Grottaferrata

Grottaferrata ( </link> ) është një komunë (komunë) në kryeqytetin metropolitane të Romës, e vendosur në shpatet e poshtme të kodrave Albane, 20 kilometres (12 mi) në juglindje të Romës . Ajo është rritur rreth Abbey e Santa Maria di Grottaferrata, e themeluar në 1004. Komunat aty pranë përfshijnë Frascati, Rocca di Papa, Marino dhe Romë. Historia Historia e Grottaferrata identifikohet kryesisht me atë të Manastirit Basilian të Santa Maria, i themeluar këtu në 1004 nga Shën Nilus i Riu . Legjenda e themelimit tregon se, në vendin ku ndodhet tani abacia, u shfaq Virgjëresha Mari dhe e urdhëroi të gjente një kishë për nder të saj. Nga Gregori, konti i fuqishëm i Tusculum, babai i papëve Benedikti VIII dhe Gjon XIX, Nilus mori vendin, i cili kishte qenë një vilë romake, ku midis rrënojave kishte mbetur një ndërtesë e ulët e opus quadratum që kishte qenë një varr, por kishte qenë u konvertua në një oratori të krishterë në shekullin e katërt. Grilat e saj të dritareve prej hekuri i dhanë vendit emrin, fillimisht Cryptaferrata ("kripta e lidhur me hekur") më pas Grottaferrata, e përkujtuar në stemën e komunës. Nga vendi, një bronz romak i një burri dhe një lope tërhoqi vëmendjen antikuar të Frederikut II, Perandorit të Shenjtë Romak, i cili e çoi grupin në Lucera. Nilus vdiq menjëherë më pas (26 dhjetor 1005) në manastirin Sant' Agata në Tusculum . Ndërtimi i manastirit u krye nga pasardhësit e tij, veçanërisht igumeni i katërt, Shën Bartolomeu, i cili zakonisht konsiderohet themeluesi i dytë. Materialet e ndërtimit të hequra nga vila e rrënuar u përfshinë në strukturën e re, kolonat e mermerit, pjesët e kornizës së gdhendur dhe blloqet e gurit vullkanik të quajtur peperino . Vendi i shenjtë ishte mjaft i plotë në 1024 për t'u shenjtëruar nga Papa Tuskulan Gjon XIX. Reputacioni i lartë i murgjve tërhoqi shumë dhurata; Mozaikët e shekujve të njëmbëdhjetë dhe të trembëdhjetë kanë mbetur, por nga ansambli ambicioz i veshjeve kozmateske, ka mbetur vetëm shtrimi i gurit polikrom. Zotërimet e abacisë në toka ishin të shumta dhe të përhapura, dhe në 1131 Mbreti Roger II i Siçilisë bëri abatin Baron të Rossano-s me një feud të gjerë. Midis shekujve të 12-të dhe të 15-të, manastiri vuajti nga grindjet e vazhdueshme të fraksioneve ndërluftuese: romakët dhe tuskulanët, guelfët dhe gibelinët, papët dhe antipopët, Colonna dhe Orsini . Nga 1163 deri në shkatërrimin e Tusculum në 1191, pjesa më e madhe e komunitetit monastik kërkoi strehim në një vartësi të abacisë, protocaenobium benediktin të Subiaco . Në mesin e shekullit të 13-të, perandori Frederiku II e bëri abacinë selinë e tij gjatë rrethimit të Romës, ndërsa në 1378 mercenarët Breton dhe Gaskon e mbajtën atë për antipap Klementin VII . Shekulli i pesëmbëdhjetë pa grindjet e përgjakshme të Kolonës dhe Orsinit që tërboheshin rreth mureve. Sipas humanistit Ambrogio Traversari, në vitin 1432 pamja e abacisë ishte ajo e një kazerme dhe jo një manastiri. Në 1462 filloi një varg abatësh jorezidentë në commendam, pesëmbëdhjetë në numër, nga të cilët të gjithë përveç njërit ishin kardinalë . Më të dalluarit ishin greku Bessarion, Giulio della Rovere (më pas Julius II ) dhe i fundit i linjës, Kardinali Consalvi, sekretar i shtetit i Pius VII . Kardinali Bessarion, vetë një murg bazilian, rriti komunitetin e pakët dhe të varfër dhe restauroi kishën. Kardinali Giulio della Rovere, për motive më egoiste, ngriti kështjellën dhe rrethoi të gjithë manastirin me fortifikimet mbresëlënëse që ekzistojnë ende. Kardinali Alessandro Farnese zëvendësoi tavanin. Gian Lorenzo Bernini u ngarkua nga kardinali Francesco Barberini për të siguruar altarin e lartë, i përfunduar në 1665. Deri në vitin 1608 komuniteti drejtohej nga prijës të varur nga abatët në commendam, por në atë vit Grottaferrata u bë anëtar i kongregacionit bazilian të themeluar nga Gregori XIII . Të ardhurat e komunitetit u ndanë nga ato të abatëve lavdërues dhe u emërua i pari nga një seri abatesh të rregullt të emëruar tre herë në vit. Sistemi trevjeçar i mbijetoi shtypjes së kommendamit dhe zgjati deri në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë, me një ndërprerje nga 1834 deri në 1870, kur prioritet u emëruan nga Selia e Shenjtë . Në vitin 1901, kushtetutat e reja hynë në fuqi dhe Arsenio Pellegrini u vendos si abati i parë i rregullt i përhershëm që nga viti 1462. Riti grek, i cili u soll në Grottaferrata nga Shën Nilus, kishte humbur karakterin e tij vendas nga fundi i shekullit të dymbëdhjetë, por u rivendos me urdhër të Leo XIII në 1881. Abacia baziliane ka qenë gjithmonë një shtëpi e mësimit grek dhe himnografia greke lulëzoi atje shumë kohë pasi arti kishte vdekur brenda Perandorisë Bizantine. Studimet monastike u ringjallën nën Kardinalin Bessarion dhe përsëri në 1608. Më 11 gusht 1901, energjia e parë elektrike arriti në Grottaferrata nga hidrocentrali në vjeshtën S. Bartholomew. Më 26 shtator 1937, manastiri u bë abaci territorial i Kishës Katolike Italo-Shqiptare me titullin Abacia Territoriale e Shën Mërisë së Grottaferratës . Pamjet kryesore Abbey of Saint Mary of Grottaferrata ka disa oborre, të cilat të çojnë në portikun e famshëm të projektuar nga Antonio da Sangallo i Riu, me një arkadë prej nëntë gjiresh të mbështetur nga kolona të holla me kapitele të Rilindjes. Nga kisha e abacisë e shenjtëruar nga Gjoni XIX në 1024, pak mund të shihet në brendësi, përveç mozaikëve në narteks dhe mbi harkun e triumfit, strukturat mesjetare janë mbuluar ose shkatërruar gjatë "restaurimeve" të abatëve të ndryshëm <i id="mwbw">në commendam</i> . Disa afreske fragmentare të shekullit të trembëdhjetë u zbuluan në një restaurim të pjesshëm të kishës në vitin 1904 për të përkujtuar përvjetorin e ri të saj, kur ajo u bë një bazilikë romake. Mozaikët portretizojnë Dymbëdhjetë Apostujt të ulur pranë një froni të zbrazët, duke evokuar ngjitjen e Krishtit në Qiell. Afresket e Domenichino -s, të porositura nga kardinali Odoardo Farnese në 1608, mund të shihen në kapelën e Shën Nilus. Annibale Carracci ekzekutoi altarin e Madonës me Fëmijën me Shën Nilusin dhe Shën Bartolomeun . Portiku modern mbron fasadën antike; portali i mermerit me mozaik sipër tij, shembull i artit italo-bizantin të shekullit XII. Në brendësi është një vatër pagëzimi e mbështetur mbi luanë me krahë, të shekullit të dhjetë ose të njëmbëdhjetë. Vlen të përmendet gjithashtu kampanja romane (shek. XII), me pesë kate dritare me hark trepalësh. Biblioteka e Abbey, e cila përmban rreth 50,000 vëllime, ka një konservim letre Laboratorio di Restauro, të cilit iu besua konservimi i Codex Atlanticus të Leonardos nga Biblioteca Ambrosiana ; Biblioteka strehon shkrimet e Shën Nilus dhe nxënësve të tij dhe një kopje të rrallë të rrëfimeve të mbledhura të udhëtimit të Alvise Cadamosto, të shtypura në fillim të shekullit të gjashtëmbëdhjetë. Papa Benedikti IX vdiq dhe u varros në këtë abaci. Shih edhe Kisha Bizantine Italo-Arbëreshe Referime