เขตพระราชฐานอากาซากะ

เขตพระราชฐานอากาซากะ (ญี่ปุ่น: 赤坂御用地; โรมาจิ: Akasaka Goyōchi; อังกฤษ: Akasaka Estate) เป็นเขตที่ประทับของพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์ญี่ปุ่น ตั้งอยู่ ณ ย่านโมโตอากาซากะ แขวงอากาซากะ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว มีพื้นที่ 510,000 ตารางเมตรโดยประมาณ ภายในเขตพระราชฐานประกอบไปด้วย สวนหลวงอากาซากะ, พระตำหนักที่ประทับ, ตำหนักที่ประทับ, และสำนักงานของเจ้าหน้าที่ส่วนพระองค์ ปัจจุบันพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์ญี่ปุ่นโดยส่วนใหญ่จะประทับอยู่ในเขตพระราชฐานแห่งนี้ ยกเว้นสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ, สมเด็จพระจักรพรรดินีมาซาโกะ, เจ้าหญิงไอโกะ, เจ้าชาย-เจ้าหญิงฮิตาจิ และเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ ที่ประทับภายนอกเขตพระราชฐานแห่งนี้ ตามธรรมเนียมแล้วที่ประทับจะถูกเปลี่ยนชื่อไปตามพระอิสริยยศของผู้ประทับหลัก ปัจจุบันภายในเขตพระราชฐานอากาซากะประกอบไปด้วยที่ประทับ ดังนี้ พระตำหนักเซ็นโต (仙洞御所) ตำหนักอากิชิโนะ (秋篠宮邸) ตำหนักมิกาซะ (三笠宮邸) ตำหนักมิกาซะตะวันออก (三笠宮東邸) ตำหนักทากามาโดะ (高円宮邸) สถานที่อื่น ๆ ภายในเขตพระราชฐานอากาซากะ ประกอบด้วย ตำหนักอากาซากะตะวันออก (赤坂東邸) สวนหลวงอากาซากะ (赤坂御苑) ทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ (迎賓館赤坂離宮) ประวัติ คฤหาสน์อากาซากะ เดิมพื้นที่แห่งนี้มีชื่อว่า "คฤหาสน์อากาซากะ" (赤坂邸) เป็นที่พำนักของตระกูลคิชูโทกูงาวะ (紀州徳川家) ซึ่งได้รับการจัดสรรพื้นที่จากรัฐบาลโชกุนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2175 (ปีคันเอที่ 9) พอมีการเปลี่ยนผ่านอำนาจการปกครองจากรัฐบาลโชกุนเป็นการปกครองที่มีจักรพรรดิเป็นศูนย์กลางในช่วงต้นรัชสมัยเมจิ จักรพรรดิเมจิจึงเสด็จเยือนนครโตเกียว และเข้าประทับ ณ พระตำหนักในเขตนิชิ-โนะ-มารุ (西の丸) ของปราสาทเอโดะ ซึ่งเคยเป็นที่พำนักของโชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุมาก่อน อีกทั้งทำการเปลี่ยนชื่อเป็นปราสาทโตเกียว (東京城) และปราสาทหลวง (皇城) ตามลำดับ (ปัจจุบันเรียกว่าพระราชวังหลวง) ถัดมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2415 (ปีเมจิที่ 5) โทกูงาวะ โมจิซึงุ (徳川 茂承) ผู้นำตระกูลคิชูโทกูงาวะคนที่ 14 ได้ถวายที่ดินคฤหาสน์อากาซากะส่วนหนึ่งให้กับราชวงศ์ญี่ปุ่น จึงมีการเรียกที่ดินแห่งนี้ใหม่ว่า "วัง" (離宮) พระราชวังหลวงชั่วคราวอากาซากะ วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2416 (ปีเมจิที่ 6) เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ห้องข้าราชบริพารในเขตนิชิ-โนะ-มารุของปราสาทหลวง (皇城) โดยเพลิงได้ลุกลามไปยังพระตำหนักที่ประทับของจักรพรรดิเมจิ จึงทำให้พระองค์, จักรพรรดินีโชเก็ง และจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง ต้องย้ายมาประทับ ณ คฤหาสน์อากาซากะแห่งนี้เป็นการชั่วคราว โดยมีการเรียกบริเวณนี้ใหม่ว่า "พระราชวังหลวงชั่วคราวอากาซากะ" (赤坂仮皇居) ซึ่งบริเวณพระราชวังหลวงชั่วคราวครอบคลุมอาณาเขตตั้งแต่พระตำหนักเซ็นโตจนถึงทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามเรือนของตระกูลคิชูโทกูงาวะในคฤหาสน์อากาซากะมีความคับแคบเป็นอย่างมากสำหรับการประทับด้วยกันทั้งสามพระองค์ ตระกูลคิชูโทกูงาวะจึงได้ถวายที่ดินผืนที่สองเพิ่มเติมในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2416 จักรพรรดิเมจิจึงพระราชทานเงินตอบแทนให้ ถัดมาจึงได้มีการก่อสร้างพระตำหนักอาโอยามะ (青山御所) เพื่อใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง บนที่ดินผืนใหม่นี้ เมื่อ พ.ศ. 2417 ทั้งนี้ก็ได้มีการปรับปรุงตัวพระตำหนักที่ประทับและก่อสร้างอาคารใหม่ขึ้นในพระราชวังหลวงชั่วคราวอากาซากะ เช่น อาคารที่ทำการไดโจกัง (太政官庁舎), เรือนรับรอง (御会食所) พอเมื่อกระบวนการฟื้นฟูปราสาทหลวง (皇城) และการก่อสร้างพระมหามณเฑียรเมจิ (明治宮殿) แล้วเสร็จในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2431 จักรพรรดิเมจิและจักรพรรดินีโชเก็งจึงย้ายออกไปประทับ ณ ปราสาทหลวงตามเดิม ในวันที่ 11 มกราคม ปีถัดมา วังอากาซากะ หลังจากที่จักรพรรดิเมจิและจักรพรรดินีโชเก็งย้ายออกไปประทับ ณ ปราสาทหลวง (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) จึงทำให้มีการเรียกพระตำหนักที่เคยประทับรวมถึงพื้นที่แห่งนี้ใหม่ว่า "วังอากาซากะ" (赤坂離宮) โดยในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2432 (ปีเมจิที่ 22) มีการก่อสร้างตำหนักบุปผา (花御殿) เพื่อใช้เป็นที่ประทับของเจ้าชายโยชิฮิโตะ พระราชโอรสพระองค์โตในจักรพรรดิเมจิ ถัดมาในวันที่ 3 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เจ้าชายโยชิฮิโตะทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร จึงทำให้มีการเรียกชื่อที่ประทับแห่งนี้ว่าพระตำหนักโทงูหรือวังโทงู (東宮御所) แทน ซึ่งเป็นการเรียกชื่อที่ประทับตามพระอิสริยยศของพระองค์ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2441 พระตำหนักโทงูและอาคารอื่น ๆ ในบริเวณเดียวกันถูกรื้อถอนทั้งหมด เพื่อทำการก่อสร้างพระตำหนักขึ้นมาใหม่ในรูปแบบตะวันตก ซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2452 (ปัจจุบันคือทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ) จากนั้นมาก็ได้มีการสร้างตำหนักเพื่อใช้เป็นที่ประทับของพระบรมวงศานุวงศ์ในวังอากาซากะแห่งนี้ เช่น ตำหนักของพระราชโอรสในจักรพรรดิไทโช (เจ้าชายชิจิบุและเจ้าชายมิกาซะ) อย่างไรก็ตาม ที่ประทับในวังอากาซากะถูกไฟไหม้จนหมดสิ้นเนื่องจากการทิ้งระเบิดทางอากาศในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เขตพระราชฐานอากาซากะ พอเมื่อญี่ปุ่นแพ้ในสงครามโลกครั้งที่สองและมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญในปี พ.ศ. 2488 (ปีโชวะที่ 20) จึงทำให้อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดของราชวงศ์ญี่ปุ่นรวมถึงที่ดินแห่งนี้ถูกโอนกรรมสิทธิ์กลายเป็นของรัฐ โดยมีการเรียกพื้นที่แห่งนี้ใหม่ว่า "เขตพระราชฐานอากาซากะ" (赤坂御用地) พอสถานการณ์ของสงครามเริ่มคลี่คลาย จึงมีการทยอยก่อสร้างที่ประทับภายในที่ดินผืนนี้อีกครั้ง โดยที่ประทับแรกที่ถูกสร้างหลังจากช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองคือ พระตำหนักโทงู เพื่อใช้เป็นที่ประทับของมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะ (ปัจจุบันใช้ชื่อว่าพระตำหนักเซ็นโต) ซึ่งสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2503 จากนั้นมาก็ได้มีการทยอยก่อสร้างพระตำหนักและตำหนักเพื่อใช้เป็นที่ประทับของพระบรมวงศานุวงศ์ในที่ดินแห่งนี้จวบจนปัจจุบัน พระตำหนักเซ็นโต พระตำหนักเซ็นโต (ญี่ปุ่น: 仙洞御所; โรมาจิ: Sendō Gosho; อังกฤษ: The Emperor Emeritus’ Residence) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเขตพระราชฐานอากาซากะ ปัจจุบันเป็นที่ประทับหลักของสมเด็จพระจักรพรรดิพระเจ้าหลวงอากิฮิโตะและสมเด็จพระจักรพรรดินีพระพันปีหลวงมิจิโกะจึงทำให้พระตำหนักแห่งนี้มีชื่อว่าพระตำหนักเซ็นโต ชื่อที่ประทับ ที่ประทับแห่งนี้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อหลายครั้งตามพระอิสริยยศของผู้ประทับหลัก ซึ่งมีลำดับดังนี้ ประวัติของที่ประทับในแต่ละสมัย พระตำหนักโทงู (สมัยมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะ) หลังจากพระตำหนัก/ตำหนักทั้งหลายในพื้นที่เสียหายจากการทิ้งระเบิดทางอากาศช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2488 จึงได้มีการริเริ่มก่อสร้างพระตำหนักขึ้นใหม่ เพื่อใช้เป็นที่ประทับของมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะกับมกุฎราชกุมารีมิจิโกะหลังจากอภิเษกสมรส โดยสร้างในบริเวณเดียวกันกับพระตำหนักโอมิยะ (大宮御所) ซึ่งจักรพรรดินีเทเมเคยประทับในอดีต หลังจากการก่อสร้างแล้วเสร็จ ที่ประทับแห่งนี้ได้มีการใช้ชื่อว่าพระตำหนักโทงู ซึ่งเป็นชื่อพระตำหนักตามธรรมเนียมพระยศของมกุฎราชกุมาร การก่อสร้างดำเนินการโดยกลุ่ม 7 บริษัท ได้แก่ โอบายาชิ, คาจิมะ, ชิมิซุ, ไทเซ, ทาเกนากะ, โทดะ และฮาซามะ เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2502 ออกแบบโดยนายโยชิโร ทานิงูจิ (谷口吉郎) โครงสร้างอาคารเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก มุงหลังคาด้วยแผ่นทองแดง ดำเนินการแล้วเสร็จในเดือนเมษายน พ.ศ. 2503 ใช้งบประมาณ 230 ล้านเยน (ประมาณ 50 ล้านบาท) ที่ประทับแห่งนี้มีพื้นที่ใช้สอยตามกฎหมายประมาณ 4,320 ตารางเมตร แบ่งออกเป็นห้องส่วนรวม 1,409 ตารางเมตร, ห้องส่วนพระองค์ 999 ตารางเมตร, สำนักงานของเจ้าหน้าที่สํานักราชเลขาธิการส่วนพระองค์ 985 ตารางเมตร และส่วนอื่น ๆ 927 ตารางเมตร พระตำหนักในฝั่งทิศเหนือจะเป็นส่วนของห้องเสวยหลักและห้องรับรองซึ่งถูกออกแบบให้มีการยกพื้นสูงขึ้น 1.5 เมตรจากระดับดินปกติและมีทางลาดเชื่อมต่อเข้าจากภายนอก ซึ่งเป็นการออกแบบในลักษณะทากาดาโนะ (高殿) ประตูทางเข้าฝั่งทิศเหนือใช้หินในการตกแต่งเป็นหลัก ส่วนภายในทั้งสองห้องนี้ตกแต่งด้วยไม้ฮิโนกิ และมีการสร้างสระน้ำที่ด้านหน้าพระตำหนักในฝั่งทิศเหนืออีกด้วย ในช่วงเริ่มแรกมีมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะ, มกุฎราชกุมารีมิจิโกะ และเจ้าชายฮิโระ (นารูฮิโตะ) ย้ายเข้าประทับในพระตำหนัก หลังจากที่ประทับได้สักพัก ในปี พ.ศ. 2508 และ พ.ศ. 2512 ทั้งสองพระองค์ก็ได้มีพระราชบุตรประสูติเพิ่มเติม ได้แก่ เจ้าชายอายะ (ฟูมิฮิโตะ) และ เจ้าหญิงโนริ (ซายาโกะ) ตามลำดับ พอเมื่อพระราชบุตรเริ่มเจริญพระชันษา จึงต้องเริ่มมีการแบ่งห้องประทับส่วนพระองค์ ในเบื้องต้นได้มีการนำเอาห้องส่วนรวมมาดัดแปลงเป็นห้องประทับส่วนพระองค์ แต่ก็ยังมีความคับแคบจึงได้มีการปรับปรุงพระตำหนักครั้งแรกใน พ.ศ. 2522 ซึ่งแล้วเสร็จในปีถัดมา โดยมีการขยายห้องประทับส่วนพระองค์ของทุกพระองค์ให้มีขนาดเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า, เพิ่มห้องทรงพระอักษรเพิ่ม 3 ห้อง และเพิ่มห้องฝึกซ้อมเต้นนิฮงบูโย (日本舞踊) ของเจ้าหญิงโนริ (ซายาโกะ) จึงทำให้หลังการปรับปรุงครั้งนี้ที่ประทับมีขนาดพื้นที่ใช้สอยตามกฎหมายเพิ่มขึ้นเป็น 5,152 ตารางเมตร แบ่งเป็นห้องส่วนรวม 12 ห้อง, ห้องส่วนพระองค์ 22 ห้อง, และห้องสำนักงาน 38 ห้อง โดยใช้งบประมาณทั้งหมด 330 ล้านเยน (ประมาณ 70 ล้านบาท) พระตำหนักอากาซากะ (สมัยสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ) หลังจากจักรพรรดิโชวะสวรรคตในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 มกุฎราชกุมารอากิฮิโตะได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะทันที จึงทำให้ที่ประทับแห่งนี้ถูกเปลี่ยนชื่อจาก "พระตำหนักโทงู" เป็น "พระตำหนักอากาซากะ" (ญี่ปุ่น: 赤坂御所; โรมาจิ: Akasaka Gosho) ทันทีเช่นกัน ซึ่งสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะทรงประทับอยู่พระตำหนักแห่งนี้เป็นการชั่วคราว จากนั้นไม่นาน ต้นปี พ.ศ. 2533 มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะได้แยกพระองค์ไปประทับ ณ ตำหนักอากาซากะตะวันออกเป็นการชั่วคราว และในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533 เจ้าชายอายะ (ฟูมิฮิโตะ) ทรงอภิเษกสมรสกับนางสาวคิโกะ คาวาชิมะ จึงได้แยกไปประทับ ณ บ้านพักข้าราชการในเขตพระราชฐานแทนหลังอภิเษกสมรส วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2536 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ พร้อมด้วยสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะและเจ้าหญิงโนริ (ซายาโกะ) ได้ย้ายไปประทับที่พระราชวังหลวงโตเกียว ตามธรรมเนียมของสมเด็จพระจักรพรรดิ พระตำหนักโทงู (สมัยมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะ) วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2536 มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะทรงอภิเษกสมรสกับนางสาวมาซาโกะ โอวาดะ โดยทั้งสองพระองค์ยังคงประทับ ณ ตำหนักอากาซากะตะวันออก หลังพิธีอภิเษกสมรส พอเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะย้ายไปประทับ ณ พระราชวังหลวงโตเกียว จึงได้มีการเริ่มปรับปรุงพระตำหนักใหม่ เพื่อเป็นการเตรียมที่ประทับให้มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะและมกุฎราชกุมารีมาซาโกะย้ายเข้ามา ซึ่งการปรับปรุงครั้งนี้ไม่ได้มีการจัดสรรห้องใหม่เพิ่มเติม แต่เป็นการปรับปรุงในส่วนที่เสื่อมสภาพ อีกทั้งมีการสร้างสวนญี่ปุ่นเพิ่มที่หน้าห้องส่วนพระองค์ จึงทำให้หลังการปรับปรุงครั้งนี้ที่ประทับมีพื้นที่ใช้สอยจริงเพิ่มขึ้นเป็น 5,460 ตารางเมตร โดยใช้งบประมาณทั้งหมด 308 ล้านเยน (ประมาณ 66 ล้านบาท) พอการปรับปรุงแล้วเสร็จทั้งสองพระองค์จึงได้ย้ายที่ประทับจากตำหนักอากาซากะตะวันออก เข้ามาประทับ ณ พระตำหนักแห่งนี้ในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 จึงทำให้มีการเรียกชื่อที่ประทับแห่งนี้ว่าพระตำหนักโทงูอีกครั้ง เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 ได้มีการปรับปรุงเพื่อเสริมความแข็งแรงให้กับที่ประทับหลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1995 และมีการติดตั้งลิฟต์เพิ่มเติมสำหรับผู้พิการ ซึ่งใช้งบประมาณทั้งหมด 580 ล้านเยน (ประมาณ 120 ล้านบาท) และใช้ระยะเวลาในการปรับปรุงประมาณ 9 เดือน โดยในระหว่างนี้มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะและมกุฎราชกุมารีมาซาโกะได้ประทับที่ตำหนักอากาซากะตะวันออกเป็นการชั่วคราว เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2544 มีการปรับปรุงเพื่อรองรับการประสูติของเจ้าหญิงโทชิ (ไอโกะ) โดยเป็นการปรับปรุงห้องของเจ้าหญิงโนริ (ซายาโกะ) ที่เคยประทับในอดีต โดยมีการเปลี่ยนพื้นเป็นไม้ก็อก, ผนังบุด้วยเสื่อน้ำมัน, กั้นห้องพยาบาล, รวมถึงปรับปรุงห้องน้ำและระบบปรับอากาศ ซึ่งใช้งบประมาณทั้งหมด 29 ล้านเยน (ประมาณ 6 ล้านบาท) เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 มีการปรับปรุงครั้งใหญ่ เนื่องจากพระตำหนักได้ทรุดโทรมตามกาลเวลากว่า 50 ปี โดยมีการเปลี่ยนท่อประปา, เปลี่ยนวัสดุภายใน, ติดตั้งแผงโซล่าร์เซลล์, รวมถึงติดตั้งหลอดไฟ LED ซึ่งการปรับปรุงครั้งนี้จะพยายามทำให้บรรยากาศในพระตำหนักยังคงเดิมเหมือนตอนที่สร้างใหม่มากที่สุด การปรับปรุงครั้งนี้ใช้เวลา 1 ปี และทั้งสามพระองค์ได้ประทับที่ตำหนักอากาซากะตะวันออกเป็นการชั่วคราว โดยใช้งบประมาณทั้งหมด 1,000 ล้านเยน (ประมาณ 220 ล้านบาท) พระตำหนักอากาซากะ (สมัยสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ) หลังจากสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะสละราชสมบัติในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2562 มกุฎราชกุมารนารูฮิโตะได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในวันถัดมา 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 จึงทำให้ที่ประทับแห่งนี้ถูกเปลี่ยนชื่อจาก "พระตำหนักโทงู" เป็น "พระตำหนักอากาซากะ" อีกครั้ง ซึ่งสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะทรงประทับอยู่พระตำหนักแห่งนี้เป็นการชั่วคราว ก่อนที่จะย้ายไปประทับที่พระราชวังหลวงโตเกียวในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2564 ตามธรรมเนียมของสมเด็จพระจักรพรรดิ พร้อมทั้งสมเด็จพระจักรพรรดินีมาซาโกะและเจ้าหญิงโทชิ (ไอโกะ) พระตำหนักเซ็นโต วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สำนักพระราชวังได้เผยแพร่แผนการย้ายที่ประทับของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะหลังการสละราชสมบัติว่า พระองค์จะทรงย้ายออกจากพระราชวังหลวงโตเกียวอันเป็นที่ประทับของจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ไปประทับ ณ พระตำหนักโทงูเดิมในเขตพระราชฐานอากาซากะซึ่งเป็นพระตำหนักที่พระองค์เคยประทับสมัยดำรงอิสริยยศมกุฎราชกุมาร อย่างไรก็ตามก่อนที่พระองค์จะย้าย จะมีการดำเนินการปรับปรุงพระตำหนักก่อน ดังนั้นพระองค์จะย้ายไปประทับที่ตำหนักทากานาวะ (高輪皇族邸) เป็นการชั่วคราวเพื่อรอการปรับปรุงพระตำหนักจนกว่าจะแล้วเสร็จ สาเหตุที่สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะได้ย้ายกลับไปประทับอยู่ที่พระตำหนักโทงูเดิม เนื่องจากขณะที่พระองค์ดำรงพระอิสริยยศมกุฎราชกุมาร ทรงเคยประทับอยู่ที่พระตำหนักแห่งนี้มาก่อน อีกทั้งเจ้าหน้าที่สํานักราชเลขาธิการส่วนพระองค์หลังสละราชสมบัติยังคงมีจำนวน 80 คนเท่ากับในสมัยที่พระองค์ยังทรงครองราชย์อยู่ ทางรัฐบาลและสำนักพระราชวังจึงมีการตกลงให้พระองค์ย้ายมาประทับที่พระตำหนักแห่งนี้ เนื่องจากความคุ้นเคยของพระองค์กับพระตำหนัก และสามารถรองรับเจ้าหน้าที่สํานักราชเลขาธิการส่วนพระองค์ได้ทั้งหมด การปรับปรุงพระตำหนัก ได้มีการเริ่มดำเนินการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2564 ซึ่งใช้งบประมาณ 900 ล้านเยน (ประมาณ 190 ล้านบาท) โดยมีการปรับปรุงห้องน้ำบริเวณทางเข้าให้สามารถรองรับผู้ป่วยที่มีการเปิดหน้าท้อง, มีการติดตั้งลิฟต์ ราวบันได และทางลาดในบริเวณที่ประทับส่วนพระองค์ และมีการขยายพื้นที่อีก 200 ตารางเมตรเพื่อเสริมความพร้อมทางการแพทย์รวมถึงจัดทำเป็นห้องเก็บของ อีกทั้งในสวนแถวพระตำหนักมีการปลูกต้นเบิร์ชขาวญี่ปุ่น (白樺), ดอกยูซึเงะ (ユウスゲ), และดอกฮามางิกุ (ハマギク) ที่เต็มไปด้วยความทรงจำของสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ การปรับปรุงครั้งนี้ทำให้พื้นที่ใช้สอยจริงมีขนาดเพิ่มขึ้นเป็น 6,120 ตารางเมตร สมเด็จพระจักรพรรดิพระเจ้าหลวงอากิฮิโตะและสมเด็จพระจักรพรรดินีพระพันปีหลวงมิจิโกะ ทรงย้ายมาประทับที่พระตำแห่งนี้เมื่อการปรับปรุงเสร็จสิ้นในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ซึ่งพอเมื่อพระองค์ได้ย้ายมาประทับ ณ พระตำหนักแห่งนี้จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อที่ประทับเป็น "พระตำหนักเซ็นโต" ซึ่งเป็นชื่อที่ประทับสำหรับจักรพรรดิที่สละราชสมบัติแล้ว ตำหนักอากิชิโนะ ตำหนักอากิชิโนะ (ญี่ปุ่น: 秋篠宮邸; โรมาจิ: Akishino-no-miya Tei; อังกฤษ: The Residence of Prince Akishino) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเขตพระราชฐานอากาซากะ ใกล้กับประตูทัตสึมิ (巽門) ซึ่งอยู่บริเวณทิศใต้ของตำหนักอากาซากะตะวันออก ปัจจุบันเป็นที่ประทับหลักของมกุฎราชกุมารอากิชิโนะ, มกุฎราชกุมารีอากิชิโนะ, และเจ้าชายฮิซาฮิโตะ ส่วนเจ้าหญิงคาโกะทรงประทับ ณ อาคารแยกของตำหนักอากิชิโนะ (秋篠宮邸分室) ที่อยู่ห่างจากตำหนักอากิชิโนะ 50 เมตร ชื่อที่ประทับ ชื่อของที่ประทับแห่งนี้มีการเปลี่ยนแปลงตามพระอิสริยยศของผู้ประทับหลัก ซึ่งมีลำดับดังนี้ ประวัติของที่ประทับในแต่ละสมัย ตำหนักชิจิบุ ตำหนักชิจิบุ (ญี่ปุ่น: 秩父宮邸; โรมาจิ: Chichibu-no-miya Tei; อังกฤษ: The Residence of Prince Chichibu) สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2515 เพื่อใช้เป็นที่ประทับของเจ้าหญิงชิจิบุ เดิมเจ้าชายชิจิบุและเจ้าหญิงชิจิบุทรงประทับ ณ ตำหนักโอโมเตมาจิ (表町御殿) ในเขตพระราชฐานอากาซากะ แต่เนื่องด้วยเจ้าชายชิจิบุทรงประชวรวัณโรค ทั้งสองพระองค์จึงได้ย้ายไปประทับที่ตำหนัก ณ เมืองโกเท็มบะ จังหวัดคานางาวะ เพื่อรักษาพระอาการประชวร ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2484 แต่แล้วในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ตำหนักโอโมเตมาจิ (表町御殿) ซึ่งเป็นที่ประทับของทั้งสองพระองค์ในเขตพระราชฐานอากาซากะถูกทิ้งระเบิดทางอากาศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจนส่งผลให้ตำหนักแห่งนี้ไฟไหม้จนหมดสิ้น พอสงครามจบลง ทั้งสองพระองค์ได้ย้ายไปประทับ ณ ตำหนักนูเกนุมะ จังหวัดคานางาวะ ในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2495 จากนั้นไม่นานเจ้าชายชิจิบุก็สิ้นพระชนม์ด้วยวัณโรคในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2496 หลังจากที่พระสวามีสิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงชิจิบุทรงใช้ชีวิตอยู่อย่างลำพัง จึงได้มีการสร้างตำหนักชิจิบุขึ้นมาในบริเวณเดียวกันกับตำหนักโอโมเตะมาจิเดิม ซึ่งออกแบบโดยอิโซยะ โยชิดะ (吉田 五十八) สถาปนิกชื่อดังในการออกแบบสไตล์ซูกิยะ (สไตล์ผสมผสานระหว่างญี่ปุ่นดั้งเดิมและโมเดิร์น) โดยสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2515 เพื่อใช้เป็นที่ประทับให้พระองค์ในเขตพระราชฐานอากาซากะแห่งนี้ จนกระทั่งเจ้าหญิงชิจิบุสิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2538 จึงทำให้ตำหนักแห่งนี้ว่างลง ตำหนักอากิชิโนะ หลังการอภิเษกสมรสของเจ้าชายอากิชิโนะและเจ้าหญิงอากิชิโนะในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ทั้งสองพระองค์ได้ประทับ ณ อดีตบ้านพักของแม่นมในเขตพระราชฐาน โดยเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวอายุกว่า 60 ปี มีพื้นที่ใช้สอยจริง 105 ตารางเมตร ซึ่งถือว่ามีพื้นที่เล็กกว่าบ้านเดี่ยวโดยทั่วไป (สถิติบ้านเดี่ยวจะมีพื้นที่ 129 ตารางเมตรโดยเฉลี่ย) อย่างไรก็ตามได้มีการปรับปรุงบ้านพักแห่งนี้ใหม่ก่อนที่ทั้งสองพระองค์จะย้ายเข้ามาประทับ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วยังคงผังห้องไว้เหมือนเดิม แต่มีการปรับเป็นห้องสไตล์ตะวันตกทั้งหมดแทน มีการสร้างสระสำหรับเลี้ยงปลาดุกที่เจ้าชายอากิชิโนะสนพระทัย มีการปรับปรุงสวน รวมถึงการสร้างสำนักงานของเจ้าหน้าที่ราชเลขาธิการส่วนพระองค์ และโรงจอดรถ ซึ่งใช้งบประมาณรวมทั้งหมด 80 ล้านเยน (ประมาณ 17 ล้านบาท) หลังจากการประสูติของเจ้าหญิงมาโกะ พระธิดาพระองค์แรกในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2534 จึงได้มีการต่อเติมห้องจำนวน 2 ห้องเพิ่ม ซึ่งมีพื้นที่รวมประมาณ 26 ตารางเมตร ในเวลาถัดมาเจ้าหญิงคาโกะ พระธิดาพระองค์ที่สอง ก็ได้ประสูติในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537 จึงทำให้ทั้ง 4 พระองค์ประทับร่วมกันในบ้านพักแห่งนี้ พอเมื่อเจ้าหญิงชิจิบุสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2538 จึงได้มีการปรับปรุงตำหนักชิจิบุใหม่ เพื่อใช้เป็นพื้นที่รับแขกของเจ้าชายอากิชิโนะ การปรับปรุงตำหนักได้แล้วเสร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2540 พ.ศ. 2541 มีการก่อสร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสูง 3 ชั้นขึ้นและเชื่อมเข้ากับตำหนักชิจิบุเดิม เพื่อใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ ออกแบบโดยบริษัท Nikken Sekkei ภายในอาคารต่อเติมสามารถแบ่งออกได้เป็น 8 ห้อง มีพื้นที่ใช้สอยจริง 472 ตารางเมตร ทำให้พื้นที่ตำหนักชิจิบุเดิมรวมเข้ากับส่วนที่ต่อเติมขึ้นมีพื้นที่ใช้สอยจริงทั้งหมดเป็น 1,417 ตารางเมตร ซึ่งใช้งบประมาณ 650 ล้านเยน (ประมาณ 140 ล้านบาท) ในการต่อเติม อีกทั้งพระองค์ทรงมีดำริให้ติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ที่ตำหนักอีกด้วย ซึ่ง ณ ขณะนั้นยังไม่เป็นที่แพร่หลาย หลังจากที่การต่อเติมแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2543 เจ้าชายอากิชิโนะพร้อมทั้งพระชายาและพระธิดาได้ย้ายเข้ามาประทับในอาคารต่อเติมใหม่ โดยส่วนของตำหนักชิจิบุเดิมยังคงเอาไว้ใช้รับแขกเป็นหลัก และมีการเรียกที่ประทับโดยรวมทั้งหมดนี้ว่า "ตำหนักอากิชิโนะ" วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2549 เจ้าชายฮิซาฮิโตะ พระโอรสพระองค์ที่สามประสูติ จึงได้มีการต่อเติมตำหนักอีกครั้งโดยใช้เป็นอาคารสำเร็จรูป (prefab) 2 ชั้น มีพื้นที่ใช้สอยจริง 90 ตารางเมตร ชั้นบนใช้เป็นที่ประทับของเจ้าชายฮิซาฮิโตะในวัยพระเยาว์มีขนาดประมาณ 13 ตารางเมตร ส่วนชั้นล่างเป็นห้องอเนกประสงค์สำหรับเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะ หลังการต่อเติม ตำหนักแห่งนี้จึงมีพื้นที่ใช้สอยตามกฎหมาย 1,540 ตารางเมตร แบ่งเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ 512 ตารางเมตร, ห้องส่วนรวม 488 ตารางเมตร และห้องสำนักงาน 540 ตารางเมตร วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 สำนักพระราชวังได้เผยแพร่แผนการปรับปรุงตำหนักอากิชิโนะครั้งใหญ่ออกมา เนื่องจากตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างมานานกว่า 40 ปี ทำให้มีสภาพที่ทรุดโทรม โดยเฉพาะระบบระบายน้ำที่โบราณ และเป็นอาคารที่ไม่เป็นไปตามมารตรฐานการป้องกันอัคคีภัย อีกทั้งการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะในปี พ.ศ. 2562 จะทำให้เจ้าชายอากิชิโนะทรงดำรงอิสริยยศ "โคชิ" หรือมกุฎราชกุมาร จึงเห็นสมควรที่จะมีการปรับปรุงตำหนัก ซึ่งวางงบประมาณในการปรับปรุงตำหนักอยู่ที่ 2,500 ล้านเยนในเบื้องต้น (ประมาณ 530 ล้านบาท) โดยปกติแล้วผู้ที่ดำรงพระอิสริยยศมกุฎราชกุมารจะประทับอยู่ที่พระตำหนักโทงู (อดีตที่ประทับของมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะและมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะ) แต่เนื่องจากการเปลี่ยนรัชสมัยในครั้งนี้เป็นการสละราชสมบัติ ทางรัฐบาลและสำนักพระราชวังจึงได้ตัดสินใจให้สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะทรงย้ายมาประทับที่พระตำหนักโทงูเดิมที่พระองค์เคยประทับในอดีต เนื่องจากความคุ้นเคยของพระองค์และพระตำหนักแห่งนั้นสามารถรองรับเจ้าหน้าที่สํานักราชเลขาธิการส่วนพระองค์ทั้งหมด 80 คนได้ จึงทำให้ในปัจจุบันพระตำหนักโทงูเดิมได้มีการตั้งชื่อใหม่เป็น "พระตำหนักเซ็นโต" ส่วนเจ้าชายอากิชิโนะจะยังทรงประทับ ณ ตำหนักอากิชิโนะแห่งเดิม ถึงแม้พระองค์จะดำรงพระอิสริยยศ "โคชิ" (มกุฎราชกุมาร) แล้ว แต่จะมีการปรับปรุงตำหนักเพิ่มเติม เนื่องจากในส่วนงานมกุฎราชกุมารจะมีเจ้าหน้าที่สํานักราชเลขาธิการส่วนพระองค์เพิ่มขึ้นเป็น 50 คน (จากเดิมที่พระองค์เคยแค่มี 20 คน) จึงต้องมีอาคารสำนักงานรองรับเจ้าหน้าที่เหล่านั้น อีกทั้งทรงต้องทำการต้อบรับแขกระดับผู้นำของต่างประเทศในฐานะมกุฎราชกุมาร จึงต้องมีโถงรับรองแขกระดับพระราชอาคันตุกะในตำหนัก แผนการปรับปรุงได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือการสร้างตำหนักขึ้นมาใหม่ให้เป็นที่ประทับชั่วคราวและการปรับปรุงตำหนักอากิชิโนะเดิม โดยแผนการก่อสร้างที่ประทับชั่วคราวได้เริ่มขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2560 โดยแล้วเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 มกุฎราชกุมารอากิชิโนะพร้อมทั้งพระชายาและพระราชบุตร ได้ทำการย้ายไปประทับ ณ ตำหนักแห่งนี้เป็นการชั่วคราวซึ่งอยู่ห่างจากตำหนักอากิชิโนะ 50 เมตร โดยมีการเรียกชื่อตำหนักแห่งนี้ว่า "ตำหนักอากิชิโนะชั่วคราว" (秋篠宮邸御仮寓所) ตำหนักอากิชิโนะชั่วคราวมีลักษณะเป็นอาคารสูง 3 ชั้น มีพื้นที่ใช้สอยจริง 1,378 ตารางเมตร ภายในประกอบด้วยห้องประทับส่วนพระองค์, ห้องนั่งเล่น, ห้องอาหาร, ห้องรับรองแขก, ห้องทรงงาน และห้องสำนักงานของเจ้าหน้าที่ ใช้งบประมาณในการสร้างทั้งหมด 980 ล้านเยน (ประมาณ 200 ล้านบาท) โดยแผนเดิมนั้นหลังจากที่ตำหนักอากิชิโนะปรับปรุงเสร็จแล้ว อาคารแห่งนี้จะใช้เป็นสำนักงานของเจ้าหน้าที่สํานักราชเลขาธิการส่วนพระองค์และใช้เป็นคลังเก็บเอกสารต่อ หลังจากทั้งห้าพระองค์ย้ายไปประทับที่ตำหนักชั่วคราว จึงได้มีการเริ่มดำเนินการปรับปรุงตำหนักอากิชิโนะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งก่อนการปรับปรุงนั้น ทางสำนักพระราชวังได้วางงบประมาณอยู่ที่ 2,500 ล้านเยน แต่งบประมาณกลับถูกขอเพิ่มเติมอยู่เรื่อย ๆ ในระหว่างการปรับปรุง และระยะเวลาดำเนินการที่ค่อนข้างยืดเยื้อ จนส่งผลให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ ค่อนข้างมาก จากข้อวิพากษ์วิจารณ์ สำนักพระราชวังจึงได้ออกแถลงการณ์ถึงแผนการปรับปรุงตำหนักใหม่ หลังจากที่มีการหารือและปรึกษากันระหว่างราชวงศ์และสำนักพระราชวังเพื่อลดค่าใช้จ่าย กล่าวคือ ตำหนักอากิชิโนะหลังปรับปรุงใหม่จะไม่มีห้องประทับส่วนพระองค์ของเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะ โดยทั้งสองพระองค์จะทรงประทับที่ตำหนักชั่วคราวต่อ จึงทำให้พื้นที่ส่วนนึงในตำหนักชั่วคราวจะใช้เป็นทั้งสำนักงานราชเลขาธิการส่วนพระองค์และใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ อีกทั้งแผนเดิมที่เคยวางเอาไว้ว่าจะทำการเชื่อมตำหนักอากิชิโนะเข้ากับตำหนักอากาซากะตะวันออกที่อยู่ใกล้กันเพื่อใช้เป็นที่สำหรับรับแขกจำนวนมาก เนื่องจากตำหนักอากิชิโนะเดิมไม่สามารถรองรับแขกจำนวนมากได้ถึงแม้จะทำการยุบรวมห้องรับรองแขกเข้ากับห้องอาหารแล้วก็ตาม แต่แผนนี้ก็ได้ถูกยกเลิกไปเนื่องจากยังต้องการคงตำหนักอากาซากะตะวันออกให้เป็นสถานที่ใช้ร่วมกันของพระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหมด จึงทำให้ในปัจจุบัน เวลาที่มีสื่อหรือผู้มาเข้าเฝ้าจำนวนมาก พระองค์จะต้องไปใช้ตำหนักอากาซากะตะวันออกแทน ตำหนักอากิชิโนะหลังปรับปรุงแล้วมีลักษณะเป็นอาคารสูง 2 ชั้นและมีชั้นใต้ดิน 1 ชั้น มีพื้นที่ใช้สอยตามกฎหมายประมาณ 2,973 ตารางเมตร ภายในแบ่งเป็นห้องประทับส่วนพระองค์ 585 ตารางเมตร, ห้องส่วนรวม 897 ตารางเมตร และห้องเจ้าหน้าที่สำนักราชเลขาธิการส่วนพระองค์ 1,491 ตารางเมตร ผนังทำด้วยวัสดุที่ไม่ติดไฟ เนื่องจากผนังของตำหนักชิจิบุเดิมไม่เป็นไปตามข้อกำหนดในการป้องกันอัคคีภัย ในห้องโถงรับรองมีการประดับด้วยโคมไฟระย้าอายุกว่า 50 ปีซึ่งเป็นการนำกลับมาใช้ใหม่จากตำหนักเดิม อีกทั้งบริเวณรอบ ๆ ตำหนักตกแต่งด้วยสวนญี่ปุ่น โดยใช้งบประมาณปรับปรุงเฉพาะตัวตำหนักและสวนรอบ ๆ เป็นจำนวนเงินทั้งหมด 3,000 ล้านเยน (ประมาณ 640 ล้านบาท) นอกจากการวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องของการใช้งบประมาณและการปรับปรุงตำหนัก ขณะเดียวกันก็ได้มีการโต้ข้อวิพากษ์วิจารณ์กลับ ดังนี้ การปรับปรุงครั้งนี้เป็นการขยายพื้นที่ส่วนรวมและพื้นที่สำนักงานเป็นส่วนใหญ่ โดยพื้นที่สำนักงานมีพื้นที่เพิ่มขึ้นจากเดิม 66% ซึ่งมากที่สุดในการปรับปรุงครั้งนี้ ขณะที่ห้องประทับส่วนพระองค์เพิ่มขึ้นเพียง 5% จากเดิม การฟื้นฟูสถาปัตยกรรมของตำหนักชิจิบุเดิมซึ่งเคยออกแบบโดยอิโซยะ โยชิดะ (吉田 五十八) สถาปนิกในยุคโชวะ รวมถึงการใช้ผนังที่เป็นไปตามมาตรฐานการป้องกันอัคคีภัยนั้นมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง สถานการณ์โรคระบาดโควิด-19 ส่งผลให้ระยะเวลาการก่อสร้างนานขึ้นและทำให้ค่าใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้น การที่ให้เจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะยังคงประทับอยู่ที่อาคารแยก เพื่อเป็นการควบคุมสัดส่วนห้องประทับส่วนพระองค์ในตำหนักไม่ให้ขยายมากเกินไป ในช่วงระหว่างการปรับปรุงตำหนัก เจ้าหญิงมาโกะได้เสกสมรสและลาออกจากฐานันดรศักดิ์ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2564 และทรงย้ายออกจากตำหนักไปอาศัยอยู่กับสามีที่สหรัฐอเมริกา เมื่อการปรับปรุงแล้ว เดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 มกุฎราชกุมารอากิชิโนะ, มกุฎราชกุมารีอากิชิโนะ, และเจ้าชายฮิซาฮิโตะ ทรงย้ายกลับมาประทับ ณ ตำหนักแห่งเดิม ส่วนเจ้าหญิงคาโกะยังทรงประทับ ณ ตำหนักชั่วคราวเพียงพระองค์เดียว ซึ่งปัจจุบันได้ใช้ชื่อว่าอาคารแยกของตำหนักอากิชิโนะ (秋篠宮邸分室) ตำหนักมิกาซะ ตำหนักมิกาซะ (ญี่ปุ่น: 三笠宮邸; โรมาจิ: Mikasa-no-miya Tei; อังกฤษ: The Residence of Prince Mikasa) ตั้งอยู่ฝั่งใต้ของเขตพระราชฐานอากาซากะ ซึ่งอยู่บริเวณระหว่างตำหนักทากามาโดะและตำหนักมิกาซะตะวันออก สร้างแล้วเสร็จในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2513 เพื่อใช้เป็นที่ประทับของเจ้าชายมิกาซะกับเจ้าหญิงมิกาซะ พร้อมทั้งพระโอรสและพระธิดา ปัจจุบันไม่มีพระบรมวงศานุวงศ์ประทับอยู่ในตำหนักนี้ตั้งแต่เจ้าหญิงมิกาซะสิ้นพระชนม์ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 เจ้าชายมิกาซะกับเจ้าหญิงมิกาซะ ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2484 เดิมทั้งสองพระองค์ทรงประทับ ณ ตำหนักอาโอยามะตะวันออก (青山東御殿) ในเขตพระราชฐานอากาซากะ หลังอภิเษกสมรสได้ไม่นานสงครามแปซิฟิกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามโลกครั้งที่สองได้เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 จึงทำให้เจ้าชายมิกาซะทรงต้องออกปฏิบัติหน้าที่ทางราชการทหารที่ประเทศจีน ส่วนเจ้าหญิงมิกาซะทรงประทับอยู่ที่ตำหนักกับพระธิดาพระองค์แรกของพระองค์ (เจ้าหญิงยาซูโกะ) จนในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ตำหนักอาโอยามะตะวันออกถูกทิ้งระเบิดจากเหตุการณ์การทิ้งระเบิดทางอากาศครั้งใหญ่ในนครโตเกียว จึงทำให้เจ้าหญิงมิกาซะต้องทรงวิ่งหนีฝ่าเปลวเพลิงออกจากตำหนักพร้อมพระธิดาที่มีพระชนมายุเพียง 1 ชันษาไปยังหลุมหลบภัยทางอากาศใกล้ตำหนัก อีกทั้ง ณ ขณะนั้นเจ้าหญิงมิกาซะทรงตั้งพระครรภ์บุตรพระองค์ที่สอง (เจ้าชายโทโมฮิโตะ) อีกด้วย จากเหตุการณ์การทิ้งระเบิดครั้งนี้ทำให้ตำหนักอาโอยามะตะวันออกถูกไฟไหม้จนหมดสิ้น เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง เจ้าชายมิกาซะกับเจ้าหญิงมิกาซะ พร้อมกับพระโอรสและพระธิดา ทรงย้ายไปประทับ ณ ตำหนักรองของพระตำหนักฮายามะ (葉山御用邸付属邸) เมืองฮายามะ จังหวัดคานางาวะ เป็นการชั่วคราว และในเวลาถัดมาทรงซื้อคฤหาสน์ในย่านโชจามารุ แขวงคามิ-โอซางิ เขตชินางาวะ กรุงโตเกียว เพื่อใช้เป็นที่ประทับในช่วงระยะเวลาหนึ่ง จากนั้นจึงมีการสร้างตำหนักขึ้นมาใหม่ เพื่อใช้เป็นที่ประทับของเจ้าชายมิกาซะกับเจ้าหญิงมิกาซะในเขตพระราชฐานอากาซากะ ซึ่งสร้างอยู่ในบริเวณที่ใกล้เคียงกับตำหนักอาโอยามะตะวันออกเดิม และแล้วเสร็จในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2513 โดยมีเจ้าชายโทโมฮิโตะ, เจ้าชายโยชิฮิโตะ, เจ้าหญิงมาซาโกะ, และเจ้าชายโนริฮิโตะ (พระโอรส-ธิดา) ประทับอยู่ด้วย ส่วนเจ้าหญิงยาซูโกะ พระธิดาพระองค์โต ได้เสกสมรสและลาออกจากฐานันดรศักดิ์ไปก่อนหน้าแล้ว เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2509 ถัดมาพระโอรส-ธิดาต่างแยกย้ายออกจากที่ประทับ หลังเจริญพระชันษาหรืออภิเษกสมรส ดังนี้ เจ้าชายโทโมฮิโตะ บุตรพระองค์ที่สอง เมื่อเจริญพระชันษา ทรงแยกไปประทับ ณ ตำหนักชั่วคราว ในย่านซัมบังโจ (三番町) เขตชิโยะดะ กรุงโตเกียว วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2526 เจ้าหญิงมาซาโกะ บุตรพระองค์ที่สาม อภิเษกสมรสกับนายโซชิตสึ เซ็ง ซึ่งได้ลาออกจากฐานันดรศักดิ์และย้ายออกจากตำหนักไปอาศัยอยู่กับสามี วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2527 เจ้าชายโนริฮิโตะ บุตรพระองค์ที่สี่ อภิเษกสมรสกับนางสาวฮิซาโกะ ทตโตริ ซึ่งทั้งสองพระองค์ได้แยกไปประทับ ณ ตำหนักอากาซากะตะวันออกเป็นการชั่วคราว ก่อนที่ "ตำหนักทากามาโดะ" จะสร้างแล้วเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 ภายหลังจากพระโอรส-ธิดาแยกย้ายออกจากที่ประทับ จึงทำให้เจ้าชายมิกาซะกับเจ้าหญิงมิกาซะ ทรงประทับอยู่ในตำหนักมิกาซะกันเพียงสองพระองค์ จนกระทั่งเจ้าชายมิกาซะสิ้นพระชนม์ในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2559 และเจ้าหญิงมิกาซะสิ้นพระชนม์ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 จึงทำให้ตำหนักแห่งนี้ว่างลง ตำหนักมิกาซะตะวันออก ตำหนักมิกาซะตะวันออก (ญี่ปุ่น: 三笠宮東邸; โรมาจิ: Mikasa-no-miya Tou Tei; อังกฤษ: The East Residence of Prince Mikasa) ตั้งอยู่ฝั่งใต้ของเขตพระราชฐานอากาซากะ ซึ่งอยู่บริเวณขวาของตำหนักมิกาซะ ปัจจุบันเป็นที่ประทับของเจ้าหญิงอากิโกะและเจ้าหญิงโยโกะ ตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ, เจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ และพระธิดา ภายในเขตพระราชฐานอากาซากะ โดยสร้างแล้วเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2525 และมีการตั้งชื่อที่ประทับแห่งนี้ว่า "ตำหนักเจ้าชายโทโมฮิโตะ" (寬仁親王邸) โดยก่อนหน้าที่ตำหนักจะสร้างเสร็จนั้น เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะกับเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ ทรงประทับ ณ ตำหนักชั่วคราว ในย่านซัมบังโจ เขตชิโยะดะ กรุงโตเกียว หลังอภิเษกสมรส ถัดมาทั้งสองพระองค์ก็มีพระธิดาพระองค์แรกคือเจ้าหญิงอากิโกะ ซึ่งประสูติในวันที่20 ธันวาคม พ.ศ. 2524 จนกระทั่งตำหนักเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งนี้สร้างเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2525 จึงค่อยย้ายเข้าไปประทับ จากนั้นทั้งสองพระองค์ก็มีพระธิดาพระองค์ที่สองคือเจ้าหญิงโยโกะ ซึ่งประสูติเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2526 จึงทำให้ตำหนักแห่งนี้มีพระบรมวงศานุวงศ์ประทับอยู่ทั้งหมด 4 พระองค์ พ.ศ. 2533 เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะทรงประชวรรมะเร็งหลอดอาหารและเป็นสาเหตุของความบาดหมางระหว่างพระองค์กับเจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ จึงทำให้พระชายาแยกออกไปประทับ ณ อดีตบ้านพักของอธิบดีสำนักพระราชวัง เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2552 จนกระทั่งเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะสิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 พ.ศ. 2546 มีการปรับปรุงตำหนักเป็นครั้งแรก โดยแล้วเสร็จในปีถัดมา ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ ในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2555 จึงมีการยุบราชวงศ์สาขา "เจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ" ลง โดยให้เจ้าหญิงโทโมฮิโตะแห่งมิกาซะ, เจ้าหญิงอากิโกะ, และเจ้าหญิงโยโกะ อยู่ภายใต้ราชวงศ์สาขามิกาซะแทน จึงทำให้ตำหนักแห่งนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ตำหนักมิกาซะตะวันออก" (三笠宮東邸) โดยในปัจจุบันมีเพียงเจ้าหญิงอากิโกะและเจ้าหญิงโยโกะที่ยังทรงประทับอยู่ในตำหนักแห่งนี้ ตำหนักทากามาโดะ ตำหนักทากามาโดะ (ญี่ปุ่น: 高円宮邸; โรมาจิ: Takamodo-no-miya Tei; อังกฤษ: The Residence of Prince Takamado) ตั้งอยู่ฝั่งใต้ของเขตพระราชฐานอากาซากะ ซึ่งอยู่บริเวณซ้ายของตำหนักมิกาซะ ปัจจุบันเป็นที่ประทับของเจ้าหญิงทากามาโดะและเจ้าหญิงสึงูโกะ ตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เป็นที่ประทับของเจ้าชายทากามาโดะ, เจ้าหญิงทากามาโดะ และพระธิดา ภายในเขตพระราชฐานอากาซากะ ซึ่งมีทั้งหมด 2 ชั้น ออกแบบในสไตล์อลังการศิลป์แบบฝรั่งเศสตอนใต้ โดยอูจี โชโซ (内井昭蔵) สร้างแล้วเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 ใช้งบประมาณ 437.7 ล้านเยน (ประมาณ 95 ล้านบาท) และมีการตั้งชื่อที่ประทับนี้ว่า "ตำหนักทากามาโดะ" โดยก่อนหน้าที่ตำหนักจะสร้างเสร็จนั้น เจ้าชายทากามาโดะกับเจ้าหญิงทากามาโดะ ทรงประทับ ณ ตำหนักอากาซากะตะวันออกเป็นการชั่วคราวหลังการอภิเษกสมรส ถัดมาทั้งสองพระองค์ก็มีพระธิดาพระองค์แรกคือเจ้าหญิงสึงูโกะ ซึ่งประสูติในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2529 จนกระทั่งตำหนักทากามาโดะแห่งนี้สร้างเสร็จในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 จึงค่อยย้ายเข้าไปประทับ จากนั้นทั้งสองพระองค์มีพระธิดาด้วยกันอีกสองพระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงโนริโกะและเจ้าหญิงอายาโกะ ประสูติเมื่อ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 และ 15 กันยายน พ.ศ. 2533 ตามลำดับ จึงทำให้ตำหนักแห่งนี้มีพระบรมวงศานุวงศ์ประทับอยู่ทั้งหมด 5 พระองค์ พ.ศ. 2534 มีการต่อเติมเพื่อขยับขยายตำหนักเป็นครั้งแรก และถัดมาในปี พ.ศ. 2543 มีการสร้างส่วนต่อขยายของตำหนักอีกครั้ง วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 เจ้าชายทากามาโดะสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหัน จากอาการพระหทัยเต้นผิดจังหวะ จึงทำให้ตำหนักแห่งเหลือพระบรมวงศานุวงศ์ประทับอยู่ 4 พระองค์ เดือนมกราคม พ.ศ. 2553 มีการรีโนเวทตำหนักใหม่ เนื่องจากความทรุดโทรมของตำหนักที่ก่อสร้างมา 20 กว่าปี และทำการขยับขยายพระตำหนักบางส่วน เนื่องจากพระธิดาทั้งสามพระองค์เริ่มเจริญพระชันษา โดยใช้งบประมาณ 5 ล้านเยน (ประมาณ 1 ล้านบาท) พระธิดาสองพระองค์ เจ้าหญิงโนริโกะและเจ้าหญิงอายาโกะ พระธิดา ได้อภิเษกสมรสและลาออกจากฐานันดรศักดิ์ ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2557 และ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ตามลำดับ จึงทำให้ตำหนักแห่งนี้มีเพียงเจ้าหญิงทากามาโดะและเจ้าหญิงสึงูโกะประทับอยู่ในปัจจุบัน ตำหนักอากาซากะตะวันออก ตำหนักอากาซากะตะวันออก (ญี่ปุ่น: 赤坂東邸; โรมาจิ: Akasaka Higashi Tei) ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของเขตพระราชฐานอากาซากะและอยู่ทางทิศเหนือของตำหนักอากิชิโนะ เป็นตำหนักที่ใช้ร่วมกันของพระบรมวงศานุวงศ์ ในกรณีเช่น ใช้เป็นที่รับรองแขกจำนวนมากของราชวงศ์สาขาอากิชิโนะ, เป็นตำหนักชั่วคราวระหว่างที่มีการก่อสร้างหรือปรับปรุงตำหนักส่วนพระองค์, ใช้จัดพิธีพระศพ เป็นต้น ตำหนักแห่งนี้สร้างเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2527 มีพื้นที่ทั้งหมด 700 ตารางเมตรและใช้งบประมาณในการสร้างทั้งหมด 260 ล้านเยน ถัดมามีการปรับปรุงในปี พ.ศ. 2532 เพื่อใช้เป็นที่ประทับชั่วคราวของมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะ และปรับปรุงอีกครั้งในปี พ.ศ. 2536 เพื่อใช้เป็นที่ประทับชั่วคราวของมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะและมกุฎราชกุมารีมาซาโกะ หลังการอภิเษกสมรส ตำหนักแห่งนี้เคยมีแผนที่จะถูกผนวกเข้ากับตำหนักอากิชิโนะเพื่อให้ใช้เป็นที่รับรองแขกจำนวนมากของราชวงศ์สาขาอากิชิโนะ แต่แผนนี้ได้ถูกล้มเลิกไปและยังคงใช้เป็นตำหนักร่วมของพระบรมวงศานุวงศ์ พระบรมวงศานุวงศ์ที่ทรงเคยมาประทับชั่วคราว ณ ตำหนักแห่งนี้มีดังนี้ สวนหลวงอากาซากะ สวนหลวงอากาซากะ (ญี่ปุ่น: 赤坂御苑; โรมาจิ: Akasaka Gyo-en; อังกฤษ: Akasaka Imperial Garden) ตั้งอยู่ใจกลางเขตพระราชฐานอากาซากะ เป็นสวนที่มีสระน้ำอยู่จำนวน 2 สระ ปัจจุบันใช้เป็นพื้นที่จัดงานเอ็นยูไก (園遊会) หรืองานเลี้ยงในสวน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 จัดในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของทุกปี โดยมีสมเด็จพระจักรพรรดิและสมเด็จพระจักรพรรดินีเป็นเจ้าภาพ และมีการเชิญผู้มีเกียรติจากแขนงต่าง ๆ เข้าร่วมในงานครั้งละประมาณ 2,000 คน ทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ ทำเนียบรับรอง พระตำหนักอากาซากะ (ญี่ปุ่น: 迎賓館赤坂離宮; โรมาจิ: Geihinkan Akasaka Rikyu; อังกฤษ: State Guest House Akasaka Palace) ถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2452 เป็นพระตำหนักแห่งเดียวในญี่ปุ่นที่ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมนีโอ-บาโรก (Neo-Baroque) ซึ่งแสดงออกถึงความรุ่งเรืองของสถาปัตยกรรมตะวันตกสมัยใหม่ในยุคเมจิ เดิมมีชื่อว่าพระตำหนักโทงูเนื่องจากเคยใช้เป็นที่ประทับของมกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะ อาคารแห่งนี้เริ่มมีการใช้งานเป็นที่รับรองแขกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ซึ่งเคยใช้รับรองทั้งพระมหากษัตริย์ ประธานาธิบดี รวมถึงนายกรัฐมนตรีจากประเทศต่าง ๆ อีกทั้งอาคารแห่งนี้ได้มีการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2552 และถูกกำหนดให้เป็นสมบัติของชาติในฐานะหนึ่งในอาคารที่เป็นตัวแทนของสถาปัตยกรรมญี่ปุ่น สิ่งก่อสร้างในอดีต พระตำหนักอากาซากะ (อาคารที่ประทับในสมัยเมจิ) พระตำหนักอากาซากะ (赤坂御殿) เดิมเป็นเรือนพำนักของตระกูลคิชูโทกูงาวะ (紀州徳川家) แต่ได้ถูกนำมาใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดิเมจิ, จักรพรรดินีโชเก็ง และจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง ในปี พ.ศ. 2416 - 2432 (ปีเมจิที่ 6 - 22) ระหว่างรอการฟื้นฟูปราสาทหลวง (皇城) (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) หลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ โดยพระตำหนักแห่งนี้ถูกรื้อถอนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2441 (ปีเมจิที่ 31) เพื่อทำการก่อสร้างพระตำหนักใหม่ของมกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะ (พระราชโอรสในจักรพรรดิเมจิ) ในรูปแบบตะวันตก เดิมเรือนอากาซากะแห่งนี้เป็นที่พำนักของตระกูลคิชูโทกูงาวะ (紀州徳川家) พอมีการเปลี่ยนผ่านอำนาจการปกครองจากรัฐบาลโชกุนเป็นการปกครองที่มีจักรพรรดิเป็นศูนย์กลางในช่วงต้นรัชสมัยเมจิ โทกูงาวะ โมจิซึงุ (徳川 茂承) ผู้นำตระกูลคิชูโทกูงาวะคนที่ 14 จึงได้ถวายที่ดินคฤหาสน์อากาซากะให้กับราชวงศ์ญี่ปุ่น ถัดมาในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2416 (ปีเมจิที่ 6) จักรพรรดิเมจิ, จักรพรรดินีโชเก็ง และจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง ได้ย้ายมาประทับ ณ เรือนแห่งนี้ในคฤหาสน์อากาซากะ หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้พระตำหนักในปราสาทหลวง (皇城) (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) อย่างไรก็ตาม เรือนแห่งนี้มีความคับแคบเป็นอย่างมากสำหรับการประทับด้วยกันทั้งสามพระองค์ จึงได้มีการก่อสร้างพระตำหนักอาโอยามะขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง พระตำหนักส่วนหน้า พระตำหนักถูกปรับรูปแบบการใช้งานของห้องต่าง ๆ ใหม่ และมีการปรับปรุงในบางส่วน เช่น พื้นพระตำหนักบางห้องได้เปลี่ยนเป็นการปูพรมตามแบบอย่างของพระตำหนักนิชิโนะมารุในปราสาทหลวง โดยห้องส่วนที่ใช้สำหรับประกอบพระราชพิธีหรือพิธีทางราชการ จะเลือกส่วนด้านใน (奥向) และส่วนด้านในสุด (大奥向) ของเรือนเดิมมาใช้งาน โดยรายละเอียดของแต่ละห้องตามที่มีปรากฏในบันทึก มีดังนี้ ห้องโถงโคโกโช (小御所) มีขนาด 36 เสื่อทาทามิ เป็นการประยุกต์นำเอาห้องโถงโกซะ (御座之間) ทั้งส่วนบน (上段) และส่วนล่าง (下段) ของเรือนเดิมมาใช้งาน โดยใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงพระราชทานและเป็นห้องโถงพักคอยสำหรับขุนนาง ตัวห้องโถงส่วนบน (上段) เป็นการยกพื้นให้สูงขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับสำหรับจักรพรรดิหรือที่ยืนของบุคคลชนชั้นสูง ส่วนตัวห้องโถงส่วนล่าง (下段) เป็นที่ยืนสำหรับผู้มาเข้าเฝ้า เดิมภายในห้องโถงมีการตกแต่งตามแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ได้แก่ พื้นยกสำหรับวางของประดับ (床の間), ชั้นวางของประดับ (飾り棚), แท่นรับแสง (付書院) แต่ภายหลังได้มีการปรับปรุงให้มีความเป็นตะวันตกมากขึ้น ได้แก่ รื้อของตกแต่งแบบดั้งเดิมออก, ปรับให้พื้นห้องโถงมีระดับเดียวกันทั้งหมด, กรุเพดานใหม่ทั้งหมดและทำเป็นลวดลายเมฆขนาดใหญ่ด้วยผงสีทอง, ติดตั้งบานเลื่อนกระจกและเตาผิง ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อเป็นห้องโถงส่วนหน้า 1 (表一の間) ในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2425 (ปีเมจิที่ 15) และมีการปูพื้นใหม่เป็นไม้ปาร์เกต์ในปี พ.ศ. 2429 (ปีเมจิที่ 19) ห้องโถงฮักเกะ (八景之間) มีขนาด 30 เสื่อทาทามิ ใช้เป็นห้องโถงพักคอยสำหรับขุนนาง ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อเป็นห้องโถงส่วนหน้า 2 (表二の間) ในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2425 (ปีเมจิที่ 15) และมีการปูพื้นใหม่เป็นไม้ปาร์เกต์ในปี พ.ศ. 2429 (ปีเมจิที่ 19) ห้องโถง-อนงากูมนโช (เดิม) (旧御学問所) มีขนาด 27 เสื่อทาทามิ เป็นการประยุกต์นำเอาห้องพักผ่อน (御休息) กับห้องโอนิโนมะ (御二之間) ของเรือนเดิมรวมเข้าด้วยกัน โดยมีการกรุเพดานใหม่ทั้งหมดและนำบานเลื่อนกระจกมาติดตั้งแทนบานเลื่อนกระดาษ ซึ่งห้องโถงนี้ใช้ในการประกอบพระราชพิธีอวยพรปีใหม่ ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อเป็นห้องโถงเข้าเฝ้า (謁見所) ในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2425 (ปีเมจิที่ 15) และมีการปูพื้นใหม่เป็นไม้ปาร์เกต์ในปี พ.ศ. 2429 (ปีเมจิที่ 19) ห้องโถง-อนงากูมนโช (ใหม่) (御学問所) เป็นห้องที่มาใช้แทนห้องเดิมหลังจากเปลี่ยนชื่อ ห้องโถงกว้าง (廣間) มีขนาด 30 เสื่อทาทามิ ภายหลังมีการเปลี่ยนชื่อเป็นห้องโถงพักคอย (謁見所御次) ในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2425 (ปีเมจิที่ 15) ห้องประทับเล็ก (御小座敷) เป็นห้องสไตล์ญี่ปุ่นขนาด 9 เสื่อทาทามิ พระตำหนักส่วนใน ส่วนอาคารที่ใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ จะตั้งเป็นบริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของพระตำหนัก ซึ่งมีการต่อเติมในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2422 (ปีเมจิที่ 12) โดยรายละเอียดของแต่ละห้องตามที่มีปรากฏในบันทึก มีดังนี้ ห้องบรรทม (御寝之間) มี 3 ห้อง ขนาด 11, 18 และ 19 เสื่อทาทามิ ห้องประทับ (御座之間) มี 3 ห้อง ขนาด 20, 21 และ 24 เสื่อทาทามิ ห้องโอซึงิ (御次) เป็นห้องที่อยู่ก่อนหน้าห้องประทับ มี 3 ห้อง ขนาด 19 เสื่อทาทามิจำนวนสองห้อง และขนาด 21 เสื่อทาทามิอีกหนึ่งห้อง ห้องไดซึ (臺子之間) เป็นห้องที่ใช้เตรียมเครื่องเสวยหรือชงชา มักจะอยู่ใกล้กับห้องโอซึงิ มี 2 ห้อง ขนาด 21 และ 22 เสื่อทาทามิ ห้องเก็บพระแสงดาบคูซานางิ และอัญมณียาซากานิ โนะ มางาตามะ (劔璽之間) แบ่งเป็นห้องเดิม (ขนาด 18 ทาทามิ) และห้องใหม่ (ไม่ระบุขนาด) อีกทั้งจะมีห้องที่อยู่ติดกันกับห้องนี้ชื่อว่าห้องโอโจดัน (御上段) ซึ่งเป็นบริเวณที่จักรพรรดิใช้ประกอบพิธีกรรม ห้องแต่งพระองค์ (御化粧之間) มีขนาด 10 เสื่อทาทามิ ห้องเก็บของส่วนพระองค์ (御物置) มีขนาด 18 เสื่อทาทามิ ห้องโอเกโกะ (御稽古所) มีขนาด 18 เสื่อทาทามิ สำหรับใช้ซักซ้อมพิธีการต่าง ๆ ห้องโมชิ-โนะ-กูจิ (申の口) มีขนาด 12 เสื่อทาทามิ เป็นห้องรอยต่อระหว่างพระตำหนักส่วนหน้าและพระตำหนักส่วนใน ห้องรับรองแขก (應接所) มีขนาด 19 เสื่อทาทามิ ห้องข้าราชบริพารและอื่น ๆ รายละเอียดของห้องข้าราชบริพารและอื่น ๆ ในพระตำหนักตามที่มีปรากฏในบันทึก มีดังนี้ ห้องพักรัฐมนตรีและสภาที่ปรึกษา (大臣参議 休所) มีขนาด 12 เสื่อทาทามิ ห้องขุนนาง (華族勤番所) มีขนาด 19 เสื่อทาทามิ ห้องทหารยศโชซะ (候附少佐) มีขนาด 6 เสื่อทาทามิ, ห้องทหารยศอิกัง (尉官) มีขนาด 18 เสื่อทาทามิ, ห้องนายทหารระดับล่าง (夫卒部屋) ห้องมหาดเล็ก (侍従) มีขนาด 6 และ 13 เสื่อทาทามิ ห้องพระเครื่องต้นส่วนหน้าเรือน (表内膳課) มีขนาด 22 เสื่อทาทามิ ห้องกิจการภายในราชสำนัก (内廷課) มีขนาด 8 และ 10 เสื่อทาทามิ ห้องกิจการราชสำนักทั่วไป (雑掌詰所) มีขนาด 17 เสื่อทาทามิ ห้องกิจการการเงินราชสำนัก (出納課) มีขนาด 33 เสื่อทาทามิ ห้องกิจการฉลองพระองค์ (呉服掛休所) มีขนาด 12 เสื่อทาทามิ ห้องงานฝ่ายใน (御内儀掛) มีขนาด 7 เสื่อทาทามิ ห้องงานพระเครื่องต้น (御膳掛誥所) มีขนาด 14 เสื่อทาทามิ และโถงเตรียมพระเครื่องต้น (御膳附立之間) มีขนาด 22 เสื่อทาทามิ ห้องนางกำนัล (女嬬誥所, 女官侯所) มีขนาด 14 และ 19 เสื่อทาทามิ ห้องแพทย์ราชสำนัก (侍醫) ห้องกิจการช่างราชสำนัก (内匠課) ห้องกิจการอุปกรณ์และเครื่องใช้ราชสำนัก (調度課) ห้องเจ้าหน้าที่บริการ (給仕) ห้องคนรับใช้ (仕人) โกดังดิน (土蔵), ห้องเก็บของ (物置), ห้องเก็บเสื้อผ้า (呉服) วันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2431 (ปีเมจิที่ 22) จักรพรรดิเมจิและจักรพรรดินีโชเก็งได้ย้ายออกไปประทับ ณ ปราสาทหลวงตามเดิม (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) หลังกระบวนการฟื้นฟูและการก่อสร้างพระมหามณเฑียรเมจิ (明治宮殿) แล้วเสร็จ ถัดมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2441 (ปีเมจิที่ 31) พระตำหนักแห่งนี้ถูกรื้อถอนออก เพื่อทำการก่อสร้างพระตำหนักของมกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะ (พระราชโอรสในจักรพรรดิเมจิ) ในรูปแบบตะวันตก (ปัจจุบันคือทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ) พระตำหนักอาโอยามะ พระตำหนักอาโอยามะ (青山御所/青山離宮) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2417 (ปีเมจิที่ 7) เคยตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเขตพระราชฐานอากาซากะ เพื่อใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง พระราชมารดาบุญธรรมของจักรพรรดิเมจิ อีกทั้งยังเคยใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินีพระพันปีหลวงอีก 2 พระองค์ ได้แก่ จักรพรรดินีโชเก็งและจักรพรรดินีเทเม รวมถึงจักรพรรดิไทโช ขณะที่พระองค์ดำรงพระอิสริยยศมกุฎราชกุมาร วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2416 (ปีเมจิที่ 6) จักรพรรดิเมจิ, จักรพรรดินีโชเก็ง และจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง ได้ย้ายมาประทับ ณ คฤหาสน์อากาซากะ หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้พระตำหนักในปราสาทหลวง (皇城) (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) อย่างไรก็ตาม เรือนอากาซากะเดิมมีความคับแคบเป็นอย่างมากสำหรับการประทับด้วยกันทั้งสามพระองค์ จึงได้มีการก่อสร้างพระตำหนักแห่งนี้ขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง พระตำหนักมีส่วนต่าง ๆ ตามที่ปรากฏในบันทึก ดังนี้ พระตำหนักส่วนหน้า (表御殿) พื้นที่รวมประมาณ 2,710 ตารางเมตร ประกอบด้วยชานเทียบรถ (御車寄), โถงทางเข้า (表玄関), ห้องรับรองแขกแบบญี่ปุ่น (表座敷), ห้องรับรองแขกแบบตะวันตก (応接室), ห้องเข้าเฝ้า (表謁見所), ห้องทรงงาน (事務室), เวทีแสดงละครโน (能舞台) เนื่องจากจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวงทรงโปรดละครโนเป็นอย่างมาก, รวมทั้งมีห้องแต่งตัวและห้องเก็บเครื่องมือสำหรับละครโน, อาคารรับรองแขกระดับสูง (貴賓館) ใช้สำหรับทอดพระเนตรละครโน พระตำหนักส่วนหลัก (本御殿) พ.ศ. 2423 (ปีเมจิที่ 13) ได้มีการเพาะพันธุ์ดอกเบญจมาศสายพันธุ์หายากภายในสวนของพระตำหนัก และได้มีการจัดงานชมดอกเบญจมาศในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของทุกปี หลังจากจักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง สวรรคตในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2440 (ปีเมจิที่ 30) พระตำหนักแห่งนี้ได้ว่างลงชั่วคราว จึงทำให้ในเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดมา มีการเรียกชื่อพระตำหนักแห่งนี้ใหม่ว่า "อาโอยามะ รีกีว" (青山離宮) ("รีกีว" เป็นคำที่ใช้เรียกพระตำหนักหรือวังที่ไม่มีพระบรมวงศานุวงศ์ประทับอยู่อย่างถาวร) ถัดมาในเดือนสิงหาคม ปีเดียวกัน มกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะทรงย้ายมาประทับ ณ พระตำหนักแห่งนี้ ระหว่างก่อสร้างพระตำหนักใหม่ในรูปแบบตะวันตก จึงมีการเรียกพระตำหนักแห่งนี้ว่าพระตำหนักโทงูชั่วคราว ตามพระอิสริยยศของพระองค์ จนกระทั่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2452 (ปีเมจิที่ 42) พระองค์จึงได้ย้ายออกไปประทับ ณ พระตำหนักแห่งใหม่ (ปัจจุบันคือทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ) หลังจากจักรพรรดิเมจิสวรรคตในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 (ปีเมจิที่ 45) จักรพรรดินีโชเก็งจึงได้ย้ายที่ประทับจากคิวโจ (宮城) (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) มาประทับ ณ พระตำหนักแห่งนี้ จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อกลับมาเป็น "อาโอยามะ โกโช" (青山御所) อีกครั้ง จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2457 (ปีไทโชที่ 3) พระตำหนักแห่งนี้จึงได้ว่างลงอีกครั้ง เดือนกันยายน พ.ศ. 2466 (ปีไทโชที่ 12) พระตำหนักส่วนหน้าได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต แต่ไม่ได้มีการบูรณะ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2483 (ปีโชวะที่ 15) ได้มีการพระราชทานส่วนประกอบของพระตำหนักส่วนหน้าให้กับองค์กรต่าง ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ญี่ปุ่น เพื่อเป็นที่ระลึกในโอกาสครบรอบ 2600 ปีของจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่ยังคงพระตำหนักส่วนหลักเอาไว้ เช่น ศาลเจ้าเมจิได้รับพระทานอาคารรับรองแขกระดับสูง (貴賓館) อาคารที่ทำการไดโจกัง อาคารที่ทำการไดโจกัง (太政官庁舎) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2421 (ปีเมจิที่ 11) เป็นอาคารไม้สองชั้น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระตำหนักอากาซากะ (เรือนอากาซากะ) ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมตะวันตก ถัดมาในปี พ.ศ. 2428 มีการยกเลิกระบบไดโจกังโดยใช้เป็นระบบคณะรัฐมนตรีแทน แต่อาคารแห่งนี้ก็ยังใช้เป็นที่ทำการของคณะรัฐมนตรีต่อไป จนกระทั่งพระมหามณเฑียรเมจิ (明治宮殿) ในพระราชวังหลวงสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2431 จึงมีการยกเลิกการใช้งานอาคารนี้ในปีถัดมา ศาลเจ้าคาชิโกโดโกโระ ศาลเจ้าคาชิโกโดโกโระ (賢所) สร้างขึ้นในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2422 (ปีเมจิที่ 12) ตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้ของพระตำหนักอากาซากะ (เรือนอากาซากะ) โดยหลังจากที่จักรพรรดิเมจิทรงย้ายมาประทับ ณ พระราชวังหลวงชั่วคราวอากาซากะ จึงจำเป็นต้องมีการอัญเชิญวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของเทพีอามาเตราซุและพระฉายยาตะโนะคางามิ (八咫鏡) จากศาลเจ้าคาชิโกโดโกโระเดิม ณ ปราสาทหลวง (皇城) (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) มาประดิษฐาน ณ ที่แห่งนี้ด้วย เพื่อให้จักรพรรดิเมจิทรงประกอบพิธีต่าง ๆ ได้อย่างสะดวก เรือนรับรอง เรือนรับรอง (御会食所) สร้างขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2424 (ปีเมจิที่ 14) ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระตำหนักอากาซากะ (เรือนอากาซากะ) เพื่อใช้สำหรับรับรองแขกทางการทูตระหว่างที่จักรพรรดิเมจิประทับอยู่ในพระราชวังหลวงชั่วคราวอากาซากะ เนื่องจากตัวเรือนอากาซากะเดิมมีพื้นที่น้อยจึงไม่สะดวกในการใช้ต้อนรับแขก ถัดมาได้มีการย้ายอาคารที่ตั้งทั้งหมดสองครั้งในปี พ.ศ. 2451 (ปีเมจิที่ 41) และ พ.ศ. 2461 (ปีไทโชที่ 7) ตามลำดับ ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ สวนด้านนอกของศาลเจ้าเมจิ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว โดยใช้ชื่อว่า "หออนุสรณ์เมจิ" (明治記念館) ตัวเรือนรับรองเป็นอาคารไม้ชั้นเดียว แบ่งออกเป็นสองห้องหลัก ขนาดประมาณ 175 และ 88 ตารางเมตร หลังคามุงด้วยกระเบื้อง ก่อสร้างโดยสำนักทากูมิ (内匠寮) หรือสำนักช่างหลวง ออกแบบโดยคิโกะ คิโยโยชิ ทายาทตระกูลช่างไม้ที่ก่อสร้างและดูแลรักษาพระราชวังหลวงมาหลายชั่วอายุคน ภายนอกตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมราชสำนักญี่ปุ่น ภายในตกแต่งโดยสถาปัตยกรรมโชอิน-ซูกูริ (書院造) เช่น เพดานโกเท็นโจ (格天井) ที่ทำจากไม้ฮิโนกิลายตรง (檜柾目), ประตูบานเลื่อนไม้ไมราโดะ (舞良戸) เคลือบแล็กเกอร์สีดำ, มีคานไม้ยาวที่ด้านบนของผนัง (蟻壁長押) แต่มีการผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันตกเข้าไป เช่น ปูพื้นด้วยพรม, ประตูบานเลื่อนกระจก, เตาผิงกรอบไม้ลงรักสีดำ, โคมไฟระย้า เป็นต้น อีกทั้งตัวเรือนมีการสร้างทางเดินเชื่อมเข้ากับตัวเรือนอากาซากะเดิม ห้องใหญ่ของเรือนรับรองมีการประดับด้วยภาพวาดดอกไม้และนก ส่วนห้องเล็กประดับด้วยภาพวาดภูเขา, น้ำ, เครื่องดนตรี และคน ถัดมาในปี พ.ศ. 2430 (ปีเมจิที่ 20) ได้มีการปูฟื้นใหม่ให้เป็นไม้ปาร์เกต์ หลังจากก่อสร้างแล้วเสร็จ มีการใช้เรือนแห่งนี้ที่รับรองแขกและจัดงานเลี้ยงทั้งหมด 64 ครั้ง เช่น งานเลี้ยงต้อนรับเจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดลและเจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์แห่งสหราชอาณาจักรในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2424, งานเลี้ยงในวันคล้ายวันพระราชสมภพของจักรพรรดิเมจิในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2424 จนกระทั่งพระมหามณเฑียรเมจิในปราสาทหลวง (ปัจจุบันคือพระราชวังหลวง) สร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2432 อีกทั้งเรือนแห่งนี้ยังเคยถูกใช้เป็นสถานร่างรัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2431 (ปีเมจิที่ 21) อีกด้วย เดือนมกราคม พ.ศ. 2450 (ปีเมจิที่ 40) จักรพรรดิเมจิพระราชทานอาคารแห่งนี้ให้กับนายอิโต ฮิโรบูมิ เพื่อเป็นรางวัลยกย่องจากการเป็นประธานการร่างรัฐธรรมนูญ จึงได้มีการย้ายอาคารแห่งนี้ไปตั้งอยู่ ณ คฤหาสน์ของอิโต ฮิโรบูมิ ที่หมู่บ้านโออิ อำเภอเอบาระ นครโตเกียว (ปัจจุบันอยู่ในเขตชินางาวะ กรุงโตเกียว) ในเดือนเมษายนปีถัดมา โดยใช้ชื่อว่า "อนชิกัง" (恩賜館) ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2461 (ปีไทโชที่ 7) อิโต ฮิโรกูนิ บุตรชายบุญธรรมของเขา ได้มอบอาคารแห่งนี้ให้กับสมาคมศาลเจ้าเมจิ จึงได้มีการย้ายมาตั้ง ณ สวนด้านนอกของศาลเจ้าเมจิ ซึ่งเป็นบริเวณเดียวกันกับที่ตั้งในปัจจุบัน และมีการใช้ชื่ออาคารว่า "หออนุสรณ์รัฐธรรมนูญ" (憲法記念館) ถัดมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2466 อาคารได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต และได้รับการบูรณะกลับคืนมาดังเดิม พ.ศ. 2490 (ปีโชวะที่ 22) อาคารถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "หออนุสรณ์เมจิ" (明治記念館) โดยถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงและงานแต่งงานของประชาชนโดยทั่วไป ภายใต้การบริหารของศาลเจ้าเมจิ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2563 (ปีเรวะที่ 2) อาคารนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมประเภทสิ่งก่อสร้างของกรุงโตเกียว โดยอาคารแห่งนี้ถูกใช้จัดงานแต่งงานรวมแล้วกว่า 230,000 ครั้ง (ข้อมูลเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568) อาคารที่ทำการกระทรวงพระราชวัง อาคารที่ทำการกระทรวงพระราชวัง (宮内省庁舎) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2427 (ปีเมจิที่ 17) เพื่อใช้เป็นที่ทำการของกระทรวงพระราชวังระหว่างที่จักรพรรดิเมจิประทับอยู่ในพระราชวังหลวงชั่วคราวอากาซากะ โดยหลังจากที่พระมหามณเฑียรเมจิ (明治宮殿) ในพระราชวังหลวงสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2431 กระทรวงพระราชวังได้ย้ายที่ทำการตามไปอยู่ในพระราชวังหลวงเช่นกัน (ตั้งอยู่บริเวณเดียวกันกับอาคารสำนักพระราชวังในปัจจุบัน) ถัดมาในปี พ.ศ. 2431 สำนักหอสมุดหลวง (図書寮) ซึ่งเดิมเคยมีที่ทำการอยู่ในอาคารนี้มาก่อนเนื่องจากเป็นสำนักงานในสังกัดกระทรวงพระราชวัง ได้ทำการย้ายที่ทำการกลับมาที่อาคารนี้อีกครั้ง จนกระทั่ง พ.ศ. 2442 สำนักหอสมุดหลวงได้ย้ายที่ทำการไปยังที่ดินหลวงย่านซันเน็นมาจิ (三年町御料地) นครโตเกียว (ปัจจุบันคือย่านคาซูมิงาเซกิ เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว) ถัดมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2454 อาคารแห่งนี้ถูกใช้เป็นสำนักงานคณะชำระเอกสารประวัติศาสตร์สมัยฟื้นฟูเมจิ (維新史料編纂会) ในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ตำหนักบุปผา (พระตำหนักโทงู) ตำหนักบุปผา (花御殿) สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2432 (ปีเมจิที่ 22) เพื่อใช้เป็นที่ประทับของเจ้าชายโยชิฮิโตะ พระราชโอรสพระองค์โตในจักรพรรดิเมจิ โดยพระตำหนักแห่งนี้ถูกทำการรื้อถอนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2441 (ปีเมจิที่ 31) เพื่อทำการก่อสร้างพระตำหนักใหม่ในรูปแบบตะวันตก ตำหนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2432 และได้มีการต่อเติมชานเทียบรถม้าหน้าจั่วโค้งในวันที่ 16 มิถุนายน ถัดมาในวันที่ 3 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เจ้าชายโยชิฮิโตะได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร จึงทำให้มีการเรียกชื่อที่ประทับแห่งนี้ใหม่ว่าพระตำหนักโทงู ตามพระอิสริยยศของพระองค์ อีกทั้งได้มีการก่อสร้างอาคารสองชั้นขึ้นในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งแล้วเสร็จในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2440 เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2441 (ปีเมจิที่ 31) พระตำหนักแห่งนี้และอาคารอื่น ๆ ในบริเวณเดียวกันถูกรื้อถอน เพื่อทำการก่อสร้างพระตำหนักใหม่ในรูปแบบตะวันตก โดยมกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะทรงย้ายไปประทับ ณ พระตำหนักอาโอยามะเป็นการชั่วคราว จนกระทั่งพระตำหนักแห่งใหม่แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2452 (ปัจจุบันคือทำเนียบรับรองพระตำหนักอากาซากะ) อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันยังมีโครงสร้างชานเทียบรถม้าของพระตำหนักแห่งนี้หลงเหลืออยู่ ซึ่งได้มีการย้ายขณะรื้อถอนไปไว้ ณ พระตำหนักทาโมซาวะ (田母沢御用邸) เมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ โดยในยุคโชวะ ตัวหลังคานี้ได้มีการเปลี่ยนรูปแบบการมุงจากไม้โคเกราบูกิ (杮葺) เป็นการมุงด้วยทองแดงและที่ปลายโครงไม้มีการทาด้วยสีขาวชอล์ก (胡粉) คอกม้าหลวงอากาซากะ คอกม้าหลวงอากาซากะ (赤坂分厩) ตั้งอยู่ใกล้กับประตูฝั่งตะวันออกในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นอาคารสองชั้น แต่มีขนาดย่อมกว่าคอกม้าหลวงในพระราชวังหลวง ภายในคอกมีเจ้าหน้าที่ประจำอยู่ 2 - 3 คน เพื่อทำการฝึกการขี่ม้าให้กับมกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะและมกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะ รวมถึงเป็นบริเวณที่ใช้รักษาม้าที่เจ็บป่วย คอกม้านี้ได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2440 (ปีเมจิที่ 30) พระตำหนักโอมิยะ พระตำหนักโอมิยะ (大宮御所) สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของจักรพรรดินีเทเม เคยตั้งอยู่บริเวณเดียวกันกับพระตำหนักเซ็นโตในปัจจุบัน พระตำหนักแห่งนี้ถูกทำลายจากเพลิงไหม้จากการทิ้งระเบิดทางอากาศช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2488 (ปีโชวะที่ 20) เดิมจักรพรรดินีเทเมขณะที่ทรงดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระจักรพรรดินีพระพันปีหลวงซาดาโกะ ทรงประทับอยู่ ณ พระตำหนักอาโอยามะตะวันออก (青山東御所) ในวังอากาซากะ (ปัจจุบันคือเขตพระราชฐานอากาซากะ) หลังจากพระตำหนักโอมิยะแห่งนี้สร้างเสร็จ พระองค์จึงทรงย้ายเข้าไปประทับ ณ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 (ปีโชวะที่ 5) ภายในพระตำหนักประกอบด้วยห้องต่าง ๆ เช่น ห้องโกเอเด็น (御影殿) หรือห้องประดิษฐานพระบรมฉายาลักษณ์จักรพรรดิไทโช ห้องเข้าเฝ้า (謁見所) ห้องเสวยพระกระยาหาร (食堂) ห้องชงชา (茶室) อ้างอิง