Սանտո Ստեֆանո Մաջորե բազիլիկ

Սան Ստեֆանո Մաջորե բազիլիկ (իտալ.՝ Basilica Santo Stefano Maggiore), կաթոլիկական տաճար Իտալիայի Միլան քաղաքում։ Ստեղծվել է V (հինգերորդ) դարում։ Սկզբում կենտրոնացված է եղել որպես Սուրբ Զաքարիա և Ստեֆան, ավելի ուշ՝ Սուրբ Ստեփանոս։ Իր ողջ պատմության ընթացքում եկեղեցին ենթարկվել է մի շարք վերանորոգումների, ընդարձակումների և վերականգնումների։ Եկեղեցին կրում է Սանտո Ստեֆանո Ին Բռոլոյի (իտալերեն՝ Santo Stefano in Brolo, մարզի տարածքում պատմական անվանումն է) կամ Վառոտա Սուրբ Ստեֆանի անվանումը (իտալերեն՝ Santo Stefano alla Porta). եկեղեցին այժմ այլևս չկա։ Պատմություն և նկարագրություն Առաջին եկեղեցին կառուցվել է մոտ 417 թվականին՝ Միլանի ապագա եպիսկոպոս Մարտինիանուսի կողմից։ 1070 թվականին շենքն ավերվեց կրակի պատճառով, ապա՝ 1075 թվականին, վերակառուցվեց հռոմեական ոճով։ 1476 թվականի դեկտեմբերի 26-ին բազիլիկն դառնում է Միլանի դուքս Գալեացցո Մառիա Սֆոռցի սպանության վայրը, ով եկել էր սուրբ եկեղեցու ընթերցողի տոնակատարությանը։ 1571 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Սանտո Ստեֆանոյում մկրտվեց ապագա նկարիչ Միքելանջելո Մերիզին, ով ավելի հայտնի էր Կարավաջո անունով։ Այս փաստը հաստատվեց 2007 թվականին, երբ հայտնաբերվեց նկարչի մկրտության վկայականը։ 1594 թվականից սկսած բազիլիկն ենթարկվել է մի շարք շինարարական միջամտությունների, ինչպիսիք են՝ ապսիդյան զոհասեղանների ընդլայնում (սկիզբը՝ XVII( տասնյոթերորդ) դար) անվակունդերի երկարացում և ճակատի վերականգնում ( XVII դարի կեսերին) 1642 թվականի ոչնչացումից հետո զանգակատան վերականգնումը Լուգանոյից ճարտարապետ Ջիռոլամո Կուադրիոյի կողմից (XVII դարի վերջում) ավանդատան շինարարություն ( XVIII (տասնութերորդ) դարի սկզբին) որոշ մատուռների արդիականացում ( XIX (տասնիններորդ) դարի սկզբին) Բազիլիկում պահպանել են Սուրբ Մարտինիանուսի, Աուանուսի և Մանսուետուսայի, ինչպես Միլանի եպիսկոպոսի մարմինները, որոնք 1988 թվականին տեղափոխվել են Միլանի Մայր Տաճար։ Սուրբ Կառլե Բոռոմեոն բերեց այստեղ նաև Սուրբ Լեոյի, Արզարիուսի, Մարինուսի, Մամանտայի և Ագապետուսի մարմինները։ Ցուցասրահ Ծանոթագրություններ