کلیسای جامع آمالفی

کلیسای جامع آمالفی (ایتالیایی: Duomo di Amalfi) یک کلیسای جامع کاتولیک رومی قرون وسطایی در میدان دومو، آمالفی، ایتالیا است. این کلیسا به سنت اندرو تقدیم شده است که یادگارهای او در اینجا نگهداری می‌شود. این کلیسا که قبلاً مقر اسقف اعظم اسقف‌نشین آمالفی بود، از سال ۱۹۸۶ مقر اسقف‌نشین آمالفی-کاوا د تیرنی شده است. این کلیسا که ساخت آن در قرن‌های نهم و دهم آغاز شد، چندین بار به آن اضافه و بازسازی شده است و عناصر عربی-نورمن، گوتیک، رنسانس، باروک و در نهایت یک نمای جدید نورمن-عربی-بیزانسی قرن نوزدهمی بر روی آن قرار گرفته‌اند. این کلیسای جامع شامل کلیسای جامع صلیبی قرن نهمی مجاور است. از کلیسای جامع، پله‌هایی به سردابه سنت اندرو منتهی می‌شود که یادگارهای او در آنجا نگهداری می‌شود. تاریخچه اولین کلیسا، که اکنون موزه اسقف‌نشین آمالفی است، در قرن نهم بر روی ویرانه‌های یک معبد قبلی ساخته شد. کلیسای دوم در قرن دهم در جنوب ساخته شد و اکنون کلیسای جامع است. تا قرن دوازدهم، این دو کلیسا یک کلیسای رومی ۶ راهرویی را تشکیل می‌دادند که در قرن سیزدهم به ۵ راهرو کاهش یافت تا امکان ساخت صومعه بهشت به سبک عربی-نورمن فراهم شود. طبق گزارش‌ها، بقایای سنت اندرو در سال ۱۲۰۶ در طول جنگ صلیبی چهارم توسط کاردینال پیتر کاپوآ از قسطنطنیه به آمالفی آورده شد. در سال ۱۲۰۸، سردابه تکمیل شد و یادگارها به کلیسا تحویل داده شدند. گفته می‌شود که بعداً مانا از استخوان‌های قدیس خارج شد. برج ناقوس بین قرن‌های ۱۲ و ۱۳ در مقابل اولین کلیسا ساخته شد و تاجی باشکوه با سنگ مرمر و ماجولیکا به سبک عربی-نورمن بر فراز آن قرار دارد که در سایر کلیساهای جنوب ایتالیا در این دوره نیز دیده می‌شود. کلیساهای کوچک داخلی به سبک‌های گوتیک و رنسانس ساخته شده‌اند و شبستان آن در قرن ۱۸ به سبک باروک تزئین شده است. در سال ۱۸۶۱، بخشی از نما فرو ریخت و به دهلیز آسیب رساند. سپس تمام نمای کلیسا با طرحی از معمار اریکو آلوینو به شیوه‌ای غنی از تزئینات با الهام از سبک‌های گوتیک ایتالیایی و به ویژه سبک‌های عربی-نورمن، مشابه اما آراسته‌تر از کلیسای اصلی، که در سال ۱۸۹۱ تکمیل شد، بازسازی شد. معماری نمای بیرونی نمای جلویی در اواخر قرن نوزدهم با سنگ مرمر راه راه و سنگ بازسازی شد، با یک سنتوری بلند تزئین شده با موزاییک، و یک ایوان عمیق با پنجره‌هایی از تزئینات ظریف عربی-موریک شبیه به نمونه اصلی، اما مزین‌تر از آن. موزاییک‌های تمپانوم «پیروزی مسیح» را در اثری خلق شده توسط دومنیکو مورلی به تصویر می‌کشند و طرح‌های اصلی آن در تالار شهر نگهداری می‌شود. شصت و دو پله، پهن و شیب‌دار، به درها منتهی می‌شوند. درهای برنزی کلیسای جامع که قبل از سال ۱۰۶۶ در قسطنطنیه ریخته‌گری شده و توسط سیمئون سوری امضا شده‌اند، قدیمی‌ترین درهای ساخته شده پس از روم در ایتالیا هستند. برج ناقوس به سبک رومانسک که ساخت آن در سال ۱۱۸۰ آغاز شد و بیش از ۱۰۰ سال بعد تکمیل شد، توسط مجموعه‌ای از چهار برج کوچک در اطراف یک برج بزرگتر قرار دارد که همگی با کاشی‌های ماجولیکا با رنگ‌های روشن تزئین شده‌اند و طاق‌های گوتیک درهم تنیده‌ای را به سبک عربی-نورمن تشکیل می‌دهند. این برج ناقوس، آراسته‌ترین نمونه از نوع برج ناقوس قرون وسطایی است که فقط در جنوب ایتالیا یافت می‌شود. در زمان جنگ، برج ناقوس برای دفاع در نظر گرفته شده بود. باغ شامل ستون‌ها، طاق‌ها و مجسمه‌ها است. نمای داخلی یک صلیب چوبی قرن سیزدهمی در قسمت مربوط به مراسم مذهبی آویزان است. صلیب دیگری، ساخته شده از صدف، از سرزمین مقدس آورده شده و در سمت راست درب پشتی قرار دارد. محراب بلند در شبستان مرکزی از تابوت پیتر کاپوا (درگذشته ۱۲۱۴) تشکیل شده است. بالای محراب، نقاشی‌ای از آندره‌آ دل‌آستا با عنوان «شهادت سنت اندرو» قرار دارد. سقف جعبه‌ای شکل آن مربوط به سال ۱۷۰۲ است و آثار هنری آن شامل تازیانه‌زنی، مصلوب کردن حواری و معجزه مانا اثر دل‌آستا در سال ۱۷۱۰ می‌شود. طاق نصرت توسط دو ستون گرانیتی مصری نگه داشته شده است. دو ستون پیچ‌خورده اضافی و دو منبر که بخشی از ستون‌های قرن دوازدهمی بوده‌اند نیز وجود دارد. یکی از ستون‌ها دارای یک ستون پنهان به عنوان نمونه‌ای از سازه رومی باستانی است. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Amalfi Cathedral». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون