სეტე-ბასის ვილა

ვილა დეი სეტე ბასი (იტალ. Villa dei Sette Bassi) — სიდიდით მეორე ძველი რომაული ვილა ან მონუმენტური სასახლე კვინტილიუსების ვილის შემდეგ, გარეუბნებში. ადგილი მდებარეობს ბორცვიან პლატოზე, ვია ტუსკოლანას მეხუთე მილზე, რომის სამხრეთ-აღმოსავლეთით და წარმოადგენს აპია ანტიკას არქეოლოგიური პარკის ნაწილს. სახელი, რომელიც შუა საუკუნეებიდან არის ცნობილი, სავარაუდოდ მომდინარეობს იმპერატორ ლუციუს სეპტიმიუს ბასიანუსისგან, რომელიც ცნობილია როგორც კარაკალა (მეფობდა 198–217) და არა სეპტიმიუს ბასუსისგან, იმპერატორ სეპტიმიუს სევერუსის (მეფობდა 193–211; კარაკალას მამა) პრეფექტისგან. მართლაც, როგორც ჩანს, კარაკალამ სეტე ბასის და კვინტილიუსების ვილა ერთ უზარმაზარ საიმპერატორო მამულში გააერთიანა. ის დასახლებული იყო მეოთხე საუკუნის დასაწყისამდე და შენარჩუნებული იყო დამატებითი რესტავრაციებით, კიდევ ორი საუკუნის განმავლობაში. ადგილზე აღმოჩენილი ექვსი რომაული მარმარილოს ქანდაკება ბრიტანეთის მუზეუმშია. ადგილი ვილის პირველადი შესასვლელი სამხრეთ-დასავლეთ მხარეში უნდა ყოფილიყო, სადაც ნაპოვნია მდიდრულად მორთული ოთახების ნაშთები, რომლებიც მდებარეობს ვია ლატინას მიმავალი გზიდან. საცხოვრებელი ტერიტორია შედგება სამი მიმდებარე ნაწილისგან, რომლებიც აგებულია სამი სხვადასხვა პერიოდში, ერთმანეთის მიყოლებით. ნაწილები მართკუთხაა და განლაგებულია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ.ასევე არსებობდა ბაღები და ძირითადი პარკი, რომელზედაც მიმართული იყო შენობები. უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე შენობა აგებულია ანტონინუს პიუსის მეფობის დასაწყისში, 134-139 წლებში. წარმოდგენილია 50 მეტრის გვერდითა და ჩრდილო-დასავლეთით 45 მეტრის გვერდზე არსებული პერისტილით. გეგმა კომპაქტურია, გარედან არცერთი ფანჯარა არ არის. მეორე შენობა აშენდა წინა პერისტილის სამხრეთ-დასავლეთით, 140-150 წლებში. მისი ზომებია 45 x 25 მ და მოიცავს პანორამულ, სამხრეთისკენ მიმართულ როტონდას. ეს არის ძვირადღირებული სტრუქტურა, ფუნქციური მახასიათებლების გარეშე. მესამე სტრუქტურა, როგორც ვარაუდობენ, აგებულია ანტონინუს პიუსის მეფობის ბოლოს და ყველაზე დეტალურია, გამოირჩევა დიდი სპა ოთახებით. გაშლილი მართკუთხა ცირკი ან ჰიპოდრომ-ბაღი, რომელიც კონცეფციით მსგავსია დომიციანეს სასახლის და დომიციანეს ვილის იმპერიული რეზიდენციებისა, იყო 95 x 327 მ, ტერასებიანი და გარშემორტყმული კრიპტოპორტიკუსით, და უნდა შეიცავდეს გზებს, დეკორატიულ შენობებს, ქანდაკებებს, შადრევნებს. წყლის მოთხოვნა დაკმაყოფილებული იყო ანიო ნოვუსის აკვედუქის შტოთი, რომელმაც უზრუნველყო ცისტერნების რთული სისტემა, რომელთაგან ერთ-ერთს ორი სართული ჰქონდა. ერთ-ერთი ცისტერნის ნაშთები საკუთრებაზე ქმნის საკარმიდამო სახლის საძირკველს. ვილის ჩრდილო-დასავლეთით იყო ვილის "pars rustica", სახლების სერია, სადაც მსახურებელი პერსონალი ცხოვრობდა საწყობებით, ტაძრებით და რეზერვუარებით, და სადაც ძირითადად საოჯახო და სოფლის მეურნეობის საქმიანობა მიმდინარეობდა. ეს ტერიტორია არ ყოფილა არქეოლოგიური გამოკვლევის საგანი, მაგრამ მცირე ტაძრის ნარჩენები, რომელიც იდენტიფიცირებულია ნიმფაეუმთან, მკაფიოდ ჩანს. იგი იყო მართკუთხა, აგურით ნაგები, გუმბათოვანი ჭერებით და ორფერდა სახურავით. შიგნით კი ჰქონდა მართკუთხა აფსიდა, ღვთაებრივი ქანდაკებისთვის. ამ ნანგრევების მდგომარეობა სავალალოა. 2014 წლის თებერვალში კონტრფორსი ჩამოიშალა. ეს მიეწერა ძლიერ წვიმას, მაგრამ გათხრებმა აჩვენა, რომ გამოყენებული სამშენებლო მასალები დაბალი ხარისხის იყო. ასევე, ამ ტერიტორიაზე გარკვეულ აფეთქებებს ჰქონდა ადგილი, მეორე მსოფლიო ომის დროს. გალერეა ლიტერატურა R. Egidi, "Villa dei Sette Bassi," in C. Kicking, Rome archaeological, Rome 2005, p. 442-444. M. De Franceschini, "Villa Via Tuscolana, the Seven Netherlands", in Ville Agro Romano, Rome 2005, p. 209-214.W რესურსები ინტერნეტში Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 9781623710088. სქოლიო