ایزولا پولوزه

جزیره ایزولا پولوزه یا جزیره پولوزه ، جزیره‌ای در بخش جنوب شرقی دریاچه تراسیمنو، است که در کنار ایزولا ماجیوره و ایزولا مینوره در منطقه اومبریای ایتالیا واقع شده است. این جزیره با مساحت تقریبی ۷۰ هکتار (۱۷۳ جریب)، بزرگترین جزیره در میان سه جزیره این دریاچه است. این جزیره اکنون بخشی از استان پروجای ایتالیا است و به عنوان پارک علمی- آموزشی شناخته می‌شود. این پارک بخشی از پارک منطقه‌ای تراسیمنو است. این جزیره را کاستیلیونه دل لاگو اداره می‌کند. تاریخچه در دوران باستان، اتروسک‌ها و رومی‌ها به این جزیره سر می‌زدند. در قرون وسطی، ساکنان جزیره تحت حکومت پروجا بودند. در آن دوره، چند کلیسا و یک قلعه در این جزیره ساخته شد. کشیشانی از فرقه‌های بندیکتین و دومینیکن هم در دوره‌های مختلف تاریخ در این جزیره حضور داشتند. این موضوع به اهمیت فرهنگی و مذهبی این جزیره افزوده است. از سال ۱۸۴۱، جزیره پولوزه به مالکیت خصوصی درآمد و عمدتاً به عنوان منطقه شکار مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، بیاجو بیاجوتی ساخت ساختمان‌ها و جاده‌های مختلف را آغاز کرد و در کنار آن درختان زیتون متعددی را در سراسر جزیره کاشت. در سال ۱۹۷۳، استان پروجا به اهمیت این جزیره پی برد و برای حفاظت و نگهداری جزیره دست به کار شد. در سال ۱۹۷۴، جزیره پولوزه رسماً به عنوان واحه حفاظت از حیات وحش اعلام شد و بر اهمیت اکولوژیکی و تعهد آن به حفاظت از زیستگاه طبیعی‌اش تأکید شد. منظره شمال جزیره پولوزه پوشیده از جنگل‌های بلوط است، از جمله گیاهان بومی مدیترانه مانند درختان هلم و زبان گنجشک. در جنگل‌های پایین‌تر، درختانی مانند گل رز ، برگ بو ، بلوط سبز و برگ نو یافت می‌شوند. منطقه جنوبی پوشیده از درختان زیتون چند صد ساله است. بیشه وسیعی از نیزار که از شرق به جنوب امتداد دارد، منطقه مرطوب را تعریف می‌کند. مسیرهای پیاده‌روی و فضای داخلی جزیره با پرچین‌های رزماری و انار مشخص می‌شوند، در حالی که گیاهان و درختان زینتی در همه جای چمنزارها یافت می‌شوند. این جزیره میزبان جانوران متنوعی از جمله روباه ، سمور ، خرگوش و طیف گسترده‌ای از پرندگان، به ویژه چنگر ، اردک و حواصیل است. بناهای تاریخی از جمله بناهای تاریخی قابل توجه پولوزه کلیسای سنت جولیانو و سنت سکوندو، صومعه سنت آنتونی متعلق به خانواده اولیوتانس و قلعه قرون وسطایی هستند. باغ گیاهان آبزی را سال ۱۹۵۹ پیترو پورسینای معمار به سفارش کنت جانینو سیتریو ساخته شد. قلعه نزدیک به پایان قرن چهاردهم، درگیری‌های مختلف برای تسلط بر قلمرو توسط ساکنان جزیره منجر به خسارات قابل توجهی به جزیره و تخریب بیشتر قایق‌ها و تجهیزات ماهیگیری جزیره شد. این امر منجر به متروکه شدن تقریباً کامل زبان لهستانی شد. در قرن پانزدهم، گروه کوچکی از ساکنان تصمیم گرفتند برای دفاع از خود و گروه کوچکی از راهبان اولیتان که در آنجا ساکن بودند، قلعه‌ای در جزیره بسازند. این قلعه شامل پنج برج بود. این پنج برج با یک گذرگاه و یک برج ششم که در گذشته دسترسی مستقیم به دریاچه را فراهم می‌کرد، به هم متصل می‌شدند. این قلعه صرفاً به عنوان دفاعی برای مردم ساخته شده بود و ساختار سنتی یک اقامتگاه اشرافی را نداشت. با این حال، برای مدت کوتاهی، قبل از اشغال توسط دوک‌نشین بزرگ توسکانی در سال ۱۶۴۳، این قلعه به مقر فرماندار دریاچه تبدیل شد. این قلعه عمدتاً به عنوان یک پادگان نظامی و پناهگاه برای دفاع از همان جمعیت ساکنان و راهبان اولیتان که در جزیره مستقر بودند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. این قلعه به طور قابل توجهی با استفاده از ماکیکولاسیون‌هایی ساخته شده بود که برای دفاع در برابر مهاجمان استفاده می‌شد. در قرن هفدهم، این جزیره وارد مرحله‌ای از زوال شد: مالاریا و آب و هوای مرطوب، باعث شدند راهبان اولیوتی حتی قبل از اشغال جزیره از سوی دوک‌نشین بزرگ توسکانی، صومعه سنت آنتونی را ترک کنند. این امر باعث شد قلعه به تدریج فرو بپاشد و در پی آن سازه‌های متعددی تخریب شدند. پس از آن جزیره پولوزه که در آن زمان تعداد کمی از افراد ساکن داشت، به دست خانواده‌های اشرافی مختلف افتاد. پس از چندین تغییر مالکیت از طریق خانواده‌های مهم مختلف در قرن نوزدهم، فرقه کامالدولیسی قلعه را به کنت وینچنزو پیانچیانی از اسپولتو فروخت. این کنت در جزیره منطقه شکاری با قرقاول و خرگوش ایجاد کرد و مهمانی‌های شکاری را با حضور همه اشراف اومبریا و رومی ترتیب می‌داد. باغ در سال ۱۹۵۹، معمار منظر ایتالیایی، پیترو پورسینای باغ جزیره پولوزه را به دستور کنت جیانینو سیتریو طراحی مجدد جامع کرد. پروژه پورسینای شامل بازسازی اساسی ویژگی‌های مختلف، از جمله سکوی فرود، زمین تنیس و یک استخر شنا که از یک معدن ماسه‌سنگ متروکه تراشیده شده بود، بود. سکوی فرود که با یک اسکله چوبی به شکل نعل اسب مشخص می‌شود، اکنون شامل ردیف‌هایی از درختان بید است که تا لبه آب امتداد یافته و جایگزین باغچه‌های گل سابق شده‌اند و یک باغ گیاهان دارویی به عنوان بخشی از طرح جدید بخش‌بندی شده، به آن اضافه شده است. معدن ماسه‌سنگ متروکه به باغی از گیاهان آبزی تبدیل شد که دارای یک حوضچه طبیعی مناسب برای شنا با عمق تا ۵.۳۰ متر است. طراحی پورسینای شامل مجموعه‌ای از "نیمف‌ها"ی به هم پیوسته در اطراف حوضچه بود که هر کدام میزبان گیاهان آبزی بومی و غیربومی منتخب بودند. پورسینای توجه ویژه‌ای به ایجاد حس پیوستگی با دریاچه تراسیمنو برای کسانی که در استخر غوطه‌ور شده بودند، داشت. چمنزار اطراف استخر و نیمف‌ها دارای درختان زیتون و تخته سنگ‌های بزرگی از معدن سابق است که به طور استراتژیک به عنوان "قفسه‌های خشک‌کن" برای آفتاب گرفتن استفاده می‌شوند. پورسینای همچنین گیاهان معمول آب و هوای مدیترانه‌ای مانند مورد ، درختان توت فرنگی ، آویشن و اسطوخودوس را در آن گنجاند. از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به رختکن‌ها و تأسیسات تصفیه آب اشاره کرد که به طور نامحسوس در زیر خاکریز قرار گرفته‌اند و از طریق یک مسیر ماسه‌سنگی قابل دسترسی هستند. در ابتدا به عنوان یک کلبه شکار و خانه تعطیلات برای کنت‌های سیتریو استفاده می‌شد. در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۵، استان پروجا تلاش کرد معماری و عملکرد این چشم‌انداز را بهبود دهد و شرایط نگهداری مناسب و مداوم آن را تامین کند. فعالیت‌ها از سال ۱۹۹۵، استان پروجا جزیره پولوزه را به عنوان «پارک علمی-آموزشی» اختصاص داد. پژوهشگران اکنون در این جزیره به آموزش محیط زیست ، آزمایش‌های آموزشی ، تحقیقات علمی ، طبیعت‌گرایانه و انسان‌شناسی می‌پردازند. سازه‌ها و خدمات سالن بزرگ و آزمایشگاه پونتو ورده - اطلاعات اپراتورهای آموزش محیط زیست Umbria Mobilità - خدمات قایق عمومی منابع وب‌سایت رسمی مرکز تجربه زیست‌محیطی جزیره پولویس "Isola Polvese - جایی که ما هستیم" . Fattoria il Poggio