کاخ ونیز

کاخ ونیز (ایتالیایی: Palazzo Venezia یا Palazzo Barbo به معنی «کاخ ونیز») یا پالاتزو باربو، که قبلاً پالاتزو دی سان مارکو («کاخ سنت مارک») (Palazzo di San Marco) نامیده می‌شد، کاخی بزرگ مربوط به اوایل رنسانس در مرکز رم، ایتالیا است که در شمال تپه کاپیتولین واقع شده است. امروزه این کاخ که متعلق به جمهوری ایتالیا است، موزه ملی کاخ ونیز را در خود جای داده است. نمای اصلی (شرقی) آن ۷۷ متر (۲۵۳ فوت) طول دارد و ارتفاع آن (بدون احتساب برج) حدود ۳۱ متر (۱۰۲ فوت) است. بال شمالی، شامل «آپارتمان سیبو» که به سمت غرب امتداد یافته است، ۱۲۲ متر (۴۰۰ فوت) طول دارد. این بنا مساحتی معادل ۱.۲ هکتار (۲.۹ هکتار) را پوشش می‌دهد و دو باغ و کلیسای سنت مارک را در بر می‌گیرد. این بنا به شکل فعلی در دهه ۱۴۵۰ توسط کاردینال پیترو باربو (۱۴۱۷–۱۴۷۱)، دارنده عنوانی کلیسای سنت مارک، که از سال ۱۴۶۴ به عنوان پاپ پل دوم حکومت می‌کرد، ساخته شد. باربو، که طبق رسم کاردینال‌های کلیسای سنت مارک، ونیزی تبار بود، حتی به عنوان پاپ نیز در آنجا زندگی می‌کرد و مجموعه بزرگی از آثار هنری و عتیقه را در آنجا گردآوری کرده بود. در نیمه اول قرن بیستم، این بنا به اقامتگاه و مقر بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست ایتالیا (۱۹۲۲–۱۹۴۳)، تبدیل شد که از بالکن آن خطاب به جمعیت عظیمی که میدان ونیز را پر کرده بودند، سخنرانی‌های قابل توجهی ایراد می‌کرد. ساختار اولیه این مجموعه معماری بزرگ شامل یک خانه قرون وسطایی ساده بود که به عنوان محل اقامت کاردینال‌هایی که به عنوان دارندگان عنوان کلیسای سنت مارک منصوب شده بودند، در نظر گرفته شده بود. در سال 1469، پس از توسعه گسترده، به اقامتگاه پاپ تبدیل شد و در سال 1564 پاپ پیوس چهارم، برای جلب نظر جمهوری ونیز، که حامی آن مارک انجیلی بود، عمارت را به سفارت ونیز در رم واگذار کرد، به شرطی که بخشی از ساختمان به عنوان محل اقامت کاردینال‌های کلیسای سنت مارک باقی بماند، که بخشی از آن اکنون به عنوان آپارتمان سیبو (یا چیبو) شناخته می‌شود، و اینکه جمهوری ونیز هزینه نگهداری و مرمت آینده ساختمان را تأمین کند. نمای اصلی شرقی کاخ رو به میدان ونیز است و بال شمالی، که شامل آپارتمان سیبو است، بخشی از ضلع جنوبی خیابان پلبیسیتو را تشکیل می‌دهد. تاریخچچه پاپ پل دوم این بنا در سال ۱۴۵۱، زمانی که متعلق به کاردینال پیترو باربو (۱۴۱۷–۱۴۷۱) بود، بازسازی شد. او از سال ۱۴۶۴ به عنوان پاپ پل دوم (۱۴۶۴–۱۴۷۱)، برادرزاده پاپ اوگنیوس چهارم، حکومت می‌کرد. این بنا به ساختمانی مستحکم تبدیل شد که از یک نیم‌زیرزمین و یک نیم‌طبقه تشکیل شده بود که به عنوان یک پیانوی اشرافی عمل می‌کرد. در سال ۱۴۵۵، پیترو باربو مدال یادبودی را به نشانه ساخت آن ضرب کرد. این بنا برخی از اولین ویژگی‌های معماری رنسانس در رم را به نمایش می‌گذارد، اگرچه نمای کلی آن یک سازه قرون وسطایی عظیم و مستحکم با جان‌پناه جنگ‌افروز است. در ضلع غربی آن، باسیلیکای باستانی سنت مارک قرار دارد که از جنوب به شمال تراز شده و توسط پاپ مارکوس در سال ۳۳۶ تأسیس و به مارک انجیلی که بعدها محافظ ونیز شد، تقدیم شده است. این بنا در سال ۸۳۳ به طور کامل بازسازی شد و از آن زمان تاکنون بارها بازسازی شده است. بخش عمده‌ای از سنگ‌های مورد استفاده برای ساخت کاخ از کولوسئوم، بنایی که در نزدیکی آن قرار دارد، استخراج شده است، کاری که تا قرن هجدهم در رم رایج بود. طراحی این بنا به طور سنتی به لئون باتیستا آلبرتی نسبت داده می‌شود. کاخ بین سال‌های ۱۴۶۶ تا ۱۴۶۹، پاپ پل دوم در گوشه جنوب شرقی، یک صومعه بزرگ سه طبقه مربع شکل که باغی را احاطه کرده بود، اضافه کرد که سازه آن با نام ویریداریوم ("منطقه سبز") یا پالاتزتو ("کاخ کوچک") شناخته می‌شد. این ساختمان پس از مرگ پاپ در سال ۱۴۷۱ توسط برادرزاده‌اش مارکو باربو، پاتریارک آکویلیا، تکمیل شد. این سازه در سال ۱۹۱۰ تخریب و در مقیاسی مشابه و با استفاده مجدد از بسیاری از مصالح اصلی، ۱۰۰ متر به سمت غرب بازسازی شد تا با ساخت بنای عظیم ویکتور امانوئل دوم بر روی تپه کاپیتولین که قرار بود در سال ۱۹۱۱ تکمیل شود، هماهنگ باشد. برج بیشا برج مربعی بزرگ بالای انتهای جنوبی بلوک اصلی در سال ۱۴۷۰ ساخته شد و یک بنای قرون وسطایی ساده‌تر را در بر می‌گیرد. این برج به نام Torre della Biscia (برج Biscia) شناخته می‌شود، احتمالاً به خاطر شکل یک قطعه مجسمه باستانی که در میان سنگ‌تراشی محصور شده است، یا به نام Torre di Carlo Muto (برج کارلو موتو)، به خاطر صاحب زمینی که توسط پیترو باربو خریداری شد. پاپ پل سوم پاپ پیوس چهارم تاریچه بعدی پس از پیمان کامپوفورمیو (۱۷۹۷)، زمانی که اتریش جانشین جمهوری منحل‌شده ونیز شد، این کاخ به مالکیت امپراتوری اتریش درآمد و تا سال ۱۹۱۶، زمانی که پادشاهی ایتالیا، در جنگ با اتریش-مجارستان، ساختمان را تصرف کرد، به عنوان مقر سفیر اتریش در واتیکان مورد استفاده قرار می‌گرفت اکنون پانویس منابع Carlo, Cresti; Claudio Rendina; Massimo Listri (1998). Palazzi of Rome. Könemann. pp. 58–65. پیوند به بیرون Satellite photo The Palazzo Venezia is to the left of the Piazza Venezia's boat-shaped central lawns. The Palazzo's tower is exactly to the left of the "split" in the "boat". At the bottom is the white marble monument to Vittorio Emanuele. Report of a Mussolini bunker discovered under Palazzo Venezia