جزیره گایولا

جزیره گایولا یکی از جزایر کوچک ناپل، خارج از محله مسکونی پوسیلیپو، در کلان‌شهر ناپل و منطقه کامپانیا، در جنوب غربی ایتالیا است. این جزیره در پارک «گایولا غرق شده» واقع شده است. جغرافیا این شهر در خلیج ناپل و بخشی از مجمع‌الجزایر آتشفشانی کامپانیا در دریای تیرنی واقع شده است. این جزیره در مرکز پارکو سامرسو دی گایولا یا «پارک زیر آب گایولا»، یک منطقه حفاظت‌شده دریایی، قرار دارد. تاریخچه این جزیره نام خود را از حفره‌هایی که در ساحل پوسیلیپو پراکنده‌اند، گرفته است. کلمه لاتین caveola. (به معنای "غار کوچک") از گویش منطقه عبور کرد و به کاویولا تبدیل شد. در ابتدا، این جزیره کوچک با نام اوپلئا، محافظ ناوبری امن، شناخته می‌شد و محل یک معبد کوچک بود. این جزیره بسیار نزدیک به ساحل است و با چند شنا می‌توان به آن رسید. فرض بر این است که در ابتدا چیزی بیش از امتداد دماغه روبرو نبوده و تنها بعدها به دستور لوکولوس به‌طور مصنوعی از آن جدا شده است. در قرن هفدهم، این جزیره عملاً مملو از کارخانه‌های رومی بود، در حالی که دو قرن بعد، این جزیره به عنوان یک توپخانه در دفاع از خلیج ناپل عمل می‌کرد. در آغاز قرن نوزدهم، این جزیره محل سکونت زاهدی زاهد به نام «جادوگر» بود که به لطف صدقات ماهیگیران زندگی می‌کرد. کمی بعد، این جزیره شاهد ساخت ویلایی بود که امروزه در آن قرار دارد و متعلق به مهندس دریانوردی، نلسون فولی، برادر همسر سر آرتور کانن دویل بود. فولی همچنین مالک ویلا بچی در سرزمین اصلی روبروی ایزولا دی گایولا بود. از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۳، مالک ویلا بچی، نورمن داگلاس، نویسنده کتاب «سرزمین آژیر» بود، اما او آن را دوباره به فولی فروخت. دومی یک صندلی کابلی تک نفره ساخت که جزیره را به سرزمین اصلی متصل می‌کرد. قرن بیستم افسانه‌های ناپل، گایولا را «جزیره‌ای نفرین‌شده» می‌دانند که با زیبایی‌اش «سرنوشتی بی‌قرار» یعنی «نفرین گایولا» را پنهان می‌کند. این شهرت از بدشانسی‌های مکرر و مرگ‌های زودرس در خانواده‌های مالکان قرن بیستمی آن نشأت گرفته است. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۲۰، این جزیره متعلق به هانس براون سوئیسی بود که جسدش در حالی که در فرشی پیچیده شده بود، پیدا شد. کمی بعد، همسرش در دریا غرق شد. مالک بعدی، اتو گرونبک آلمانی بود که در اثر حمله قلبی در حالی که در ویلای این جزیره اقامت داشت، درگذشت. مالک بعدی، موریس-ایو ساندوز، وارث کارخانه داروسازی ساندوز، در یک بیمارستان روانی در سوئیس خودکشی کرد. این جزیره از آن زمان تاکنون متعلق به جیانی آنیلی، مالک تورینی فیات اتومبیلز، که شاهد مرگ بسیاری از بستگانش بود، و جی. پاول گتی، که از دور شاهد خودکشی پسر بزرگش، مرگ پسر کوچکش و ربوده شدن نوه‌اش قبل از مرگش بود، نیز بوده است. آخرین مالک خصوصی این جزیره، جیانپاسکاله گراپونه بود که زندانی شد. روزنامه‌ها در سال ۲۰۰۹، پس از قتل فرانکو آمبروسیو و همسرش جیووانا ساکو، که صاحب ویلایی در روبروی جزیره بودند، دوباره دربارهٔ «نفرین گایولا» صحبت کردند. روزگار کنونی این جزیره اکنون متعلق به دولت منطقه کامپانیا و یک منطقه حفاظت‌شده در داخل آن است. این جزیره شامل منطقه حفاظت‌شده دریایی پارکو سامرسو دی گایولا (پارک زیرآبی گایولا) در خلیج ناپل است. دولت منطقه‌ای مدیریت آن را به نظارت باستان‌شناسی واگذار کرد. این مرجع دولتی با همکاری سازمان مردم‌نهاد مرکز مطالعات میان‌رشته‌ای گایولا یک مرکز مطالعاتی تأسیس کرد. منابع کتابشناسی Sergio Zazzera Le isole di Napoli, Roma 1997