سنت پیترو در وینکولی

سنت پیترو در وینکولی (انگلیسی: San Pietro in Vincoli) یک کلیسای کاتولیک رومی و یک باسیلیکای کوچک در رم، ایتالیا است. این کلیسا در تپه اوپیان در نزدیکی ایستگاه متروی کاوور، در فاصله کمی از کولوسئوم واقع شده است. نام آن به داستان کتاب مقدس رهایی پطرس اشاره دارد. این کلیسا بیشتر به خاطر مجسمه موسی اثر میکل آنژ، که بخشی از مقبره پاپ ژولیوس دوم است، شناخته می‌شود. پس از مرگ پیو لاگی، دونالد وورل در سال ۲۰۱۰ به مقام کاردینال-کشیش رسید. دانشکده مهندسی دانشگاه ساپینزا در ساختمان مجاور، که قبلاً صومعه‌ای مرتبط با کلیسا بود، قرار دارد. به طرز گیج‌کننده‌ای، این مؤسسه دانشگاهی لقب «سن پیترو در وینکولی» را نیز یدک می‌کشد. تاریخچه این بنا که با نام باسیلیکا اودوکسیانا نیز شناخته می‌شود، برای اولین بار در سال‌های ۴۳۲ تا ۴۴۰ بر روی پایه‌های قدیمی‌تر بازسازی شد تا یادگار زنجیرهایی را که سنت پیتر را هنگام زندانی شدن در اورشلیم، در جریانی به نام «آزادی سنت پیتر» بسته بودند، در خود جای دهد. ملکه اودوکسیا (همسر امپراتور والنتینیان سوم)، که آنها را به عنوان هدیه از مادرش، آئلیا اودوسیه، دریافت کرده بود، این زنجیرها را به پاپ لئو اول تقدیم کرد. احتمالاً در طول یک زیارت در سال‌های ۴۳۸ تا ۴۳۹ بود که آئلیا اودوسیه این زنجیرها را به عنوان هدیه از جوونال، اسقف اورشلیم، دریافت کرد. این زنجیر اکنون در یک محفظه مخصوص اشیاء مقدس در زیر محراب اصلی باسیلیکا نگهداری می‌شود. از سال ۱۸۹۴، یک حلقه از این زنجیر در کلیسای سنت پیتر، در راتلند، ورمونت. در سراسر جهان، کلیساهای متعددی به سنت پیتر پسوند آد وینکولا را دارند که مربوط به باسیلیکا و یادگار. از نکات جالب در این زمینه، دو دوره حبس سنت پیتر است. طبق افسانه‌ها، وقتی لئو زنجیر اورشلیم را با آخرین دوره حبس سنت پیتر در زندان مامرتین در رم مقایسه کرد، دو زنجیر به طرز معجزه‌آسایی به هم جوش خوردند. این کلیسا که در سال ۴۳۹ توسط سیکتوس سوم تقدیس شد، چندین بازسازی را پشت سر گذاشته است، از جمله مرمت توسط پاپ آدریان اول و کارهای بیشتر در قرن یازدهم. از سال ۱۴۷۱ تا ۱۵۰۳، زمانی که او به عنوان پاپ جولیوس دوم انتخاب شد، کاردینال دلا رووره، برادرزاده پاپ سیکتوس چهارم، بازسازی قابل توجهی را انجام داد. رواق جلویی، منسوب به باچیو پونتلی، در سال ۱۴۷۵ اضافه شد. صومعه (۱۴۹۳–۱۵۰۳) به جولیانو دا سانگالو نسبت داده شده است. طاق در سال ۱۷۰۵ توسط معمار فرانچسکو فونتانا پایین آورده شد و در سال ۱۸۷۵ نیز بازسازی دیگری انجام شد. داخلی فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو است که سه محراب آن توسط ستون‌های دوریک عتیقه از هم جدا شده‌اند. راهروها توسط طاق‌های ضربی پوشانده شده‌اند، در حالی که شبستان دارای سقف طاق‌دار قرن هجدهمی است که در مرکز توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده و معجزه زنجیرها (۱۷۰۶) را به تصویر می‌کشد. در این صحنه که صرفاً بر اساس یک افسانه است، پاپ الکساندر با لمس کردن سنت بالبینای افسانه‌ای با زنجیرهایی که زمانی سنت پیتر را بسته بودند، گواتر گردن او را درمان می‌کند. مجسمه موسی اثر میکل‌آنژ موسی اثر میکل‌آنژ (تکمیل شده در سال ۱۵۱۵)، در حالی که در ابتدا به عنوان بخشی از یک بنای یادبود تشییع جنازه مستقل ۴۷ مجسمه‌ای عظیم برای پاپ ژولیوس دوم در نظر گرفته شده بود، به قطعه مرکزی بنای یادبود تشییع جنازه و آرامگاه پاپ در این کلیسا، کلیسای خانواده دلا روور، تبدیل شد. موسی با شاخ‌هایی به تصویر کشیده شده است که به دلیل شباهت در کلمات عبری برای «پرتوهای نور» و «شاخ‌ها»، به معنای «تابش خداوند» است. این نوع نمادگرایی شمایل‌نگارانه در هنر مقدس اولیه رایج بود و برای یک هنرمند، شاخ‌ها آسان‌تر از پرتوهای نور مجسمه‌سازی می‌شوند. از دیگر آثار هنری می‌توان به دو بوم نقاشی از سنت آگوستین و سنت مارگارت اثر گوئرچینو، بنای یادبود کاردینال گیرولامو آگوچی طراحی شده توسط دومنیکینو، که همچنین نقاش یک نقاشی دیواری مربوط به کلیسا است که آزادی سنت پیتر (۱۶۰۴) را به تصویر می‌کشد، اشاره کرد. محراب در اولین نمازخانه سمت چپ، یک اثر رسوب‌گذاری شده توسط کریستوفورو رونکالی است. مقبره کاردینال نیکلاس اهل کوئس (متوفی ۱۴۶۴)، با نقش برجسته آن، کاردینال نیکلاس در مقابل سنت پیتر، اثر آندره برگنو است. نقاش و مجسمه‌ساز آنتونیو دل پولایولو در سمت چپ ورودی دفن شده است. او مجسمه‌ساز فلورانسی است که چهره‌های رومولوس و رموس را به مجسمه گرگ کاپیتولین در کاپیتول اضافه کرد. درون رواقی در ورودی، مجسمه اصلی «وقتی برهنه بودم» قرار دارد که توسط هنرمند کانادایی تیموتی اشمالز به عنوان بخشی از مجموعه متی ۲۵ که به مناسبت جشن فوق‌العاده رحمت در سراسر رم نصب شده است، ساخته شده است. بنای یادبود مقبره کاردینال سینزیو آلدوبراندینی در سال‌های ۱۷۰۵–۱۷۰۷ توسط شاهزاده جیووانی باتیستا پامفیلی آلدوبراندینی بر اساس طرحی از معمارش کارلو فرانچسکو بیزاکری و با مجسمه‌های پوتی و یک اسکلت بالدار اثر پیر لو گروس جوان ساخته شد. در سال ۱۸۷۶، باستان‌شناسان مقبره کسانی را کشف کردند که زمانی گمان می‌رفت هفت شهید مکابی باشند که در دوم مکابیان ۷–۴۱ به تصویر کشیده شده‌اند. هر ساله در اول آگوست، همزمان با معجزه جوش خوردن دو زنجیر، یاد آنها گرامی داشته می‌شود. محراب سوم در راهروی سمت چپ، موزاییکی از سنت سباستین از قرن هفتم را در خود جای داده است. این موزاییک مربوط به شیوع طاعون در پاویا، در شمال ایتالیا است. یادگارهای سباستین به منظور جلوگیری از شیوع طاعون در سال ۶۸۰ به آنجا برده شدند، زیرا اعتقاد بر این بود که سباستین در لومباردی متولد شده است و محرابی برای یادگارهای او در کلیسای سن پیترو در وینکولی در پاویا ساخته شد. به عنوان نمادی از روابط تقویت شده بعدی بین پاویا و روم، محرابی مشابه سباستین در کلیسای رومی به همین نام ساخته شد که منجر به یک فرقه موازی برای این قدیس در هر دو منطقه شد. ایوان نمای بیرونی نقشه باسیلیکا شامل سه شبستان است که توسط ستون‌ها از هم جدا شده‌اند و یک محراب خارج از مرکز که با استفاده از سالن محرابی ساختمان رومی از پیش موجود ساخته شده است. راهرو و ایوان در قرن شانزدهم اضافه شده‌اند. نمای بیرونی نمای بیرونی که توسط ایوان محصور شده است، مشرف به میدان سن پیترو در وینکولی است و توسط دیوارهای صومعه احاطه شده است. قسمت بیرونی محراب به قرن پنجم برمی‌گردد و از خیابان دله ست سیل قابل مشاهده است. محراب و دیوارهای بیرونی متعلق به سازه اصلی قرن پنجم هستند، در حالی که نمای بیرونی به همراه ایوان از بازسازی‌های سیکتوس چهارم و ژولیوس دوم است. ایوان، که توسط باچو پونتی طراحی شده است، از پنج طاق تشکیل شده است که توسط شش ستون هشت ضلعی پشتیبانی می‌شوند. این ایوان توسط یک دروازه برنزی محصور شده است و سرستون‌ها نشان ژولیوس دوم را دارند. سردر مرمرین خارجی کلیسا به قرن پنجم میلادی برمی‌گردد؛ فضای داخلی آن در قرن شانزدهم میلادی تغییر یافته است. شبستان مرکزی شبستان مرکزی توسط بیست ستون اصلی به سبک دوریک از جنس مرمر هیمتیوس، که بدون شک از یونان آمده‌اند، از راهروها جدا شده است، زیرا هیچ ستون رومی از این نوع وجود نداشته است؛ آنها احتمالاً از رواق لیویا در همان نزدیکی گرفته شده‌اند. پایه ستون‌ها بازسازی قرن پنجم هستند. این طاق، یک طاق بشکه‌ای است که با طاق‌های چوبی پوشیده شده و توسط فرانچسکو فونتانا در سال ۱۷۰۶ ساخته شده است. در پایه طاق، تیر مرکزی که قدمت آن به بازسازی‌های سال ۱۴۶۵ که با هزینه کاردینال کوزانو انجام شده است، برمی‌گردد، به دو قسمت تقسیم شده است. نام و تاریخ او با اعداد رومی حک شده است. در مرکز سقف، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که در سال ۱۷۰۶ توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده است. این نقاشی رویدادی را که در سال ۹۶۹ رخ داده است، به تصویر می‌کشد: یک کنت از همراهان امپراتور اتو اول ساکسونی با لمس زنجیرهای سنت پیتر از شیطان آزاد شد. کف بنا که در سال ۱۹۵۶ برای کاوش در زیر کلیسا برچیده شد، اخیراً ساخته شده است. بلافاصله در سمت چپ ورودی، روی اولین ستون سمت چپ، مقبره نقاشان فلورانسی، آنتونیو و پیرو دل پولایولو، قرار دارد. بالای مجسمه‌هایی که دو پرتره، آنتونیو در سمت چپ و پیرو در سمت راست، را نشان می‌دهند، تصویر مسیحِ درودگر قرار دارد؛ این مجسمه‌ها بین سال‌های ۱۴۹۸ تا ۱۵۱۰ توسط لوئیجی کاپونی ساخته شده‌اند. بالای بنای یادبود، که فقط بخشی از آن توسط آن پوشانده شده است، نقاشی دیواری «راهپیمایی نیایش سیکتوس چهارم برای پایان طاعون ۱۴۷۶» از سال ۱۴۷۶ قرار دارد که به آنتونیو دی بندتو دگلی آکویلی، معروف به آنتونیاتزو رومانو، نسبت داده شده است. در سمت چپ ورودی، در طاقچه‌ای که در گچ‌کاری نمای روبرو حک شده، چهره‌ای از مسیح قرار دارد که احتمالاً بخشی از نقاشی‌های دیواری اصلی کلیسا مربوط به قرن پنجم است. راهروهای جانبی مقبره کاردینال نیکلاس کوزا، که در سال ۱۴۶۵ توسط آندره‌آ برگنو ساخته شده است، بر روی دیوار پیرامونی قرار دارد. بلافاصله در سمت راست، سنگ قبری قرار دارد که قبلاً روی زمین بود. این مجسمه، کاردینال را در حال تکریم سنت پیتر و فرشته رهایی‌بخش را در سمت راست نشان می‌دهد. در زیر مجسمه، سرطان، نماد نشان خانوادگی کاردینال (نام آلمانی او نیکولاوس کربس یا کریفس، لاتین سرطان بود) قرار دارد. اولین محراب در خود صحن، با نقاشی «استناد به مسیح» که توسط کریستوفورو رونکالی، معروف به پومارانسیو (انتساب)، در اوایل قرن هفدهم نقاشی شده است، پوشانده شده است. شمایل موزاییکی سنت سباستین در محراب سوم در صحن سمت چپ قرار گرفته است. این تنها تصویر از قدیس مسن و ریش‌دار است که به عنوان یک تریبون رومی اما با لباس بیزانسی به تصویر کشیده شده است. همان‌طور که در لوح کنار محراب آمده است، این بنا به عنوان نذری برای دفع طاعونی که از ژوئن تا سپتامبر ۶۸۰ روم را فرا گرفت، ساخته شده است. شمایل و محراب قبلاً در دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار داشتند و در سال ۱۶۸۳ به مکان فعلی خود منتقل شدند. در قسمت بالای محراب، بالای شمایل، یک نقاشی باستانی از مریم مقدس و کودک قرار دارد. در تکیه‌گاه ستون نمای روبروی سمت راست، محرابی قرار دارد که به سنت پیتر فوریه اختصاص داده شده است. بالای اولین محراب در همان راهروی کناری، نقاشی از گوئرچینو قرار دارد که سنت آگوستین (۱۶۲۱–۲۳) را به تصویر می‌کشد. نقاشی سال ۱۶۰۲ اثر دومنیکو زامپیری، معروف به دومنیکینو، با عنوان «رهایی پیتر»، در داخل محراب جدید به نمایش گذاشته شده است. در محراب سوم در راهروی سمت راست، کپی‌ای از پیترو سانتی بارتولی در سال ۱۶۸۳ با ابعاد متفاوت وجود دارد که احتمالاً برای تطبیق آن با شکل محراب ساخته شده است. کلیساهای پرسبیتری و آپسس محراب کلیسا به شکلی که امروزه به نظر می‌رسد، توسط ویرجینیو وسپینیانی طراحی و بین سال‌های ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۷ ساخته شده است. تنها محراب مرکزی که در طول بازسازی سال ۱۴۶۵ به سفارش کاردینال کوزانو ساخته شده است، از محراب قبلی باقی مانده است. این سازه شامل محراب است که بر فراز آن یک سیبوریوم نئوکلاسیک بزرگ قرن نوزدهمی طراحی شده توسط وسپینیانی قرار دارد و قبل از آن یک اتاق اعتراف قرار دارد که از طریق دو رمپ جانبی قابل دسترسی است و به سردابه منتهی می‌شود. دو راه پله مرمری به محراب مرکزی و محراب منتهی می‌شوند. محراب مرمری در مرکز خود دارای یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس است که توسط دو درب برنزی طلاکاری شده از سال ۱۴۷۷، اثر جیووانی ماتئو فوپا، معروف به کارادوسو، بسته شده است و کوزه زنجیرهای سنت پیتر، ساخته شده در سال ۱۸۵۶ توسط آندره‌آ بوسیری ویسی، در آن قرار دارد. در دو طرف محفظه نگهداری اشیاء مقدس دو مجسمه وجود دارد: سنت پیتر در سمت چپ و فرشته رهایی‌بخش در سمت راست. زنجیرهای سنت پیتر از دو قطعه جوش داده شده به هم تشکیل شده‌اند؛ زنجیرهای زندان روم از بیست و سه حلقه تشکیل شده‌اند که به یک قلاده ختم می‌شوند؛ زنجیرهای اورشلیم یازده حلقه کوچکتر هستند. قطعات دیگر زنجیر، که احتمالاً تقلیدهایی هستند که فقط در تماس با زنجیرهای واقعی پیتر قرار گرفته‌اند، یا شاید ترکیبی از براده‌های زنجیرهای اصلی هستند، در سانتا ماریا دل فیوره در فلورانس و در سانتا سیسیلیا در رم نگهداری می‌شوند؛ قطعات دیگر در کلیساهای مختلف ایتالیا و اروپا نگهداری می‌شوند. بسیاری از پاپ‌ها در گذشته قطعات کوچک زنجیر یا فقط براده‌هایی از آنها را به درخواست کاردینال‌هایی که مایل به نمایش آنها در محفظه‌های نگهداری اشیاء مقدس خود بودند، توزیع کرده‌اند. اتاق اعتراف که محفظه نگهداری اشیاء مقدس را قاب می‌کند، توسط یک نرده مرمری احاطه شده است که شامل چهار مجسمه کوچک و نفیس از فرشتگان سیاه است. دو سطح شیب‌دار کوچک به یک محراب کوچک که در جلوی کوزه زنجیر قرار دارد، منتهی می‌شوند. در دو طرف، ورودی‌های سردابه، که توسط نرده‌های مشبک محافظت می‌شوند، قرار دارند. گفته می‌شود که طبق سنت، این سردابه، فضای کوچکی در زیر محراب مرکزی، اولین زندان سنت پیتر در رم بوده است، قبل از اینکه به زندان مامرتین منتقل شود. در داخل سردابه، تابوت هفت برادر مکابی، یهودیانی که در قرن دوم قبل از میلاد شهید شدند و همچنین مورد احترام مسیحیان و سایر ادیان شرقی قرار دارند. این تابوت که احتمالاً توسط پاپ پلاگیوس دوم از انطاکیه به رم آورده شده است، در سال ۱۸۷۶ در جریان بازسازی‌های کلیسای جامع کشف شد. این تابوت به هفت محفظه تقسیم شده است که حاوی بقایای انسانی است و با مهرهایی مهر و موم شده است که با اطمینان بر اصالت آن گواهی می‌دهند. پنج صحنه بر روی تابوت حک شده است: زنده کردن لازاروس، تکثیر نان و ماهی، زن سامری، اعلام انکار عیسی به پطرس و تحویل شریعت. بالای تابوت سنگی، نقاشی دیواری اثر سیلوریو کاپارونی از سال ۱۸۷۶–۷۷ قرار دارد که شهادت برادران مکابی را در حالی که مادرشان برای نجات پسر کوچکش التماس می‌کند، به تصویر می‌کشد. سردابه که کاملاً با نقوش گلدار نقاشی شده است، مربوط به همان دوره است. محراب بلند توسط یک سیبوریوم چوبی طلاکاری شده بزرگ که توسط چهار ستون گرانیتی با سرستون‌های باروک پشتیبانی می‌شود، پوشانده شده است. محراب در سال ۱۵۷۷ با نقاشی‌های دیواری اثر یاکوپو کوپی، به سفارش رافائلو کامپیونی، که در آن زمان رئیس کل جماعت کانون‌های منظم راینلند سن سالواتوره بود، تزئین شد. این محراب صحنه‌هایی از مصلوب شدن مجدد بیروت را که در قرن هفتم اتفاق افتاد، به تصویر می‌کشد. تصویر مسیح مصلوب شده در حال خونریزی. دیوار با سه نقاشی دیواری بزرگ پوشیده شده است: در سمت چپ، فرشته پطرس را از زندان اورشلیم آزاد می‌کند. در مرکز، اودوسیه در حال دریافت زنجیر از جوونال؛ و در سمت راست، اودوسیه در حال نشان دادن زنجیر به پاپ. در دو طرف محراب اصلی، دو محراب کوچک مشرف به جناح کلیسا قرار دارند: محراب سمت چپ، که قدمت آن به قرن نوزدهم برمی‌گردد، نقاشی «مقدس» اثر جوزپه براوی را در بالای محراب نشان می‌دهد؛ محراب سمت راست که قبلاً متعلق به کنت‌های سیلوستری بود، نقاشی محراب سنت مارگارت انطاکیه (۱۶۴۴) اثر گوئرچینو را به نمایش می‌گذارد. مقبره ژولیوس دوم مقبره، که قرار بود آرامگاه پاپ ژولیوس دوم باشد، در جناح راست کلیسا قرار دارد. ساخت این بنا که در سال ۱۵۰۵ به میکل‌آنژ سفارش داده شد، چندین بار متوقف شد و در سال ۱۵۴۵، سی و دو سال پس از مرگ ژولیوس دوم، تکمیل شد. پروژه اولیه قرار بود بسیار بزرگتر باشد و برای جا دادن آن، نیاز به بزرگ کردن باسیلیکا بود. قرار بود بیش از چهل مجسمه برای تشکیل یک اتاق دفن برای پاپ ساخته شود. نسخه نهایی، پس از ششمین اصلاح پروژه، شامل هفت مجسمه، از جمله مجسمه معروف موسی اثر میکل‌آنژ، بود. مجسمه موسی یکی از بزرگ‌ترین آثار مجسمه‌سازی رنسانس محسوب می‌شود. این مجسمه دو متر و سی و پنج سانتی‌متر ارتفاع دارد و در مرکز مقبره قرار گرفته است. این مجسمه که در ابتدا رو به جلو قرار داشت، بیست و پنج سال پس از تکمیل آن توسط میکل‌آنژ اصلاح شد، ظاهراً برای اینکه نگاهش را از زنجیرهای پیتر منحرف کند. برای رسیدن به پیچش، او نشیمنگاه را ۷ سانتی‌متر پایین‌تر آورد، زانوی چپ را کوچک‌تر کرد تا پا را عقب بیاورد و ریش را به دلیل کمبود سنگ مرمر در سمت چپ، به سمت راست پیچاند. بینی از گونه چپ تراشیده شد. شاخ‌های روی سر موسی به این دلیل ایجاد شدند که میکل‌آنژ، با تفسیر نادرست نوشته‌های عبری، آنچه را که قرار بود پرتوهای نور باشند، به عنوان شاخ تفسیر کرد. تابوتی که قرار بود بدن ژولیوس دوم را در خود جای دهد، بالای موسی قرار دارد. بالای درب آن، مجسمه بزرگی قرار دارد که پاپ را در حالت لمیده به پهلو نشان می‌دهد. مطالعات اخیر این اثر را به میکل‌آنژ نسبت می‌دهند. راشل (زندگی متفکرانه) در سمت راست موسی قرار دارد، در حالی که لیا (زندگی فعال) در سمت چپ او قرار دارد. هر دو توسط میکل‌آنژ اجرا و توسط رافائل سینیبالدی، معروف به رافائلو دا مونته‌لوپو، تکمیل شده‌اند. «سیبیل» در سمت راست مجسمه ژولیوس دوم و «پیامبر» در سمت چپ، اثر رافائلو دا مونته‌لوپو هستند. «مریم مقدس و کودک» که در مرکز بالا قرار دارد، اثر دومنیکو فانچلی، معروف به شرانو دا ستینیانو است. ارگ بادی در مجاورت سرِ جناح چپ کلیسا، بالای گالری مخصوص به خود، ارگ لوله‌ای باسیلیکا قرار دارد که بین سال‌های ۱۶۸۶ و ۱۶۸۷ توسط جیاکومو آلاری ساخته و در سال ۱۸۸۴ توسط آتیلیو پریوری توسعه داده شد. اصلاحات بیشتر در سال ۱۹۲۴ توسط پائولو کوارسیما انجام شد و بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، این ساز توسط میشل فورمنتلی بازسازی شد و ویژگی‌های قرن نوزدهمی خود را بازیابی کرد. سیستم صوتی در داخل قاب چوبی طلاکاری شده قرار دارد که با مجسمه‌های فراوان تزئین شده است. ارگ، متشکل از لوله‌های اصلی که در سه لبه قرار گرفته‌اند، به سه بخش تقسیم شده است. کنسول یک پنجره است و در مرکز دیوار جلویی قاب باز می‌شود. دارای یک صفحه کلید و پدال است و رجیسترها (در مجموع ۲۲ عدد) توسط دستگیره‌های کششی که در دو ستون در سمت راست دفترچه راهنما قرار گرفته‌اند، کار می‌کنند. انتقال صدا کاملاً مکانیکی و معلق است. خزانه کلیسا گنجینه کلیسا در پشت مقبره ژولیوس دوم قرار دارد و از طریق دو در در طرفین بنای یادبود قابل دسترسی است. قدمت این فضا در ابتدا به قرن پنجم میلادی برمی‌گردد و توسط سیکتوس چهارم و ژولیوس دوم بین اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم برای نگهداری زنجیرهای پیتر تغییر شکل داده شد. همچنین از طریق رواق از طریق یک ردیف پله که اخیراً بازسازی و توسط پنجره‌ای مشرف به رواق بسته شده است، قابل دسترسی بود. فضای اصلی به دو قسمت تقسیم شد تا اتاقی برای نگهداری زنجیر و یک کلیسای کوچک ایجاد شود. چیدمان نهایی توسط آلبرت براندنبورگ، نماینده سنت پیتر در زنجیر، در حدود سال ۱۶۲۰ ایجاد شد. این خزانه دارای یک بیضی و چهار صحنه با قسمت‌هایی از زندگی پیتر و دوازده لونِت (شمعدان) با چهره‌هایی از جماعت رعایای راین و قدیسان است. این نقاشی‌ها، همان‌طور که از رسیدهای پرداخت مربوط به سال ۱۶۶۱ می‌توان استنباط کرد، اثر اوتاویو ماتزینتی هستند. تصور می‌شد که در این انبار، نقاشی از سنت جان باپتیست، که ظاهراً توسط یک استاد رومی کشیده شده بود، نگهداری می‌شد. این نقاشی به این دلیل مشهور شد که جوتو، تنها در عرض چند دقیقه، مگسی را چنان عالی روی صورت سنت کشید که چیمابوئه، پس از غیبت، پس از بازگشت، سعی کرد آن را با دستانش پاک کند. نقاشی به سرقت رفت. دفن‌های کاردینال‌ها و اسقف‌ها در راهروهای کناری، چندین بنای یادبود تدفین کاردینال‌ها را می‌بینیم که برخی از آنها شامل مجسمه‌ها و نقاشی‌های بسیار جالبی هستند. در محراب دوم راهروی سمت چپ، مقبره کاردینال سینزیو پاسری آلدوبراندینی، سرپرست سن پیترو در وینکولی از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۰ قرار دارد. مقبره کاردینال ماریانو پیترو وکیارلی، از سال ۱۶۳۹، در محراب چهارم راهروی سمت چپ قرار دارد. بخشی از طبقه قبلی در جلوی محراب باقی مانده است. در محراب دوم راهروی سمت راست، مقبره کاردینال لانفرانکو مارگوتی، سرپرست سن پیترو در وینکولی از سال ۱۶۱۰ تا ۱۶۱۱ قرار دارد. در بالا، یک تندو اثر دومنیکینو از سال ۱۶۱۱ با تصویر کاردینال دیده می‌شود. مقبره کاردینال گیرولامو آگوکی، اسقف اسمی سن پیترو در وینکولی از سال ۱۶۰۴ تا ۱۶۰۵. مقبره طراحی شده توسط دومنیکینو دارای تصویری از کاردینال است که توسط دومنیکینو در سال ۱۶۰۵ نقاشی شده است. مقبره کاردینال گیرولامو دلا رووره، اسقف اسمی سن پیترو در وینکولی از سال ۱۵۸۷ تا ۱۵۹۲، واقع در انتهای شبستان سمت راست. مقبره کاردینال آنتونیو آندره‌آ گالی، اسقف اسمی سن پیترو در وینکولی از سال ۱۷۵۷ تا ۱۷۶۷، واقع در جناح چپ زیر ارگ. سنگ قبر کاردینال کاستروچیو کاستراکانه دگلی آنتلمینلی، اسقف اسمی از سال ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۴، که قبلاً روی زمین قرار داشت، اکنون در داخل پایه نمای روبروی سمت چپ قرار دارد. سنگ قبر کاردینال سیستو گارا دلا رووره، اسقف اسمی از سال ۱۵۰۷ تا ۱۵۱۷، از کف به دیوار سمت چپ نمای روبرو منتقل شد. سنگ قبر اسقف جیووانی آندره‌آ بوسی، همکار کاردینال کوزانو، قبلاً روی کف بود و اکنون روی دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار دارد. تنها سنگ قبری که هنوز در کف کلیسا باقی مانده، سنگ قبر اوستاچیو جووناله اورسینی، یک نجیب‌زاده رومی است که در سال ۱۴۸۳ درگذشت و نزدیک دیوار سمت راست نمای روبرو قرار دارد. سنگ قبر کاردینال نیکولو ماریا لرکاری، اسقف اسمی سن پیترو در وینکولی از سال ۱۷۴۳ تا ۱۷۵۷، در دیوار سمت راست نمای روبرو نزدیک ورودی کلیسا قرار دارد. هنگام ورود به کلیسا، در سمت چپ، مقبره آنتونیو بنچی، معروف به ایل پولایولو، هنرمند مشهور فلورانسی قرن پانزدهم قرار دارد. بر روی یک تخته گچی قدیمی که در بازوی چپ کلیسا قرار دارد، سنگ قبر نقاشی شده کاردینال لورنزو کازونی، اسقف اسمی سن پیترو در وینکولی از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۲۰، قرار دارد. پلاک‌های یادبود پلاک یادبود انتخاب کاردینال هلی دو تالیران-پریگور، لقب سنت پیتر در زنجیر، به عنوان لقب سنت پیتر در زنجیر از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۴۸. این قطعه نام کاردینال را ندارد، اما اشاره به تولد او در تولوز به احتمال زیاد اشاره به کاردینال فرانسوی را نشان می‌دهد. پلاک، که قبلاً روی زمین بود، اکنون روی دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار دارد. پلاک یادبود کاردینال آدولف-لوئی-آلبر پرادو، لقب سنت پیتر در زنجیر از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۶، روی دیوار جناح چپ قرار دارد. پلاک یادبود آگوستینو استوکو در پایه سمت چپ محراب قرار دارد. در پایه مقابل، مقبره مینیاتوریست جولیو کلوویو، مربوط به سال ۱۵۷۸، قرار دارد. فهرست کاردینال-کشیشان فهرست کاردینال‌های اصلی کلیسا: دئوسدیت (حدود ۱۰۷۸ - حدود ۱۰۹۸) آلبریکوس (تأیید شده ۱۱۰۰) بندیکتوس (حدود ۱۱۰۲ - حدود ۱۱۲۷) متائوس (حدود ۱۱۲۷ - حدود ۱۱۳۷) می‌آید (۱۱۳۸–۱۱۳۹) گیلموس پاویا (۱۱۵۸–۱۱۷۶) آنتونیو آرسیونی (۱۲ ژوئن ۱۴۰۵–۲۱ ژوئیه ۱۴۰۵) آنتونیو کورر (۹ مه ۱۴۰۸–۹ مه ۱۴۰۹) خوائو آفونسو استیوس دا آزامبوجا (۶ ژوئن ۱۴۱۱–۲۳ ژانویه ۱۴۱۵) خوان د سروانتس (۲۷ مه ۱۴۲۶–۲۷ مارس ۱۴۴۷) نیکلاس کوزا (۳ ژانویه ۱۴۴۹–۱۲ اوت ۱۴۶۴) فرانچسکو دلا روور (۲۰ نوامبر ۱۴۶۷–۱۰ اوت ۱۴۷۱) جولیانو دلا روور (۲۲ دسامبر ۱۴۷۱–۱ نوامبر ۱۵۰۳) گالئوتو فرانسیوتی دلا روور (۶ دسامبر ۱۵۰۳–۱۱ سپتامبر ۱۵۰۷) سیکستوس گارا دلا روور (۱۱ سپتامبر ۱۵۰۷–۸ مارس ۱۵۱۷) لئوناردو گروسو دلا روور (۹ مارس ۱۵۱۷–۱۷ سپتامبر ۱۵۲۰) سیلویو پاسرینی (۱۷ سپتامبر ۱۵۲۰–۵ ژانویه ۱۵۲۱) آلبرشت فون براندنبورگ (۵ ژانویه ۱۵۲۱–۲۴ سپتامبر ۱۵۴۵) یاکوپو سادولتو (۲۷ نوامبر ۱۵۴۵–۱۸ اکتبر ۱۵۴۷) ژان دو بلی (۲۶ اکتبر ۱۵۴۷–۹ آوریل ۱۵۴۸) جولیو دلا روور (۹ آوریل ۱۵۴۸–۱۲ آوریل ۱۵۷۰) آنتوان پرنو دو گرانول (۹ ژوئن ۱۵۷۰–۹ ژوئیه ۱۵۷۸) جووانی آنتونیو سربلونی (۱۲ آوریل ۱۵۷۰–۹ ژوئن ۱۵۷۰) مارکوس سیتیکوس از (۳ اکتبر ۱۵۷۸–۱۷ اوت ۱۵۷۹) استانیسلاوس هوسیوس (۹ ژوئیه ۱۵۷۸–۳ اکتبر ۱۵۷۸) آلفونسو ژسوالدو (۱۷ اوت ۱۵۷۹–۵ دسامبر ۱۵۸۰) مارکو آنتونیو کولونا (۵ دسامبر ۱۵۸۰ - (۱۳ اکتبر ۱۵۸۶) جروم دلا روور (۱۴ ژانویه ۱۵۸۷–۷ فوریه ۱۵۹۲) الساندرو اوتاویانو د مدیچی (۱۴ فوریه ۱۵۹۲–۲۱ فوریه ۱۶۰۰) فرانسیس جویوز (۲۷ آوریل ۱۵۹۴–۲۴ مارس ۱۶۰۴) جیرولامو آگوچی (۲۵ ژوئن ۱۶۰۴–۲۷ آوریل ۱۶۰۵) چینزیو پاسری آلدوبراندینی (۱ ژوئن ۱۶۰۵–۱ ژانویه ۱۶۱۰) لانفرانکو مارگوتی (۱۱ ژانویه ۱۶۱۰–۲۸ فوریه ۱۶۱۱) بارتولومئو سسی (۵ دسامبر ۱۶۱۱–۷ ژانویه ۱۶۱۳) بونیفاس آلدوبراندینی (۷ ژانویه ۱۶۱۳–۲۹ مارس ۱۶۲۱) میکل آنژ تونتی (۱۳ اکتبر ۱۶۲۱–۲۱ آوریل ۱۶۲۲) فرانسوا د اسکوبلو دو سوردیس (۲۹ مارس ۱۶۲۱–۱۳ اکتبر ۱۶۲۱) لوئیجی کاپونی (۲ مه ۱۶۲۲–۲۰ اوت ۱۶۲۹) لائودیویو زاکیا (۱۷ سپتامبر ۱۶۲۹–۳۰ اوت ۱۶۳۷) آنتونیو باربرینی (۷ سپتامبر ۱۶۳۷–۲۶ مه ۱۶۴۲) برناردینو اسپادا (۲۲ مه ۱۶۴۲–۱۹ فوریه ۱۶۴۶) مارزیو جینتی (۱۹ فوریه ۱۶۴۶–۲۳ سپتامبر ۱۶۵۲) جیووانی باتیستا ماریا پالوتا (۲۳ سپتامبر ۱۶۵۲–۲۱ آوریل ۱۶۵۹) اولدریکو کارپنیا (۲۱ آوریل ۱۶۵۹–۲۱ نوامبر ۱۶۶۱) آلدرانو سیبو (۲۱ نوامبر ۱۶۶۱–۲۴ مه ۱۶۷۶) امانوئل تئودوسیوس از برج اوورنی بویون (۱۹ اکتبر ۱۶۷۶–۱۹ اکتبر ۱۶۸۹) ساوو میلینی (۱۲ دسامبر ۱۶۸۹–۱۰ فوریه ۱۷۰۱) پیر دی بونزی (۱۹ اکتبر ۱۶۸۹–۲۸ نوامبر ۱۶۸۹) مارچلو دورازو (۲۱ فوریه ۱۷۰۱–۲۷ آوریل ۱۷۱۰) فولویو آستالی (۷ مه ۱۷۱۰–۱۶ آوریل ۱۷۱۴) فردیناندو دادا (۱۶ آوریل ۱۷۱۴–۲۱ ژانویه ۱۷۱۵) لورنزو کاسونی (۲۱ ژانویه ۱۷۱۵–۱۹ نوامبر ۱۷۲۰) لورنزو کورسینی (۱۶ دسامبر ۱۷۲۰–۱۹ نوامبر ۱۷۲۵) جیانانتونیو داویا (۱۹ نوامبر ۱۷۲۵–۱۱ فوریه ۱۷۳۷) وینچنزو پترا (۱۱ فوریه ۱۷۳۷–۱۶ سپتامبر ۱۷۴۰) فرانچسکو آنتونیو فینی (۱۶ سپتامبر ۱۷۴۰–۱۱ مارس ۱۷۴۳) نیکولو ماریا لرکاری (۱۱ مارس ۱۷۴۳–۲۱ مارس ۱۷۵۷) آنتونیو آندریا گالی (۲۳ مه ۱۷۵۷–۲۴ مارس ۱۷۶۷) گائتانو فانتوزی گوتیفردی (آوریل ۶، ۱۷۶۷–۱ اکتبر ۱۷۷۸) لازاروس اوپیتزیو پالاویچینو (۱۴ دسامبر ۱۷۷۸–۲۳ فوریه ۱۷۸۵) جوزپه دوریا پامفیلی (۱۱ آوریل ۱۷۸۵–۲۰ سپتامبر ۱۸۰۲) جیرولامو دلا پورتا (۲۰ سپتامبر ۱۸۰۲–۵ سپتامبر ۱۸۰۲) ۱۸۱۲) توماسو آریزو (۲۹ آوریل ۱۸۱۶–۲۹ مه ۱۸۲۰) پائولو جوزپه سولارو (۲۴ نوامبر ۱۸۲۳–۹ سپتامبر ۱۸۲۴) یواخیم ژان خاویر دیزوارد (۱۷ سپتامبر ۱۸۲۷–۱۵ آوریل ۱۸۳۳) کاستروچیو کاسترکانه دلی آنتلمینلی (۲۹ ژوئیه ۱۸۳۳ – ۲۲ ژانویه ۱۸۴۴) نیکلاس پاراچیانی کلارلی (۲۵ ژانویه ۱۸۴۴–۲۲ فوریه ۱۸۶۷) لوئیس د لا لاسترا و کوئستا (۱۲ ژوئیه ۱۸۶۷–۵ مه ۱۸۷۶) جیووانی سیمونی (۱۸ دسامبر ۱۸۷۶–۱۴ ژانویه ۱۸۹۲) ایگناتیوس پرسیکو (۱۹ ژانویه ۱۸۹۳–۷ دسامبر ۱۸۹۵) آدولف پراد (۲۵ ژوئن ۱۸۹۶–۱۰ فوریه ۱۹۰۶) دزیره-ژوزف مرسیه (۱۸ آوریل ۱۹۰۷–۲۳ ژانویه ۱۹۲۶) لوئیجی کاپوستی (۲۴ ژوئن ۱۹۲۶–۱۶ فوریه ۱۹۳۸) تئودوسیوس گوویا (۲۲ فوریه ۱۹۴۶–۶ فوریه ۱۹۶۲) لئو جوزف سوئننس (۲۲ مارس ۱۹۶۲–۶ مه ۱۹۹۶) ژان ماری بالاند (۲۱ فوریه ۱۹۹۸–۱ مارس ۱۹۹۸) لوئیس ماری بیل (۲۱ فوریه ۲۰۰۱–۲۲ ژوئیه ۲۰۰۱) پیو لاقی (۲۶ فوریه ۲۰۰۲–۱۰ ژانویه ۲۰۰۹) دونالد وورل (۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ تا کنون) منابع Federico Gizzi, Le chiese medievali di Roma, Newton Compton/Rome, 1998. Lucentini, M. (31 December 2012). The Rome Guide: Step by Step through History's Greatest City. Interlink. ISBN 978-1-62371-008-8. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Pietro in Vincoli». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون