Сальваторе Квазимодо

Сальваторе Куазимодо (итал. Salvatore Quasimodo, 20 тамыз 1901 — 14 маусым 1968) — итальяндық жазушы, ақын және аудармашы. 1959 жылғы әдебиет бойынша Нобель сыйлығының лауреаты «Заманымыздың трагедиялық тәжірибесін классикалық сергектікпен көрсететін лирикалық поэзиясы үшін». Өмірбаяны Белгілі бір танымалдылық Квазимодоға ежелгі грек поэзиясы, Шекспир, Иоаннадан Інжілдің аудармаларынан кейін келді, ол масондық ложалардың жиналыстары кезінде қолданылады. Квазимодо шығармаларында көп нәрсе мифологиялық және рухани мотивтермен байланысты.Квазимодо поэзиясында барлығы біртұтас тұтастыққа біріктіріліп, берік әлеуметтік-этикалық негізге негізделген. Табиғатынан саяси сауатты, парасатты адам болғандықтан, ол үнемі қуғынға ұшыраған ақын-жазушыларды қорғап сөз сөйлеген. 1922 жылы 31 наурызда ол Ликатадағы «Арнальдо да Брешиа» ложасында масондыққа тағайындалды. 1945 жылы Италия Коммунистік партиясының қатарына өтіп, КСРО-да болды. 1958 жылдың күзінде КСРО-ға сапарында жүрек талмасымен Мәскеудегі Боткин атындағы ауруханаға келеді. Ұзақ оңалтудан кейін 1959 жылдың көктемінде Италияға оралды. Туындылары Acque e terre (1930) Oboe sommerso (1932) Erato e Apòllìon (1938) Poesie (1938) Ed e subito sera (1942) Con il piede straniero sopra il cuore (1946) Giorno dopo giorno (1947) La vita non e sogno (1949) Il falso e vero verde (1954) La terra impareggiabile (1958) Il poeta e il politico e altri saggi (1960) Dare e avere (1966) Дереккөздер Сыртқы сілтемелер Quasimodo, SalvatoreмұрағатыныңМұрағатталған 13 қазанның 2006 жылы. // Ғылым және технология электронды кітапханасының веб-сайты