Ντάισεν-ιν

Το Ντάισεν-ιν (大仙院) είναι βουδιστικός ναός, που ανήκει στο ναό Νταϊτόκου-τζι, έναν ναό της σχολής Ρινζάι του Ζεν Βουδισμού. Βρίσκεται στο Κιότο. Είναι ένας από τους πέντε πιο σημαντικούς ναούς του Ζεν βουδισμού στο Κιότο. Το όνομά του σημαίνει «Η ακαδημία των Μεγάλων Αθανάτων.» Το Ντάισεν-ιν ιδρύθηκε το 1509 από τον Ζεν ιερέα Κογκάκου Σόκο (古岳宗亘) (1464–1548), και χτίστηκε μεταξύ των ετών 1509 και 1513. Το Ντάισεν-ιν είναι αξιοσημείωτο για τις ζωγραφιές του πάνω σε χάρτινα παραπετάσματα και τον Ιαπωνικό βραχώδη κήπο του (καρέ-σάνσουι). Ο κήπος είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα κήπων ξηρού τοπίου της περιόδου Μουρομάτσι. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού και του κήπου αποδίδονται στον Σόαμι (πέθανε το 1525), έναν μοναχό ζεν, ζωγράφο με μελάνι και οπαδό της αίρεσης του Αμίντα Βούδα. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τη χρήση του αραιωμένου μελανιού για τη δημιουργία ευαίσθητων, λεπτών αποχρώσεων, ομιχλωδών και αιθέριων τοπίων. Το έργο του επηρεάστηκε από τους πίνακες τοπίων με μελάνι της δυναστείας των Σονγκ στην Κίνα. Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Μιγιέκο Μουράσε, το έργο του Σόαμι αντιπροσωπεύει «την ίδια την ουσία της γαλήνης της φύσης, το ιερό ιδανικό όλων των ζεν μοναχών και ζωγράφων μελανιού της περιόδου Μουρομάτσι». Βραχώδης κήπος Παρά όλες τις ερμηνείες που επισυνάπτονταν σε αυτόν τον κήπο στους επόμενους αιώνες, η δημιουργία του δεν σχετιζόταν κυρίως με το θρησκευτικό Ζεν: είναι ένα καλό παράδειγμα τοπίου κινέζικου στυλ, ζωγραφισμένο σε τρεις διαστάσεις. Αν και ο κήπος αποδίδεται στον μοναχό-ζωγράφο Σόαμι, δεν υπάρχει γραπτή απόδειξη ότι ήταν και κηπουρός. Ο Βίμπε Κάουτερτ προτείνει ότι το όνομα "Σόαμι" μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως ευφημισμός για τους κηπουρούς, που ανήκαν στην τάξη των άθικτων καβαραμόνο (kawaramono) και δεν ήταν έμπειροι στον Βουδισμό. Ο κύριος κήπος, σε σχήμα «L», βρίσκεται στα βορειοανατολικά και στραμμένος προς το σόιν, την αίθουσα μελέτης του χότζο, την κατοικία του προϊσταμένου της μονής. Αυτό το τμήμα του κήπου είναι μια στενή λωρίδα πλάτους μόλις 3,7 μέτρων. Περιέχει ένα μικροσκοπικό τοπίο παρόμοιο με μια ζωγραφική τοπίων της δυναστείας των Σονγκ, που αποτελείται από βράχους, που υποδηλώνουν βουνά και έναν καταρράκτη, κομμένους θάμνους και δέντρα, που αντιπροσωπεύουν ένα δάσος και ένα λευκό χαλίκι, που αντιπροσωπεύει ποτάμι. Το «ποτάμι» χωρίζεται σε κλαδιά, ένα από τα οποία ρέει σε μια «Μέση Θάλασσα» από τυλιγμένο λευκό χαλίκι και μερικούς βράχους. Το άλλο ρέει μέσα από μια πύλη σε έναν μεγαλύτερο «Ωκεανό» από λευκό χαλίκι. Στο ποτάμι υπάρχουν πολλές συμβολικές πέτρες. Το ένα μοιάζει με βάρκα, που κινείται με το ρεύμα και το άλλο μοιάζει με το πίσω μέρος μιας χελώνας, που προσπαθεί να κολυμπήσει αντίθετα στο ρεύμα. Ο «Ωκεανός» έχει δύο κωνικούς λόφους από χαλίκι, που υποδηλώνουν βουνά. Η «Μέση Θάλασσα» και η Θάλασσα «Ωκεανός» συνδέονται με ένα άλλο πέρασμα από λευκό χαλίκι δυτικά του κτηρίου. Ο "Ωκεανός" και η "Μέση Θάλασσα" πιστεύεται ότι είναι μεταγενέστερες προσθήκες στον αρχικό κήπο. Οι Αμερικανοί ιστορικοί κήπων Ντέιβιντ και Μιτσίγκο Γιάνγκ προτείνουν ότι ο κήπος μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα μεταφορικό ταξίδι στη ζωή: ο καταρράκτης/ποτάμι/θάλασσα μπορεί να αντιπροσωπεύει τη νεότητα, την ωριμότητα και το γήρας ή την αναζήτηση της σοφίας. Τα βράχια στα «ποτάμια» μπορεί να υποδηλώνουν εμπόδια. Ο «Ωκεανός» στο τέλος του ταξιδιού μπορεί να είναι η επιστροφή στο αιώνιο στο τέλος της ζωής. Η Γαλλίδα συγγραφέας Ντανιέλε Ελισεέφ βλέπει τον κήπο χωρισμένο σε τέσσερις χώρου,ς που αντιπροσωπεύουν τέσσερα θέματα. Το πρώτο είναι ο καταρράκτης, ή η ορμητική αρχή της ζωής. Το δεύτερο είναι η πύλη, που συμβολίζει τα περάσματα της ζωής. Αυτό το θέμα παρουσιάζει την πέτρινη «χελώνα», που παλεύει κατευθυνόμενη ενάντια στο ρεύμα και τη «βάρκα του θησαυρού», που κινείται κατάντη με το ρεύμα. Το τρίτο θέμα είναι η Μέση Θάλασσα. Και το τέταρτο είναι ο Ωκεανός, ο τελικός προορισμός της ηρεμίας και της γαλήνης. Ο Γερμανός συγγραφέας Γκούντερ Νίτσκε δίνει μια παρόμοια εξήγηση. Γράφει ότι ο κήπος είναι «η ζωή του ανθρώπου σε συμβολική μορφή». Το βουνό στην αρχή του κήπου είναι το όρος Χοράι, ο παραδοσιακός τόπος συνάντησης των Οκτώ Αθανάτων στους Ταοϊστικούς θρύλους, που συμβολίζεται με μια καμέλια. Παρατηρεί ότι, στη γωνία του «ωκεανού» στο τέλος του ταξιδιού υπάρχει ένα μόνο «δέντρο του μπόντι», το παραδοσιακό βουδιστικό σύμβολο της συκής κάτω από την οποία κάθισε ο Βούδας όταν έφτασε στη φώτιση. Ο Νίτσκε γράφει ότι η πέτρα-βάρκα του «θησαυρού» αντιπροσωπεύει τη συσσώρευση εμπειρίας κατά τη διάρκεια μιας ενήλικης ζωής και η πέτρα «χελώνα» αντιπροσωπεύει μάταιες προσπάθειες για επιστροφή στη νεότητα. Εικόνες Δείτε επίσης Ιαπωνικός βραχώδης κήπος Ντάισεν-ιν άρθρο στον ιστότοπο https://www.japanese-wiki-corpus.org/shrines/Daisen-in%20Temple.html Παραπομπές Βιβλιογραφία Kuitert, Wybe, (2002). Themes in the History of Japanese Garden Art Hawaii University Press, ( (ISBN 0-8248-2312-5) ) Young, David and Michiko, (2005), The Art of the Japanese Garden, Tuttle Publishing, Βερμόντ και Σιγκαπούρη, ( (ISBN 978-0-8048-3598-5) ) Nitschke, Gunter, (1999) Le Jardin japonais - Angle droit et forme naturelle, εκδότες Taschen, Παρίσι (μετάφραση από τα γερμανικά στα γαλλικά από τον Wolf Fruhtrunk), ( (ISBN 978-3-8228-3034-5) ) Baridon, Michel (1998). Les Jardins- Paysagistes, Jardiniers, Poetes. , Éditions Robert Lafont, Παρίσι, ( (ISBN 2-221-06707-X) ) Murase, Miyeko, (1996), L'Art du Japon, La Pochothḕque, Παρίσι, ( (ISBN 2-253-13054-0) ) Elisseeff, Danielle, (2010), Jardins japonais, Ḗditions Scala, Παρίσι, ( (ISBN 978-2-35988-029-8) )