تعمیدگاه فلورانس

تعمیدگاه فلورانس، که با نام تعمیدگاه سنت جان (ایتالیایی: Battistero di San Giovanni) نیز شناخته می‌شود، بنایی مذهبی در فلورانس، ایتالیا است. این ساختمان که به قدیس حامی شهر، یحیی اختصاص یافته است، از زمان تکمیل خود مرکز زندگی دینی، مدنی و هنری بوده است. تعمیدگاه هشت‌ضلعی در هر دو میدان Piazza del Duomo و Piazza San Giovanni، میان کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره و کاخ اسقف اعظم قرار دارد. نوزادان فلورانسی در ابتدا به صورت گروهی در شنبه مقدس و عید پنجاهه در یک حوضچه تعمید پنج‌گانه در مرکز ساختمان تعمید می‌یافتند. در طول قرن سیزدهم، تعمید فردی بلافاصله پس از تولد رایج شد و به تجهیزات کمتری نیاز بود. حدود سال ۱۳۷۰، یک حوضچه کوچک سفارش داده شد که هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. حوضچه اصلی که دیگر استفاده نمی‌شد، در سال ۱۵۷۷ توسط Francesco I de' Medici برای ایجاد فضای جشن‌های دوک بزرگ، برداشته شد؛ اقدامی که در آن زمان مورد انتقاد فلورانسی‌ها قرار گرفت. تعمیدگاه به عنوان مرکزی برای مهم‌ترین جشن‌های مذهبی شهر، از جمله جشن سنت جان در ۲۴ ژوئن که هنوز تعطیل قانونی در فلورانس است، عمل می‌کند. در گذشته، این ساختمان محل نگهداری نمادهای فلورانس و شهرهایی بود که تحت تسلط آن درآمده بودند و محلی برای قدردانی از موفقیت‌های فردی مانند پیروزی در مسابقات اسب‌دوانی جشنواره فراهم می‌کرد. دانته آلیگیری در این مکان تعمید یافت و بیهوده امیدوار بود که «به عنوان شاعر بازگردم و تاج نخل را بر حوضچه تعمید خود بگذارم.» دیوارهای شهری که در سال ۱۲۸۵ آغاز شد، ممکن است به گونه‌ای طراحی شده باشند که تعمیدگاه در مرکز دقیق فلورانس قرار گیرد، مانند معبدی که در مرکز اورشلیم نو توسط حزقیال پیشگویی شده بود. معماری تعمیدگاه از پانتئون (معبد رومی), معبد باستانی رومی، الهام گرفته است، همان‌طور که ناظران دست‌کم ۷۰۰ سال است اشاره کرده‌اند، و در عین حال، دستاوردی هنری کاملاً اصیل است. پژوهشگر والتر پاتس مشاهده کرد که اثر کلی تعمیدگاه هیچ مشابهی ندارد. این یکتایی باعث شده است که منشأ تعمیدگاه یک معمای چندقرنی باقی بماند، با فرضیه‌هایی که آن را معبد رومی، کلیسای اولیه مسیحی ساخته شده توسط استادان رومی، یا (اجماع علمی کنونی) اثری از معماری «پروتو-رنسانس» قرن ۱۱ یا ۱۲ می‌دانند. برای فیلیپو برونلسکی، این ساختمان تقریباً کامل بود و مطالعات او دربارهٔ ژرفانمایی (گرافیک) و رویکردش به معماری را الهام بخشید. تعمیدگاه همچنین به خاطر آثار هنری که با آن تزئین شده است، از جمله معرق‌کاری و سه مجموعه دروازه برنز با پیکره‌سازی برجسته شهرت دارد. آندرئا پیزانو رهبری ساخت دروازه‌های جنوبی را بر عهده داشت، در حالی که لورنتسو گیبرتی کارگاه‌هایی را هدایت کرد که دروازه‌های شمالی و شرقی را می‌ساختند. میکل‌آنژ گفت دروازه‌های شرقی چنان زیبا هستند که «شایسته‌اند در دروازه‌های بهشت قرار گیرند.» این ساختمان همچنین شامل اولین آثار تدفینی دوران رنسانس است که توسط دوناتلو و میکلوزو ساخته شده است. تاریخچه وضعیت دانش فلورانسی‌ها روزگاری بر این باور بودند که تعمیدگاه در اصل یک معبد رومی اختصاص یافته به مارس (اسطوره), یا بازمانده‌ای از احیای شهر پس از ویرانی‌های اوستروگوت‌ها بوده است. در دوره مدرن، شک و تردید افزایش یافت تا اینکه این افسانه‌ها در قرن نوزدهم کنار گذاشته شدند، تا حدی به این دلیل که کاوش‌ها نشان دادند ساختاری بسیار متفاوت، یک خانه بزرگ، در زمان روم در این مکان وجود داشته است. یک قبرستان با سنگ‌های زبر از حدود قرن هفتم نیز در زیر بخشی از ساختمان کشف شده است. هیچ سندی دربارهٔ ساخت تعمیدگاه باقی نمانده است و اشاره‌های گذرا به کلیسای سنت جان تعمید نمی‌تواند وجود آن را ثابت کند، زیرا کلیسای جامع سابق که اکنون تنها به نام سانتا رپاراتا شناخته می‌شود، روزگاری نیز به نام کلیسای سنت جان تعمید یاد می‌شد. اجماع علمی غالب امروز، بر اساس تکنیک ساخت و سبک معماری، این است که منشأ تعمیدگاه باید در قرن ۱۱ یا ۱۲ جستجو شود. تعیین تاریخ دقیق‌تر دشوار بوده است، زیرا دو نشانه متناقض در Firenze città nobilissima (1684) اثر فردیناندو لئوپولدو دل میلیوره وجود دارد. بر اساس یکی، پاپ نیکلاس دوم در سال ۱۰۵۹ تعمیدگاه را دست‌گذاری کرده است؛ و بر اساس دیگری، یک حوضچه تعمید در سال ۱۱۲۸ به تعمیدگاه آورده شده است. پژوهشگران برای فهم دو نشان ظاهری تکمیل که تقریباً ۷۰ سال فاصله دارند، تلاش کرده‌اند و بسیاری فرض کرده‌اند که یکی باید به کل یا جزئی اشتباه باشد. منابع پیوند به بیرون