آرامگاه آگوستوس

آرامگاه آگوستوس (انگلیسی: Mausoleum of Augustus) مقبره بزرگی است که توسط امپراتور روم آگوستوس در سال ۲۸ پیش از میلاد در پردیس مارتیوس در رم، ایتالیا ساخته شده است. این مقبره در میدان آگوستو ایمپراتوره، نزدیک گوشه خیابان ویا دی ریپتا در امتداد رودخانه تیبر واقع شده است. محوطه آن مساحتی معادل چند بلوک شهری را در بر می‌گیرد که بین کلیسای سن کارلو آل کورسو و موزه آرا پاسیس قرار دارد. پس از چهارده سال تعطیلی برای کارهای مرمت، این مقبره در مارس ۲۰۲۱ برای عموم بازگشایی شد. توضیحات این مقبره دارای نقشه دایره‌ای شکل بود و از چندین حلقه متحدالمرکز از خاک و آجر تشکیل شده بود که نمای بیرونی آن با تراورتن پوشیده شده بود و در طبقه بالا درختان سرو کاشته شده بود. کل سازه (احتمالاً، زیرا بازسازی‌ها در بهترین حالت مطمئن نیستند) توسط یک سقف مخروطی و یک مجسمه برنزی عظیم آگوستوس پوشانده شده بود. طاق‌ها سقف را نگه می‌داشتند و فضاهای دفن زیر آن را باز می‌کردند. دو ستون هرمی شکل گرانیتی صورتی رنگ در دو طرف ورودی قوسی شکل قرار داشتند. این ستون‌ها برداشته شده‌اند؛ یکی از آنها اکنون در میدان اسکوئیلینو (در ضلع شمال غربی کلیسای سانتا ماریا ماجوره) و دیگری در کنار فواره کوئیرینال قرار دارد. مقبره تکمیل شده ۹۰ متر (۲۹۵ فوت) قطر و ۴۲ متر (۱۳۷ فوت) ارتفاع داشت. یک راهرو از ورودی به قلب مقبره امتداد داشت، جایی که یک محفظه با سه طاقچه برای نگهداری کوزه‌های طلایی که خاکستر خانواده امپراتوری را در خود جای داده بودند، وجود داشت. دو ستون در دو طرف ورودی با پلاک‌های برنزی که روی آنها عبارت Res Gestae Divi Augusti حک شده بود، سندی که دستاوردها و پیروزی‌های آگوستوس را شرح می‌دهد، نصب شده بودند اطراف مقبره، پارکی محوطه‌سازی شده شبیه به پارک‌های عمومی مدرن وجود داشت که مکانی برای خلوت در قلب کمپس مارتیوسِ به شدت شهری شده رم فراهم می‌کرد. تاریخچه باستان این مقبره یکی از اولین پروژه‌هایی بود که توسط آگوستوس در شهر رم پس از پیروزی او در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد آغاز شد. داستان سنتی این است که در سال ۴۱۰ میلادی، در جریان غارت رم توسط آلاریک، ویزیگوت‌های غارتگر به خزانه‌ها دستبرد زدند، کوزه‌ها را دزدیدند و خاکسترها را بدون آسیب رساندن به سازه ساختمان پراکنده کردند. با این حال، پلاتنر و اشبی اظهار داشتند که «داستان غارت آن توسط آلاریک در سال ۴۱۰ هیچ پایه تاریخی ندارد و ما چیزی از تخریب آن نمی‌دانیم.». قرون وسطی تا پایان قرن دهم، مقبره تا حد زیادی در زیر زمین دفن شده و با درختان پوشیده شده بود، تا جایی که به آن مونس آگوستوس می‌گفتند. افسانه‌ای از آن زمان به فرمانی منسوب به آگوستوس اشاره دارد که دستور داده بود از هر استان امپراتوری سبدی خاک بر روی مقبره‌اش ریخته شود تا بتواند بر خاک تمام جهانی که بر آن حکومت می‌کرد، آرام گیرد. در بالای مقبره، کلیسای کوچکی برای فرشته مقرب میکائیل قرار داشت، در حالی که در کنار آن کلیسای سانتا ماریا (یا شاید مارتینا) در آگوستو (که بعدها به سن جیاکومو دگلی اینکورابیلی تبدیل شد) قرار داشت. تا قرن دوازدهم، این مقبره به عنوان یک قلعه مستحکم شده بود - همان‌طور که مقبره هادریان، که به قلعه سنت آنجلو تبدیل شد - و توسط خانواده کولونا اشغال شده بود. پس از شکست فاجعه‌بار کمون روم به دست کنت توسکولوم در سال ۱۱۶۷، کولونا بی‌آبرو و تبعید شد و استحکامات آنها در کامپو برچیده شد. در طول رنسانس، این قلعه به مالکیت چندین خانواده بزرگ رومی درآمد که از آن به عنوان باغ استفاده می‌کردند. مدرن در اوایل قرن بیستم، فضای داخلی آرامگاه به عنوان یک سالن کنسرت به نام آگوستئو مورد استفاده قرار می‌گرفت، تا اینکه بنیتو موسولینی در دهه ۱۹۳۰ دستور تعطیلی آن را داد و آن را به وضعیت یک مکان باستانی بازگرداند. بازسازی آرامگاه آگوستوس به مکانی برجسته، در طرح جاه‌طلبانه موسولینی برای سازماندهی مجدد شهر رم که تلاش می‌کرد آرمان‌های فاشیسم ایتالیایی را با افتخارات سابق امپراتوری روم پیوند دهد، برجسته شد. موسولینی خود را به ویژه با دستاوردهای آگوستوس مرتبط می‌دانست و خود را به عنوان یک «آگوستوس دوباره متولد شده» می‌دید که آماده است تا عصر جدیدی از سلطه ایتالیا را آغاز کند. این بازسازی در سال ۱۹۳۷، در دو هزارمین سالگرد تولد آگوستوس، انجام شد. مرمت بی‌توجهی به مقبره - بسته بودن آن به روی عموم، پوشیده شدن از پوشش گیاهی و استفاده از آن به عنوان محل دفن زباله - انتقاداتی را به ویژه پس از افتتاح موزه آرا پاسیس در آن سوی خیابان در سال ۲۰۰۶ برانگیخت. طرحی برای مرمت مقبره به موقع برای دو هزارمین سالگرد مرگ آگوستوس در سال ۲۰۱۴ به دلیل کمبود بودجه شکست خورد. در ژانویه ۲۰۱۷، مقامات ایتالیایی از کمک هزینه ۶ میلیون یورویی از شرکت مخابرات ایتالیا برای مرمت جامع مقبره آگوستوس خبر دادند که به این ترتیب برای اولین بار از دهه ۱۹۷۰ به روی عموم باز شد. قرار بود مقبره تا آوریل ۲۰۱۹ به‌طور کامل مرمت شود و شامل یک نمایشگاه چندرسانه‌ای از روم مدرن و باستان باشد که بر روی دیوارهای داخلی سازه نمایش داده می‌شود. این برنامه محقق نشد و مهلت به اوایل سال ۲۰۲۱ تغییر یافت. هزینه‌ها به ۱۱ میلیون یورو افزایش یافت، اگرچه این هزینه تا حدی با کمک‌های مالی اضافی از سوی شرکت جانشین تلکام ایتالیا، جبران شد. این آرامگاه در سال ۲۰۲۱ به روی بازدیدکنندگان گشوده شد، اگرچه مرمت‌های اضافی - از جمله استوانه مرکزی که اتاق دفن آگوستوس را در خود جای داده است - انجام نشده باقی ماند و قرار است در سال ۲۰۲۲ تکمیل شود. تاریخ پیش‌بینی شده برای بازگشایی آرامگاه متفاوت بوده است و در حال حاضر، آرامگاه از ۶ ژوئن ۲۰۲۲ به‌طور موقت بسته شده است تا امکان توسعه مجدد میدان آگوستو ایمپراتوره فراهم شود. دفن‌ها اولین کسی که در آرامگاه خانوادگی دفن شد، مارکوس کلودیوس مارسلوس جوان، برادرزاده مورد علاقه و وارث تعیین‌شده آگوستوس بود که به‌طور ناگهانی در سال ۲۳ پیش از میلاد درگذشت. پس از او، آتیا بزرگ، مادر آگوستوس، به خاک سپرده شد. سپس داماد آگوستوس، مارکوس ویپسانیوس آگریپا، پسرخوانده‌اش دروسوس بزرگ و برادرزاده‌هایش لوسیوس و گایوس سزار در آنجا دفن شدند. خود آگوستوس در سال ۱۴ پیش از میلاد با شکوه فراوان در آنجا دفن شد و مرکز آرامگاه را اشغال کرد. بعدها، خاکستر جانشینان او، امپراتوران و بستگان سلسله جولیو-کلودیان، در آنجا دفن شدند: نوه‌هایش دروسوس کوچک و ژرمانیکوس، همسرش لیویا دروسیلا، و پسرخوانده‌اش و امپراتور بعدی تیبریوس. کالیگولا خاکستر مادرش آگریپینا و برادرانش نرو سزار و دروسوس سزار را در آنجا دفن کرد. بعدها، بقایای خواهر دیگرش، جولیا لیویلا، و همچنین بقایای دروسیلا، و شاید خاکستر خود کالیگولا و کلودیوس، به آنجا آورده شد. نرون جسد محبوب همسرش پوپایا سابینا را در آنجا دفن کرد، اما خود او، مانند دختر آگوستوس، جولیا بزرگ، از آرامگاه سلطنتی کنار گذاشته شد و در آرامگاه خانواده پدری‌اش، دومیتی آهنوباربی، قرار گرفت. پس از دوره پرآشوب پس از مرگ نرون، آخرین کسی که در این آرامگاه دفن شد، امپراتور سالخورده نروا در سال ۹۸ میلادی بود. مشخص نیست که وسپاسیان کجا دفن شده است. جانشین نروا، تراژان، سوزانده شد و خاکسترش در کوزه‌ای طلایی درون ستون تراژان قرار داده شد، در حالی که هادریان آرامگاه جدید و عظیمی - که اکنون قلعه سنت آنجلو نامیده می‌شود - ساخت که خاکستر امپراتوران از قرن دوم تا سلسله سوران در آن دفن می‌شد. از جمله کسانی که بقایای آنها قبل از مرگ آگوستوس در داخل مقبره قرار داده شده بود، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مارکوس کلودیوس مارسلوس (پسر اکتاویا مینور)، که اولین کسی بود که در سال ۲۳ قبل از میلاد در آنجا دفن شد. مارکوس ویپسانیوس آگریپا (شوهر جولیا بزرگ) نرون کلودیوس دروسوس (پسر لیویا دروسیلا؛ شوهر آنتونیا مینور و پدر کلودیوس) اکتاویا مینور (خواهر آگوستوس) گایوس سزار و لوسیوس سزار (نوه‌های آگوستوس) پس از مرگ آگوستوس، مقبره میزبان بقایای افراد زیر بود: آگوستوس لیویا دروسیلا (همسر آگوستوس) تیبریوس دروسوس جولیوس سزار (پسر تیبریوس) ژرمانیکوس (پسر آنتونیا مینور) جولیا لیویلا (دختر ژرمانیکوس) دروسوس سزار (پسر ژرمانیکوس) جولیا دروسیلا (دختر کالیگولا) آنتونیا مینور (مادر کلودیوس) بریتانیکوس (پسر کلودیوس) کلودیوس آگریپینا بزرگ (دختر جولیا بزرگ) نرون جولیوس سزار (پسر آگریپینا بزرگ) نروا، آخرین امپراتوری که مقبره برای او افتتاح شد. مراسم تشییع جنازه آگوستوس سوتونیوس نقل می‌کند که جسد آگوستوس از نولا (جایی که درگذشته بود) به بوویله، زادگاه خاندان جولیا، و سپس به رم منتقل شد. او دو خطابه تشییع جنازه دریافت کرد: یکی توسط تیبریوس در مقابل معبد جولیوس الهی، دیگری توسط دروسوس صغیر، پسر تیبریوس، از بالای روسترای باستانی. بلافاصله پس از آن، سناتورها او را بر دوش خود به کمپس مارتیوس بردند و در آنجا سوزانده شد. یک گارد سالخورده پرتورین سوگند یاد کرد که بلافاصله پس از سوزاندن جسدش، عقابی را دیده است که با روح آگوستوس به آسمان صعود می‌کند. تأثیرگذارترین چهره‌های فرقه سوارکاری، با لباس‌های تونیک، بدون کمربند و پابرهنه، بقایای او را در آرامگاهی که به او اختصاص داده شده بود، قرار دادند. این آرامگاه در دوران ششمین کنسولی او بین جاده فلامینیا و سواحل تیبر ساخته شده بود و در آن زمان بیشه‌ها و مسیرهای پیاده‌روی اطراف آن را به روی عموم باز کرده بودند. میراث شاعر رومی، مارسیال، در مورد این بنا نوشت: برای من دو پیمانه از فالرنیان، کالیستوس، بریزید، و تو آلسیموس، برف‌های تابستانی را روی آن ذوب کن، بگذار موهای براق من از عطر اضافی خیس شود، پیشانی من زیر گل رز دوخته شده خسته شود. مقبره به ما می‌گوید که زندگی کنیم، آن که در نزدیکی است، به ما می‌آموزد که خود خدایان نیز می‌توانند بمیرند. غارت و تخریب این بنای تاریخی که احتمالاً از قبل متروکه شده بود، در جریان غارت رم توسط آلاریک در سال ۴۱۰ غارت شد. کوزه‌ها و تزئینات گرانبها به سرقت رفتند، لوح‌های برنزی Res Gestae کنده و ذوب شدند و خاکسترها پراکنده شدند. احتمالاً مقداری از سنگ مرمر مقبره در کوره‌های بندر رودخانه‌ای مجاور، ریپتا، آهک‌پزی شده است. کوزه حاوی خاکستر آگریپینا یکی از معدود آثار باستانی باقی مانده است، به لطف این واقعیت که در قرون وسطی سوراخ شده و به عنوان پیمانه غلات استفاده می‌شد. این کوزه در موزه کاپیتولین نگهداری می‌شود. در قرون وسطی، این مکان در معرض سیل تیبر قرار گرفت. در تاریخی نامعلوم، هرم‌های مصری در ورودی به صورت تکه‌تکه فرو ریختند و این بنای تاریخی به یک معدن سنگ و مرمر تبدیل شد. در طول سال‌ها، به آرامی و به‌طور سیستماتیک از سنگ مرمر و سایر مواد ارزشمند خود جدا شد و تنها پایه‌ها و شالوده‌ها باقی ماندند. پس از گم شدن مقبره، یک تابوت مرمری رومی از قرن سوم میلادی که تصویر تجاوز به پروسرپینا را به تصویر می‌کشید، در روم به عنوان مقبره آگوستوس شناخته می‌شد. این تابوت توسط امپراتور فردریک بارباروسا به آلمان آورده شد، جایی که شارلمانی، بنیانگذار امپراتوری جدید ژرمنی، در سال ۱۱۶۷ به خاک سپرده شد. این تابوت هنوز در گنجینه کلیسای جامع آخن نگهداری می‌شود. از قلعه تا آمفی تئاتر در طول قرن دوازدهم، خانواده کولونا سازه‌های باقی‌مانده را به یک دژ تبدیل کردند؛ در روم، استفاده مجدد از پایه‌های محکم بناهای باستانی برای ساخت دژهای خصوصی اشرافی، امری رایج بود. کائتانی‌ها همین کار را با مقبره سیسیلیا متلا، اورسینی با تئاتر پمپی و اورسی در تپه کاپیتولین انجام دادند. در آغاز قرن شانزدهم، این بنای تاریخی به دست اورسینی‌ها، به‌ویژه از سال ۱۵۱۲ به بعد تحت فرمان فرانسیوتو اورسینی، افتاد. در طول قرن، این محله دوباره مسکونی شد و ارزش زمین‌های مجاور افزایش یافت: گمانه‌زنی‌ها در مورد خانه‌های ساخته شده در مقابل مقبره، قیمت مصالح و مجسمه‌ها را که برای فروش برداشته شده بودند، به‌طور قابل توجهی افزایش داد. در سال ۱۵۱۹، حفاری‌هایی در پای مقبره انجام شد و یکی از دو ابلیسک که ورودی دوران باستان را تزئین کرده بودند، کشف شد. در سال ۱۵۸۷، سیکتوس پنجم، ابلیسک را به کنار کلیسای سانتا ماریا ماجوره منتقل کرد. این بنا به مالکیت خانواده سودرینی درآمد و آنها آن را به یک باغ تفریحی دور از قلب شهر تبدیل کردند. مجموعه باغ و تاکستان در قرن ۱۸ با ساخت آمفی تئاتر کورئا به یک آمفی تئاتر و سالن کنسرت تبدیل شد. از نیمه دوم قرن ۱۹ تا سال ۱۹۳۶، آرامگاه آگوستوس برای رومی‌ها با نام تئاتر آگوستو شناخته می‌شد. این مکان به عنوان یک سالن کنسرت و محل اصلی ارکستر سانتا چچیلیا مورد استفاده قرار می‌گرفت، به طوری که صدها اثر با مشارکت نوازندگان برجسته دوران معاصر در آنجا اجرا شد. رهبران ارکستر بزرگی مانند آرتورو توسکانینی، گوستاو مالر، ایگور فئودوروویچ استراوینسکی و پیترو ماسکانی در طول زمان در آرامگاه اجرا داشته‌اند. اولین مرمت‌ها در طول بیست سال فاشیسم، به ویژه بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰، ساختمان‌هایی که در اطراف و مجاور مقبره ساخته شده بودند، تخریب شدند و کار برای کشف ساختمان رومی که توسط شرکت تودینی و تالنتی انجام می‌شد، ادامه یافت. توسعه شهری منطقه اطراف مقبره که با ایجاد میدان آگوستو ایمپراتوره در سال ۱۹۳۸ به اوج خود رسید، توسط معمار ویتوریو بالیو مورپورگو مطابق با طرح جامع ۱۹۳۱ طراحی شد. مرمت‌های جدید مرمت این مجموعه در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و عمدتاً بر فضای داخلی از طریق حفاری لایه‌نگاری متمرکز بود که امکان ترسیم ساختار اصلی را فراهم کرد و در نتیجه منجر به بازیابی آن شد. مرحله اول این پروژه شامل ساخت سازه‌های موقت برای نگهداری مواد باستان‌شناسی موجود در خارج از محفظه دفن و مجموعه‌ای از حفاری‌ها بود که امکان بازسازی ظاهر سازه را از طریق بررسی عناصر کشف شده فراهم می‌کرد. مداخلات بیشتر با هدف تحکیم بخش‌های ضعیف‌تر سازه و ایمن‌سازی کل منطقه انجام شد. در مارس ۲۰۱۴، شورای شهر یک پروژه مرمت ۱۲ میلیون یورویی برای میدان اطراف تصویب کرد که هدف آن نوسازی سنگفرش و نصب تزئینات و درختان جدید و همچنین ایجاد یک غار برای اجراها بود. در اوایل سال ۲۰۱۷، بنیاد تیم پروژه‌ای برای مرمت بنای یادبود راه‌اندازی کرد و یک وب‌سایت اختصاصی برای نظارت بر پیشرفت آن ایجاد کرد. این کار در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید؛ همان‌طور که در دسامبر ۲۰۲۰ توسط شهردار رم، ویرجینیا راگی، اعلام شد، این بنای یادبود در ۱ مارس ۲۰۲۱ برای عموم بازگشایی شد و بازدید از آن فقط با رزرو قبلی و تا ۲۱ آوریل (روز تولد رم) رایگان بود. ساختار شبیه‌سازی گرافیکی معماری اصلی آگوستئوم توسط لوئیجی کانینا این بنای تاریخی که در اثر قرن‌ها غارت و حذف مصالح ویران شده و سرانجام در سال ۱۹۳۶ از حفاری‌ها پاکسازی شد، با قطر ۳۰۰ فوت رومی (تقریباً ۸۷ متر)، بزرگ‌ترین مقبره دایره‌ای شناخته شده است. ساختار پیچیده سطوح همپوشانی توسط یک پایه تراورتن ۱۲ متری مشخص می‌شود که احتمالاً در بالا توسط یک کتیبه دوریک با متروپ‌ها و تریگلیف‌ها قرار دارد. این سازه، ساختمان دایره‌ای را که از هفت حلقه متحدالمرکز تشکیل شده و توسط دیوارهای شعاعی به هم متصل شده‌اند، پشتیبانی می‌کند. دو ردیف دیوار اضافی، سری دوم اتاق‌ها را تشکیل دادند. در نهایت، اولین اتاق قابل دسترسی، در انتهای راهروی ورودی طولانی وجود داشت: یک بخش قوسی شکل، که در ابتدا توسط یک دیوار بسیار بلند و ضخیم پوشیده از تراورتن پوشانده شده بود، که در آن دو ورودی باز می‌شد. این دیوار که تنها بخش کوچکی از آن باقی مانده است، قطعاً زیربنای یک طبل را تشکیل داده است که باید از تپه بیرون آمده و سطح دومی را ایجاد کرده باشد: بنابراین ما با ساختاری پیچیده با سطوح همپوشانی روبرو هستیم. در آن سوی دیوار، یک راهروی حلقه‌ای شکل قابل عبور، از حجره دایره‌ای شکل پشتیبانی می‌کرد که مجهز به یک ورودی محوری و سه طاقچه متقارن مربوط به محورها بود. در مرکز، یک ستون بزرگ شامل یک اتاق مربع کوچک بود که احتمالاً با مقبره آگوستوس مطابقت داشت و به‌طور قابل توجهی با مجسمه برنزی امپراتور که زمانی بالای ستون قرار داشت، مطابقت داشت. در جلوی ورودی، دو ابلیسک از مصر آورده شده بود که از گرانیت، سنگ مصری و دارای کتیبه‌های هیروگلیف ساخته شده بودند. این ستون‌ها لوح‌های برنزی حک شده با زندگینامه رسمی امپراتور را در خود جای داده بودند، که نسخه‌ای از آن، که بر روی معبد آگوستوس و روم در آنکارا و بر روی ساختمان‌های استان‌های دیگر حک شده است، تا به امروز باقی مانده است. برای تصور مقبره به شکلی که در ابتدا بود، دیوار بزرگی را تصور کنید که پایه را احاطه کرده و در بالای آن، دو یا چند بخش استوانه‌ای هم‌پوشان، که توسط ستون‌ها احاطه شده‌اند. کل بنا با سنگ مرمر پوشیده شده و در نهایت به مجسمه آگوستوس ختم می‌شود. قرار بود مقبره در باغ‌های بزرگی که به سفارش آگوستوس ساخته شده بود، قرار گیرد و برای همه باز باشد. دو هرم گرانیتی که از مصر برای تزئین ورودی مقبره آورده شده بودند، بعداً مورد استفاده مجدد قرار گرفتند و هنوز در میدان دل کویریناله و میدان دل اسکوئیلینو پابرجا هستند. هرم گرانیتی موجود در میدان دل کویریناله از تخریب بیمارستان سن روکو در ریپتا، مربوط به قرن شانزدهم، بین سال‌های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۶، به دست آمده است. این مقبره با الهام از مدل‌های شرقی و اتروسک ساخته شده است که با خاک و گیاهان همیشه سبز پوشانده شده بودند. در تلاش‌های اخیر برای مرمت، درختان سرو در قله کاشته شده‌اند، اما این ویرانه اساساً غیرقابل‌شناسایی است و در طول تاریخ طولانی خود، شاید بیش از هر بنای تاریخی رومی دیگر، دستخوش دگرگونی‌هایی شده است. این بنا به قلعه‌ای تبدیل شده، به عنوان معدن سنگ، تاکستان، میدان گاوبازی، تئاتر و در قرن نوزدهم حتی به عنوان آسایشگاهی برای زنان مسن بی‌بضاعت مورد استفاده قرار گرفته است. بخش داخلی آنچه در حال حاضر در داخل مقبره قابل مشاهده است - سازه‌های آجری و سنگ قبرهای مرمری که نام جولیو-کلودیان را بر خود دارند - عمدتاً نتیجه بازسازی در دهه ۱۹۳۰ است. از میان مقبره‌های جولیو-کلودین، تنها مقبره آگریپینا بزرگ، مادر کالیگولا، دست نخورده باقی مانده است، زیرا در قرون وسطی از سنگ به عنوان معیاری برای وزن کردن دانه استفاده می‌شد. روی سنگ قبر این کتیبه نوشته شده است: «استخوان‌های آگریپینا؛ دختر مارکوس آگریپا، همسر آلمانی دیوینیکوس، نوه شاهزاده کاساریس، نوه شاهزاده کاخوس، آلمانی. گایوس سزار آگوستوس ژرمنیکوس.» مقبره آگریپینا در بخش بایگانی به نمایش گذاشته شده است. جستارهای وابسته آرا پاکیس منابع Mausoleum Augusti at LacusCurtius Images of the Mausoleum of Augustus Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 978-1-62371-008-8. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mausoleum of Augustus». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون