JAXA

Ο Οργανισμός Εξερεύνησης Αερογαιοδιαστήματος της Ιαπωνίας JAXA αποτελεί τον φορέα υλοποίησης του ιαπωνικού διαστημικού προγράμματος και τον εθνικό οργανισμό έρευνας αεροναυπηγικής της χώρας. Ιδρύθηκε το 2003 από τη συγχώνευση του Ινστιτούτου Διαστημικής και Αστροναυτικής Επιστήμης (ISAS), του [Εθνικού Εργαστηρίου Αεροδιαστημικής (NAL) και του Εθνικού Οργανισμού Διαστημικής Ανάπτυξης (NASDA). Στο ενεργητικό της JAXA περιλαμβάνονται αποστολές όπως ο σεληνιακός δορυφόρος SELENE, το σεληνιακό λάντερ Smart Lander for Investigating Moon (SLIM) και οι αποστολές αστεροειδών Hayabusa. Το Hayabusa επέστρεψε δείγματα από αστεροειδή το 2010, ενώ το Hayabusa2 απέθεσε ρόβερ στην επιφάνεια ενός άλλου αστεροειδούς. Το Akatsuki μελέτησε την Αφροδίτη από τροχιά μεταξύ 2015 και 2024, ενώ το IKAROS δοκίμασε την τεχνολογία πρόωσης με ηλιακό ιστίο στο διαπλανητικό διάστημα. Το BepiColombo, που εκτοξεύτηκε από κοινού με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος το 2018, κατευθύνεται προς τον Ερμή. Η αποστολή Martian Moons eXploration έχει προγραμματιστεί για εκτόξευση τον Δεκέμβριο του 2026, με στόχο την επιστροφή δειγμάτων από τον δορυφόρο του Άρη Φόβο. Η JAXA εκτοξεύει τον H3, φορέα μεσαίου φορτίου, από το Διαστημικό Κέντρο Τανεγκασίμα, καθώς και τον Epsilon S, φορέα μικρού φορτίου, από το Διαστημικό Κέντρο Ουτσινούρα. Η JAXA είναι ένας από τους πέντε διαστημικούς οργανισμούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), για τον οποίο ανέπτυξε το Kibō, τη μεγαλύτερη μονάδα του σταθμού, ενώ από το 2009 τον ανεφοδιάζει τακτικά με τα φορτηγά διαστημόπλοια HTV και, αργότερα, HTV-X. Από το 1992, έντεκα μέλη του Σώματος Αστροναυτών της JAXA έχουν πετάξει με τα διαστημόπλοια Space Shuttle, Σογιούζ και SpaceX Dragon 2, κυρίως σε αποστολές προς τον ISS. Ιστορικό Στις 1 Οκτωβρίου 2003, τρεις ιαπωνικοί οργανισμοί συγχωνεύτηκαν για τη δημιουργία της νέας JAXA: το Ινστιτούτο Διαστημικής και Αστροναυτικής Επιστήμης (ISAS), το Εθνικό Εργαστήριο Αεροδιαστημικής (NAL) και ο Εθνικός Οργανισμός Διαστημικής Ανάπτυξης (NASDA). Ο νέος φορέας συστάθηκε ως Ανεξάρτητο Διοικητικό Ίδρυμα υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού, Επιστήμης και Τεχνολογίας (MEXT) και του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων και Επικοινωνιών (MIC). Πριν από τη συγχώνευση, το ISAS ήταν αρμόδιο για τη διαστημική και πλανητική έρευνα, ενώ το NAL επικεντρωνόταν στην αεροναυπηγική έρευνα. Το ISAS σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία στον τομέα της ακτινοβολίας Χ κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, καθώς και στη συμβολομετρία πολύ μεγάλης βασικής γραμμής (VLBI) μέσω της αποστολής HALCA, ενώ σημαντική πρόοδο κατέγραψε επίσης στην ηλιακή παρατήρηση και στην έρευνα της μαγνητόσφαιρας. Ο NASDA, που είχε ιδρυθεί την 1η Οκτωβρίου 1969, ανέπτυξε πυραύλους και δορυφόρους και κατασκεύασε το Ιαπωνικό Πειραματικό Άρθρωμα. Τα παλαιά κεντρικά γραφεία του βρίσκονταν στη σημερινή θέση του Διαστημικού Κέντρου Τανεγκασίμα, στο ομώνυμο νησί, 115 χιλιόμετρα νότια της Κιούσου. Ο οργανισμός δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην τεχνολογία τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων· ωστόσο, καθώς η ιαπωνική αγορά δορυφόρων παρέμεινε πλήρως ανοιχτή σε ανταγωνισμό, μόλις το 2005 μια ιαπωνική εταιρεία κέρδισε για πρώτη φορά σύμβαση κατασκευής πολιτικού τηλεπικοινωνιακού δορυφόρου. Άλλος βασικός τομέας δραστηριότητας ήταν η παρατήρηση του γήινου κλίματος, ενώ ο NASDA είχε αναλάβει και την εκπαίδευση των Ιαπώνων αστροναυτών που πέταξαν με τα αμερικανικά Space Shuttle. Το 2008 ψηφίστηκε ο Θεμελιώδης Νόμος για το Διάστημα, με τον οποίο η εποπτεία της JAXA πέρασε από το MEXT στα Στρατηγικά Κεντρικά Γραφεία Διαστημικής Ανάπτυξης (SHSD), υπαγόμενα απευθείας στο ιαπωνικό Υπουργικό Συμβούλιο υπό τον Πρωθυπουργό. Το 2016 συστάθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο η Εθνική Γραμματεία Διαστημικής Πολιτικής (NSPS). Το 2008 η JAXA τιμήθηκε με το βραβείο John L. «Jack» Swigert Jr. για τη Διαστημική Εξερεύνηση, το οποίο απονέμει το Space Foundation. Ο σχεδιασμός διαπλανητικών αποστολών απαιτεί συχνά πολυετή προετοιμασία· η καθυστέρηση αυτή, σε συνδυασμό με τα σπάνια χρονικά παράθυρα ορισμένων διαστημικών φαινομένων, ενέχει τον κίνδυνο απώλειας ευκαιριών επιστημονικής γνώσης. Για τον λόγο αυτό, από το 2010 η JAXA στράφηκε και προς μικρότερες, ταχύτερα υλοποιήσιμες αποστολές. Το 2012 νέα νομοθεσία διεύρυνε την αποστολή της JAXA πέρα από τους αμιγώς ειρηνικούς σκοπούς, επιτρέποντας συγκεκριμένες στρατιωτικές εφαρμογές διαστημικής τεχνολογίας, όπως συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης για πυραύλους. Ο πολιτικός έλεγχος του οργανισμού μεταφέρθηκε τότε από το MEXT στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, μέσω ενός νέου Γραφείου Διαστημικής Στρατηγικής. Τον Ιούλιο του 2026, η JAXA και ο Εθνικός Διαστημικός Οργανισμός της Σιγκαπούρης (NSAS) υπέγραψαν στο πλαίσιο της διάσκεψης SPACETIDE 2026, στο Τόκιο, μνημόνιο συνεργασίας -την πρώτη διμερή συμφωνία διαστημικής συνεργασίας ανάμεσα στην Ιαπωνία και τη Σιγκαπούρη. Η συμφωνία καλύπτει την ανταλλαγή πληροφοριών και τη συνεργασία σε ζητήματα διαστημικής τεχνολογίας και εφαρμογών, επιστήμης και εξερεύνησης του διαστήματος, ανάπτυξης βιομηχανίας, εκπαίδευσης, καθώς και νομοθετικής και κανονιστικής πολιτικής. Οι δύο οργανισμοί συμφώνησαν επίσης να στηρίξουν επιχειρηματικές συνεργασίες μέσω του Πλαισίου Συγχρηματοδοτούμενης Προώθησης Επιχειρήσεων της JAXA, στο οποίο η Σιγκαπούρη έγινε ο τρίτος διεθνής εταίρος μετά το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Πύραυλοι Από το 2026, η JAXA εκτοξεύει τον H3, φορέα μεσαίου φορτίου, από το Διαστημικό Κέντρο Τανεγκασίμα, και τον Epsilon S, φορέα μικρού φορτίου, από το Διαστημικό Κέντρο Ουτσινούρα. Για πειράματα στην ανώτερη ατμόσφαιρα, χρησιμοποιεί τη σειρά ερευνητικών πυραύλων S-Series. Ιστορικά, η Ιαπωνία έχει επίσης αναπτύξει και λειτουργήσει τους πυραύλους H-I, H-II, H-IIA, H-IIB, J-I, N-I και N-II, καθώς και τις οικογένειες πυραύλων Lambda και Mu. Εξέλιξη των εκτοξευτών Η Ιαπωνία εκτόξευσε τον πρώτο της δορυφόρο, τον Ohsumi, το 1970, με τον πύραυλο L-4S του ISAS. Πριν από τη συγχώνευση των οργανισμών, το ISAS χρησιμοποιούσε τη μικρή οικογένεια στερεών καυσίμων Mu, ενώ ο NASDA ανέπτυσσε μεγαλύτερους εκτοξευτές υγρού καυσίμου, βασισμένους αρχικά σε αδειοδοτημένα αμερικανικά σχέδια. Ο πρώτος εγχώρια αναπτυγμένος εκτοξευτής υγρού καυσίμου ήταν ο H-II, που παρουσιάστηκε το 1994. Ο NASDA τον σχεδίασε με διττό στόχο: την πλήρη ανεξαρτησία από ξένη τεχνολογία στην εκτόξευση δορυφόρων και τη σημαντική βελτίωση της εκτοξευτικής ικανότητας σε σχέση με τα προηγούμενα αδειοδοτημένα μοντέλα. Για την επίτευξη αυτών των στόχων, υιοθετήθηκε κύκλος βαθμιδωτής καύσης για τον κινητήρα του πρώτου σταδίου, τον LE-7. Ο συνδυασμός κινητήρα πρώτου σταδίου δύο βαθμίδων καύσης με καύσιμο υγρό υδρογόνο και ενισχυτών στερεού καυσίμου μεταφέρθηκε και στους διαδόχους του, τον H-IIA και τον H-IIB, αποτελώντας τη βασική διαμόρφωση των ιαπωνικών εκτοξευτών υγρού καυσίμου επί 30 χρόνια, από το 1994 έως το 2024. Το 2003, με τη δημιουργία της JAXA μέσω της συγχώνευσης των τριών ιαπωνικών διαστημικών οργανισμών, ο νέος φορέας ανέλαβε τη λειτουργία του εκτοξευτή υγρού καυσίμου H-IIA, του στερεού καυσίμου M-V -του μεγαλύτερου στερεού εκτοξευτή παγκοσμίως εκείνη την εποχή- καθώς και αρκετών ερευνητικών πυραύλων που προέρχονταν από τους προκατόχους οργανισμούς. Ο H-IIA αποτέλεσε βελτιωμένη, φθηνότερη και πιο αξιόπιστη εξέλιξη του H-II. Η πρώτη εκτόξευση της JAXA μετά την ίδρυσή της, ο H-IIA αρ. 6 τον Νοέμβριο του 2003, απέτυχε· ωστόσο, όλες οι επόμενες εκτοξεύσεις του H-IIA στέφθηκαν με επιτυχία, με αποτέλεσμα να καταγραφούν 48 επιτυχείς εκτοξεύσεις σε σύνολο 49 έως τον Ιούνιο του 2025. Η JAXA έθεσε τον H-IIA εκτός λειτουργίας με την 50ή και τελευταία πτήση του, στις 28 Ιουνίου 2025. Ο εξελιγμένος H-IIB λειτούργησε από τον Σεπτέμβριο του 2009 έως τον Μάιο του 2020 και εκτόξευσε επιτυχώς έξι φορές το φορτηγό διαστημόπλοιο H-II Transfer Vehicle, το οποίο ανεφοδίαζε τη μονάδα Kibō στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Για την εκτόξευση μικρότερων αποστολών, η JAXA ανέπτυξε νέο στερεό εκτοξευτή, τον Epsilon, ως διάδοχο του αποσυρμένου M-V· η παρθενική του πτήση πραγματοποιήθηκε επιτυχώς το 2013. Μέχρι σήμερα έχει εκτελέσει έξι εκτοξεύσεις, με μία αποτυχία. Τον Ιανουάριο του 2017 η JAXA επιχείρησε ανεπιτυχώς να θέσει σε τροχιά μικροδορυφόρο με πύραυλο της σειράς SS-520. Δεύτερη προσπάθεια στις 2 Φεβρουαρίου 2018 πέτυχε, θέτοντας σε τροχιά έναν τετρακιλόγραμμο δορυφόρο CubeSat· ο εκτοξευτής, γνωστός ως SS-520-5, παραμένει ο μικρότερος τροχιακός εκτοξευτής παγκοσμίως. Το 2023 η JAXA άρχισε να λειτουργεί τον H3, ο οποίος αντικατέστησε τον H-IIA και τον H-IIB. Σε αντίθεση με τον H-IIA και τον H-IIB, που αποτέλεσαν βελτιωμένες εξελίξεις του H-II, ο H3 σχεδιάστηκε εξαρχής, με στόχο τη μεγαλύτερη εκτοξευτική ικανότητα σε χαμηλότερο κόστος. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά παγκοσμίως κύκλος εκτόνωσης απαγωγής στον κινητήρα του πρώτου σταδίου. Αποστολές στη Σελήνη και σε πλανήτες Οι πρώτες ιαπωνικές αποστολές πέραν της γήινης τροχιάς ήταν τα διαστημόπλοια παρατήρησης του Κομήτη του Χάλεϊ το 1985, το Sakigake (MS-T5) και το Suisei (PLANET-A). Για την προετοιμασία μελλοντικών αποστολών, το ISAS δοκίμασε τροχιές αναπήδησης γύρω από τη Γη με την αποστολή Hiten το 1990. Η πρώτη ιαπωνική διαπλανητική αποστολή ήταν ο τροχιακός δορυφόρος του Άρη Nozomi (PLANET-B), που εκτοξεύτηκε το 1998· πέρασε κοντά από τον Άρη το 2003, χωρίς όμως να καταφέρει να εισέλθει σε τροχιά λόγω βλαβών στα συστήματα ελιγμών νωρίτερα στην αποστολή. Οι διαπλανητικές αποστολές παραμένουν έως σήμερα υπό τη διαχείριση της ομάδας ISAS εντός της JAXA. Εξερεύνηση μικρών ουράνιων σωμάτων: η αποστολή Hayabusa Στις 9 Μαΐου 2003 εκτοξεύτηκε με πύραυλο M-V το Χαγιαμπούσα (Hayabusa, «πετρίτης» στα ιαπωνικά), με στόχο τη συλλογή δειγμάτων από τον μικρό γεωπλήσιο αστεροειδή 25143 Ιτοκάβα. Το σκάφος συνάντησε τον αστεροειδή τον Σεπτέμβριο του 2005 και προσεδαφίστηκε επιτυχώς στην επιφάνειά του τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ύστερα από αρχική σύγχυση ως προς τα εισερχόμενα δεδομένα. Επέστρεψε στη Γη με δείγματα από τον αστεροειδή στις 13 Ιουνίου 2010, καθιστώντας τον εαυτό του το πρώτο διαστημόπλοιο παγκοσμίως που έφερε πίσω δείγματα αστεροειδούς, αλλά και το πρώτο που πραγματοποίησε ταξίδι μετ' επιστροφής σε ουράνιο σώμα πέραν της Σελήνης. Η διάδοχη αποστολή, το Hayabusa2, εκτοξεύτηκε το 2014 και επέστρεψε δείγματα από τον αστεροειδή 162173 Ριούγκου στη Γη το 2020. Εξερεύνηση της Σελήνης Μετά το Hiten το 1990, η JAXA σχεδίασε μια αποστολή διείσδυσης στο σεληνιακό έδαφος με την ονομασία LUNAR-A, η οποία όμως ακυρώθηκε τον Ιανουάριο του 2007 λόγω επαναλαμβανόμενων τεχνικών καθυστερήσεων· ο σχεδιασμός του σεισμογράφου-διεισδυτή ενδέχεται να επαναχρησιμοποιηθεί σε μελλοντική αποστολή. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2007 η JAXA εκτόξευσε επιτυχώς με πύραυλο H-2A τον σεληνιακό τροχιακό δορυφόρο SELENE (γνωστό και ως Kaguya), κόστους 55 δισεκατομμυρίων γεν συμπεριλαμβανομένου του εκτοξευτή — τη μεγαλύτερη τέτοια αποστολή μετά το πρόγραμμα Απόλλων. Στόχος της ήταν η συλλογή δεδομένων για την προέλευση και εξέλιξη της Σελήνης· εισήλθε σε σεληνιακή τροχιά στις 4 Οκτωβρίου 2007 και, έπειτα από ενάμιση περίπου χρόνο λειτουργίας, προσέκρουσε ελεγχόμενα στη σεληνιακή επιφάνεια στις 10 Ιουνίου 2009. Η πρώτη ιαπωνική αποστολή προσεδάφισης στη Σελήνη, το SLIM (Smart Lander for Investigating Moon), εκτοξεύτηκε το 2023 και προσεδαφίστηκε επιτυχώς στις 19 Ιανουαρίου 2024, καθιστώντας την Ιαπωνία την πέμπτη χώρα που πέτυχε κάτι τέτοιο. Στόχος της αποστολής ήταν η βελτίωση της ακρίβειας προσεδάφισης, με φιλοδοξία την προσγείωση εντός 100 μέτρων από τον στόχο -κάτι που δεν είχε επιτευχθεί ποτέ ξανά. Το SLIM προσεδαφίστηκε τελικά μόλις 55 μέτρα από τον στόχο, γεγονός που η JAXA χαρακτήρισε ως την πρώτη παγκοσμίως επιτυχημένη «προσεδάφιση ακριβείας». Ωστόσο, το σκάφος προσεδαφίστηκε με τα ηλιακά του πάνελ στραμμένα προς τη λάθος κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί αρχικά να παράγει επαρκή ενέργεια. Δύο μικρά ρόβερ, τα LEV-1 και LEV-2, που αποδεσμεύτηκαν λίγο πριν από την τελική προσεδάφιση, λειτούργησαν σύμφωνα με τον σχεδιασμό, με το LEV-1 να επικοινωνεί ανεξάρτητα με τους επίγειους σταθμούς και να πραγματοποιεί επτά «άλματα» στη σεληνιακή επιφάνεια εντός 107 λεπτών. Παρά τα αρχικά προβλήματα ενέργειας, η αποστολή θεωρήθηκε πλήρως επιτυχής μόλις επιβεβαιώθηκε ότι είχε επιτευχθεί ο βασικός στόχος της προσεδάφισης ακριβείας. Στις 29 Ιανουαρίου το σκάφος επανήλθε σε λειτουργία μετά από μια εβδομάδα αδράνειας, καθώς η αλλαγή στη φωτεινή γωνία επέτρεψε ξανά στα ηλιακά πάνελ να συλλέξουν ενέργεια. Στη συνέχεια τέθηκε σε αδρανοποίηση λόγω της επερχόμενης σεληνιακής νύχτας, με θερμοκρασίες που φτάνουν τους -120°C· παρότι δεν είχε σχεδιαστεί για να αντέξει τέτοιες συνθήκες, στις 25 Φεβρουαρίου 2024 η JAXA επιβεβαίωσε ότι το σκάφος είχε επιβιώσει διατηρώντας δυνατότητα επικοινωνίας -κατόρθωμα που, χωρίς ραδιοϊσοτοπική θέρμανση, είχαν πετύχει στο παρελθόν μόνο ορισμένα σκάφη του προγράμματος Surveyor. Εξερεύνηση πλανητών Οι πλανητικές αποστολές της Ιαπωνίας έχουν έως σήμερα περιοριστεί στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα, με έμφαση στη μελέτη μαγνητοσφαιρών και ατμοσφαιρών. Ο εξερευνητής του Άρη Nozomi (PLANET-B), που το ISAS είχε εκτοξεύσει πριν από τη συγχώνευση των τριών οργανισμών, αποτέλεσε μία από τις πρώτες δυσκολίες που αντιμετώπισε η νεοσύστατη JAXA, καθώς τελικά πέρασε σε απόσταση 1.000 χιλιομέτρων από την επιφάνεια του πλανήτη χωρίς να εισέλθει σε τροχιά. Στις 20 Μαΐου 2010 εκτοξεύτηκαν από κοινού, με πύραυλο H-2A, ο τροχιακός παρατηρητής κλίματος της Αφροδίτης Akatsuki (PLANET-C) και το επίδειξη ηλιακού ιστίου IKAROS. Στις 7 Δεκεμβρίου 2010 το Akatsuki απέτυχε να ολοκληρώσει τον ελιγμό εισόδου σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη. Κατάφερε τελικά να εισέλθει σε τροχιά στις 7 Δεκεμβρίου 2015, καθιστώντας το το πρώτο ιαπωνικό διαστημόπλοιο που τέθηκε σε τροχιά γύρω από άλλον πλανήτη -δεκαέξι χρόνια μετά την αρχικά προγραμματισμένη είσοδο σε τροχιά του Nozomi. Βασικός στόχος του είναι η διαλεύκανση του μηχανισμού της «υπερ-περιστροφής» της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης, φαινόμενο κατά το οποίο οι άνεμοι στην κορυφή των νεφών κινούνται γύρω από τον πλανήτη ταχύτερα από την ίδια την περιστροφή του -ένα αίνιγμα που παραμένει ανεξήγητο. Η JAXA/ISAS συμμετείχε εξαρχής στη διεθνή πρόταση αποστολής στον Δία γνωστή ως Laplace, με προτεινόμενη ιαπωνική συνεισφορά έναν ανεξάρτητο τροχιακό δορυφόρο μελέτης της μαγνητόσφαιρας του πλανήτη (JMO). Αν και το JMO δεν προχώρησε πέραν του σταδίου σχεδιασμού, όργανα του ISAS θα φτάσουν τελικά στον Δία μέσω της ευρωπαϊκής αποστολής JUICE, στην οποία η JAXA συνεισφέρει εξαρτήματα των οργάνων RPWI, PEP και GALA. Η JAXA εξετάζει επίσης μια νέα αποστολή επιστροφής δειγμάτων από τον δορυφόρο του Άρη Φόβο, με την ονομασία MMX (Martian Moons Explorer)· στόχος της είναι ο προσδιορισμός της προέλευσης των δορυφόρων του Άρη, μέσω συλλογής δειγμάτων από τον Φόβο και τηλεπισκόπησης του Δείμου, ενδεχομένως και παρατήρησης της ατμόσφαιρας του πλανήτη. Η εκτόξευση προγραμματίζεται για το ιαπωνικό οικονομικό έτος 2026. Έρευνα ηλιακών ιστίων Στις 9 Αυγούστου 2004 το ISAS ανέπτυξε επιτυχώς δύο πρωτότυπα ηλιακά ιστία από ερευνητικό πύραυλο, ενώ νέες δοκιμές το 2006 -ως δευτερεύον φορτίο στις αποστολές Akari και SOLAR-B- είχαν μερική μόνο επιτυχία. Το IKAROS, που εκτοξεύτηκε τον Μάιο του 2010, κατάφερε τον Ιούλιο του ίδιου έτους να επιδείξει επιτυχώς τη λειτουργία ηλιακού ιστίου, καθιστώντας το το πρώτο διαστημόπλοιο παγκοσμίως που το πέτυχε αυτό στο διαπλανητικό διάστημα. Στόχος είναι μελλοντική αποστολή με ηλιακό ιστίο προς τον Δία μετά το 2020. Πρόγραμμα αστρονομίας Η πρώτη ιαπωνική αστρονομική αποστολή ήταν ο δορυφόρος ακτίνων Χ Hakucho (CORSA-b), που εκτοξεύτηκε το 1979. Στη συνέχεια το ISAS επεκτάθηκε στην ηλιακή παρατήρηση, τη ραδιοαστρονομία μέσω διαστημικής VLBI και την υπέρυθρη αστρονομία. Υπέρυθρη αστρονομία Η ιαπωνική υπέρυθρη αστρονομία ξεκίνησε το 1995 με το τηλεσκόπιο IRTS των 15 εκατοστών, τμήμα του πολυχρηστικού δορυφόρου SFU. Ο πρώτος αφιερωμένος ιαπωνικός δορυφόρος υπέρυθρης αστρονομίας ήταν το Akari (αρχική ονομασία ASTRO-F), που εκτοξεύτηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2006 με τηλεσκόπιο 68 εκατοστών· επρόκειτο για την πρώτη πλήρη επισκόπηση του ουρανού από την αποστολή IRAS το 1983. Η JAXA αναπτύσσει επίσης τεχνολογία μηχανικής ψύξης για τη μελλοντική αποστολή SPICA, που ακυρώθηκε τελικά το 2020. Αστρονομία ακτίνων Χ Μετά την επιτυχημένη λειτουργία του Hakucho από το 1979, η αποτυχία εκτόξευσης του δορυφόρου ASTRO-E το 2000 άφησε την Ιαπωνία για πέντε χρόνια χωρίς τηλεσκόπιο ακτίνων Χ, έως ότου η JAXA εκτόξευσε επιτυχώς στις 10 Ιουλίου 2005 τον διάδοχό του, Suzaku (ASTRO-EII). Ο επόμενος σταθμός ήταν το όργανο MAXI, εγκατεστημένο στην ιαπωνική εξωτερική μονάδα του ISS, το οποίο παρακολουθεί συνεχώς αστρονομικές πηγές ακτίνων Χ. Στις 17 Φεβρουαρίου 2016 εκτοξεύτηκε το Hitomi (ASTRO-H) ως διάδοχος του Suzaku. Παρατήρηση του Ήλιου Η ιαπωνική ηλιακή αστρονομία ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με την εκτόξευση της αποστολής ακτίνων Χ Hinotori (ASTRO-A). Το διαστημόπλοιο Hinode (SOLAR-B), η συνέχεια του κοινού ιαπωνo-αμερικανο-βρετανικού διαστημοπλοίου Yohkoh (SOLAR-A), εκτοξεύεται στις 23 Σεπτεμβρίου 2006 από την JAXA. Μια αποστολή SOLAR-C αναμένεται κάποια στιγμή μετά το 2020. Ωστόσο, δεν έχουν οριστικοποιηθεί άλλες λεπτομέρειες, πέραν του ότι δεν θα εκτοξευθεί με τους παλιούς πυραύλους Mu του ISAS. Αντίθετα, ένας πύραυλος H-IIA από την Τανεγκασίμα μπορεί να αναλάβει την εκτόξευση. Καθώς ο H-IIA είναι ισχυρότερος, ο SOLAR-C θα μπορούσε είτε να είναι βαρύτερος είτε να τοποθετηθεί στο σημείο Λαγκράνζ Ραδιοαστρονομία Το 1997, η Ιαπωνία εκτοξεύει την αποστολή HALCA (MUSES-B), το πρώτο διαστημόπλοιο παγκοσμίως αφιερωμένο στη διεξαγωγή παρατηρήσεων ραδιοσυμβολομετρίας μακράς βάσης (Space VLBI) σε πάλσαρ, μεταξύ άλλων. Για τον σκοπό αυτό, ο ISAS δημιουργεί ένα επίγειο δίκτυο σε όλο τον κόσμο μέσω διεθνούς συνεργασίας. Το ερευνητικό σκέλος της αποστολής διαρκεί έως το 2003, ενώ ο δορυφόρος αποσύρεται στα τέλη του 2005. Το οικονομικό έτος 2006, η Ιαπωνία χρηματοδοτεί τον ASTRO-G ως τη διάδοχη αποστολή, η οποία τελικά ακυρώνεται το 2011. Επικοινωνίες, εντοπισμός θέσης και δοκιμές τεχνολογίας Ένα από τα κύρια καθήκοντα του πρώην φορέα NASDA είναι η δοκιμή νέων διαστημικών τεχνολογιών, κυρίως στον τομέα των επικοινωνιών. Ο πρώτος δορυφόρος δοκιμών είναι ο ETS-I, ο οποίος εκτοξεύεται το 1975. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η NASDA αντιμετωπίζει προβλήματα γύρω από τις αποστολές ETS-VI και COMETS. Τον Φεβρουάριο του 2018, η JAXA ανακοινώνει ερευνητική συνεργασία με τη Sony για τη δοκιμή ενός συστήματος οπτικών επικοινωνιών από τη μονάδα Κίμπο στα τέλη του 2018. Τον Ιανουάριο του 2025, αναφέρεται ότι η JAXA συνεργάζεται με την Japan Airlines και την O-Well Corporation για τη δοκιμή μιας επίστρωσης σε σχήμα ριβλέτ (riblet) σε αεροσκάφος Boeing 787-9 Dreamliner της αεροπορικής εταιρείας, με στόχο τη μείωση της αεροδυναμικής αντίστασης και τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης. Η επίστρωση αυτή είναι ικανή να μειώσει την αντίσταση κατά 0,24%, οδηγώντας σε εξοικονόμηση 119 τόνων καυσίμου και 381 τόνων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ανά αεροσκάφος ετησίως. Η δοκιμή τεχνολογιών επικοινωνίας παραμένει ένα από τα βασικά καθήκοντα της JAXA σε συνεργασία με το Εθνικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Πληροφοριών και Επικοινωνιών NICT. Ενεργές αποστολές: INDEX, QZS-1, SLATS, QZS-2, QZS-3, QZS-4, QZS-1R Υπό ανάπτυξη: ETS-IX Αποσυρμένες: OICETS, ETS-VIII, WINDS i-Space: ETS-VIII, WINDS και QZS-1 Για την αναβάθμιση της τεχνολογίας επικοινωνιών της Ιαπωνίας, το ιαπωνικό κράτος ελκύει το ενδιαφέρον μέσω της πρωτοβουλίας i-Space με τις αποστολές ETS-VIII και WINDS. Ο ETS-VIII εκτοξεύεται στις 18 Δεκεμβρίου 2006. Σκοπός του ETS-VIII είναι η δοκιμή εξοπλισμού επικοινωνίας με δύο πολύ μεγάλες κεραίες και η δοκιμή ατομικού ρολογιού. Στις 26 Δεκεμβρίου, και οι δύο κεραίες αναπτύσσονται με επιτυχία. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς η JAXA έχει δοκιμάσει προηγουμένως τον μηχανισμό ανάπτυξης με την αποστολή LDREX-2, η οποία εκτοξεύεται στις 14 Οκτωβρίου με ευρωπαϊκό πύραυλο Ariane 5. Η δοκιμή στέφεται με επιτυχία. Στις 23 Φεβρουαρίου 2008, η JAXA εκτοξεύει τον δορυφόρο δοκιμών και επίδειξης ευρυζωνικής διαδικτυακής δικτύωσης (WINDS), ο οποίος ονομάζεται επίσης "KIZUNA". Ο WINDS αποσκοπεί στη διευκόλυνση πειραμάτων με ταχύτερες συνδέσεις δορυφορικού διαδικτύου. Η εκτόξευση πραγματοποιείται με τον πύραυλο φορέα H-IIA (αριθμός πτήσης 14) από το Διαστημικό Κέντρο της Τανεγκασίμα. Ο WINDS αποσύρεται από την ενεργό δράση στις 27 Φεβρουαρίου 2019. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2010, η JAXA εκτοξεύει τον QZS-1 (Michibiki-1), τον πρώτο δορυφόρο του Quasi Zenith Satellite System (QZSS), ο οποίος αποτελεί υποσύστημα του GPS. Τρεις ακόμη δορυφόροι ακολουθούν το 2017, ενώ η εκτόξευση ενός αντικatastatη για τον QZS-1 προγραμματίζεται για τα τέλη του 2021. Μια νέα γενιά τριών δορυφόρων, ικανών να λειτουργούν ανεξάρτητα από το GPS, προγραμματίζεται να αρχίσει να εκτοξεύεται το 2023. OICETS και INDEX Στις 24 Αυγούστου 2005, η JAXA εκτοξεύει τους πειραματικούς δορυφόρους OICETS και INDEX με ουκρανικό πύραυλο Dnepr. Ο OICETS (Kirari) είναι μια αποστολή που έχει ως έργο τη δοκιμή οπτικών συνδέσεων με τον δορυφόρο ARTEMIS του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40.000 χιλιομέτρων. Το πείραμα στέφεται με επιτυχία στις 9 Δεκεμβρίου, όταν καθίσταται δυνατή η εγκατάσταση της σύνδεσης. Τον Μάρτιο του 2006, η JAXA καταφέρνει να πραγματοποιήσει μέσω του OICETS τις πρώτες παγκοσμίως οπτικές συνδέσεις μεταξύ ενός δορυφόρου χαμηλής γήινης τροχιάς (LEO) και ενός επίγειου σταθμού στην Ιαπωνία, καθώς και τον Ιούνιο του 2006 με κινητό σταθμό στη Γερμανία. Ο INDEX (Reimei) είναι ένας μικρός δορυφόρος βάρους 70 κιλών για τη δοκιμή διαφόρων οργάνων, ενώ λειτουργεί και ως αποστολή παρατήρησης σέλαος. Ο δορυφόρος Reimei βρίσκεται επί του παρόντος στην εκτεταμένη φάση της αποστολής του. Πρόγραμμα παρατήρησης της Γης Οι πρώτοι δορυφόροι παρατήρησης της Γης της Ιαπωνίας είναι οι MOS-1a και MOS-1b, οι οποίοι εκτοξεύονται το 1987 και το 1990. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και της νέας χιλιετίας, αυτό το πρόγραμμα της NASDA δέχεται έντονη κριτική, επειδή οι δορυφόροι Adeos (Midori) και Adeos 2 (Midori 2) παρουσιάζουν βλάβη μόλις δέκα μήνες μετά την είσοδό τους σε τροχιά. ALOS Τον Ιανουάριο του 2006, η JAXA εκτοξεύει με επιτυχία τον Advanced Land Observation Satellite (ALOS/Daichi). Η επικοινωνία μεταξύ του ALOS και του επίγειου σταθμού στην Ιαπωνία πραγματοποιείται μέσω του δορυφόρου αναμετάδοσης δεδομένων Kodama, ο οποίος εκτοξεύεται το 2002. Το έργο αυτό αντιμετωπίζει έντονη πίεση λόγω της μικρότερης από την αναμενόμενη διάρκειας ζωής της αποστολής παρατήρησης της Γης ADEOS II (Midori). Για τις αποστολές που ακολουθούν το Daichi, η JAXA επιλέγει να τον διαχωρίσει σε έναν δορυφόρο ρανταρ (ALOS-2) και έναν οπτικό δορυφόρο (ALOS-3). Ο δορυφόρος ρανταρ συνθετικού διαφράγματος (SAR) ALOS-2 εκτοξεύεται τον Μάιο του 2014. Ο δορυφόρος ALOS-3 βρίσκεται σε πύραυλο H3 τον Μάρτιο του 2023, αλλά χάνεται λόγω αποτυχίας κατά την εκτόξευση όταν το δεύτερο στάδιο αποτυγχάνει να πυροδοτηθεί. Ο ALOS-4, ο διάδοχος του SAR του ALOS-2, εκτοξεύεται με επιτυχία τον Ιούλιο του 2024. Ένας πραγματικός διάδοχος του ALOS-3 προγραμματίζεται να εκτοξευθεί γύρω στο 2027. Παρατήρηση βροχόπτωσης Καθώς η Ιαπωνία είναι μια νησιωτική χώρα που πλήττεται από τυφώνες κάθε χρόνο, η έρευνα σχετικά με τη δυναμική της ατμόσφαιρας αποτελεί κρίσιμο ζήτημα. Για τον λόγο αυτό, η Ιαπωνία εκτοξεύει το 1997 τον δορυφόρο TRMM (Tropical Rainfall Measuring Mission) σε συνεργασία με τη NASA, με στόχο την παρατήρηση των περιόδων τροπικών βροχοπτώσεων. Για περαιτέρω έρευνα, η NASDA είχε εκτοξεύσει τις αποστολές ADEOS και ADEOS II το 1996 και το 2003. Ωστόσο, για διάφορους λόγους, και οι δύο δορυφόροι έχουν πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής από την αναμενόμενη. Στις 28 Φεβρουαρίου 2014, πύραυλος H-2A εκτοξεύει το GPM Core Observatory, έναν δορυφόρο που αναπτύσσεται από κοινού από τη JAXA και τη NASA. Η αποστολή GPM αποτελεί διάδοχο της αποστολής TRMM, η οποία κατά την εποχή της εκτόξευσης του GPM θεωρείται εξαιρετικά επιτυχημένη. Η JAXA παρέχει το όργανο Global Precipitation Measurement/Dual-frequency Precipitation Radar (GPM/DPR) για αυτή την αποστολή. Το Global Precipitation Measurement είναι ένας αστερισμός δορυφόρων, ενώ το GPM Core Observatory παρέχει ένα νέο πρότυπο βαθμονόμησης για άλλους δορυφόρους του αστερισμού. Άλλες χώρες και οργανισμοί, όπως η Γαλλία, η Ινδία και η ESA, παρέχουν τους υποδορυφόρους. Στόχος του GPM είναι η μέτρηση της παγκόσμιας βροχόπτωσης με πρωτοφανή λεπτομέρεια. Παρακολούθηση διοξειδίου του άνθρακα Στο τέλος του οικονομικού έτους 2008, η JAXA εκτοξεύει τον δορυφόρο GOSAT (Greenhouse Gas Observing SATellite) για να βοηθήσει τους επιστήμονες να προσδιορίσουν και να παρακολουθήσουν την κατανομή της πυκνότητας του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Γης. Ο δορυφόρος αναπτύσσεται από κοινού από τη JAXA και το Υπουργείο Περιβάλλοντος της Ιαπωνίας. Η JAXA κατασκευάζει τον δορυφόρο, ενώ το Υπουργείο είναι υπεύθυνο για τα δεδομένα που συλλέγονται. Δεδομένου ότι τα επίγεια παρατηρητήρια διοξειδίου του άνθρακα δεν μπορούν να καλύψουν επαρκώς την ατμόσφαιρα του πλανήτη και είναι κατανεμημένα άνισα, ο GOSAT συμβάλλει στη συλλογή ακριβέστερων δεδομένων και στην κάλυψη των κενών στις περιοχές όπου δεν υπάρχουν επίγεια παρατηρητήρια. Εξετάζονται επίσης αισθητήρες για το μεθάνιο και άλλα αέρια του θερμοκηπίου, αν και τα σχέδια δεν έχουν οριστικοποιηθεί. Ο δορυφόρος ζυγίζει περίπου 1650 κιλά και αναμένεται να έχει διάρκεια ζωής πέντε ετών. Ο διάδοχος δορυφόρος GOSAT-2 εκτοξεύεται τον Οκτώβριο του 2018. Ο επόμενος διάδοχος, GOSAT-GW, εκτοξεύεται τον Ιούνιο 2025. Σειρά GCOM Η επόμενη χρηματοδοτούμενη αποστολή παρατήρησης της Γης μετά τον GOSAT είναι το πρόγραμμα GCOM, ως διάδοχος του ADEOS II (Midori) και της αποστολής Aqua. Για τη μείωση του κινδύνου και τη επίτευξη μεγαλύτερου χρόνου παρατήρησης, η αποστολή χωρίζεται σε μικρότερους δορυφόρους. Συνολικά, το GCOM αποτελείται από μια σειρά έξι δορυφόρων. Ο πρώτος δορυφόρος, ο GCOM-W (Shizuku), εκτοξεύεται στις 17 Μαΐου 2012 με τον πύραυλο H-IIA. Ο δεύτερος δορυφόρος, ο GCOM-C (Shikisai), εκτοξεύεται το 2017. Δορυφόροι για άλλους οργανισμούς Για τη μετεωρολογική παρατήρηση, η Ιαπωνία εκτοξεύει τον Φεβρουάριο του 2005 τον δορυφόρο Multi-Functional Transport Satellite 1R (MTSAT-1R). Η επιτυχία αυτής της εκτόξευσης είναι κρίσιμη για την Ιαπωνία, καθώς ο αρχικός MTSAT-1 δεν μπορεί να τεθεί σε τροχιά λόγω αποτυχίας εκτόξευσης με τον πύραυλο H-2 το 1999. Έκτοτε, η Ιαπωνία βασίζεται για τις μετεωρολογικές προγνώσεις σε έναν παλαιό δορυφόρο που έχει ξεπεράσει το όριο ζωής του, καθώς και σε αμερικανικά συστήματα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2006, η JAXA, ως επικεφαλής του H-IIA εκείνη την περίοδο, εκτοξεύει με επιτυχία τον MTSAT-2 με πύραυλο H-IIA. Ο MTSAT-2 αποτελεί εφεδρεία του MTSAT-1R και χρησιμοποιεί την πλατφόρμα δορυφόρων DS2000 που αναπτύσσεται από τη Mitsubishi Electric. Η πλατφόρμα DS2000 χρησιμοποιείται επίσης για τους DRTS Kodama, ETS-VIII και τον δορυφόρο επικοινωνιών Superbird 7, αποτελώντας την πρώτη εμπορική επιτυχία για την Ιαπωνία. Ως δευτερεύουσα αποστολή, τόσο ο MTSAT-1R όσο και ο MTSAT-2 συμβάλλουν στον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας. Πρόγραμμα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων Η Ιαπωνία διαθέτει δέκα αστροναύτες, αλλά δεν έχει αναπτύξει ακόμη δικό της επανδρωμένο διαστημόπλοιο και δεν βρίσκεται επί του παρόντος σε επίσημη φάση ανάπτυξης κάποιου τέτοιου οχήματος. Ένα δυνητικά επανδρωμένο διαστημικό αεροπλάνο του έργου HOPE-X, το οποίο επρόκειτο να εκτοξευθεί με τον συμβατικό διαστημικό πύραυλο H-II, αναπτύχθηκε για αρκετά χρόνια (συμπεριλαμβανομένων δοκιμαστικών πτήσεων των πρωτοτύπων HYFLEX/OREX), ωστόσο αναβλήθηκε. Προτάθηκε επίσης η απλούστερη επανδρωμένη κάψουλα Fuji, η οποία όμως δεν υιοθετήθηκε. Σχέδια για οχήματα επαναχρησιμοποιούμενης εκτόξευσης μονής τροχιάς, οριζόντιας απογείωσης και προσγείωσης ASSTS, καθώς και για το VTOL Kankoh-maru, υφίστανται επίσης, χωρίς ωστόσο να έχουν υιοθετηθεί. Ο πρώτος Ιάπωνας πολίτης που ταξίδεψε στο διάστημα ήταν ο Toyohiro Akiyama, δημοσιογράφος χρηματοδοτούμενος από το Tokyo Broadcasting System TBS, ο οποίος πέταξε με το σοβιετικό Soyuz TM-11 τον Δεκέμβριο του 1990. Πέρασε περισσότερες από επτά ημέρες στο διάστημα στον διαστημικό σταθμό Mir, στην πρώτη εμπορική διαστημική πτήση κατά τους Σοβιετικούς, η οποία τους απέφερε 14 εκατομμύρια δολάρια. Η Ιαπωνία συμμετέχει σε αμερικανικά και διεθνή προγράμματα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων, συμπεριλαμβανομένων πτήσεων Ιαπώνων αστροναυτών με ρωσικά διαστημόπλοια Soyuz στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Μια αποστολή του Διαστημικού Λεωφορείου (STS-47) τον Σεπτέμβριο του 1992 χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από την Ιαπωνία. Η πτήση αυτή περιλάμβανε τον πρώτο αστροναύτη της JAXA στο διάστημα, τον Mamoru Mohri, ως Ειδικό Ωφέλιμου Φορτίου για το Spacelab-J, μία από τις ευρωπαϊκής κατασκευής μονάδες Spacelab. Η αποστολή αυτή έφερε επίσης την ονομασία «Japan». Τρεις ακόμη αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου της NASA (STS-123, STS-124, STS-127) την περίοδο 2008–2009 μετέφεραν τμήματα της ιαπωνικής κατασκευής μονάδας Kibō (μονάδα ISS). Τα ιαπωνικά σχέδια για μια επανδρωμένη σεληνιακή προσγείωση βρίσκονταν υπό ανάπτυξη, αλλά εγκαταλείφθηκαν στις αρχές του 2010 λόγω δημοσιονομικών περιορισμών. Τον Ιούνιο του 2014, το υπουργείο επιστήμης και τεχνολογίας της Ιαπωνίας ανακοίνωσε ότι εξετάζει μια διαστημική αποστολή στον Άρη. Σε έγγραφο του υπουργείου επισημάνθηκε ότι στόχοι αποτελούν η μη επανδρωμένη εξερεύνηση, οι επανδρωμένες αποστολές στον Άρη και ο μακροπρόθεσμος αποικισμός στη Σελήνη, για τους οποίους επρόκειτο να αναζητηθεί διεθνής συνεργασία και υποστήριξη. Στις 18 Οκτωβρίου 2017, η JAXA ανακάλυψε έναν «σήραγγα-ειδών» σωλήνα λάβας κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης. Σύμφωνα με την JAXA, η σήραγγα αυτή φαίνεται κατάλληλη ως τοποθεσία για μια βάση επιχειρήσεων για ειρηνικές επανδρωμένες διαστημικές αποστολές. Ανάπτυξη υπερηχητικών αεροσκαφών Εκτός από τους πυραύλους H-IIA/B και Epsilon, η JAXA αναπτύσσει επίσης τεχνολογία για ένα υπερηχητικό μεταφορικό αεροσκάφος επόμενης γενιάς, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει την εμπορική αντικατάσταση του Concorde. Ο σχεδιαστικός στόχος του έργου (με προσωρινή ονομασία Next Generation Supersonic Transport) είναι η ανάπτυξη ενός τζετ ικανού να μεταφέρει 300 επιβάτες με ταχύτητα Mach 2. Ένα κλίμακας υποσύνολο του τζετ υποβλήθηκε σε αεροδυναμικές δοκιμές τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2005 στην Αυστραλία. Το 2015, η JAXA πραγματοποίησε δοκιμές με στόχο τη μείωση των επιπτώσεων της υπερηχητικής πτήσης στο πλαίσιο του προγράμματος D-SEND. Η εμπορική επιτυχία ενός τέτοιου έργου παραμένει αβεβαιή, με αποτέλεσμα το έργο να αντιμετωπίζεται μέχρι στιγμής με περιορισμένο ενδιαφέρον από ιαπωνικές αεροδιαστημικές εταιρείες όπως η Mitsubishi Heavy Industries. Οργάνωση Η JAXA αποτελείται από τις ακόλουθες διευθύνσεις και ινστιτούτα: Διεύθυνση Διαστημικής Τεχνολογίας I Διεύθυνση Διαστημικής Τεχνολογίας II Διεύθυνση Τεχνολογίας Επανδρωμένων Διαστημικών Πτήσεων Διεύθυνση Έρευνας και Ανάπτυξης Διεύθυνση Αεροναυτικής Τεχνολογίας Ινστιτούτο Διαστημικής και Αστροναυτικής Επιστήμης (ISAS) Κέντρο Κόμβου Καινοτομίας Διαστημικής Εξερεύνησης (TansaX) Η JAXA διαθέτει ερευνητικά κέντρα σε πολλές τοποθεσίες στην Ιαπωνία, καθώς και ορισμένα γραφεία στο εξωτερικό. Τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στο Τσόφου του Τόκιο. Επιπλέον, διαθέτει: Κέντρο Έρευνας Παρατήρησης της Γης (EORC), Τόκιο Κέντρο Παρατήρησης της Γης (EOC) στο Χατογιάμα του νομού Σαϊτάμα Κέντρο Δοκιμών Νόσιρο (NTC) στο Νόσιρο του νομού Ακίτα – Ιδρύθηκε το 1962 και πραγματοποιεί την ανάπτυξη και δοκιμή πυραυλοκινητήρων. Κέντρο Μπαλονιών Σανρίκου (SBC) – Από το 1971 πραγματοποιούνται εκτοξεύσεις με αερόστατα από την τοποθεσία αυτή. Διαστημικό Κέντρο Κακούντα (KSPC) στο Κακούντα του νομού Μιγιαγκί – Ηγείται της ανάπτυξης πυραυλοκινητήρων, ασχολούμενο κυρίως με κινητήρες υγρών καυσίμων. Πανεπιστημιούπολη Σαγκαμιχάρα (ISAS) στη Σαγκαμιχάρα του νομού Καναγκάβα – Ανάπτυξη πειραματικού εξοπλισμού για πυραύλους και δορυφόρους, καθώς και διοικητικά κτίρια. Διαστημικό Κέντρο της Τανεγκασίμα στην Τανεγκασίμα του νομού Καγκοσίμα – αποτελεί επί του παρόντος το πεδίο εκτόξευσης για τους πυραύλους H-IIA και H3. Διαστημικό Κέντρο της Τσουκούμπα (TKSC) στην Τσουκούμπα του νομού Ιμπαράκι. Αποτελεί το κέντρο του διαστημικού δικτύου της Ιαπωνίας και συμμετέχει στην έρευνα και ανάπτυξη δορυφόρων και πυραύλων, καθώς και στην παρακολούθηση και τον έλεγχο δορυφόρων. Εδώ αναπτύσσεται πειραματικός εξοπλισμός για την Ιαπωνική Πειραματική Μονάδα («Kibo») και πραγματοποιείται η εκπαίδευση αστροναυτών. Για τις επιχειρήσεις του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, η ιαπωνική ομάδα ελέγχου πτήσης βρίσκεται στο Κέντρο Ενσωμάτωσης και Προώθησης Διαστημικού Σταθμού (SSIPC) στην Τσουκούμπα, το οποίο επικοινωνεί τακτικά με τα πληρώματα του ISS μέσω ήχου ζώνης S. Διαστημικό Κέντρο Ουτσινόουρα στο Κιμοτσούκι του νομού Καγκοσίμα – αποτελεί επί του παρόντος το πεδίο εκτόξευσης για τον πύραυλο Epsilon. Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα JAXA στο Wikimedia Commons