Fondmetal

Fondmetal SpA é un fabricante italiano de rodas de aliaxe, fundada en 1972 por Gabriele Rumi. A escudaría de Fórmula 1 do mesmo nome, tamén propiedade de Rumi, competiu nas tempadas 1991 e 1992, non logrou ningún punto no campionato. A compañía tamén patrocinou, e forneceu rodas a outros construtores desde mediados da década de 1980 ata principios de 2000. Primeiros anos En 1961, Gabriele Rumi fíxose cargo do negocio de fundición de ferro que fundara o seu avó en Brescia. Entusiasta das carreiras de coches, o seu negocio permitiulle competir en subidas e na categoría Fórmula Monza durante a década de 1960. Demasiado vello para desenvolver unha carreira deportiva plena, en 1970 dirixiu a súa atención á fabricación de produtos de aliaxe lixeira, fundou Fondmetal dous anos máis tarde. Fondmetal apareceu por primeira vez na Fórmula Un en 1983 como patrocinador do piloto italiano Piercarlo Ghinzani. A mediados da década de 1980, a empresa fornecía rodas a Williams, Tyrrell e Ligier, sen deixar de patrocinar a Ghinzani e, máis tarde, ao equipo Osella. En 1989, Fondmetal converteuse no patrocinador principal de Osella, e en 1990 Rumi converterase en accionista maioritario do equipo.. A finais dese ano, decidiu facerse coa totalidade do equipo. Equipo Fondmetal Rumi transladou o equipo de Volpiano, preto de Turín ao seu cuartel xeral en Bérgamo e dirixiuno persoalmente durante un ano e medio. Inicialmente seguiu co piloto de Osella, Olivier Grouillard, ata que cansou da actitude do temerario francés, substituíndoo por Gabriele Tarquini. O novo equipo non tivo máis éxito que cando era Osella, ás veces, os resultados eran aínda peores que os dos seus rivais nas últimas posicións da grella, Coloni ou AGS. 1991 Para a tempada de 1991 de Fórmula Un, a Osella Squadra Corse desaparecera, pero o equipo reapareceu co nome de Fondmetal Corse. Inicialmente, Fondmetal participou co coche FA1M-E, que era o Osella do ano anterior (de feito, era o de 1989 porque Osella non fora capaz de construír un coche novo en 1990). Pilotado por Olivier Grouillard, o coche de cor azul e gris era pouco competitivo. Nas dúas primeiras carreiras da tempada, Grouillard foi máis lento que os demais. Aínda que Fondmetal usaba os motores Cosworth que preparara Brian Hart en anos anteriores para Tyrrell, incluso Pedro Chaves no seu Coloni estaba por diante do coche de Fondmetal. Nesas condicións ata as precualificacións resultaban imposibles. Pero Rumi tiña grandes esperanzas para a tempada europea. No Gran Premio de San Marino, presentaron un novo coche, chamado o FOMET-1. Foi concibido por un grupo de expertos recentemente fundado no Reino Unido chamado FOMET. A oficina de deseño baseada en Bicester estaba encabezada por Tino Belli e fora fundada por Rumi quen pensou que a participación británica era necesaria para obter éxito. O FOMET-1 presentou unha nova aerodinámica, unha nova suspensión e algunhas outras melloras, pero a parte disto, o novo coche, obviamente, conservaba as súas raíces Osella. As cousas melloraron un pouco, pero non de forma significativa. Co novo coche, Grouillard logrou ser máis rápido que o coche de Coloni, pero iso non significou que Fondmetal lograra precualificarse con regularidade. Só participaron nalgunha carreira, pero os resultados eran pobres, aínda que se clasificou décimo para o Gran Premio de México de 1991, por diante de Andrea de Cesaris no Jordán, que terminou cuarto. Ao final, Grouillard foi substituído polo expiloto de AGS Gabriele Tarquini que terminou dúas veces (de tres intentos), aínda que tamén fallou na precualificación unha vez, non foron capaces de anotar puntos en toda a tempada. 1992 A finais de 1991, debido as dificultades financeiras, a filial británica FOMET onde os deseñadores traballaran nun novo coche de Fórmula Un desde o verán anterior, independizáronse. Tino Belli vendeu o deseño do novo coche aos franceses do equipo Larrousse de Fórmula Un, e deixaron a Fondmetal sen coche novo para a seguinte tempada. Gabriele Rumi encargou a Sergio Rinland de Astauto deseñar unha nova máquina a finais de decembro de 1991. Naturalmente, non estaba preparado para o inicio da tempada, polo que nas primeiras carreiras, utilizaron de novo o coche do ano anterior. Coñecido agora como GR01, sufrira algunhas modificacións, o cambio máis importante era a instalación dun motor Ford V8 HB (o do Benetton do ano anterior) que chegou en lugar do Lamborghini V12 ou do Judd V10 que Rumi prefería. O motor e o chasis non marchaban ben xuntos. Houbo algúns problemas de refrixeración, e a fiabilidade era escasa. O equipo apareceu con dous pilotos, un deles Tarquini, o outro era o debutante suízo Andrea Chiesa. Tarquini mostrou velocidade, pero o coche era fráxil. As cousas melloraron a fins de primavera, cando o novo chasis atopou o seu lugar nos circuítos. O GR02 non tiña nada en común cos antigos Osellas e Fondmetals. As raíces do seu deseño remóntanse a finais de 1991 cando Sergio Rinland traballaba para o equipo Brabham no novo Brabham BT61 que nunca viu a luz do día. Pero, as estruturas básicas deste deseño leváronse á Fondmetal en 1992. Polo tanto, o GR02 tiña algunhas cualidades e de feito estaba ben visto polos seus pilotos. Pero, os resultados foron decepcionantes, problemas menores adoitaban parar os coches despois de que cualificaron ben. O equipo tiña poucos cartos para probas e o desenvolvemento era lento. Chegar á meta nunha carreira era raro. Tarquini a miúdo cualificaba o coche sorprendentemente arriba na grella, e no Gran Premio de Bélxica logrou a mellor posición en cualificación de Fondmetal da tempada cualificando 11º. Chiesa nunca logrou finalizar unha carreira, polo xeral non conseguía a clasificación, e substituírono por Eric van de Poele a partir do Gran Premio de Hungría. Eric resultou máis competitivo, aínda que chocou con Tarquini en Hungría, perdendo a última oportunidade do equipo italiano de acabar nos puntos. Dúas carreiras despois, en setembro de 1992, o equipo retirouse do campionato, sentindo o impacto da recesión mundial e de non anotar mellores posicións que un par de décimos lugares, aínda que Tarquini logrou clasificarse para as trece carreiras nas que o equipo participou en 1992, Chiesa (en dez intentos) e van de Poele (en só tres) clasificaron tres veces cada un. Relacións posteriores con outros equipos Forti Corse Durante 1992 Sergio Rinland e o seu equipo Astauto comezaron a traballar nun coche de F1 para 1993 coa esperanza de que Fondmetal continuaría. Non foi o caso, xa que o contrato foi cancelado por Fondmetal en setembro de 1992, moito antes do final da tempada debido á falta de fondos. O deseño deste coche foi terminado a principios de 1993. Un ano máis tarde, Rinland vendeu ese deseño a Guido Forti que creou un equipo de Fórmula Un chamado Forti Corse en 1995.O chasis FG01 aínda tiña varias similitudes co, daquela moi vello, Fondmetal GR02 de 1992. Tyrrell e Minardi Rumi volvería a Fórmula Un máis modestamente en 1994, co patrocinio de Fondmetal a Tyrrell, e para 1996 cambiou o seu patrocinio a Minardi. Fondmetal tamén era dono dun túnel de vento no norte de Italia, que alugou a Tyrrell, Minardi e outros equipos. Rumi aumentaría gradualmente o seu interese no equipo Faenza, converténdose en copropietario e presidente. Pero, Rumi enfermou de cancro, e no ano 2000 viuse obrigado a retirar o seu apoio cando o equipo foi vendido a Paul Stoddart. Rumi finalmente morreu en maio de 2001. Fondmetal segue funcionando como fabricante de rodas. Resultados completos na Fórmula Un (Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. Notas Véxase tamén Outros artigos Ligazóns externas Fondmetal website