Венецијанска Лагуна

Венецијанската Лагуна е затворен залив на Јадранското Море, во северна Италија, во кој се наоѓа градот Венеција. Неговото име на италијански и венецијански јазици, Laguna Veneta — сродство на латинскиот lacus, „езеро“ - го дал англискиот назив за затворен, плитко осип на солена вода, лагуна. Локација Венецијанската лагуна се протега од реката Силе на север до Брета на југ, со површина од околу 550 квадратни километри. Тоа е околу 8% земја, вклучувајќи ја самата Венеција и многу помали острови. Околу 11% е трајно покриено со отворена вода, или канал, како што се нарекува мрежата на канали со багер, додека околу 80% се состои од калливи, плитки плитки и солени мочуришта. Лагуната е најголемото мочуриште во медитеранскиот басен. Со Јадранското Море е поврзан со три влеза: Лидо, Маламоко и Кјоџа. Сместена на крајот на главно затворено море, лагуната е подложна на големи варијации во нивото на водата, а најекстремните се пролетните плими познати како acqua alta, кои редовно поплавуваат голем дел од Венеција. Блиската лагуна Марано-Градо, со површина од околу 160 квадратни километри, е најсеверната лагуна во Јадранското Море и понекогаш се нарекува „сестра близначка на венецијанската лагуна“. Развој Лагуната во Венеција е најважниот преживеан од системот на вливни лагуни кои во римско време се протегале од Равена на север до Трст. Во шестиот век, Лагуната им давала сигурност на романизираните луѓе кои бегале од напаѓачите. Подоцна, таа обезбедила природно заштитени услови за раст на Венецијанската Република и нејзината поморска империја. Сè уште обезбедува основа за морско пристаниште, венецијанскиот Арсенал и за риболов, како и ограничена количина на лов и поновата индустрија за одгледување риби. Лагуната е формирана пред околу шест до седум илјади години, кога морскиот престап по леденото доба ја поплави горната јадранска крајбрежна рамнина. Таложењето на речните седименти ја компензирало крајбрежната рамнина што тоне, а повлекувањето на брегот од устието на По има тенденција да ги затвори плимните доводи со песочни шипки. Сегашниот аспект на лагуната се должи на човечка интервенција. Во петнаесеттиот и шеснаесеттиот век, венецијанските хидраулични проекти за спречување на лагуната да се претвори во мочуриште ја сменија природната еволуција на лагуната. Пумпањето на водоносни слоеви од деветнаесеттиот век го зголеми слегнувањето. Првично, многу од островите во Лагуната беа мочурливи, но постепената програма за одводнување ги направи погодни за живеење. Многу од помалите острови се целосно вештачки, додека некои области околу пристаништето Местре се исто така рекултивирани острови. Останатите острови во суштина се дини, вклучувајќи ги и оние од крајбрежниот појас. Венецијанската лагуна била населена од најстарите времиња, но само за време и по падот на Западното Римско Царство, многу луѓе, кои доаѓале од копното на Венеција, се населиле во доволно голем број за да го основаат градот Венеција. Денес, главни градови во внатрешноста на лагуната се Венеција и Кјоџа. Населени се и Лидо ди Венеција и Пелестрина, но тие се дел од Венеција. Сепак, најголемиот дел од жителите на Венеција, како и нејзиното економско јадро, аеродромот и пристаништето, стојат на западната граница на лагуната, околу поранешните градови Местре и Маргера. На северниот крај на лагуната, се наоѓа градот Јесоло, познато морско одморалиште; и градот Кавалино-Трепорти. Повремено, делфините влегуваат во лагуната, можеби за да се хранат. Нивото на загаденост во лагуната долго време е загрижувачко Големите фитопланктони и макроалгите цути од доцните 1980-ти се покажаа особено катастрофални. Истражувачите ја идентификуваа лагуната како една од примарните области каде што неавтохтоните видови се внесуваат во Средоземното Море. Негативните ефекти врз животната средина како што се загадувањето на воздухот, губењето на пејзажот, загадувањето на површинските води, ерозијата и намалувањето на квалитетот на водата се појавија поради емисиите и влијанијата на бродовите за крстарење кои транзитираат во венецијанската лагуна. Од 1987 до 2003 година, Венециската Лагуна била оштетена од релевантното намалување на внесот на хранливи материи и на биомасите на макроалгите поради климатските промени. На распределбата на концентрациите на вкупниот азот, органскиот фосфор и органскиот јаглерод во горните седименти. Во меѓувреме, морските треви започнаа природен процес на реколонизација, обновување на недопрените услови на морскиот екосистем. Наводи