نمازخانه پازی

کلیسای کوچک پازی (ایتالیایی: Cappella dei Pazzi) کلیسایی است که در "اولین صومعه" در ضلع جنوبی کلیسای سانتا کروچه در فلورانس ایتالیا واقع شده است. این کلیسا که معمولاً به فیلیپو برونلسکی نسبت داده می‌شود، یکی از شاهکارهای معماری رنسانس محسوب می‌شود. تاریخچه اگرچه بودجه این کلیسا در سال ۱۴۲۹ توسط آندره‌آ پازی، رئیس خانواده پازی، که ثروتشان پس از مدیچی در رتبه دوم قرار داشت، جمع‌آوری شد، اما ساخت آن تا حدود سال ۱۴۴۲ آغاز نشد. این کلیسا در سال ۱۴۷۸ تکمیل شد. این ساختمان به عنوان یک شاهکار رنسانس اولیه در نظر گرفته می‌شود. این بنا که قبلاً اثری از فیلیپو برونلسکی (متوفی ۱۴۴۶) در نظر گرفته می‌شد، اکنون تصور می‌شود که او مسئول طرح آن بوده است که بر اساس اشکال هندسی ساده، مربع و دایره است، اما نه برای اجرا و جزئیات ساختمان. رایج‌ترین استدلال برای نسبت دادن این بنا به برونلسکی، شباهت آشکار این کلیسا به کلیسای قدیمی سن لورنزو است. برخی دیگر استدلال می‌کنند که سبک او در این فاصله بیست ساله توسعه یافته و کلیسای پاتزی نمایانگر یک گام رو به عقب است. اولین اشاره کتبی به برونلسکی به عنوان معمار، توسط نویسنده‌ای ناشناس در دهه ۱۴۹۰ نوشته شده است. محققان اکنون این کلیسا را ​​​​احتمالاً کار جولیانو دا مایانو یا میکلوتزو می‌دانند. نمایی که تصور می‌شود توسط برونلسکی آغاز شده باشد و فقط نمای پایینی آن دیده می‌شود، تا حدی با افزودن یک ایوان پنهان شده است. الهام اصلی این اثر، صومعه دومینیکن سانتا ماریا نوولا، واقع در فلورانس، بوده است. هدف اصلی این ساختمان، خانه‌ی کلیسای جامع (اتاق جلسات برای شورای حکومتی) و استفاده به عنوان کلاس درس برای آموزش راهبان و سایر اهداف مذهبی بود. همچنین یک کلیسای کوچک در پشت محراب وجود داشت که خانواده‌ی سفارش‌دهنده حق دفن مردگان خود را در آن داشتند. انگیزه‌ی پنهان پازی‌ها از ساخت این کلیسا احتمالاً ایجاد نشانه‌ای بر شهر فلورانس و تأکید بر ثروت و قدرت خود بود. این واقعیت که شهر در آن زمان با شهر همسایه در جنگ بود و هنوز بودجه‌ی ساخت این کلیسا را ​​​​به دست می‌آورد، اهمیت آن را برای خانواده‌ی پازی و مردم فلورانس نشان می‌داد. اندازه‌ی کلیسا توسط دیوارهای موجود از پیش تعیین شده بود و وضعیتی غیرمعمول ایجاد می‌کرد، با این حال، فضا مانند محراب قدیمی که الگوی این ساختمان بود، مربع نبود، بلکه مستطیل شکل و شبیه به یک گذرگاه بود و بنابراین در تضاد با محراب مربعی شکل و محوری قرار گرفته بود. با وجود این، و تاریخ پیچیده‌اش، این ساختمان به ما بینشی از جاه‌طلبی‌های معماران رنسانس در تلاششان برای ایجاد انسجام در زبان معماری ستون‌ها، ستون‌های نیم‌ستون، طاق‌ها و گنبدها می‌دهد. بین ستون‌های نیم‌ستون در جناح کلیسا، پنل‌های بلند، خالی و گرد و بالای آنها، دایره‌ها، نقوش تزئینی رایج رنسانس، وجود دارد. معماری داخلی با استفاده از پیترا سرنا، نوعی ماسه‌سنگ تیره، مرغوب و ریزدانه، به خوبی نمایان شده است، هرچند در واقع سازه‌ی باربر ساختمان، مصالح آن است، یعنی دیوارهایی که طاق‌ها و گنبدها را نگه می‌دارند، نه ستون‌های ستونی که بیشتر تزئینی هستند تا سازه‌ای. تندی‌های حواریون نشسته اثر لوکا دلا روبیا است که تزئینات سفالی گنبد ایوان را نیز انجام داده است. گردی‌های سفالی لعاب‌دار چهار انجیلی درون کلیسا از تندی‌های مشابه اثر دوناتلو در محراب قدیمی سن لورنزو، فلورانس، گرفته شده است، با این ویژگی که هر انجیلی کتابی را باز نگه داشته است که به نظر می‌رسد آن قدیس در حال کپی کردن آن است، یک شمایل‌نگاری غیرمعمول. منابع