Domtsjerke fan Syrakuse

De domtsjerke fan Syrakuse is de sit fan 'e aartsbiskop fan it aartsbisdom Syrakuse op it Italjaanske eilân Sisylje. De tsjerke is wijd oan Marije en offisjeel hjit de katedraal Santa Maria del Piliero of Santa Maria delle Colonne, itjinge Sint-Marije fan 'e Pylders betsjut. De tsjerke waard boud om de oerbliuwsels fan in âlde timpel foar Atene op it sintrale plein fan it eilân Ortygia yn 'e stêd Syrakuse. Atenetimpel De earste timpel foar Atene datearre út 'e midden fan 'e sechsde iuw f.Kr., mar waard yn 'e earste helte fan 'e 5e iuw f.Kr. omboud ta in timpel fan 'e Doaryske oarder. De timpel hie seis pylders oan 'e foar- en efterkant en fjirtjin pylders oan 'e sydkanten. Alle pylders wiene mar 8 meter heech en op it dikste punt hast 2 meter yn diameter. Sels yn 'e Romeinske tiid waard de timpel fan Atene foar syn fraaie arsjitektuer priizge, ûnder oaren troch de Romeinske reedner Sisero. Midsiuwen De hjoeddeiske katedraal waard troch biskop Zosimo fan Syrakuse yn 'e 7e iuw boud. De Doryske pylders fan 'e orizjinele timpel waarden yn 'e muorren fan 'e hjoeddeiske tsjerke opnommen. Se binne fan binnen en fan bûten te sjen. It gebou waard yn 878 omboud ta in moskee, en doe wer omboud ta tsjerke nei't de Normandyske greve Rogier I fan Sisylje de stêd yn 1086 oermastere. It dak fan it skip is fan Normandyske oarsprong, lykas ek de mozaïken yn 'e apsissen. Barok Lykas in soad oare monuminten yn súdwestlik Sisylje waard de katedraal fan Syrakuse skansearre troch swiere ierdskoddings, fral dy fan 1542 en 1693. Nei de ierdskodding fan 1542 waard de tsjerke provisoarysk restaurearre. Yn 'e jierren 1620 boude arsjitekt Giovanni Vermèxio de Sakramintskapel yn 'e katedraal. De ierdskodding fan 1693 makke de rekonstruksje fan it hiele gebou needsaaklik, itjinge yn 'e barokke gevel fan Andrea Palma (1728-1753) resultearre. De styl wurdt as heech-Sysiljaanske Barok omskreaun en is dêr in relatyf let foarbyld fan. De Korintyske pylders oan 'e gevel jouwe in klassyk foarbyld fan útsniene Acantus-blêden yn 'e kapitelen. Byldhouwer Ignazio Marabitti droech by oan 'e bylden oer de hiele lingte fan 'e gevel. It ynterieur fan 'e tsjerke, in [[Skip (tsjerke)|skip en twa sydskippen, kombinearje de rustike muorren en barokke details. Under de objekten yn 'e tsjerk binne in doopfont mei in moarmeren bekken út 'e 12e of 13e iuw, in siboarium ûntwurpen troch arsjitekt Luigi Vanvitelli en in stânbyld fan Madonna della Neve ("Madonna fan 'e Snie", 1512) troch Antonello Gagini. De katedraal bewarret ferskate skilderijen en oare keunstwurken fan keunstners út 'e lette midsiuwen en barokperioaden. Sinte-Lesij Sûnt 2015 bewarret de katedraal in oantal reliken fan Sint-Lusij, de patroanhillige fan 'e stêd: in oantal bonkefragminen, in gewaad, in wâle en in pear skuon. Twarres yn it jier wurde op 'e earste snein fan maaie en op 13 desimber, har feestdei, wurdt it stânbyld fan Sinte-Lesij fan byldhouwer Pietro Rizzo (1599) út 'e katedraal helle en troch de strjitten fierd. Yn it boarst fan it sulveren stânbyld binne trije fragminen fan har ribben ynbrocht. De katedraal dielt it Piazza Duomo mei de Tsjerke fan Santa Lucia alla Badia, in pear stappen fierder nei it suden. Yn dy tsjerke hong eartiids it skilderij fan Caravaggio, De Begraffenis fan Sinte-Lesij, dat no ûnderbrocht is yn 'e tsjerke fan Santa Lucia al Sepolcro yn Syrakuse. Werbrûk fan materialen It heechalter fan 'e tsjerke waard yn 1659 boud op basis fan in arsjitektoanysk fragmint út 'e Doryske Timpel fan Atene. It meast opfallende binne lykwols de pylders fan 'e Timpel fan Atene, dy't noch dúdlik sichtber binne yn en ek bûten de tsjerke.