سن مارتینو ای مونتی

سن مارتینو ای مونتی (انگلیسی: San Martino ai Monti) یک کلیسای کوچک در رم، ایتالیا، در محله ریون مونتی است. این کلیسا در نزدیکی لبه پارکو دل کوله اوپیو، نزدیک گوشه خیابان‌های ویا اکوئیزیا و ویال دل مونته اوپیو، حدود پنج تا شش بلوک در جنوب سانتا ماریا ماجیوره واقع شده است. کاهن کاردینال فعلی که مالکیت این کلیسا را بر عهده دارد، کازیمیژ نیچ، اسقف اعظم ورشو است. از جمله عناوین قبلی می‌توان به آلفونسو د لا کوئوا؛ جوزف مری توماسی، سی.آر. آشیل راتی، بعدها پاپ پیوس یازدهم؛ ایلدفونسو شوستر، او.اس.بی. و جیانباتیستا مونتینی، بعدها پاپ پل ششم اشاره کرد. این کلیسا توسط اعضای استان ایتالیا از فرقه کارملیت اداره می‌شود و اقامتگاه کنار کلیسا، دفاتر استان را در خود جای داده است. تاریخچه این کلیسا توسط پاپ سیلوستر اول در مکانی که توسط یکی از اعضای کلیسای اکوئیتیوس (از این رو تیتولوس اکوئیتی) در قرن چهارم اهدا شده بود، تأسیس شد. در ابتدا، این کلیسا به عنوان یک سالن خطابه به همه شهدا اختصاص داده شده بود. مشخص است که جلسه‌ای برای آماده‌سازی شورای نیقیه در سال ۳۲۴ در اینجا برگزار شده است. کلیسای فعلی سن مارتینو آی مونتی مربوط به دوران کارولنژی است، اما بقایای یک سالن ستون‌دار قرن سومی در زیر و مجاور آن قرار دارد. برخی از محققان این ساختمان قدیمی‌تر را با تیتولوس اکوئیتیوس یکی دانسته‌اند، اما به گفته هوگو براندنبورگ، «بسیار بعید است که می‌توانسته به عنوان مکانی برای عبادت هر جامعه بزرگتر و مراسم مذهبی آن عمل کند: هدف اصلی این سالن نسبتاً کوچک … احتمالاً به عنوان یک فضای انبار برای اهداف تجاری بوده است.» در سال ۵۰۰، کلیسا توسط پاپ سیماکوس بازسازی و به سنت مارتین اهل تور و پاپ سیلوستر اول تقدیم شد. در این مناسبت، کلیسا مرتفع شد و اولین محراب آن به صورت زیرزمینی درآمد. این کلیسا توسط پاپ هادریان اول در سال ۷۷۲ و توسط پاپ سرگیوس دوم در سال ۸۴۵ بازسازی شد. ساختار کلیسای فعلی از کلیسای باستانی پیروی می‌کند و بسیاری از قطعات آن دوباره مورد استفاده قرار گرفته‌اند. گفته می‌شود بقایای پاپ سنت مارتین اول پس از مرگش در قرن هفتم در منطقه کریمه به آنجا منتقل شده است. در جریان مناقشه اعطای مقام و اصلاحات گریگوری، کشیش سن مارتینو، بنو، از آنتی‌پاپ کلمنت سوم حمایت کرد. کتیبه‌های یافت شده در کلیسای سنت مارتینو آی مونتی، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسای سنت مارتینو را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شده است. این کلیسا توسط اعضای استان ایتالیایی فرقه کارملیت اداره می‌شود. این کلیسا در سال ۱۲۹۹ توسط پاپ بونیفاس هشتم به آنها اعطا شد. مالکیت آنها در سال ۱۵۵۹ تأیید شد. این کلیسای جامع محل دفن آنجلو پائولی مقدس، او. کارم. (۱۶۴۲–۱۷۲۰) است که به خاطر خدمتش به فقرا در سراسر رم مورد احترام بود؛ او در ۲۵ آوریل ۲۰۱۰ متبرک شناخته شد. نمای داخلی فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو است که توسط ستون‌های باستانی از هم جدا شده‌اند. اعتقاد بر این بود که یک چراغ نذری، که از ورق نقره ساخته شده و در محفظه نگهداری ظروف مقدس قرار دارد، تاج سنت سیلوستر است. در زیر محراب اصلی، یادگارهای مقدسین آرتمیوس، پائولینا و سیسینیوس نگهداری می‌شوند که از دخمه پریسیلا به اینجا آورده شده‌اند. موزاییکی که مریم مقدس را در کنار سنت سیلوستر به تصویر می‌کشد، مربوط به قرن ششم است. تزئینات داخلی دگرگونی‌ها در قرن هفدهم توسط فیلیپو گالیاردی انجام شد. در اواسط قرن هفدهم، مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری، الحاقات معماری و محراب‌ها، از جمله مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری منظره و معماری از صحنه‌های معمولاً کتاب مقدس توسط گاسپار دوگت و گالگلیاردی سفارش داده شد. یک نقاشی دیواری از یان میل با عنوان «تعمید سلطان توسط سنت سیریل» وجود دارد. فابریتزیو کیاری (که اکنون توسط آنتونیو کاوالوچی رنگ‌آمیزی شده است) نقاشی «تعمید مسیح» را نقاشی کرد. جیانانجیولو کانینی یک نقاشی محرابی از تثلیث مقدس با قدیسان نیکولا و بارتولمو نقاشی کرد. نقاش سبک منریسم، جیرولامو موزیانو، یک نقاشی محرابی از سنت آلبرت ارائه داد. گالئاتزو لئونچینو نقاشی دیواری از پاپ سیلوستر در حال برگزاری شورای ۳۲۴ در کلیسای سن مارتینو، پیترو تستا رؤیای سنت آنجلو کارملیت در بیابان، و فیلیپو گراردی یک نقاشی محرابی از سن کارلو بورومئو را نقاشی کرد. کانینی همچنین شهادت سنت استفان را نقاشی کرد. کیاری همچنین سنت مارتین را در حال تقسیم شنلش با گدا نقاشی کرد. جیووانی باتیستا کرسپی نویسنده رؤیای سنت ترزا است، در حالی که نقاشی محرابی رؤیای سانتا ماریا مادالنا د پاتزی توسط ماتئو پیکیونه اجرا شد. پائولو نالدینی مجموعه‌ای از قدیسان را در ردیف بالایی شبستان نقاشی کرد (در خلاف جهت عقربه‌های ساعت از شبستان شروع می‌شود و آنها به عنوان سیریاکا، استفان، فابیانوس و نیکاندر شناسایی می‌شوند، سپس در شبستان چپ، تئودور، مارتین، اینوسنت و یوستا). دانیل لاتر تصویر سنت آنتونی و یحیی تعمید دهنده را بر روی دیوار جنوبی (مقابل نما) نقاشی کرد، در حالی که نالدینی تصویر پطرس و پولس را به تصویر کشید. منابع Emmanuele Boaga, "Il complesso titolare di S. Martino ai Monti in Roma," in: Mario Fois, Vincenzo Monachino, F. Litva (editors), Dalla Chiesa antica alla Chiesa moderna. Miscellanea per il 50o della Facoltà di storia ecclesiastica della Pontificia Università Gregoriana (Roma: Università Gregoriana Editore, 1983) pp. 1-17. Ancient Churches of Rome from the Fourth to the Seventh Century: The Dawn of Christian Architecture in the West, by Hugo Brandenburg, Brepols, 2005. Le chiese medievali di Roma, by Federico Gizzi, Newton Compton, Rome, 1994. Richard Krautheimer, Corpus Basilicarum Christianarum Romae: The Early Christian Basilicas of Rome (IV-IX Cent.) Part 3 (Roma: Pontificio Istituto de archeologia cristiana, 1937), pp. 87 ff. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Martino ai Monti». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون