Ferrari

Η Ferrari (προφέρεται: [ferˈrari], επίσημη ονομασία: Ferrari S.p.A.) είναι ιταλική εταιρεία κατασκευής σπορ αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων. Στο παρελθόν ανήκε στον όμιλο της Fiat, αν και ήταν οικονομικά ανεξάρτητη, ενώ στις 3 Ιανουαρίου 2016 έγινε ανεξάρτητη. Η έδρα της είναι στο Μαρανέλλο κοντά στη Μόντενα, στην επαρχία Μόντενα της Ιταλίας. Η ιστορία της, τυπικά ξεκινάει με την ίδρυση της Auto Avio Costruzioni από τον Έντσο Φερράρι, η οποία κατασκεύασε το πρώτο της αυτοκίνητο το 1940. Ωστόσο, η ίδρυση της εταιρείας ως κατασκευάστρια αυτοκινήτων συνήθως αναγνωρίζεται το 1947, όταν κατασκευάστηκε το πρώτο αυτοκίνητο με την επίσημη ονομασία «Ferrari». Η Ferrari είναι η πιο ισχυρή μάρκα ως αναγνωρίσιμο «σήμα» στον κόσμο, σύμφωνα με την Brand Finance. Το Μάιο του 2012, μία Ferrari 250 GTO του 1962 έγινε το πιο ακριβό αυτοκίνητο στην ιστορία, καθώς πωλήθηκε σε μια ιδιωτική συναλλαγή για ποσό $38.100.000 στον αμερικανό μεγιστάνα των επικοινωνιών Craig McCaw. Αργότερα, το 2018 αυτό το ρεκόρ καταρρίφθηκε από μία 250 GTO του 1964 που πουλήθηκε για $48.400.000 σε δημοπρασία στο Μοντερέι της Καλιφόρνια, ενώ πιστεύεται ότι σε άλλες ιδιωτικές συναλλαγές αντίστοιχες GTO έχουν αλλάξει χέρια έως και για $70.000.000. Το έτος 2019 η Ferrari πούλησε 10.131 αυτοκίνητα παγκοσμίως (σημειώνοντας αύξηση κατά 9,5% ως προς το 2018) και σπάζοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της το φράγμα των 10.000 πωλήσεων. Ιστορία Τον Έντσο Φερράρι δεν τον απασχολούσε αρχικά η ιδέα παραγωγής αυτοκινήτων δρόμου, όταν ίδρυσε τη Scuderia Ferrari το 1929, με έδρα τη Μόντενα. Η ονομασία Scuderia Ferrari (κυριολεκτικά «Στάβλος Φερράρι») συνήθως χρησιμοποιείται για την αγωνιστική ομάδα της Ferrari. Ο Ferrari προετοίμαζε και χρησιμοποιούσε αγωνιστικά αυτοκίνητα της Alfa Romeo για αγώνες της εποχής. Το 1933 η Alfa Romeo αποσύρθηκε επίσημα σαν εργοστάσιο από τους αγώνες και η Scuderia Ferrari ανέλαβε στη θέση της. Η Scuderia απέκτησε τα αυτοκίνητα των Grand Prix με τις τελευταίες προδιαγραφές της Alfa Romeo και πήρε πολλούς διάσημους οδηγούς όπως οι Τάτσιο Νουβολάρι και Ατσίλε Βάρτσι. Το 1938 η Alfa Romeo επανήλθε στους αγώνες αυτοκινήτου, σχηματίζοντας την Alfa Corse στο Μιλάνο και προσέλαβε τον Έντσο Φερράρι ως διευθυντή του νέου αγωνιστικού τμήματος. Ως εκ τούτου, η Scuderia Ferrari διαλύθηκε. Το Σεπτέμβριο του 1939 ο Έντσο Φερράρι αποχώρησε από την Alfa Romeo υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα χρησιμοποιήσει το όνομα Ferrari, σε συνδυασμό με αγώνες ή αγωνιστικά αυτοκίνητα, για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Λίγες μέρες αργότερα ίδρυσε την Auto Avio Costruzioni (AAC), με έδρα τις εγκαταστάσεις της παλαιάς Scuderia Ferrari. Η νέα εταιρεία φαινομενικά παρήγαγε εργαλειομηχανές και εξαρτήματα αεροσκαφών. Το 1940 η εταιρεία κατασκεύασε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο εμπεριέχοντας την ονομασία Ferrari, το Tipo 815, βασισμένο σε πλατφόρμα της Fiat. Ήταν το πρώτο αυτοκίνητο της εταιρείας και συμμετείχε στους αγώνες Mille Miglia, αλλά λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ελάχιστο ανταγωνισμό. Το 1943 το εργοστάσιο της Ferrari μεταφέρθηκε στο Μαρανέλλο, όπου και παραμένει από τότε. Το εργοστάσιο βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης για την κατασκευή αυτοκινήτων δρόμου. Το πρώτο επίσημα αυτοκίνητο της Ferrari με το όνομα «Ferrari» ήταν το 125 S του 1947, με κινητήρα 1.5 λίτρων V12. Ο Έντσο Φερράρι απρόθυμα κατασκεύαζε και πωλούσε τα αυτοκίνητα δρόμου με σκοπό να χρηματοδοτήσει τη Scuderia Ferrari. Το όνομα Scuderia Ferrari επανήλθε υποδηλώνωντας τα εργοστασιακά αγωνιστικά αυτοκίνητα, διακρίνοντάς τα έτσι από τα αυτοκίνητα δρόμου προς πώληση. Το 1960 η εταιρεία αναδιοργανώθηκε ως νομική μορφή με την επωνυμία SEFAC S.p.A. (Società Esercizio Fabbriche Automobili e Corse). Στις αρχές του 1969, η Fiat αγόρασε το 50 τοις εκατό των μετοχών της Ferrari. Αυτό ως αποτέλεσμα είχε την αύξηση των διαθέσιμων επενδυτικών κεφαλαίων, οπότε άρχισαν οι εργασίες ταυτόχρονα για την επέκταση του εργοστασίου που προορίζονται για τη μεταφορά της παραγωγής των κινητήρων Dino από το εργοστάσιο της Fiat στο Τορίνο στην Ferrari στο Μαρανέλλο, αν και τελικώς τα μοτέρ αυτά κατασκευάστηκαν όλα στο Τορίνο. Το νέο μοντέλο αύξησε την επενδυτική κλίμακα της Ferrari, δίνοντας ώθηση. Το 1987, ο Έντσο Φερράρι επέβλεπε το λανσάρισμα της Ferrari F40, του τελευταίου νέου μοντέλου παραγωγής της Ferrari που θα παρουσιαζόταν πριν από το θάνατό του, το 1988, και αναμφισβήτητα ένα από τα πιο διάσημα supercars που κατασκευάστηκαν ποτέ. Την ίδια χρονιά, το 1988, το μερίδιο της Fiat στη Ferrari επεκτάθηκε στο 90 τοις εκατό. Το 1989 η εταιρεία μετονομάστηκε σε Ferrari S.p.A. Από το 2002 έως το 2004, η Ferrari παρήγαγε την Enzo, το ταχύτερο και ισχυρότερο μοντέλο της εκείνο το διάστημα, το οποίο εισήχθη στην αγορά και ονομάστηκε προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας, Ferrari Enzo Ferrari. Κανονικά θα έπρεπε να είχε ονομαστεί F60, συνεχίζοντας την ονοματολογία από τις Ferrari F40 και Ferrari F50, και αυτή ήταν η αρχική εντύπωση στον αυτοκινητιστικό Τύπο, αλλά η Ferrari ήταν τόσο ευχαριστημένη με την ιδέα για το όνομα αυτό που η ονομασία Enzo παρέμεινε. Αρχικά είχε προσφερθεί στους πιστούς και σταθερούς πελάτες, κάθε ένα από τα 399 (μείον την 400ή που δωρήθηκε στο Βατικανό για φιλανθρωπικούς σκοπούς) στην τιμή των $650.000 ανά αντίτυπο (ισοδύναμα τότε με £400.900). Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2012, συνολικά 964 αυτοκίνητα Ferrari (αξίας πάνω από $162 εκατ. που ισοδυναμεί με £99.950.000) παρακολούθησαν την εκδήλωση Ferrari Driving Days στην πίστα του Σίλβερστοουν (Silverstone Circuit) και παρέλασαν γύρω από την πίστα πραγματοποιώντας παγκόσμιο ρεκόρ. Ο πρώην διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της Ferrari, Λούκα ντι Μοντετσέμολο, παραιτήθηκε από την εταιρεία μετά από 23 χρόνια και τον διαδέχθηκε ο Αμαντέο Φελίσα ενώ μεταγενέστερα, στις 3 Μαΐου του 2016 παραιτήθηκε και ο Φελίσα τον οποίο διαδέχθηκε ο Σέρτζιο Μαρκιόνε, διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της Fiat Chrysler Automobiles (FCA), μητρική εταιρεία της Ferrari. Στις 29 Οκτωβρίου του 2014, ο όμιλος FCA, που προέκυψε έπειτα από τη συγχώνευση μεταξύ των κατασκευαστών Fiat και Chrysler, ανακοίνωσε τη διάσπαση της μάρκας πολυτέλειας Ferrari. Ο στόχος ήταν να μετατρέψει τη Ferrari σε μία ανεξάρτητη εταιρεία, η οποία θα εισερχόταν στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης με το 10 τοις εκατό των μετοχών της στην Αρχική Δημόσια Προσφορά του 2015. Η αρχική τιμή της δημόσιας προσφοράς της Ferrari ήταν στα $52 ανά μετοχή, μετά το κλείσιμο της αγοράς στις 20 Οκτωβρίου του 2015. Η διαδικασία της διάσπασης από την FCA ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2015, με την ίδρυση της Ferrari N.V. (μιας εταιρείας που έχει συσταθεί με έδρα στην Ολλανδία) ως τη νέα εταιρεία συμμετοχών του ομίλου της Ferrari και την μετέπειτα πώληση από την FCA του 10 τοις εκατό των μετοχών σε Αρχική Δημόσια Προσφορά και την ταυτόχρονη εισαγωγή των κοινών μετοχών στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE). Μέσα από τα υπόλοιπα βήματα του διαχωρισμού, το μερίδιο της FCA στην επιχείρηση της Ferrari διανεμήθηκε στους μετόχους της FCA, ενώ το 10 τοις εκατό συνέχισε να ανήκει στον Πιέρο Φερράρι. Η διάσπαση ολοκληρώθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2016, όταν και η Ferrari έγινε νομικά ανεξάρτητη. Έμβλημα Το εμπορικό σήμα της Ferrari, το οποίο είναι διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι το μαύρο καλπάζον άλογο (Cavallino Rampante) σε κίτρινη ασπίδα ή ορθογώνιο πλαίσιο (το κίτρινο είναι το κυρίαρχο χρώμα του οικόσημου της πόλης της Modena), με το κάτω μέρος των γραμμάτων S F για τη Scuderia Ferrari, με τρεις ρίγες, μία πράσινη, μία λευκή και μία κόκκινη, τα εθνικά χρώματα της Ιταλίας, στην κορυφή. Αυτό είναι το λογότυπο που εμφανίζεται σε όλα τα αγωνιστικά αυτοκίνητα της ομάδας. Το ανορθωμένο καλπάζον άλογο, σύμβολο του θάρρους και της τόλμης, ήταν αρχικά το προσωπικό έμβλημα του Φραντσέσκο Μπαράκκα, του άσσου πιλότου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος το ζωγράφιζε στις πλευρές των αεροπλάνων του. Για το ακριβές χρώμα του αλόγου του Μπαράκκα υπάρχει ένα μικρό μυστήριο. Πιστεύεται ότι το αρχικό χρώμα του αλόγου ήταν το κόκκινο, ως έμβλημα του 2ου συντάγματος «Piemonte Reale Cavalleria», στο οποίο ανήκε ο Μπαράκκα, και ότι το πλέον διάσημο μαύρο άλογο χρησιμοποιήθηκε ως ένδειξη πένθους από τους συναδέλφους της μοίρας του μετά το θάνατό του. Αγωνιστική παράδοση Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η εταιρεία έγινε γνωστή για τη συνεχόμενη συμμετοχή της στους αγώνες αυτοκινήτου και ειδικά στην Φόρμουλα 1, όπου γνώρισε μεγάλες επιτυχίες, ειδικά στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το διάστημα 1999–2004. Η ομάδα κατέκτησε αρκετές φορές το Πρωτάθλημα κατασκευαστών και αρκετοί οδηγοί της το Πρωτάθλημα Οδηγών. Τα τελευταία της επιτεύγματα ήταν το 2007, οπότε ο Κίμι Ράικονεν κατέκτησε το πρωτάθλημα οδηγών και η εταιρεία το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Ο ίδιος ο Έντσο Φερράρι διατήρησε τον έλεγχο του αγωνιστικού τμήματος της εταιρείας μέχρι τον θάνατό του, το 1988, σε ηλικία 90 ετών. Η εταιρεία παρέχει κινητήρες και σε άλλες ομάδες της Φόρμουλα 1, όπως για παράδειγμα στην Sauber: Ιστορικά μοντέλα Παρατίθενται τα μοντέλα της Εταιρείας έως σήμερα, χρονολογικά: 1948: 166 Inter 1949: 195 Inter 1951: 212 Inter 1952: 342 America 1953: 250 Europa, 375 America 1954: 250 GT - 250 GT Cabriolet 1956: 410 Superamerica 1957: 250 GT "California", 250 GT Cabriolet 1959: 250 GT Ρasso Corto (SWB) 1960: 250 GT 2+2 1960: 400 Superamerica 1962: 250 GTO, 250 GT/L Berlinetta "Lusso" 1964: 275 GTB - GTS, 330 GT 2+2, 500 Superfast 1966: 365P Speciale, 330 GTC - GTS, 275 GTB/4, 365 GT "California" 1967: 365 GT 2+2, Dino 206 GT 1968: 365 GTC - GTS, 365 GTB/4 - 365 GTS/4 "Daytona" 1969: Dino 246 GT 1971: 365 GTC4, 365 GT4BB 1972: Dino 246 GTS, 365 GT4 2+2 1973: Dino 308 GT4 1975: Dino 208 GT4, 308 GTB 1976: 400 GT - 400 Automatic, 512 BB 1977: 308 GTS 1980: 208 GTB - GTS, 308 GTBi - GTSi, Mondial 8 1981: 512 BBi 1982: 208 GTB - GTS Turbo, 308 GTB - GTS Quattrovalvole, Mondial Quattrovalvole 1983: Mondial Quattrovalvole Cabriolet 1984: 288 GTO, Testarossa 1985: 328 GTB - GTS, 412, Mondial 3.2, Mondial 3.2 Cabriolet 1986: GTB - GTS Turbo 1987: F40 1988: 348 TB - TS 1989: Mondial t, Mondial t Cabriolet 1991: 512 TR 1992: 456 GT - GTA 1993: 348 GTB - GTS, 348 Spider 1994: F355 Berinetta, F355 GTS, F512M 1995: F50, F355 Spider 1996: 550 Maranello 1997: 355 F1 GTS - Spider 1998: 456M GT - GTA 1999: 360 Modena 2000: 360 Spider, 550 Barchetta Pininfarina 2002: 575M Maranello, Enzo Ferrari, Challenge Stradale 2004: Superamerica, F430, 612 Scaglietti 2005: FXX 2006: 599 GTB 2008: California 2009: 458 Italia 2010: SA Aperta 2011: FF 2013: LaFerrari, SP30, SP FFX 2014: F12 TRS, SP America Πρόσφατα μοντέλα 488 GTB 488 Spider 599 GTO, F12 berlinetta, FF, LaFerrari (12-κύλινδροι κινητήρες) FXX, FXX-K, 599XX, 599XX Evoluzione (πρωτότυπα αγωνιστικά οχήματα για χρήση αποκλειστικά σε πίστα ή ιδιωτικό χώρο) F12 TRS, SP America (οχήματα ειδικής παραγγελίας βασισμένα στην F12 berlinetta) Κύρος και φήμη Τα αυτοκίνητα της Φερράρι θεωρούνται από τα καλύτερα στον κόσμο, τόσο κατασκευαστικά, όσο οδηγικά και από πλευράς επιδόσεων και γίνονται αντικείμενο λατρείας από οπαδούς της αυτοκίνησης, καθώς και σύμβολα κοινωνικού στάτους, ευπορίας και εξειδικευμένου γούστου. Δείτε επίσης Κατάλογος αγωνιστικών αυτοκινήτων της Φερράρι Σκουντερία Φερράρι Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Επίσημος ιστότοπος Αναλυτικά όλα τα μοντέλα της ιστορίας της Ferrari