سن گرگوریو، ونیز

سن گرگوریو (انگلیسی: San Gregorio) یک کلیسا و صومعهٔ سابق در ونیز، ایتالیا است که در سستیری دورسودورو واقع شده است. این کلیسا در نزدیکی کلیسای سنت ماریا دلا سلوته، واقع در پشت کاخ جنووسی قرار دارد. تاریخچه این کلیسا در سدهٔ نهم میلادی تأسیس شد و در سال ۹۸۹ میلادی تابع صومعه بندیکتین سانتی ایلاریو بندتو شد که دفتر مرکزی آن در حاشیهٔ غربی تالاب ونیز قرار داشت. سیل شدید ناشی از جنگ بین پادوا و ونیز منجر به نقل مکان راهبان سانتی ایلاریو بندتو به منطقهٔ تحت سلطهٔ ونیز شد. سن گرگوریو در سال ۱۲۱۴ به مقر جامعهٔ بندیکتین تبدیل شد. همزمان، این کلیسا برخی از وظایف یک کلیسای محلی را نیز انجام می‌داد و ارتباط نزدیکی با سانتا ماریا زوبنیگو داشت. در اواسط سدهٔ پانزدهم، این بنا با طراحی آنتونیو دا کرمونا به شکل فعلی بازسازی شد. سرمایه‌گذاری ناموفق کومندا در سال ۱۴۵۰، که برای تأمین مالی بازسازی در نظر گرفته شده بود، دورهٔ طولانی رکود را آغاز کرد که تا انحلال نهایی آن در سال ۱۷۷۵ ادامه داشت. پس از انحلال، این کلیسا برای مدت کوتاهی به یک قصبه تحت نظر سانتا ماریا دل روساریو تبدیل شد. در سال ۱۸۰۷، در طول اشغال ایتالیا توسط ناپلئون، این کلیسای محلی با سرکوب مواجه شد. این کلیسا که از تقدس خارج شده بود، به ضرابخانه‌ای برای تصفیه طلا، و ساختمان صومعهٔ آن نیز به یک ساختمان مسکونی تبدیل شد. این کلیسا در سال ۱۹۶۰ به یک آزمایشگاه مرمت آثار هنری متعلق به ادارهٔ باستان‌شناسی، هنرهای زیبا و مناظر متعلق به شهرداری ونیز و تالاب تبدیل شد. این کلیسا هنوز هم به‌عنوان مخزنی تحت مالکیت ادارهٔ موزه‌ها، به نگهداری آثار هنری می‌پردازد، اما از نظر عملکردی بلااستفاده است با آسیب‌های ساختاری متعددی روبرو است. در سال ۲۰۱۷ اعلام شد که سن گرگوریو قرار است به محل اصلی موزهٔ هنر شرقی، که در حال حاضر در کاخ پزارو قرار دارد، تبدیل شود. با این حال، تا سال ۲۰۲۵، این کلیسا همچنان بلااستفاده بوده است. ساختمان صومعهٔ این کلیسا که پس از سال ۱۷۷۵ به ساختمانی مسکونی تبدیل شده بود، تا حدی به فضایی نمایشگاهی و میزبانی برای رویدادهای دوسالانه ونیز تبدیل شده است. کانالتو برخی از صحنه‌های ونیزی خود را از طبقهٔ اول ساختمان صومعهٔ این کلیسا نقاشی کرد. ایوان ساختمان صومعهٔ این کلیسا نیز به‌عنوان یک موضوع هنری محبوب شناخته شده است. سازه نمای اصلی کلیسا در میدان سن گرگوریو (Campo di San Gregorio) واقع شده است، در حالی که محراب سه‌گانه به سمت ریو د لا سالوت (Rio de la Salute) پیش رفته است. ساختمان صومعه متصل به آن، یک بنای چهارضلعی است که در اطراف یک صومعه کوچک ساخته شده و در مجاورت کانال بزرگ قرار دارد. دو پل در دو طرف محراب سه‌گانه از ریو د لا سالوت عبور می‌کنند و صومعه را برای بازدیدکنندگان فوندامنتا سالوت قابل دسترسی می‌کنند. این صومعه در ابتدا به سبک ونیزی-بیزانسی ساخته شد و ظاهر گوتیک ونیزی فعلی خود را در اواسط سدهٔ پانزدهم به دست آورد. نمای آجری شیروانی آن توسط چهار لزن به سه قسمت تقسیم شده و دارای یک سردر به‌شکل اوجیه و پنجره‌های رنگی است. پنجره‌های مولینی با طاق‌های اوجیه‌شکل در سراسر کلیسا، به‌ویژه در محراب سه‌گانه، استفاده شده‌اند. در فضای داخلی بقایای نقاشی‌های دیواری را به چشم می‌خورد و شامل یک سقف خرپایی قابل توجه در شبستان است، در حالی که محراب‌ها دارای سقف‌های طاقی هستند. نماهای قابل مشاهده در آثار کانالتو، بلوتو و دیگر ودوتیست‌ها نشان می‌دهد که لزن‌های نما زمانی به سه طاق قوسی شکل تبدیل می‌شدند که بالای آنها مجسمه‌هایی و در میان آن‌ها برجک‌هایی قرار داشت. این تزئینات از آن زمان از بین رفته است. پانویس منابع