قلعه ویسکونتی (پاویا)

قلعه ویسکونتی پاویا (ایتالیایی: Castello Visconteo di Pavia قلعه‌ای قرون وسطایی در پاویا، لمباردی، شمال ایتالیا است. این قلعه پس از سال ۱۳۶۰ میلادی، در عرض چند سال توسط گالئاتزو دوم ویسکونتی، فرمانروای میلان، ساخته شد و به عنوان اقامتگاه سلطنتی توسط او و پسرش جیان گالئاتزو، اولین دوک میلان، مورد استفاده قرار می‌گرفت. ابعاد وسیع آن، پترارک را که در پاییز ۱۳۶۵ از پاویا بازدید کرد، بر آن داشت تا آن را «کاخی عظیم در ارگ، سازه‌ای واقعاً قابل توجه و پرهزینه» بنامد. در مجاورت قلعه، ویسکونتی‌ها یک پارک وسیع با دیوارهای بلند ایجاد کردند که به یک صومعه کارتوزی که در سال ۱۳۹۶ توسط ویسکونتی‌ها تأسیس شد و در حدود ۷ کیلومتر (۴٫۳ مایل) قرار دارد، می‌رسید. به سمت شمال. در قرن شانزدهم، حمله توپخانه‌ای به پاویا، یک بال و دو برج قلعه را ویران کرد. نقاشی‌های دیواری که به‌طور کامل اتاق‌های قلعه را تزئین می‌کردند، امروزه تقریباً به‌طور کامل از بین رفته‌اند. این قلعه تا زمان انتقال کتابخانه ویسکونتی به پاریس در سال ۱۴۹۹، محل نگهداری آن بود امروزه، موزه‌های مدنی پاویا در آن قرار دارند. تاریخچه دوره ویسکونتی-اسفورزا (۱۳۶۰–۱۵۳۵) گالئاتسو دوم ویسکونتی و پسرش جیان گالئاتسو (سده چهاردهم میلادی) در سال ۱۳۵۹ میلادی، خاندان ویسکونتی میلان شهر پاویا را فتح کردند. این شهر به بخشی از قلمرو غربی ویسکونتی پیوست که تحت فرمانروایی گالئاتسو دوم ویسکونتی قرار داشت. اندیشهٔ ساخت یک قلعه از نقش تاریخی پاویا به‌عنوان پایتخت پادشاهی لمباردها و نیز از بلندپروازی‌های خاندان ویسکونتی برای گسترش سلطهٔ خود بر این سرزمین سرچشمه می‌گرفت. او محل قلعه را در بلندترین بخش شهر، در جهت میلان، برگزید. در آن‌جا یک ارگ بنا شد که به‌وسیلهٔ خندقی از دیگر قسمت‌های شهر جدا می‌گردید. قلعه بخش شرقی این دژ را دربر می‌گرفت.. این قلعه به عنوان یک کاخ مسکونی برای میزبانی از دربار حاکم، دفتر صدراعظم و خانواده حاکم در نظر گرفته شده بود. کارکردهای نظامی در ارگ بیرون قلعه متمرکز شده بود. ساخت و ساز در سال ۱۳۶۰ آغاز شد و در حدود پنج سال به پایان رسید. قلعه بر روی یک سطح مربع با اضلاع ۱۴۲ متری امتداد داشت. در داخل، چهار طرف دارای مجموعه‌ای از یازده اتاق مربعی شکل بودند که در دو طبقه قرار داشتند. هر اتاق از طریق یک پنجره تکی با دهانه‌های چندضلعی مشرف به خندق، نور دریافت می‌کرد. چهار برج مربعی شکل، به ارتفاع ۴۳ متر، در گوشه‌های قلعه بنا شده بودند. پنجره‌های چندضلعی در کف چهار برج باز می‌شدند. چهار ضلع بنا از داخل به حیاط مشرف بودند، یک رواق در طبقه همکف و یک ایوان سرپوشیده که از طریق پنجره‌های چهار نورگیر باز می‌شد، در طبقه اول. بارو، بال‌ها و برج‌ها را پوشانده بودند. معمار قلعه ناشناخته است. برخی جزئیات، مانند ماژول مربع داخلی و پنجره‌های چهار نورگیر، به‌طور آزمایشی معمار ونیزی، برناردو دا ونزیا، را شناسایی کرده‌اند، که با این وجود تنها پس از سال ۱۳۸۹ در پاویا فعال بوده است. پس از تکمیل قلعه، تحت حکومت جیان گالئاتزو، ایوان طبقه اول اصلاح شد تا قابل سکونت‌تر شود. در ضلع‌های شمال غربی و جنوب شرقی، پنجره‌های چهار نورگیر به ترتیب به پنجره‌های تک نورگیر و چند نورگیر کاهش یافتند. ویسکونتی‌ها تلاش زیادی کردند تا تمام اتاق‌های قلعه را با نقاشی‌های دیواری تزئین کنند. از آنجایی که نقاشان محلی کافی نبودند، گالئاتزو دوم و پسرش از گونزاگا، حاکمان منتووا، درخواست کردند که در چندین نوبت تمام نقاشان موجود در آنجا را به پاویا بفرستند. ضلع شمال شرقی میزبان آپارتمان‌های سلطنتی بود که از نظر تزئینات غنی‌ترین بودند. تالار بزرگ شکار سه ماژول مربعی را در طبقه اول اشغال کرده بود و برجسته‌ترین اتاق قلعه بود. این اتاق که رو به پارک ویسکونتی بود، کاملاً با صحنه‌های شکار نقاشی شده بود و توسط خانواده لرد به عنوان اتاق غذاخوری آنها استفاده می‌شد. اتاق آینه‌ها که اتاقی در طبقه همکف با طاق و دیوارهای پوشیده از شیشه‌های کوچک و تزیین‌شده‌ای بود که نور خورشید را منعکس می‌کردند، تأثیر زیادی بر بازدیدکنندگان داشت. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو ویسکونتی، عمویش برنابئو را برکنار کرد و تنها حاکم میلان و سرزمین‌های ویسکونتی شد. او همچنان در پاویا اقامت داشت. او لشکرکشی‌های نظامی مکرری را علیه قدرت‌های محلی اطراف از قلعه هدایت می‌کرد و پاویا را به پایتخت قلمرویی تبدیل کرد که دائماً در حال گسترش بود. برج غربی میزبان کتابخانه ویسکونتی بود، مجموعه‌ای عظیم از کتاب‌ها که توسط گالئاتزو دوم جمع‌آوری و توسط پسرش گسترش داده شده بود. پس از فتح پادووا توسط ویسکونتی، چندین کتاب متعلق به پترارک به این کتابخانه رسید. گفته می‌شود جفری چاوسر در سال ۱۳۷۸ از کتابخانه ویسکونتی بازدید کرده است از فیلیپو ماریا ویسکونتی تا لودوویکو ایل مورو (قرن پانزدهم) پس از مرگ جیان گالئاتزو در سال ۱۴۰۲، پاویا اهمیت خود را در برابر میلان به عنوان پایتخت قلمرو ویسکونتی از دست داد. با این وجود، ویسکونتی‌ها به تزئین قلعه ادامه دادند. پیزانلو در سال ۱۴۴۰ در میلان کار می‌کرد و فیلیپو ماریا ویسکونتی (پسر و جانشین جیان گالئاتزو) از او خواست تا نقاشی دیواری بزرگی را که بعداً در یکی از اتاق‌های قلعه وجود دارد، نقاشی کند. فرانچسکو سفورزا، دوک میلان از سال ۱۴۵۰، ترتیبی داد تا تزئینات حفظ شوند. در سال ۱۴۵۷، او بونیفاسیو بمبو را برای بازسازی تالار شکار بزرگ فراخواند. پیش از ازدواج گالئاتزو ماریا اسفورزا با بونا از ساووی در سال ۱۴۶۸، بمبو دوباره برای تجدید نقاشی‌های دیواری موجود به پاویا فراخوانده شد. در ۱۷ ژانویه ۱۴۹۱، در کلیسای کوچک دوک‌نشین قلعه، لودوویکو ایل مورو با بئاتریس دِسته، دختر ارکوله اول دِسته، دوک فرارا، ازدواج کرد. در همان سال، لودوویکو ایل مورو، جان گالئاتزو اسفورزا و همسرش ایزابلا آراگون را به قلعه منتقل کرد که تا سال ۱۴۹۵، سال مرگ مشکوک جان گالئاتزو اسفورزا، در اینجا زندگی می‌کردند و در آنجا درباری باشکوه ایجاد کردند. خسارات وارده در طول جنگ‌های ایتالیا (قرن شانزدهم) از اواخر قرن پانزدهم، دوک‌نشین میلان در مرکز درگیری بین فرانسه و امپراتوری مقدس روم قرار داشت. جنگ‌های مکرر ایتالیا پس از آن باعث خساراتی به قلعه پاویا و پارک ویسکونتی شد. در سال ۱۴۹۸، لویی اورلئان، نوه والنتینا ویسکونتی (دختر جیان گالئاتزو و ایزابل والوا)، با عنوان لویی دوازدهم پادشاه فرانسه شد. سال بعد، با ادعای حقوق موروثی علیه خاندان اسفورتزا، به دوک‌نشین میلان حمله کرد و پاویا را اشغال کرد. در طول حکومت فرانسه، حدود نیمی از کتاب‌های کتابخانه ویسکونتی به پاریس منتقل شد. در سال ۱۵۱۲، پس از نبرد راونا، فرانسوی‌ها از پاویا عقب‌نشینی کردند و اسفورزا به قدرت بازگشت. فرانسیس اول، جانشین لویی دوازدهم و از نوادگان والنتینا ویسکونتی، در سال ۱۵۱۵ اسفورزا را در نبرد مارینیانو شکست داد و میلان و پاویا را دوباره فتح کرد. فرانسوی‌ها با مخالفت امپراتور چارلز پنجم مواجه شدند که از نقش امپراتوری به عنوان اعطاکننده عنوان دوک میلان دفاع می‌کرد. نبرد پاویا در سال ۱۵۲۵ با شکست فرانسه و زندانی شدن فرانسیس اول، جنگ جدیدی را به پایان رساند. این نبرد به‌طور قابل توجهی به دیوارهای پارک ویسکونتی آسیب رساند و باعث آغاز فروپاشی آن شد. دوره‌های اسپانیایی و اتریشی (۱۵۳۵–۱۷۹۶) پاویا و قلعه‌اش سرنوشت سایر متصرفات هابسبورگ در لومباردی را دنبال کردند، ابتدا به عنوان بخشی از پادشاهی اسپانیا و سپس، پس از جنگ جانشینی اسپانیا، تحت حکومت اتریش. رژیم اسپانیا دیوارهای جدید شهر را در امتداد مرزی ساخت که شامل ضلع تخریب‌شده شمال شرقی قلعه می‌شد. یک دژ از دیوارها آن منطقه را اشغال کرد. از آن زمان، دیوارهای اسپانیا پارک ویسکونتی را از قلعه جدا می‌کردند. سربازخانه برای ارتش‌های فرانسه، اتریش و ایتالیا (۱۷۹۶–۱۹۲۰) نیروهای ناپلئونی در سال ۱۷۹۶ در طول اولین لشکرکشی ایتالیا، پاویا را اشغال کردند. ارتش فرانسه قلعه را به یک سربازخانه تبدیل کرد. برای محافظت از آن در برابر حملات توپخانه، سقف را با خاک پوشاندند که باعث نفوذ و رطوبت شد و به ساختمان آسیب رساند. در دوران ناپلئون، کارخانه ریخته‌گری بازگشایی و بزرگ شد و قلعه به زرادخانه توپخانه پادشاهی ایتالیا تبدیل شد، عملکردی که تا سال ۱۸۱۴ ادامه داشت، زمانی که ریخته‌گری به‌طور قطعی بسته شد. اتریشی‌ها، پس از بازگشتشان در سال ۱۸۱۵، همچنان از قلعه به عنوان سربازخانه استفاده می‌کردند. پس از اتحاد ایتالیا در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۶۰، قلعه به ارتش ایتالیا منتقل شد. این قلعه ۱۲۰۰ سرباز و ۶۰۰ اسب را در خود جای داده بود. استفاده طولانی مدت نظامی از قلعه، دلیل اصلی تخریب نقاشی‌های دیواری بود که اتاق‌های آن را تزئین می‌کردند. در نیمه دوم قرن نوزدهم، راه‌آهن پاویا-کرمونا ساخته شد. این خط آهن در امتداد خندق دیوارهای اسپانیا امتداد می‌یافت و از زیر دو تا از سنگرهای آنها عبور می‌کرد. امروزه این قلعه میزبان موزه‌های مدنی پاویا است. این موزه‌ها شامل پیناکوتکا مالاسپینا، موزه باستان‌شناسی و سالا لونگوباردا، موزه قرون وسطی و ریناسکیمنتاله، کوادرریا دل ۸۰۰ (کالج مورونه)، موزه ریسورجیمنتو، موزه روبکی بریچتی و سردابه سن اوزبیو می‌شوند. در برج غربی، جایی که زمانی کتابخانه ویسکونتی قرار داشت، یک بازسازی مجازی امکان بازدید از کتاب‌هایی را که زمانی در آنجا نگهداری می‌شدند، فراهم می‌کند. اتاق‌هایی با نقاشی‌های دیواری و تزئینات باقی‌مانده را می‌توان به عنوان بخشی از تور موزه‌ها بازدید کرد. در رواق طبقه همکف، آثاری از اولین تزئینات تصویری با اشکال هندسی وجود دارد، در حالی که روی طاق‌ها، آسمان پرستاره به دستور گالئاتزو دوم برای کل قلعه در سال ۱۳۶۶ نقاشی شده است. با این حال، نقاشی هندسی، در دیوارها، جایی برای صحنه‌های تصویری نیز باقی نگذاشته است. بقایای نقاشی‌های دیواری، که منظره پاویا (جناح جنوبی، دهانه سوم) و شوالیه‌ها (جناح غربی، دهانه‌های ششم و هشتم) را به تصویر می‌کشند، به دهه هفتم قرن چهاردهم برمی‌گردند و اخیراً به جوستو دِ مِنابوئی نسبت داده شده‌اند. برخی از درها که به رواق باز می‌شوند، هنوز کتیبه‌ای با حروف گوتیک را حفظ کرده‌اند که ورودی اتاق‌هایی را که به عنوان دفاتر استفاده می‌شدند، از جمله اتاقی که برای حسابداری دوشس کاترینا ویسکونتی در نظر گرفته شده بود، مشخص می‌کند. در طبقه همکف برج جنوب غربی، «اتاق آبی» قرار دارد که نتیجه مداخلات تصویری سال ۱۴۶۹ است و به دلیل گرانبها بودن تکنیک‌ها و مواد مورد استفاده، به ویژه مجلل است. تزئینات از مربع‌هایی با قاب‌های برجسته و طلاکاری شده تشکیل شده است که دیوارها را از هم جدا می‌کنند، همیشه به صورت برجسته و پوشیده از فویل‌های طلایی، نقوش هرالدیک (نشان‌های نیلوفرهای فرانسه و اسفورزا) و ستاره‌ها، بر روی زمینه‌های متناوب آبی و سبز قرار دارند. در طبقه همکف، بلافاصله در سمت راست ورودی جنوبی، نمازخانه با نقشه مستطیلی و طاق‌های جناغی وجود دارد، در ورودی نمازخانه یک سینوپیا وجود دارد که پیتا، اثر میشلینو دا بسوزو، را به تصویر می‌کشد در حالی که در داخل نقاشی‌های دیواری مانند هندسه یا مسیح متبرک، اثر آندره دا بولونیا وجود دارد . همچنین در نمازخانه، دو قدیس استفن و لئونارد، که درون مربع‌ها، رو به روی یکدیگر، بر روی پایه‌های طاقی که اتاق را به دو قسمت تقسیم می‌کند، نقاشی شده‌اند، در زمانی دیرتر، البته در ربع آخر سیصد سالگی، اجرا شده‌اند و کار یک استاد لومبارد هستند. همچنین در طبقه همکف «اتاق کبوترها» قرار دارد که در آن، در پس‌زمینه‌ای مایل به قرمز، تصویر ویسکونتی از کلمبینا با شعار «à bon droit» که توسط جیان گالئاتزو اتخاذ شده بود، و تصویر کوه با سه مخروط کاج و شعار «با گذشت زمان» به‌طور متناوب دیده می‌شود. این نقاشی‌های دیواری، مانند نقاشی‌های «اتاق آبی»، به مداخلات سال ۱۴۶۹ برمی‌گردند. در طبقه اول (طبقه اشرافی، جایی که آپارتمان‌های دوک‌نشین، کتابخانه، در برج گوشه جنوب غربی و دفتر صدراعظم، برج جنوب شرقی، که کتیبه روی در آن هنوز حفظ شده است) «اتاق ساقدوش‌ها» وجود دارد که در آن دو نقاشی دیواری وجود دارد که خانم‌هایی در اندازه واقعی را در مقابل پرچینی از گل رز به تصویر می‌کشند که به مداخلات تصویری ترویج شده توسط جیان گالئاتزو در سال ۱۳۹۳ برمی‌گردد و اخیراً به جنتیله دا فابریانو نسبت داده شده است، که در آن سال‌ها در پاویا کار می‌کرد. در حیاط داخلی، در سمتی که یک بال و دو برج به دلیل حمله توپخانه‌ای ۱۵۲۷ از بین رفته‌اند، بقایای دیوارهای اسپانیایی قابل مشاهده است. منابع