Vila Adriana

A Vila de Adriano (italiano: Villa Adriana) é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO que comprende as ruínas e restos arqueolóxicos dun gran complexo de vilas construído c. 120 dC polo Emperador romano Hadriano en Tívoli preto de Roma. O sitio é propiedade da República de Italia e está xestionado desde 2014 polo Polo Museale del Lazio. Historia A vila construíuse en Tibur (hoxe Tívoli) como un retiro de Roma para o emperador Hadriano durante a segunda e terceira década do século II d.C. Dise que a Hadriano non lle gustaba o palacio no Palatino en Roma, o que levouno á construción deste retiro. Era tradicional que os emperadores romanos construíran unha vila como un lugar para relaxarse ​​da vida cotiá. Anteriores emperadores e romanos con riqueza, como Traxano, tamén construíran vilas. Moitas destas vivendas tamén se autosostiñan con pequenas explotacións (granxas) e non precisaban importar alimentos. A pintoresca paisaxe ao redor de Tibur fixera da zona unha elección popular entre as casas de campo e retiros rurais. Era popularmente coñecido pola xente chegada da península española que residía na cidade de Roma. Isto puido contribuír á elección da propiedade por parte de Hadriano, que aínda que nado en Roma, os seus pais viñeran de Hispania e quizais estivera familiarizado coa zona durante a súa vida temperá. Tamén puido haber unha conexión a través da súa muller Vibia Sabina (83-136/137) que era sobriña do emperador Traxano. A familia de Sabina posuía grandes terras e especúlase que a propiedade de Tibur puido ser unha delas. Unha vila da época republicana constituíu a base para o establecemento de Adriano. Durante os últimos anos do seu reinado, Hadriano gobernou o imperio desde a vila. Hadriano comezou a usar a vila como a súa residencia oficial ao redor do 128 d.C. Polo tanto, vivía alí unha gran corte e un gran número de visitantes e burócratas terían que ter sido entretidos e aloxados temporalmente no lugar. O servizo postal mantívoo en contacto con Roma a 29 km. de distancia, onde estaban os distintos departamentos gobernamentais. Descoñécese se a muller de Hadriano vivía na vila de xeito temporal ou permanente; as súas relacións con ela aparentemente eran bastante tensas ou distantes, posiblemente debido á súa ambigua sexualidade. Os pais de Hadriano morreran cando era novo, e el e a súa irmá foron adoptados por Traxano. É posible que a corte de Hadriano na vila fose predominantemente masculina, pero é probable que a súa nutriz Germana, a quen tomara un profundo apego, estivera probablemente alí (ela realmente sobreviviuno). Despois de Hadriano, a vila foi usada ocasionalmente polos seus diversos sucesores (bustos de Antonino Pio (138-161), Marco Aurelio (161-180), Lucius Verus (161-169) , Septimio Severo e Caracalla atopáronse nas instalacións). Zenobia, a raíña deposta de Palmira, posiblemente viviu aquí nos anos 270. Durante o declive do Imperio romano noséculo IV, a vila caeu gradualmente en desuso e quedou parcialmente arruinada ao retirarse valiosas estatuas e mármores. A instalación utilizouse como almacén polos dous bandos durante a destrutiva Guerra Gótica (535-554) entre os ostrogodos e bizantinos. Atopáronse restos de fornos de cal, onde se queimaba mármore do complexo para extraer cal para o material de construción. Os cristiáns tamén reutilizaron o material de construción para construír basílicas e outros edificios. No século XVI, o cardeal Ippolito II d'Este colleu gran parte do mármore e das estatuas da Vila de Adriano para decorar a súa propia Villa d'Este situada nas proximidades. Desde ese período as escavacións revelaron esporadicamente máis fragmentos e esculturas, algunhas das cales mantivéronse in situ ou expóñense no lugar nos edificios expositores. Estrutura e arquitectura A Vila de Hadriano é unha vasta área de terra con moitas piscinas, baños, fontes e arquitectura clásica grega e romana situada no que sería unha mestura de xardíns, zonas silvestres e terras de cultivo. Debido ás viaxes de Hadriano, tamén encargou edificios e estatuas de estilo exipcio, nomeando incluso algúns edificios como cidades ou templos exipcios. Os edificios están construídos en travertino, ladrillo, cal, pozzolana e toba. O complexo contén máis de 30 edificios, que abranguen polo menos un quilómetro cadrado (unha área máis grande que a cidade de Pompeia), dos cales aínda hai moito sen escavar. As vilas situábanse normalmente nos cumes dos outeiros, pero coas súas fontes, piscinas e xardíns, a vila de Hadriano requiría abundantes fontes de auga, que eran subministradas polos acuedutos que alimentaban Roma, incluído o Aqua Anio Vetus, Aqua Anio Novus, Aqua Marcia e Aqua Claudia. Para aproveitar esas fontes, a vila tiña que estar situada nun terreo inferior ao acueduto. O complexo da vila contén moitas estruturas de diferentes culturas. Por exemplo, a vila ten un pequeno río Nilo atravesándoa que se relaciona co río Nilo exipcio. Ademais, a vila tiña Poikilos, que son figuras gregas que se viron na Grecia antiga. Dentro de todas as estruturas da vila, tamén hai unha gruta chamada Hades. Todas estas estruturas refírense a sitios que visitou o emperador Hadriano durante o seu reinado. A arquitectura vai máis alá do simple nome das súas estruturas nomeando lugares e monumentos vistos por Adriano nas súas extensas viaxes polo imperio. Certos edificios intentan claramente recrear características específicas de paisaxes ou arquitecturas que tiveron un significado persoal para o emperador. Así, a zona coñecida como Canopus, que leva o nome da cidade exipcia onde afogou Antínoo, presenta unha longa e señorial piscina reflectora, que representa o Nilo, que estaba revestida de copias de famosas obras de escultura incluíndo as cariátides do Erecteion, unha estatua que representa ao anano exipcio e deus da fertilidade, Bes e un crocodilo. O Pecile está modelado segundo o Stoa Poikile en Atenas, cidade favorecida por hadriano. As estruturas mesturan libremente elementos gregos tradicionais e romanos innovadores. O recinto da illa (coñecido como Teatro Marítimo) utiliza a orde xónica clásica, aínda que dun xeito novidoso; o triclinium da chamada Piazza d’Oro e o Serapeum cubríronse con cúpulas segmentadas de formigón romanas, probablemente deseñadas polo propio Hadriano. [Cómpre referencia] O Pecile de Hadriano situada no interior da Vila era un enorme xardín rodeado dunha piscina e unha arcada. As dimensións da piscina miden 232 x 97 m.. Orixinalmente, a piscina estaba rodeada por catro paredes co interior columnado. Estas columnas axudaron a soster o tellado. No centro do cuadriportico había unha gran piscina rectangular. As catro paredes crean unha soidade pacífica para Hadriano e os hóspedes. Unha das estruturas da vila é o chamado "Teatro Marítimo". Consta dun pórtico redondo cunha bóveda de canón sostida por piares. Dentro do pórtico había unha piscina en forma de anel cunha illa central. O gran recinto circular de 40 m. de diámetro ten unha entrada ao norte. Dentro da parede exterior e rodeando o foso hai un anel de columnas iónicas sen estrías. O Teatro Marítimo inclúe un salón, unha biblioteca, baños climatizados, tres suites con calefación por chan radiante, lavabo, unha galería de arte e unha gran fonte. Durante a antigüidade, a illa estaba conectada ao pórtico por dúas pontes levadizas de madeira. Na illa atópase unha pequena casa romana completa cun atrium, unha biblioteca, un triclinium e pequenos baños. A zona foi probablemente utilizada polo emperador como retiro da movida vida na corte. A vila utiliza numerosos estilos arquitectónicos e innovacións. As cúpulas dos baños de vapor teñen buratos circulares no vértice para permitir a fuga de vapor. Isto recorda ao Panteón, tamén construído por Adriano. A zona ten unha rede de túneles e empregábase principalmente para transportar servidores e mercadorías dunha zona a outra. En 1998 descubríronse na Vila os restos do que os arqueólogos afirmaron ser a tumba monumental de Antínoo ou un templo para el. Non obstante, isto foi posto en dúbida posteriormente nun estudo no que se observou a falta de probas directas sobre a tumba de Antínoo, así como unha fonte patrística previamente esquecida que indica o enterro en Exipto en Antinoöpolis, e que trata a posibilidade dun santuario de Antínoo na Vila de Hadriano como verosímil pero non probada. En setembro de 2013 investigouse unha rede de túneles enterrados profundamente baixo a vila; probablemente fosen rutas de servizo para o persoal para que a natureza idílica da paisaxe puidese permanecer intacta. O sitio albergou a varios miles de persoas, incluíndo persoal, visitantes, criados e escravos. Aínda que durante a ausencia de Hadriano durante moitas visitas de inspección das provincias se desenvolvería moita actividade importante, moita xente (e animais) debéronse mover a diario polo xacemento de Tívoli. A actividade de construción case constante ademais das actividades básicas de xardinería e domésticas probablemente levou a recorrer ás rutas subterráneas. A propia vila describiuse como unha obra mestra arquitectónica. Un equipo de especialistas en espeleoloxía descubriu que é aínda máis impresionante do que se pensaba. Esculturas e obras de arte Na Vila desenterráronse e restauráronse moitos fermosos artefactos, como estatuas de mármore de Antínoo, o amante deificado de Hadriano, afogado accidentalmente en Exipto e mosaicos do teatro e dos baños.[Cómpre referencia] Un mosaico realista representaba un grupo de pombas ao redor dunha cunca, cunha bebida, parece ser unha copia dunha obra de Sóso de Pérgamo tal e como describiu Plinio o Vello. Á súa vez copiouse amplamente. Atopáronse moitas copias de estatuas gregas (como diversos tipos de estatua de Amazona), e incluso interpretacións ao estilo antigo Exipto dos deuses Romanos e viceversa. A maioría destes foron levados a Roma para a súa conservación e restauración, e pódense ver nos Museos Capitolinos ou nos Museos Vaticanos. Non obstante, moitos tamén foron escavados no século XVIII por anticuarios como Piranesi e Gavin Hamilton para vendelos a Grand Touristas e anticuarios como como Towneley Charles, e así están nas principais coleccións de antigüidades noutros lugares de Europa e América do Norte. As obras atopadas na vila inclúen: Discóbolo Mosaico Dove Basin, copia dun famoso Mosaico helenístico, Museos Capitolinos Diana de Versalles, Louvre Afrodita agachada Antínoo Capitolino Centauro novo e Centauro vello (versións Capitolinas) Importancia actual A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) designou a Vila de Adriano como Patrimonio da Humanidade en 1999. A designación especificaba os límites do sitio e creou unha zona de amortecemento ao seu redor na que non permitíase novas construcións. En 2011, o goberno comunal de Tívoli anunciou os plans, posteriormente cancelados, para construír un vertedoiro de residuos nas inmediacións da vila e aprobou a construción de vivendas públicas en 120.000 metros cadrados dentro da zona de amortecemento. Na súa 36ª reunión anual, a UNESCO abordou formalmente estas invasións no sitio. Mentres felicitaron ao goberno italiano pola súa decisión de abandonar a construción dun vertedoiro de residuos na zona de Corcolle, o comité solicitou ao goberno "que informe ao Centro do Patrimonio Mundial no seu momento sobre calquera proxecto de desenvolvemento importante previsto na zona tampón da propiedade, incluída a promoción de vivendas en Comprensorio di Ponte Lucano, para a que se debería incluír unha avaliación de impacto patrimonial, de conformidade co parágrafo 172 das Directrices operativas, antes de que se tome ningún compromiso irreversible." A UNESCO tamén solicitou "que o Estado parte se presente. . . un informe actualizado sobre o estado de conservación da propiedade", en febreiro de 2014, que reflicte as preocupacións polo deterioración das ruínas expostas. Os motivos para facer da vila un patrimonio mundial son: é unha obra mestra que reúne a cultura material do mundo mediterráneo, inspirou o período renacentista e barroco, inspirou tamén o mundo moderno e a vila ten unha supervivencia excepcional do inicio do Imperio Romano. En 2016, como parte da reorganización do Ministero per i Beni e le Attività Culturali, a Vila de Adriano, a veciña Vila d'Este e o Templo de Hércules en Tívoli colocáronse baixo a supervisión do recentemente creado Istituto Autonomo di Vila Adriana . A Accademia Adrianea di Architettura ed Archeologia1 lanzou unha convocatoria para a comunicación dunha conferencia titulada Designing the UNESCO Buffer Aobe. A Academia da vila situouse na lista dos 100 sitios máis ameazados de 2006 do World Monuments Watch debido ao rápido deterioración das ruínas. En 2019, a UNESCO designou a Vila de Adriano como un sitio con especial inmunidade á actividade de guerra debido ao seu profundo valor simbólico. Este nivel adicional de seguridade prohibe aos membros da ONU atacar o sitio ou usalo con fins militares en caso de guerra. En febreiro de 2021, arqueólogos dirixidos polo investigador Rafael Hidalgo Prieto da Universidade Pablo de Olavide anunciaron o descubrimento de restos da sala de almorzo de hadriano na que adoitaban amosar o seu poder imperial. Revelaron unha estrutura como un triclinio de auga e un comedor separado que serviu de modelo para o coñecido Serapeum. "O emperador quería amosar cousas que abrumarían ao visitante, algo que non se vira en ningún outro lugar do mundo e que só existe en Vila Adriana", dixo Prieto. Notas Véxase tamén Bibliografía A. Betori, Z. Mari, 'Villa Adriana, edificio circolare noto come Sepolcro o Tomba: campagna di scavo 2004: breve sintesi dei resultati', en Journal of Fasti Online, www.fastionline.org/docs/2004-14.pdf Hadrien empereur et architecte. La Villa d'Hadrien: tradition et modernite d'un paysage culturel. Actes du Colloque international organise par le Centre Culturel du Pantheon (2002. Geneva) Villa Adriana. Paesaggio antico e ambiente moderno: elementi di novita` e ricerche in corso. Atti del Convegno: Roma 23-24 giugnio 2000, ed. A. M. Reggiani (2002. Milán) E. Salza Prina Ricotti, Villa Adriana il sogno di un imperatore (2001) Hadrien: tresor d'une villa imperiale, ed. J. Charles-Gaffiot, H. Lavagne [exhibition catalogue, París] (1999. Milán) W. L. MacDonald e J. A. Pinto, Hadrian's Villa and its legacy (1995) A. Giubilei, 'Il Conte Fede e la Villa Adriana: storia di una collezione d'arte', in Atti e Memorie della Società Tiburtina di Storia e d'arte; 68 (1995), p. 81-121 J. Raeder, Die Statuarische Ausstattung Der Villa Hadriana Bei Tivoli (1983) R. Lanciani, La Villa Adriana (1906) Ligazóns externas UNESCO: Villa Adriana (Tivoli) Tivoli - Hadrian's Villa Hadrian's Villa near Tivoli, Rome Great Buildings: Hadrian's Villa