باسیلیکای سان گاودنزیو

باسیلیکا سان گادِنزیو (ایتالیایی: Basilica di San Gaudenzio) یک کلیسا در نووارا، ایتالیا است و مرتفع‌ترین نقطه شهر را تشکیل می‌دهد. این کلیسا به گودنتیوس نووارا، نخستین اسقف مسیحی شهر اختصاص دارد. تاریخچه اولین کلیسا اختصاص یافته به این قدیس تا سال ۸۴۱ در نزدیکی پایان کنونی خیابان Via XX Settembre، حدود ۵۰۰ متر شرق محل کنونی وجود داشت و بعدها در سال ۱۲۹۸ بازسازی و دوباره تقدیس شد. از ۱۵۵۲ تا ۱۵۵۴، نووارا به دستور کارل پنجم تقویت شد و تمامی ساختمان‌های خارج از دیوارهای شهر، از جمله باسیلیکای اصلی، تخریب شدند؛ با این حال، امپراتور به سرعت یک کارخانه آجرسازی در داخل شهر افتتاح کرد تا در نهایت کلیسا بازسازی شود. نووارا به‌طور معجزه‌آسا از همه‌گیری دوم طاعون در سال ۱۵۷۶ در امان ماند و به پاس حفظ شهر، مکانی در بلندترین نقطه طبیعی شهر برای بازسازی باسیلیکا انتخاب شد. یک کلیسای رمانسک به نام سان وینچنزو مارتیره قبلاً در این مکان وجود داشت، اما بیشتر آن برای ساختمان جدید تخریب شد. با این حال، سه کاپلا از سان وینچنزو مارتیره در ساختمان امروزی حفظ شدند، از جمله کاپلای سنت جورج، جایی که بقایای گادِنزیو پس از تخریب باسیلیکای اصلی در آن نگهداری شد. کلیسا توسط پلگرینو تیبالدی طراحی شد و سنگ بنای آن در ماه مه ۱۵۷۷ گذاشته شد. کلیسا در ۱۳ دسامبر ۱۵۹۰ توسط اسقف چزاره اسپچیانو تقدیس شد؛ در این زمان، ساخت ترانسپت حتی آغاز نشده بود. وخامت وضعیت اقتصادی نووارا، که توسط طاعون‌ها و جنگ‌های مختلف تشدید شده بود، تا سال ۱۶۲۶ مانع ادامه ساخت شد. کارهای سازه‌ای عمدتاً تا سال ۱۶۵۶ به پایان رسید. در ۱۱ ژوئن ۱۷۱۱، کلیسا به‌طور رسمی با قرار دادن بقایای سنت گادِنزیو که از سال ۱۵۵۲ در کاپلای سنت جورج نگهداری می‌شد، تکمیل شد. برج ناقوس و گنبد برج ناقوس باسیلیکا از ۱۷۵۳ تا ۱۷۸۶ توسط بندیکت آلفیری ساخته شد و به ارتفاع ۷۵ متر رسید. برنامه‌ریزی برای برجسته‌ترین ویژگی باسیلیکا، گنبد عظیم آن، پنجاه سال بعد آغاز شد، زمانی که بودجه کافی از طریق افزایش مالیات جمع‌آوری شد. طراحی گنبد به آلساندرو آنتونلی سپرده شد. طرح اولیه در سال ۱۸۴۱ ارائه شد و کار سه سال بعد آغاز شد. بخش عمده‌ای از ساختار داخلی اطراف محل تقاطع برای تحمل وزن پیش‌بینی شده گنبد باید بازسازی می‌شد و پروژه هنگام وقفه به دلیل نخستین جنگ استقلال ایتالیا هیچ پیشرفتی از نظر ارتفاع نداشت. در سال ۱۸۵۵، آنتونلی طرحی بلندپروازانه‌تر از طرح اولیه ارائه داد و ارتفاع پیش‌بینی شده گنبد را از ۶۵ به ۷۵ متر افزایش داد و تا سال ۱۸۵۸ بودجه لازم برای ادامه کار فراهم شد. با این حال، مداخلات معماری آنتونلی باعث افزایش غیرقابل قبول هزینه‌ها شد و او مجبور شد در سال ۱۸۶۱ طرح ارزان‌تری ارائه دهد. تا آن زمان، بیشتر گنبد تکمیل شده بود، اما بحث‌های مربوط به هزینه مانع از ساخت آن شده بود و آنتونلی ده سال بعد بیشتر وقت خود را به مول آنتونلیانا در تورین اختصاص داد. وقتی در سال ۱۸۷۳ به پروژه بازگشت، به عنوان یک معمار برجسته و سالخورده، اختیار کامل برای تکمیل گنبد دریافت کرد. گنبد در سال ۱۸۸۷ تکمیل شد و مجسمه عیسی در ۱۶ مه همان سال بر بالای گنبد قرار گرفت. در سال‌های بعد، کلیسا علائم خرابی سازه‌ای تحت وزن گنبد را نشان داد، که از مراحل اولیه ساخت نیز قابل مشاهده بود. از سال ۱۸۸۱، آنتونلی به تقویت چهار ستون باربر پایه گنبد و گسترش فونداسیون‌ها پرداخت. این کار اوایل سال ۱۸۸۷، درست به موقع برای جشن قدیس محافظ، تکمیل شد. در طول سال‌ها، نگرانی‌های مکرری در مورد احتمال فرو ریختن گنبد وجود داشت و هشدار عمده‌ای در سال ۱۹۳۷ باعث شد بنای تاریخی به مدت تقریباً ده سال بسته شود. در این مدت، کارهای مقاوم‌سازی بتن مسلح توسط معمار آرتورو دانوسو انجام شد تا از احتمال سقوط گنبد بر شهر جلوگیری شود؛ با این حال، بازنگری‌های اخیر نشان می‌دهد که این تقویت ضروری نبوده است. در صورت خرابی سازه، گنبد به جای فرو افتادن بر شهر، بر خود فرو می‌ریخت. در سال‌های اخیر، سیستم‌های هشدار پیشرفته‌ای در داخل ساختمان نصب شده‌اند تا خطرات نشست، ترک یا نوسان را نظارت کنند. این ساختمان که به نماد و نشانه نووارا تبدیل شده است، ارتفاع کلی ۱۲۱ متر دارد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Basilica of San Gaudenzio». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون