پارک منطقه‌ای لا ماندریا

پارک منطقه‌ای لا ماندریا (انگلیسی: La Mandria Regional Park) پارکی در کومونه وناریا رئاله و دروئنتو، نزدیک تورین، در شمال ایتالیا است. این پارک که در سال ۱۹۷۸ توسط شورای منطقه‌ای پیه‌مونت تأسیس شد، منطقه‌ای وسیع بین رود استورا دی لانزو و بخش شمال غربی تورین و وناریا را اشغال می‌کند. این دومین پارک بزرگ محصور در اروپا است که مساحتی حدود ۳۰۰۰ هکتار دارد و با دیواری به طول ۳۰ کیلومتر که در اواسط قرن نوزدهم توسط ویکتور امانوئل دوم ساخته شده بود، محدود شده است. ویکتور امانوئل دوم به قلعه بورگو کاستلو، محل اقامت همسر مورگاناتیک خود، رزا ورچلانا، نقل مکان کرده بود. این پارک شامل یکی از آخرین بقایای جنگل بزرگی بود که زمانی کل دشت پو را پوشانده بود. گونه‌های جانوری آن شامل گراز وحشی و گوزن است. این پارک همچنین دارای نژادهایی از اسب‌های مسابقه‌ای است که در معرض خطر انقراض قرار دارند. دسترسی‌های زیادی به پارک وجود دارد: دروازه خیابان بلا روسینا، فیانو و دروازه‌های روباسومرو: اوسلرا کاسینا، کاسینا لا فالچتا و پارک سلطنتی رووری، و البته دروازه‌هایی از تورین. تاریخچه به لطف دیوار طولانی اطراف که در اواسط قرن نوزدهم توسط شاه ویکتور امانوئل دوم ساخته شد، پارک لا ماندریا دومین پارک بزرگ دیوارکشی شده در اروپا پس از شامبورد است. مساحت حصارکشی شده تقریباً ۳۰۰۰ هکتار است. این دیوار، تقریباً ۳۰ کیلومتر طول و با هزینه ۱ میلیون لیر، برای محافظت از آپارتمان‌های سلطنتی قلعه لا ماندریا در نظر گرفته شده بود، که شاه می‌خواست به همراه خانواده دوم خود که با همسر مورگاناتیک خود، رزا ورچلانا، معروف به «لا بلا روسین»، ساخته شده بود، در آن زندگی کند. در واقع، این دیوار برای محافظت از یکی از قطعات بسیار نادر باقی مانده از جنگل‌های دشت که زمانی کل دره پو را پوشانده بود، خدمت می‌کرد. بیشتر قلمرو پارک اکنون متعلق به شهرداری دروئنتو است. با این حال، در قرون وسطی، این قلمرو متعلق به جامعه روبیانتا بود که اکنون منقرض شده است. در منطقه روبیانتا، کلیسای کوچک و ارزشمند سن جولیانو حفظ شده است. در داخل، نقاشی‌های دیواری وجود دارد که قدیسان را به تصویر می‌کشند و قدمت آنها به سال ۱۴۹۳ برمی‌گردد. در کنار کلیسا، می‌توانید بقایای برنج قرون وسطایی و قلعه‌ای را ببینید که متعلق به ویسکونت‌های باراتونیا، اربابان باستانی منطقه، بوده است. مارکیزهای مدیچی دل واسلو، که در سال ۱۸۸۲ پس از مرگ ویتوریو امانوئل دوم مالک این ملک شدند، ویژگی‌های طبیعی و معماری آن را دست نخورده حفظ کرده‌اند و اجازه داده‌اند یکی از مهم‌ترین میراث‌های پیدمونت تا به امروز به ارث برسد. تا اواسط قرن گذشته، بیش از ۹۰۰ نفر در ملک لا ماندریا زندگی می‌کردند و دو کلیسا، دو مدرسه، یک تئاتر، یک سینما، یک روزنامه و حتی یک استخر کوچک برای کودکان وجود داشت. در سال ۱۹۷۶، بخشی از این ملک به منطقه پیدمونت فروخته شد که با قانون منطقه‌ای ۱۹۷۶، ملک لا ماندریا را تأسیس کرد. قانون ۵۴/۱۹۷۸ این پارک را تأسیس کرد و قلمرو آن را به دو منطقه بزرگ تقسیم کرد: پیش‌پارک ۳۴۴۶ هکتاری در خارج از دیوار - با هدف تطبیق تدریجی استفاده و حفاظت از منطقه تفریحی با مناطق اطراف - و منطقه تفریحی ۳۱۲۴ هکتاری، هسته اصلی پارک - با هدف حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی، که شامل امکانات تفریحی نیز می‌شود. نقاط دسترسی زیادی به پارک وجود دارد: نقاط دسترسی خصوصی، یعنی دروازه فیانو در خیابان بلا روسینا و دروازه‌های روباسومرو معروف به کاسینا لا فالچتا، کانچلو دله تپه، که به پارک سلطنتی ۱ رووری منتهی می‌شود، و نقاط دسترسی عمومی، یعنی دروئنتو و کاسینا روبیانتا، پونته ورده و تره کانچلی، دروازه بررو در منطقه وناریا رئاله، بیزاریا در منطقه سن گیلیو، و کاسینا اوسلرا و ویلا لاگی. دسترسی عمومی (کاربران/بازدیدکنندگان) منحصراً از طریق ورودی‌های پونته ورده و تره کانچلی (وناریا رئاله)، روبیانتا و کاسکینا اوسلرا (دروئنتو) و بیزاریا (سن گیلیو) امکان‌پذیر است. این پارک فقط با پای پیاده یا دوچرخه قابل دسترسی است. ورود سگ‌ها مجاز نیست. فعالیت‌های متعددی برای لذت بردن از فضاهای طبیعی، مانند پیاده‌روی، بازدیدهای شبانه با قطار بین پارکی، کنفرانس‌های طبیعت و کالسکه‌سواری، سازماندهی شده است. پارک لا ماندریا یک مکان با اهمیت اجتماعی است که توسط منطقه پیمونت برای اجرای شبکه ناتورا، اقدام اصلی جامعه برای حفاظت از طبیعت بر اساس یک سیاست جدید مدیریت زیست‌محیطی که از طریق اهداف و استراتژی‌های مشترک در سایت‌های موجود (پارک‌ها و ذخایر طبیعی) یا سایت‌های تازه شناسایی شده توسعه یافته است، تأسیس شده است. قلعه بورگو وجود ساختمانی در جنگل از قرن ۱۸ میلادی مستند شده است، زمانی که ویکتور آمادئوس دوم اصطبل‌های کاخ سلطنتی وناریا را در نزدیکی آن، در یک منطقه شکار سلطنتی که از قرن ۱۶ فعال بود، ساخت. فیلیپو یووارا در دهه ۱۷۲۰ در قلعه کار می‌کرد. در سال ۱۸۶۰ ویکتور امانوئل دستور گسترش روستا را داد (طراحان شامل ارنستو ملانو بودند) و آن را به قلعه‌ای با مساحت ۳۵۰۰۰ متر مربع تبدیل کرد. سازه جدید مستطیل شکل به ابعاد ۲۸۰ در ۱۰۰ متر با سه حیاط داخلی بود. پادشاه در اینجا یک اقامتگاه خصوصی (که متعلق به املاک سلطنتی نبود) برای زندگی با همسر مورگاناتیک خود، رزا ورچلانا، می‌خواست. آپارتمانی برای خانواده او توسط دومنیکو فری ساخته شد. در سال ۱۸۶۱، این سازه با «ویلای دریاچه‌ها»، یک بال نئوگوتیک و فواره‌ای از یک اسب دریایی که با یک تریتون می‌جنگید، اثر وینچنزو ولا، گسترش یافت. تمام عمارت‌ها، مشابه کاخ کارینیانو در تورین، آجری هستند. در سال ۱۹۹۷، این قلعه به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر از خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، لا ماندریا و ساختمان‌های آن به خانواده مدیچی دل واسلو فروخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، یک مسیر آزمایشی متعلق به فیات، یک زمین گلف و یک مرکز مسکونی به آن اضافه شد. در سال ۱۹۷۶ به یک ملک منطقه‌ای تبدیل شد. جانوران جانوران این پارک عمدتاً شامل گوزن، گراز وحشی، روباه، خرگوش صحرایی، گورکن و پرندگان شکاری شب‌زی مانند جغد، جغد کوچک و جغد قهوه‌ای و همچنین گونه‌های غیربومی مانند کویپو، گوزن زرد و خرگوش صحرایی مینیاتوری است. جالب‌ترین حیوانات، حیواناتی هستند که با محیط‌های جنگلی بالغ مرتبط هستند، مانند دارکوب سیاه که فقط در دشت‌های لا ماندریا لانه می‌سازد و سوسک گوشه‌گیر. گونه‌های متعددی که توسط اتحادیه اروپا محافظت می‌شوند، در این پارک ثبت شده‌اند. مسئولان پارک همچنین یک مزرعه پرورش اسب متعلق به نژاد بومی تی‌پی‌آر را در اصطبل‌های کاسینا ویتوریا نگهداری می‌کنند. گیاهان بخشی از این منطقه را می‌توان یک جنگل دشتی واقعی در نظر گرفت: این منطقه دارای گونه‌های گیاهی معمول آب و هوای معتدل است: بلوط انگلیسی، بلوط، توسکا، بید، نارون، افرا، زبان گنجشک، صنوبر سفید و سیاه، فندق، توس، ممرز و گیاهان معمول دره پو. سایر مناطق، ظاهر دشت‌های اسیدی و غنی از مولینیا را که معمول دشت‌های مرتفع است، حفظ کرده‌اند. مکان‌های دیدنی در داخل پارک، قلعه لا ماندریا، یک میراث جهانی یونسکو، قرار دارد که میزبان ملکه الیزابت دوم در طول سفرش به ایتالیا در طول نمایشگاه اکسپو ۱۹۶۱ بود. همچنین در اینجا قلعه دی لاگی، یک ساختمان کوچک که به عنوان یک شکارگاه برای شاه ویتوریو امانوئل دوم استفاده می‌شد، و چندین مزرعه و شکارگاه واقع شده است. در کنار ورودی به همین نام، در سن گیلیو، قلعه بیزاریا قرار دارد که به دلیل سبک معماری خیال‌انگیز و غیرقابل توصیف خود، با عناصر معماری بسیار غیرمعمول که یادآور معماری آرت نوو یا برج‌های موریایی است، به این نام خوانده می‌شود. این قلعه که به عنوان یک کلبه شکار کوچک طراحی شده است، یکی از عجیب‌ترین ساختمان‌های پارک است. در چند صد متری ورودی دروئنتو، مزرعه روبیانتا قرار دارد که بین سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۳ به دستور ویکتور امانوئل دوم به عنوان یک مرکز پرورش اسب ساخته شده است. در کنار آن، کلیسای کوچک و قابل توجه سن جولیانو قرار دارد که حدود سال ۱۲۵۰ تأسیس و در اواخر قرن پانزدهم بازسازی شده است و نقاشی‌های دیواری ارزشمند معاصر را حفظ کرده است. اقامتگاه‌ها و فعالیت‌ها نکته مهم این است که دلا ماندریا چگونه در داخل پارک سازماندهی شده است: در امتداد خیابان‌های طولانی آن، که به‌طور ویژه برای ارائه «روزهایی در حومه شهر» به بازدیدکنندگان باز شده‌اند، می‌توانید از مکان‌های پذیرایی مانند رستوران در مزارع پراتو پاسکولو و اوسلرا، مزارع پرورش اسب مانند مزرعه ویتوریا و مرکز بین‌المللی اسب در مزرعه روبیانتا، فضاهای باز مجهز به میزهای پیک‌نیک و در نهایت، چندین مکان که روی نقشه‌های اختصاصی در داخل پارک مشخص شده‌اند، برای اجاره دوچرخه (در پراتو پاسکولو در داخل پارک و در ورودی دروئنتو نزدیک پارکینگ‌ها، و همچنین در کاسکینا اوسلرا در بزرگراه تورین-لانزو) و هر چیز مفید دیگری برای بازدید از پارک استفاده کنید. چندین سال است که یک پارکینگ ون کمپر بسیار محبوب در ورودی دروئنتو موجود است. در کنار محبوب‌ترین مسیرها، مسیرهای کمتر شناخته‌شده دیگری نیز وجود دارند که به ویژه برای مشاهده گونه‌های گیاهی و جانوری بومی پارک مناسب هستند. فعالیت مشاهده حیات وحش بسیار فشرده است و می‌توان گفت هیچ پسر تورینی وجود ندارد که حداقل یک روز را در پارک نگذرانده باشد و از برنامه‌های آموزشی سازماندهی شده توسط راهنمایان طبیعت استفاده نکرده باشد. با این حال، باید به خاطر داشت که دسترسی به مسیرها فقط برای گروه‌هایی با تورهای راهنما مجاز است. در بخش خصوصی پارک همچنین یک هتل ۴ ستاره، یک رستوران و یک مرکز سلامتی وجود دارد که از بازسازی دقیق یک خانه روستایی مربوط به قرن ۱۸ ایجاد شده است. در نزدیکی آن، زمین گلف تورین، دو تا از معتبرترین باشگاه‌های گلف در ایتالیا، قرار دارند. منابع Francesco Pernice, ed. (2008). L'Appartamento di Vittorio Emanuele II. Turin: Celid. Luca Avataneo, ed. (2013). Il Castello de La Mandria. Gli Appartamenti Reali. Turin: Allemandi. Luca Avataneo, ed. (2017). Il Castello de La Mandria e l'Appartamento di Vittorio Emanuele II. Turin: Allemandi. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «La Mandria Regional Park». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون