کلیسای جامع سن میشل

کلیسای جامع سن میشل که با نام صومعه سن میکائیل نیز شناخته می‌شود، یک مجموعه مذهبی در کوه پیرچیریانو است که در ضلع جنوبی وال دی شوش در قلمرو شهرداری سانت‌آمبروجیو دی تورینو، در کلان‌شهر تورین، منطقه پیه‌مونته در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این صومعه که در بیشتر تاریخ خود تحت حکومت بندیکتین‌ها بوده است، اکنون به روسمینی‌ها سپرده شده است. یک قانون منطقه‌ای ویژه، آن را به عنوان «بنای نمادین منطقه پیمونت» به رسمیت می‌شناسد. این صومعه یادبود، یکی از الهام‌بخش‌های کتاب «نام گل سرخ» نوشته اومبرتو اکو بوده است. تاریخچه به گفته برخی از مورخان، در زمان روم باستان، یک دژ نظامی در محل فعلی صومعه وجود داشته که بر جاده اصلی منتهی به گال از ایتالیا نظارت داشته است. بعدها، پس از سقوط امپراتوری روم غربی، لمباردها در اینجا قلعه‌ای در برابر تهاجم فرانک‌ها ساختند. اطلاعات کمی از سال‌های اولیهٔ صومعه موجود است. قدیمی‌ترین گزارش موجود، مربوط به راهبی به نام ویلیام است که در اواخر قرن ۱۱ در اینجا زندگی می‌کرد و وقایع‌نگاری صومعه سن میکائیل را نوشت. او تأسیس صومعه را در سال ۹۶۶ ذکر می‌کند، اما در بخش دیگری از نوشته‌هایش همان راهب بیان می‌دارد که ساخت و ساز در دوران پاپی سیلوستر دوم (۹۹۹–۱۰۰۳) آغاز شده است. آنچه اکنون گورابه است، در اواخر قرن دهم ساخته شده است، همان‌طور که تأثیر بیزانس در طاقچه‌ها، ستون‌ها و طاق‌ها گواه آن است. طبق روایات، این ساختمان توسط زاهد سنت جان وینسنت اسقف اعظم سابق راونا، به دستور فرشته مقرب میکائیل که به او ارادت خاصی داشت، ساخته شده است؛ و مصالح ساختمانی که زاهد جمع‌آوری کرده بود به‌طور معجزه‌آسایی به بالای کوه منتقل شد. علاوه بر این، اشاره شده است که فرقه میکائیل، فرشته مقرب که با لوسیفر جنگید، معمولاً کلیساهای خود را بر روی قله‌ها یا مکان‌های صعب‌العبور، به عنوان مثال، مون سن میشل در فرانسه، بنا می‌کند. در سال‌های بعد، یک بنای کوچک به آن اضافه شد که می‌توانست محل سکونت جامعه کوچکی از راهبان و برخی از زائران باشد. بعدها این صومعه تحت حکومت بندیکتین توسعه یافت، با ساخت یک ساختمان جداگانه با اتاق‌های مهمان برای زائران که از مسیر محبوب جاده فرانسیگنا پیروی می‌کردند و یک کلیسا-صومعه (۱۰۱۵–۱۰۳۵)، احتمالاً بر روی بقایای کاستروم روم باستان. در طول عید پاک در سال ۱۰۹۸، سن آنسلم، اسقف اعظم کانتربری، برای دیدن برادرزاده‌اش آنسلم، که در اینجا برادر بود، از صومعه بازدید کرد. آنسلم جوان‌تر به عنوان راهب بزرگ سنت سابا در رم و بری سنت ادموندز در انگلستان خدمت کرد. راهب بزرگ ارمنگاردو (۱۰۹۹–۱۱۳۱) یک صومعه بزرگ جدید ۲۶ ساله داشت. زیرزمین به ارتفاع چند متر از پای تپه تا قله آن ساخته شده است که بر روی آن یک کلیسای جدید (کلیسایی که امروزه وجود دارد) به همراه سازه‌های اطراف آن اضافه شده است. در سال ۱۳۱۵، نسخه خطی «کتاب مقدس سن میشل دلا کیوسا» نوشته شد که شامل چرخه دعاهای سال برای راهبان صومعه بود. این صومعه دچار رکود شد و در نهایت در سال ۱۶۲۲ توسطپاپ گرگوری پانزدهم منحل گردید. این مکان تا سال ۱۸۳۵ متروکه باقی ماند، تا زمانی که چارلز آلبرت و پاپ از آنتونیو روزمینی خواستند تا آن را بازسازی و دوباره سکونت دهند. در حال حاضر، صومعه تحت مراقبت روسمینی‌ها قرار دارد. هنر و معماری این کلیسا بر فراز پایه صخره‌ای سنگی و برج‌هایی در بالای دره واقع شده است. نمای کلیسا به پلکانی به نام اسکالونه دی مورتی ("پلکان مردگان") منتهی می‌شود که در دو طرف آن طاق‌ها، طاقچه‌ها و مقبره‌هایی قرار دارد که تا همین اواخر، اسکلت راهبان مرده در آنها قابل مشاهده بود (از این رو این نام را به خود گرفته است). در بالای ۲۴۳ پله، پورتا دلو زودیاکو مرمری، شاهکاری از مجسمه‌سازی قرن دوازدهم، قرار دارد. خود کلیسا از طریق یک درگاه رومی به سبک رومانسک با سنگ خاکستری و سبز که در اوایل قرن یازدهم ساخته شده است، قابل دسترسی است. این کلیسا دارای یک شبستان و دو راهرو است و عناصری از معماری گوتیک و معماری رمانسک را به نمایش می‌گذارد. در دیوار سمت چپ، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که بشارت (۱۵۰۵) را به تصویر می‌کشد، در حالی که در گروه کر قدیمی، یک نقاشی سه‌لتی اثر دفندنته فراری قرار دارد. این مجموعه شامل ویرانه‌های صومعه‌ای مربوط به قرن‌های ۱۲ تا ۱۵ میلادی است که پنج طبقه داشته است. این مجموعه با برج زیبای آلدا به پایان می‌رسد. این بنا که به «مقبره راهبان» معروف است، احتمالاً بقایای کلیسای کوچکی است که با طرح هشت ضلعی خود، مقبره مقدس اورشلیم را بازسازی می‌کند. منابع پیوند به بیرون وبگاه رسمی تصاویر