Грабніца Леапардаў

Грабніца Леапардаў (італ.: Tomba dei Leopardi) — гэта этруская пахавальная камера, званая так з-за леапардаў, якія супрацьстаяць, намаляваных над банкетнай сцэнай. Грабніца знаходзіцца ў межах Некропаля Мантэроці, які датаваны каля 480—450 да н. э. Роспіс Роспіс у Грабніцы Леапардаў з’яўляецца адной з найбольш добра захаваных фрэсак Тарквініі, і вядомы «сваёй ажыўленай афарбоўкай, і яе аніміраванымі жывапісаннямі, якія ўзбагачаны з дапамогай жэстаў». Гэта адзін з самых значных узораў этрускага пахавальнага мастацтва і мае памеры 3,52 × 3,30 × 2,16 м. Удзельнікамі банкету з’яўляюцца «элегантна апранутыя» пары мужчына-жанчына з удзелам двух аголеных хлопчыкаў, якія нясуць прадметы сервіроўкі. Жанчыны малююцца са светлай скурай, а мужчыны — з цёмнай, у адпаведнасці з гендэрнымі канвенцыямі, прынятымі на Блізкім Усходзе, у Егіпце і архаічнай Грэцыі. Размяшчэнне трох пар апярэджвае трыкліній з раманскай сталовай. Музыкі намаляваныя на сценах злева і справа ад банкета. Справа комас з камастаў і музык падыходзіць да бяседы; злева шэсць музыкаў і носьбіты падарункаў з’яўляюцца ў больш велічным шэсці. Чалавек на крайняй правай канапе трымае яйка, сімвал рэгенерацыі, а іншыя піруючыя трымаюць вянкі. Падобная сцэна звычайна бярэцца прадстаўляць пахавальны баль нябожчыка ці сямейны банкет, які будзе праведзены ў гадавіну яго смерці. Яна прадстаўлена як свята жыцця, у той час як этрускія банкетныя сцэны ў больш ранніх магілах маюць больш змрочны характар. Сцэна, здаецца, мае месца на адкрытым паветры, ля стройных дрэў і расліннасці, магчыма, пад навесам. Хоць гэтыя фігуры выразна этрускія, стваральнік цэнтральнай сцэны абапіраецца на тэндэнцыі ў грэчаскім мастацтве і азначае сваёй працай пераход ад архаікі ў ранні класічны стыль у этрускім мастацтве. Святочныя шэсці на левай і правай сценах больш прыкметна архаічныя і выкананы іншымі мастакамі. Грабніца была выяўленая ў 1875 годзе. У 1920-х, Д. Г. Лоўрэнс апісаў роспіс у сваіх падарожных нарысах Sketches of Etruscan Places: Мастацка карціна разглядаецца як менш складаная і вытанчаная, чым знойдзеная ў Грабніцы Бігаў або ў Грабніцы Трыклінія. Зноскі Літаратура Вернер Келер, La civiltà etrusca, Garzanti, 1999, ISBN 88-11-67670-3 (pp. 226–228)