باغ پاپادوپولی

باغ پاپادوپولی یک باغ پلکانی پر از درختان سایه دار در ونیزی سانتا کروچه، بین ایستگایستگاه راه‌آهن ونیزیا سانتا لوچیا و میدان روما است. این باغ در سال ۱۸۳۴ تأسیس شد و توسط فرانچسکو باگنارا، طراح صحنه برجسته اپرای لا فنیچه و بعدها استاد آکادمی هنرهای زیبا، طراحی گردید. باغ در محل صومعه سابق سانتا کروچه ساخته شده است که در جریان سرکوب‌های ناپلئونی اوایل قرن نوزدهم تخریب شد. این باغ در ابتدا به عنوان پارک خصوصی برای کنت اسپیریدیونه پاپاداپولی و همسرش ترزا موسکونی ایجاد شد. باگنارا باغ را به سبک انگلیسی طراحی کرد و مسیرهای پیچ در پیچ و تپه‌های کوچک را برای انعکاس گرایش‌های رمانتیک آن دوره در نظر گرفت. در سال ۱۸۶۳، باغ توسط مارکو کوینیون، به سفارش خانواده پاپاداپولی، گسترش و تغییر یافت. این گسترش شامل یک قفس پرندگان با گونه‌های خارجی و یک تراس دایره‌ای با چشم‌انداز کانال بزرگ بود. امروزه این باغ به روی عموم باز است و مکان محبوبی برای هر دو گروه محلی‌ها و گردشگران محسوب می‌شود. پارک فضایی آرام برای استراحت و فرصتی برای آشنایی با تاریخ و زیبایی طبیعی شهر ارائه می‌دهد. تاریخچه این باغ‌ها زمین‌های صومعه تخریب‌شده سانتا کروچه را اشغال کرده‌اند. این صومعه که محل سکونت راهبه‌های پور کلر بود، در سال ۱۸۱۰ در جریان سرکوب‌های ناپلئونی بسته شد و به کاربری غیرنظامی محدود گردید. این مجموعه چند سال بعد به همراه سایر ساختمان‌ها تخریب شد تا راه برای پارک باز شود. اولین پارک در سال ۱۸۳۴ توسط فرانچسکو باگنارا برای ترزا موسکونی، همسر کنت اسپیریدیونه پاپاداپولی، که مالک زمین شده بود، طراحی شد. آن‌ها همچنین مالک کاخ فورستی پاپاداپولی بودند. باگنارا، که پیرو سبک جیاانتونیو سلوا و جوزپه یاپلی بود، پارکی به سبک انگلیسی در بخش شمالی زمین، به سمت کانال بزرگ، ایجاد کرد که با گرایش‌های رمانتیک آن دوره همخوانی داشت و با خیابان‌های پیچ‌درپیچ و تپه‌های کوچک مشخص می‌شد. بخش باقی‌مانده از پارک اما منظم‌تر بود و شامل گل‌کاری‌هایی با اشکال هندسی بود. در سال ۱۸۶۳، نیکولو و آنجلو پاپاداپولی مارکو کوینیون را برای گسترش و تغییر باغ‌ها مأمور کردند. در این گسترش، قفسی برای نگهداری طوطی‌های نقره‌ای و قرقاول‌ها ایجاد شد و همچنین یک تراس دایره‌ای با چشم‌انداز کانال بزرگ ساخته شد. باغ که در جریان بمباران‌های جنگ جهانی اول آسیب دیده بود، حدود سال ۱۹۲۰ برای عموم باز شد. یک سوم از مساحت آن در سال ۱۹۳۳ در زمان ساخت کانال ریو نوو تخریب شد. بخش غربی باغ تا حد زیادی هموار شد و با حفر کانال ریو نوو از باقی قسمت‌ها جدا گردید، کاری که برای مدیریت ترافیک ترمینال جدید ضروری بود. هم‌زمان، یک مجتمع بزرگ هتلی در سمت جنوبی باغ ساخته شد. توضیحات این پارک در حال حاضر منطقه‌ای محصور به مساحت ۷۵۰۰ متر مربع را در یک جزیره اشغال کرده است که از شمال به کانال بزرگ، از شرق به ریو دی تولنتینی، از جنوب به ریو دل ماگازن و از غرب به ریو نوو محدود می‌شود. این باغ به دلیل پوشش نسبتاً متراکم درختان و همچنین وجود گونه‌های همیشه‌سبز مانند بلوط‌های هلم، سروها و درختان سدر، نور کمی دریافت می‌کند و فضایی نیمه‌سایه و آرام دارد که حس سکوت و خلوت خاصی به بازدیدکنندگان منتقل می‌کند. علاوه بر این درختان اصلی، گونه‌های دیگری نیز در باغ دیده می‌شوند که به تنوع زیستی آن غنا می‌بخشند؛ از جمله درختان سیاوشان، سوفوره، تیل، یس، افرا و بلوط. در طبقه زیرین و بخش گیاهان کوتاه‌تر، انواعی از گیاهان همیشه‌سبز و متنوع رشد کرده‌اند که به غنای بصری و اکولوژیکی باغ کمک می‌کنند. این گیاهان شامل درختان و بوته‌های برگ‌پهن مانند برگ بو، ایوونیموس، آوکوبا و ویبورنوم هستند و همچنین لکه‌هایی از گیاه راسکوس هایپوگلاسوم در میان آن‌ها دیده می‌شود. این تنوع گیاهی، علاوه بر زیبایی، باعث ایجاد محیطی مناسب برای حیات پرندگان و حشرات باغ نیز می‌شود و تجربه‌ای سرسبز و طبیعی برای بازدیدکنندگان فراهم می‌آورد. فضای نیمه‌سایه باغ با مسیرهای پیچ در پیچ و تراکم گیاهان، حس قدم زدن در یک جنگل کوچک شهری را ایجاد می‌کند که از شلوغی و هیاهوی ونیز فاصله دارد و مکانی ایده‌آل برای آرامش، مطالعه یا صرف لحظاتی آرام در دل طبیعت شهری است. بخش جنوبی پارک با چشم‌اندازی رو به باغ زمستانی هتل پاپاداپولی قرار دارد؛ این باغ زمستانی در سال ۱۹۷۰ طراحی و ساخته شد و مسئولیت طراحی آن را معمار برجسته پیترو پورسینا بر عهده داشت. ساخت این باغ زمستانی، ترکیبی از عناصر مدرن معماری و فضای سبز را ارائه می‌دهد و با توجه به موقعیتش در مجاورت پارک تاریخی، یک پیوند دیداری و عملکردی بین فضای سبز عمومی و امکانات هتل ایجاد کرده است. طراحی این فضا به گونه‌ای انجام شده که بازدیدکنندگان هتل و عابران پارک بتوانند از محیطی آرام و دلنشین بهره‌مند شوند؛ ترکیب گیاهان زینتی، مسیرهای سنگ‌فرش و ساختارهای شیشه‌ای، فضایی روشن و دل‌پذیر در تمام طول سال ایجاد می‌کند. این باغ زمستانی نه تنها به زیبایی و جذابیت بصری پارک می‌افزاید، بلکه نقش مهمی در ارائه یک محیط چندمنظوره و قابل استفاده در تمام فصول برای ساکنان، میهمانان هتل و بازدیدکنندگان ایفا می‌کند و تجربه‌ای متفاوت از تعامل میان فضای سبز تاریخی و معماری مدرن فراهم می‌آورد. فراتر از کانال ریو نوو و در مجاورت پیاتزال رومای ونیز، دو قطعه کوچک و بدون حصار از باغ‌های اصلی هنوز باقی مانده‌اند که مساحت آن‌ها به ترتیب ۶۵۵ و ۷۱۰ متر مربع است. قطعه اول در واقع به یک گل‌کاری محدود شده است که چند سرو بر روی آن قد کشیده‌اند و شکل و ظاهر آن به باغ اولیه بسیار ساده و محدود شده است. قطعه دوم اما از نظر جذابیت دیداری و تاریخی جالب‌تر است؛ در این بخش یک فواره کوچک در میان صخره‌های مصنوعی قرار دارد که احتمالاً یادگار یک نیمفائوم یا صخره‌نمای کلاسیک باغ‌های گذشته است. این عناصر با وجود کوچکی فضا، حس و حال باغ‌های رمانتیک و طراحی‌شده قرن نوزدهم را حفظ کرده‌اند و بازدیدکننده را به گذشته باغ‌های پاپاداپولی می‌برد. این قطعات کوچک، اگرچه محدود و محصور نیستند، اما همچنان به عنوان یادگارهایی ارزشمند از طراحی اولیه و زیبایی‌شناسی باغ عمل می‌کنند و نقش مهمی در حفظ حافظه تاریخی و طبیعی این منطقه شهری دارند. منابع