Aterpearen etxea (Herkulano)

Aterpearen etxea erromatarren garaiko domus bat da, 79. urtean Vesubioren erupzioan lurperatua eta antzinako Herkulanoren indusketa arkeologikoen ondoren aurkitua: esploratutako etxe guztien artean, hiriko handiena da. Historia Aterpetxea Augustoren garaian eraiki zen, K.a. 27. eta 14. urteen artean: 62. urteko Ponpeiako lurrikararen ondoren, zaharberritze-lan garrantzitsuak egin ziren, bai dekorazioari dagokionez, bai egiturari dagokionez, eta areto batzuk merkataritza-jardueretarako leku bihurtu ziren. 79ko Vesuvioren erupzioan lohi mantu baten azpian gelditu zen, eta ondoren toban solidotu zen, erupzioan izandako fluxu piroklastikoen ondorioz. 1852an esploratu zuen lehen aldiz Carlo Bonuccik, eta 1930eko hamarkadan behin betiko ikertu zuen Amedeo Maiurik. Kokapena Aterpe Etxea muino baten ertzean dago, kokapen panoramiko batean, erupzioaren aurreko hondartzan, itsasoari begira. Egoera txarrean dago, baina ez hainbeste erupzioak eragindako ondorioengatik, baizik eta lehen miaketek eragindako kalteengatik. Bi mila ehun eta berrogeita hamar metro karratu ditu, orain arte aurkitu den Herculanoko etxebizitzarik handiena da, eta auzo termal bat duen hiriko etxebizitza bakarra ere bada; horregatik, hasieran aterpetxe bat zela pentsatu zen. Sarrera nagusia IV. cardoan dago, eta bertatik impluviumaren hondarrak ikusten diren atarira sartzen da. Eskuinaldean auzo termala dago, apoditerium, tepidarium eta caldarium batez osatua. Erdian baratze bat dago, eta bertan udareondo baten enbor ikaztua aurkitu zuten. Hori dela eta, familia bereko zuhaitzak birlandatu zituzten. Peristiloaren inguruan, mosaiko zuriko zorua eta ertz beltza dituen hainbat gela daude, kalearekiko paraleloa den aldean izan ezik, mendebaldekoak barne, horietan mosaiko-zorua kontserbatzen baita, bereziki atalase bat, oilar baten eta uso baten irudikapena duena. Iruditegia Erreferentziak Kanpo estekak