قلعه دل‌اوو

قلعه دل‌اوو به معنای «قلعهٔ تخم‌مرغ» دژی ساحلی در شهر ناپل ایتالیا است که درخلیج ناپل، بر روی جزیرهٔ پیشین مگاریده ــ که اکنون به شبه‌جزیره‌ای متصل به خشکی تبدیل شده ــ قرار دارد. نام این قلعه برگرفته از افسانه‌ای مربوط به شاعر جمهوری روم، ویرژیل است که در قرون وسطی به‌عنوان جادوگری بزرگ و پیشگوی آینده شهرت داشت. بر اساس این افسانه، ویرژیل تخم‌مرغی جادویی را در پیِ بنای قلعه قرار داد تا استحکامات آن را پایدار سازد. گفته می‌شود که این تخم‌مرغ همراه با استخوان‌های ویرژیل در آنجا باقی مانده و اگر روزی شکسته شود، قلعه فرو خواهد ریخت و مجموعه‌ای از رویدادهای فاجعه‌بار برای ناپل رخ خواهد داد. این قلعه میان ناحیه‌های سان فردیناندو و کاییا قرار گرفته و رو به‌روی مرجلینا در آن سوی دریا واقع شده است. تاریخ در دوران روم قلعه دل اوو قدیمی‌ترین قلعه ناپل است. جزیره مگارید جایی بود که استعمارگران یونانی مگنا گراسیا از کومای، هسته اولیه شهر را در قرن ششم پیش از میلاد در آن بنا نهادند. موقعیت مکانی آن، منظره‌ای عالی از ساحل ناپل و مناطق اطراف آن ارائه می‌دهد. در قرن اول قبل از میلاد، پاتریسیون رومی، لوسیوس لیسینیوس لوکولوس، بخشی از ویلای باشکوه را که بعدها کاستلوم لوکولانوم نامیده شد، در این مکان ساخت. تاریخ از فتوحات نورمن‌ها تا ناپلئون بقایای سازه‌های دوران روم و استحکامات بعدی در قرن نهم توسط ساکنان محلی تخریب شد تا از استفاده آنها توسط مهاجمان ساراسن جلوگیری شود. اولین قلعه در این مکان توسط نورمن‌ها در قرن دوازدهم ساخته شد. راجر نورمن، که ناپل را در سال ۱۱۴۰ فتح کرد، قلعه دل اوو را مقر خود قرار داد. اهمیت قلعه دل اوو زمانی رو به زوال گذاشت که پادشاه چارلز اول آنژو (حکومت: ۱۲۶۶–۱۲۸۵) قلعه جدیدی به نام قلعه نوو ساخت و دربار خود را به آنجا منتقل کرد. قلعه دل اوو به محل اتاق سلطنتی و خزانه‌داری ایالت تبدیل شد. همچنین به عنوان زندان نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۱۱۹۱، ملکه کنستانس از امپراتوری مقدس روم، دختر راجر، در جریان درگیری با برادرزاده‌اش تانکرد، پادشاه سیسیل برای تاج و تخت سیسیل، اسیر شد و متیو دآجلو، صدراعظم سیسیل، به تانکرد نامه نوشت و او را متقاعد کرد که او را در جزیره کاستل دل اوو حبس کند تا بهتر محافظت شود و از مردم دور بماند. او همچنین به نجیب‌زاده آلیگرنو کاتونه، مسئول دفاع از ناپل، نوشت و به او دستور داد که «به درستی از ملکه در «قلعه ناجی» (یعنی کاستل دل اوو) در دریا محافظت کند». با این حال، کنستانس سال بعد آزاد شد و سرانجام ملکه سیسیل شد. در سال ۱۲۶۸، پادشاه کنرادین قبل از محاکمه و اعدام در اینجا زندانی شد. همچنین فرزندان مانفرد، پادشاه سیسیل پس از شکست پدرشان در نبرد بنونتو از چارلز اول آنژو، در اینجا زندانی بودند. در سال ۱۳۸۱، ملکه جوآنا اول ناپل نیز پس از آنکه مجبور به تسلیم شدن به دشمنش چارلز دوراتزو، چارلز سوم آینده ناپل، قبل از ترورش شد، مدتی در آنجا زندانی بود. شکل فعلی قلعه به دوره سلطه آراگونی‌ها (قرن پانزدهم) در ناپل برمی‌گردد. با این حال، تعمیرات بعدی زمانی انجام شد که قلعه در طول جنگ‌های ایتالیا توسط توپخانه فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها بمباران شد. در جمهوری کوتاه‌مدت ناپل در سال ۱۷۹۹، وقوع درگیری‌ها بین مدافعان رژیم جدید و بخش‌های طرفدار بوربون از جمعیت منجر به استفاده از توپخانه قلعه شد. پس از یک دوره طولانی فرسودگی، استحکامات قلعه در پروژه نوسازی که از سال ۱۹۷۵ آغاز شد، به‌طور گسترده تعمیر شدند. در قرن نوزدهم، یک سکونتگاه کوچک ماهیگیران در مجاورت شرقی قلعه به نام بورگو مارینارو تأسیس شده بود که امروزه در اسکله و رستوران‌های آن شکل گرفته است. نقشه قلعه مستطیل شکل است و تقریباً ۲۰۰ در ۴۵ متر در عریض‌ترین حالت خود دارد و یک دژ بلند مشرف به گذرگاهی است که آن را به ساحل متصل می‌کند. این گذرگاه که کمی بیش از ۱۰۰ متر طول دارد، مکانی محبوب برای تازه عروس و دامادها است تا عکس‌های عروسی خود را بگیرند. ساختمان‌های قلعه امروزه به عنوان فضایی برای نمایشگاه‌ها و رویدادهای فرهنگی مرتبط استفاده می‌شوند. دماغه‌ای که در جنوب شرقی قلعه تا جلوی آن امتداد دارد، احتمالاً به عنوان اسکله مورد استفاده قرار می‌گرفته است که یک برج گرد بزرگ درست در نوک جنوبی قلعه از آن محافظت می‌کرده است. باستان‌شناسان زیر آب موفق به کشف سازه‌ای شده‌اند که گمان می‌رود یک بندر دو هزار و پانصد ساله باشد و به ریشه‌های نخستین سکونتگاه یونانی پالئوپولیس مرتبط است؛ این سکونتگاه پیش از شکل‌گیری شهر باستانی ناپولی، که امروزه ناپل نامیده می‌شود، وجود داشته است. این بندر در دریا و در کنار قلعه‌ای غرق شده قرار دارد و شامل چندین ساختار قابل توجه است: چهار تونل، یک خیابان به عرض تقریباً ده فوت که شیارهایی بر سطح آن دیده می‌شود و احتمالاً مسیر تردد گاری‌ها را نشان می‌دهد، و یک سنگر که به نظر می‌رسد به عنوان سازه‌ای دفاعی برای استقرار سربازان طراحی شده بود. این کشف مهم در مارس ۲۰۱۸ اعلام شد، و بخشی از پروژه‌ای بزرگ‌تر بود که با شناسایی بندر اصلی ناپولی در سپتامبر ۲۰۱۷ آغاز شده بود. یافته‌های جدید نه تنها به درک بهتر نحوهٔ سازماندهی و دفاع از سکونتگاه‌های باستانی کمک می‌کند، بلکه تصویر روشن‌تری از فعالیت‌های اقتصادی و ارتباطات دریایی نخستین ساکنان یونانی این منطقه ارائه می‌دهد. این بندر غرق‌شده، با تونل‌ها و خیابان‌های خود، نمونه‌ای منحصر به فرد از مهندسی و برنامه‌ریزی شهری دوران باستان به شمار می‌آید و اهمیت تاریخی ناپل و ریشه‌های یونانی آن را بیش از پیش آشکار می‌سازد. منابع پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Castel dell'Ovo (Naples) در ویکی‌انبار