Palacio Ducal de Venecia

O Palacio Ducal (en italiano Palazzo Ducale, e antigamente Palazzo Dogale como sede do dux, en italiano doge), un dos símbolos da cidade de Venecia e unha das obras mestras do gótico veneciano, é un edificio situado na área monumental da Praza de San Marcos, no sestiere de San Marco, entre a praza homónima e o peirao do Palazzo Ducale, contiguamente á basílica de San Marcos. Distínguese por un estilo que, inspirándose na arquitectura bizantina e oriental, exemplifica ben a intensidade das relacións comerciais e culturais da Serenissima e outros estados europeos, a súa belza baséase nun astuto paradoxo estética e física, conectado co feito de que a masa pesada do corpo principal está apoiado polo que parecen delgadas columnas talladas. O interior, agora parcialmente privado das obras que o decoraban, aínda mantén unha gran pinacoteca, que presenta obras dos máis famosos mestres venecianos, incluíndo Jacopo e Domenico Tintoretto, Tiziano Vecellio, Francesco Bassano, Paolo Veronese, Giambattista Zelotti, Jacopo Palma máis Novos, Andrea Vicentino e Antonio Vassilacchi. Antiga sede do dux a da maxistratura veneciana, foi fundado despois do ano 812, varias veces golpeado polo lume e en consecuencia reconstruído, seguiu a historia da Serenissima, dende os inicios ata o seu fin: a anexión de Venecia ao reino de Italia e o paso do edificio á xurisdición deste último, converténdose en museo. Actualmente é a sede do Museo civico di Palazzo Ducale, parte da Fondazione Musei Civici di Venezia (MUVE), foi visitado por 1 319 527 persoas en 2012. Historia Primeira localización O primeiro Palacio Ducal, do que non quedan vestixios, foi construído en Heraclia e alí estableceuse, ao redor do ano 700, o primeiro doge da República de Venecia, Paolo Lucio Anafesto. Seguiulle Marcello Tegalliano e Orso Ipato cuxo asasinato, en 737, levou á creación dun magister militum elixido anualmente. Logo de restaurar a figura do doge, en 752, foi construído baixo o mandato do novo doge Teodato Ipato, unha nova sede na cidade de Metamaucum, pola súa banda trasladada en 812 a Rivoaltus, a antiga Rialto, por orde de Angelo Partecipazio. Neste lugar, considerado máis seguro, foi erguido o novo edificio, baixo o aspecto dun castelo, en terras que eran da propiedade do propio doge, na mesma zona onde se encontra o actual Palacio Ducal. O edificio foi rematado baixo o mandato de Pietro IV Candiano; e debía tratarse dunha estrutura moi sólida porque conseguiu resistir unha revolta popular en 976. En 998 Otón III, que fora a Venecia para encontrarse co doge Pietro II Orseolo, foi aloxado na torre leste do palacio, quedando abraiado polo luxo do interior No palacio foron aloxados tamén Henrique IV de Franconia, cando en 1094 foi a Venecia para ver os restos de Marcos, o evanxelista, e Henrique V en 1116, logo dunha reestruturación, non atestada polos historiadores da época, resultante en dous incendios irrompeu na cidade en 1105. Ampliacións A primeira gran reestruturación en estilo bizantino, quizais obra de Nicolò Barattiero, que xa erguera as columnas de San Marco e San Todaro e realizado unha primeira edificación da ponte de Rialto, que remóntase á época do dux Sebastiano Ziani, acompañada dunha reorganización máis xeral da zona monumental de Praza de San Marcos que tivo lugar entre 1173 e 1177, co obxectivo de darlle unha sede aos distintos tribunais. O traballo consistiu probablemente n edificación da á fronte ao río di Palazzo en terreos adquiridos polas monxas de San Zacarías e na ampliación de zonas marxinais do edificio, obtendo unha redución significativa do peirao. Ao final das obras o papa Alessandro III e Frederico Barbarroxa, que a través da intermediación do dux asinaran un tratado de paz, chegaron a Venecia, onde o emperador quedou invitado no palacio durante dous meses. Aínda que o edificio non foi obxecto de ningunha reestruturación ata 1301, unha serie de intervencións tiveron lugar naqueles anos: unha capela dedicada a San Nicolás foi construída por Pietro Ziani para o ex-voto de Enrico Dandolo, as historias da loita entre a Igrexa e o Papado foron pintadas na Sala del Maggior Consiglio mentres que, baixo o mandato de Renier Zen, Lorenzo Tiepolo, e Giovanni Dandolo, foi pavimentada a praza, foi introducida o cerimonial de coroación, foi construída unha loxa ao pé do campanile, e devolvéuselle ao peirao o seu tamaño antigo. Pietro Gradenigo emitiu unha orde que produciu un aumento acentuado no número de conselleiros (de 317 en 1264 a 1017 en 1311) e, en consecuencia facendo necesaria a transferencia do Maggior Consiglio, situado en torno a 1301 no Salón que hoxe é coñecido como do Senado. En 1309, pouco despois desta reestruturación, e cuxos autores puideron ser Pietro Basejo ou o arquitecto Montagnana, mencionado por Sansovino e por Temanza, que a sala demostrou ser moi pequena e foron abertos lugares de construción na á sur que logo foi demolida e, a continuación, restaurada en 1340. A prosperidade económica do mandato de Giovanni Soranzo deu un gran pulo ao lugar de construción, dirixido por Pietro Basejo coa axuda de Filippo Calendario.. Tamén como parte desta reestruturación, a capela de San Nicolás foi ampliada e decorada con historias de Alexandre III, quizais obra de Guariento ou un non especificado Paolo, na planta baixa foi construída unha gaiola para leóns e novas celas e en 1332 foron colocados os pozos do patio. Un documento relacionado coa realización dun león marciano suxire que o monumental acceso ao palacio neste período foi semellante ao actual. En 1340 deuse a orde para completar o segundo andar da á sur no que, baixo a dirección de Calendario e Basejo, despois doutra pequena ampliación, traballaron na fachada interna da Sala del Maggior Consiglio, mediante a edificación da escala e a súa porta. Por mor da participación de varios expertos na a conspiración tramada por Marin Falier e dunha epidemia de peste, ao redor de 1355 as obras foron suspendidas, para ser a continuación retomadas por Lorenzo Celsi, fortemente criticado pola súa decisión. Baixo o mandato de Marco Corner a Sala del Maggior Consiglio foi decorada por Guariento e Pisanello mais, a causa dunha serie de guerras que debilitaron economicamente á República, os traballos foron de novo interrompidos ata que Michele Sten deu a asignación para levalos a cabo. Despois de que en 1404 fora edificado o balcón con vistas á lagoa Tommaso Mocenigo logrou con dificultade reestruturar así como a fronte sobre o praza de San Marco: os traballos foron iniciados en 1424, despois de que o Maggior Consiglio tiña recuperado a súa localización orixinal. A nova restauración tivo lugar baixo o mandato de Francesco Foscari, por obra do Bon: foi erguida con varios atrasos a Porta della Carta, a construción do sitio non se concluíu antes de 1452. Con Pasquale Malipiero foi rematada a fachada cara á Praza, e foron pintadas as historias de Pipino e un mapa do mundo, mentres que baixo Cristoforo Moro foi construído o Arco Foscari, sempre por Bon e sempre cun considerable atraso. En 1468 o salón que logo se chamaría dello Scrutinio chamouse Biblioteca, porque nel foron depositadas as obras doadas polo cardeal Bessarion, mentres que en 1473 decidiuse substituír algunhas das obras de arte da Sala del Maggior Consiglio: nas obras, que duraron ata 1495, estaban implicados, entre outros, Giovanni e Gentile Bellini, Giorgione, Tiziano, Tintoretto e Paolo Veronese. Os tres incendios Despois de que, en 1483 o lume arrasara a á sueste, os traballos de reconstrución foron confiados a Antonio Rizzo, quen ordenou a retirada dos sectores afectados polo lume, a construción do pórtico e a reconstrución da Scala dei Giganti para darlle ao edificio unha aparencia máis uniforme. Reaberto o patio en 1493, Rizzo, acusado de ter roubado cartos públicos, fuxiu e os traballos, case rematados, foron confiada ad interim a Pietro Lombardo. De difícil datación e atribución é a fachada do Cortile dei Senatori. Os traballos avanzaron lentamente durante o período do doge Leonardo Loredan, un período durante o que se traballou ao longo da Canle, debido a problemas estruturais decidiuse intervir na Sala del Senato e demoleuse unha pequena capela palatino: para permitir a coexistencia das obras e as actividades institucionais, moitas oficinas foron trasladadas e abríronse pasaxes, non sen causar problemas. Despois disto, en 1531 déuselle a forma actual á Sala dello Scrutinio, foi construído un reloxo na parede entre o Anticollegio e o Senato, e foi destruída unha pequena torre de vixía. Baixo o mandato de Pietro Lando foron decoradas salas e baixo Francesco Donà el mesmo deulle un punto de inflexión decisivo a construción, confiada a Antonio Abundan, coa construción da fronte oriental e dos balcóns interiores da Sala del Maggior Consiglio. En 1566 realizouse a colocación de dúas estatuas de Jacopo Sansovino, Marte e Nettuno. En 1574 un segundo incendio que, controlado, non causou danos estruturais relevante, mais destruíu moitas obras de arte. Escollido Antonio da Ponte, como o director das obras, colaboraron con el Cristoforo Sorte, Andrea Palladio e Vincenzo Scamozzi. O traballo durou moito máis que os tres anos previstos, só concluíu a principios do século XVII por mor da peste. O terceiro grande incendio tivo lugar o 20 de decembro de 1577 na Sala dello Scrutinio: nel foron destruídas moitas obras de arte e o teito de chumbo fundiuse. Despois de que varios órganos de goberno atoparan unha nova sede, aos varios arquitectos consultados, incluíndo o Palladio, Francesco Sansovino e o Rusconi, propúxolles a difícil cuestión estrutural, que se concentrou principalmente na esquina cara á Ponte della Paglia. As opinións en conflito levaron a un período de reestruturación de catro anos, que consistiu na substitución dalgunhas estruturas e que atopou a súa estabilización co regreso da actividade á Sala del Maggior Consiglio, que ocorreu en 1578. Os teitos foron deseñados por Cristoforo Sorte e Antonio da Ponte, mentres que o deseño do novo ciclo de pinturas foi confiado a tres expertos, incluído Gerolamo de Bardi: nas paredes estaban representados os rostros dos doges, e a vida do Papa Alexandre III, mentres que os teitos trataban temas de guerra, as accións dos cidadáns e as alegorías. Entre os máis famosos artistas contratados, Paolo Caliari, Jacopo Robusti, Jacopo Palma il Giovane, Francesco Bassano e Antonio Aliense: todos os lugares foron rematados no século XVI. Entre o XVII e século XVIII A cabalo entre o final do século XVI e principios do seguinte había outras dúas obras en curso, a reconversión da planta baixa e a construción das Novas Prisións, confiadas respectivamente a Bartolomeo Manopola, que construíu o frontal da corte e completou a decoración do Arco Foscari; e a Antonio da Ponte e Antonio Contin, que levaron á conclusión o novo edificio en 1602. Baixo o mandato de Antonio Priuli, realizouse unha gran ampliación do apartamento do dux nun edificio adxacente, que foi destruído.Situada no patio unha estatua de Francesco Maria I Della Rovere, decorou a sala detrás da Porta del Frumento, instalouse na Sala dello Scrutinio un arco triunfal adicado a Francesco Morosini, restaurouse a Scala dei Giganti realizáronse as cinco grandes fiestras que dan ao patio e restauráronse varias pinturas.. Tras a caída da Serenissima Logo da caída da República de Venecia, o palacio converteuse nunha oficina administrativa e foi privado de moitas obras de arte: desde 1807 sede do Tribunal de Apelación, converteuse en 1811 na sede da Biblioteca Marciana e trasladáronse tamén alí estatuas arqueolóxicas. As oficinas, a biblioteca e o museo foron trasladadas respectivamente en 1821, en 1904 e 1918: ao mesmo tempo realizáronse outras pequenas reformas, que precederon á conversión en museo e á concesión do complexo ao Concello, seguido da anexión ao Reino de Italia. Obras de arte O Palacio Ducal de Venecia conserva nas súas estancias e ao longo da súa fachada un importante número de obras de arte, que remóntanse a diferentes períodos históricos, encargadas por doges individuais para transmitir a súa memoria, ou no contexto da reestruturación xeral do complexo. A decoración tiña a principal función de celebrar episodios da historia da Serenissima República de Venecia, cuxos tribunais máis altos tiñan alí a súa sede: hai alegorías, pinturas retratando batallas e acontecementos históricos, as táboas que describen xestos de devoción cara aos santos e a Virxe. Moitas obras foron perdidos durante os numerosos incendios que sufriu o palacio, os principais dos cales datan de 1483, 1574 e 1577. Notas Referencias Véxase tamén Bibliografía Fontes primarias Fontes secondarias Outros artigos Praza de San Marcos República de Venecia Ligazóns externas Sitio web do Palacio Ducal de Venecia (en inglés) (en italiano).