جزیره گاردا

جزیره گاردا (ایتالیایی: Isola del Garda) بزرگترین جزیره در دریاچه گاردا است. این جزیره بخشی از شهرستان سن فلیچه دل بناکو در استان برشا ایتالیا است. این جزیره دارای تاریخ طولانی و متنوعی است و به عنوان گورستان رومی، لانه دزدان دریایی، مکانی برای صومعه فرانسیسکن، استحکامات مرزی و ویلای مسکونی مورد استفاده قرار گرفته است. این جزیره در طول قرن‌ها مورد بازدید افراد مشهور متعددی قرار گرفته است، از جمله فرانسیس آسیزی، آنتونیوی پادوا و دانته آلیگیری. امروزه این جزیره توسط یک پارک پوشیده شده و تحت سلطه ویلا بورگزه کاواتزا معماری نو گوتیک است. اگرچه جزیره گاردا متعلق به خانواده کاواتزا است، اما از سال ۲۰۰۲ برای بازدیدکنندگان باز بوده است. جغرافیا جزیره گاردا در جنوب غربی دریاچه گاردا، درست در جنوب خلیج سالو، نزدیک به شهر سن فلیچه دل بناکو در استان برشا واقع شده است. این جزیره تنها با حدود ۲۲۰ متر آب آزاد از کاپو سن فرمو جدا شده و بزرگترین جزیره در دریاچه است. این جزیره (یا در واقع جزایر، زیرا جزیره گاردا شامل برخی از برآمدگی‌های کوچک سنگی است و بیشتر پارک توسط یک کانال باریک از خانه جدا شده است) در ابتدا فقط سنگ‌هایی بودند که از دریاچه بیرون زده بودند. تمام خاک باغ‌ها به مرور زمان توسط ساکنان آورده شده است. این جزیره حدود ۱٫۱ کیلومتر (۰٫۷ مایل) طول، اما عرض آن در عریض‌ترین نقطه تنها حدود ۷۰ متر (۲۳۰ فوت) است. اکنون بیشتر آن توسط باغ‌های رسمی با تنوع زیادی از گیاهان پوشیده شده است. تاریخچه این جزیره به نوبه خود با نام‌های ایزولا کرانی (جزیره جمجمه‌ها)، ایزولا دی فراتی (جزیره راهبان)، جزیره اسکاتی، جزیره لچی و جزیره بورگسه شناخته شده است. احتمالاً از دوره امپراتوی روم مسکونی بوده است. ۱۳۰ سنگ قبر فرهنگ گالو رومی یافت شده در این جزیره نشان می‌دهد که در آن زمان حداقل به عنوان یک منطقه دفن مورد استفاده قرار می‌گرفته است. بقایای ودیعه نذری نیز کشف شده است. پس از رها شدن در دوره زوال امپراتوری روم، این جزیره برای مدت طولانی به عنوان مخفیگاه دزدان دریایی که در دریاچه گاردا کشتی‌ها را شکار می‌کردند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. این جزیره برای اولین بار در اسناد مکتوب در فرمانی از کارلمان باواریایی مورخ ذکر شده است که این جزیره را به راهبان ورونا اعطا کرد. با این حال آنها آن را حفظ نکردند، همانطور که دوباره در سال ۱۱۸۰، زمانی که امپراتور فریدریش یکم آن را به عنوان تیول به یکی از بیمینوهای مانربا اعطا کرد ذکر شد. حدود سال ۱۲۲۰ فرانسیس آسیزی از شمال ایتالیا سفر کرد. اگرچه مشخص نیست که آیا او واقعاً از این جزیره بازدید کرده است یا خیر، فرانسیسکن‌ها در آن زمان، پس از اعطای جزیره توسط بیمینو، یک صومعه ساده در میان غارها و صخره‌های جزیره تأسیس کردند. در سال ۱۲۲۴، اسقف ترنت از این صومعه بازدید کرد و سه سال بعد، طبق گزارش‌ها آنتونیوی پادوا در سال ۱۲۲۷ نیز از آن بازدید کرد. طبق افسانه محلی، در سال ۱۳۰۴ دانته آلیگیری به این جزیره آمد و بعداً در کمدی الهی خود از آن یاد کرد. در سال ۱۸۶۰ این جزیره توسط دولت تازه متحد شده ایتالیا مصادره شد و به یک استحکام مرزی علیه امپراتوری اتریش تبدیل شد، که در آن زمان هنوز منطقه ونتو از جمله ساحل شرقی دریاچه گاردا را در اختیار داشتند. اگرچه برخی کارهای ساختمانی انجام شد، اما ایده تبدیل جزیره به یک قلعه پس از آنکه اتریشی‌ها پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۶۶ بیشتر دارایی‌های خود در شمال ایتالیا را به پادشاهی ایتالیا واگذار کردند، کنار گذاشته شد. پس از آن تنها انتهای شمالی دریاچه گاردا در اطراف ریوا دل گاردا متعلق به اتریش باقی ماند. در سال ۱۸۷۰ این جزیره در حراج فروخته شد و توسط بارون اسکاتی خریداری شد. او نیز آن را به دوک گائتانو د فراری از جنوا فروخت. د فراری و همسرش، ماریا سرگئیونا آننکووا که یک اشراف زاده روسی بود به این جزیره نقل مکان کردند. بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۰۰ آنها پارک را ساختند، دیوارهای مهاربندی برای جلوگیری از ورود آب ساختند و خاک حاصلخیز و گیاهان عجیب و غریب را وارد کردند. در حالی که این پارک از ابتدا به عنوان یک باغ انگلیسی طراحی شده بود، محوطه جلوی خانه به عنوان یک باغ ایتالیایی طراحی شد. دوک در سال ۱۸۹۳ درگذشت، اما این زوج قبلاً تصمیم گرفته بودند که یک ویلای جدید در محل ویلای قدیمی لچی بسازند. این کاخ ونیزی در سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۳ بر اساس طرحی از معمار لوئیجی روولی ساخته شد. پس از مرگ ماریا، دخترش آنا ماریا همسر شاهزاده شیپیونه بورگزه از رم، جزیره را به ارث برد، اما او تنها چند ماه پس از مادرش زنده ماند. در سال ۱۹۲۷ شاهزاده درگذشت و جزیره را به دخترش، پرنسس لیویا بورگزه که با کنت الساندرو کاوازا از بولونیا ازدواج کرده بود، واگذار کرد. پسر کوچک آنها، کنت کامیلو کاوازا دی کونتی کاوازا در سال ۱۹۶۵ با لیدی شارلوت سارا الکساندرا چتویند-تالبوت دختر ارشد ارل شروزبری ازدواج کرد. آنها قبل از مرگ کامیلو کاوازا در سال ۱۹۸۱ هفت فرزند داشتند. امروزه امروزه این جزیره متعلق به خانواده کاواتزا است. این خانواده همچنین املاکی در شبه جزیره مجاور دارند که در آنجا مشاغلی از جمله اجاره قایق، پرورش زیتون، یک مکان گردشگری کشاورزی و یک مدرسه سوارکاری را اداره می‌کنند. از سال ۲۰۰۲ این جزیره برای بازدیدکنندگان در قالب تورهای همراه با راهنما باز بوده است. همچنین می‌توان آن را برای رویدادهای ویژه اجاره کرد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Isola del Garda». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون