ساختمان دلا ویتوریا

ساختمان دلا ویتوریا (همچنین با نام‌های کازا دل کاررا یا کازا دی دراگی یا کاخ ویتوریا شناخته می‌شود) ساختمانی در شمال غربی مرکز شهر تورین، پیمونت، ایتالیا است که یکی از جالب‌ترین نمونه‌های معماری مسکونی به سبک احیای قرون وسطی در پایتخت پیمونت محسوب می‌شود. کازا دلا ویتوریا که در منطقه سی‌تی تورین واقع شده است، در مرکز منطقه‌ای با معماری بسیار جالب قرار دارد که شامل تراکم بالایی از ساختمان‌های آرت نوو و احیای گوتیک، از جمله کلیسای سن دوناتو در نزدیکی آن است. پیشینه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، منطقه مسکونی سیت تورین به کانونی پرجنب‌وجوش از فعالیت‌های ساختمانی بدل شد که عمدتاً با سبک لیبرتی، نسخه ایتالیایی آرت نوو، شناخته می‌شود. این سبک با تأکید بر طبیعت‌گرایی، خطوط منحنی، تزئینات گیاهی و تلفیق هنر با معماری، چهره‌ای تازه به بافت شهری بخشید. هم‌زمان با گسترش این سبک، احیای معماری گوتیک نیز در منطقه نفوذ یافت و در چند بنای مهم نمود پیدا کرد. ساختمان کازا دلا ویتوریا در سال ۱۹۱۸ به سفارش جووانی باتیستا کاررا و توسط مهندس گوتاردو گوسونی طراحی شد تا پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول را گرامی بدارد. این بنا در سال ۱۹۲۰ تکمیل شد و به‌عنوان نمادی از احیای صنعت ساختمان پس از جنگ شناخته می‌شود؛ موضوعی که در لوح نصب‌شده بر نمای ساختمان نیز تأیید شده است. این اثر، با تلفیق عناصر گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی، جلوه‌ای منحصربه‌فرد از شکوه تاریخی و نوگرایی هنری را به نمایش می‌گذارد. موقعیت مکانی این ساختمان نیز قابل توجه است؛ در نزدیکی خیابان کورسو فرانچیا، جایی که دو خانه مشهور دیگر یعنی خانه فنوگلیو وخانه فنولیو لافلور قرار دارند. این مجاورت، منطقه را به مجموعه‌ای غنی از معماری اواخر رنسانس و مدرنیسم اولیه بدل کرده و آن را به مقصدی مهم برای علاقه‌مندان به تاریخ معماری و هنر شهری تبدیل ساخته است. توضیحات این ساختمان شش طبقه از سطح خیابان ارتفاع دارد و در امتداد کورسو فرانچیا، بلوار اصلی منطقه سیت تورین، قرار گرفته است. سبک معماری آن تلفیقی از عناصر قرون وسطایی با تأثیرات آشکار از شاخه فرانسوی احیای گوتیک است؛ سبکی که در جزئیات ساختاری بنا به‌وضوح دیده می‌شود. ورودی اصلی و تالار آغازین ساختمان با تزئینات گوتیک طراحی شده‌اند، نرده‌های بالکن‌ها و پلکان‌های داخلی نیز با ظرافتی خاص به همان سبک شکل گرفته‌اند. یکی از ویژگی‌های برجسته بنا، پیش‌آمدگی زاویه‌دار و چشمگیر آن است که با پنجره‌های مشبک عمودی و پنجره‌های گرد سه‌تایی تزئین شده و در نهایت به یک برجک دندانه‌دار ختم می‌شود. این ترکیب معماری، جلوه‌ای از شکوه تاریخی و زیبایی‌شناسی رمانتیک را در دل بافت شهری مدرن تورین به نمایش می‌گذارد. استفاده از عناصر گوتیک در کنار ساختارهای مدرن، نه‌تنها به ساختمان هویتی منحصربه‌فرد بخشیده، بلکه آن را به یکی از نمادهای برجسته معماری شهری در اوایل قرن بیستم بدل کرده است. این بنا، همچون بیانیه‌ای بصری، بازتابی از آرمان‌گرایی پس از جنگ، نوستالژی تاریخی، و میل به بازآفرینی شکوه گذشته در قالبی نوین است. از عناصر برجسته و چشمگیر در معماری این بنا، تزئینات پیچیده و غنی نمای اصلی آن است که با استفاده گسترده از عناصر سیمانی، تزئینات تمثیلی و جانورگون، جلوه‌ای منحصربه‌فرد یافته است. در میان این تزئینات، دو اژدهای بزرگ که در دو سوی درب چوبی ورودی قرار گرفته‌اند، بیش از همه جلب توجه می‌کنند و همین حضور نمادین آن‌ها در گذر زمان موجب شده که ساختمان به نام «خانه اژدها» یا Casa dei Draghi شناخته شود. این تزئینات از پایه نمای اصلی آغاز می‌شوند و با تقلید از سنگ‌چینی سنتی، نوارهای افقی را تا طبقه اصلی امتداد می‌دهند. در همین سطح، قاب پنجره‌ها با تزئیناتی غنی‌تر همراه‌اند؛ در پایه این قاب‌ها، نشان‌هایی با تصاویر تمثیلی قرار گرفته‌اند که در کنار جفت‌های اژدها، به‌صورت متناوب در سراسر نما تکرار می‌شوند. این اژدهاها، نمادهایی از قدرت و شکوه هستند که نقش سازه‌ای نیز ایفا کرده و نرده‌های بالکن‌های طبقه فوقانی را نگه می‌دارند. پنجره‌های قوسی‌شکل دیگر ساختمان دارای قاب‌هایی ساده‌تر هستند، در حالی که دو پنجره بزرگ مرکزی با طراحی مشبک گرد و قاب‌های چندبخشی، به یک تراس ختم می‌شوند و ترکیبی از شکوه گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی را به نمایش می‌گذارند. این ساختمان دارای گوشه‌ای پخ‌دار است که در زاویه خیابان کورسو فرانسیا با خیابانی که آن را قطع می‌کند، یک طاقچه قرار دارد: به نظر می‌رسد این طاقچه برای جای دادن مجسمه‌ای در نظر گرفته شده بوده است که البته هرگز در آنجا قرار داده نشده است. در فرهنگ عامه خانه ویتوریا حداقل در چهار فیلم که در تورین فیلمبرداری شده‌اند، به تصویر کشیده شده است. این فیلم‌ها عبارتند از: بوی خوش زن (۱۹۷۴) به کارگردانی دینو ریسی «هیتکاک را دوست داری؟» (۲۰۰۴) به کارگردانی داریو آرجنتو «نقاب اتروسکی» (۲۰۰۷) به کارگردانی تد نیکولااو «ایل دیوو» (۲۰۰۸) به کارگردانی پائولو سورنتینو) جستارهای وابسته معماری احیای گوتیک منابع