تمپیو ولتیانو

تمپیو ولتیانو (معبد ولتا) موزه‌ای در شهر کومو، لمباردی، ایتالیا است که به دانشمند الساندرو ولتا (۱۷۴۵–۱۸۲۷) اختصاص داده شده است. ولتا، فیزیکدان پرکاری که به خاطر اختراع اولین باتری الکتریکی (پیل ولتایی) مشهور است، در کومو متولد شد و بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند و اولین کرسی استادی خود را از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۹ در مدرسه سلطنتی کومو داشت و سرانجام در سال ۱۸۱۹ به این شهر بازنشسته شد. این موزه که به سبک نئوکلاسیک طراحی شده است، در ساحل دریاچه کومو قرار دارد و مجموعه‌ای از ابزارهای علمی اصلی مورد استفاده ولتا را در کنار آثار شخصی و افتخارات او در خود جای داده است. تاریخچه ایده ایجاد یک موزه دائمی که به میراث علمی ولتا اختصاص داده شده باشد، پس از آتش‌سوزی ویرانگر در سال ۱۸۹۹ که یک نمایشگاه موقت بزرگ را که به مناسبت صدمین سالگرد اختراع پیل ولتایی در کومو برپا شده بود، نابود کرد، مطرح شد. بسیاری از ابزارها و اسناد اصلی در آتش از بین رفتند و نیاز به مکانی امن برای حفظ آثار باقی مانده را برجسته کردند. این پروژه با نزدیک شدن به صدمین سالگرد مرگ ولتا (۱۹۲۷) شتاب بیشتری گرفت. بودجه سخاوتمندانه‌ای توسط فرانچسکو سوماینی، صنعتگر پنبه و سناتور، که این ساختمان را به عنوان هدیه‌ای به شهر سفارش داده بود، تأمین شد. معمار منتخب، فدریکو فریگریو بود که به خاطر کارهایش در مرمت بناهای تاریخی در منطقه کومو شناخته می‌شود. ساخت و ساز در سال ۱۹۲۵ آغاز شد و ساختمان در سال ۱۹۲۷ تکمیل شد، اگرچه افتتاح رسمی آن در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۸ انجام شد. این ساختمان در اواسط قرن بیستم بر اثر سیل آسیب دید، اما تحت عملیات مرمت بعدی قرار گرفت. این بنا همچنان یک بنای تاریخی کلیدی در ساحل دریاچه کومو است و به عنوان بخشی از شبکه موزه‌های شهری شهر (موزه‌های مدنی کومو اداره می‌شود). معماری تمپیو ولتیانو که توسط فدریکو فریگریو طراحی شده است، نمونه‌ای برجسته از معماری نئوکلاسیک است که مستقیماً از پانتئون رم الهام گرفته است. این بنا دارای یک پایه مربعی شکل به عرض تقریبی ۲۶ متر است که بر فراز آن یک تالار دایره‌ای بزرگ با گنبدی بلند قرار دارد و ارتفاع کلی آن تقریباً به ۲۶ متر می‌رسد. نمای بیرونی آن دارای ستون‌های باشکوه قرنتی و مجسمه‌هایی است که نمایانگر علم و ایمان هستند. فضای داخلی شامل یک سالن دایره‌ای بزرگ با قطر حدود ۱۲ متر است که با نور طبیعی از روزنه‌های گنبد و پنجره‌های بزرگ روشن می‌شود. یک گالری فوقانی که توسط ستون‌ها پشتیبانی می‌شود، در اطراف محیط سالن امتداد دارد. کف با موزاییک تزئین شده است. این ساختمان عمدتاً از بتن مسلح ساخته شده و از بیرون با سنگ کارست پوشیده شده است. فریگریو این ساختمان را نه تنها به عنوان یک موزه، بلکه به عنوان یک «معبد» سکولار اختصاص داده شده به ولتا و تجلیل از دستاوردهای علمی در نظر داشت. مجموعه این موزه به‌طور خاص برای نگهداری ابزار و اسناد اصلی متعلق به الساندرو ولتا که از آتش‌سوزی سال ۱۸۹۹ جان سالم به در بردند، در کنار کپی‌هایی از ابزارهای از دست رفته، تأسیس شد. نمایشگاه‌های اصلی به ترتیب زمانی و موضوعی در ویترین‌هایی در طبقه همکف سالن مرکزی بزرگ چیده شده‌اند. این ویترین‌ها آزمایش‌ها و اختراعات کلیدی ولتا را در زمینه‌های مختلف به نمایش می‌گذارند: دستگاه‌های الکتریکی اولیه: شامل نسخه‌های مختلف پیل ولتایی پیشگامانه او (اولین باتری الکتریکی)، خازن‌ها، شیشه‌های لیدن، الکتروفوری و الکترومترها و الکتروسکوپ‌های حساس که برای تشخیص و اندازه‌گیری بار الکتریکی استفاده می‌شدند. تجهیزات مطالعات گاز: دستگاه‌هایی که ولتا در مطالعات خود در مورد گازها، به ویژه متان (که او کشف کرد)، مانند اودیومتر، تپانچه برقی و لامپی که بر اساس احتراق هیدروژن ساخته شده بود، استفاده می‌کرد. گالری بالایی، لوازم شخصی، افتخارات و جوایز ولتا، از جمله مدال‌ها، نشان‌های اهدایی از سوی حاکمانی مانند ناپلئون بناپارت و نشریاتی که جزئیات آثار او را شرح می‌دهند، را در خود جای داده است. منابع