Универзитет во Павија

Универзитетот во Павија латински: Alma Ticinensis Universitas) е универзитет сместен во Павија, Ломбардија, Италија. Имаше докази за настава уште во 1361 година, што го прави еден од најстарите универзитети во светот. Тој бил единствениот универзитет во Милано и поширокиот регион Ломбардија до крајот на 19 век. Во 2022 година, универзитетот бил признат од Тајмс Хаер Едукација меѓу првите 10 во Италија и меѓу 300-те најдобри во светот. Во моментов има 18 катедри и 9 факултети. Нема главен кампус; неговите згради и објекти се расфрлани низ градот, кој пак се нарекува „градски кампус“. Универзитетот се грижи за повеќе од 20.000 студенти кои доаѓаат од Италија и од целиот свет. Универзитетот нуди повеќе од 80 програми за додипломски студии; над 40 магистерски програми и приближно 20 докторски програми (вклучувајќи 8 на англиски јазик). Околу 1.500 студенти кои влегуваат на универзитетот секоја година се странски студенти. Универзитетот работи и со повеќе културни и научни музеи, вклучувајќи го и историскиот музеј на Универзитетот, ботаничка градина, истражувачки центри, универзитетски библиотеки и универзитетски печат. Универзитетот е исто така поврзан со Policlinico San Matteo, на кој стотици студенти по медицина од универзитетот вршат клинички ротации за време на нивните клинички години на студирање. Универзитетот во Павија е член на групата COIMBRA и Европската асоцијација на универзитети. Тој, исто така, учествува и во програмата Еразмус, која овозможува размена на студенти помеѓу Универзитетот во Павија и различни универзитети во Европа. Историја Фондацијата и средниот век Едикт издаден од франкискиот крал на Италија, Лотар I (владеел 818–55) го споменува постоењето на високообразовна институција во Павија уште во 825 н.е. Оваа институција, главно била посветена на црковното и граѓанското право, како и на студиите за божество, тогаш била избрана како главен образовен центар за Северна Италија. Во 1361 година, институцијата била официјално основана како studium generale од страна на светиот римски император Карло IV, кој и ги дал истите наставни привилегии што ги уживале Универзитетот во Париз и Болоња, дозволувајќи и на институцијата да предава канонско и граѓанско право, филозофија, медицина и либерално. уметности. Потоа бил проширен и реновиран од војводата од Милано, Џан Галеацо Висконти, станувајќи единствениот универзитет во Војводството Милано до крајот на 19 век. Џан Галеацо неуморно работел на консолидирање на институцијата и во 1389 година, тој добил дозвола од папата Бонифациј IX да предава и напредни теолошки курсеви. Тој бил поделен на два различни универзитети - на јуриспруденција (настава курсеви за граѓанско и канонско право) и на уметност (настава по медицина, филозофија и курсеви за либерални уметности). Секоја година се избирал ректор, нормално студент кој имал над дваесет години. Институцијата нудела диплома, диплома и докторат. И покрај политиката и тешкотиите поради војните и поморите, таа доживеа голем раст и институцијата се сметаше за престижна за што сведочи приливот на странски студенти во тоа време. Во 1412 година, Филипо Марија Висконти дополнително ги консолидирал универзитетите, поканил истакнати научници да предаваат таму и прогласил указ со сериозни казни насочени кон спречување на студентите да одат на друго место да студираат. Ренесанса и модерен период Кон 15 век, истакнати учители како Балдо дегли Убалди, Лоренцо Вала, Џасоне дел Мајно предавале студенти од областа на правото, филозофијата и литературните студии. Во истите години, Елија ди Сабато да Фермо, личен доктор на Филипо Марија Висконти, бил првиот професор по медицина на еврејската религија на европски универзитет, додека од 1490 година на универзитетот било воспоставено учење на хебрејски јазик. Не многу години подоцна, веројатно во 1511 година, Леонардо да Винчи студирал анатомија заедно со Маркантонио дела Торе, професор по анатомија на универзитетот. За време на тековната италијанска војна од 1521-1526 година, властите во Павија биле принудени да го затворат универзитетот во 1524 година. Меѓутоа, во текот на 16 век, по повторното отворање на универзитетот, овде предавале научници и научници како Андреа Алсијато и Џероламо Кардано. За време на периодот во кој војводството Милано било управувано од кралевите на Шпанија, истражувачките и образовните активности на универзитетот стагнирале, но сè уште имало истакнати научници како Героламо Сакери кој сè уште бил вклучен во универзитетот. Повторното раѓање на универзитетот, делумно, се должи на иницијативите предводени од Марија Тереза и Јосиф II од Домот на Австрија, во втората половина на 18 век. Иницијативите вклучувале масовно реновирање на наставните програми, истражување и рехабилитација на структурата, кои сè уште биле задржани од страна на универзитетот до сега. Во текот на својата историја, универзитетот имал корист од присуството на многу истакнати наставници и научници кои напишале познати дела и направиле важни откритија - хемичарот Лујџи Валентино Бругнатели, математичарот Џироламо Кардано (роден во Павија, 1501-76), физичарот Алесандро Волта (претседател на природна филозофија 1769–1804), поетот Уго Фосколо (стол за елоквентност 1809–1010), драматург Винченцо Монти, правникот Џан Доменико Ромањози, натуралистот Лазаро Спаланзани, математичарот Лоренцо Маскерони и анатомот Антонио Скарпа. Во 1858 година, универзитетот бил сцена на интензивни студентски протести против австриското владеење во северна Италија (преку кралството Ломбардија-Венеција). Властите одговориле со наредба за привремено затворање на универзитетот. Инцидентите во Павија биле типични за бранот националистички демонстрации низ цела Италија кои му претходеле на обединувањето (1859–66). Во текот на 19 век, медицинските, природните науки и математичките училишта биле исполнети од истакнати научници кои го подигнале статусот на универзитетот до нови височини. Тројца добитници на Нобелова награда предавале во Павија - лекарот Камило Голџи (во Павија од 1861 година), кој ја добил Нобеловата награда за физиологија во 1906 година за неговите студии за структурата на нервниот систем, хемичарот Џулио Ната (во Павија помеѓу 1933 и 1935 година) и физичарот Карло Рубиа. Покрај тоа, угледните математичари Еугенио Белтрами, Феличе Касорати и Лујџи Берзолари биле редовни учители во Павија. Исто така, на Универзитетот во Павија, во 1912 година, Карло Форланини го открил првиот успешен лек за туберкулоза - вештачки пневмоторакс. Во 1960-тите, Економскиот и трговскиот факултет, како и инженерството биле додадени на сегашната постава на факултети. Во текот на 20 век, наставни и истражувачки активности биле спроведени од дополнителни истакнати научници како Пасквале Дел Џудис и Ариго Солми за историја на правото; Контардо Ферини и Пјетро Бонфанте за римското право; Лујџи Коса и Бенвенуто Гризиоти за економија, Џакинто Романо за средновековната и модерната историја и Плинио Фракаро за античката историја. Исто така критично за угледот на универзитетот било неговото истакнато досие за јавно образование, олицетворение со основањето на приватни и јавни колеџи. Најстарите колеџи, Collegio Borromeo и Collegio Ghislieri, биле изградени во 16 век, а во поново време други биле основани и преку јавни и приватни иницијативи - Collegio Nuovo, Collegio Santa Caterina и другите единаесет колеџи управувани од EDiSU . Во 1997 година бил основан IUSS, институција за високо образование (италијански: Istituto Universitario di Studi Superiori) слично на Scuola Normale Superiore и Istituto Superiore Sant'Anna во Пиза. IUSS е федерално тело кое ги поврзува колеџите во Павија кои го сочинуваат универзитетскиот систем во Павија. Денес, универзитетот продолжува да нуди широк спектар на дисциплинска и интердисциплинарна настава. Истражувањето се врши во одделенија, институти, клиники, центри и лаборатории, во тесна соработка со јавни и приватни институции, претпријатија и фабрики. Организација Универзитетот има осумнаесет катедри и девет факултети. Одделенија Одделот за клиничка хирургија, дијагностика и педијатрија Одделот за интерна медицина и медицинска терапија Катедра за молекуларна медицина Одделение за јавно здравје и судска медицина Одделот за невронаука Одделот за фармација Катедра за биологија и биотехнологија „Лазаро Спаланцани“ Катедра за хемија Катедра за математика Катедра за физика Одделот за науки за Земјата и животната средина Катедра за градежништво и архитектура Катедра за индустриско и информатичко инженерство Катедра за економија и менаџмент Одделение за право Катедра за политички и општествени науки Одделот за хуманистички науки Катедра за музикологија Факултети инженерски факултет Медицински и хируршки факултет Кампус Градот Павија во суштина е градски кампус, така што зградите на кампусот се наоѓаат насекаде низ градот. Кампусите за Факултетот за политички науки и право се наоѓаат во Стариот кампус на Виа Страда Нуова, во близина на катедралата Павија. Кампусите за факултет за инженерство, фармација, математика, физика и природни науки се наоѓаат на Виа Ферата, околу 3км подалеку од центарот на градот, во градежен комплекс наречен Поло Кравино. Кампусите за Економскиот факултет, Катедрата за психологија и Катедрата за филозофија се наоѓаат во манастирот Сан Феличе. Кампусот за Одделот за музикологија се наоѓа во Палацо Раимонди, Кремона. Кампусите за Фармацевтскиот и Медицинскиот и Хируршкиот факултет се наоѓаат на Виа Форланини и Виа Тарамели, во близина на Поликлинико Сан Матео. Палатата Централе Влезот во Стариот кампус, кој е домаќин на Факултетот за политички науки и право, се наоѓа на Виа Страда Нуова. Палатата има 9 дворови - (Cortile dei Caduti, Cortile di Volta, Cortile delle Statue, Cortile di Atilia Secundina, Cortile del Miliario, Cortile delle Magnolie, Cortile dei Tassi, Cortile Sforzesco, Cortile Teresiano). Палатата, исто така, е домаќин на повеќе од 40 театри за предавање, вклучувајќи 8 предавални театри за Правниот факултет и 10 театри за предавање за Факултетот за политички науки. Најголемиот театар за предавање на универзитетот се вика Аула Магна, каде што се одржуваат церемонии за инаугурација за дипломирање, церемонии за бел мантил и доделување на Медалот Терезијана. Палатата датира од 15 век. Првично, часовите од Универзитетот се одржувале во приватни куќи, во манастири кои обезбедувале соодветни простории или на исто место како општинската зграда. На крајот на 15 век, Лудовико ил Моро доделил зграда во Страда Нуова која му припаѓала на Азоне Висконти на универзитетот. Помеѓу 1661 и 1671 година, било извршено големо реновирање под водство на архитектот Амброџо Песина. Во текот на 18 век, Марија Тереза од Австрија сакала да направи некои подобрувања и на образовниот систем и на зградата, па ги доделила архитектот Џузепе Пиермарини и Леополдо Полак да го надгледуваат реновирањето. За фасадата на зградите и дворовите бил задолжен Џузепе Пиермарини, а за предавалните бил Леополдо Полак. Во текот на 19 век, универзитетот го вклучил и поранешниот манастир Леано, кој го подарил Јосиф II од Лорена Хабсбург и се проширил на Виа Ментана, овие дела му биле доверени на архитектот Џузепе Маркези, кој исто така ја изградил Аула Магна. Во 1932 година, универзитетот се здоби со огромен комплекс од 15 век, кој и припаѓаше на болницата Сан Матео, со што беше завршено неговото проширување. Во овој комплекс сега е сместен Одделот за молекуларна медицина, кој е задолжен за здравствените насоки. Поло Кравино Земјиштето каде што е изградено Поло Кравино било купено од универзитетот на крајот на 1960 година. Комплексот е дизајниран од архитект Џанкарло Де Карло. Во 1980 година биле завршени зградите за инженерски факултет, Катедра за генетика, предавални, лаборатории како и комплекс за Институтот за молекуларна генетика, под Националниот совет за истражување. Во 1990 година биле додадени згради за Катедрата за математика, Катедрата за наука за Земјата и животната средина и Компјутерски центар. Музеи Универзитетот, исто така, управува со повеќе точки на јавен интерес: Универзитетски историски музеј Универзитетски историски музеј е домаќин на голем број научни инструменти, анатомски и патолошки препарати и примероци, историски документи и томови кои се дел од историјата на универзитетот. Музејската колекција ја вклучува зачуваната распарчена глава на Антонио Скарпа. Покрај главата на Скарпа, музејот ги прикажува и неговите бубрези и четири прсти. Други анатомски примероци вклучуваат аневризма што го убила математичарот Винченцо Бруначи во 1818 година, мочниот меур на натуралистот Лазаро Спаланзани, кој починал од рак на бубрезите во 1799 година, како и гипсот на невообичаено големиот череп на Алесандро Волта. Музеј на електрична технологија Музејот на електрична технологија (италијански: Museo della Tecnica Elettrica) е наменета како постојана почит на Алесандро Волта. Има површина од 5.000 квадратни метри, а 3.200 квадратни метри се резервирани за посетители. Поделен е на 5 секции, секој дел претставува различна ера на напредок во областа на електричната енергија и електрониката. Музејот е домаќин на преку 4.000 парчиња во своите колекции, вклучувајќи 300 парчиња од колекцијата Енел, 3.028 парчиња од колекцијата Сирти и над 1.000 парчиња од сопствената колекција на универзитетот. Колекцијата содржи уреди како што се радиотелефони, напојувања, засилувачи, звучници со сирена, морзеови телеграфи, радио предаватели и приемници. Во 2017 година, музејот имплементира 3Д тактилна мапа за слепи и инвалиди. Музејот организира и изложби и проекти со основните и средните училишта. Музеј за природна историја Природонаучниот музеј ( италијански: Museo di Storia Naturale ) датира од 1769 година кога Лазаро Спаланзани станал професор по природна историја на Универзитетот во Павија. Музејот е поделен на три дела - компаративна анатомија, зоологија и геопалеонтологија. Музејот моментално се наоѓа во Палатата Бота Адорно. Музејот е домаќин на повеќе збирки, вклучувајќи: колекцијата Спаланцани која содржи зачувани примероци на крокодилот Нил ( Crocodylus niloticus ), нилскиот коњ ( Hippopotamus amphibius ), мако ајкулата со кратки перки ( Isurus oxyrhynchus ), делфинот со шишен нос ( Tursiops mall truncatus ). збирката Зоологија која содржи над 5.000 примероци на ’рбетници и безрбетници. колекцијата Геопалеонтологија која содржи над 30.000 фосилни примероци, кои датираат од ерата на Пиоценот и Миоценот. Збирките вклучуваат и 5.000 карпи и минерали и 65 плочи риби од наоѓалиштето Болка. колекцијата Comparative Anatomy која содржи повеќе од 5.000 артефакти, вклучувајќи скелети, примероци и анатомски препарати на главно ’рбетници, вклучително и слон, кој бил подложен на реставрација во 2014 година. Археолошки музеј Археолошки музеј (италијански: Museo di Archeologia) ја имал својата прва колекција финансирана од Пјетро Виторио Алдини во 1819 година за образовни цели. Сега, во него се сместени различни колекции како што се врежани монети и скапоцени камења од доцното римско царство, келтската и византиската ера, керамика, фигурини кои датираат од 2000 година п.н.е. и пар мумии. Музеј Камило Голџи Музејот Камило Голџи ( италијански: Museo Camillo Golgi) бил изграден во чест на Камило Голџи и неговите најважни откритија, црната реакција за визуелизирање на невроните како и неговите студии за маларијата. Музејот е домаќин на збирка на неговите научни публикации и инструменти користени како што се шприцеви, микротоми, микроскопи, оригинални фотографски плочи со хистолошки препарати, сите датираат од 1900-тите. Музејот бил поставен во истата зграда каде што тој ги спроведувал повеќето од своите експерименти преку Институтот за општа патологија. Ботаничка градина Павија Ботаничката градина во Павија ( италијански: Orto Botanico), која е формирана на крајот на 18 век, зафаќа површина од 2 хектари. Ботаничките градини се домаќини на банка за семиња и хербариум во нивниот едукативен центар, резерватот Bosco Siro Negri Park. Градината е домаќин на различни збирки на растенија, вклучувајќи рози, орхидеи, како и други растителни видови кои потекнуваат од Ломбардија. Музеј на минералогија Музејот на минералогијата (италијански: Museo di Mineralogia) потекнува од делот посветен на минералите во Природонаучниот музеј. Музејот е домаќин на голема колекција на карпи и минерали, категоризирани систематски. Колекцијата вклучува и минерали од различни италијански региони. Во 1923 г. Професорот Анџело Бјанки донирал примероци од карпи кои ги собрал претходно во неговата кариера. Секој примерок бил прецизно опишан во детали во неговите различни научни публикации. Музејот прикажува и колекција на метеорити кои паднале околу Сиена на крајот на 18 век и биле собрани од Лазаро Спаланцани. Центар на ракописи Центарот на ракописите (италијански: Centro di ricerca sulla tradizione manoscritta di autori moderni e contemporane или италијански: Centro Manuscritto) е формално основана на 24 јануари 1980 година; сепак, во 1969 година, Марија Корти, професорка на Универзитетот во Павија, имала идеја да основа Фонд за ракописи ( италијански: Fondo Manoscritti ), посветен на зачувување на списи и ракописи од автори од дваесеттиот век. Центарот е домаќин на збирка на списи и ракописи од писатели од последните два века, вклучувајќи ракописи и трудови напишани од поетот Еугенио Монтале, како и разни изданија со автограм на романот Филозофијата на Мадона (италијански: La Madonna dei filosofi ) од Карло Емилио Гада, и анотирано издание на ракописот за Мојот братучед Андреа (италијански: Mio cugino Andrea) од Романо Биленчи. Збирката која е сочувана од центарот опфаќа повеќе од 200 автори. Центарот се наоѓа во Палацо Централе на Универзитетот во Павија, а гранка неодамна е додадена на една од локациите на универзитетот во Виа Луино. Други колекции Универзитетот, исто така, е домаќин на специјални колекции до кои се достапни само со закажување. Овие збирки не се достапни за јавноста: Физиолошките збирки опфаќаат 300 различни инструменти кои се користеле во физиолошките истражувања, како што се галванометри, ваги, уреди за мерење на тактилна сензација и чувствителност на болка и така натаму. Домаќин на колекцијата е Одделот за молекуларна медицина. Збирките на хистологија и ембриологија опфаќаат над 10.000 хистолошки слајдови на различни ткива и органи, ембриолошки модели во восок, како и микроскопи и други инструменти. Домаќин на колекцијата е Одделот за експериментална медицина. Музиколошките збирки опфаќаат околу 1.100 дела, вклучувајќи 80 музички инструменти како што се аерофони, хордофони и идиофони, како и илјадници перфорирани ролни за антички пијана. Домаќин на колекцијата е Одделот за музика. Колекцијата Cattaneo опфаќа зачувани анатомски и хистолошки препарати од областа на остеологијата, ангиологијата, спланхнологијата, естезиологијата, неврологијата и топографската анатомија . Домаќин на колекцијата е Јавното здравје, невронауките, експерименталната и судската медицина. Академици Универзитетот нуди дипломски програми на два јазика: Италијански - Повеќето од курсевите на Универзитетот во Павија се изучуваат на италијански јазик. Англиски јазик - Еден циклус магистерски, еден додипломски и седум магистерски дипломи се нудат на англиски јазик. Овие степени се: Три години додипломски студии по вештачка интелигенција Шестгодишна диплома по медицина и хирургија Магистер по молекуларна биологија и генетика (MBG) Магистер по електронско инженерство Магистер по компјутерско инженерство Магистер по инженерство за индустриска автоматизација Магистер по меѓународен бизнис и претприемништво (MIBE) Магистер по економија, финансии и меѓународна интеграција (MEFI) Магистер по светска политика и меѓународни односи Факултети Универзитетот има еден од најобемните колеџи и резиденцијални сали во Италија, во кои се сместени поголемиот дел од неговите студенти. Овие колеџи се: Јавни колеџи EDISU EDISU Павија е агенција основана од универзитетот со цел да управува со активности и услуги поврзани со правото на студирање. Управува со 4 трпезарии и 12 јавни факултети, кои се: Колеџот на браќата Каироли (машки) Колеџот Џероламо Кардано (машки и женски) Колеџо Лазаро Спаланцани (машки) Колеџо Лоренцо Вала (мешан) Колеџот Кастиљони-Бруњатели(женски) Колеџот Плиниј Фракаро (машки) Колеџот Добре дојдовте Гризиоти (машки и женски) Голџи резиденции I и II (машки и женски) Колеџо Алесандро Волта (машки и женски) Колеџот Добре дојдовте Гризиоти (машки и женски) Колеџот Света Катерина од Сиена (женски) Приватни и јавни колеџи Колеџот Боромејски (машки и женски) Колеџот во Гислиери (машки и женски) Колеџ Нов (женски) Колеџо Санта Катерина да Сиена (женски) Медали Терезијана Медаглиа терезијана е академско признание со кое се воспоставува влез на редовен професор на Универзитетот во Павија. Оваа награда може да ја додели и ректорот на Универзитетот во Павија на луѓе кои се особено истакнати, традиционално се домаќини на инаугурацијата на академската година или на денот на дипломираните студенти: Поврзано Поликлинико Сан Матео Групата Коимбра(мрежа на водечки европски универзитети) Европска универзитетска асоцијација Список на италијански универзитети Список на средновековни универзитети Надворешни врски (на италијански and англиски) University of Pavia Website