سانتا سوفیا بنونتو

سانتا سوفیا بنونتو (انگلیسی: Santa Sofia, Benevento) یک کلیسای کاتولیک رومی در شهر بنونتو، در منطقه کامپانیا، در جنوب ایتالیا است؛ این کلیسا که در اواخر قرن هشتم میلادی تأسیس شده است، بسیاری از عناصر معماری اصلی لومبارد خود را حفظ کرده است. در سال ۲۰۱۱، این کلیسا به عنوان بخشی از گروه هفت نفره ثبت شده به عنوان لونگوبارد در ایتالیا، به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. مکان‌های قدرت (۵۶۸–۷۷۴ میلادی). تاریخچه این کلیسا توسط آرخیس دوم لومبارد بنونتو در حدود سال ۷۶۰ میلادی تأسیس شد، همان‌طور که امتیازات متعددی که توسط او امضا شده است، گواهی می‌دهد، که برخی از آنها در موزه سامنیوم در نزدیکی کلیسا قرار دارند. این بنا بر اساس کلیسای پالاتین پادشاه لومبارد، لیوتپراند، در پاویا ساخته شده است و پس از شکست دسیدریوس توسط شارلمانی و سقوط پادشاهی لومبارد در شمال ایتالیا (۷۷۴)، به کلیسای ملی لومباردهایی تبدیل شد که در دوک‌نشین بنونتو پناه گرفته بودند. این کلیسا بخشی از یک برنامه بزرگ ساختمانی بود که ادعای آرخیس را به عنوان بالاترین مقام لومبارد، پس از تلاش ناموفق او برای کسب عنوان پادشاه و تغییر نام دوک‌نشین به یک شاهزاده‌نشین، مشروعیت می‌بخشید. آرخیس آن را به حکمت مقدس ("هاگیا سوفیاً به یونانی)، مانند کلیسای هاگیا سوفیا کنستانتین در قسطنطنیه، تقدیم کرد. او همچنین یک صومعه نیایش در نزدیکی آن را که وابسته به صومعه مونته‌کاسینو بود، ضمیمه کرد. این صومعه تحت رهبری خواهرش، گاریپرگا، قرار گرفت. این محراب همچنین محل نگهداری یادگارهای سنت مرکوریوس بود که ظاهراً در سال ۶۳۳ در نزدیکی کوینتودسیمو توسط امپراتور روم شرقی، کنستانس دوم، رها شده بود. این کلیسا در اثر زلزله‌ای در سال ۱۶۸۸ و زلزله دیگری در سال ۱۷۰۲ به شدت آسیب دید که گنبد اصلی و برخی از الحاقات قرون وسطایی بعدی را فرو ریخت. کاردینال اورسینی، پاپ بندیکت سیزدهم آینده، کلیسا را به سبک باروک بازسازی کرد. کار مرمت که در سال ۱۷۰۵ آغاز شد، نقشه را از ستاره‌ای به دایره‌ای تغییر داد، دو نمازخانه جانبی اضافه کرد و ظاهر محراب، نما و ستون‌ها را تغییر داد. علاوه بر این، نقاشی‌های دیواری که فضای داخلی را تزئین می‌کردند، عمدتاً تخریب شدند: امروزه تنها چند قطعه که داستان‌های مسیح و مریم را به تصویر می‌کشند، باقی مانده‌اند. توضیحات کلیسا بر روی یک نقشه مرکزی با قطر ۲۳٫۵ متر (۷۷ فوت) قرار دارد که از ایاصوفیه الهام گرفته شده است. در مرکز شش ستون وجود دارد که احتمالاً از معبد باستانی ایزیس شهر گرفته شده است و در رئوس یک شش ضلعی قرار گرفته‌اند و توسط طاق‌هایی که گنبد را نگه می‌دارند، به هم متصل شده‌اند. شش ضلعی داخلی توسط یک حلقه ده ضلعی با هشت ستون از سنگ آهک سفید و دو ستون در طرفین ورودی احاطه شده است. مساحت سه محراب دایره‌ای شکل است، اما بخش‌های مرکزی و جلویی بخشی از یک ستاره را تشکیل می‌دهند که توسط ورودی قطع شده و چهار طاقچه در گوشه‌ها دارد. در سال ۱۹۵۷، بیشتر ظاهر اصلی، بر اساس شواهد اسناد تاریخی، به استثنای نمای باروک، بازسازی شد. در نمای بیرونی، که در نمای قرن هجدهم تعبیه شده است، یک ورودی رومی قرار دارد که هلال آن دارای نقش برجسته‌ای از قرن سیزدهم است. دومی در اصل بخشی از پروتیریوم بود که اکنون تخریب شده است و مسیح را در حال تاجگذاری بین مریم مقدس، سنت مارکوریوس و گرگوری راهب بزرگ به تصویر می‌کشد. ورودی توسط دو ستون که طاق دیگری را نگه می‌دارند، احاطه شده است. این سازه تحت تأثیر منابع مختلفی قرار گرفته است. بدنه مرکزی مرتفع، کلیسای سانتا ماریا در پرتیکا پاویا را که دیگر وجود ندارد، به یاد می‌آورد، در حالی که نحوه بیان حجم‌ها، تأثیر معماری بیزانسی را نشان می‌دهد. گذشته از برخی مجسمه‌های مدرن، آثار هنری شامل نقاشی‌های دیواری اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن نهم است که تنها قطعاتی از آنها در دو محراب کناری باقی مانده است: بشارت زکریا، موتیسم زکریا، بشارت و ملاقات. این نقاشی‌ها توسط هنرمندانی مرتبط با مکتب تذهیب‌کاران از بنونتو اجرا شده‌اند. برج ناقوس توسط راهب بزرگ گرگوری دوم در زمان حکومت پاندلف سوم سالرنو ساخته شد، همان‌طور که کتیبه‌ای به خط لومبارد گواه آن است، و از مقبره آرخیس دوم محافظت می‌کرد. این برج در زلزله سال ۱۶۸۸ فرو ریخت و در سال ۱۷۰۳ در موقعیت دیگری بازسازی شد. این کلیسا دارای یک ایوان از قرن دوازدهم است که از قطعات ساختمان‌های قبلی ساخته شده است. این ایوان به موزه سامنیوم دسترسی می‌دهد که بخش‌هایی از بقایای دوران باستان و قرون وسطی در آن قرار دارد. این شامل یک هرم سنگی است، یکی از دو هرمی که زمانی معبد ایزیس را تزئین می‌کرد. دیگری هنوز هم در میدان مرکزی شهر، میدان پاپینیانو، قابل مشاهده است. بنیاد و تقدیس پس از به تخت نشستن در بهار ۷۵۸، دوک لومبارد آرخی دوم، پروژه حمایتی گسترده‌ای را آغاز کرد که در پی ایجاد سبکی باشکوه و متناسب با جاه‌طلبی‌هایش از طریق بناهای باشکوه بود. کلیسای سانتا صوفیه که ظرف دو سال پس از انتخابش، در فاصله کوتاهی از مقر قدرت دوک، یک بنیاد ساخت، به‌طور ایده‌آل یکی از بالاترین نقاط کار بلندپروازانه مدنی، هنری و فرهنگی را نشان می‌داد که آرخی دوم مروج سخاوتمند آن بود. احتمالاً ساخت این بنا، حداقل از نظر ساختاری، تا سال ۷۶۰، سالی که کلیسا پذیرای یادگارهای دوازده برادر شهید بود، به پایان رسیده است. در عوض، پایان تقدیس و تکمیل کلیسا، ۲۶ اوت ۷۶۸ بود، روزی که در آن، یادگارهای سنت مرکوریوس قیصریه، که در سال ۶۳۳ در نزدیکی کوینتودسیمو توسط امپراتور شکست خورده کنستانس رها شده بود، ترجمه و به‌طور رسمی بر روی محرابی که به آنها اختصاص داده شده بود، قرار داده شد. این قدیس رومی در بیزانس بسیار مورد احترام بود و انتقال یادگارهای او به پایتخت دوک‌نشین لومبارد بدون شک هدف سیاسی نیز داشت: این شهید به نگهبان دولت و حامی آن تبدیل شد. این کلیسا به زبان یونانی، با اهدایی در سال ۷۷۴، به حکمت الهی مسیح (Αγίαν ΣοΦίαν)، مانند باسیلیکای به همین نام در قسطنطنیه، وقف شد و بر اساس مدل کلیسای کوچک پالاتین لیوتپراند در پاویا ساخته شد. در همان سند، آرخیس تأسیس کلیسا را به عنوان وسیله‌ای برای رستگاری خود و نجات مردم و سرزمینش توجیه کرد. نیت عبادی و هدف صریح سیاسی و دنیوی که دوک به آن اشاره کرد، آشکار است: از زمان تأسیس، کلیسا نه تنها به عنوان پناهگاهی برای شاهزاده، بلکه و بالاتر از همه برای کل ارگانیسم اجتماعی و سرزمینی تحت سلطه شاهزاده، یعنی ملت بنونتو، در نظر گرفته می‌شد. تأسیس شاهزاده‌نشین پس از شکست دسیدریوس توسط شارلمانی (۷۷۴)، دوک‌نشین بنونتو به دستور آرخیس به یک شاهزاده‌نشین ارتقا یافت، که با در دست گرفتن نمادهای قدرت سلطنتی و نسبت دادن امتیازات سلطنتی به خود، خود را شاهزاده اعلام کرد و به دفاع از استقلال سیاسی تیره لانگوباردوروم ادامه داد. بنونتو به آخرین دژ خودمختاری لومبارد تبدیل شد و به دومین پاویا، تیچینوم جمینوم، تبدیل شد. این کلیسا کارکرد عمومی و ملی به خود گرفت و بدین ترتیب به معبد ملی لومباردها تبدیل شد. علاوه بر این، پس از شکست دسیدریوس، معبد ملی محل نگهداری یادگارهای قوم لومبارد بود و به زیارتگاهی برای این دودمان نیز تبدیل شد. آرکی همچنین یک صومعه بندیکتی وابسته به مونته‌کاسینو را که توسط خواهرش گاریپرگا اداره می‌شد، ضمیمه کرد. بدین ترتیب، کلیسا به یک مرکز اخلاقی و مذهبی متمایز از کلیسای جامع بنونتو تبدیل شد. تعمیرات در قرن‌های بعدی این کلیسا در زلزله ۵ ژوئن ۱۶۸۸ و بار دیگر در زلزله ۱۴ مارس ۱۷۰۲ آسیب‌های شدیدی دید. اولین زلزله باعث فروپاشی الحاقات قرون وسطایی و گنبد اصلی شد. در این زمان، کاردینال اورسینی، پاپ بندیکت سیزدهم آینده، می‌خواست کلیسا به سبک باروک بازسازی شود. در طول کار مرمت که در سال ۱۷۰۵ به مهندس کارلو بوراتی سپرده شد، نقشه از شکل ستاره‌ای به شکل دایره‌ای تبدیل شد، دو نمازخانه جانبی ساخته شد و ظاهر محراب، نما و ستون‌ها تغییر یافت. علاوه بر این، نقاشی‌های دیواری که کلیسا را پوشانده بودند تقریباً به‌طور کامل تخریب شدند که از آنها تنها چند قطعه باقی مانده است که داستان‌های مسیح و مریم مقدس را به تصویر می‌کشند. یک پروژه مرمت بحث‌برانگیز در سال ۱۹۵۷، محراب‌ها و نقشه اصلی کلیسای لومبارد را بر اساس اسناد موجود، با دقت مرمت کرد و نمازخانه‌های قرن هجدهم را حذف کرد. با این حال، او نمای باروک را تقریباً بدون تغییر باقی گذاشت. معماری داخلی کلیسای ایاصوفیه از نظر اندازه کوچک است: قطر آن ۲۳٫۵۰ متر است. نقشه مرکزی بر اساس کلیسایی به همین نام در قسطنطنیه ساخته شده است، اما بسیار بدیع است: در مرکز، شش ستون در رئوس یک شش ضلعی قرار گرفته و توسط طاق‌هایی که گنبد را نگه می‌دارند به هم متصل شده‌اند. شش ضلعی داخلی سپس توسط یک حلقه ده ضلعی با هشت ستون سنگ آهک سفید و دو ستون در طرفین ورودی احاطه شده است که هر کدام به موازات دیوار مربوطه چیده شده‌اند. چیدمان ستون‌ها و ستون‌ها جلوه‌های پرسپکتیو غیرمعمولی ایجاد می‌کند و ترکیب ده ضلعی خارجی با شش ضلعی داخلی باعث ایجاد سقف‌های طاقی نامنظم می‌شود. شکل دیوارها نیز به همان اندازه بدیع است. مساحت سه محراب دایره‌ای است، اما در قسمت مرکزی و جلویی، دیوارها بخشی از یک ستاره را تشکیل می‌دهند که توسط درب قطع می‌شود و چهار طاقچه در گوشه‌ها حک شده است. ارجاعات هنری متعدد هستند: از یک سو، بدنه مرکزی باریک، سنت لومبارد را که پیش از این در پاویا، در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه، برقرار شده بود، به یاد می‌آورد؛ از سوی دیگر، نحوهٔ بیان حجم‌ها، روابط دیالکتیکی با معماری بیزانس را آشکار می‌کند. مجسمه‌های چوبی سن جووناله (۱۷۹۳) و مفهوم معصوم اثر مجسمه‌ساز جنارو سراسولو، که زمانی در صومعه سن فرانچسکو قرار داشتند، نباید نادیده گرفته شوند. این دو مجسمه در حال حاضر در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره، در خیابان استفانو بورجیا، متعلق به کلیسای سانتا سوفیا، نگهداری می‌شوند. نقاشی‌های دیواری از نقاشی‌های دیواری اصلی با رنگ‌های روشن که زمانی تمام فضای داخلی کلیسا را پوشانده بودند، برخی قطعات در دو محراب کناری باقی مانده‌اند: بشارت به زکریا، زکریای لال، نقاشی بشارت و نقاشی دیدار با مریم مقدس. این نقاشی‌ها اثر هنرمندان مرتبط با مکتب مینیاتور بنونتو هستند و بین اواخر قرن هشتم و اوایل قرن نهم نقاشی شده‌اند. نما این نما از زمان مرمت در قرن هجدهم دارای شیروانی‌های منحنی است. سردر رومانسک بسیار زیباست، با یک ایوان کوچک که حاوی یک نقش برجسته قرن دوازدهم یا سیزدهم است، که در ابتدا در ایوان تخریب شده قرار داشت و مسیح را در حال بر تخت نشستن بین مریم مقدس، سنت مرکوری و راهب زانو زده (به گفته برخی، یوحنای چهارم دستور زبان‌شناس، برخی دیگر، گرگوری سوم) به تصویر می‌کشد. این درگاه در یک حفره بزرگتر که آن هم شبیه یک درگاه است، قرار دارد و دو ستون که طاق دیگری را نگه می‌دارند، در دو طرف آن قرار گرفته‌اند. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Santa Sofia, Benevento». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون