Gerti Kori

Gerti Teresa Corey, qızlıq soyadı Radnitz (ing. Gerty Theresa Cori, 15 avqust 1896[…], Praqa, Bohemiya krallığı, Avstriya-Macarıstan[…] – 26 oktyabr 1957[…], Sent-Luis, Missuri) — Amerikalı biokimyaçı idi. ABŞ Milli Elmlər Akademiyasının üzvü (1948).. Gerti və Karl Korinin ən mühüm töhfələri Kori dövrü kimi tanınan karbohidrat dövranının yaradılması, qlükoza-1-fosfatın təcrid edilməsi və fosforilaz və fosfoqlükomutazanın kəşfi olmuşdur. Bu kəşflər glikogenoliz və qlikolizin enzimatik yolunu müəyyən etdi. Kori əri Karl ilə birlikdə 1947-ci ildə Fiziologiya və Tibb üzrə Nobel Mükafatını "qlikogenin katalitik çevrilməsini kəşf etdiyinə görə" qazandı. Qlikogen metabolizmində Gertie Corey, amilo-1,6-qlükoksidaza fermentinin kəşfində və ardıcıl fermentativ həzm yolu ilə glikogenin strukturunun aydınlaşdırılmasında istifadəsində qabaqcıl olmuşdur. Bu qabaqcıl iş glikogen saxlama xəstəliklərində fermentativ qüsurların aydınlaşdırılmasına gətirib çıxardı. Beləliklə, onun tədqiqatı klinik arenada, xüsusən də pediatriya sahəsində, orijinal klinik maraq və ixtisas sahəsi üzrə əsas elmi kəşfləri inkişaf etdirdi. Həyatı Gerti Tereza Radnits 8 avqust 1896-cı ildə o vaxt Avstriya-Macarıstan İmperiyasının tərkibində olan Praqada yəhudi ailəsində anadan olmuşdur.. Atası Otto Radnitz Bohemiyada şəkər zavodunun baş direktoru idi. Anasının qardaşı Praqa Universitetində pediatriya professoru idi. Gerti 1912-ci ildə qızlar üçün hazırlıq məktəbinə getdikdən sonra on yaşına qədər evdə təhsil aldı. 1914-cü ildə Tetschen Real Gymnasium-da buraxılış imtahanını verdikdən sonra o, Praqadakı Alman universiteti olan Carl Ferdinand Universitetində tibb tələbəsi kimi daxil oldu. Orada o, Karl Kori ilə tanış oldu; 1920-ci ildə tibb üzrə doktorluq dissertasiyasını birlikdə aldılar və həmin ilin avqustunda Vyanada evləndilər.. Karl onu belə təsvir edir: "O, tələbə yoldaşı idi, cazibədarlığı, canlılığı, zəkası, yumor hissi və kəşf sevgisi, məni dərhal cəlb edən keyfiyyətlərə malik gənc qadın idi". Onların tədqiqatları tələbə ikən başlamış və 1920-ci ildə ilk birgə nəşrinə səbəb olmuşdur.. Zamanlar çətin idi. Birinci Dünya müharibəsi yenicə başa çatmışdı və Avstriya İmperiyası parçalanmağa başlamışdı. Praqa yeni Çexoslovakiyanın paytaxtı oldu. Aclıq və qeyri-kafi qidalanma geniş yayılmışdı və Gertie kseroftalmiyanın simptomlarını inkişaf etdirdi. 1921-ci ilin çox hissəsi üçün Koreylər ayrıca işləyirdilər. Gerti professor Knoepfelmaherin nəzarəti altında Vyanadakı Karolinska Uşaq Xəstəxanasında pediatriya sahəsində çalışıb. Onun tədqiqatı anadangəlmə miksedema olan bir xəstədə temperaturu tənzimləmək üçün qalxanabənzər vəzinin müalicəsini və sonra tiroidektomiya dovşanlarının tədqiqini əhatə edirdi. Hemolitik böhran və trombositopeniya da daxil olmaqla, hematoloji patoloji dəyişikliklər mövzusunda bir neçə klinik tədqiqat məqaləsi dərc edilmişdir. Bu arada Karl da Vyanada səhərlər laboratoriya işi, axşamlar isə farmakologiya universitetində tədqiqatla məşğul olurdu. "Vyana klinikasında mənim müəllimim," o, sonra yazırdı, "alovlu bir antisemit olan parlaq, lakin əxlaqsız bir ümumi praktik həkim idi." Karl başa düşdü ki, Gertinin yəhudi olması səbəbindən onların Avropada professor dərəcəsi almaq şansları cüzi idi və bu, əlbəttə ki, onları Amerika Birləşmiş Ştatlarına köçməyə sövq edən mühüm amil oldu. ABŞ-də tədqiqat işi 1922-ci ildə Corys ABŞ-yə gəldi — Gertie altı ay sonra Korini izlədi — və Nyu York Dövlət Bədxassəli Xəstəliklərin Tədqiqi İnstitutunda (indiki Roswell Park) vəzifə tutdu. Gertinin 1923-cü ildə tiroid ekstraktı və tiroksini Parameciumun yayılma sürəti ilə müqayisə edən ilk nəşri onun tiroid hormonlarının fəaliyyətinə olan erkən marağını davam etdirdi. Buffaloda, Korinin birgə tədqiqat işi sürətlə in vivo karbohidrat mübadiləsinə və onun hormonal tənzimlənməsinə yönəldi. Suala kəmiyyətcə cavab vermək üçün onlar qlükoza, glikogen, laktik turşu, qeyri-üzvi və üzvi fosfatların analizi üçün etibarlı üsullar işləyib hazırladılar. Corey'nin in vivo şiş tədqiqatları, Vasburqun şişlərdə artan aerob qlikolizin, yəni laktik turşunun əmələ gəlməsinin in vitro tapmasının patofizioloji əhəmiyyətini təsdiqlədi. Laktik turşuya olan bu erkən maraq epinefrinlə sonrakı işlərdə daha da əhəmiyyətli idi. 1923-cü ildə və 1924-cü ildə Gertie özü rentgen şüalarının dəriyə və bədən orqanlarının maddələr mübadiləsinə təsiri haqqında dörd məqalədən ibarət bir sıra nəşr etdi. O, rəngli və şəffaf dəridə rentgen şüalarına həssaslığın fərqləndirilməsi imkanları ilə maraqlanırdı. Bu erkən məruz qalmanın sonradan ölümcül sümük iliyi xəstəliyinə gətirib çıxara biləcəyini heç kim dəqiq deyə bilməz. и 1924 Glikogen mübadiləsinin öyrənilməsi Buffaloda eksperimental təfərrüata böyük diqqət yetirməklə müstəsna analitik metodologiyaların işlənib hazırlanması modeli, sualın kəmiyyət çərçivəsi ilə birləşərək, Korinin tədqiqatının əlamətdar xüsusiyyətinə çevrildi. Üç zərif nəşrdən ibarət bir sıra onlar, böyük bir azalma qarşısında qaraciyər qlikogenində kiçik bir artım (+37 mq) göstərən qısamüddətli (3 saat) epinefrin (adrenalin) qəbulunu əhatə edən balansın kəmiyyət in vivo tədqiqatlarını təqdim etdilər. ümumi (əsasən əzələ) glikogen (-57 mq). (Qaraciyərdən çıxarılan heyvanlar üzərində aparılan tədqiqatlardan, əzələ qlikogeninin qanda qlükozaya birbaşa töhfə vermədiyi artıq məlum idi.) Epinefrin administrasiyası qanda laktik turşunun artmasına səbəb olduğundan, qaraciyər qlikogeninin artması ehtimal olunur, laktik turşudan gəlir, əzələlərdən qana ötürülən əzələ glikogeninin parçalanma məhsulu. Qızılca göstərdi ki, D-laktatın (əzələdə əmələ gələn izomer) 40–95 faizi yeyilən və ya inyeksiya edilərək qaraciyər qlikogeni kimi saxlanılır. L-laktat, qeyri-təbii izomer, yalnız qaraciyər qlikogeni kimi deyil, saxlanılırdı. Təcrübələrə diqqətlə nəzarət adrenalin qəbulu nəticəsində yaranan laktik turşunun artmasının səbəbləri kimi vazokonstriksiya və hipoksiyanı istisna etdi. Arteriovenoz ölçmə fərqi göstərir ki, qanda laktik turşunun artması bədən (əsasən əzələ) mənbələrindən yaranır. Coreys bu xüsusi nailiyyəti "karbohidrat dövrü" adlandırdı, daha sonra uyğun olaraq "Corey Cycle" adlandırıldı. Korilər analitik metodologiyanın əsaslarının işlənib hazırlanmasında təfərrüata diqqət yetirdilər ki, bu da diqqətlə öyrəndikləri növbəti ara məhsul olan heksoza fosfatların təhlilində daha vacib oldu. O, daha əvvəl göstərmişdi ki, adrenalin qəbulu ilə orqanizmdən xaric edilən qlikogenin yalnız 40 faizi laktik turşu ilə izah edilə bilər. Bu, suda həll olunan barium duzlarının etanol ilə çökdürülməsi yolu ilə həm gücün azaldılması, həm də üzvi fosfat tərkibinin ölçülməsinə əsaslanan ciddi metod olan monoqlükoza monofosfat analizi prosedurunun inkişafına səbəb oldu. Məhsulu daha dəqiq xarakterizə etmək üçün qızılca üçün hər iki təyinetmə üsulundan istifadə edilmişdir. İlk iki məşhur məqalədə — Gerti Korini ilk müəllif kimi qeyd edən və onun kəmiyyət analitik metodlarının inkişafı üçün ilk növbədə cavabdeh olduğunu irəli sürən — Coreys öz texnikalarını təsvir etdi. İkincidə, heksoz monofosfatın epinefrinlə artdığını, insulin və ya qlükoza ilə artmadığını göstərdilər. Beləliklə, qlikogenoliz yolu ilə heksoza monofosfatın əmələ gəlməsinin və qlokoza-1-fosfatın kəşfinin biokimyəvi əsasları üzərində iş başlandı. 1931-ci ildə Gerti və Karl Sent Luisə köçdülər. Onların işi epinefrinin əzələlərdə qlikogenolizə səbəb olan fəaliyyətinə yönəlmişdir. Onlar eksperimental sistemlərini getdikcə sadələşdirərək əvvəlcə heyvanlarla, sonra təcrid olunmuş əzələ nümunələri ilə, sonra qiymə ətlə və nəhayət məhv edilmiş hüceyrələrin preparatları ilə işləyirdilər. Buffaloda onlar qəti şəkildə göstərdilər ki, epinefrinin tətbiqi əzələ heksoz monofosfat səviyyəsini altmış dəqiqə ərzində on beş dəfə artırdı, bazal konsentrasiyaları dörd saat ərzində azaldı. Bundan əlavə, onlar bu şəraitdə qeyri-üzvi fosfatda azalma nümayiş etdirdilər və hesab etdilər ki, heksoz monofosfatın yığılması laktat kimi nəzərə alınmayan itkin glikogenin hesablanması üçün kifayətdir. 1933-cü ildən 1936-cı ilə qədər o, qurbağaların və siçovulların əzələlərində heksoz monofosfatın əmələ gəlməsinə, xüsusən adrenalin və elektrik stimullaşdırılmasının tətbiqi ilə, əsasən anaerobik şəkildə meydana gəlməsinə dair bir sıra məqalələr hazırladı. Süd turşusu, qeyri-üzvi fosfat, kreatin fosfat və ATP-ni diqqətlə ölçərək, heksoza monofosfatda artımın stoxiometrik reaksiyada qlikogenin qeyri-üzvi fosfatla esterləşməsi nəticəsində əldə edildiyi qənaətinə gəldilər. Heksoz monofosfatın artması qeyri-üzvi fosfatın ekvivalent azalması ilə baş verir, kreatin fosfat və ya ATP-də heç bir dəyişiklik yoxdur. Anaerob əzələlərdə baş verən üç ekzotermik kimyəvi reaksiyadan (laktik turşunun əmələ gəlməsi, kreatin fosfatın parçalanması, ATP-nin parçalanması) yalnız birincisi adrenalinin tətbiqi ilə baş verir. Nüvələr getdikcə daha az laktata və daha çox heksoza monofosfata diqqət yetirirdi. Onlar həmçinin əks reaksiyanı, yəni adrenalinin xaric edilməsindən (və ya elektrik stimullaşdırılmasının dayandırılmasından) sonra baş verən aerob bərpa prosesini öyrənərkən mühüm məlumatlar əldə ediblər. Müəyyən edilmişdir ki, heksoz monofosfat aerob şəraitdə anaerob şəraitdən üç dəfə tez istehlak olunur. Qeyri-üzvi fosfat tərkibinin artması heksoz monofosfat tərkibinin artması ilə müşayiət olundu, lakin qlikogen və laktik turşunun miqdarının artması deyil. Aerob şəraitdə glikogen əsas məhsul idi, lakin anaerob şəraitdə laktik turşu üstünlük təşkil edirdi. Korinin yodoasetatla zəhərlənmiş qurbağa əzələləri üzərində apardığı təcrübə bir ipucu oldu, belə ki, heksoza monofosfat itkisinin zəhərli və zəhərlənməmiş əzələlərdə eyni olduğunu göstərdi. Beləliklə, heksoza monofosfatdan qlikogenin təkrar anaerob sintezi əvvəllər laktik turşuya çevrilmədən dərhal baş verdi. Qlükoza-1-fosfatın təcrid olunması və sonrakı tədqiqatlar üzərində iş Qlükoza-1-fosfat ilk dəfə adenil turşusunun iştirakı ilə qeyri-üzvi fosfat tamponu ilə inkubasiya edilmiş yuyulmuş, doğranmış qurbağa əzələsindən təcrid edilmişdir (1936). Bu əsərin tam nəşrində (1937) dovşan əzələlərinin su ilə çıxarıldığı, ekstraktın dializ yolu ilə sudan təmizləndiyi və toluolda dondurulmuş halda saxlandığı göstərilirdi. Çıxarışa fosfat tamponu, glikogen və adenil turşusu əlavə edildi. Reaksiya qarışığı 25 °C, zülaldan təmizləndi və barium hidroksid Ba(OH) 2 ilə qələvi pH -a uyğunlaşdırıldı. Bunun ardınca heksoz fosfatın, yəni spirt çöküntüsünün təhlili üçün hazırlanmış prosedur izlədi. Turşu hidrolizinin gücünü azaltmaqla heksoza-6-fosfat əmələ gəlir. Turşu hidrolizindən sonra gücün azalması yeni heksoza-1-fosfat istehsal etdi. Tədqiqatçılar 750 milliqram qlikogendən təxminən 500 ml qram barium qlükoza-1-fosfat əldə ediblər. Bu məqalədə qlükoza-1-fosfatın kimyəvi sintezi əsasən Sidney Kolovikin işi ilə təkrarlanır. Kimyəvi xassələr, o cümlədən dissosiasiya sabitləri, həm təbii, həm də sintetik birləşmələr üçün diqqətlə müəyyən edilmiş və eyni olduğu göstərilmişdir. Bu gün Corey laboratoriyasının tədqiqatçıları tərəfindən təsvir edilən kimyəvi xüsusiyyətlərə çox az şey əlavə edilə bilər və kağız fermentativ tədqiqatda başqa bir mərhələni təmsil edir. O, həmçinin Korinin sonrakı işlərində belə böyük rol oynayacaq enzimoloji tədqiqatlara, məsələn, bağırsaq fosfatazası tərəfindən qlükoza-1-fosfatın hidrolizi və bir qeyddə qlükoza-1-fosfatın fermentativ çevrilməsi kimi qısa istinadları ehtiva edir. Mg ionlarının iştirakı ilə 6-fosfat 2+ . 1938 və 1939-cu illər məhsuldar oldu, çünki qlükoza-1-fosfat təcrid edildikdən sonra Koreylər işlərinin diqqətini enzimologiyaya çevirdilər. Bu dövrdə nəşr olunan on əsərdən yeddisində Gerti Kori, ikisində Karl və birində Sidney Kolovik birinci müəllif olub. Sidney Kolovik ilə yazılmış bir məqalədə, onlar qlükoza-1-fosfatın fosfat qrupunun altıncı mövqeyə "miqrasiyasını" öyrəndilər. Yenə də dovşan əzələ ekstraktları hazırlanmış, zülaldan hərtərəfli təmizlənmiş və reaksiya üçün lazım olan Mg 2+ ionlarını çıxarmaq üçün elektrodializdən keçirilmişdir. Tədqiq olunan metallardan manqan Mn 2+ maqnezium Mg 2+ -dan daha təsirli olduğu ortaya çıxdı. Sidney Kolovik tərəfindən sintez edilən mannoza-1-fosfat və qalaktoza-1-fosfatın hazırda fosfoqlükomaza adlanan ferment tərəfindən müvafiq 6-fosfatlara çevrilmədiyi göstərildi. Bu, əvvəllər Meyerhof və Kissling-in işində istifadə olunan fosfogliseromutaz terminologiyasına uyğun olaraq baş verir. Dovşan əzələ ekstraktlarında aşkar edilə bilən fosfataz aktivliyi yox idi, lakin qlükoza-1-fosfatın fruktoza-1-fosfata çevrilməsi müəyyən edildi və ferment "fosfoheksozomeraza" adlandırıldı. Əsas səhv tədqiqatçıların fosfoxeksoizomerazanın işini normal tarazlıq reaksiyası kimi tanıya bilməməsi idi. Bu, şübhəsiz ki, mutaza fəaliyyətinə mane olan izomerazanın olması ilə əlaqədar idi. Əlavə olaraq qeyd edildiyi kimi, insulinin (Zn-müstəqil) mutaza reaksiyasına və ya glikogendən qlükoza-1-fosfat əmələ gətirmə reaksiyasına heç bir təsiri aşkar edilməmişdir. Bu, Zn insulininin mutaza reaksiyasına inhibitor təsirini təsvir edən Lehmanın əvvəlki hesabatına cavab idi. Qlikogen sintezində əsas fermentlərin işinin öyrənilməsi Aşağıdakı məqalə qlükoza-1-fosfatın əmələ gəlməsini kataliz etmək üçün fermentin xüsusiyyətlərini təsvir edir. Bu katalitik aktivliyə fosforilaza adı verildi. Gerhard Schmidt ilə birlikdə Gerti və Karl qlükoza-1-fosfat kəşflərinin fizioloji əhəmiyyətini öyrənməyə başladılar. Onlar diqqətlərini qanda qlükoza əmələ gəlməsinə cavabdeh olan orqan olan qaraciyərə yönəldiblər. Güman edilirdi ki, qanda qlükoza qaraciyərdə diastaza (amilaz) fermentinin təsiri altında əmələ gəlir. Fosforilaza və qlüko-6-fosfatazanın təsiri ilə alternativ yol artıq Gerty və Karl tərəfindən təklif edilmişdir. Gerhard Schmidt ilə birlikdə onlar indi çox zəif amilaza aktivliyi şəraitində qaraciyərdə fosforilaz və fosfatazanın mövcudluğunu göstərdilər. Fosforilaza və fosfataz alüminium üzərində adsorbsiya yolu ilə bir-birindən ayrıldı. Fosforilaza mutaza və fosfatazdan ayrıca ammonium sulfat ilə fraksiyaya bölünərək alınmışdır. Bu ferment preparatı qlükoza-1-fosfatdan in vitro polisaxaridin əmələ gəlməsini katalizlədi, yoda məruz qaldıqda qəhvəyi oldu və qlikogendən fərqlənmirdi. Adenil turşusu fosforilaz reaksiyasının tərs reaksiyaya deyil, irəliyə davam etməsi üçün tələb olunurdu. Tədqiqatçılar həmçinin əzələ ekstraktından in vitro qlikogen sintezini nümayiş etdiriblər. Bu vəziyyətdə sintez edilmiş polisaxaridlər yod ilə mavi rəngə boyandı, beləliklə nişastaya daha çox bənzəyirdi. Yenə də onların vizit kartına çevrilən məqalə hazırladılar. Qısa, lakin çox vacib bir qeyddə Gerty və Karl qlükoza-1-fosfatdan qlikogenin sintezinə glikogenin özünün aktivləşdirici təsirini bildirdilər. Eksperimental məlumatların dəqiq korrelyasiyası glikogen sintezinin digər toxumaların preparatlarından həyata keçirildiyi vaxt arasında mühüm fərqi aşkar etdi. Digər toxumalardan olan preparatlar üçün həmişə glikogen sintezində dəyişkən uzunluqlu bir gecikmə dövrü tapıldı. Qaraciyər preparatları ilə müqayisədə heç bir gecikmə dövrü müşahidə edilməmişdir. (Reaksiya qlikogenin parçalanması istiqamətində olduqda heç bir ferment preparatı ilə gecikmə müşahidə edilməmişdir). Digər ferment preparatları aşkar edilərkən qaraciyər fosforilaz preparatları həmişə az miqdarda glikogen ehtiva etdiyinə görə, tədqiqatçılar gecikmə dövründə glikogen əlavə etməyin təsirini öyrənməyə qərar verdilər. Qlikogenin əlavə edilməsi gecikmə dövrünü aradan qaldırdı və Gerti və Karl belə əsaslandırdılar: "Yüksək molekulyar ağırlıqlı birləşmələri, qlikogeni sintez edən bu fermentin fəaliyyətə başlaması üçün az miqdarda bu birləşmənin olmasını tələb etdiyi qənaətinə gəlmək olar." Beləliklə, xam qlikogen sintezi konsepsiyası başladı. Yenə də Gerti və Karl tərəfindən son nəşr fermentin kinetikasının zərif təsviri idi. Qlükoza-1-fosfat, adenil turşusu, həmçinin beyin və əzələ ferment preparatları ilə qlikogen üçün Michaelis sabitləri müəyyən edilmişdir. Reaksiya tarazlığı pH-dan asılı olaraq ölçüldü və reaksiya sırası təyin olundu. Bundan əlavə, qlükoza qlükoza-1-fosfatla rəqabətli şəkildə reaksiyaya mane olduğu göstərilmişdir. Beyin, ürək və ya qaraciyərdən gələn fosforilaza preparatları yodla qəhvəyi rəngə çevrilən glikogeni sintez edir; əzələlərdən alınan fosforilaza preparatları isə yodla mavi rəngə çevrilən qlikogeni sintez edir. Bu son dərəcə maraqlı müşahidə mənim budaqlanan fermentlər üzərində sonrakı işimə səbəb oldu. Richard Beer ilə nəşr olunan bir məqalədə, onlar iki növ fermentləşdirilmiş qlikogenin nümunələrinin rentgen şüalarının difraksiyasını bitki nişastası preparatı ilə müqayisə etdilər və əzələ fosforilazası ilə sintez edilən mavi yod rəngli polisaxaridlərin nümunələrinin bitki ilə çox oxşar olduğunu aşkar etdilər. nişasta. Yod ilə qəhvəyi boyanma yalnız diffuz bir quruluş göstərdi, amorf materiallar üçün xarakterikdir. Zev Hasid ilə əzələ fermenti tərəfindən sintez edilən yodla boyanmış mavi polisaxaridlərin amiloza adlanan budaqlanmamış nişasta fraqmentlərinə bənzədiyini göstərdilər. B amilaza həzm tədqiqatları, kimyəvi metilasiya və hidroliz tədqiqatları ilə birlikdə, sintetik polisaxaridin orta zəncir uzunluğu около 200. Earl Satherland, Sidney Kolowik və Karl ilə birlikdə Gertie qlükoza-6-fosfatdan qlikogenin istehsalı üçün reaksiyalar ardıcıllığını yaratdı, fosforilazları mutazalardan və izomerazalardan ayırdı. Sonradan tədqiqatçılar diqqətlərini əvvəllər aşkar edilməmiş mutaza tarazlığına yönəltdilər və onu ədədi olaraq xarakterizə etdilər. Fosforilaza tərəfindən buraxılan qeyri-üzvi fosfatı Ba3(PO4)2 şəklində çökdürməklə, onlar əlverişsiz mutaza tarazlığına qarşı glikogen sintezinə yönəlmiş bir sıra reaksiyalar-mutaz və fosforilazanı "çıxardılar". Fosforilazaların kristallaşması üzərində iş Gertinin eksperimental fərasəti daha sonra Arda Qrin və Karlo ilə birlikdə əzələ fosforilazının kristallaşmasını təsvir edən məqalələrdə aydın oldu. Addımlar mutaza və izomerazadan ayrılan fermentin fraksiyalaşdırılmasından əvvəl müəyyən edilmişdir. Sonra 1943-cü ildə əzələ fosforilazının kristallaşmasına dair dörd məqalədən ibarət xüsusi bir dəst çıxdı. Birincidə Arda Qrin və Gerti Kori molekulyar çəki də daxil olmaqla fosforilazanın hazırlanmasını və fiziki xüsusiyyətlərini təsvir etdilər. İkincidə, Gertie və Arda Green, protez qruplarını protez qrupun çıxarılması üçün "PR" adlı üçüncü bir ferment tərəfindən bir-birinə çevrildiyi göstərilən fermentin a и b, adlı iki formasına təyin etdi. Protez qruplarının çıxarılmasının isə adenil turşusu tərəfindən həyata keçirildiyi düşünülürdü və sonradan bunun yanlış olduğu ortaya çıxdı. Carl, Gertie və Arda tərəfindən hazırlanan üçüncü məqalə reaksiyanın kinetikasını, Gertie və Carlanın dördüncü məqaləsi isə glikogenin əmələ gəlməsi ilə bağlı idi. Orada yeni bir ferment üçün polisaxaridin mavi rənginin yod ilə qlikogenin qəhvəyi rənginə çevrilməsinə icazə verildiyi təsvir edilmişdir. Yeni fermentin 1,6-əlaqə və ya amilaza ilə əlaqəli fermenti sintez edən yeni bir fosforilaza olduğu düşünülürdü. Bunlar mənim elmi təfəkkürümü inkişaf etdirdiyim məqalələrdir və — "PR" fermenti ilə bağlı iş istisna olmaqla — öz sahələrində klassik olaraq qalırlar. Əzələdən fosforilazanın kristallaşması və ikinci формы b, onların Karl və Gerti tərəfindən sonrakı kristallaşmaları ilə birlikdə, kovalent fosforlaşmaya və allosterik təsirlərin təsirinə nəzarət dövrü başladı — çünki hər iki forma fərqli xüsusiyyətlər nümayiş etdirdi. adenil turşusuna qarşı həssaslıq. İki forma a и b arasında düzgün qarşılıqlı çevrilmə kimyası sonradan Krebs və Fişer tərəfindən müəyyən edilmişdir; Sazerlend və Rayl və onların tərəfdaşları. Korinin laboratoriyası əlavə qlikolitik fermentləri uğurla kristallaşdırmağa davam etdi. Gertie, Carl və Milton Slane ilə birlikdə, d-gliseraldehid-3-fosfat dehidrogenaz və Con Taylor və Arda Greene ilə aldolazın ekstraktını kristallaşdırdı. Karl, Erl Sazerlend və Teo Posternak fermentativ mexanizmlərlə (xüsusən də mutaza reaksiyasının tədqiqi ilə) maraqlandıqları halda, Gerti və mən qlikogenin strukturunu öyrənməyə davam etdik. Karl, Vin Prays və Sidney Kolovik tərəfindən hormonal tənzimləmə ilə bağlı belə bir gurultuya səbəb olan iş dayandırıldı. Daha sonra onlar insulinin təsirini tədqiq edən Michael Krol, Joe Bornsten, Rollo Park və onların əməkdaşları, epinefrin və qlükaqonun təsirini öyrənən Sutherland, Reil və onların əməkdaşları tərəfindən müxtəlif istiqamətlərdə yeniləndi. Cozef Larnerin xatirələri Drenajlayıcı fermentin kəşfi Mən 1949-cu ildə Sent-Luisə gəldim, on səkkiz ay İllinoys Universitetinin kimya fakültəsinin biokimya şöbəsində işlədim və kimya üzrə magistr dərəcəsi aldım. Gələndə məni Gerti Korinin rəhbərliyi altında yerləşdirdilər və dərhal elmi tədqiqat proqramına başladım. Bu müddət ərzində Gerti qlikogendə əlaqə 1,6 və ya budaq nöqtəsinin parçalanmasını öyrənməklə xüsusilə maraqlanırdı. Sent-Luisdə mənə nəzarət edən Şlomo Hestrin aşkar etdi ki, yüksək dərəcədə yenidən kristallaşmış əzələ fosforilaza qlikogeni yalnız qismən (təxminən 40 faiz), xam fosforilaza isə qlikogeni tamamilə parçalayır. Mənə xam fermentin budaq nöqtələrini necə keçdiyini və ya parçaladığını tapmaq tapşırılmışdı. Allen Jeans, Melvin Wolfrom və onların əməkdaşlarının işi sayəsində 1,6-əlaqə disaxarid, izomaltoza indicə mövcud olmuşdur. Bizim kiçik, kifayət qədər qiymətli nümunəmiz var idi ki, onu xam və ya yüksək dərəcədə təmizlənmiş fosforilaza preparatlarından qlikogenin fermentativ parçalanması məhsullarının kağız xromatoqrafik analizində standart kimi istifadə etdik. Reaksiya qarışığı heksoz fosfatları çıxarmaq üçün işləndikdə, analiz yalnız sərbəst qlükoza göstərdi və heç bir izomaltoza aşkar edilmədi. Buna görə də 1,6-əlaqə, hidrolitik parçalanması mexanizmini təklif etdik. Ayırma fermenti amilo-1,6-qlükoksidaza adlandırıldı. Fosforilaza ilə birlikdə hərəkət edən amilo-1,6-qlükoksidaza qlikogeni təxminən 90% heksoz-1-fosfat və 10% sərbəst qlükoza qarışığına qədər tamamilə parçalayır. William Whelan sonradan bu fermentin iki fəaliyyətə malik olduğunu göstərdi: birincisi, bir neçə qlükoza qalıqlarını fosforilazanın glikogenə təsirinin məhsuluna köçürmək, beləliklə, fərdi 1,6-связанные qlükoza qalıqları müəyyən edildi (transferaza aktivliyi); ikincisi, sərbəst qlükozanı buraxaraq 1,6-связи, hidrolizini kataliz edir. Mən reaksiyanın yeganə məhsulu kimi sərbəst qlükozanı kəşf edəndə Gertinin həyəcanını hələ də xatırlayıram. O, dəhlizlə fakültənin o biri ucundakı Karlın ofisinə qaçdı və qışqırdı: "Bu pulsuz qlükoza, pulsuz qlükoza!" Qlikogendə və nişastanın şaxələnmiş komponenti olan amilopektində filial nöqtələrinin yerini müəyyən etmək üçün ardıcıl olaraq yeni amilo-1,6-qlükoksidaza və fosforilaz fermentindən istifadə edərək Gerti ilə işləməyə davam etdim. Gerti, həmçinin "PR" fermentinin qarşılıqlı əlaqəsi üzərində Pat Keller ilə işləməyə davam etdi. Onlar aşkar etdilər ki, fosforilazanın a в b, çevrilməsi prosesində molekulyar çəki iki dəfə azaldı və Karl dərhal "PR" fermentinin parçalanması fosforilazının adını dəyişdi. Ən son Elmi Tədqiqat Son illərdə onun ən böyük marağı, müəyyən mənada real maraqlarına — pediatriyaya qayıdıb, glikogen saxlama xəstəliyində fermentativ qüsurların təbiəti olmuşdur. Mən əvvəlcə hesab etdim və sonra Gertiyə təklif etdim ki, o zamanlar fon Gierke xəstəliyi adlanan yeganə xəstəlik hesab olunurdu — bu, amilo-6-qlükoksidaza adlı fermentin olmaması ilə əlaqədar ola bilər. Lakin Gerti itkin fermentin qlükoza-6-fosfataz olduğunu hiss etdi. Laboratoriyada arxamızda kimya kabineti var idi ki, burada başqa şeylərlə yanaşı, Gertinin xəstəliklə maraqlanan bir çox klinik tədqiqatçıları tərəfindən göndərilən toxumalardan təcrid olunmuş qlikogen nümunələri də var idi. Düşündüm ki, əgər mən haqlı olsaydım, glikogenin özü qısaldılmış xarici zəncirlər, lakin bütöv budaq nöqtələri olan anormal bir quruluşa sahib olardı. Gerti haqlı idisə, glikogen quruluşu normal idi. Nəticəyə — laboratoriyada adi bir hadisəyə arxalandıq. Onun icazəsi ilə mən tələsik ofisdən glikogen nümunələrindən birini götürdüm, kiçik bir alikvotu suda həll etdim və sınaq borusundakı məhlulu bir neçə damcı yodla ləkələdim. Həm Gertie, həm də məni heyrətə gətirən yod nümunəni qlikogendən çox nişasta kimi mavi-bənövşəyi rəngə boyadı! Bu nümunə Kolumbiya Həkimlər və Cərrahlar Kollecində keçmiş pediatriya professorum Doroti Andersona göndərildi. Xoşbəxtlikdən bu, kolleksiyada anormal yod ləkəsi olan yeganə nümunə idi. Mən dərhal bir izahat düşündüm, budaq nöqtələrinin bütöv olduğunu, ancaq uşağın yaxşı qidalanma vəziyyətində olduğu üçün xarici dövrələrin uzandığını, buna görə də xarici dövrələrin qurulduğunu iddia etdim. Gertie anormal glikogen quruluşu ilə glikogen saxlama xəstəliyinin molekulyar bir xəstəlik olduğunu başa düşməkdən çox xoşbəxt idi. (O dövrdə məlum olan molekulyar xəstəliyin yeganə nümunəsi oraq hüceyrəli hemoglobinin Pauling xəstəliyi idi.) Gerti bu problemi intensiv şəkildə öyrənməyə başladı. Tezliklə məlum oldu ki, bu, əslində bir neçə enzimatik qüsuru olan bir xəstəlikdir. O, dörd formanı sənədləşdirə bildi, biri qaraciyərdə qlükoza-6-fosfatazanın olmaması ilə, ikincisi orqanlarda ümumiləşdirilmiş paylanma ilə amilo-6-qlükoksidazanın olmaması ilə, üçüncüsü isə qlikogenin mavi-bənövşəyi rənglənməsindən məsul olan budaqlanan ferment, dördüncüsü isə naməlum etiologiyalıdır və ümumi orqan xəstəliyinə gətirib çıxarır. Gerti Kori bu tapıntıları 1952-ci ildə Harviyə verdiyi mühazirədə ümumiləşdirdi. Hər iki fərziyyəmiz doğru idi. Onun 1957-ci ildə nəşr olunan son işi qlikogen saxlama xəstəliyinin icmalı idi. Dərəcələr 1914–1920 — Magistr dərəcəsi, Çarlz-Ferdinand Universiteti, Praqa, Çexoslovakiya 1920–1921 — Pediatriyada klinik təcrübə, Karolinska Uşaq Xəstəxanası, Vyana, Avstriya 1921–1922 — Patologiya şöbəsi, Nyu-York İnstitutu, Bədxassəli Xəstəliklərin Tədqiqi (Roswell Park), Buffalo, Nyu-York 1931–1947 — Farmakologiya professoru, Tibb Departamenti, Vaşinqton Universiteti, Sent-Luis, Missuri 1947–1957 — Biokimya professoru, Tibb Departamenti, Vaşinqton Universiteti, Sent-Luis, Missuri Mükafatlar 1946 — Amerika Kimya Cəmiyyətinin Midwest Mükafatı 1947 — Endokrin Elmlərin Tədqiqi Assosiasiyasından Squibb Mükafatı 1947 — Fiziologiya və Tibb üzrə Nobel Mükafatı Karl Kori ilə paylaşıldı 1948 — Frances P. Garven medalı, Amerika Kimya Cəmiyyəti 1948 — St. Louis mükafatı 1950 — Şəkər Mükafatı, ABŞ Milli Elmlər Akademiyası 1951 — Borden Mükafatı, Amerika Tibb Kollecləri Assosiasiyası Yaddaş 1979-cu ildə Beynəlxalq Astronomiya İttifaqı Ayın uzaq tərəfindəki kraterin adını Gerti Teresa Kori adlandırdı. İstinadlar