Սալվատորե Քվազիմոդո

Սալվատորե Քվազիմոդո (իտալ.՝ Salvatore Quasimodo, օգոստոսի 20, 1901(1901-08-20)[…], Մոդիկա[…] - հունիսի 14, 1968(1968-06-14)[…], Նեապոլ, Իտալիա[…]), իտալացի գրող, բանաստեղծ, թարգմանիչ։ 1959 թվականի գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, «նրա քնարական պոեզիայի համար, որը դասական շարժունությամբ արտահայտում է մեր ժամանակների կյանքի ողբերգական դեպքերը»։ Կենսագրություն Քվազիմոդոն ճանաչման է հասել հին հունական պոեզիաների թարգմանությունից հետո, Շեքսպիրից, Ավետարանից և Իոնայից գրքեր, որոնք օգտագործվում են մասոնական օթյակների հավաքույթների անցկացման ժամանակ։ Քվազիմոդոյի ստեղծագործություններում շատ բաներ կապված են դիցաբանական և հոգեբանական մոտիվների հետ։ Քվազիմոդոի պոեզիայում ամեն ինչ հավաքված է մեկ ամբողջության մեջ և հավաքվում է պինդ սոցիալ-բարոյական հիմքում։ Էությամբ լինելով քաղաքակիրթ և բարեկիրթ մարդ՝ միշտ հանդես է եկել որպես հետապնդվող բանաստեղծների և գրողների պաշտպանությամբ։ 1922 թվականի մարտի 31-ին Լիկատական «Առնալդո դա Բրեշիա» մասոնական օթևակի անդամ է դարձել։ 1945 թվականին ընդունվել է Իտալական կոմունիստական խմբակցությունում, այցելել է ԽՍՀՄ։ 1958 թվականի աշնանը՝ ԽՍՀՄ գնալու ժամանակ, ինֆարկտից ընկել է Մոսկվայի Բոտկինսկի հիվանդանոց։ Երկար վերականգնումից հետո՝ 1959 թվականի գարնանը, վերադարձել է Իտալիա։ Ստեղծագործություններ Acque e terre (1930) Oboe sommerso (1932) Erato e Apòllìon (1938) Poesie (1938) Ed è subito sera (1942) Con il piede straniero sopra il cuore (1946) Giorno dopo giorno (1947) La vita non è sogno (1949) Il falso e vero verde (1954) La terra impareggiabile (1958) Il poeta e il politico e altri saggi (1960) Dare e avere (1966) Ստեղծագործությունները հայերեն Սալվատորե Քվազիմոդո. Բանաստեղծություններ, «Գարուն», 1967, № 6: Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Սալվատորե Քվազիմոդո // «Գիտություն և տեխնիկա» ամսագրի էլեկտրոնային կայքը