گورستان یادبود ریمینی

گورستان یادبود ریمینی (ایتالیایی: Cimitero monumentale di Rimini، همچنین به عنوان گورستان مدنی ریمینی (Cimitero civico di Rimini شناخته می‌شود)، گورستان اصلی شهر ریمینی، در منطقه امیلیا-رومانیا، شمال ایتالیا است. گورستان یادبود ریمینی که در سال ۱۸۱۳ تقدیس شد، آرامگاه ابدی چندین چهره برجسته ریمینی، به ویژه فیلمساز فدریکو فلینی است. در این گورستان یک وکیل به نام سبحان باقریه وجود دارد تاریخچه در ۱۲ ژوئن ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت فرمان سن‌کلو (به فرانسوی: Décret Impérial sur les Sépultures) را صادر کرد که بر اساس آن مقرر شد گورستان‌ها باید در خارج از دیوارهای شهر، در مکان‌هایی آفتاب‌گیر و دارای جریان هوا قرار گیرند و قبور نیز به‌صورت یکنواخت و برابر ساخته شوند. انگیزهٔ اصلی این فرمان، حفظ بهداشت عمومی و ترویج برابری در مرگ بود—مفهومی که در تقابل با دفن‌های اشرافی و درون‌کلیسایی پیشین قرار داشت. در ۵ سپتامبر ۱۸۰۶، فرمان پلیس پزشکی (به ایتالیایی: Editto della Polizia Medica) مفاد فرمان سن‌کلو را به ایتالیا تحت سلطهٔ ناپلئون گسترش داد. این اقدام، بحث‌های عمومی گسترده‌ای را برانگیخت که از جمله نتایج آن، انتشار شعر در باب گورها اثر اوگو فسکولو در سال ۱۸۰۷ بود—شعری که به تأملی فلسفی و شاعرانه دربارهٔ مرگ، حافظه، و جایگاه گورستان در فرهنگ ایتالیایی می‌پرداخت. شهر ریمینی پیش‌تر به دفن در کلیساها یا حیاط‌های آن‌ها خو گرفته بود و شانزده کلیسای شهری دارای نوعی گورستان بودند. بزرگ‌ترین گورستان، اطراف معبد مالاتستیانو قرار داشت و یک گورستان یهودی نیز در خارج از دروازهٔ مونتانارا واقع شده بود. این ساختار سنتی با اجرای فرمان‌های جدید دستخوش تغییر شد و زمینه‌ساز تحولاتی در معماری، بهداشت، و آیین‌های تدفین در سراسر ایتالیا گردید. دولت شهری ریمینی در ابتدا قصد داشت گورستان جدید را در محل صومعهٔ منحل‌شدهٔ مریم الطاف در تپهٔ کویینیانو احداث کند، اما این پیشنهاد با استقبال عمومی مواجه نشد. مکان دیگری نیز در منطقهٔ کولونلا مطرح شد، اما در نهایت تا مارس ۱۸۰۸ تصمیم گرفته شد که گورستان در منطقهٔ چله ساخته شود. این محل پیش‌تر نیز قرن‌ها برای دفن اجساد مورد استفاده قرار گرفته بود. نام آن از واژهٔ چله (به معنای نمازخانهٔ کوچک) گرفته شده که از قرن دوازدهم وظیفهٔ دفن زندانیان اعدام‌شده را برعهده داشت—اجسادی که برای عبرت عمومی در نزدیکی محل تلاقی دو جادهٔ باستانی رومی، ویا امیلیا و ویا پوپیلیا، به نمایش گذاشته می‌شدند. شهرداری ریمینی پنج قطعه زمین کشاورزی را خریداری کرد که مجموعاً منطقه‌ای مربع‌شکل از زمین‌های باتلاقی را تشکیل می‌داد. این زمین خشک‌سازی شد، دیواری پیرامون آن کشیده شد، و بر فراز طاق ورودی، عبارتی تأمل‌برانگیز نقش بست: «آه! صحنهٔ رنج‌آور! آه! شکوه انسان!» (Ahi! misero teatro! ahi! fasto umano!) این جمله، نه‌تنها بیانگر نگاه فلسفی به مرگ و نمایش اجتماعی آن بود، بلکه گورستان را به مکانی تبدیل کرد که در آن تراژدی انسانی، شکوه ظاهری، و فروتنی نهایی در برابر مرگ به‌طور هم‌زمان به نمایش گذاشته می‌شد. اگر بخواهی، می‌توانم دربارهٔ معماری این گورستان، تحولات بعدی آن، یا جایگاهش در فرهنگ شهری ریمینی نیز توضیح دهم. این گورستان در ۲۸ مه ۱۸۱۳ توسط گوآلفاردو ریدولفی، اسقف ریمینی، تقدیس شد. اولین تدفین مربوط به جوزپه رسپوتی، نوزادی ۲۵ روزه، در ۳ ژوئن ۱۸۱۳ بود. کوره جسدسوزی این گورستان در ۱۹ آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد و در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در کنار یک سالن اجتماعات شروع به کار کرد. در ژانویه ۲۰۱۹، این گورستان نزدیک به ۱۵۰۰ مکان دفن در دسترس داشت که بیشترین تعداد برای هر گورستانی در ریمینی بود و پس از آن سانتا ماریا در سرتو با ۲۲۶ مکان قرار داشت. طرح بندی این گورستان شامل خیابان‌های درختکاری شده و چندین کلیسای کوچک اشرافی است. مسیرهای آن با مکعب‌های سنگ سماق صاف و چکش‌کاری شده با بوته سنگفرش شده‌اند. مربعی که بلافاصله درون دیوارهای گورستان قرار دارد، دارای دو مثلث از سنگ سماق صاف است که توسط یک قطر از هم جدا شده‌اند. از جنوب، این گورستان توسط راه‌آهن بولونیا-آنکونا محدود شده است و فلینی آن را به عنوان یکی از «کم‌غم‌ترین مکان‌های شهر، به دلیل حضور شاد قطاری که از نزدیکی آن عبور می‌کند» توصیف می‌کند. بناهای یادبود قابل توجه لا گراند پروا به سفارش شهرداری ریمینی، آرنالدو پومودورو مجسمهٔ تدفینی فدریکو فلینی را در ورودی گورستان این شهر طراحی و اجرا کرد. این اثر با عنوان La grande prua (به‌معنای «سَکوی بزرگ کشتی») شناخته می‌شود و ساختاری از جنس برنز دارد که به‌شکل مثلثی دوبل و وارونه طراحی شده و تنها از طریق نقطه‌ای باریک به زمین متصل است. فرم کلی آن، شبیه به سَکوی کشتی است که بر فراز حوضچه‌ای از آب قرار گرفته؛ آبی که از خود مجسمه به این حوضچه هدایت می‌شود و سیستم آبرسانی آن از اتاقی فنی در زیرزمین کنترل می‌گردد. به گفتهٔ معمار ماتئو سینتینی، این سازه «انگیزه‌ای از عمودیت» را به‌طور دراماتیک به نمایش می‌گذارد. الهام اصلی این اثر از مضامین دریایی در فیلم‌های فلینی، به‌ویژه آمارکورد (۱۹۷۳) که در ریمینی می‌گذرد، و و کشتی به راه می‌افتد (۱۹۸۳) گرفته شده است. خود پومودورو دربارهٔ این مجسمه گفته است: «مسیر آرمانی‌ای را از دل زمین، آب، و هوا می‌برد؛ برای من، این اثر نمایانگر عظمت و شکوه واقعی کارهای فلینی است.» فدریکو فلینی در کنار همسرش، بازیگر نامدار جولی‌تا ماسینا، و فرزندشان پیرفدریکو—که تنها چند روز پس از تولد درگذشت—در همین مکان به خاک سپرده شده‌اند. در نوامبر ۲۰۱۹، پس از برخورد ماشین یک مرد ۸۰ ساله اهل ریچیون به بنای یادبود، حوضچه آب آسیب دید. این بنای یادبود در سال ۲۰۲۳ توسط بنیاد پومودورو، با حذف قطعات اکسید شده و ترمیم پتینه، مرمت شد. در ژانویه ۲۰۲۰، تنها نسخه شناخته شده از این بنای یادبود در میدان لورنزتی، در پیست اسکی مادونا دی کامپیگلیو نصب شد. سایر بناهای یادبود تدفینی لحظه تشییع جنازه رنه گروو شامل موزاییکی از چهره زنی با سبک خاص بر روی کف دایره‌ای مرمر سفید است، با یک ستون برنزی که به صورت عمودی از سنگ مرمر بیرون آمده است، که حاوی امضای گروو است و با یک ستاره بالای آن قرار دارد. این بنای یادبود توسط معمار پیر لوئیجی فوشی و هنرمند ویتوریو د آگوستا طراحی شده است، و در ورودی گورستان، در تقارن با کمان بزرگ. قرار دارد. خاکستر گروآئو و پسرش در ۳۱ مارس ۲۰۰۹ در پشت بنای یادبود افتتاح شد، که قبلاً در مکان دیگری در گورستان به خاک سپرده شده بود. یادمان تدفینی مارکو پزاریزی، عکاس اهل ریمینی، در سپتامبر ۲۰۱۵ رونمایی شد و طراحی آن بر عهدهٔ جادِر بونفیلیولی بود. این اثر از یک تابوت سنگی ساخته‌شده از تخته‌سنگ‌های طبیعی و ناصاف تراورتن تشکیل شده که بر فراز آن صلیبی فولادی قرار دارد. بر بازوی چپ صلیب، ورقه‌ای از پلکسی‌گلس نصب شده که نمادی از کفن مقدس است—اشاره‌ای نمادین به پیوند میان مرگ، ایمان، و تصویر. با وجود ساخت این یادمان در گورستان شهر، پزاریزی در آنجا دفن نشده است؛ خاکستر او در دریای آدریاتیک پراکنده شده. این تصمیم، بازتابی از روح آزاد و نگاه شاعرانهٔ او به مرگ و طبیعت بود، و یادمان سنگی‌اش در خشکی، در کنار آب، همچون نقطهٔ اتصال میان حافظهٔ زمینی و رهایی دریایی باقی مانده است. در آرامگاه رنزو پازولینی، موتورسوار نامدار ایتالیایی، کلاه ایمنی او و یادبودهایی از پیروزی‌هایش قرار داده شده‌اند—نمادهایی از شور، سرعت، و افتخار ورزشی که در زندگی‌اش نقش محوری داشتند. این اشیاء، نه‌تنها یادآور لحظات درخشان مسابقات او هستند، بلکه پیوندی ملموس میان حافظهٔ فردی و فضای تدفینی ایجاد می‌کنند. بر آرامگاه کشیش کاتولیک جوزپه مایولی، مجسمه‌ای مرمری از مردی با بازوان گشوده نصب شده که اثر پائولا چکارلی است. این مجسمه از طرحی الهام گرفته که خود مایولی در روز مراسم کشیشی‌اش کشیده بود—تصویری از تسلیم، ایمان، و آغوش روحانی که در سنگ جاودانه شده است. در سپتامبر ۲۰۲۲، سنگ‌نوشته‌ای (استله) به افتخار بازیگر برجسته کلارا کالامای رونمایی شد. تدفین‌های قابل توجه امینتوره گالی (۱۸۴۵–۱۹۱۹)، ناشر موسیقی، موسیقی‌شناس و آهنگساز پیرو گاردیلی باگلی (۱۸۹۸–۱۹۴۶)، نقاش و مجسمه‌ساز مارینا پولاتزی (۱۸۹۲–۱۹۶۵)، سوپرانو اپرا رنزو پازولینی (۱۹۳۸–۱۹۷۳)، موتورسوار مسابقه گرند پری فدریکو فلینی (۱۹۲۰–۹۳)، فیلمساز جولیتا ماسینا (۱۹۲۱–۹۴)، بازیگر و همسر فلینی مارگاریتا زوبلی (۱۹۱۲–۱۹۹۶)، مربی و متخصص تعلیم و تربیت کلارا کالامی (۱۹۱۵–۱۹۹۸)، بازیگر رنه گراو (۱۹۰۹–۲۰۰۴)، تصویرگر مد اورسته بنزی (۱۹۲۶–۲۰۰۷)، کشیش کاتولیک آمدئو مونته‌ماگی (۱۹۲۳–۲۰۱۱)، مورخ خط گوتیک جوزپه مایولی (۱۹۴۷–۲۰۱۶)، کشیش کاتولیک سرجیو زاولی (۱۹۲۳–۲۰۲۰)، مستندساز و روزنامه‌نگار ورزشی و سناتور منابع