Τράπανι

Το Τράπανι (ιταλικά: Trapani‎‎, λατινικά: Drepanon‎‎, αρχαία ελληνικά: Δρέπανον) είναι ιταλική πόλη και κοινότητα στο δυτικότερο άκρο της Σικελίας, πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας του Τράπανι. Με ιδρυτές τους Έλυμους η πόλη έγινε σημαντικό αλιευτικό κέντρο, με το λιμάνι της πόλης γίνεται η μετάβαση των τουριστών στις διπλανές Αιγάδες. Η έκταση της πόλης είναι 273.13 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 67.923 κάτοικοι, η πυκνότητα της πόλης σύμφωνα με την ίδια απογραφή είναι 250 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πόλη είναι χωρισμένη σε δύο τμήματα αλλά η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας είναι η Μαρσάλα με 80.000 κατοίκους, το Τράπανι με τα γειτονικά προάστια φτάνει από τους 70.000 κατοίκους στους 90.000. Ιστορία Μυθολογία Η πόλη ιδρύθηκε από τους Έλυμους που τη χρησιμοποίησαν σαν λιμάνι στη γειτονική πόλη Έρυξ, βρίσκεται σε χαμηλό σημείο με θέα στη Μεσόγειο. Το αρχικό όνομα της πόλης από τους Έλληνες ήταν Δρέπανα χάρη στο σχήμα του δρεπάνου που είχε το λιμάνι της. Το Δρέπανο καταλήφθηκε από την Καρχηδόνα (260 π.χ.) που τη μετέτρεψαν σε ισχυρή ναυτική βάση, όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος και ακολούθησε η "Ναυμαχία των Αιγάδων" (241 π.χ.) αλώθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Δύο αρχαίοι θρύλοι της Μυθολογίας συνδέονται με την ίδρυση της πόλης, με τον πρώτο το όνομα προέρχεται από ένα δρεπάνι που έπεσε από τα χέρια της θεάς Δήμητρας, αναζητούσε την κόρη της Περσεφόνη την οποία είχε απαγάγει ο Άδης. Ο δεύτερος μύθος συνδέεται με τον Κρόνο που έκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού με ένα δρεπάνι, το δρεπάνι έπεσε κατόπιν στη θάλασσα και δημιουργήθηκε η πόλη. Ο Κρόνος ήταν ο προστάτης του Δρέπανου στην αρχαιότητα, ο ανδριάντας του βρίσκεται ακόμα και σήμερα στην κεντρική πλατεία της πόλης. Νεώτερα χρόνια Το Τράπανι κατέλαβαν διαδοχικά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Βάνδαλοι, η Βυζαντινή αυτοκρατορία και οι Άραβες (827). Ακολούθησαν οι Νορμανδοί και ο βασιλιάς τους Ρογήρος Α΄ της Σικελίας (1077) που χρησιμοποίησε το Τράπανι σαν βασικό λιμάνι για τις Σταυροφορικές του εκστρατείες στη Μεσόγειο. Τον 17ο αιώνα οι επιδημίες, η πείνα και οι εξεγέρσεις αποδεκάτισαν τον πληθυσμό αλλά τον 18ο αιώνα αυξήθηκε από τους 16.000 στους 30.000 κατοίκους, το Βασίλειο της Νεαπόλεως χρησιμοποίησε την πόλη σαν ισχυρή στρατιωτική βάση. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η πόλη είχε εκτεταμένες καταστροφές από τον βομβαρδισμό των Συμμάχων. Μετά την πτώση του Φασισμού γνώρισε ταχύτατη ανάπτυξη χάρη στη θέση της στους πρόποδες του όρους Σαν Ζουλιάνο και σαν λιμάνι σε σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς όπως οι Αιγάδες Νήσοι και η Σεγέστα. Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι ISTAT