Abdij Sant'Antimo

De Abdij fan Sant'Antimo (Italjaansk: Abbazia di Sant'Antimo) is in earder Byzantynsk kleaster yn Castelnuovo dell'Abate, yn 'e Toskaanske gemeente Montalcino, Itaalje. It kleaster leit likernôch 10 km fan Montalcino en 9 km fan 'e Via Francigena, de pylgerrûte nei Rome. Nei in lang skoft leech stien te hawwen, waard it kleaster yn 1992 wer beset troch in lytse Premonstratinzerske kleastermienskip. Sûnt jannewaris 2016 is de mienskip diel fan 'e Benediktynske kongregaasje fan Monte Oliveto. Namme De namme ferwiist nei alle gedachten nei Antimus fan Rome. De reliken fan Sint-Antimus waarden nei alle gedachten oan 'e ein fan 'e 8e iuw nei it kleaster brocht. Skiednis It is net dúdlik wannear't it kleaster ûntstie. Mooglik waard it kleaster yn 'e tiid fan Karel de Grutte stifte. De boarne dat Karel de Grutte de abdij stifte hawwe soe, ferskynt foar it earst yn in dokumint fan 1051 fan keizer Hindrik III. It earste dokumint dat it kleaster neamd giet oer in lânskinking yn desimber 813 troch Loadewyk de Fromme, dat no yn it Archivio di Stato fan Siena bewarre wurdt. Mei tank oan in legaat fan Bernardo degli Ardengheschi waard noch foar 1118 útein set mei de bou fan 'e hjoeddeiske tsjerke. Dy datum is op trap fan it alter en in pylder lofts dêrfan yngravearre. Dielen fan 'e âldere foargonger binne sichtber yn 'e krypt en yn 'e saneamde Cappella Carolingia, de Karolingyske kapel. De abdij makke yn dy tiid syn grutste bloei mei. It kleaster hie it bewâld oer 38 tsjerken fan Pisa oant Grosseto en besiet in 1000 pleatsen yn hiel Toskane. It wichtichste eigendom wie it kastiel fan Montalcino, dêr't de abt wenne. Healwei de 12e iuw makke Florâns in ein oan 'e útwreiding fan it kleaster nei it noarden en sette Siena syn sinnen op Montalcino. Yn 1145 twong Siena de muontsen it kastiel fan Radicofani ôf te stean. Paus Klemens III makke it kleaster ûnderhearrich oan 'e biskop fan Siena en yn 1200 foel Filippo Malavolti, podestà (potestaat) fan Siena, Montalcino oan en ferneatige it foar in part. Yn in oerienkomst fan 1212 stie dat de abdij in fearn fan it grûnbesit oan Siena ôfdrage moast, ynklusyf Montalcino. Paus Nikolaas IV besocht it kleaster wer nij libben yn te blazen, mar nei in nij tiidrek fan ferfal yn 'e 15e iuw foege paus Pius II it kleaster by it nije bisdom Montalcino-Pienza (1462), wêrfan't de biskop de neef fan Pius wie. De abdij rekke sa bot yn it neigean dat de gebouwen yn 'e 19e iuw as stâl brûkt waarden. Yn 'e jierren 1870 restaurearre de Italjaanske steat de abdij. Mei de komst fan in nije religieuze mienskip fan reguliere kanunniken fan 'e Premonstratinzer oarder waard Sant'Antimo yn 1992 wer in aktyf kleaster. Arsjitektuer Fan 'e Karolingyske tsjerke, de apsis (Cappella Carolingia) en it portaal, binne noch ryk fersierde motiven fan dieren en planten te sjen. De Karolingyske kapel hat fresko's fan Giovanni d'Asciano mei ferhalen fan Sint-Benediktus en wurdt no brûkt as sakristy. Under de kapel is in trijeskippige krypt. De Sala Capitolare (Kapittelseal) is fersierd mei in raam mei in trijedielich finster en ryk fersierde kapitelen. Typysk Frânske ynfloed draacht de koeromgong mei straalkapellen. Yn Itaalje is dat plan allinne yn 'e Santa Trinità fan Venosa en de katedralen fan Acerenza en Aversa, allegear yn Súd-Itaalje, en yn Santa Maria fan Piè di Chianti, Marche, bekend. Yn 'e koeromgong bidden de pylgers it Martyrium by it plak dêr't de reliken fan 'e patroanhillige in plak ha. De sydskippen en de koeromgong ha krúsferwulften, wylst it skip in balkeplafond hat. It skip is likernôch 20 m heech en yn trije sônes ferdield: de grutte arkades, it matronaeum en de chiaropiano (boppeferdjipping). It neamen wurdich is ek it kapiteel fan Daniël yn 'e Liuwekûle, it wurk fan 'e Frânske master fan Cabestany. It toant de biddende Daniël tusken de roppige liuwen en op 'e oare kanten de liuwen dy't de oanklager opfrette.