میدان مینروا

میدان مینروا (انگلیسی: Piazza della Minerva) میدانی در رم، ایتالیا، نزدیک پانتئون است. نام آن از وجود معبدی که توسط پمپی در این مکان ساخته شده و به مینروا کالسیدیکا تقدیم شده، گرفته شده است که مجسمه او اکنون در موزه‌های واتیکان قرار دارد. ویژگی‌ها یادبودهایی برای سیل رودخانه تیبر بین سال‌های ۱۴۲۲ تا ۱۵۹۸ روبروی این میدان موارد زیر قرار دارند: کلیسای سانتا ماریا سوپرا مینروا، مرکز میدان، که قبلاً در قرن هشتم توسط ناشناس اینزیدلن با نام (اکلسیا) «سنت ماریا در مینرویو» گواهی شده است. در سمت راست نمای آن، کتیبه‌هایی بر روی دیوار ساخته شده است که یادآور سیل رودخانه تیبر بین سال‌های ۱۴۲۲ تا ۱۵۹۸ است - منطقه میدان کمترین ارتفاع را در رم دارد و بنابراین همیشه اولین جایی بود که از سیل آسیب دید. صومعه‌ای (یا کازا پروفساسا) متعلق به دومینیکن‌ها، که از قرن سیزدهم کلیسای مجاور را در اختیار داشتند. این صومعه به مرور زمان به خیابان سمیناریو و کلیسای سن ماکوتو، در فضایی که قبلاً توسط سه معبد رومی - مینرویوم، ایسئوم و سراپیوم - اشغال شده بود، گسترش یافت. تفتیش عقاید از قرن هفدهم، این صومعه به پایگاه تفتیش عقاید رومی یا دفتر مقدس تبدیل شد و محل محاکمه و تبرئه گالیله بود. بقایای کمی از مجموعه دومینیکن‌ها به جز صومعه آن باقی مانده است: این صومعه تا حد زیادی از ساختمان اصلی بازسازی شده بود و در سال ۱۸۷۰ توسط دولت به عنوان مقر وزارت آموزش عمومی و برای مدت کوتاهی وزارت پست و مخابرات مصادره شد. این صومعه اکنون کتابخانه سنای ایتالیا را که به جیووانی اسپادولینی اختصاص داده شده است، در خود جای داده است. در مرکز میدان، پشت به صومعه تفتیش عقاید، مجسمه فیل و ابلیسک برنینی مربوط به سال ۱۶۶۷ قرار دارد. این ابلیسک در صومعه کشف شد و از ایسئوم آمده است. این فیل با نام "il pulcin della Minerva" یا "porcino" شناخته می‌شد، برگرفته از داستان مردم روم که برنینی - بدون الهام از فیل‌ها - در واقع یک خوک را مجسمه‌سازی کرد. در سمت راست کلیسا، کاخ فونسکای قرن شانزدهمی قرار دارد که از سال ۱۸۳۲ محل یکی از هتل‌های تاریخی رم، معروف به مینروا، بوده است و از جمله مهمانان آن می‌توان به استاندال و خوزه د سن مارتین اشاره کرد که در پلاک‌هایی روی نما به یادشان مانده است. روبروی کلیسا، کاخ آکادمیا اکلسیاستیکا (که قبلاً آکادمیا دی نوبیلی اکلسیاستیکی نام داشت) قرار دارد که قدمت آن به قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد اما در سال ۱۸۷۸ به‌طور کامل بازسازی شده است. این آکادمی، دیپلمات‌های شهر واتیکان را آموزش می‌دهد. کاخ مینروا ساختمانی که به میدان دسترسی دارد و توسط کاردینال وینچنزو جوستینیانی برای آسایشگاه عمومی فرقه واعظان ساخته شده است، پس از آنکه در دو نوبت (۱۸۰۱–۱۸۱۴ و ۱۸۴۹–۱۸۶۷) برای اسکان سربازان فرانسوی مورد استفاده قرار گرفت، توسط پیوس نهم به عنوان مقر کالج پاپی آمریکای لاتین (از ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۷) تعیین شد. سپس در سال ۱۸۷۰ توسط دولت متحد ایتالیا مصادره شد. در ابتدا توسط وزارت دارایی اشغال شد، در سال ۱۸۷۳ به مقر وزارت آموزش عمومی تبدیل شد: مهم‌ترین تصمیمات در مورد سیاست آموزشی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا توسط وزرایی مانند میشل کوپینو، بندتو کروچه و جیووانی جنتیله گرفته می‌شد که در آن اتاق‌ها می‌نشستند و جمعیت مدرسه درخواست‌ها یا شکایات خود را مطرح می‌کردند. وزارت آموزش و پرورش «تا نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، زمانی که وزارتخانه به ویاله دل ره (که اکنون ویاله تراستوره نام دارد) منتقل شد، این مکان را اشغال کرد.» سپس این ساختمان به ریاست شورای وزیران و وزارتخانه‌های آن بدون هیچ گونه مسئولیتی واگذار شد، علاوه بر این، ابتدا به عنوان دفتر مرکزی وزارت بازرگانی دریایی و سپس وزارت تحقیقات علمی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه، کتابخانه سنا در آن قرار دارد که به جیووانی اسپادولینی، که دستور ساخت فعلی آن را داده بود، اختصاص داده شده است. پیاتزا دلا مینروا به سمت پانتئون، امروزه از سال ۱۶۶۷، در مرکز میدان، ابلیسک مینروا قرار داشته است که بر پشت یک فیل مرمرین کوچک ساخته برنینی قرار گرفته است که پشت آن به سمت صومعه تفتیش عقاید است. این ابلیسک که در اصل از ایسئوم بود، در حین حفاری‌های صومعه کشف شد. این فیل به عنوان "جوجه مینرواً شناخته می‌شود، اما این نام از "porcino" به معنی "خوک" گرفته شده است، زیرا تخیل مردم روم، که کمی از فیل‌ها الهام گرفته شده بود، از ابتدا آن را به شکل خوک ساخته بود. پالازو فونسکا در سمت راست کلیسا، پالازو فونسکای قرن هجدهمی قرار دارد که از سال ۱۸۳۲ محل یکی از هتل‌های تاریخی رم، مینروا، بوده است، که میزبان مهمانان مشهوری مانند استاندال و خوزه د سن مارتین و دیگران بوده است و با پلاک‌هایی روی نما به یادگار مانده‌اند. پالازو سورولی روبروی کلیسا، پالازو سورولی، محل آکادمی کلیسای پاپی (که قبلاً آکادمی اشراف کلیسایی بود) قرار دارد. قدمت این کاخ به قرن شانزدهم برمی‌گردد اما در سال ۱۸۷۸ به‌طور کامل بازسازی شد. این مکان محل مدرسه دیپلماتیک سریر مقدس است، جایی که نمایندگان آینده پاپ آموزش می‌بینند. جستارهای وابسته کلیسای ژزو منابع D. Mondini, "S. Lorenzo in Lucina", in: P. C. Claussan, D. Mondini, D. Senekovic, Die Kirchen der Stadt Rom im Mittelalter 1050–1300, Band 3 (G-L), Stuttgart 2010, pp. 261–309, شابک ‎۹۷۸−۳−۵۱۵−۰۹۰۷۳−۵ R. Krautheimer, Corpus basilicarum christianarum Romae. The early Christian basilicas of Rome, 2, Città del Vaticano 1959, 178–179. Anthony Morris Clark (1981). Studies in Roman Eighteenth-Century Painting. Decatur House Press, Limited. ISBN 978-0-916276-10-2. Luigi Salerno, S. Lorenzo in Lucina in Via del Corso (Roma 1961). M. E Bertoldi, "L'area archeologica di San Lorenzo in Lucina a Roma", Bollettino di archeologia, 13–15, 1992, 127–134. M. E. Bertoldi, S. Lorenzo in Lucina (Le chiese di Roma illustrate. Nuova serie 28), Roma 1994. Olof Brandt, "Sul battistero paleocristiano di S. Lorenzo in Lucina", Archeologia laziale XII (Quaderni di archeologia etrusco-italica 23), 1, Roma 1995, 145–150. Olof Brandt, "La seconda campagna di scavo nel battistero di S. Lorenzo in Lucina a Roma. Rapporto preliminare", Opuscula Romana 20, 1996, 271-274. Olof Brandt, "Un'iscrizione riutilizzata da S. Lorenzo in Lucina", Rivista di Archeologia Cristiana 70, 1994, 197–201. F. Bertozzi, "S. Lorenzo in Lucina," Roma Sacra 2, 1995, pp. 6-17. G. De Spirito, "Basilica S. Laurentii in Lucina", Lexicon Topographicum Urbis Romae III, Roma 1996, 183–185. M. E. Bertoldi, "Un documento di archivio sul battistero di S. Lorenzo in Lucina", Ultra terminum vagari. Scritti in onore di Carl Nylander a cura di Börje Magnusson et al., Roma 1997, 43–44. Wanda Tymowska; Alain Mérot; Daniela Gallo (2002). Marco Benefial: état de la question. Paris: Mémoire de DEA : Histoire de l'art : Paris 4. Olof Brandt (ed.), "San Lorenzo in Lucina: The Transformations of a Roman Quarter." [Skrifter Utgivna av Svenska Institutet i Athen / Acta Instituti Atheniensis Regni Sueciae. 4°, 61.] Stockholm Rome 2012, شابک ‎۹۷۸۹۱۷۰۴۲۱۷۹۲. Titi, Filippo (1763). Descrizione delle Pitture, Sculture e Architetture esposte in Roma. Marco Pagliarini, Rome. pp. 367–369. Fillipo Titi. D. Mondini, "S. Lorenzo in Lucina", in: P. C. Claussan, D. Mondini, D. Senekovic, Die Kirchen der Stadt Rom im Mittelalter 1050–1300, Band 3 (G-L), Stuttgart 2010, pp. 261–309, شابک ‎۹۷۸−۳−۵۱۵−۰۹۰۷۳−۵ R. Krautheimer, Corpus basilicarum christianarum Romae. The early Christian basilicas of Rome, 2, Città del Vaticano 1959, 178–179. Anthony Morris Clark (1981). Studies in Roman Eighteenth-Century Painting. Decatur House Press, Limited. ISBN 978-0-916276-10-2. Luigi Salerno, S. Lorenzo in Lucina in Via del Corso (Roma 1961). M. E Bertoldi, "L'area archeologica di San Lorenzo in Lucina a Roma", Bollettino di archeologia, 13–15, 1992, 127–134. M. E. Bertoldi, S. Lorenzo in Lucina (Le chiese di Roma illustrate. Nuova serie 28), Roma 1994. Olof Brandt, "Sul battistero paleocristiano di S. Lorenzo in Lucina", Archeologia laziale XII (Quaderni di archeologia etrusco-italica 23), 1, Roma 1995, 145–150. Olof Brandt, "La seconda campagna di scavo nel battistero di S. Lorenzo in Lucina a Roma. Rapporto preliminare", Opuscula Romana 20, 1996, 271-274. Olof Brandt, "Un'iscrizione riutilizzata da S. Lorenzo in Lucina", Rivista di Archeologia Cristiana 70, 1994, 197–201. F. Bertozzi, "S. Lorenzo in Lucina," Roma Sacra 2, 1995, pp. 6-17. M. E. Bertoldi, "Un documento di archivio sul battistero di S. Lorenzo in Lucina", Ultra terminum vagari. Scritti in onore di Carl Nylander a cura di Börje Magnusson et al., Roma 1997, 43–44. Wanda Tymowska; Alain Mérot; Daniela Gallo (2002). Marco Benefial: état de la question. Paris: Mémoire de DEA : Histoire de l'art : Paris 4. Olof Brandt (ed.), "San Lorenzo in Lucina: The Transformations of a Roman Quarter." [Skrifter Utgivna av Svenska Institutet i Athen / Acta Instituti Atheniensis Regni Sueciae. 4°, 61.] Stockholm Rome 2012, شابک ‎۹۷۸۹۱۷۰۴۲۱۷۹۲. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Piazza della Minerva». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون