Monte Testaccio

Monte Testaccio (İtalyanca telaffuz: [ˈmonte teˈstattʃo]; Türkçe: "Kırık Çömlek Dağı"), diğer adlarıyla Monte Testaceo ve Monte dei Cocci, Roma'da tamamen testae (İtalyanca: cocci), yani neredeyse tamamı Antik Roma döneminden kalma kırık seramik parçalarından oluşan yapay bir tepedir. Bu seramiklerin büyük kısmı, tituli picti ile etiketlenmiş ve her biri yaklaşık altmış litre kapasiteli, elli üç milyon zeytinyağı amforalarından oluşmaktadır. Antik dünyada bulunan en büyük moloz yığınlarından biri olan bu tepe, tabanında 2 hektar (4.9 dönüm) alan kaplar ve yaklaşık 580.000 metreküp (760.000 kübik yard) hacme sahiptir; içerdiği amfora sayısının yaklaşık 53 milyon olduğu tahmin edilmektedir. Tepenin çevresi neredeyse bir kilometre (0.6 mil) uzunluğunda olup, yüksekliği 35 metre (115 fit) olarak ölçülmüştür, ancak antik çağlarda muhtemelen çok daha yüksekti. Tepenin, Tiber Nehri'nin doğu kıyısına kısa bir mesafede, MS 2. yüzyılın sonlarında devlet kontrolündeki zeytinyağı rezervlerinin saklandığı Horrea Galbae yakınında yer aldığı bilinmektedir. Bu tepe, daha sonra hem dinsel hem de askeri açıdan öneme sahip olmuştur. Bu amforaların hemen hepsi, MS 2. yüzyılın ortasından 3. yüzyılın ortasına kadar, yüz yıl boyunca İspanya'dan ithal edilmiş ve içlerindeki zeytinyağı boşaltıldıktan hemen sonra çöplüğe atılmıştı. Bu içlerindeki İspanya'nın o kesiminin ekonomisini tek ürün tarımına (yalnızca zeytin) dönüştüren ve Roma kentine, hayatta kalmak için gerek duyduklarının sadece bir miktarını sağlayan muazzam bir ihracat ticaretinin bir parçasıydı. Yaklaşık bir tahminle, bu temel gereksinim yılda yirmi milyon litre zeytinyağı (yemek pişirmenin yanında aydınlatma ve temizlik için), yüz milyon litre şarap ve iki yüz elli ton tahıl anlamına geliyor. Bunun neredeyse hepsi Roma'ya İtalya'nın dışından geliyordu. Kaynakça