سانتی نرئوس و آشیل

سانتی نرئوس و آشیل (انگلیسی: Santi Nereo e Achilleo) یک کلیسای بازیلیکای قرن چهارمی در رم، ایتالیا است که در خیابان دله ترمه دی کاراکالا در ریون سلیو، روبروی ورودی اصلی حمام‌های کاراکالا واقع شده است. این کلیسا از ۲۸ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان کلیسای رسمی کاردینال سلستینو آئوس براکو بوده است. به‌طور غیرمعمول، این کلیسا بخشی از یک بخش جدا شده از کلیسای چیسا نووا است، نه کلیسای محلی سن سابا و توسط اوراتاریان‌ها به عنوان زیرمجموعه‌ای از کلیسای اوراتاریای رومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. کلیسای بازیلیکای زیرزمینی در دخمه‌های دومیتیلا در جاده آپیا، که عملاً در اوایل قرون وسطی گم شد و در دهه ۱۸۷۰ توسط باستان‌شناس جیووانی باتیستا د روسی دوباره کشف شد، همان تقدیم‌نامه را به نرئو و آشیلئو دارد. تاریخچه یک کتیبه روی سنگ قبر به شماره ۳۳۷ در کلیسای جامع سن پائولو فوئوری لو مورا، بزرگداشت سینامیوس اوپاس، خطیب فقید کلیسایی به نام تیتولوس فاسیولائه را گرامی می‌دارد؛ این نام به‌طور سنتی به عنوان مکانی توضیح داده شده است که سنت پیتر در راه فرار از زندان مامرتین، بانداژ پای (فاسیولا) که زخم‌های ناشی از زنجیرهایش را می‌پیچید، گم کرد. در اعمال شورای پاپ سیماکوس، در سال ۴۹۹، تیتولوس فاسیولائه به عنوان مکانی که توسط پنج کشیش خدمت می‌شد، ثبت شده است. همین ساختمان در سال ۵۹۵ به عنوان تیتولوس سانکتوروم نرئی و آشیلئی ثبت شده است؛ بنابراین، تقدیم‌نامه‌ها به مقدسین نرئی و آشیلئوس، دو سرباز و شهید قرن چهارم، باید مربوط به قرن ششم باشد. در سال ۸۱۴، پاپ لئو سوم تیتولوس قدیمی را بازسازی کرد. در قرن سیزدهم، یادگارهای دو شهید از دخمه دومیتیلا به سنت آدریانو منتقل شد، و از آنجا توسط کاردینال بارونیوس به این کلیسا منتقل شدند. ساختار کلیسا در طول قرن‌ها تقریباً ویران شد و در سال ۱۳۲۰، طبق کاتالوگ تورین، این کلیسا یک عنوان کلیسایی بود که هیچ کشیشی در آن خدمت نمی‌کرد؛ بنابراین پاپ سیکتوس چهارم به مناسبت جشن سال ۱۴۷۵ کلیسا را بازسازی کرد، در حالی که جشن سال ۱۶۰۰ فرصتی برای آخرین مرمت بزرگ بود که توسط کاردینال چزاره بارونیو، عتیقه‌شناس محقق، که سفارش نقاشی‌های دیواری را داده بود، تأمین مالی شد. شبستان و محراب در پشت نمای ساده آن، کلیسا مطابق با نقشه معمول باسیلیکا ساخته شده است، با یک شبستان و دو راهروی جانبی. ستون‌های اصلی در قرن پانزدهم با ستون‌های هشت ضلعی جایگزین شدند و شبستان با تزئینات بزرگ نقاشی دیواری که به سفارش کاردینال بارونیو انجام شده بود، مشخص می‌شود. کاردینال در طرح شمایل‌نگاری خود که برای جشن سال ۱۶۰۰ میلادی تنظیم شده بود، بر نقش شهدای رومی در قرون اولیه مسیحیت تأکید کرد. اجرای نقاشی‌های دیواری به یک نقاش کوچک، که عموماً تصور می‌شود نیکولو سیرسینانی باشد، به نام «پومارانسیو» سپرده شد. نقاشی‌های دیواری روشن اغلب صحنه‌های شهادت خشونت‌آمیز را به تصویر می‌کشند. آویز قرون وسطایی بر روی یک کوزه بزرگ پورفیری که از حمام‌های کاراکالا در همان نزدیکی گرفته شده است، قرار گرفته است. صفحه پایینی که گروه کر را جدا می‌کند، با منبت‌کاری‌های سبک کازماتسک قرن سیزدهمی پوشانده شده است. یک شمعدان مرمر سفید از سن پائولو فوئوری لو مورا به اینجا آورده شده است. سیبوریوم، که قدمت آن به قرن شانزدهم برمی‌گردد، بر روی ستون‌های مرمر آفریقایی قرار گرفته است. به‌های قوس در انتهای شبستان، برخی از موزاییک‌های قدیمی زمان لئو سوم را حفظ کرده‌اند، به همراه یک تجلی مرکزی در یک ماندورلا. محراب بلند، که از سه پنل کازماتسک ساخته شده است، یادگارهای نرئوس، آشیلئوس و سنت فلاویا دومیتیلا را در خود جای داده است؛ هر سه آنها از دخمه دومیتیلا به اینجا آورده شده‌اند. در کنار محراب، دو سنگ بت‌پرستانه وجود دارد که دو روح بالدار را به تصویر می‌کشند و از معبدی در همان نزدیکی گرفته شده‌اند. در محراب پشت محراب، تخت اسقفی قرار دارد که تحت نظارت کاردینال بارونیوس باستان‌شناس، با استفاده مجدد از شیرها، به سبک کازماتسک که با مکتب واسالتو مرتبط است، که تکیه‌گاه دسته‌ها هستند، مونتاژ شده است. بر روی تکیه‌گاه، کلمات آغازین و پایانی بیست و هشتمین موعظه سنت گرگوری کبیر، بر اساس سنت اشتباه مبنی بر اینکه او آنها را در اینجا، در مقابل بقایای مقدسین نرئوس و آشیلئوس در روز عیدشان موعظه کرده است، حک شده است. هنگامی که کاردینال بارونیو دستور کتیبه‌نویسی را داد، نمی‌دانست که این بقایا در ابتدا در کلیسای زیرزمینی کاتاکومب دومیتیلا دفن شده‌اند، بنابراین فکر می‌کرد که اینجا مکانی است که سنت گرگوری موعظه کرده است. طاق محراب دارای موزاییک‌هایی از قرن نهم با بشارت، تغییر شکل و تئوتوکوس (مدونا و کودک) است. نمای بیرونی نمای کلیسا که مشرف به حیاط کوچکی در خیابان کاراکالا است، هنوز ظاهری را که در زمان مرمت‌های پاپ سیکتوس چهارم به آن داده شده، حفظ کرده است. این نما دارای ویژگی‌های برجسته و تزئینات هندسی است که توسط جیرولامو ماسی به درخواست کاردینال چزاره بارونیو با گرافیتو خلق شده است. تکنیک گرافیتو در حدود اواسط قرن شانزدهم رواج یافت و عمدتاً در ساختمان‌های شهری به جای عبادتگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. به همین دلیل، نمای کلیسای مقدسین نرئو و آشیلئو منحصر به فرد است. احتمالاً انتخاب استفاده از این تکنیک به دلیل ملاحظات عملی، مانند کمبود زمان و منابع مالی، بوده است که ایجاد نمای تراورتن را غیرممکن می‌کرد. اسگرافیتو یک تکنیک تزئینی است که مبتنی بر استفاده از دو لایه گچ روی هم افتاده است: لایه اول، که عمیق‌تر است، معمولاً تیره است، در حالی که لایه دوم، که نازک‌تر است، روشن است. این تصویر با حذف دقیق لایه دوم مربوط به نقاشی ایجاد شده است، بنابراین لایه زیرین آشکار می‌شود و یک اثر کنتراست سایه روشن در کل سطح ایجاد می‌کند. مرمت نمای ساختمان در سال ۲۰۲۵، که قبل و همراه با تحقیقات عمیق بایگانی - که دائماً در محل تأیید شده و به عنوان راهنما در طول مداخله استفاده می‌شود - انجام شد، بخش‌های تزئینی بزرگ و قابل توجهی را که تا حدودی به دلیل گذشت زمان به خطر افتاده‌اند، آشکار کرده است. نمای کلیسا که طبق طرح کلاسیک رنسانس با نظم‌های روی هم قرار گرفته، با یک رشته سیم مشخص شده و در طرفین با حلقه‌های ظریف به پایان می‌رسد. طاقچه‌های کاذب بالا، تصاویر قدیسان نمادین را در خود جای داده‌اند: سنت نرئوس در سمت چپ و سنت آشیل در سمت راست؛ در حالی که طاقچه زیر پنجره مرکزی احتمالاً تصویر سنت دومیتیلا را در خود جای داده است. در بالا، در تمپانوم، تصویری از مدونا دلا والیسلا (عنوان از محل کلیسا، که قبلاً والیکولا به معنای «دره کوچک» نامیده می‌شد، گرفته شده است) وجود دارد که با هلال ماه و پرتوهای نور به شکل زبانه‌های آتش، عناصر شمایل‌نگاری که هویت آن را نشان می‌دهند، قابل تشخیص است. ایوان مرمری ساده که توسط دو ستون قرنتی پشتیبانی می‌شود و از یک تمپانوم مثلثی شکل، آن هم از جنس مرمر، تشکیل شده است، همزمان با این نقاشی دیواری قرار دارد. این ایوان زمانی سه پنجره اوگیوال داشت؛ اکنون فقط پنجره مرکزی بازمانده است، اگرچه به سبک باروک بازسازی شده است. در دو طرف محراب، مطابق با دیوارهای پشتی دو شبستان جانبی، دو ساختمان کم ارتفاع را می‌توان به عنوان دو برجک از زمان پاپ لئو سوم (۷۹۵–۸۱۶) تشخیص داد که بعداً به یک کشیش (برجک سمت راست) و یک اتاق نگهداری ظروف مقدس (برجک سمت چپ) تبدیل شدند. تا زمان مرمت قرن هفدهم، این محراب دارای سه پنجره تک نیزه‌ای با طاق‌های گرد بود که بعداً آجرکاری شدند و اکنون فقط از بیرون قابل تشخیص هستند. در کنار برجک سمت چپ، برج ناقوس باریک باروک قرار دارد که آن هم حاصل مرمت قرن هفدهم است. نمای داخلی این کلیسا دارای ساختاری سه شبستانی است که توسط ستون‌های هشت ضلعی تقسیم شده است، که در قرن پانزدهم جایگزین ستون‌های اصلی شدند. شبستان با نقاشی‌های دیواری سفارش داده شده توسط کاردینال بارونیو تزئین شده است. فضای داخلی به‌طور غنی نقاشی شده است. شبستان مرکزی به زندگی و شهادت قدیسان اسمی و سنت دومیتیلا اختصاص داده شده است. راهروهای جانبی شامل یک چرخه بزرگ است که با تأکید واضح، صحنه‌های شهادت از کتاب شهدای رومی را به تصویر می‌کشد. این یک نمونه بسیار گویا از روحیه (و عملکرد) ضد اصلاحات است که نقاشی رومی را در نیمه دوم قرن شانزدهم مشخص می‌کند. این نقاشی‌های دیواری به‌طور سنتی به نیکولو سیرگنانی، معروف به پومارانسیو، نسبت داده می‌شوند. نقاشی روی بوم سنت دومیتیلا بین سنت نرئوس و سنت آشیلئوس اثر کریستوفورو رونکالی است. منبر قرون وسطایی بر روی یک کوزه پورفیری از حمام‌های کاراکالا قرار دارد. گروه کر با دیوارهای تراشیده شده‌ای که به سبک کازماتسک تزئین شده‌اند، احاطه شده است، در حالی که سیبوریوم قرن شانزدهمی از سنگ مرمر آفریقایی ساخته شده است. محراب بلند، که با سه پنل کازماتسک ساخته شده است، شامل یادگارهای مقدسین نرئوس، آشیلئوس و دومیتیلا است که از دخمه‌های دومیتیلا منتقل شده‌اند. یک معبد بت‌پرستی در نزدیکی کلیسا، منبع دو روح بالدار است که دوباره استفاده شده و در نزدیکی محراب قرار گرفته‌اند. پشت محراب، تخت اسقفی به سبک کازماتسک (مدرسه واسالتو) قرار دارد که بر روی آن بیست و هشتمین موعظه پاپ گرگوری اول کبیر حک شده است، که در آن پاپ اظهار داشته است که در مقابل یادگارهای مقدسین نرئوس و آشیلئوس دعا کرده است. کاردینال بارونیوس، که دستور این کتیبه را داده بود، از انتقال یادگارها از دخمه‌ها بی‌اطلاع بود و بنابراین فرض کرد که این مکانی است که گرگوری کبیر به آن اشاره کرده است. طاق محراب با موزاییک‌های قرن نهمی تزئین شده است که بشارت، تجلی و تئوتوکوس را به تصویر می‌کشند که با کودک به تصویر کشیده شده‌اند. در شبستان، روی زمین، یک ارگ مثبت منسوب به سازنده ارگ، یوهان کنراد ورل، که در قرن هجدهم در رم فعالیت می‌کرد، وجود دارد که قدمت آن به سال ۱۷۶۰ برمی‌گردد. این ساز، با انتقال مکانیکی، دارای یک کیبورد ۴۵ نتی با اکتاو اول توخالی و یک پدال پایه موسیقی توخالی ۹ نتی است که دائماً به کیبورد متصل است و رجیسترهای مخصوص به خود را ندارد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Santi Nereo e Achilleo». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون