Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο

Το Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο (ιαπωνικά:北海道大学, Hokkaidō daigaku, συνήθως συντομογραφία Hokudai, 北大) είναι εθνικό πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας. Ιδρύθηκε το 1876 ως Αγροτικό Κολέγιο του Σαπόρο, πριν αναβαθμιστεί σε Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας το 1918. Από το 2004, ανήκει στην Ένωση Εθνικών Πανεπιστημίων της Ιαπωνίας. Το πανεπιστήμιο έχει δύο κύριες πανεπιστημιουπόλεις στο Σαπόρο και στο Χακοντάτε, και οι δύο στο νομό Χοκάιντο. Το 2011, εκπαίδευε περίπου 18.227 φοιτητές, εκ των οποίων 1.340 αλλοδαπούς, και είχε 3.917 άτομα που εργάζονταν σε δραστηριότητες που σχετίζονται με την έρευνα ή τη διδασκαλία. Είναι οργανωμένο σε δώδεκα προπτυχιακές σχολές και δεκαεννέα μεταπτυχιακές Σχολές. Διαθέτει επίσης διάφορες εγκαταστάσεις, όπως νοσοκομείο, υπηρεσία βιβλιοθήκης με σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια τίτλους και μουσείο. Μεταξύ των προσωπικοτήτων που συνδέονται με το πανεπιστήμιο, ένας πρώην φοιτητής του έχει κερδίσει βραβείο Νόμπελ, ένας άλλος υπήρξε διαστημάνθρωπος και τρεις έχουν βραβευτεί με το βραβείο λογοτεχνίας Ακουταγκάβα. Ιστορία Πλαίσιο δημιουργίας Με την έναρξη της περιόδου Μέιτζι στην Ιαπωνία το 1868, η χώρα ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια ανάπτυξης του Χοκάιντο, το οποίο μέχρι τότε ήταν αραιοκατοικημένο. Ο εκσυγχρονισμός της χώρας εκείνη την εποχή απαιτούσε την ανάπτυξη γεωργικών εκτάσεων, ενώ οι εδαφικές διεκδικήσεις της αυτοκρατορικής Ρωσίας στην περιοχή ενθάρρυναν τους Ιάπωνες ηγέτες να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στην περιοχή. Μεταξύ 4 και 5% του κρατικού προϋπολογισμού διατέθηκε για την ανάπτυξη του νησιού τη δεκαετία του 1870. Σε αυτό το πλαίσιο, το 1874 το Καιτακούσι, η κυβερνητική υπηρεσία που ήταν υπεύθυνη για την ανάπτυξη της περιοχής, δημιούργησε μια προσωρινή σχολή στο Τόκιο για την επιλογή και την κατάρτιση μελλοντικών διευθυντών του Τμήματος γεωπονίας, καθώς και για την προετοιμασία της δημιουργίας μιας Σχολής στο Χοκάιντο. Παράλληλα, προσλήφθηκαν ξένοι σύμβουλοι, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, για να εκπαιδεύσουν τους μελλοντικούς σπουδαστές με δυτικές μεθόδους. Κολέγιο Γεωργίας Σαπόρο Το Αγροτικό Κολέγιο Σαπόρο (札幌農學校, Sapporo nōgakkō;) άνοιξε επίσημα τον Αύγουστο του 1876 με μια πρώτη τάξη 24 φοιτητών. Η κυβέρνηση αρχικά περιόρισε τον αριθμό των φοιτητών σε περίπου πενήντα, πριν άρει αυτό το όριο το 1879, και το 1881 σημειώθηκε μια πρώτη αποκορύφωση με 300 φοιτητές. Την ίδια χρονιά, ο αυτοκράτορας επισκέφθηκε το σχολείο στο πλαίσιο περιοδείας του στο νησί. Το κολέγιο διοικούνταν από το Καϊτακούσι μέχρι τη διάλυσή του το 1882, το οποίο παρείχε μια φυσική διέξοδο για τους αποφοίτους του. Τα επόμενα χρόνια ήταν πιο δύσκολα για το Κολέγιο, καθώς η διαχείρισή του περνούσε από τη μια διοίκηση στην άλλη και απειλήθηκε αρκετές φορές με κλείσιμο. Μόλις το 1901 ο αριθμός των φοιτητών επανήλθε στα επίπεδα του 1881. Κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, η Σχολή είχε αρκετούς ξένους συμβούλους στο διδακτικό της προσωπικό, μεταξύ των οποίων αρκετοί που συνδέονταν με το Γεωπονικό Κολέγιο της Μασαχουσέτης, όπως ο Γουίλιαμ Σμιθ Κλαρκ και ο Γουίλιαμ Πεν Μπρουκς. Οι τελευταίοι ξένοι καθηγητές δίδαξαν εκεί μέχρι το 1893 , ενώ εισήχθησαν νέες γεωπονικές τεχνικές και μηχανήματα . Το Κολέγιο συνέχισε να αναπτύσσεται υλικά. Αρκετά κτίρια, όπως ο σημερινός πύργος ρολογιού του Σαπόρο που άνοιξε το 1878, κατασκευάστηκαν από το Κολέγιο στο κέντρο της πόλης. Μεταξύ του 1899 και του 1903, μεταφέρθηκε επίσης από την αρχική του θέση, μεταξύ του σημερινού σταθμού Σαπόρο και του πάρκου Οντόρι, στη σημερινή του πανεπιστημιούπολη βόρεια του σταθμού, όπου είχε τότε τα πειραματικά του χωράφια. Ανάπτυξη ως πανεπιστήμιο Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1890, στο Σαπόρο άρχισε να αναπτύσσεται η ιδέα της επέκτασης των δραστηριοτήτων του κολεγίου πέρα από τη γεωπονία. Στόχος ήταν η παροχή εκπαίδευσης στη νομική και τη λογοτεχνία σε μια εποχή που το κράτος επένδυε στη δημιουργία ενός συστήματος αυτοκρατορικών πανεπιστημίων. Όταν άνοιξε το Πανεπιστήμιο του Τοχόκου το 1907, το κολέγιο ενσωματώθηκε ως ένα από τα συστατικά του μέρη, επιτρέποντάς του να επεκτείνει τα μαθήματά του και να συμπεριλάβει τη δασοκομία, την αλιεία και τη μηχανική. Μετά από αυτή την πρώτη πανεπιστημιακή αναγνώριση, ξεκίνησε μια εκστρατεία στον τοπικό Τύπο για την αυτονομία του κολεγίου του Σαπόρο με στόχο να γίνει πλήρες πανεπιστήμιο. Η συμβολική ημερομηνία του 1918, που σηματοδοτούσε την πεντηκοστή επέτειο του ιδρύματος, χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει το αίτημα αυτό, και το κολέγιο πέτυχε την προώθηση αυτή. Την 1η Απριλίου 1918, κατά συνέπεια, έγινε το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο (北海道帝國大學, Hokkaidō teikoku daigaku;). Νέες Πανεπιστημιακές Σχολές άνοιξε το ίδρυμα τις επόμενες δεκαετίες: το 1919 άνοιξε η Ιατρική Σχολή, το 1924 ακολούθησε η Πολυτεχνική Σχολή και το 1930 η Σχολή Θετικών Επιστημών. Μια Σχολή Νομικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών άνοιξε το 1947. Νέες εγκαταστάσεις δημιουργήθηκαν επίσης εκείνη την περίοδο, όπως το πανεπιστημιακό νοσοκομείο, το οποίο άνοιξε το 192011, και η πανεπιστημιούπολη Χακοντάτε, η οποία άνοιξε το 1935. Τέλος, την εποχή αυτή άνοιξαν και οι πρώτες ερευνητικές εγκαταστάσεις, όπως το Ινστιτούτο Χαμηλών Θερμοκρασιών, το οποίο άνοιξε το 1941. Η μεταπολεμική περίοδος Μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ιαπωνικό πανεπιστημιακό σύστημα αναδιαρθρώθηκε από τους Αμερικανούς κατακτητές. Το 1947, το πανεπιστήμιο πήρε το σημερινό του όνομα Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο (北海道大学, Hokkaidō daigaku;). Τον Μάιο του 1949, ένας εκπαιδευτικός νόμος αναμόρφωσε το ιαπωνικό πανεπιστημιακό σύστημα. Η διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών αυξήθηκε από τρία σε τέσσερα χρόνια και ο αριθμός των προπτυχιακών σχολών αυξήθηκε σε επτά. Ο δεύτερος και ο τρίτος κύκλος μεταρρυθμίστηκαν επίσης το 1953 και διαρθρώθηκαν γύρω από εννέα μεταπτυχιακές Σχολές. Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, όπως και στην υπόλοιπη χώρα, οι δραστηριότητες στην πανεπιστημιούπολη διαταράχθηκαν από ακροαριστερά φοιτητικά κινήματα. Εκτός από τα παραδοσιακά παράπονα της εποχής, υπήρχαν και πιο τοπικά ζητήματα, όπως η παρουσία μιας αμερικανικής στρατιωτικής βάσης στην κοντινή πόλη Τσιτόσε και τα αιτήματα του λαού Αϊνού. Αυτό περιέπλεξε επίσης τη δημιουργία συνεργασιών με αμερικανικά πανεπιστήμια. Το πανεπιστήμιο διεύρυνε την ερευνητική του ικανότητα με το άνοιγμα νέων ερευνητικών εργαστηρίων, κυρίως μεταξύ των τελών της δεκαετίας του 1970 και των μέσων της δεκαετίας του 1980, και ταυτόχρονα διαφοροποίησε τα μεταπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα. Ένα νέο κύμα ανάπτυξης ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με το Υπουργείο Παιδείας να επενδύει στη δημιουργία μεταπτυχιακών τμημάτων και επαγγελματικών σχολών. Το 2004, βάσει ενός νέου νόμου που ίσχυε για όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, το ίδρυμα έγινε εθνική πανεπιστημιακή εταιρεία. Παρά την αλλαγή αυτή, η οποία αύξησε την αυτονομία του, ιδίως σε οικονομικό επίπεδο, το Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο εξακολουθεί να ελέγχεται εν μέρει από το Υπουργείο Παιδείας. Κατά την ίδια δεκαετία, οι μεταπτυχιακές σχολές και οι ερευνητικές εγκαταστάσεις γνώρισαν μια νέα φάση ανάπτυξης. Κατάλογος προέδρων Τμήματα Το πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε προπτυχιακές σχολές (学部;), οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη διδασκαλία και την έρευνα των προπτυχιακών φοιτητών- μεταπτυχιακές σχολές (研究科, kenkyūka;), γνωστές και ως μεταπτυχιακές σχολές, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές- και ερευνητικά ινστιτούτα, τα οποία είναι υπεύθυνα για κάποια έρευνα. Το πανεπιστήμιο διαθέτει επίσης ορισμένες κοινές υπηρεσίες που συγκεντρώνουν ορισμένες από τις διεπιστημονικές δραστηριότητες του ιδρύματος. Στοιχεία διδασκαλίας Το πανεπιστήμιο διαθέτει δώδεκα προπτυχιακές σχολές (学部, gakubu;) στις οποίες το 2011 ήταν εγγεγραμμένοι 11.712 φοιτητές. Οι τομείς εξειδίκευσης καθεμιάς από αυτές τις σχολές είναι: λογοτεχνία, εκπαίδευση, νομική, οικονομία, ιατρική, οδοντιατρική, φαρμακευτικές επιστήμες, μηχανική, θετικές επιστήμες, κτηνιατρική, επιστήμες αλιείας και γεωπονία. Υπάρχουν επίσης 19 μεταπτυχιακές σχολές (研究科, kenkyūka;)18 με 6.468 εγγεγραμμένους φοιτητές το 2011. Οι τομείς ειδίκευσης του καθενός από αυτούς είναι: λογοτεχνία, εκπαίδευση, δίκαιο, οικονομία, ιατρική, οδοντιατρική, κτηνιατρική, διεθνής επικοινωνία και μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιστήμη της πληροφορίας και της επικοινωνίας, επιστήμη της αλιείας, περιβαλλοντικές επιστήμες, θετικές επιστήμες, φαρμακευτική, γεωργία, επιστήμες της ζωής, δημόσια διοίκηση, επιστήμη και τεχνολογία, μηχανική και χημεία. Τμήματα έρευνας Τρία ερευνητικά ινστιτούτα διοικούνται από το πανεπιστήμιο, και συγκεκριμένα το Ερευνητικό Κέντρο Χαμηλών Θερμοκρασιών, το Ερευνητικό Ινστιτούτο Ηλεκτρονικών Επιστημών και το Ινστιτούτο Γενετικής Μηχανικής, με το τελευταίο να διαρθρώνεται σε δύο τμήματα. Άλλα 25 ερευνητικά ινστιτούτα υπάγονται σε σχολές ή άλλα πανεπιστημιακά τμήματα. Σε αυτά περιλαμβάνονται το ερευνητικό κέντρο τουρισμού, το κέντρο γλωσσών, το ερευνητικό κέντρο πολιτισμού του Αϊνού, το πειραματικό ερευνητικό κέντρο κοινωνικών επιστημών, το ερευνητικό ινστιτούτο νομικών και πολιτικών επιστημών, το κέντρο νανοεπιστημών και εμβιομηχανικής, το κέντρο βιώσιμης ανάπτυξης, το κέντρο επιστήμης και τεχνολογίας τοπολογίας, το κέντρο επιστημών υγείας, το ερευνητικό κέντρο μετάφρασης, το ερευνητικό κέντρο κατάλυσης, το ερευνητικό κέντρο σλαβικών πολιτισμών, το κέντρο επιστημών της πληροφορίας, το ερευνητικό κέντρο ισοτόπων, το ερευνητικό κέντρο για τη μελέτη του περιβάλλοντος και το ερευνητικό κέντρο για τη μελέτη του περιβάλλοντος, το κέντρο πληροφορικής, το κέντρο έρευνας ισοτόπων, το κέντρο έρευνας κβαντικών ηλεκτρονικών, το κέντρο βόρειας βιόσφαιρας, το κέντρο έρευνας εγκεφάλου, το κέντρο έρευνας ζωονόσων, το κέντρο εφαρμοσμένων μαθηματικών, το κέντρο υγείας, το κέντρο κτηνιατρικής έρευνας, το κέντρο υγείας-περιβάλλοντος, καθώς και τρία άλλα εργαστήρια, ένα που συνδέεται με το μουσείο, ένα άλλο με το πανεπιστημιακό νοσοκομείο και ένα άλλο με τα πανεπιστημιακά αρχεία. Κοινά τμήματα Νοσοκομείο Το πανεπιστήμιο διαθέτει διδακτικό νοσοκομείο από το 1921, το οποίο συνεργάζεται με τις σχολές ιατρικής, οδοντιατρικής και φαρμακευτικής από την ίδρυσή του. Το νοσοκομείο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της κεντρικής πανεπιστημιούπολης του πανεπιστημίου και υπέστη την τελευταία μεγάλη επέκτασή του το 1993. Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο διέθετε συνολικά 946 κλίνες το 2010, οι οποίες κατανέμονται εν μέρει μεταξύ των δύο τμημάτων του, της ιατρικής και της οδοντιατρικής. Ο τομέας της Ιατρικής διαθέτει 910 κλίνες στα 33 τμήματά του, καθένα από τα οποία ειδικεύεται σε διαφορετικό τομέα της ιατρικής, και το ίδιο έτος περιέθαλψε 584.000 εξωτερικούς ασθενείς και 288.000 εσωτερικούς ασθενείς. Ο οδοντολογικός τομέας διαθέτει 26 κλίνες για τα πέντε τμήματά του και περιέθαλψε 175.000 εξωτερικούς ασθενείς και 8.400 εσωτερικούς ασθενείς το ίδιο έτος. Βιβλιοθήκες Η διαχείριση των αποθεμάτων του πανεπιστημίου γίνεται από ένα κοινό σύστημα που περιλαμβάνει μια κεντρική βιβλιοθήκη και το παράρτημα της, καθώς και άλλες βιβλιοθήκες που υπάγονται σε σχολές, σχολεία και ερευνητικά ινστιτούτα. Το 2012, οι συλλογές της ανέρχονταν σε κάτι λιγότερο από τέσσερα εκατομμύρια τεκμήρια, εκ των οποίων κάτι λιγότερο από το ήμισυ ήταν σε άλλες γλώσσες εκτός της ιαπωνικής. Η πρώτη βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1876. Η κεντρική βιβλιοθήκη βρίσκεται στην πανεπιστημιούπολη του Σαπόρο, με ένα παράρτημα στα βόρεια. Η συλλογή της αποτελείται από 1.649.551 βιβλία και το παράρτημά της από 329.591 βιβλία. Οι άλλες βιβλιοθήκες διαθέτουν συνολικά 1.816.158 βιβλία. Οι βιβλιοθήκες διαθέτουν διάφορες ειδικές συλλογές, συμπεριλαμβανομένης μιας ειδικής συλλογής για την Αρκτική. Μουσείο Το 1996, το πανεπιστήμιο δημιούργησε ένα Μουσείο στην πανεπιστημιούπολη του Σαπόρο, συγκεντρώνοντας τα κεφάλαια που συγκεντρώθηκαν του πανεπιστημίου από το 1876. Στεγάζεται στις πρώην εγκαταστάσεις της Σχολής Θετικών Επιστημών, που κτίστηκε το 1929 σε νεογοτθικό ρυθμό. Το Μουσείο διαθέτει μια συλλογή περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων αντικειμένων, τα οποία χωρίζονται σε διάφορες συλλογές. Το 2011 διέθετε 400.000 φυτά, 170.000 μύκητες, 140.000 δείγματα φύλλων, δύο εκατομμύρια έντομα, 190.000 δείγματα ψαριών, 2.425 ασπόνδυλα, 20.000 παλαιοντολογικά δείγματα και 71.350 ορυκτολογικά δείγματα. Το Μουσείο χρησιμοποιεί τις συλλογές του για σκοπούς έρευνας, εκπαίδευσης και κατάρτισης, καθώς και για εκθέσεις. Οι δραστηριότητες αυτές επικεντρώνονται στη γεωγραφική περιοχή του Χοκάιντο, δηλαδή την Ευρασία, τη Θάλασσα του Οχότσκ και τον Αρκτικό Κύκλο. Βοτανικός κήπος Ένας βοτανικός κήπος δημιουργήθηκε το 1886 με πρωτοβουλία του Μιγιάμπε Κίνγκο, καθηγητή του πανεπιστημίου, ο οποίος είχε προηγουμένως σπουδάσει εκεί και στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, χρησιμοποιώντας θερμοκήπια που άνοιξε το πανεπιστήμιο το 1876. Ανοίγει από τους πρώην χώρους του Κάιτακούσι που βρίσκονται στο κέντρο του Σαπόρο, στα μισά του δρόμου μεταξύ της σημερινής πανεπιστημιούπολης του πανεπιστημίου και του πάρκου Oντόρι. Το συγκρότημα καλύπτει περίπου 14 εκτάρια και περιλαμβάνει διάφορες περιοχές όπως κήπους αναψυχής ή βοτανικούς κήπους, συμπεριλαμβανομένου ενός αλπικού κήπου, καθώς και ένα δάσος, απομεινάρι εκείνου που κάλυπτε την πεδιάδα Ισικάουα πριν από τη δημιουργία του Σαπόρο, και μουσεία που διατηρούν αντικείμενα Αίνου ή αρχαιολογικά κατάλοιπα από την περιοχή της περιόδου Τζομόν. Χρησιμοποιείται για τις δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης του πανεπιστημίου, αλλά είναι επίσης ανοικτό σε άτομα εκτός του πανεπιστημίου, όπως σχολικές ομάδες. Προσωπικότητες που συνδέονται με το πανεπιστήμιο Καθηγητές Ο Ακίρα Σουζούκι, βραβείο Νόμπελ Χημείας 2010, φοιτητής και στη συνέχεια ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Χοκάιντο. Βλέπε κατηγορία: Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χοκάιντο. Το πανεπιστήμιο είχε αρκετούς ξένους συμβούλους στο διδακτικό προσωπικό του στα πρώτα του χρόνια, όπως ο Γουίλιαμ Σμιθ Κλαρκ και ο Γουίλιαμ Πεν Μπρουκς. Στον επιστημονικό τομέα, ο κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Χημείας το 2010, ο Ακίρα Σουζούκι, δίδαξε εκεί αφού υπήρξε φοιτητής- Επίσης, σε πέντε από τους καθηγητές του πανεπιστημίου έχει απονεμηθεί από την ιαπωνική κυβέρνηση ο τίτλος των Προσωπικοτήτων Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος και σε άλλους δύο ο τίτλος του Τάγματος Πολιτισμού. Φοιτητές Το πανεπιστήμιο συγκαταλέγει μεταξύ των αποφοίτων του μια σειρά από κορυφαίες προσωπικότητες στον επιστημονικό τομέα: Ο αστροναύτης Μαμόρου Μοχρί σπούδασε σε αυτό το πανεπιστήμιο, όπως και ο βραβευμένος με Νόμπελ Χημείας το 2010 Ακίρα Σουζούκι και ο πρώτος Ιάπωνας χειρουργός μεταμόσχευσης καρδιάς, ο Τζούρο Γουάντα. Στις τέχνες, φοιτητές έχουν βραβευτεί με το Βραβείο λογοτεχνίας Ακουταγκάβα, μεταξύ των οποίων ο Γιοσινόρι Γιάγκι το 1944, η Γιούρικο Κάτο το 1982 και η Ακίκο Ακαζόμε το 2010. Το 2011, 6 από τα 722 μέλη του ιαπωνικού κοινοβουλίου προέρχονταν από το πανεπιστήμιο, κατατάσσοντάς το στην 16η θέση σε εθνικό επίπεδο. Δείτε επίσης Πανεπιστήμιο του Τοχόκου Πανεπιστήμιο του Κιούσου Πανεπιστήμιο της Ναγκόγια Πανεπιστήμιο της Οσάκα Πανεπιστήμιο του Τόκιο Πανεπιστήμιο του Κιότο Πανεπιστήμιο της Χιροσίμα Βιβλιογραφία Maki, John McGilvrey (2002). A Yankee in Hokkaido: The Life of William Smith Clark. Lexington Books. ISBN 978-0-7391-0417-0. Irish, Ann B. (21 Οκτωβρίου 2009). Hokkaido: A History of Ethnic Transition and Development on Japan's Northern Island. McFarland. ISBN 978-0-7864-5465-5. Shanker, Tiwary, Uma (30 Απριλίου 2012). Speech, Image, and Language Processing for Human Computer Interaction: Multi-Modal Advancements: Multi-Modal Advancements. IGI Global. ISBN 978-1-4666-0955-6. Kubota, Shoji· Tsuchiya, Yoshiteru (25 Φεβρουαρίου 2010). Water Quality and Standards - Volume II. EOLSS Publications. ISBN 978-1-84826-031-3. Horikawa, Saburo (31 Μαΐου 2021). Why Place Matters: A Sociological Study of the Historic Preservation Movement in Otaru, Japan, 1965–2017. Springer Nature. ISBN 978-3-030-71600-4. Παραπομπές (στα Japanese)数学セミナー. February 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-01-26. https://web.archive.org/web/20130126070127/http://www.nippyo.co.jp/blog_susemi/archives/128.html. Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πανεπιστήμιο Χοκάιντο, επίσημος δικτυακός τόπος Hokkaido University Library Αρχειοθετήθηκε 2024-09-02 στο Wayback Machine. Hokkaido University International Students Association (HUISA) Sapporo