Вила Медичи

Вила Медичи — маниристичка вила и архитектонски комплекс со градина соседна со поголемите градини Боргезе, на ридот Пинција веднаш до Тринита деи Монти во Рим, Италија. Вилата Медичи, основана од Фердинандо I де Медичи, Големиот војвода од Тоскана и сега сопственост на француската држава, е сместена Француската академија во Рим од 1803 година. Во Римските фонтани на Оторино Респиги има музичка евокација на нејзините градинарски фонтани. Историја Во античко време, местото на вилата Медичи било дел од градините на Лукулус, кои преминале во рацете на царското семејство на Валерија Месалина, која била убиена во вилата. Во 1564 година, кога внуците на кардиналот Џовани Ричи од Монтепулсијано го стекнале имотот, тој долго време бил напуштен со лозарство. Единственото обработливо земјиште биле лозјата на кардинале Марчело Крешенци, кој имал лозје овде и почнал да ја подобрува вилата под раководство на Фирентинецот Нани Липи, кој сепак умрел, пред работата да продолжи понатаму. Новите сопственици му наложиле на Анибале Липи, синот на покојниот архитект, да продолжи со работа. Интервенциите на Микеланџело се традиција. Во 1576 година, имотот го купил кардиналот Фердинандо де Медичи, кој ја довршил структурата според дизајните на Бартоломео Аманати. Вилата Медичи веднаш станала првата меѓу имотите на Медичи во Рим, со намера да даде конкретен израз на надмоќта на Медичи меѓу италијанските принцови и да го потврди нивното постојано присуство во Рим. Под инсистирање на кардиналот, Аманати во дизајнот вградиле римски барелјефи и статуи кои се појавуваат насекаде во речиси секое парче земја, со резултат што фасадите на вилата Медичи, како што е сега, станале виртуелен отворен музеј. Низа големи градини потсетуваат на ботаничките градини создадени во Пиза и Фиренца од таткото на кардиналот Козимо I де Медичи, засолнети во насади со борови, чемпреси и дабови. Фердинандо де Медичи имал студио, одморалиште за проучување и размислување, изградено североисточно од градината над ѕидот на Аурелиј. Сега овие соби гледаат кон градините на Боргезе, но потоа би имале поглед на римската села. Овие две простории биле откриени дури во 1985 година од страна на реставраторот Џералдин Алберс: скриеното варосување ја заштитило и зачувало извонредната фреска декорација извршена од Јакопо Зуки во 1576 и 1577 година. Меѓу впечатливите збирки на римски скулптури во вилата имало околу сто седумдесет парчиња купени од две римски збирки кои се здружиле преку бракот, колекциите Капраница и дела Вале. Гравура со детали за распоредот на статуите пред 1562 година била документирана од Галаси Алгиси. Три дела кои пристигнале во вилата Медичи под водство на кардиналот Фернандо, рангирани меѓу најпознатите во градот: Групата Ниобе и Борачите, откриени во 1583 година и веднаш купени од кардиналот Фердинандо и Арротино. Кога кардиналот станал голем војвода од Тоскана во 1587 година, а неговиот постар брат починал, тој се задоволувал со гипсени копии од неговата групација Ниобе, со целосно познавање на престижот што го стекнале Медичи со чувањето на таква прекрасна колекција во европскиот град. Чие значење далеку го надминало она на сопствениот капитал. Лавовите Медичи биле завршени во 1598 година, а вазната Медичи влегла во колекцијата во вилата, а потоа и Венера Медичи до 1630-тите; скулптурите на Медичи не биле отстранети во Фиренца до осумнаесеттиот век. Тогаш антиквитетите од вилата Медичи го формирале јадрото на колекцијата антиквитети во Уфици, а Фиренца почнала да фигурира на европската голема турнеја. Фонтаната во предниот дел на вилата Медичи била формирана од црвена гранитна вазна од Стариот Рим. Дизајниран бил од Анибале Липи во 1589 година. Погледот од вилата што гледал над фонтаната кон Свети Петар во далечината бил многу насликан, но дрвјата во преден план сега го заматиле погледот. Како вилата Боргезе што се граничела со нив, градините на вилата биле многу попристапни од формалните палати како што бил Палацо Фарнезе во срцето на градот. За еден и пол век, вилата Медичи била една од најелегантните и најсветски места во Рим, седиштето на амбасадата на големите војводи во Светата столица. Кога машката линија на Медичи изумрела во 1737 година, вилата преминала во куќата на Лорен и накратко во времето на Наполеон, во Кралството Етрурија. На овој начин , Наполеон Бонапарт ја презел вилата Медичи, која ја префрлил на Француската академија во Рим. Последователно, во него биле сместени победниците на престижната награда на Рим, под раководство на истакнати режисери, вклучувајќи ги Енгр и Балтус, сè додека наградата не била повлечена во 1968 година. Во 1656 година, Кристина, шведската кралица се вели дека испукала еден од топовите на врвот на Кастел Сант Анџело без претходно да го нишани. Непослушната топка удрила во вилата, уништувајќи еден од фирентинските лилјани што ја украсувала фасадата. Француска академија во Рим Во 1803 година, Наполеон Бонапарта ја преселил Француската академија во Рим во Вилата Медичи со намера да ја зачувал институцијата некогаш загрозена од Француската револуција. Отпрвин, вилата и нејзините градини биле во тажна состојба и морале да се реновираат за да се сместат победниците на наградата за Рим. На овој начин, тој се надевал дека ќе ја задржи можноста за младите француски уметници да ги видат и копираат ремек-делата на антиката и ренесансата. Младиот архитект Огист-Анри-Виктор Гранжан де Монтињи го презеде реновирањето. Натпреварот бил прекинат за време на Првата светска војна, а Бенито Мусолини ја конфискувал вилата во 1941 година, принудувајќи ја Француската академија во Рим да се повлече до 1945 година. Конкурсот и наградата за Рим биле укинати во 1968 година од Андре Малро, францускиот министер за култура. Академијата за убави уметности во Париз и Францускиот институт потоа го загубиле своето старателство над вилата Медичи на Министерството за култура и француската држава. Оттогаш, границите повеќе не припаѓале само на традиционалните дисциплини (сликарство, скулптура, архитектура, гравир на метал, гравура на скапоцени камења, музичка композиција итн.) туку и на нови или претходно запоставени уметнички области (историја на уметноста, археологија, литература, сценски изработки, фотографија, филмови, видео, реставрација на уметност, пишување, па дури и готвење. ) Уметниците повеќе не се регрутирале со конкурс, туку со апликација, а нивниот престој генерално варирал од шест до осумнаесет месеци. Помеѓу 1961 и 1967 година, уметникот Балтус, тогаш на чело на Академијата, спровел огромна кампања за реставрација на палатата и нејзините градини, обезбедувајќи им модерна опрема. Балтус учествувал „на рака“ во сите фази на изградбата. Онаму каде што историскиот декор исчезнал, Балтус предложил лични алтернативи. Тој измислил декор кој бил почит на минатото и, во исто време, радикално современ: Мистериозниот меланхоличен декор што тој го создал за Вилата Медичи, пак, станал историски и бил подложен на важна кампања за реставрација во 2016 година. Работата продолжила под раководство на претходниот директор, Ричард Педуци, а вилата Медичи продолжила да организира изложби и изложби создадени од нејзините уметници во резиденцијата. Академијата ја продолжила својата програма за поканување млади уметници, кои добивале стипендија да поминеле дванаесет месеци во Рим, изложувајќи ги своите дела. Овие уметници кои живееле биле познати како пензионери. Францускиот збор „ пензија “ се однесувало на просторијата и пансионот што ја добивале овие, генерално млади и перспективни уметници. Вилата Медичи бил домаќин на голем број гостински соби и кога тие не ги користеле пензионери или други официјални гости, тие биле отворени за пошироката јавност. Архитектонско влијание Неколку структури го засновале својот стил на вилата. Архитектот Едвард Липинкот Тилтон го дизајнирал хотелот Колорадо во Гленвуд Спрингс, Колорадо, во 1893 година. Филантропот Џејмс Х. Архитектонското биро во Њујорк, Шулце и Вивер, го моделирале хотелот Брејкерс во Палм Бич, Флорида по вилата за втората реконструкција на хотелот, која се одржала помеѓу 1925 и 1926 година. Мермерните лавови Медичи покрај скалите до дворот служеле како инспирација за бронзените лавови на Бернар Фуке на Лежонбакен (лавовска падина) на северната страна на Кралската палата во Стокхолм во 1700–1704 година. Наводи Haskell, Francis (1981). Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-02913-6. Morel, Ph., Le Parnasse astrologique. Les décors peints pour le cardinal Ferdinand de Médicis. Étude iconologique (Paris, De Boccard, 1991) (La villa Médicis, 3). Hochmann, Michel, Villa Medici, il sogno di un Cardinale – Collezioni e artisti di Ferdinando de’ Medici (Roma, De Luca, 1999). Buckley, Veronica (2004). Christina, Queen of Sweden: The Restless Life of a European Eccentric. New York: Fourth Estate. ISBN 0-06-073617-8. Надворешни врски Матична страница