لوکری(شهر باستانی)

لوکریس اپیزفیری (به یونانی: Λοκροὶ Ἐπιζεφύριοι) که با نام لوکری نیز شناخته می‌شود، یک شهر باستانی متعلق به یونان باستان در جنوب ایتالیا بود. این شهر در منطقه کالابریا و در کرانه‌های دریای یونی قرار داشت و در اوایل سده هفتم پیش از میلاد توسط مهاجرانی از منطقه لوکریس در مرکز یونان بنا شد. شهر امروزی لوکری نام خود را از این سکونتگاه باستانی گرفته است. تاریخچه لوکریس اپیزفیری یکی از مهم‌ترین مراکز مگنا گراسیا در دوران کلاسیک و هلنیستی بود. این شهر آخرین مستعمره یونانی بود که در منطقه کالابریا تأسیس شد. سیستم حقوقی این شهر بر پایه قوانین مکتوب زالوکوس (حدود ۶۶۰ پیش از میلاد) استوار بود و به دلیل احترام خاص به جایگاه زنان و اهمیت نسب مادری در میان اشراف شهرت داشت. در نبرد ساگرا (۵۵۰–۵۶۰ پ.م)، لوکری موفق شد بر توسعه‌طلبی‌های شهر کروتون غلبه کرده و قدرت خود را در منطقه تثبیت کند. بعدها این شهر روابط نزدیکی با حاکمان سیراکوز (مانند دیونیسوس یکم سیراکوس) برقرار کرد. در دوران قدرت‌گیری رومیان و همزمان با دومین جنگ پونی، لوکری ابتدا به تسلط هانیبال و نیروهای کارتاژی درآمد، اما در نهایت توسط سردار رومی، اسکیپیو آفریکانوس، بازپس گرفته شد و تحت حاکمیت جمهوری روم خودمختاری نسبی خود را حفظ کرد. با این حال، در دوران امپراتوری روم رفته‌رفته از اهمیت تجاری و سیاسی آن کاسته شد و به یک مرکز کوچک اداری تقلیل یافت. معماری و معابد این شهر باستانی دارای شبکه‌ای منظم از خیابان‌ها و چندین پرستشگاه مهم بود: معبد پرسفونه: این مکان در بیرون از دیوارهای شهر قرار داشت و دیودور سیسیلی از آن به عنوان مشهورترین معبد جنوب ایتالیا یاد کرده است. پرستشگاه آفرودیته: ساختمانی به شکل "U" که برای برگزاری ضیافت‌های مقدس و اهدای نذورات به آفرودیته استفاده می‌شد. تئاتر لوکری: یک آمفی‌تئاتر یونانی که روی شیب طبیعی تپه‌ای ساخته شد و گنجایش حدود ۴۵۰۰ تماشاگر را داشت. معبد ایونی ماراسا: یکی از معدود معابد به سبک نظام ایونی در مگنا گراسیا که در حدود ۴۷۰ پیش از میلاد بازسازی شد. نگارخانه جستارهای وابسته مگنا گراسیا منابع کتاب‌شناسی "Strabo, Geography, Book VI" (in English). Livy, Titus (1969). Ab Urbe Condita, Book 29 (in Latin). ISBN 9780900534089.