Чертоза

Чертоза е манастир и комплекс во Ломбардија, Северна Италија, сместен во близина на истоимениот град во провинцијата Павија, 8 северно од Павија. Изграден во 1396-1495 година, некогаш се наоѓал на границата на голем ловечки парк кој му припаѓал на семејството Висконти од Милано, од кои денес останале само расфрлани делови. Тој е еден од најголемите манастири во Италија. Чертоза е италијански манастир од затворениот монашки ред на Картузијанците основан од Свети Бруно во 1044 година во Гранде Шартруз. Иако Картузијанците во нивните рани векови биле познати по својата осаменост и аскетизам и чистота на нивната архитектура, Чертозае позната по изобилството на својата архитектура, и во готскиот и во ренесансниот стил и по својата колекција на уметнички дела кои се особено репрезентативни. на регионот. Историја Џан Галеацо Висконти, наследниот господар и прв војвода од Милано, му ја нарачал градбата на Чертоза на архитектот Марко Солари, инаугурирајќи ги работите и поставувајќи го камен-темелникот на 27 август 1396 година, како што е забележано со барелеф на фасадата. Локацијата била стратешки избрана на средина помеѓу Милано и Павија, вториот град на Војводството, каде што војводата го имал својот двор, на крајот од паркот Висконти, кој ја поврзувал Чертоза со замокот Павија. Чертоза е исто така резултат на политичките аспирации на Џан Галеацо. Во државен удар во 1385 година, Џан Галеацо го соборил својот вујко Бернабо Висконти. Сега е господар на поранешните домени на Висконти вклучувајќи го и Милан. Меѓутоа, како и неговиот татко Галеацо II, Џан Галеацо престојувал и го одржувал својот двор во Павија, поранешен главен град на ломбардските кралеви и на кралството Италија. Џан Галеацо се стремел повторно да воспостави ново кралство во Северна Италија, што одговара на овие историски примери. Во 1386 година, жителите на Милано одлучиле да ја обноват новата зграда: Миланската катедрала. Меѓутоа, односите меѓу Џан Галеацо и шефовите на Фабрика дел Дуомо (конзорциумот на ѕидари и градежници избрани од граѓаните на Милано) честопати биле напнати: господарот имал намера да ја трансформира Миланската катедрала во династички мавзолеј на династијата, вметнувајќи го погребен споменик на неговиот татко Галеацо II во централниот дел на катедралата. Ова покренало жестоко противење и од Фабрика и од Миланезите, кои ревносно ја чувале својата автономија. На крајот, Џан Галеацо избрал да изгради нова црква: Чертоза од Павија, која ќе служи како мавзолеј за династијата Висконти. Бескрупулозно, тој назначил многу вработени во Фабрика дел Дуомо, како Џакомо да Кампионе или Џованино де Граси за овие нови проекти. За војводата, Дуомо станала црква за погребување на благородници, патрици, луѓе, занаетчиски и трговски еснафи од Милано, додека Чертоза ќе му служи на Војводството. Црквата, последното здание од комплексот што требало да се изгради, требало да биде семејниот мавзолеј на Висконти. Дизајниран е како голема градба со наос и две патеки, тип невообичаен за Картускиот ред. Наосот, во готски стил, бил завршен во 1465 година. Со оглед на отсуството на каменоломи за мермер и камен во близина на Чертоза, околу средината на XV век, камениот материјал станал оскуден за градба. Картусите уживале значителен приход од огромните земјоделски површини донирани од Џан Галеацо Висконти и неговите наследници Сфорца. За разлика од другите големи ломбардски фабрики, катедралата во Павија никогаш не набавувала сопствени каменоломи за мермер, но секогаш се потпирала на приватни добавувачи, честопати главно потпирајќи се на Венеранда Фабрика дел Дуомо ди Милано . До 1463 година, миланскиот двор го снабдувал мермерот за капители на манастирите, а во 1473 година со договор помеѓу Фабрика дел Дуомо и монасите од Чертоза, било утврдено дека Фабрика се обврзала да гарантира континуирано снабдување со мермер и градежен камен на Чертоза. Контролата над мермерот му била доверена на Гинифорте Солари, кој во тоа време бил одговорен за двете градилишта. Материјалите, кои, слично како оние за Миланската катедрала, уживале војводско ослободување од должностите, стигнале до Чертоза преку Навиглиацио и биле симнати во Бинаско, од каде продолжиле со количка до градилиштето, меѓутоа, по обновувањето на делницата навигацијата помеѓу Бинаско и Павија (1473) било можно да се растовараат мермерите и камењата директно на Чертоза. Исто така, во 1473 година започнала работата на обложување и украсување на фасадата на манастирот, за што Картузијанците решиле да го искористат, уникатен случај во ломбардската област, мермерот Карара, кој тогаш се сметал со поголема вредност од оној на Кандоглија и трошоците кои биле повисоки од другите материјали достапни во областа Осола. До 1476 година, Картузијанците воспоставиле односи со некои семејства на трговци и каменоломи од Карара, како што се Мафиоли, станари на каменоломите на Маркиз Маласпина. Скапоцениот мермер, откако бил качен во Карара, ја обиколил Италија и со брод пристигнал на устието на По, од каде потоа бил искачен до Павија. Транспортот на мермерот Карара кон Чертоза бил толку обемен што самите Картузијанци дошле да го препродадат на други ломбардски бродоградилишта и особено на Венеранда Фабрика дел Дуомо ди Милано. Меѓутоа, уште од основањето, ренесансата се проширила во Италија, а остатокот од зградата била изградена според новиот стил, редизајниран од Џовани Солари, продолжило од неговиот син Гинифорте Солари, и со неколку нови манастири. Солари како режисер на делата го следел Џовани Антонио Амадео (1481–1499). Црквата била осветена на 3 мај 1497 година. Долниот дел од фасадата бил завршен дури во 1507 година. Договорот за изградба ги обврзал монасите да користат дел од приходот од земјиштето што го чувале во корист на манастирот за да продолжат да го подобруваат објектот. Следствено, Чертоза вклучувала и огромна колекција на уметнички дела од сите векови од 15-ти до 18-ти. Чертозапрвично имала само 12 картузијански монаси, кои живееле во тотално затворен живот и биле обврзани со договор кој предвидувал користење на дел од нивните приходи (ниња, земја, приход итн.) за изградба на самиот манастир. Во XVIII век, манастирот бил сопственик на големи имоти (делумно веќе донирани од Џан Галеацо и неговите наследници) расфрлани на плодното поле помеѓу Павија и Милано, како што се селата Бадиле, Батуда, Бернате, Бинаско, Бофалора, Боргарело, Карпијано . тоа било сопственост на монасите, исто така, замокот Карпијано и црквата Сан Мартино), Карпињано, Милано, Џовенцано, Графињана, Ландријано, Магента, Маркињаго, операта, Паирана, Пастураго, Квинтосоле, Сан Коломбано (каде што исто така го контролирале и замокот Сан Коломбано) Торе дел Мангано, Трецано, Велецо, Видигулфо, Вигано Сертосино, Вигентино, Виламаџоре, Вилантерио, Вилареџо и Зеконе, кои дошле до 2.325 хектари (5.745 хектари) наводнувано земјиште. Покрај тоа, Чертоза поседувала и голема палата, со градина и ораторство во Милано, во парохијата Сан Микеле ала Чиуса, палата и црквата Санта Марија д'Огнисанти во Павија и, од втората половина на 17. век, на голема фарма специјализирана за производство на вино, со зграда (наречена Certosa Cantù), во Замокот. Во 1560 година, главниот генерал на Картузијанците, извесен Пјеро Сарде, одобрил поставување на соодветна опрема за печатење на писма и хорски книги, а на 28 август ги повикал сите картузијански манастири во Италија да се снабдуваат исклучиво со производите на новата печатница (првата книга Breviarium Carthusiensis е отпечатена во 1561 година). Во 1782 година, Картусите биле протерани од Чертоза од страна на императорот Јосиф II од Австрија, и заменети во 1784 година од Цистерцијците и во 1789 година од Кармелитите. Во 1796 година, како одмазда за бунтот во Павија, војската на Наполеон ја отстранила оловната покривка од покривот на црквата, како и литургиските сребрени садови и големата крошна, покриена со златни снегулки и скапоцени камења, користени за Корпус Домини. поворка. Во 1810 година манастирот бил затворен сè додека Картужаните повторно не го стекнале во 1843 година. Во 1866 година бил прогласен за национален споменик и задржан од италијанската држава, иако некои бенедиктинци живееле таму до 1880 година. Монасите кои моментално живеат во манастирот се цистерцијци, примени во него во 1960-тите. Во август 1946 година во комплексот било откриено илегално ексхумираното тело на Бенито Мусолини. Двајца францискански монаси биле обвинети за помагање во сокривањето на телото. Црквата Пристапот до манастирскиот комплекс е преку предворие од ренесансната ера, фрески и внатре и надвор. Во избледената влезна лунета, двајца ангели го држат грбот на Џан Галеацо, со змијата Висконти и царскиот орел. Горната декорација, нацртана од Бернардино де Роси во 1508 година, е подобро зачувана. Внатре, мермерен лак со растителни мотиви носи тонди со ликови на Џан Галеацо и Филипо Марија Висконти. На страните, светите Кристофер и Себастијан од Бернардино Луини, следбеник на Леонардо. Целиот ентериер е покриен со ренесансни мотиви во светли бои и украсен со монограмот GRA-CAR ( Gratiarum Chartusia, Charterhouse of Grace). Црквата е изградена на латински крст план, со наос, два кораби и трансепт, типични за готската архитектура. Канцеларот завршува со апсида. Тој е покриен со вкрстени сводови на готски сводови и е инспириран, со помала скала, од Миланската катедрала. Сводовите се алтернативно украсени со геометриски форми и ѕвездено небо. Трансептот и главната капела завршуваат со параклиси со квадратен план со помали, полукружни апсиди од три страни. Фасадата на црквата е позната по своите бујни украси, типични за ломбардската архитектура, секој дел е украсен со релјефи, инкрустирани мермер и статуи. Скулптори кои работеле на него се Кристофоро Мантегаца и Џовани Антонио Амадео самиот и Бенедето Бриоско. Покрај применетата скулптура, самата фасада има богат скулпторски квалитет поради контрастот помеѓу површините со богата текстура, испакнати потпори, хоризонтални правци и заоблени отвори, од кои некои се во сенка, додека оние во малите камбанарии се отворени кон небото. Фасадата, создадена со наметнување едноставни правоаголници, е натоварена со украси, типична постапка на архитектурата на ломбардската ренесанса и е изработена од мермер Карара и во помала мера мермер Кандоглиа, камен од Варена, камен Салтрио и египетски црвен порфир (веројатно добиен од архитектонски наоди од римско време). Трезвената форма на грубо завршениот фронт од тули може да се види на фреската на Амброџо Бергоњоне во апсидата на десниот трансепт, насликана во 1492–1495 година, кога започнала работата на новата фасада, прикажувајќи го Џан Галеацо Висконти како нуди модел на Чертоза на Пресвета Богородица. Неговиот профил, со покриви на три нивоа, е спореден со црквите Санта Марија дел Кармен во Павија и Сан Петронио во Болоња; меѓу архитектите во блиска кореспонденција на сите три проекти, Борлини му ја припишува формата на оригиналната фасада во Чертоза на Џакомо да Кампионе, кој работел во Павија додека неговиот вујко Матео го завршувал Сан Џовани во Монца. Архитектот Џовани Солари, при градењето на двојниот ред на аркади по страните на црквата, го изменил нејзиниот изглед. По неговата смрт тој бил наследен во Павија од неговиот син Гинифорте Солари, но работата запрела со смртта на Гинифорте во 1478 година. Во 1492 година Џан Џакомо Долчебуоно ја започнал изградбата, со помош на лице место, бидејќи истовремено бил окупиран со катедралите во Павија и во Милано и други цркви, од неговиот неразделен соработник на двете катедрали, Џовани Антонио Амадео. Во нивни раце проектот бил темелно редизајниран. Биле вклучени голем број уметници. Порталот во класицистички стил е на Бенедето Бриоско (1501). Тремот има голем лак од класицистичка форма што се потпира на спарени коринтски столбови кои се надградени со многу силно моделиран корниз на кој се потпира лакот, а конструкцијата е изведена од класиката, користена од Филипо Брунелески, и употребена овде за храбар и впечатлив ефект. Декорацијата е со барелјефи кои ја илустрираат Историјата на Чертоза. Над централниот лак се наоѓа плиток балкон од три лака, над кој се издига централниот прозорец. Оваа кампања била прекината во 1519 година, бидејќи работата не напредувала поради состојбата на француската окупација во Ломбардија по војната на Лигата на Камбре. Француските трупи биле логорирани околу Чертоза. Нотациите за работа на фасадата продолжиле до 1554 година, кога бил одобрен ревидиран дизајн под раководство на Кристофоро Ломбардо за завршување на фасадата над втората аркада; Таму мермерната интарзија била заменета за богатите скулпторски украси на долниот простор. Некои последни детали додал Галеацо Алеси. Слики Фреските што ги красат ѕидовите и сводовите на трансептот се должат, како што било кажано, на Амброџо Бергоњоне потпомогнат од група непознати мајстори, вклучувајќи го и многу младиот Бернардо Зенале. Силен отпечаток на Браманте произлегува од овие дела, во рамнотежата на пропорциите и прецизноста на перспективите. Во десната апсида на трансептот, фреската на Бергоњоне со Џан Галеацо Висконти ја претставува Богородица со моделот на Чертозата, помеѓу Филипо Марија Висконти, Галеацо Марија Сфорца и Џан Галеацо Сфорца, направена помеѓу 1490-1495 година, додека левата ја претставува апсидата на крунисувањето на Марија помеѓу Франческо Сфорца и Лудовико Сфорца, со кое овој сакал да го прослави своето династичко наследство, било добиено не без контроверзии по смртта на неговиот внук Џан Галеацо Сфорца. Двата жртвеници свртени еден кон друг на спротивните краеви на трансептот се барокните ремек-дела на Џовани Батиста Креспи, Мадона и Св. Шарл и Иго де Гренобл насликани во 1617-1818 година, како и Мадона и Свети Бруно. Чертоза поседува насликани ремек-дела од Бергоњоне, вклучувајќи ги панелите на Свети Амвросиј (1490) и Сан Сиро (1491) и, што е најважно, Распетието (1490). Други дела на Бергоњоне кои сега се наоѓаат во други музеи во Европа. Во втората капела лево се наоѓа познатиот олтар дело на Пјетро Перуџино, нарачан од војводата Лудовико Сфорца од познатиот умбриски сликар во 1496 година. Се развива на два ката: над Вечниот Отец, под трите маси со Архангел Михаил, Поклонението на детето и Свети Рафаел и Тобија . Само Вечниот Отец е оригинален од Перуџино; долните плочи биле дадени во 1856 година на Националната галерија во Лондон. На местото на двете маси расфрлани од двете страни на Вечниот Отец, двете панели со Лекарите на црквата од Бергоњоне биле вметнати на врвот, направени за уште еден олтар на Чертоза, кој потоа бил распарчен. Фронталниот олтар, во полускапоцени камења и полихроматски мермер, е дело на Томазо Орсолино од 1648 година. Во капелата се наоѓа и дрвена реликвија на Вистинскиот крст. Други слики во црквата вклучуваат Светит Отец, панели на Џовани Батиста Креспи, Ил Морацоне, Гуерчино, Франческо Каиро и Даниеле Креспи и остаток од полиптих од Перуџино. Првично прикажувајќи ги Мадона и светците, сега е расклопен и расфрлен меѓу музеите: единствениот дел во Чертоза е Бог Отецот со херувими. Едно Благовештение исчезнало; три панели, Богородица што го обожава малиот Христос, Свети Михаил и Свети Рафаел со Тобијас се изложени во Националната галерија на Лондон, во Обединетото Кралство. Во јужниот трансепт се наоѓа гробот на Џан Галеацо Висконти, започнат во 1494–1497 година од Џовани Кристофоро Романо и Бенедето Бриоско, но завршен дури во 1562 година. На северниот трансепт е сместена гробницата на Лудовико Сфорца, седмиот војвода од Милано и неговата сопруга Беатрис д'Есте. Скулптурите на гробот биле пренесени овде во 1564 година од миланската црква Санта Марија дел Грацие, а статуите генерално се сметаат за ремек дело на Кристофоро Солари. Во Капелата Свети Михаил се наоѓаат фрески од Карло Франческо Нуволоне. Првата капела лево е во барокен стил. Олтарниот дел со Марија Магдалена пред Христовите нозе е на Џузепе Перони од Парма (1757), додека фреската декорација е на Федерико Бјанки, ученик на Ерколе Прокачини (1663). Олтарот е направен од египетски гранит, бронза, полускапоцени камења и полихроматски мермер и е дело на Карло Саки . Третата капела, посветена на Свети Јован Крстител, на кого му е посветен циклусот фрески на Џеновецот Џован Батиста Карлоне. Четвртата капела, чиј олтар е опремен со алабастерски столбови, го зачува фронталот со Масакрот на невините, од Диониџи Бусола од 1677 година, додека олтарниот дел на сликарот Кремонец Пјетро Мартире Нери (1640-41) го прикажува Обожувањето на мудреците. Капелата зачува две фрески: Мадона со дете и Свети Џером од Амброџо да Фосано. Во петтата капела, жртвеникот од Франческо Каиро (вметнат во богат барокен олтар во алабастер и полихроматски мермер), ја претставува Света Катерина Сиена заедно со нејзината хомонимна Света Катерина Александриска . Капелата е осветлена со голем прозорец, со витраж направен околу 1485 година од анонимен ломбардски мајстор на цртан филм на Винченцо Фопа кој ја прикажува Света Катерина Александриска. Во шестата капела од десната страна се сместени Мадона и детето со светите Петар и Павле, барокно ремек дело на Гуерчино. Седмата капела лево го зачува олтарното дело што ја прикажува Богородица од Бројаницата, ремек дело на миланскиот барокен мајстор Пјер Франческо Мазучели, сликар во служба на кардиналот Федерико Боромејски, кој создава дело со префинета елеганција во деликатни тонови, во издолжена форми и во слатките изрази на ликовите. Во втората капела од десната страна се наоѓа уште едно ренесансно ремек дело нарачано од Лудовико Сфорца: полиптихот со Мадона и Светите Хју од Лангр и Хју од Кантербери од Макрино д'Алба, направен во 1496 година. Ако сводот сè уште има ренесансни фрески, огромниот циклус на фрески што ги покрива ѕидовите на канцелариите бил нарачан во 1630 година од Даниеле Креспи. Тоа е композитен циклус, со сцени извлечени од Новиот завет, хагиографии на картузијански и други светци, вешто вметнати во готската архитектура преку комплексен систем на украсни квадрати, врамувајќи големи свети сцени и помали панели со изолирани фигури на евангелисти, доктори на Црква, пророци, сибили, картузијанци и блажени светци. Куполата е фрескоживописана во 1599 година од Пјетро Сори и Алесандро Касолани со ликовите на Бог Отецот со Јагнето и Кралевите на Апокалипсата. Витраж и други работи Чертоза поседува важна колекција на витражи, изведени на цртани од мајстори активни во Ломбардија во 15 век, вклучувајќи ги Зането Бугато, Винченцо Фопа, Бергоњоне и Ханс Виц. Во презвитериумот се наоѓа големиот ренесансен врежан дрвен хор, нарачан од Лудовико Сфорца. Извонредно е и од гледна точка на инкрустијата и по квалитетот на дизајните од кои се земени влошките, веројатно произведени од истите уметници кои ги создале сликовните украси како Бергоњоне и Зенале. 42-та досали прикажуваат светци или библиски ликови, од кои секое прикажува архитектонски или природни сценарија со разработени и имагинативни конструкции во стилот на ренесансата. Погубувањето му било доверено од војводата во 1486 година на Бартоломео де Поли, Моденец веќе активен на дворот на Мантуа, а завршен од страна на Кремонескиот внатрешен слој Панталеоне де Марки, на време за осветувањето на црквата, кое се одржало во 1497 година. Големиот висок олтар е надграден со колосален цибориум во форма на храм со централен план со голема купола, изградена во мермер Карара, со влошки од полихроматски мермер и скапоцени камења како што се лапис лазули, карнелијан, јаспис и оникс, и бронзени завршетоци. Изграден е во 1568 година од скулпторот Амброџо Волпи. Малиот храм на овој олтар е збогатен со тринаесет бронзени статуетки од Анџело Марини. Олтарниот крст, канделабрите и големиот свеќник (висок 2,03 метри) се дело на Анибале Фонтана. Сакристието на криптата содржи, меѓу другите богатства, триптих во слонова коска и слонова коска на нилски коњ од Балдасаре дегли Ембриачи, донација од Џан Галеацо Висконти. Делото, доцноготско е ремек-дело на резбарство, има 2,45 метри во основата за максимална висина, што се однесува на страничните врвови, од 2,54 метри. Составен е од минијатурни композиции и украсен со мали шатори со статуетки на светци внатре; во централниот оддел има 26 панели кои ја илустрираат легендата за мудреците според апокрифните евангелија; во преградата од десната и левата страна, 36 барелефи (18 на секоја страна) прикажуваат епизоди од животот на Христос и Богородица. Во средниот врв, во тондо поддржан од ангели, доминира ликот на Бог, додека основата на триптихот претставува побожност, опкружена со 14 едикули со исто толку украсени статуетки на светци. Има и два надворешни полигонални столба составени од 40 мали шатори украсени со статуетки. Новата сакристија До него се пристапува преку дното на десниот трансепт, а бил украсен во барокниот период. Првично, собата, изградена во 1425 година, ги сместила поглавјето и библиотеката на манастирот и била претворена во сакристија дури на крајот на 16 век. Единечната голема правоаголна просторија била живописана во 1600 година од сиенскиот сликар Пјетро Сори, кој, инспириран од Сикстинската капела на Микеланџело, го покрил големиот свод со библиски епизоди, монументални фигури на пророци во ниши и грациозни херувими кои се вртат во пехари. Меѓутоа, во споредба со римскиот модел, работата на Сори му пренесува разиграност и леснотија на гледачот преку употребата на светли, јасни хроматски акорди и раскошноста на поставките и поставките. Дрвените кабинети, украсени со статуетки припишани на Анибале Фонтана, се извонредно скулптурно дело. На олтарот, триптихот на Успение е на Андреа Соларио, еден од главните претставници на Леонардската школа која процветала во Милано по заминувањето на мајсторот. Малите и големите манастири Елегантен портал, со скулптури од браќата Мантегаза и Џовани Антонио Амадео, води од црквата до Малиот манастир (на италијански: Chiostro Piccolo) Ова има мала градина во центарот. Највпечатлива одлика е теракотната декорација на малите пиластри, изведени од Риналдо де Стаурис помеѓу 1463 и 1478 година. Некои аркади се украсени со фрески од Даниеле Креспи, сега делумно уништени. Вреди да се забележи и лавабото од крајот на 14 век во камен и теракота, со сцени од Исус со жената од Самарија кај бунарот. Слични украси го карактеризираат и Големиот манастир (италијански: Chiostro Grande), чија големина е околу 125x100 метри. Елегантните ќелии на монасите се отвораат кон централната градина. Аркадите имаат колони со скапоцени украси во теракота, со тондо што прикажуваат светци, пророци и ангели, алтернативно во бел и розев мермер од Верона. Некогаш имало и слики од Винченцо Фопа, кои сега се исчезнати. Библиотека Од своето основање, монасите имале библиотека, вклучувајќи литургиски текстови неопходни за секојдневните прослави и други, од научни и хуманистички теми. Знаеме дека првата библиотека била формирана помеѓу 1426 и 1427 година, но кон крајот на шеснаесеттиот век нејзините простории биле користени како чувар и го сочинувале новиот куратор на црквата и библиотеката била преместена на нејзината сегашна локација, која се наоѓа на пократката страна на манастирот. мала, каде што порано била амбулантата на манастирот. Библиотеката била имплементирана од претходниот Матео Валерио во првата половина на XVII век, кој исто така ја збогатил со световни текстови и ракописи. Во 1782 година, со задушувањето на Чертоза, таа била делумно поделена помеѓу библиотеките во Милано и Павија, дури и ако некои томови биле дисперзирани. Во библиотеката на манастирот останале 13 осветлени хорски книги од Евангелиста дела Кроче, Бенедето да Кортереџа од Бергамо, Валомброзијански монах од манастирот Сан Ланфранко и Гварнерио Берета кои датираат од 16 век, со текстови и музика на песната. миси нарачани според редоследот на годината литургиски. Трпезарија Таа била една од првите простории што биле изградени и во првите години на работа била користена како црква, бидејќи била многу голема правоаголна просторија, како што е наведено во текот на работите изготвени во 1451 година на барање на Франческо Сфорца. На западниот ѕид од салата има мала фреска, најстара во манастирот, во доцно готски стил, на која се претставени Мадона и дете од Заватари. Спуштениот свод ја има најстарата декорација, вклучително и Мадона и дете и пророци во очила што му се припишуваат на Амброџо да Фосано, додека во центарот е сонцето или зрачниот зрак, амблем на династијата Висконти. Мермерната говорница била издлабена во почетокот на 16 век со класичен лак и статуетска балустрада. Оттаму се земале читања за време на оброците. Подоцна, фреската на Тајната вечера (1567), дело на Отавио Семини. Музејот на Чертоза во Павија Музејот на Чертоза се наоѓа во просториите на војводската палата, летната резиденција на династијата Висконти и Сфорца која тогаш се користела како куќи за гости. Зградата, модифицирана во 1625 година со интервенција на фасадата од архитектот Франческо Марија Ричини, има линеарна низа на прозорци меѓу полу-колони кои даваат осветленост на целата структура. Во него се сместени дела од манастирскиот комплекс или поврзани со него. Во галеријата на приземјето, се наоѓа од неодамна обновената галерија од гипс, се сместени повеќе од 200 касти лиени од големи и мали размери. Гипсотеката собира повеќе од 200 касти од големи и мали размери и некои скулптури, вклучувајќи го и оплакениот Христос од Антонио дела Порта (почетокот на 16 век. Во годините од 2002 до 2006 година, повеќето од овие ликови беа реставрирани и поставени, со нов распоред од страна на Надзорот за архитектонско и пејзажно наследство на Ломбардија, во приземната галерија на Палатата Војводство. Горе, историската средина од 1911 година од Лука Белтрами е задржана и, освен некои прилагодувања, се зачувани извонредните високи релјефи во мермер од Бамбаја, скулптурите, кои датираат од околу 1480 година, од Џовани Антонио Амадео и Антонио Мантегаца. Овде се зачувани и полихромни камени скулптури од ломбардски уметници од втората половина на XV век, ѕидни слики од шеснаесеттиот век одвоени од нивните оригинални локации, слики на панели, како што се Олтарното парче од Бартоломео Монтања, Еце хомо од Брамантино, Свети Мартин. и Свети Амвросиј од Бернардино Луини. Има и други слики на платно од Гуглиелмо Кача, од Винченцо Кампи, од Џовани Агостино да Лоди, од Џузепе Прокачини, од Стефано Марија Лењани, од Џузепе Вермиљо. Собата Ц ги зачува портретите на Џан Галеацо, неговата втора сопруга Катерина и бројни членови на династијата. Потоа, тука е студијата, фрескоживописана во втората половина на 16 век со пејзаж trompe-l'oeil, исцртан на квадрати со монументални монохроматски фигури со серпентина нозе, наречени теламони, додека сводот, украсен со спектакуларни гротески насликани со четка бакшиш. на бела позадина, во центарот, во елипсовидна рамка е сместена претставата на Сонот на Константин . До неа се наоѓа просторијата Д, првично наменета како ораторство на гостилницата, чиј свод е украсен со фрески од Џован Мауро дела Ровере познат како Фиаменгино. Потоа, тука е просторијата F, со ремек-дела на Бартоломео Монтања, Амброџо Бергоњоне и Бернардино Луини. Има и други простории со скулптури, слики и фрески од манастирот и неговото градилиште. Погребувања Лудовико Сфорца Ниту Лудовико ниту неговата сопруга Беатрис не се всушност погребани овде, ова е кенотаф, односно празен погребен споменик. Беатрис д'Есте Џан Галеацо Висконти Изабела, грофицата од Вертус Наводи Библиографија L. Beltrami, La Certosa di Pavia, Милано, (1895) rev. 1911 година. Првата научна студија од која поаѓа последователната работа. R. Bossaglia, MG Albertini Ottolenghi, FR Pesenti ed., La Certosa di Pavia, Милано, 1968 г. RV Schofield, J. Shell, G. Sironi, Giovanni Antonio Amadeo/ I documenti, New Press, Como, 1989 Р. Сер. 22 .1 (1992) стр. 85–198 „La Certosa di Pavia tra devozione e prestigio dinastico: fondazione, patrimonio, produzione kulturore“, во Annali di Storia Pavese, 1997 г. Ambrogio da Fossano, detto il Bergognone, un pittore per la Certosa, MG Albertini Ottolenghi, Milano 1998 г. Надворешни врски Страници Certosa на местото на градот Certosa di Pavia Архивирано на 12 јули 2012 г. Страници Certosa на локацијата на Општина Павија Веб-страница на Certosa di Pavia Архивирано на 8 јули 2020 г. Опис на Чертозата на Павија Луис Маркиз Маласпина Санназаро (Милан, 1818) Туристичка страница на Pro Loco Certosa di Pavia Архивирано на 29 ноември 2020 г. Парадоксното место на Адријан Флечер во Certosa di Pavia Фото страница Слики на Certosa di Pavia c.1860 година