را سرویس می‌زند تا آن را به زمین حریف هدایت کند. هدف اصلی این است که توپ در داخل زمین فرود بیاید؛ همچنین مطلوب است که جهت، سرعت و شتاب توپ طوری تنظیم شود که دریافت‌کننده نتواند به درستی آن را کنترل کند. سرویس زمانی "آس" نامیده می‌شود که توپ یا مستقیماً به زمین حریف فرود بیاید یا اولین حریفی که توپ را لمس می‌کند نتواند آن را والی کند (به اندازه‌ای به سمت بالا بزند که هم‌تیمی‌اش بتواند ادامه دهد). در والیبال معاصر، انواع مختلفی از سرویس‌ها استفاده می‌شود: سرویس زیر دست: سرویسی که در آن بازیکن به جای اینکه توپ را به بالا پرتاب کند و با حرکت پرتاب از بالا به آن ضربه بزند، آن را به زیر کمر خود می‌زند. دریافت سرویس زیر دست بسیار آسان تلقی می‌شود و به ندرت در مسابقات سطح بالا استفاده می‌شود. سرویس توپ آسمانی: نوع خاصی از سرویس زیر دست که گاهی در والیبال ساحلی استفاده می‌شود ، که در آن توپ آنقدر بالا زده می‌شود که تقریباً در یک خط مستقیم پایین می‌آید. این سرویس تقریباً منحصراً توسط تیم برزیل در اوایل دهه ۱۹۸۰ اختراع و استفاده شد و اکنون منسوخ شده تلقی می‌شود. با این حال، در طول بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ در ریودوژانیرو ، سرویس توپ آسمانی به طور گسترده توسط بازیکن والیبال ساحلی ایتالیایی، آدریان کارامبولا ، بازی شد . در برزیل، این سرویس Jornada nas Estrelas ( پیشتازان فضا ) نامیده می‌شود. تاپ‌اسپین: نوعی سرویس از بالای سر که در آن بازیکن توپ را بالا پرتاب می‌کند و با یک ضربه مچ به آن ضربه می‌زند و به آن تاپ‌اسپین می‌دهد که باعث می‌شود سریع‌تر از حالت عادی پایین بیاید و به حفظ مسیر مستقیم کمک می‌کند. سرویس تاپ‌اسپین معمولاً محکم زده می‌شود و به سمت یک بازیکن برگشت‌دهنده یا بخشی از زمین هدف قرار می‌گیرد. سرویس تاپ‌اسپین ایستاده به ندرت در سطوح بالاتر از دبیرستان استفاده می‌شود. سرویس شناور : نوعی سرویس از بالای سر که در آن توپ بدون چرخش زده می‌شود، به طوری که مسیر آن غیرقابل پیش‌بینی می‌شود، شبیه به ضربه‌ی بند انگشت در بیسبال. سرویس پرشی: یک سرویس از بالای سر که در آن توپ ابتدا به هوا پرتاب می‌شود، سپس بازیکن با یک رویکرد زمان‌بندی شده و پرش، توپ را لمس می‌کند و با سرعت و چرخش زیاد به آن ضربه می‌زند. این محبوب‌ترین سرویس در بین تیم‌های دانشگاهی و حرفه‌ای است. سرویس پرشی: نوعی سرویس از بالای سر که در آن توپ به اندازه‌ای بالا پرتاب می‌شود که بازیکن می‌تواند قبل از زدن ضربه، مانند سرویس ایستاده، بپرد. توپ در مقایسه با سرویس پرشی تاپ‌اسپین پایین‌تر پرتاب می‌شود، اما همچنان در هوا با توپ برخورد می‌کند. این سرویس به دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن الگوی پروازش، در بین بازیکنان دانشگاهی و حرفه‌ای محبوبیت بیشتری پیدا می‌کند. دریافت پاس که دریافت نیز نامیده می‌شود، تلاش یک تیم برای مدیریت صحیح سرویس حریف یا هر نوع حمله‌ای است. مدیریت صحیح نه تنها شامل جلوگیری از تماس توپ با زمین است، بلکه رساندن سریع و دقیق آن به موقعیتی است که پاسور در آن قرار دارد. مهارت پاس دادن اساساً شامل دو تکنیک خاص است: پاس زیر بغل یا ضربه، که در آن توپ به قسمت داخلی ساعد یا سکو در خط کمر برخورد می‌کند؛ و پاس از بالای سر، که در آن توپ با نوک انگشتان، مانند یک ست، بالای سر گرفته می‌شود. هر دو در والیبال حرفه‌ای و ساحلی قابل قبول هستند ؛ با این حال، مقررات بسیار سخت‌تری در مورد پاس از بالای سر در والیبال ساحلی وجود دارد. وقتی بازیکنی توپ را به پاسور خود پاس می‌دهد، ایده‌آل این است که توپ چرخش نسبتاً کمی داشته باشد تا پاسور راحت‌تر باشد. تنظیم ست معمولاً دومین تماسی است که یک تیم با توپ برقرار می‌کند. هدف اصلی ست، قرار دادن توپ در هوا به گونه‌ای است که بتوان آن را با یک حمله به زمین حریف هدایت کرد. ست کننده حرکات تهاجمی یک تیم را هماهنگ می‌کند و بازیکنی است که در نهایت تصمیم می‌گیرد کدام بازیکن به توپ حمله کند. همانند پاس دادن، می‌توان بین یک ست از بالا و یک ست از بالا تمایز قائل شد. از آنجایی که اولی امکان کنترل بیشتر بر سرعت و جهت توپ را فراهم می‌کند، از ضربه فقط زمانی استفاده می‌شود که توپ خیلی پایین باشد و نتوان آن را به درستی با نوک انگشتان کنترل کرد یا در والیبال ساحلی، که قوانین مربوط به ست از بالا سختگیرانه‌تر هستند. در مورد یک ست، به ست جلویی یا ست پشتی نیز اشاره می‌شود که نشان می‌دهد توپ در جهتی که پاسور رو به آن است یا پشت سر او پاس داده می‌شود. همچنین یک ست پرشی وجود دارد که زمانی استفاده می‌شود که توپ خیلی نزدیک به تور است. در این حالت، پاسور معمولاً از پای راست خود مستقیماً به بالا می‌پرد تا از ورود به تور جلوگیری کند. پاسور معمولاً حدود دو سوم از سمت چپ تا راست تور می‌ایستد و رو به سمت چپ (بخش بزرگتر تور که برای پاسور قابل مشاهده است) قرار می‌گیرد. گاهی اوقات یک پاسور از بالا بردن توپ برای انجام حمله توسط هم‌تیمی خود خودداری می‌کند و سعی می‌کند آن را مستقیماً به زمین حریف بفرستد. این حرکت "دامپ" نامیده می‌شود. این کار فقط زمانی می‌تواند انجام شود که پاسور در ردیف جلو باشد، در غیر این صورت یک حمله غیرقانونی در زمین عقب محسوب می‌شود. رایج‌ترین دامپ‌ها "پرتاب" توپ به پشت پاسور یا جلوی پاسور به مناطق 2 و 4 است. پاسورهای باتجربه‌تر توپ را به گوشه‌های عمیق پرتاب می‌کنند یا در ضربه دوم به توپ ضربه می‌زنند. همانند یک ست یا پاس از بالای سر، پاسور/پاسور باید مراقب باشد که توپ را همزمان با هر دو دست لمس کند. اگر یک دست به طور قابل توجهی برای لمس توپ دیر کند، این می‌تواند منجر به یک ست کم‌اثرتر شود، همچنین داور "ضربه دوگانه" اعلام می‌کند و امتیاز را به تیم مقابل می‌دهد. حمله حمله که با نام اسپایک نیز شناخته می‌شود ، معمولاً سومین تماسی است که یک تیم با توپ برقرار می‌کند. هدف از حمله، کنترل توپ به گونه‌ای است که در زمین حریف فرود آید و نتوان از آن دفاع کرد. یک بازیکن مجموعه‌ای از گام‌ها ("رویکرد") را انجام می‌دهد، می‌پرد و به سمت توپ ضربه می‌زند. در حالت ایده‌آل، تماس با توپ در اوج پرش ضربه زننده انجام می‌شود. در لحظه تماس، بازوی ضربه زننده کاملاً بالای سر و کمی به جلو کشیده می‌شود و بالاترین تماس ممکن را ایجاد می‌کند و در عین حال توانایی اجرای یک ضربه قدرتمند را حفظ می‌کند. ضربه زننده از چرخش بازو، ضربه مچ دست و انقباض سریع رو به جلوی کل بدن برای راندن توپ استفاده می‌کند. «پرش» اصطلاح عامیانه‌ای برای یک ضربه بسیار محکم/بلند است که مسیری تقریباً مستقیم را با شیب تند به سمت پایین به سمت زمین حریف طی می‌کند و بسیار بالا به هوا پرتاب می‌شود. «کشتن» اصطلاح عامیانه‌ای برای حمله‌ای است که توسط تیم مقابل برگشت داده نمی‌شود و در نتیجه یک امتیاز به همراه دارد. والیبال معاصر شامل تعدادی از تکنیک‌های حمله‌ای است: زمین عقب (یا ردیف عقب): حمله‌ای که توسط بازیکن ردیف عقب انجام می‌شود. بازیکن باید قبل از تماس با توپ از پشت خط ۳ متر بپرد، اما می‌تواند جلوی خط ۳ متر فرود بیاید. حمله با پایپ زمانی است که بازیکن مرکزی در ردیف عقب به توپ حمله می‌کند. شوت خطی و عرضی: به این اشاره دارد که آیا توپ در یک مسیر مستقیم موازی با خطوط کناری زمین حرکت می‌کند یا با زاویه از زمین عبور می‌کند. شوت عرضی با زاویه بسیار مشخص که منجر به فرود توپ در نزدیکی خط ۳ متر می‌شود، شوت کات نامیده می‌شود. دیپ/دینک/تیپ/چیت/دامپ: بازیکن سعی نمی‌کند ضربه بزند، اما توپ را به آرامی لمس می‌کند، به طوری که در منطقه‌ای از زمین حریف فرود می‌آید که توسط دفاع پوشش داده نمی‌شود. سوءاستفاده از ابزار/پاک کردن/مسدود کردن: بازیکن سعی نمی‌کند یک ضربه محکم بزند، بلکه طوری به توپ ضربه می‌زند که به بلوک حریف برخورد کند و سپس به خارج از زمین برخورد کند. ضربه خارج از سرعت: بازیکن ضربه محکمی به توپ نمی‌زند، سرعت آن را کاهش می‌دهد و در نتیجه دفاع حریف را گیج می‌کند. ضربه سریع/"یک": حمله‌ای (معمولاً توسط مدافع میانی) که در آن نزدیک شدن و پرش قبل از تماس پاسور با توپ آغاز می‌شود. ست (که "ست سریع" نامیده می‌شود) فقط کمی بالاتر از تور قرار می‌گیرد و توپ تقریباً بلافاصله پس از خروج از دست پاسور توسط ضربه زننده زده می‌شود. حملات سریع اغلب مؤثر هستند زیرا آنها مدافع میانی را ایزوله می‌کنند تا تنها مدافع روی ضربه باشند. اسلاید: نوعی از ضربه سریع که از بک ست پایین استفاده می‌کند. ضربه زننده میانی دور پاسور می‌چرخد و از پشت سر او ضربه می‌زند. ضربه سریع دوبل/"Stack"/"Tandem": نوعی از ضربه سریع که در آن دو ضربه زننده، یکی در جلو و یکی در پشت سر پاسور یا هر دو در جلوی پاسور، برای اجرای یک ضربه سریع همزمان می‌پرند. می‌توان از آن برای فریب دادن بلاکرهای مقابل و آزاد کردن ضربه زننده چهارم که از عقب زمین حمله می‌کند، شاید بدون بلاک، استفاده کرد. دفاع بلاک کردن به اقداماتی اشاره دارد که بازیکنانی که کنار تور ایستاده‌اند برای متوقف کردن یا تغییر حمله حریف انجام می‌دهند. بلاکی که با هدف متوقف کردن کامل حمله انجام می‌شود و در نتیجه باعث می‌شود توپ در زمین حریف باقی بماند، بلاک تهاجمی نامیده می‌شود. یک بلاک تهاجمی خوب اجرا شده با پریدن و رسیدن به هدف نفوذ با بازوها و دست‌ها از روی تور و ورود به منطقه حریف انجام می‌شود. این کار مستلزم پیش‌بینی جهت حرکت توپ پس از حمله است. همچنین ممکن است نیاز به محاسبه بهترین حرکات پا برای اجرای بلاک "کامل" داشته باشد. پرش باید طوری زمان‌بندی شود که مسیر توپ را قبل از عبور از سطح تور قطع کند. کف دست‌ها تقریباً ۴۵ تا ۶۰ درجه به سمت داخل زمین حریف متمایل نگه داشته می‌شوند. "سقف" یک دفاع تهاجمی دیدنی است که قدرت و سرعت حمله را مستقیماً به زمین مهاجم هدایت می‌کند، گویی مهاجم توپ را به زیر سقف نوک تیز یک خانه زده است. در مقابل، اگر هدف کنترل و منحرف کردن توپ محکم به سمت بالا باشد تا سرعت آن کم شود و دفاع از آن آسان‌تر شود، به آن دفاع دفاعی یا "نرم" می‌گویند. یک دفاع نرم خوب اجرا شده با پریدن و قرار دادن دست‌ها بالای تور بدون نفوذ به زمین حریف و با کف دست‌ها رو به بالا و انگشتان رو به عقب انجام می‌شود. بلاکینگ همچنین بر اساس تعداد بازیکنان درگیر طبقه‌بندی می‌شود. بنابراین، بلاک‌های تکی (یا انفرادی)، دوتایی و سه‌تایی وجود دارد. بلاک کردن موفق همیشه منجر به "سقف" نمی‌شود و بسیاری از اوقات حتی توپ را لمس نمی‌کند. در حالی که واضح است که یک بلاک زمانی موفقیت‌آمیز بوده که مهاجم در موقعیت سقف قرار داشته باشد، بلاکی که به طور مداوم مهاجم را از "قدرت" یا حمله ترجیحی خود دور می‌کند و به سمت شوتی که توسط مدافعان راحت‌تر کنترل می‌شود، سوق می‌دهد نیز یک بلاک بسیار موفق است. در عین حال، موقعیت بلاک بر موقعیت‌هایی که سایر مدافعان در حالی که ضربه‌زنندگان حریف در حال اسپک زدن هستند، قرار می‌گیرند، تأثیر می‌گذارد. توپ گیری (دریافت) کندن توپ توانایی جلوگیری از برخورد توپ به زمین حریف پس از یک ضربه یا حمله است، به خصوص توپی که تقریباً به زمین برخورد کرده است. از بسیاری جهات، این مهارت شبیه به پاس دادن یا ضربه زدن است: کندن توپ از بالای سر و ضربه زدن با دست نیز برای تمایز بین اقدامات دفاعی انجام شده با نوک انگشتان یا با بازوهای گره خورده استفاده می‌شود. با این حال، این مهارت با پاس دادن متفاوت است، زیرا مهارتی بسیار مبتنی بر رفلکس است، به خصوص در سطوح بالاتر. به ویژه در هنگام کندن زمین برای بازیکنان مهم است که روی انگشتان پا بایستند. چندین بازیکن تصمیم می‌گیرند از یک گام جدا استفاده کنند تا مطمئن شوند که آماده حرکت در هر جهتی هستند. برخی از تکنیک‌های خاص در پرتاب توپ نسبت به پاس دادن رایج‌تر هستند. یک بازیکن گاهی اوقات ممکن است "شیرجه" انجام دهد، یعنی بدن خود را با حرکتی رو به جلو در هوا پرتاب کند تا توپ را نجات دهد و روی سینه خود فرود بیاید. وقتی بازیکن دست خود را نیز زیر توپی که تقریباً به زمین برخورد می‌کند، می‌لغزاند، به آن "پنکیک" می‌گویند. پنکیک اغلب در والیبال داخل سالن استفاده می‌شود، اما به ندرت در والیبال ساحلی استفاده می‌شود، زیرا ماهیت ناهموار و انعطاف‌پذیر زمین شنی، احتمال برخورد خوب و تمیز توپ با دست را محدود می‌کند. در صورت استفاده صحیح، این یکی از دیدنی‌ترین بازی‌های والیبال دفاعی است. گاهی اوقات ممکن است یک بازیکن مجبور شود برای نجات توپ، بدن خود را به سرعت روی زمین بیندازد. در این شرایط، بازیکن از یک تکنیک غلت زدن خاص برای به حداقل رساندن احتمال آسیب دیدگی استفاده می‌کند. بازی تیمی والیبال اساساً یک بازی انتقال از یکی از مهارت‌های فوق به مهارت بعدی است، با حرکات تیمی هماهنگ بین حرکات روی توپ. حرکات تیم توسط سیستم دریافت سرویس، سیستم تهاجمی، سیستم پوشش و سیستم دفاعی انتخابی تیم تعیین می‌شود. سیستم سرویس-دریافت، ترکیبی است که تیم دریافت‌کننده برای تلاش جهت پاس دادن توپ به پاسور تعیین‌شده استفاده می‌کند. این سیستم‌ها می‌توانند شامل ۵ دریافت‌کننده، ۴ دریافت‌کننده، ۳ دریافت‌کننده و در برخی موارد ۲ دریافت‌کننده باشند. محبوب‌ترین ترکیب در سطوح بالاتر، ترکیب ۳ دریافت‌کننده است که شامل دو بازیکن چپ و یک بازیکن لیبرو است که هر چرخش را دریافت می‌کند. این امر به بازیکنان میانی و راست اجازه می‌دهد تا در ضربه زدن و بلاک کردن تخصص بیشتری پیدا کنند. سیستم‌های تهاجمی، ترکیبی هستند که توسط حمله برای تلاش جهت رساندن توپ به زمین حریف (یا کسب امتیاز) استفاده می‌شوند. ترکیب‌ها اغلب شامل موقعیت‌های بازیکن تعیین‌شده با تخصص مهارت هستند (به تخصص بازیکن ، در زیر مراجعه کنید). ترکیب‌های محبوب شامل سیستم‌های ۴-۲، ۶-۲ و ۵-۱ هستند (به ترکیب‌ها ، در زیر مراجعه کنید). همچنین چندین طرح حمله مختلف وجود دارد که تیم‌ها می‌توانند برای حفظ تعادل دفاع حریف از آنها استفاده کنند. سیستم‌های پوشش، آرایش‌هایی هستند که توسط مهاجم برای محافظت از زمین خود در صورت حمله بلاک شده استفاده می‌شوند. این سیستم توسط 5 بازیکن مهاجم که مستقیماً به توپ حمله نمی‌کنند، اجرا می‌شود. بازیکنان به موقعیت‌های تعیین‌شده در اطراف مهاجم حرکت می‌کنند تا هر توپی را که از بلاک منحرف می‌شود، به زمین خود برگردانند. آرایش‌های محبوب شامل سیستم 2-3 و سیستم 1-2-2 هستند. به جای یک سیستم، برخی از تیم‌ها فقط از یک پوشش تصادفی با بازیکنانی که به ضربه زننده نزدیک‌تر هستند، استفاده می‌کنند. سیستم‌های دفاعی، آرایش‌هایی هستند که توسط تیم دفاعی برای جلوگیری از زمین خوردن توپ در زمین خود توسط تیم حریف استفاده می‌شوند. این سیستم‌ها مشخص می‌کنند که کدام بازیکنان مسئول مناطق خاصی از زمین هستند، بسته به اینکه تیم حریف از کجا حمله می‌کند. سیستم‌های محبوب شامل دفاع ۶-Up، ۶-Back-Deep و ۶-Back-Slide هستند. تیم‌ها همچنین می‌توانند از طرح‌های مختلف مسدود کردن برای مختل کردن حمله تیم مقابل استفاده کنند. وقتی یک بازیکن آماده سرویس زدن است، برخی از تیم‌ها پنج بازیکن دیگر خود را در یک صفحه قرار می‌دهند تا دید تیم گیرنده را مسدود کنند. این عمل فقط در صورتی غیرقانونی است که سرویس زننده از صفحه استفاده کند، بنابراین تصمیم گیری بر اساس تأثیر صفحه بر توانایی تیم گیرنده در پاس دادن توپ به صلاحدید داور واگذار می‌شود. رایج‌ترین سبک صفحه نمایش شامل یک آرایش W است که برای اشغال هرچه بیشتر فضای افقی طراحی شده است. قوانین و مقررات زمین والیبال بر پایه قوانینی که توسط فدراسیون بین‌المللی والیبال نوشته شده‌است، زمین بازی والیبال باید مستطیلی شکل، و طول آن ۱۸ متر (۶۰ فوت) و عرض آن ۹ متر (۳۰ فوت) باشد. خط وسط که در مرکز آن قرار دارد، زمین را به دو قسمت ۹ متری تقسیم می‌کند، و همچنین در ۳ متری از هر طرف آن، خط حمله یا خط پایان قرار دارد. تور والیبال نیز به‌طور مستقیم بالای خط مرکز، و ارتفاع آن ۲٫۴۳ متر (۸ فوت) برای مردان، و۲/۲۴ متر (۷ فوت و ۴ اینچ) برای زنان است. در استانداردهای والیبال، حاشیه‌های زمین حداقل باید ۱٫۷۵ متر در هر طرف با خط زمین فاصله داشته باشد. سقف سالن نیز باید فضای بازی عاری از هرگونه موانع به ارتفاع ۷ متر (۲۳ فوت) از کف زمین باشد. تمام خط‌های کشیده شده در زمین بازی نیز، ۵ سانتی‌متر (۲ اینچ) ضخامت دارند. نکته‌های مهم در والیبال در موقع زدن سرویس پای شما نباید روی خط باشد. در موقع زدن سرویس نباید جسم شما از موازات عرض زمین والیبال خارج شود. در هنگام بازی دست یا بدن شما نباید با تور برخوردی داشته باشد. اگر توپ به آنتن برخورد کند خطای آنتن است. اگر توپ از بیرون از آنتن وارد زمین مقابل (یا عکس) شود خطای اوت است. تا زدن سرویس بازیکنان نباید بیرون از زمین باشند. بیشتر از ۶ نفر نباید داخل زمین باشند. زمانی که توپ در زمین شماست، حداکثر ضربات ۳ تا است (دفاع کردن توپ جزو ضرب در زمین شما نیست). هنگام بازی اگر پای شما به‌طور کامل داخل زمین حریف باشد خطا محسوب می‌شود. پس از دریافت امتیاز توسط تیم، اعضای آن باید در جهت عقربه‌های ساعت در زمین بچرخند. این یک نکته مهم و جزو تاکتیک‌های والیبال سالنی به حساب می‌آید. این تاکتیک باعث می‌شود که تمام بازیکنان در تمام مناطق بازی کنند و همیشه در منطقه دفاع یا حمله نباشند. همانند شکل که با چرخش منطقه «۲» به منطقه «۱»، به همین ترتیب تمام مناطق جایگزین یکدیگر می‌شود. یک تیم باید حتماً قبل از سرویس تیم مقابل، در جهت عقربه‌های ساعت بچرخد. هنگامی که سرویس زده می‌شود، بازیکنان جلوی خط حمله می‌توانند موقعیت‌های خود را تغییر دهند و حرکت کنند اما بازیکنان پشت خط نمی‌توانند به جلوی آن بیایند و دفاع یا حمله کنند. آن‌ها باید تمام اقدامات حمله را از پشت خط حمله انجام دهند. وظایف افراد تیم لیبرو (حداقل قد:۱۷۵): ۱- دریافت سرویس ۲- توپ‌گیری ۳- ارسال پاس برگشتی (نکته: لیبرو حق پاس با پنجه در منطقه یک سوم ندارد فقط در این منطقه با ساعد حق پاس دارد) هر تیم حق استفاده از دو بازیکن در پست لیبرو را دارد. پاسور (ستر)(حداقل قد: ۱۸۰): ۱- ارسال پاس مناسب از نظر تکنیکی و تاکتیکی ۲- دفاع روی تور ۳- سرویس ۴- توپ‌گیری ۵- انداختن جای خالی هنگامی که جزو سه نفر جلو است. پشت خط زن (قطر پاسور)(حداقل قد:۲۰۵): ۱- اسپک ۲- دفاع روی تور ۳- سرویس ۴- توپ‌گیری ۵- دریافت سرویس دریافت‌کننده بیرونی (قدرتی زن)(حداقل قد:۱۹۰): (اسپکر):۱- دریافت سرویس ۲- اسپک ۳- دفاع روی تور ۴- سرویس ۵- توپ‌گیری ۶- حمله سرعتی زن (مدافع وسط)(حداقل قد:۲۰۵): ۱-اسپک سرعتی ۲-دفاع روی تور ۳-سرویس ۴- فریب دادن دفاع حریف ۵- توپ‌گیری در استانداردها، توپ باید به شکل کروی (گرد) و از جنس چرم انعطاف‌پذیر یا چرم مصنوعی باشد. درغیر این صورت باید از لاستیک یا موارد مشابه این دست ساخته شده باشد. رنگ توپ می‌تواند هم یکنواخت و هم ترکیبی از رنگ‌ها باشد. بعد از آزمایش بسیاری که فدراسیون جهانی از رنگ‌های مختلف برای توپ گرفت، یک آزمایش را با رنگ‌های زرد، آبی و سفید در مسابقات قهرمانی جهانی در سال ۱۹۹۸ ژاپن انجام داد؛ که معرفی این توپ، جایگزین توپ‌های سفید سنتی شد. در توپ‌های از جنس چرم مصنوعی، رنگ ترکیبی مورد استفاده در مسابقات رسمی بین‌المللی باید با استانداردهای فدراسیون والیبال منطبق باشد. در استانداردهای بین‌المللی، پیرامون توپ ۶۵ تا ۶۷ سانتی‌متر و وزن آن ۲۶۰ تا ۲۸۰ گرم است. فشار داخل توپ نیز باید ۰٫۳ تا ۰٫۳۲۵ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع باشد. داوری هر مسابقهٔ والیبال دو داور اصلی دارد یکی داور اول که در بالای تور می‌باشد و دیگری داور دوم می‌باشد که روبروی داور اول می‌ایستد و در مواقعی خاص اجازهٔ سوت زدن نیز دارد. چهار (یا دو) داور خط دور تا دور زمین والیبال می‌ایستند و با پرچم داور اول را در امر قضاوت یاری می‌دهند. دو داور هم پشت میز منشی هستند یکی داور منشی و دیگری هم کمک منشی که کار ثبت امتیازات، تعویض‌ها و اخطارها را بر عهده دارند. سرداور هم به عنوان ناظر می‌بایست در تمام دیدارها حضور داشته باشد. خطاهای والیبال در هنگام زدن سرویس، اگر پای بازیکن روی خط قرار گیرد، خطا محسوب می‌شود. اگر در هنگام زدن اسپک یا دفاع یا دادن پاس، پای بازیکن به‌طور کامل از خط وسط زمین عبور کند، خطا محسوب می‌شود. برخورد بازیکن به تور والیبال به هر شکل، خطا محسوب می‌شود اگر هنگام پاس دادن، دریافت توپ، اسپک زدن یا ردن کردن توپ به سمت زمین مخالف، توپ از یک دست یا هر دو دست با مکث رها شود، خطا است (حمل توپ تلقی می‌شود). همچنین اگر منطقه توپ شناور به هنگام اسپک با مکث و کنترل تعویض شود خطا است (حمل توپ تلقی می‌شود). آنتن موجود در طرفین بالای تور، محدوده تور را مشخص می‌کند و اگر توپ به آنتن بالای تور یا خط فرضی ادامه آنتن برخورد کند خطا می‌باشد و توپ برای سرویس زدن به تیم مقابل داده می‌شود. توپ سرویس، دفاع روی تور ندارد، مگر اینکه توپ سرویس در نقطه‌ای پایین‌تر از نوار سفید رنگ بالای تور که هفت سانتی‌متر است، دریافت شود. اگر توپ از روی تور رد شده باشد رد محسوب می‌شود و برخورد دست به توپ خطا است. (به عنوان مثال توپ از لبه تور جدا شده در زمین تیم الف باشد و بازیکن تیم ب به توپ ضربه بزند یا آن را لمس کند). زننده سرویس پس از سوت داور ۸ ثانیه فرصت دارد سرویس بزند. در غیر این صورت و اتلاف وقت، خطای ۸ ثانیه محسوب می‌شود. اگر یک بازیکن، دوبارِ پی در پی به توپ ضربه بزند خطای دو ضرب محسوب می‌شود. اگر تیمی بیش از سه بار به توپ ضربه بزند، خطای چهار ضرب محسوب می‌شود. اگر بدون جدا شدن توپ از دست، سرویس زده شود، خطا محسوب می‌شود. به این معنی که ابتدا باید توپ از دست جدا شود و سپس به آن ضربه زده شود. بستن مسیر دید تیم دریافت‌کننده سرویس، از سوی بازیکنان تیم زننده سرویس، غیرقانونی است و خطا محسوب می‌شود. (بازیکنان تنها مجاز به بالا آوردن دست‌ها تا حدود قد خود هستند) دیگر فشار داخل توپ، ۰٫۳ تا ۰٫۳۲۵ (کیلوگرم بر سانتیمتر مربع) است. هر تیم شامل ۱۲ بازیکن می‌شود؛ که ۶ نفر آن‌ها در زمین قرار می‌گیرند. سه بازیکن در خط جلو و سه بازیکن در خط عقب قرار می‌گیرند. زمانی که سرویس زده می‌شود، سه بازیکن خط جلو باید در جلوی بازیکنان خط عقب قرار گیرند. بازیکن از قطاع دایره سمت راست خط عقب با یک دست سرویس می‌زند. زمانی که توپ در زمین وارد می‌شود، بازیکنان می‌توانند برای پرتاب توپ به هر نقطه‌ای حرکت کنند، حتی اجازه دارند که برای جلوگیری از تماس توپ با زمین، به خارج از زمین بروند. دو تیم ۶ نفری با یکدیگر روبرو می‌شوند. داور در بالای تور قرار گرفته و ناظر بر اجرای مسابقه بوده و سوتی در دست دارد. سرداور نیز مقابل او قرار می‌گیرد. بازیکنان در وضعیت آماده‌باش بوده و دست‌ها، انگشتان، بازوها و پاها در حالات مطلوب قرار می‌گیرند. بازیکنان در مرکز زمین می‌ایستند و در این محل بیشتر حمله‌ها شکل می‌گیرد، به‌طوری‌که یکی از آن‌ها در نزدیک تور ایستاده و بقیه بازیکنان فرم w را تشکیل می‌دهند. معمولاً ضربهٔ اول متعلق به پاسور نمی‌باشد و هنگام دریافت، بازیکنان باید توپ زده شده توسط تیم مقابل را به دست پاسور رسانده تا او توپ را به دیگر بازیکنان پاس دهد و آن‌ها توپ را به زمین مقابل بفرستند. بعد از هر رالی که مالکیت توپ عوض شود تیمی که سرویس‌زننده می‌شود قبل از سرویس باید بازیکنانش تغییر جا بدهند به این تغییر جا چرخش می‌گویند. سرویس سرویس زدن عملی است که به منظور وارد کردن توپ در بازی به کار می‌رود. در هنگام سرویس زدن باید به نکات زیر توجه کرد: هنگام ضربه زدن به توپ (سرویس) حتماً باید توپ را به اندازه کافی و به دور از هر دودست پرتاب کرد و با یک دست به توپ ضربه زده شود. هنگام سرویس زدن نباید پاها را روی خط یا درون زمین خودی قرار داد و باید از خط فاصله داشته باشد. توپ حتماً باید از تور عبور کرده و درون زمین حریف پرتاب شود (قبلاً اگر هنگام سرویس زدن توپ به تور برخورد می‌کرد خطا محسوب می‌شد ولی در حال حاضر خطایی محسوب نمی‌شود). انواع سرویس سرویس (Serve): حرکتی برای شروع بازی که بازیکن با ضربه زدن به توپ از پشت خط انتهایی زمین توپ را به زمین حریف می‌فرستد. سرویس امتیاز (Ace): سرویس که مستقیماً بدون بازگشت توپ به زمین خودی منجر به کسب امتیاز شود حتی اگر یک میلی‌متر در زمین باشد امتیاز حساب می‌شود سرویس یک‌ضرب (Silver-Bullet Ace): سرویسی که با خوابیدن مستقیم در زمین حریف و بدون تماس بازیکنان حریف به امتیاز تبدیل شود. سرویس ساده روبه تور (Underhand Serve): سرویس ساده‌ای که بازیکن با یک دست و به حالت ایستاده به زیر توپ ضربه می‌زند و معمولاً در والیبال حرفه‌ای کاربرد ندارد. سرویس هوایی (Sky ball): سرویسی که در آن توپ ارتفاع زیادی دارد تا حریف را گمراه کند. سرویس چرخشی (Topspin Serve): نوعی سرویس که در آن بازیکن با چرخاندن مچ دست به توپ چرخشی در جهت جلو می‌دهد تا توپ زودتر به زمین بخورد و مسیر مستقیمی طی کند. سرویس چرخشی غیر پرشی در والیبال حرفه‌ای کاربرد ندارد. سرویس موجی (Float Serve): نوعی سرویس که در آن توپ بدون چرخش حرکت می‌کند تا مسیر حرکتش غیرقابل پیش‌بینی باشد. سرویس پرشی (Jump Serve): نوعی سرویس که بازیکن به هوا می‌پرد و مانند یک مهاجم (اسپکر) به توپ ضربه می‌زند. سرویس پرشی موجی (Jump Float Serve): نوعی سرویس موجی که بازیکن در هنگام ضربه زدن به بالا می‌پرد. سرویس زن‌وشوهری (Husband & Wife Serve): وقتی سرویس بین دو دریافت‌کننده تیم مقابل فرود بیاید و هر یک به امید دیگری آن را رها کند. سرویس آب‌نباتی (بالونی)(Lollipop Serve): سرویس ساده قوس‌دار که این سرویس هم در والیبال حرفه‌ای کاربرد زیادی ندارد. سرویس پاولوفی (Pavlovian Serve): سرویسی که بلافاصله پس از سوت داور بدون هیچ تأملی زده شود. سرویس ملخی (Grasshopper Serve): سرویسی که به نظر می‌رسد به تور خواهد خورد اما به شکل عجیبی عبور کند. پرده‌پوشی (استتار)(Screening): مسدود کردن دید بازیکنان حریف در زمان سرویس زدن بازیکن خودی که خطا محسوب نمی‌شود. تعویض سرویس (Side-out): وقتی که تیمی که دریافت‌کننده سرویس است امتیازی کسب کند و حق سرویس زدن را به دست بیاورد. روش تمرین پلایومتریک این روش تمرین در دهه ۱۹۶۰ توسط دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی ابداع شد. هدف این بود که قدرت پرش ورزشکاران روسی بیشتر شود. به تدریج این تکنیک در بین تمام کشورها رواج پیدا کرد، چون ثابت شد این روش در اکثر ورزش‌هایی که نیازمند دویدن سریع و پرش هستند بسیار مؤثر است. پلیومتریک‌ها تمریناتی هستند که عضلات را قادر می‌سازند تا در کوتاه‌ترین زمان ممکن به حداکثر توان دست یابند. انجام این تمرینات قدرت فوق‌العاده‌ای به فرد می‌دهد و کمک می‌کند تا پرش عمودی خود را -که یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های یک والیبالیست است- افزایش دهد. این تمرینات می‌تواند سرعت و عکس‌العمل فرد را در والیبال بسیار افزایش دهد و می‌تواند حتی پرش وی را تا ۴۰–۵۰ اینچ و حتی تا ۶۰ اینچ (۱۰۰–۱۵۰ سانتی‌متر) افزایش دهد. تمرین‌های پلیومتریک در یک مدت کوتاه زمانی نیروی زیادی را از سیستم عصبی و عضلانی ورزشکار می‌گیرد، همچنین فشار زیادی را به مفاصل او وارد می‌کند، اگر این تمرینات خارج از برنامه‌ریزی صحیح و دقیق انجام گیرد ممکن است آسیب‌های سختی را بر روی مفاصل و عضلات ایجاد کند. نمونه‌ای از پرش‌های پلیومتریک، پرش‌های عمودی پشت سر هم و پرش‌های موسوم به box depth (عمق خرک) می‌باشند که هر دوی آن‌ها برای والیبالیست‌ها آشنا می‌باشند. در هر دوی این تمرینات، بدن نسبت به زمین عکس‌العمل نشان می‌دهد. در هر دو تمرین ورزشکار روی زمین فرود می‌آید و بلافاصله دوباره بالا می‌پرد. هنگامی که پاها به زمین‌می‌خورند، بدن (به ویژه عضلات پا) مجبور می‌شوند که وزن شخص را جذب کنند. این نیرو که باعث جذب وزن بدن می‌شود در واقع انرژی است که می‌توان از آن بهره برد. این انرژی برای مدت یک هزارم ثانیه ذخیره می‌شود و سپس هنگامی که عضلات شل می‌شوند تلف می‌شوند و از بین می‌روند. کلید کار، بهره بردن از این انرژی با حداکثر سرعت ممکن برای دوباره بلند شدن از زمین است و این همان کاری است که تمرینات عمودی پشت سر هم و پرش‌های باکس دمپس بدن را برای آن آماده می‌کنند. کنفدراسیون‌ها فدراسیون بین‌المللی والیبال یا به اختصار اف‌آی‌وی‌بی (FIVB)، کنفدراسیون بین‌المللی ورزش‌های والیبال، والیبال ساحلی و والیبال چمنی است که در سال ۱۹۴۷ (میلادی) در پاریس، فرانسه تشکیل شد و هم‌اکنون ۲۲۰ کشور عضو آن هستند. مقر فدراسیون بین‌المللی والیبال در لوزان، سوئیس واقع شده‌است. بیش از پنج کنفدراسیون قاره‌ای در ریاست اف‌آی‌وی‌بی هستند: کنفدراسیون والیبال آسیا (AVC) در آسیا و اقیانوسیه کنفدراسیون والیبال آمریکای جنوبی (CSV) در آمریکای جنوبی کنفدراسیون والیبال آفریقا (CAVB) در آفریقا کنفدراسیون والیبال اروپا (CEV) در اروپا کنفدراسیون والیبال آمریکای شمالی مرکزی و کارائیب (NORCECA) در شمال، آمریکای مرکزی و کارائیب لیگ‌ها و باشگاه‌ها شکل‌گیری لیگ‌های باشگاهی والیبال در جهان پس از ابداع این ورزش در سال ۱۸۹۵ و با ایجاد مسابقات داخلی در کشورهای پیشگام از اواسط قرن بیستم آغاز شد. از معروف‌ترین و بهترین لیگ‌های والیبال جهان می‌توان به پلاس لیگا (لهستان)، لیگ سری آ (ایتالیا)، سوپر لیگا سری آ (برزیل)، سوپر لیگ (روسیه)، پرو آ (فرانسه)، اس‌وی لیگ (ژاپن)، لیگ ترکیه، اشاره‌نمود. موفق ترین تیم باشگاهی در والیبال قهرمانی باشگاه‌های جهان ساداکروزیرو با ۵ عنوان قهرمانی در این رقابت ها است. رسانه و فیلم ها فیلم ها کنار کشیدن (۱۹۹۰) : یک دانشجوی حقوق به کالیفرنیا می‌رود و در نهایت والیبالیست حرفه‌ای می‌شود ایر باد ۵ (۲۰۰۳): دنباله‌ای بر مجموعه ایر باد که سگ گلدن رتریور اصلی را در حال بازی والیبال نشان می‌دهد. تمام چیزی که داری (۲۰۰۶): یک فیلم تلویزیونی با بازی هنرمند هیپ هاپ، سیارا فصل معجزه (۲۰۱۸): تیمی پس از مرگ بازیکن ستاره خود به امید کسب قهرمانی ایالت گرد هم می‌آیند. تلویزیون حمله شماره یک (۱۹۶۹) مهاجم شماره یک تویی (۱۹۸۴): یک انیمه ژاپنی درباره یک دختر دبیرستانی که پس از نقل مکان از حومه شهر به توکیو، والیبال بازی می‌کند. هایکیو (۲۰۱۴): یک انیمه ژاپنی درباره یک تیم والیبال پسران دبیرستانی که تلاش می‌کنند در ژاپن بهترین باشند. هاروکانا دریافت کنید (۲۰۱۸): : یک انیمه ژاپنی درباره دختران نوجوانی که والیبال ساحلی بازی می‌کنند و با دختران دیگر مسابقه می‌دهند. ۲.۴۳: تیم والیبال پسران دبیرستان سیین (۲۰۲۱):یک انیمه ژاپنی درباره سفر یک تیم والیبال پسران دبیرستانی به سوی پیروزی. انواع والیبال انواع والیبال ها بازی‌ها و ورزش‌های متفاوتی وجود دارند که از تبار والیبال هستند و نوعی از والیبال محسوب می‌شوند. از این بازی‌ها و ورزش‌ها می‌توان به والیبال ساحلی، والیبال نشسته، والیبال برفی، والیبال آبی (واتر والیبال) ، والیبال چمنی و حتی والیبال خیابانی اشاره کرد. والیبال ساحلی: نوعی از بازی والیبال که روی شن و ماسه، معمولاً در قالب تیم‌های ۲ نفره و در فضای باز انجام می‌گیرد و سرعت و تحرک بالایی دارد. والیبال نشسته: ورزشی ویژه افراد با توان‌یابی خاص یا جانبازان است که قوانین مشابه سالنی داشته و در آن بازیکنان برای ضربه زدن به توپ باید روی زمین نشسته باشند. والیبال برفی: فرم نسبتاً جدیدی از ورزش والیبال است که روی زمین‌های پوشیده از برف و با تیم‌های معمولاً ۳ نفره انجام می‌شود. بیریبال (والیبال آبی): ورزشی تفریحی که درون استخر و آب‌های کم‌عمق بازی می‌شود. والیبال چمنی: نسخه‌ای تفریحی از ورزش والیبال است، قوانین و ابعاد انعطاف‌پذیری دارد. والیبال خیابانی: نسخه‌ای تفریحی از ورزش والیبال است، قوانین و ابعاد انعطاف‌پذیری مانند والیبال چمنی دارد. جستارهای وابسته اختراع‌ها و ابداع‌ها در ایالات متحده (۱۸۹۰–۱۹۴۵) والیبال ساحلی والیبال نشسته بیریبال(والیبال آبی) توپ والیبال والیبال در بازی‌های المپیک تابستانی لیگ ملت های والیبال مردان والیبال قهرمانی مردان جهان جام جهانی والیبال جام بزرگ قهرمانان جهان لیگ جهانی منابع پیوند به بیرون فدراسیون بین‌المللی والیبال (FIVB) سازمان انجمن والیبال والیبال حرفه‌ای آمریکا انجمن مربیان والیبال آمریکا