نیسیدا

نیسیدا یک جزیره آتشفشانی در مجمع‌الجزایر جزایر فلگری در جنوب ایتالیا است. این جزیره در فاصله‌ای بسیار کوتاه از دماغه پوزیلیپو، درست در شمال ناپل قرار دارد و از طریق یک مسیر پیاده‌روی یک کیلومتری با دوربین‌های کنترلی به سرزمین اصلی متصل است. جزیره تقریباً دایره‌ای شکل است و یک دهانهٔ غرق‌شده، خلیج پورتو پائونه را در ساحل جنوب‌غربی شکل می‌دهد. قطر آن حدود ۰٫۵ کیلومتر (۰٫۳ مایل) و بلندترین ارتفاع آن ۱۰۵ متر (۳۴۴ فوت) است. نام جزیره از واژهٔ یونانی «جزیره کوچک» (νησίς) گرفته شده که در حالت مفعولی به صورت nesida به کار می‌رفته است. نمای کلی در دوران باستان لوسیوس لیسینیوس لوکولوس در نیسیدا ویلا ساخت و مارکوس یونیوس بروتوس نیز یک ویلای تفریحی در آنجا داشت. در نامه‌های سیسرون اشاره شده که او بروتوس را در آنجا ملاقات کرده و همچنین همسر بروتوس، پورشیا، دختر کاتو اوتیکنسیس، در همین مکان خودکشی کرده است. احتمالاً بروتوس در همین مکان با کاسیوس دربارهٔ ترور ژولیوس سزار توافق کرده است. گفته می‌شود بقایای باستانی موجود در نیسیدا، همان ویلای بروتوس هستند. همچنین ممکن است در سدهٔ هفتم یک صومعه در آنجا وجود داشته باشد. در سدهٔ شانزدهم یک قلعه در این جزیره ساخته شد که سپس به عنوان تیول به خانواده ماچدونیو واگذار گردید. در سدهٔ نوزدهم، نیسیدا محل یک زندان بدنام خاندان بوربون بود که پس از بازدید ویلیام اوارت گلادستون در سال ۱۸۵۱ شهرت یافت. او در اثر خود به نام دو نامه به ارل ابردین دربارهٔ پیگردهای دولتی ناپل شرایط سخت زندان را فاش کرد. در همین نوشته‌ها گلادستون توصیف معروف پادشاهی دو سیسیل به عنوان «انکار خدا که به صورت یک نظام حکومتی برپا شده» را بیان نمود. واکنش عمومی در اروپا باعث شد دست‌کم بخشی از شرایط زندانیان بهبود یابد. در طول جنگ جهانی دوم، این جزیره توسط ارتش بریتانیا اشغال شد و به «زندان نظامی ۵۵» تبدیل گردید. در این زمان دست‌کم یک اعدام در آن انجام شد: توپچی از توپخانه سلطنتی بریتانیا در تاریخ ۲۳ مه ۱۹۴۴ به جرم قتل و سرقت از یک غیرنظامی ایتالیایی به نام رودولفو ماسترومینیکو توسط جوخه اعدام تیرباران شد. او ۲۶ سال داشت و در گورستان جنگی ناپل به خاک سپرده شد. ارتش بریتانیا همچنین ژنرال ایتالیایی نیکولا بلومو را به جرم قتل یک اسیر جنگی بریتانیایی اعدام کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ این جزیره میزبان آکادمی نیروی هوایی ایتالیا بود که بعدها به پردیسی بر فراز سرزمین اصلی منتقل شد. نیروی دریایی متحد ناتو در سال ۱۹۷۱ از مالت به جزیره نیسیدا منتقل گردید. امروزه نیسیدا میان یک پایگاه دریایی متعلق به نیروی دریایی ایتالیا و یک مرکز بازداشت نوجوانان تقسیم شده است. صومعه در نیسیدا ارتباطات شگفت‌آور گسترده میان این جزیره و بریتانیا ممکن است در سدهٔ هفتم با هادریان یا آدریان، رئیس صومعه کریست‌چرچ، دورست آغاز شده باشد. بده روایت می‌کند که او یک بربر یونانی‌زبان از شمال آفریقا بود و ریاست یک صومعه نزدیک ناپل را بر عهده داشت. نام این صومعه در سنت‌های مختلف متنی آمده که هیچ‌کدام به مکانی نزدیک ناپل اشاره ندارد و همین باعث شده بسیاری از پژوهشگران گمان کنند که منظور وابسته به نیسیدا بوده است. هیچ سند دیگری از وجود صومعه در آنجا وجود ندارد، هرچند صومعه‌های فراوانی پیرامون خلیج ناپل ساخته شده بودند. هادریان دو بار از سوی پاپ ویتالیان برای احراز مقام اسقف اعظم کانتربری پیشنهاد شد اما او تئودور طرسوسی را معرفی کرد که سپس اصرار کرد هادریان همراه او باشد. گمان می‌رود یک «انجیل‌نامهٔ ناپلی» که بعدها به ویرموث-جارو رسید، منبع برخی عناصر ناپلی موجود در نسخه‌های انجیل نورثامبریا باشد، از جمله انجیل‌های لیندیس‌فارنه که جشن‌هایی همچون میلاد سن ژاناریوس و تقدیس کلیسای استفان را ذکر کرده‌اند که تنها در ناپل برگزار می‌شدند. جستارهای وابسته فهرست جزایر ایتالیا یادداشت منابع Bischoff, Bernhard, and Lapidge, Michael, Biblical commentaries from the Canterbury school of Theodore and Hadrian, Volume 10 of Cambridge Studies in Anglo-Saxon England, 1994, Cambridge University Press, شابک ‎۰−۵۲۱−۳۳۰۸۹−۰, شابک ‎۹۷۸−۰−۵۲۱−۳۳۰۸۹−۳, گوگل بوکس پیوند به بیرون مطلبی دربارهٔ نیسیدا و زندانی کارلو پوئریو نقد رساله گلادستون عکس هوایی