پراتو دلا واله

پراتو دلا واله (به ونتی: Prà de ła Vałe) میدانی بیضی‌شکل به وسعت ۹۰ هزار متر مربع در پادووا در شمال ایتالیا است. این میدان دومین میدان بزرگ ایتالیا و از بزرگ‌ترین میدان‌های قارهٔ اروپا به‌ شمار می‌رود. در مرکز میدان جزیره‌ای سبز به نام ایزولا ممیا قرار دارد که توسط کانالی کوچک و دو ردیف مجسّمه احاطه شده‌ است. تاریخچه تا پیش از ۱۶۳۵ میلادی، این مکان باتلاقی و فاقد ساختار شهری بود. در ۱۶۳۶ گروهی از اشراف ونتو و ونیز در این محل تالاری موقت برای برگزاری نبردهای نمایشی ساختند که مقدمه‌ای برای نخستین اجراهای عمومی اپرا در ونیز شد. در ۱۷۶۷ میلادی زمین‌های میدان که در اختیار صومعه سانتا جوستینا بود به مالکیت عمومی شهر درآمد. درسال ۱۷۷۵میلادی آندره‌آ ممّو تصمیم به احیای کامل این میدان گرفت. طرح او هرگز به‌طور کامل اجرا نشد، اما در سال ۱۷۸۵ فرانچسکو پیرا‌نزی آن را در قالب یک نقش‌برجسته مسی مستند کرد. در جریان خاک‌برداری‌ها بقایای یک تماشاخانه رومی کشف شد که بر اهمیت تاریخی این پروژه افزود. پراتو دلا واله امروز این میدان که در میان مردم پادووا به «ایل پراتو» شهرت دارد، در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی دوره‌ای از فرسودگی و رهاشدگی را تجربه کرد اما با تلاش شهروندان بازسازی شد. امروزه در تابستان محل تجمع گردشگران، جوانان و برگزاری جشن‌ها است. همچنین در شب سال نو و جشن بشارت مراسم موسیقی و آتش‌ بازی در این میدان برگزار می‌شود. مجسمه‌ها در میدان ۷۸ مجسمه (۴۰ مجسمه در حلقهٔ بیرونی و ۳۸ مجسمه در حلقهٔ درونی) قرار دارد. این مجسمه‌ها میان سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۸۸۳ توسط هنرمندان مختلف با سنگ ویچنزا ساخته شده‌اند. یکی از مجسمه‌ها به خود آندره‌آ ممّو اختصاص دارد. در اصل قرار بود ۸۸ مجسمه نصب شود. بناهای اطراف صومعه سانتا جوستینا لوگیا آموله‌آ (به سبک نئوکلاسیک) چندین کاخ تاریخی از سده چهاردهم تا هجدهم از جمله:پالاتسو آنجلی که امروزه موزهٔ پیشا سینما را در خود جای داده است. منابع کتاب‌شناسی