Maharlikang Palasyo ng Caserta

Ang Maharlikang Palasyo ng Caserta (Italyano: Reggia di Caserta [ˈrɛddʒa di kaˈzɛrta]) ay isang dating maharlikang paninirahan sa Caserta, katimugang Italya, na itinayo ng Pamilyang Bourbon-Dalawang Sicilia bilang kanilang pangunahing tirahan bilang mga hari ng Napoles. Ito ang pinakamalaking palasyo na itinayo sa Europa noong ika-18 siglo. Noong 1997, ang palasyo ay itinalaga bilang isang Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO; ang nominasyon nito ay inilarawan ito bilang "ang swan song ng kamangha-manghang sining ng Baroko, kung saan kinuha nito ang lahat ng mga tampok na kinakailangan upang lumikha ng mga ilusyon ng multidireksiyonal na puwang". Sa volyum, ang Maharlikang Palasyo ng Caserta ay ang pinakamalaking tirahang pangmaharlika sa mundo may higit sa isang milyong m³ at sumasaklaw sa isang lugar na 47,000m². Pagkakaayos ng palasyo Ang palasyo ay may limang palapag; 1,200 silid, kabilang ang dalawang dosenang apartment ng estado; 1,742 bintana; 34 na hagdanan; 1,026 na tsiminea; isang malaking aklatan; at isang teatro na hinubog mula sa Teatro San Carlo ng Napoles. Isang napakalaking abenida na may habang 20 kilometro sa pagitan ng palasyo at Napoles ang pinlano ngunit hindi kailanman natupad Ang palasyo ay may parihabang plano, na may sukat na 247 m × 184 m (810 talampakan × 604 talampakan), at ang apat na gilid ay konektado sa pamamagitan ng dalawang ortogonal na braso, na bumubuo ng apat na panloob na patyo. Mga tala Karagdagang pagbabasa Attlee, Helena (2006). Italian Gardens - Isang Kasaysayan sa Kultura (paperback). London: Frances Lincoln. pp. 240 na pahina. ISBN Attlee, Helena (2006). Attlee, Helena (2006). Hersey, George. Arkitektura, Tula, at Bilang sa Royal Palace sa Caserta, (Cambridge: MIT Press) 1983. Binigyan ng kahulugan si Caserta sa pamamagitan ng pilosopong Neapolitan na si Giambattista Vico