سانتو اسپیریتو (فلورانس)

بازیلیکای سانتو اسپیریتو ((به ایتالیایی: Basilica di Santo Spirito)؛ به‌معنای «بازیلیکای روح‌القدس») یک کلیسا در فلورانس ایتالیا است. این بنا که معمولاً به‌طور خلاصه سانتو اسپیریتو نامیده می‌شود، در محلهٔ اولترارنو و رو به میدانی به همین نام واقع شده است. فضای داخلی این ساختمان — با طول داخلی ۹۷ متر (۳۱۸ فوت) — یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های معماری رنسانس به شمار می‌رود. تاریخچه تاریخچه اولیه زمین این کلیسا و صومعه متعلق به آگوستینیان، در سال ۱۲۵۰ توسط اسپتسیاله و آکولتی به آلدبراندینو، پیشوای تشکیلات آگوستینی در آرچتری، اهدا شد. این ملک در کرانهٔ جنوبی رود آرنو در بخش سستو (یکی از شش بخش اداری فلورانس) در محلهٔ اولترارنو و در داخل دیوارهای کمون متعلق به سال‌های ۱۱۷۳–۱۱۷۵ قرار داشت، اما در منطقه‌ای کم‌جمعیت واقع شده بود. با ساخت پل تثلیث مقدس (پل سانتا ترینیتا) در سال ۱۲۵۲، دسترسی به این منطقه تسهیل شد. آگوستینیان ساخت کلیسا و صومعه را در همان سال آغاز کردند و کلیسای قدیمی سان رومولو را نیز در این مجموعه ادغام نمودند. این بنا در ابتدا به مریم مقدس، همهٔ قدیسان و روح‌القدس اختصاص داشت، اما در اواخر قرن به مریم مقدس، روح‌القدس و متی تغییر نام داد. کلیساهای متعلق به طریقت‌های صدقه‌گیر با حمایت مالی کمون (شهرداری) ساخته می‌شدند؛ کمون فلورانس در سال ۱۲۶۷ و سپس از سال ۱۲۹۲ تا ۱۳۰۱ بودجه‌هایی را برای سانتو اسپیریتو تأمین کرد. صومعهٔ سانتو اسپیریتو به مرکز فعالیت‌های علمی تبدیل شد و در سال ۱۲۸۴ به عنوان استودیوم جنراله (دانشگاه قرون وسطایی) طریقت آگوستینی به رسمیت شناخته شد. نخستین ضوابط و قوانین پایهٔ آگوستینیان در سال ۱۲۸۷ توسط مجمع عمومی این طریقت که در فلورانس برگزار شد، به تصویب رسید. جستارهای وابسته تاریخچه گنبدهای رنسانس ایتالیا منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Santo Spirito, Florence». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۶. پیوند به بیرون