جزایر بورومین

جزایر بورومین (انگلیسی: Borromean Islands، ایتالیایی: Isole Borromee) گروهی از سه جزیره کوچک و دو جزیره خرد در بخش ایتالیایی دریاچه ماجیوره هستند که در بازوی غربی دریاچه، بین وربنیا در شمال و استرسا در جنوب واقع شده‌اند. این جزایر با مساحتی بالغ بر ۵۰ جریب فرنگی (۲۰ هکتار)، به دلیل چشم‌انداز زیبای خود، از جاذبه‌های گردشگری محلی اصلی به شمار می‌روند. نام آنها از خانواده بورومئو گرفته شده است که در اوایل قرن شانزدهم شروع به تصاحب آنها (ایزولا مادره) کردند و هنوز هم مالک اکثر آنها (ایزولا مادره، بلا، سن جیووانی) هستند. ایزولا بلا، که به نام ایزابلا، کنتس بورومئو نامگذاری شده است، در اصل یک صخره عمدتاً بایر بود. پس از اولین بهسازی‌ها و ساختمان‌ها که توسط کنت کارلو سوم بین سال‌های ۱۶۲۹ تا ۱۶۵۲ افتتاح شد، پسرش ویتالیانو ششم یک کاخ تابستانی جذاب ساخت و مقادیر زیادی خاک برای ساخت سیستمی از ده تراس برای باغ آورد. این ساختمان ناتمام، نقاشی‌هایی از هنرمندان لومباردی و ملیله‌های فلاندری را به نمایش می‌گذارد. ایزولا مادره، بزرگترین کاخ از این سه کاخ، به خاطر باغ‌هایش نیز مشهور است که از حدود سال ۱۸۲۳ به سبک انگلیسی نگهداری می‌شوند. کاخ آن، اگرچه خالی از سکنه است، اما به طرز باشکوهی با شاهکارها و نقاشی‌های ایتالیایی قرن‌های ۱۶ تا ۱۹ میلادی مبله شده است. ایزولا دی پسکاتوری یا ایزولا سوپریوره اکنون تنها جزیره مسکونی در مجمع‌الجزایر است. این جزیره دارای یک دهکده ماهیگیری است که در سال ۱۹۷۱ جمعیتی بالغ بر ۲۰۸ نفر داشت. ایزولینو دی سن جیووانی در نزدیکی پالانزا (که امروزه بخشی از وربنیا است) در شمال واقع شده است. صخره کوچک و خالی از سکنه «مالگرا» با مساحت تنها ۲۰۰ متر مربع، بین ایزولا بلا و ایزولا دی پسکاتوری قرار دارد و دارای پوشش گیاهی بوته‌ای و یک ساحل کوچک است. [۱] بایگانی‌شده در ۲۱ مارس ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine جستارهای وابسته فدریکو برمئو منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Borromean Islands». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون