قلعه ریوولی

قلعه ریوولی اقامتگاه سابق خاندان سلطنتی ساووی در ریوولی (شهر کلان‌شهر تورین، ایتالیا) بوده است. در حال حاضر ، قلعه ریوولی - موزه هنر معاصر تورین، در این قلعه قرار دارد. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه این قلعه احتمالاً در قرن‌های نهم و دهم ساخته شده است. وجود آن برای اولین بار در سال ۱۱۵۹، در گواهی امپراتور فردریک بارباروسا که سرزمین‌های ریولس را به اسقف‌های تورین واگذار کرد، ذکر شده است. خاندان ساووی در قرن یازدهم ریوولی را به دست آورد. کمی بعد، دشمنی با اسقف‌ها آغاز شد که در سال ۱۱۸۴ منجر به آسیب به قلعه شد. در سال ۱۲۷۳، شاه ادوارد اول انگلستان، در بازگشت از جنگ صلیبی به انگلستان، از آنجا بازدید کرد و پیش از سفر به شوش و مونت سنیس در راه ملاقات با کنت فیلیپ اول در سنت ژرژ-د-اسپرانش، با فرستادگان کنت ساووی ملاقات کرد. در سال ۱۳۳۰، آمادئوس ششم ساووی به شورای عالی اداری حومه شهر اجازه داد تا آن را اشغال کند. این قلعه اولین مکان برای ادای احترام عمومی به کفن تورین بود. سپس قلعه دوره‌ای از زوال را تجربه کرد. در سال ۱۵۵۹، پیمان کاتئو-کامبرزی، امانوئل فیلیبر، دوک ساووی را از اقامت در تورین تا زمان تولد فرزند پسر منع کرد؛ بنابراین او در قلعه ریوولی اقامت داشت و آن را توسط معمار آسکانیو ویتوزی بازسازی کرد. در سال ۱۵۶۲، وارث او، چارلز امانوئل اول، متولد شد و او به تورین بازگشت. کار بر روی طرح‌های ویتوزی تا سال ۱۶۴۴ تحت نظر کارلو و آمدئو دی کاستلامونته ادامه یافت و بنایی به نام مانیکا لونگا ساخته شد که قرار بود گالری ساووی را در خود جای دهد، تنها بخش قرن هفدهمی این بنا که هنوز هم قابل مشاهده است. در سال‌های بعد، آثار هنری متعددی توسط نیروهای فرانسوی به سرقت رفت. در آغاز قرن هجدهم، قلعه و مانیکا لونگا به دلیل جنگ جانشینی اسپانیا توسط فرانسوی‌ها به آتش کشیده و غارت شدند. پس از محاصره سال ۱۷۰۶، ویکتور آمادئوس دوم دوباره کنترل سرزمین‌ها را به دست گرفت و دستور بازسازی خسارات وارده را داد. ابتدا کار را به میکل‌آنژ گارو سپرد که «مانیکا لونگا» را گسترش داد، سپس پس از مرگش، به آنتونیو برتولا. دومی به مدت سه سال دیگر، تا زمانی که فیلیپو جووارا در سال ۱۷۱۶ مداخله کرد، محل ساخت و ساز را پیگیری کرد. در واقع، این معمار مشهور یک پروژه باشکوه در ذهن داشت، اما کارها تکمیل نشد. فقط الحاقات دو بال متقارن شرقی به پایان رسید، اما یک نمای ناتمام باقی ماند. در سال ۱۷۳۰، ویکتور آمادئوس دوم دوران جنون خود را در اینجا گذراند: با وجود اینکه به نفع پسرش از سلطنت کناره‌گیری کرده بود، از رها کردن تجارت خودداری کرد و سعی کرد چارلز امانوئل سوم ساردینیا را برکنار کند، که با هماهنگی وزیرش، کارلو وینچنزو فررو دورمئا، تصمیم گرفت پدرش را در اقامتگاه ریوولی زندانی کند. به همین دلیل، ساختمان دوباره اصلاح شد: توری‌هایی به پنجره‌ها اضافه شد و دسترسی به مانیکا لونگا بسته شد. سپس در سال ۱۷۹۴، کارلو راندونی تغییراتی را برای استفاده حداقل جزئی از اقامتگاه انجام داد. قرن نوزدهم و پس از آن ویکتور آمادئوس دوم نمای جدیدی را به فیلیپو جووارا سفارش داد که آن هم ناتمام ماند. پس از کناره‌گیری و تلاش ناموفق برای بازپس‌گیری قدرت از پسرش چارلز امانوئل سوم، ویکتور آمادئوس به همراه همسر مورگاناتیک خود، مارکزا دی اسپینو، در اینجا به عنوان زندانی زندگی می‌کرد. پس از مرگ او، قلعه عمدتاً متروکه ماند، تا اینکه در سال ۱۸۶۳، کمون ریوولی آن را به سربازخانه تبدیل کرد. بیست سال بعد، بخشی از آن به عنوان کتابخانه مورد استفاده قرار گرفت. این عمارت در طول جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید و تا سال ۱۹۷۹ که کارهای مرمت جدید آغاز شد، در وضعیت متروکه‌ای باقی ماند. در سال ۱۹۸۴، قلعه به عنوان محل Museo d'Arte Contemporanea بازگشایی شد. اولین موزه هنر معاصر در ایتالیا. در سال ۲۰۰۰، این قلعه همچنین به یک رستوران دارای ستاره میشلن تبدیل شد، زمانی که سرآشپز داویده اسکابین رستوران خود به نام کومبال را به آنجا منتقل کرد و نام آن را به کومبال زیرو تغییر داد. پروژه‌های نوسازی اولین کارهای بازسازی پس از جنگ جهانی دوم تحت نظر معمار تورین، آندره‌آ برونو، انجام شد. متأسفانه، این ابتکار عمل به پایان نرسید و بودجه موجود فقط برای تعمیر آسیب‌های ساختاری کافی بود. در سال ۱۹۶۷، برونو اقدام به تخریب بخش‌های در حال پوسیدگی آتریوم کرد که در اوایل سال ۹۰۰ میلادی ساخته شده بود. نمایشگاه‌ها قلعه ریوولی از زمان راه‌اندازی خود، برنامه‌های مداومی را در معماری باروک و خارج از سایت خود ارائه داده است، از جمله نمایش‌های انفرادی، سفارش‌های ویژه و همچنین نمایشگاه‌های گروهی با حضور هنرمندان مهم ایتالیایی و بین‌المللی معاصر قرن ۲۰ و ۲۱، مانند: کارلا آکاردی، فرانتس آکریسل، فرانسیس کارل، کارل آندره (مجسمه‌ساز), کارل اپل استفانو آرینتی، اد اتکینز، یوری آنکارانی، جیووانی آنسلمو، فرانسیس بیکن، برند و هیلا بچر، ونسا بیکرافت، آنا بوگیگویان، کندیس بریتز، سوفی کال، پیر پائولو کالزولاری، جانت کاردیف، کاتزیو، کومبوئوری آنتون کوربین، انزو کوچی، مرس کانینگهام، روبرتو کوگی، توماس دیماند، ریموند دیپاردون یان دیبتس، پاتریزیو دی ماسیمو، مارلن دوماس، اولافور الیسون، مکس ارنست، برونا اسپوزیتو، لوسیانو فابرو، لارا فاوارتو، ترسیتا فرناندز، لوسیو فونتانا، یانگ فودونگ، آنا گاسکل، فرانک او. گیلبرت و جورج، نان گلدین، دان گراهام، آندریاس گورسکی، کیت هرینگ، مونا هاتوم، سوزان هیلر، رونی هورن، پیر هویگه، آن ایمهوف، آراتا ایزوزاکی، فرانچسکو جودیس، جوآن جوناس، آن کیربرجگر، ویلیام کیپنز، کاوارا کیربیگر، ویلیام کیپس کلاین، جوزف کوسوث، جانیس کونلیس، جیمز لی بایارز، نالینی مالانی پیرو مانزونی، جان مک‌کراکن، آنا مندیتا، برتراند لاویر، رناتو لئوتا، ریچارد لانگ، ماریو مرز، خوان میرو، کارلو مولینو، بروس نائومان، شیرین نشاط، مکس نوهاوس، پدرو نِوِس مارکز، هلموت اولدینلو، کلائولیو فیلیپ پارنو، جوزپه پنونه، الیزابت پیتون، پائولا پیوی، آرنولف راینر، مایکل راکوویتز، رابین رود، جیمز ریچاردز، توماس راف، آنری سالا، دوریس سالسدو، دیوید سال، توماس شوته، مارینلا شائولیر، هاننا اسپوناتوره، سناتوره، هان‌لا شائوکی، سناتوره، هاننا، سناتوره اشتاین باخ، هیتو اشتایرل، کیچی تاهارا، الساندرا تسی، آرماندو تستا، ولفگانگ تیلمانز، گرازیا تودری، کوزژ ون بروگن، پالوما وارگا وایس، امیلیو ودووا، یان ورکروس، فرانچسکو وزولی، اندی وارهول، لارنس واینر، آندرو وکوآ، جوئل پیتر ویتکین، و گیل، از جمله دیگران. مجموعه دائمی مجموعه دائمی، لحظات حیاتی در توسعه هنر معاصر در ایتالیا و خارج از کشور، از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا به امروز را مستند می‌کند. این مجموعه در قلب فعالیت‌های موزه قرار دارد و شامل چیدمان‌های دائمی بزرگی است که به‌طور ویژه برای اتاق‌های اقامتگاه سلطنتی تاریخی تولید شده‌اند. این مجموعه شامل برخی از مهم‌ترین آثار آرته پوورا از هنرمندانی مانند جیووانی آنسلمو، آلیگیریو بوئتی، ماریو مرتز، ماریسا مرتز، میکل‌آنژ پیستولتو؛ قطعات برجسته از هنرمندان معاصر ایتالیایی مانند مائوریتزیو کاتلان؛ و همچنین آثار مهمی از فراآوانگارد، هنر خاکی و آثار هنری است که منعکس کننده آخرین بیان‌های بین‌المللی معاصر هستند. در سال ۲۰۲۱، جوزپه پنونه، مجسمه‌ساز آرته پوورا، بیش از ۲۰۰ اثر روی کاغذ - از جمله یادداشت‌های امضا شده، بازتاب‌های دست‌نویس، طرح‌های اولیه، رندرهای معماری و عکس‌هایی که به قطعات اصلی مرتبط بودند - و همچنین نسخه‌ای از باز کردن پوست شما - پنجره ("برای گشودن پوست خود - پنجره"، ۱۹۷۰–۲۰۱۹) که در ابتدا در فریدریسیانوم در کاسل در سال ۱۹۷۲ ارائه شده بود را به قلعه ریوولی اهدا کرد. مجموعه چروتی در سال ۲۰۱۷، قلعه ریوولی از خرید مجموعه هنری چروتی خبر داد که تخمین زده می‌شود ارزش آن ۵۷۰ میلیون دلار باشد. در میان آثار جمع‌آوری‌شده توسط فدریکو چروتی، نقاشی‌هایی از فرانسیس بیکن، جورجو د کیریکو، رنه ماگریت، آمدئو مودیلیانی، پابلو پیکاسو، پیر آگوست رنوار، واسیلی کاندینسکی و اندی وارهول به چشم می‌خورد. علاوه بر این، ویلا چروتی به لطف عنصر «سبز» خود، نقش مهمی در مجموعه قلعه ریوولی ایفا می‌کند. در مورد خود قلعه، تنها بخش کوچکی از باغ باستانی موجود، یعنی نیمفئوم، هنوز پابرجاست. این یک غار مصنوعی است که در اواخر قرن شانزدهم در دامنه تپه ساخته شده است، با آجر پوشیده شده، توسط یک مخزن آب زیرزمینی تأمین می‌شود و با پوشش گیاهی خودجوش پوشیده شده است. این مکان امروزه از طریق یک مرمت دقیق، برای بازدیدکنندگانی که با بازی‌های آبی و موسیقی سرگرم می‌شوند، باز است. علاوه بر این منطقه سبز کوچک، ویلا چروتی با باغ عجیب و غریب و نسبتاً قابل توجه خود، در این مکان مداخله می‌کند. در واقع، این مکان مکانی برای مراقبه رهبانی، یک منطقه کشاورزی با یک مرغداری و یک باغ سبزیجات، یک منطقه بازی با یک سالن بولینگ، منظره‌ای پانوراما از کوه‌های آلپ و جنگل را ارائه می‌دهد. صمیمی‌ترین مکان کل ملک را می‌توان در جنگل یافت و شامل یک گورستان سگ است که چروتی قبلاً حیوانات خانگی خود را در آن دفن می‌کرد. نیمفئوم به همراه باغ ویلا چروتی، فضایی سبز به قلعه ریوولی می‌بخشند. این بدان معناست که نیمفئوم و باغ به عنوان یک فضای سبز یا منطقه‌ای عمل می‌کنند که به محیط کلی قلعه ریوولی کمک می‌کند. کتابخانه کتابخانه قلعه ریوولی از سال ۱۹۹۹ برای عموم مردم باز بوده و در هنر و نظریه قرن بیستم و بیست و یکم، با تمرکز بر هنرمندانی که در مجموعه‌های موزه حضور دارند، تخصص دارد. این کتابخانه شامل حدود ۴۴۰۰۰ کتاب و نشریه است که به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند: هنر معاصر، عکاسی، معماری، طراحی و تبلیغات از سال ۱۹۶۰ تا به امروز. همچنین دارای یک کتابخانه ویدیویی قابل دسترسی با بیش از ۹۰۰ ویدیو است. از سال ۲۰۰۹، کتابخانه قلعه ریوولی بخشی ازهماهنگی کتابخانه‌های تخصصی و ویژه تورین، یک شبکه محلی از کتابخانه‌های تخصصی، بوده است. مدیران و هیئت مدیره رؤسا جووانی فررو (۱۹۸۴–۱۹۸۷) آنتونیو ماریا ماروکو (۱۹۸۷–۱۹۸۸) مارکو ریوتی (۱۹۸۸–۱۹۹۴) کلارا پالماس (۱۹۹۴–۱۹۹۹) سزار آنیبالدی (۱۹۹۹–۲۰۰۹) جیووانی مینولی (۲۰۰۹–۲۰۱۵) دانیلا فورمنتو (۲۰۱۵–۲۰۱۷) آلبرتو تازتی (۲۰۱۷–۲۰۱۹) فیورنزو آلفیری (۲۰۱۹–۲۰۲۰) فرانچسکا لاوازا (۲۰۲۱–اکنون) مدیران رودی فوکس و یوهانس گچنانگ (۱۹۸۴–۱۹۹۱) آیدا جیانلی (۱۹۹۱–۲۰۰۸) کارولین کریستوف-باکارگیف (۲۰۰۹) آندره‌آ بلینی و بئاتریس مرز (۲۰۱۰–۲۰۱۴) کارولین کریستوف-باکارگیف (۲۰۱۵–۲۰۲۴) فرانچسکو ماناکوردا (از ۲۰۲۴) هیئت مدیره فعلی جانلوکا فررو (نایب رئیس و عضو) ماریا سابرینا فیچرا (عضو) مارکو چیریوتی (دبیر هیئت مدیره) الساندرو سیان (دبیر هیئت مدیره) الویرا پوتزو (هیئت حسابرسان) لورا اسکیاوونه (هیئت حسابرسان) لوئیجی اسکالیس (جانشین هیئت حسابرسان) کمیته مشورتی فعلی لارا فاوارتو پیتر گالیسون جوآن جوناس ویلیام کنتریج چوس مارتینز جوزپه پنونه فرهنگ عامه این کاخ محل وقوع نمایش شاه ویکتور و شاه چارلز اثر رابرت براونینگ است. منابع پیوند به بیرون وب‌سایت رسمی (به انگلیسی و ایتالیایی)