قلعه براندو

قلعه براندو، که قبلاً قلعه کاستروم کوستا نامیده می‌شد، قلعه‌ای قرون وسطایی است که بر روی صخره‌ای آهکی دولومیتی در ارتفاع ۳۷۰ متر (۱٬۲۱۰ فوت) از سطح دریا واقع شده است. بالاتر از سطح دریا، مشرف به روستاهای سیسون دی والمارینو، در شمال ایتالیا. نام قلعه براندو از براندو اول با نام خانوادگی براندولینی، یک خانواده باستانی اهل فورلی، که اربابان قلعه بودند، گرفته شده است. تاریخچه قلعهٔ کَستِل‌براندو در دوران روم باستان به‌عنوان یک دژ دفاعی ساخته شد تا از مسیرهای ارتباطی مهمی که شمال ایتالیا را به سرزمین‌های آن‌سوی آلپ پیوند می‌دادند، محافظت کند. در آغاز، یک پادگان نظامی در این محل مستقر بود که وظیفه‌اش حفاظت از ناحیه میان رودهای پیاوِه و لیوِنزا بود؛ این اقدام با هدف تأمین امنیت ساخت بخش پیش‌آلپی جادهٔ کلودیا آوگوستا انجام شد—راهی حیاتی که در دوران روم، درهٔ رود پو را به منطقهٔ رائتیا (اتریش امروزی) متصل می‌کرد. بنای اصلی دژ، که به سال ۴۶ میلادی بازمی‌گردد، هنوز هم قابل مشاهده است. در جریان یک کاوش باستان‌شناسی اخیر، یک تنور نان با قطر سه متر در دل این دژ کشف شد که متعلق به همان دوره است. همچنین، حمام‌های رومی و لوله‌های اصلی قناتی که آب را از سه چشمهٔ طبیعی اطراف به قلعه می‌رساندند، از زیر خاک بیرون آورده شده‌اند—چشمه‌هایی که تا به امروز نیز آب قلعه را تأمین می‌کنند. در دوران مهاجرت‌های بزرگ اروپا، این دژ به موقعیتی دفاعی مهم در برابر یورش اقوام مهاجم بدل شد. در طول قرون، قلعه بارها گسترش یافت و بازسازی شد. در قرن سیزدهم، خانوادهٔ دا کامینو مالکیت قلعه را در دست گرفتند و بین سال‌های ۱۲۳۳ تا ۱۳۳۵ در آن سکونت داشتند. آنان قلعه را به‌طور چشم‌گیری توسعه دادند، از جمله با افزودن برج مرکزی و دیوارهای مستحکم با سبک معماری گوئلف-گیبلین. در همین قلعه، در سال ۱۲۴۰، گِراردو سوم دا کامینو—از بزرگ‌ترین اربابان فئودال و فرماندهان نظامی ایتالیا—به دنیا آمد. مالکیت قلعهٔ براندو پس از دوره‌های اولیه، به جمهوری ونیز واگذار شد. این جمهوری، قلعه را ابتدا به مارین فالیه‌رو سپرد و سپس به دو فرمانده نظامی برجسته—جیووانی براندولینو و اراسمو دا نارنی، که با لقب «گاتامِلاتا» شناخته می‌شد—اعطا کرد. پس از سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ میلادی، مالکیت قلعه در خاندان جیووانی براندولینو باقی ماند و به‌عنوان میراث خانوادگی به کنت‌های براندولینی رسید؛ خانواده‌ای که ریشه‌ای کهن در شهر فورلی داشتند. در نیمهٔ نخست قرن شانزدهم، آنتونیو ماریا براندولینی (۱۴۷۶–۱۵۲۲) مهندسان ماهری را به‌کار گرفت تا بخش مرکزی قلعه را گسترش دهند. این توسعه با الهام از سبک سانسووینو انجام شد و شامل پنجره‌های دو و سه‌تایی با طاق‌های گوتیک ونیزی بود که به نمای قلعه جلوه‌ای هنری و باشکوه بخشید. در سال ۱۷۰۰ میلادی، خانوادهٔ براندولینی از اوتاویو اسکوتی—معمار و کنت شهر ترویزو—دعوت کردند تا طراحی و ساخت بخش جنوبی قلعه را برعهده گیرد. بخشی از این پروژه، ساخت کلیسای قلعه با نام کلیسای سن مارتینو بود. فضای داخلی این کلیسا با نقاشی‌های دیواری اثر اِجیدیو دال‌اُلیو، هنرمند قرن هجدهم، تزئین شد. در طول جنگ جهانی اول، این قلعه توسط نیروهای امپراتوری اتریش مورد حمله قرار گرفت و به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار گرفت. خانواده براندولینی خانه خود را رها کردند و به ویلای سولیگتو خود در نزدیکی پیوه دی سولیگو فرار کردند. پس از ۱۰ سال کار مرمت، که توسط کنت گیرولامو چهارم براندولینی (۱۸۷۰–۱۹۳۵) تأمین مالی شد، این قلعه در سال ۱۹۲۹ به عنوان محل سکونت بازگشایی شد. در سال ۱۹۵۹، این قلعه توسط خانواده براندولینی به پدران سالزیان فروخته شد، که ساختار آن را تغییر دادند تا از آن به عنوان صومعه و مرکز مطالعات معنوی استفاده کنند. در سال ۱۹۹۷، کاستل براندو توسط شرکت سرمایه‌گذاری کواترنری خریداری شد که یک برنامه نوسازی گسترده را برای تبدیل آن به هتل و موزه آغاز کرد. روزگار کنونی قلعه براندو اکنون به‌طور گسترده بازسازی شده و اکنون یک هتل ۴ ستاره، موزه و یک تئاتر را در خود جای داده است. بازدیدکنندگان می‌توانند با قطار کابلی از روستا به قلعه بروند. نگارخانه منابع