Парк дел Роколо

Парк дел Роколо е локален парк од интерес за повеќе од една општина и се наоѓа помеѓу реките Олона и Тичино во северниот дел на долината По, во северозападната област во провинцијата Милано, на јужниот раб на Алтомиланците. Паркот вклучува шумски и земјоделски површини во општините Арлуно, Бусто Гаролфо, Канеграте, Касорецо (каде се наоѓало седиштето на паркот), Нервиано (од 1997 година) и Парабијаго, со површина од 1595 хектари (околу 16 км²). Паркот го добил своето име од техниката што некогаш се користела за апсење птици, која сега се смета за нелегална, Роколо: овална чистина во која стоела трикатна кула камуфлирана меѓу вегетацијата. Основан бил во 1991 година за заштита на природните елементи на областа и за подобрување на земјоделството, кое опфаќало околу 80% од површината на паркот, се одгледувало пченка, пченица, овес, јачмен, соја и сточна храна. Од преостанатата површина, 9% се одликувала со шуми, додека 1% со патишта, каменоломи и каналот Вилорези со својата мрежа на секундарни канали за наводнување. Друга одлика на паркот било присуството на бројни фарми расфрлани низ неговата територија, сведоци на историското земјоделско минато на областа. Историја Паркот Роколо се родил од остатоците што ги транспортираа реките Олона и Тичино од алпските долини. Пред 15.000 години за време на последната фаза од глацијацијата, температурата се зголемила и создала колонија од бреза и четинарски шуми. Постглацијалниот период се одликувал со присуство на широколисни дрвја прекинати со потоци. Подоцна, нашите предци почнаа да го менуваат пејзажот благодарение на агро-пасторската активност во долината По. Живеалиште Земјоделски полиња Како што веќе било споменато, обработените површини го сочинувале најголемиот дел од територијата на паркот. Меѓу елементите што ја сочинувале флората на овој тип на животна средина, покрај одгледуваните видови, може да се најдат и синчец, камилица и афион. Што се однесува до присутните животински видови, тука се лисиците, зајаците, фазаните, ежите, дроздовите, чупите и волчињата. Пошумени површини Вториот жив елемент на Роколо е грмушката. Шумовитата флора е претставена со растенија кои постоеле во областа во најголем дел само од 19 век: аилантус, робинија, доцна цреша и црвен даб. Само во шумите на Арлуно и Бригиереза (меѓу Касорецо и Бусто Гаролфо), сè уште може да се видат растенијата родени во долината По, како што се даб, крин, соломоновиот печат и бериќетот. Овие подрачја се природно живеалиште на ровчици, сонливци, црвеникави бувчиња, бувови, планинска улулајка, врапчиња и клукајдрвци. Канали за наводнување и каменолом Во паркот нема водотеци или природни езерца. додека единствените езерца присутни се вештачките езера кои потекнуваат од каменоломите. Тие биле извор на храна и место за размножување на птиците, вклучително и чапја, дива патка, морна, барска кокошка и блатна стрнарка; има и влекачи (тревни змии, водоземци, јадливи жаби и зелени жаби), риби и инсекти. На рабовите на Вилорези и неговите споредни канали има мали патишта за одржување. Инсекти присутни во паркот Роколо Вилински коњчиња: Одонати поделени на: Зигоптери и анизоптери. Зигоптерите имаат витка градба, голема глава, широко распространети очи, тесни крилја. За време на летот тие ловат чекајќи го својот плен. Анисоптера се поцврсти, имаат тркалезна глава, очи затворени и задните крила се пошироки од предните. Флора на паркот Роколо Областа на паркот вклучува: - 234 растителни видови кои припаѓаат на 70 различни фамилии. - Од 180 видови, 9 видови се заштитени од територијата на Ломбардија: дрвена анемона, шумска јагода, момина солза, диво ѕвоно, дива шимширка, нарцис, жолт ирис, и други. Наводи