بنای یادبود سوارکاری ویتوریو امانوئل دوم، فلورانس

بنای یادبود سوارکاری ویتوریو امانوئل دوم، مجسمه‌ای سوارکاری از پادشاه سابق ویتوریو امانوئل دوم است که در میدان ویتوریو ونتو، یک نقطه سبز کوچک در انتهای شرقی پارکو دله کاسین، واقع در امتداد رودخانه آرنو، درست در غرب مرکز فلورانس، منطقه توسکانی، ایتالیا، واقع شده است. تاریخچه این بنای یادبود توسط سالوینو سالوینی طراحی و بعداً توسط امیلیو زوکی اصلاح شد و در سال ۱۸۹۰ در شهر افتتاح و در سال ۱۹۳۲ به این مکان منتقل شد. اولین طراحی این بنای یادبود به سال ۱۸۵۹ برمی‌گردد، پس از آنکه آخرین دوک لورن از فلورانس فرار کرد و توسکانی به پادشاهی در حال گسترش پیمونت-ساردینیا (که اکنون شامل لومباردی و سایر سرزمین‌ها می‌شود) که توسط ویتوریو امانوئل دوم اداره می‌شد، پیوست. این کمون مسابقه‌ای را برای ساخت دو بنای یادبود سوارکاری برگزار کرد، یکی به پادشاه ساردینیا و دیگری به ناپلئون سوم اختصاص داده شد. قرار بود این دو بنا در میدان ماریا آنتونیا (که اکنون میدان استقلال نامیده می‌شود) نصب شوند. در سال ۱۸۶۴، طرح سالوینو سالوینی از یک ماکت بزرگ‌تر از اندازه واقعی برای بنای یادبود ویتوریو امانوئل انتخاب شد. با این حال، محبوبیت ناپلئون سوم در ایتالیا پس از مذاکره او با اتریش-مجارستان برای انعقاد پیمان زوریخ و حفظ حکومت خود در ونیز کاهش یافت و آن علاقه‌ای که باقی مانده بود، در سال ۱۸۶۱، زمانی که فرانسه از حکومت پاپ بر قلمرو روم در برابر نیروهای گاریبالدی محافظت کرد، از بین رفت. هیچ طرحی برای بنای یادبود ناپلئون هرگز مطرح نشد. انتخاب فلورانس به عنوان پایتخت ایتالیا در سال ۱۸۶۵، این شهر را وارد نوسازی شهری کرد. نقشه‌های معمار جوزپه پوگی، مجسمه را به مکان جدیدش، در تقاطع برجسته خیابان‌های خروجی از شهر، منتقل کرد. اما دولت ملی ظرف چند سال به جنوب، به رم، مهاجرت کرد و بخش زیادی از بودجهٔ نوسازی فلورانس را لغو کرد. تنها در سال ۱۸۷۸، پس از مرگ ویتوریو امانوئل دوم، این پروژه دوباره از سر گرفته شد. در سال‌های ۱۸۸۱–۱۸۸۲، یک مسابقهٔ جدید، مدلی در اندازهٔ واقعی‌تر از امیلیو زوکی را به رقابت گذاشت. امیلیو و پسرش، چزاره، یک بنای یادبود ایستاده (۱۸۹۲) برای پادشاه در پیزا طراحی کردند. این بنای یادبود در سال ۱۸۹۰ در میدان جمهوری با استقبال نه چندان گرمی افتتاح شد. هنر به کار رفته در آن الهام‌بخش نبود و شاه ویتوریو امانوئل دوم، مانند دوک بزرگ، شاهزاده لئوپولد دوم لورن، تنها با فلورانس لاس زده بود، شهری که همیشه خود را به اندازه رم، مرکزی برای ایتالیا می‌دانست. در سال ۱۹۳۲، بدون هیچ هیاهویی، مجسمه سوار بر اسب به این مکان روستایی‌تر که توسط جوزپه پوجی پیشنهاد شده بود، تبعید شد. در پایه دو نقش برجسته برنزی وجود دارد: در یکی، پادشاه شهر را برای تصرف رم ترک می‌کند و در دیگری خبر همه‌پرسی توسکانی را که به نفع اتحاد با پادشاهی در حال شکل‌گیری ایتالیا است، دریافت می‌کند. پلاک جلویی یادآور نصب این نقش برجسته است، پلاک پشتی نشان خاندان ساووی را داشت. این مجسمه، پادشاه تنومند را با لباس نظامی و شمشیر به تصویر می‌کشد. به‌طور متناقضی، در مقایسه با همین موضوع، به عنوان مثال، در میلان (۱۸۷۸ توسط ارکوله روزا)، ورونا (۱۸۸۳)، بولونیا (۱۸۸۴ توسط جولیو مونته ورده)، جنوا (۱۸۸۶)، ونیز (۱۸۸۷) و ناپل (۱۸۹۷)؛ این اسب آرام‌تر است، شاید حسرت دورانی را می‌خورد که امیدوار بود پادشاه در پایتخت خود پیاده بماند، اما همچنین اسب‌های رام مشابهی را در بناهای یادبود فلورانس اواخر رنسانس به افتخار دوک‌های مدیچی، کوزیمو اول و فردیناندو اول، به یاد می‌آورد. هر کدام از آنها تسلط آرام سوارکار بر اسب را که در مجسمه سوارکاری مارکوس اورلیوس مشهود است، منعکس می‌کردند. از طرف دیگر، پادشاهان خاندان ساووی بیشتر تمایل داشتند که به آرامی وارد موقعیت‌ها شوند تا اینکه با تاخت و تاز وارد درگیری شوند. در اینجا سوارکار و اسب فقط بر یک دایره کوچک چمن تسلط دارند و تعامل کمی با محیط اطراف دارند؛ بنای یادبود سوارکاری که ملاقات ویتوریو امانوئل و گاریبالدی (بنای یادبود ملاقات تیانو) را به تصویر می‌کشد، حس همدردی بیشتری را برمی‌انگیزد. منابع