ویلا چیمبرونه

ویلا چیمبرونه (به ایتالیایی: Villa Cimbrone) یک ویلای تاریخی در راوِلو، واقع در ساحل آمالفی در جنوب ایتالیا است. این بنا که قدمت آن دست‌کم به سدهٔ یازدهم میلادی می‌رسد، به‌دلیل بلودرهٔ دیدنی خود، یعنی تِراسای دل‌اینفینیتو (تراس بی‌نهایت) شهرت دارد. این ویلا در اوایل سدهٔ بیستم، توسط ارنست ویلیام بکت (که بعدها با عنوان لرد گریمثورپ شناخته شد) دستخوش دگرگونی‌ها و گسترش‌های فراوان شد. بنای کنونی شامل بسیاری از عناصر معماری بازیابی‌شده از بخش‌های مختلف ایتالیا و مناطق دیگر است و بخش اندکی از ساختار اصلی آن هنوز قابل مشاهده است. باغ‌های ویلا نیز در همان زمان توسط بکت بازسازی شدند. این ویلا امروزه به‌صورت یک هتل اداره می‌شود و باغ‌های آن برای بازدید عموم گشوده است. تاریخچه ویلا چیمبرونه بر فراز برآمدگی سنگی‌ای قرار دارد که با نام «چیمبرونیوم» شناخته می‌شود و نام ویلا نیز از همین ویژگی جغرافیایی گرفته شده است. نخستین اشاره‌ها به این ویلا به سدهٔ یازدهم میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که ویلا در مالکیت خاندان اشرافی آکونجوجوکو بود. این ملک بعدها به خانوادهٔ ثروتمند و بانفوذ فوسکو منتقل شد؛ خانواده‌ای که در سال ۱۲۹۱ میلادی به‌عنوان مالکان کلیسای محلی سانت‌آنجلو د چیمبرونه نیز ثبت شده‌اند. پس از مدتی، ویلا بخشی از صومعهٔ نزدیک به آن، سانتا کیارا، شد. در همین دوره بود که نشان پاپی کاردینال دلا رووره بر فراز دروازهٔ ورودی قدیمی ویلا نصب گردید. از سدهٔ هفدهم میلادی به بعد، تاریخچهٔ ویلا مبهم است؛ اما در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم، این ملک به خانوادهٔ امیچی از آترانی منتقل شد. در همین زمان بود که تاریخ‌نگار فردیناند گرگوروفیوس از ویلا دیدار کرد و در کتاب خود سیکیلیانا: گردش‌ها در ناپل و سیسیل (۱۸۶۱) آن را چنین توصیف کرد: «بی‌همتا … جایی که زیباترین گل‌هایی که می‌توان تصور کرد شکوفا شده بودند، برخاسته از انبوهی از گیاهان جنوبی … بازطراحی‌شده و غنی‌شده با بی‌شمار ویژگی‌های تزئینی … معابد کوچک، پاویلیون‌ها و تندیس‌های برنزی و سنگی.» او دربارهٔ بلودرهٔ ویلا که با نام تراسا دل‌اینفینیتو شناخته می‌شود، چنین می‌نویسد: «هنگام تأمل در میان باغ‌های آرمیدا، در میان گل‌های رز و ادریس‌ها، روبه‌روی آن دریای جادویی که رنگ آبی آسمان شفاف را بازمی‌تاباند، آرزوی پرواز در دل برمی‌خیزد … درست در لبهٔ پرتگاه، تراسی قرار داشت با چشم‌اندازی افسونگر؛ تراسی که با تندیس‌های مرمرین هولناک احاطه شده بود که با این حال، از دور جلوه‌ای دل‌انگیز پیدا می‌کردند.» دگرگونی‌های سدهٔ بیستم ارنست بکت در جریان سفرهایش به ایتالیا از ویلا دیدن کرده و شیفتهٔ آن شده بود. او در سال ۱۹۰۴ این ملک را از خانوادهٔ امیچی خرید و برای مرمت و گسترش ویلا و باغ‌ها، از نیکولا مانسی خیاط آرایشگر بنای اهل راولو که بکت در انگلستان با او آشنا شده بود، یاری گرفت. او برنامه‌ای بلندپروازانه برای ساخت‌وساز آغاز کرد که شامل ایجاد باروها، تراس‌ها و یک رواق بود؛ عناصری که در ترکیبی از سبک‌های معماری گوتیک تقلیدی، مورش، و ونیزی طراحی شدند. باغ‌ها نیز که در امتداد صخره گسترش یافته‌اند، به همان ترتیب بازطراحی شدند. گفته می‌شود بکت پدر وایولت ترفیوسیس بوده است؛ و همین ارتباط موجب شد که ویتا سکویل-وست و هارولد نیکلسون نیز از ویلا دیدار کنند. روایت شده است که ویتا دربارهٔ باغ به بکت توصیه‌هایی ارائه کرده، هرچند پروژه‌های باغبانی مشهور خودش در «لانگ بارن» هنوز چند سالی با آن زمان فاصله داشتند. بکت در سال ۱۹۱۷ در لندن درگذشت و پیکرش به ویلا چیمبرونه منتقل شد تا در پای معبد باکخوس در باغ‌ها به خاک سپرده شود. بر پیشانی‌وارهٔ آن مجموعه، ابیاتی مناسب از کاتولوس حک شده است: «آه! چه چیزی خجسته‌تر از آن‌که ذهن، از بند اندوه رها شود و بار خویش بنهد و ما، فرسوده از رنج سفر، به خانهٔ خود بازگردیم و بر بستری که مدت‌ها آرزویش را داشتیم بیاساییم؟» پس از مرگ بکت، ویلا به پسر او منتقل شد. لوئیسی بکت، دختر بکت نیز در ویلا زندگی می‌کرد. او باغبانی مشتاق و پرورش‌دهندهٔ گونه‌های مختلف گل رز بود و در دههٔ ۱۹۳۰، رز مشهور «رز راولو» را نیز پرورش داد. در دوران مالکیت خانوادهٔ بکت، بسیاری از بازدیدکنندگان مشهور از ویلا دیدن کردند. این ویلا محلی محبوب برای اعضای گروه بلومزبری بود، از جمله ویرجینیا وولف، لئونارد وولف، ادوارد مورگان فورستر، جان مینارد کینز و لیتن استرچی. از دیگر بازدیدکنندگان می‌توان به دیوید هربرت لارنس، ادوارد جیمز، دیانا موسلی، هنری مور، توماس استرنز الیوت، ژان پیاژه، وینستون چرچیل و دوک و دوشس کنت اشاره کرد. بازیگر مشهور گرتا گاربو و شریک وقتش، لئوپولد استوکوفسکی، چندین بار در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ در ویلا اقامت داشتند؛ یک بازدید در سال ۱۹۳۸ بر روی یک لوح یادبود شده است. این ویلا در فیلم «شیطان را بران» ساختهٔ جان هیستون در سال ۱۹۵۳ به نمایش درآمد، به‌ویژه در یک صحنهٔ طولانی که هامفری بوگارت و جنیفر جونز در تراسا دل‌اینفینیتو با یکدیگر عاشقانه تعامل می‌کنند. امروزه ویلا در دههٔ ۱۹۷۰ به خانوادهٔ ویلیومیه فروخته شد، که در ابتدا از آن به‌عنوان خانهٔ خصوصی خانواده استفاده می‌کردند و در سال‌های اخیر به‌عنوان هتل مورد بهره‌برداری قرار گرفته است. در سال ۱۹۷۶، گور ویدال، نویسندهٔ آمریکایی که از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۴ در لا روندینایا (خانه‌ای نزدیک که توسط لوسی بکت ساخته شده بود) زندگی می‌کرد، دربارهٔ ویلا چیمبرونه نوشت: «بیست و پنج سال پیش، یک مجلهٔ آمریکایی از من پرسید زیباترین مکانی که تاکنون در سفرهایم دیده‌ام کجا بوده است و من گفتم: چشم‌انداز از بلودرهٔ ویلا چیمبرونه در یک روز روشن زمستانی، وقتی که آسمان و دریا هر دو به‌قدری آبی و زنده بودند که نمی‌شد آن‌ها را از یکدیگر تشخیص داد.» ویلا همچنین به‌طور کوتاه در فیلم «تنت» ساختهٔ کریستوفر نولان در سال ۲۰۲۰ به تصویر کشیده شد. منابع