کلیسای جامع تورچلو

کلیسای سانتا ماریا آسونتا (به ایتالیایی: Basilica di Santa Maria Assunta) (به انگلیسی: Church of Santa Maria Assunta) یک کلیسای بازیلیکا در جزیره تورچلو، ونیز، در شمال ایتالیا است. این کلیسا نمونه‌ای قابل توجه از معماری اواخر پالئومسیحی، یکی از باستانی‌ترین بناهای مذهبی در ونتو و حاوی قدیمی‌ترین موزاییک‌ها در منطقه ونیز است. این کلیسا قبلاً کلیسای جامع اسقف‌نشین کاتولیک رومی تورچلو بوده است. تاریخچه بر اساس یک کتیبه باستانی، این کلیسا توسط اسقف اعظم ایزاک راونا در سال ۶۳۹ میلادی، زمانی که تورچلو هنوز رقیب شهرک جوان مجاور در ونیز بود، تأسیس شد. اعتقاد بر این است که کلیسای اصلی دارای یک شبستان با یک راهرو در هر طرف و یک محراب واحد در دیوار شرقی کلیسای جامع بوده است. تشخیص اینکه کلیسای اصلی چگونه بوده دشوار است زیرا بخش بسیار کمی از آن از بازسازی‌های بعدی جان سالم به در برده است. بخش زیادی از نقشه کلیسای اصلی باقی مانده است زیرا شکل فعلی آن بسیار شبیه به نسخه اصلی است، اما تنها بخش‌های فیزیکی که باقی مانده‌اند، دیوار محراب مرکزی و بخشی از تعمیدگاه هستند که به عنوان بخشی از نمای کلیسای فعلی باقی مانده است. نخسین مورد از دو بازسازی بزرگ در سال ۸۶۴ میلادی به سرپرستی اسقف آدئوداتوس دوم انجام شد. در این بازسازی، محراب‌های دو راهرویی که امروزه دیده می‌شوند، ساخته شدند. همچنین، سینترونونی (synthronon) که محراب مرکزی را پر می‌کند، ایجاد شد و سردابه در زیر آن قرار گرفت. پس از این بازسازی، کلیسای جامع بیشتر از کلیسای اصلی به کلیسای جامع فعلی شباهت داشت، اما تا پس از دومین و واپسین بازسازی بزرگ، کلیسای جامع شباهت زیادی به طراحی فعلی خود پیدا نکرد. آخرین بازسازی در سال ۱۰۰۸ میلادی و تحت نظر اسقف اتو اورسئولو، که پدرش پیترو اورسئولو دوم در آن زمان دوک ونیز بود، انجام شد. با این بازسازی، اورسئولو شبستان را ارتقا داد، پنجره‌هایی به دیوار غربی اضافه کرد و طاقی را ایجاد کرد که در امتداد شبستان در دو طرف امتداد دارد و آن را از راهروها جدا می‌کند و به پشتیبانی از فضای باز کمک می‌کند. معماری نمای بیرونی کلیسا دارای یک ایوان (narthex) است که زمانی به تعمیدگاه قرن هفتمی متصل بوده و تنها آثاری از آن باقی مانده است. در کنار آن، محراب قرار دارد که به قدیس فوسکا تقدیم شده است. برج ناقوس مربوط به قرن یازدهم است. کاخ اسقف نیز در ابتدا به این بنا ضمیمه شده بود. این نما دارای ۱۲ نیم ستون است که در بالا با طاق‌هایی به هم متصل شده‌اند. ایوان (قرن یازدهم) در قرن سیزدهم توسعه یافته است. در وسط، سردر مرمری (سال ۱۰۰۰) قرار دارد. برجسته‌ترین ویژگی‌های بیرونی، تزئینات نما و رواق جلویی است که در قرن چهاردهم توسعه یافته‌اند. فضای داخلی، با یک شبستان و دو راهرو، دارای سنگفرش مرمری، تخت اسقف‌های آلتینو و مقبره سنت هلیودوروس، اولین اسقف آلتینو است. نمای روبرو دارای موزاییکی از داوری جهانی است. همچنین یک موزاییک که تصویر مریم مقدس را به همراه کودکش (از نوع هودگتریا) در محراب میانی (قرن یازدهم) نشان می‌دهد، قابل توجه است. موزاییک‌ها مهم‌ترین عنصر هنری کلیسای جامع، موزاییک‌ها هستند که قدیمی‌ترین موزاییک‌های باقی‌مانده در همسایگی ونیز محسوب می‌شوند. محراب اصلی دارای یک موزاییک قرن یازدهمی از مجسمه زیبای هودگتریا باکره ایستاده است که در پس‌زمینه‌ای طلایی عظیم، بالای فهرستی از قدیسان ایستاده، جدا شده است. به نظر می‌رسد این موزاییک‌ها در اصل مربوط به اواخر قرن یازدهم و توسط تیمی از موزاییک‌کاران بیزانسی باشند، اما پیکره اصلی یک قرن بعد پس از زلزله بازسازی شد، در حالی که قدیسان از دوره اول کار باقی مانده‌اند. دیوار غربی (بالای در) در این مرحله دوم ساخته شد: از بالا شامل یک صلیب در شیروانی، سپس یک نمایش بزرگ از نزول به جهنم با یک پیکره بزرگ مسیح، بالای یک داوری نهایی است که چهار ردیف پایین‌تر را اشغال می‌کند. جمجمه سنت سیسیلیا نیز به عنوان یک یادگار در اینجا نگهداری می‌شود. تصاویر مطالب مرتبط تاریخچه گنبدهای عربی و اروپای غربی قرون وسطی پانویس منابع