Национален парк Цирцео

Националниот парк Цирцео е италијански национален парк основан во 1934 година. Зафаќа појас на крајбрежна земја од Анцио до Терасина, вклучувајќи и сектор од шума во копното Сан Феличе Цирчео и островот Заноне. Паркот е основан по наредба на Бенито Мусолини, по совет на сенаторот Рафаеле Бастианели, за да се зачуваат последните остатоци од Понтинските мочуришта кои беа рекултивирани во тој период. Тој е единствениот национален парк во Италија кој зафаќа само рамничарска и крајбрежна област. Стигнува од приближно Понтинија на север до Сабаудија на југ. Територија Паркот може да се подели на пет главни живеалишта: шума, гребенот, приморската дина, влажната област и островот Заноне. Шумска површина Шумата вклучена во паркот, зафаќа груб квадратен сектор помеѓу државниот пат SS 148 Pontina и брегот на San Felice Circeo, е последната реликвија на таканаречената античка „Selva di Terracina“, која некогаш зафаќала голем дел од она што е сега. централната провинција Латина.Сега сведена на површина од в. 3.300 хектари, и онака е најголемата обична шума во Италија. Се одликува со необични риби („базени“), привремени мочурливи области кои се формираат во есенската сезона поради акумулација на дождовница и Лестре, каде што некогаш реткото население ги градело своите села. Вегетацијата вклучува грмушки од макија, континентални видови како што се турскиот даб, фраксинус и обичниот даб, како и типични медитерански дрвја вклучувајќи го дабот, ловоровиот ловоров и дабот плутар. Подлогата е исто така богата, со обичен глог, црн трн, диви јаболкници, круши и јагоди, ерика, Дива шимширка и многу други. Зрнестата вегетација овозможува присуство на богата фауна, вклучувајќи дива свиња, елен лопатар, зајак, европски јазовец, црвена лисица, ласица, зелена камшичка змија, Natrix maura, копно и мочуриште желки, Тритурус тритон, крастава жаба и жаба меѓу другите. Езеро Ртот на Кирцео, со максимална висина од 541м, е мезозојски варовнички - доломитски масив со чудна островска форма и го дава своето име на целиот парк. Од натуралистичка гледна точка, може да се подели на два различни сектори. Северните падини на гребенот имаат повлажна клима и се покриени со густа грмушка од даб во горниот сектор, која, на пониските висини, е поврзана со црн јасен, Ostrya carpinifolia, благун и сладун . Долниот дел вклучува ерика, метла и јагода, додека каде што планината се спушта до рамнината е 25 ха плута дабово дрво. Јужните падини имаат поблага клима и се одликуваат со медитеранска карпеста вегетација (дабовка, феникиска смрека, дрво еуфорбија, миртус, пистациа лентискус, рузмарин и ерика, додека меѓу пониските растенија се Crithmum, Смил и различник. Дивиот свет, настрана од европскиот јазовец, дивата свиња и буковата куна, вклучува и бројни видови птици како што се див сокол и обична вестра. Меѓу бројните крајбрежни пештери од натуралистички интерес се Грота Гатари, каде што во 1939 година бил пронајден череп на неандерталец, „Пештерата на козите“, „Пештерата Фоселоне“, и „Пештерата Бреј“. втората била населена од неандерталецот. Морски дини Паркот е дом на 22 км долга крајбрежна песочна лента, од варовничките карпи на планината Кирцео, во кореспонденција на караулата Торе Паола, до Капо Портиере. Песокот, е ситен и фин и поддржан од типична грмушка од маки со максимална длабочина од 27 метри. Делот поблиску до морето е дом на кратка вегетација, каде се сместени голем број на мали диви животни, вклучувајќи го европскиот јазовец, лисици, гуштери и бубачки. Подалеку од морето има поголеми растенија, како што се бодликавата смрека и мастика, до вистински дрвја како што се поморскиот бор и дабот, или, во близина на езерата (видете го следниот дел), евла, јасен, топола и врба. Влажни области Влажната област на паркот Circeo вклучува четири крајбрежни солени езера: Паола, Капролаце, Моначи и Фољано, кои се останати од Понтинските мочуришта и во моментов се дом на огромен див свет на водни птици (говеда, жерав, гуска, северен лапинг), како и на ретки видови како што е барска желка. Со максимална длабочина од два метри, тие се поврзани со морето преку низа канали. Други видови присутни во областа вклучуваат јазовец, дива свиња, лисица, гребен поркупен, дива ласица и европски еж Вегетацијата ја сочинуваат, на бреговите на езерата, саликорнија (Arthrocnemum glaucum), инула и тамарис меѓу другите. Освен езерата, има уште некои помали мочурливи области во кои се практикува да се одгледува италијанско медитеранско овчарство на биволи. Заноне Заноне е мал остров кој му припаѓа на архипелагот Понцијано, припоен кон паркот во 1979 година. Ненаселен, тој е покриен со дабови шуми и дабови и е единствениот остров во архипелагот што ја задржал својата оригинална вегетативна покривка. Ги вклучуваат: мастика, миртус, обична метла, ерика, еуфрбија, јагода и лавор. Наводи Надворешни врски Официјална веб-страница (на италијански) Страници од органот на паркот на Parks.it (на италијански, англиски, and германски)