Katedraal fan Trani

De Katedraal fan Trani (Italjaansk: Cattedrale di Trani; Basilica cattedrale di Santa Maria Assunta; Cattedrale di San Nicola Pellegrino) is in roomske katedraal yn Trani, Apûlje, yn it súdeasten fan Itaalje. De katedraal is wijd oan Sint-Nikolaas de Pylger. De katedraal wie earder de sit fan 'e aartsbiskop fan Trani, mar hjoed-de-dei is it de sit fan 'e aartsbiskop fan Trani-Barletta-Bisceglie. De katedraal waard yn 1143 foltôge en is ien fan 'e wichtichste foarbylden fan 'e Apûlyske romaanske arsjitektuer . De tsjerke waard boud mei lokale stien fan Trani, typysk foar de regio. De kalkrike dowesteen waard yn 'e grotten fan 'e stêd wûn en is karakteristyk fanwegen de ljochtrôze, hast wite kleur. De katedraal hat in opfallend dwersskip en in hege poarte mei in spitsbôge ûnder de klokketoer, itjing bysûnder is yn 'e romaanske arsjitektuer. Skiednis De bou sette yn 1099 útein op it plak fan 'e eardere tsjerke fan Santa Maria della Scala, dy't op 'e 4e iuw werom gie. De reliken fan Sint-Leucius waarden dêr oant de 8e iuw bewarre, doe't se nei Brindisi oerbrocht waarden. De nije tsjerke wie ornearre om 'e reliken fan Sint Nikolaas de Pylger (dy't yn 1094 yn Trani ferstoar) te bewarjen. De katedraal waard wijd sa gau as de reliken dêr in plak krigen sûnder fierder te wachtsjen oant it gebou foltôge wie. De beslissende faze fan 'e bou fûn nei alle gedachten plak tusken sawat 1159 en 1186 ûnder lieding fan biskop Bertrando II en it gebou wie om 1200 hinne foltôge, útsein de klokketoer, dy't pas yn 'e 14e iuw foltôge waard. Beskriuwing Oan wjerskanten fan it romaanske portaal liedt in dûbele trep nei de tsjerke. It portaal is fersierd mei troch de islamityske keunst beynfloede dekoraasjes. De brûnzen doar waard yn 1175 troch Barisano da Trani makke. It orizjineel wurdt hjoed-de-dei yn 'e tsjerke bewarre en de hjoeddeiske doar is in replika út 2012. De gevel hat trije finsters en in lyts roasfinster boppe yn 'e gevel en is fersierd mei bisten. It opfallende dwersskip is net breder as de tsjerke en fersierd mei romaanske bline arkades en wurdt mei trije hege apsissen ôfsletten. Ek de sydskippen ha bline arkades. De klokketoer is 59 m heech en waard foar it grutste part yn 'e jierren 1230-1239 boud. De bou fan 'e ferdjippings boppe de twadde folge yn 'e 14e iuw ûnder biskop Giacomo Tura Scottini. De klokketoer waard yn 'e jierren 1950 folslein ôfbrutsen en werboud om tefoarren te kommen dat er ynstoarte soe. Ynterieur De trijeskippige tsjerke hat yn 'e sydskippen krúsferwulften en yn it middenskip en it dwersskip in houten ôfsluting. In soad fan 'e dekoraasje is ferlern gien en de tsjerke docht wat keal oan. Benammen by de restauraasje fan 1939-1942 binne foar it grutste part allinnich de midsiuwske eleminten oerbleaun, wêrby't lettere tafoegings lykas de beskildering fan it houten plafond fan it skip en it transept fuorthelle binne. Allinnich in part fan 'e orizjinele mozaïken fan it paad, ynspirearre troch dy fan 'e katedraal fan Otranto, binne by it preesterkoer oerbleaun. Dêrûnder binne foarstellings lykas de allegory fan Aleksander de Grutte dy't nei de himel fljocht en de erfsûnde mei Adam en Eva. De krypt is ferdield yn twa haadromten: de Krypte fan Sint-Nikolaas, dêr't de reliken fan 'e hillige bewarre wurde, en dy fan Sinte-Marij. De legere tsjerke hat in ferlykber plan as de boppetsjerke en hat kapitelen yn romaanske styl. In lytse trep liedt nei it hypogeum fan Sint-Leucius, dat ûnder seenivo leit en fersierd is mei skansearre fresko's.