Mga Paliguan ni Diocleciano

Ang Mga Paliguan ni Diocleciano (Latin: Thermae Diocletiani, Italyano: Terme di Diocleziano) ay mga pampublikong paliguan sa sinaunang Roma. Pinangalanan pagkatapos ng emperador na si Diocleciano at itinayo mula AD 298 hanggang 306, ito ang pinakamalaki sa mga paliguang imperyal. Ang proyekto ay orihinal na inatasan ni Maximiano sa kaniyang pagbabalik sa Roma noong taglagas ng 298 at ipinagpatuloy pagkatapos ng pagbibitiw niya at ni Diocleciano sa ilalim ni Constancio, ama ni Constantino. Ang mga paliguan ay bukas hanggang c. 537, nang putulin ng mga Ostrogodo ang mga akwedukto patungo sa lungsod ng Roma. Makikita sa pook ang Basilika ng Santa Maria degli Angeli e dei Martiri, na itinayo sa loob ng mga guho noong ika-16 na siglo, ang Simbahan ng San Bernardo alle Terme, at bahagi ng Pambansang Museong Romano. Kasaysayan Ang mga paliguan ay inatasan ni Maximiano bilang parangal sa kapuwa emperador na si Diocleciano noong AD 298, sa parehong taon na bumalik siya mula sa Africa. Ang katibayan nito ay matatagpuan sa mga ladrilyo mula sa pangunahing lugar ng mga paliguan, na malinaw na nagpapakita ng mga selyo ng panahon ng Dioclecianiko. Ang ebidensiyang ito ay nagpapakita ng epekto ng napakalaking proyekto sa industriya ng ladrilyo na ang lahat ng gawain ng mga ito ay napunta sa iba at nasa ilalim ng kontrol ng emperador. Naganap ang pagtatayo sa pagitan ng taon na ito ay unang inatasan at minsan sa pagitan ng pagbibitiw ni Diocleciano noong 305 at pagkamatay ni Constancio noong Hulyo 306. Noong unang bahagi ng ika-5 siglo, ang mga paliguan ay ipinanumbalik. Ang mga paliguan ay nanatiling ginagamit hanggang sa pagkubkob ng Roma noong 537 nang putulin ng haring Ostrogodo na si Vitiges ang mga akwedukto. Ayon sa medyebal na librong gabay na Mirabilia Urbis Romae, ang mga paliguan noon ay kilala bilang "Palatium Diocletiani". Mga sanggunian Padron:Monuments of Rome