قلعه میراماره

قلعه میراماره (به ایتالیایی: Castello di Miramare، به اسلوونیایی: Grad Miramar، به آلمانی: Schloss Miramar و به اسپانیایی: Castillo de Miramar) قلعه‌ای مربوط به قرن نوزدهم است که مستقیماً در خلیج تریسته، بین بارکولا و گرینیانو در تریسته، شمال شرقی ایتالیا قرار دارد. این قلعه از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ برای آرشیدوک اتریشی، فردیناند ماکسیمیلیان، و همسرش، شارلوت بلژیکی، که بعدها امپراتور ماکسیمیلیان اول مکزیک و امپراتریس کارلوتا مکزیک شدند، بر اساس طرحی از کارل یونکر ساخته شد. محوطه‌های قلعه شامل یک پارک وسیع صخره‌ای و ساحلی به وسعت ۲۲ هکتار (۵۴ جریب) است که توسط آرش‌دوک طراحی شده است. این محوطه‌ها به‌طور کامل بازطراحی شده‌اند تا شامل گونه‌های متنوع درختان و گیاهان گرمسیری باشند. تاریخچه قلعه میراماره قلعه میراماره و پارک آن به دستور فردیناند ماکسیمیلیان (۱۸۳۲–۱۸۶۷)، از خاندان هابسبورگ-لورن، ساخته شد. در سال ۱۸۵۰، در سن هجده سالگی، فردیناند ماکسیمیلیان - برادر کوچکتر فرانتس جوزف، امپراتور اتریش - به همراه برادر کوچکتر خود، آرشیدوک چارلز، به تریسته آمد. بلافاصله پس از آن، او به یک سفر دریایی کوتاه در شرق مدیترانه رفت. این سفر او را در قصدش برای دریانوردی و آشنایی با جهان مصمم کرد. در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر منصوب شد و در سال ۱۸۵۴ فرمانده کل نیروی دریایی امپراتوری اتریش شد. او تصمیم گرفت به تریسته نقل مکان کند و خانه‌ای رو به دریا بسازد و اطراف آن را پارکی درخور نام و رتبه خود بسازد. طبق سنت تاریخی، زمانی که آرش‌دوک در خلیج در یک توفان ناگهانی گرفتار شد، در لنگرگاه کوچک گریگنانو پناه گرفت و یک برجستگی صخره‌ای بدون پوشش با منشأ سنگ آهکی را به عنوان محل ساخت خانهٔ خود انتخاب کرد. کل مجموعه که برای نخستین بار در اوایل مارس ۱۸۵۶ خریداری شد، میرامار نامیده شد؛ احتمالاً این نام برگرفته از اقامتگاه پرنس فرناندوی دوم، پادشاه پرتغال است. قلعه میراماره در سال ۱۸۵۶ توسط کارل یونکر، معمار اتریشی، طراحی شد. ساختار معماری قلعه در سال ۱۸۶۰ تکمیل گردید. سبک معماری آن بازتاب‌دهندهٔ علاقه‌های هنری آرش‌دوک است، که با سبک‌های معماری اتریش، آلمان و انگلستان آشنایی داشت. هنرمند صنعتگر فرانز هافمان و پسرش، جولیوس هافمان، مسئول اثاثیه و تزئینات داخلی شدند. هافمان که در شهر تریست فعالیت می‌کرد، صنعتگری ماهر بود که تمایل داشت پیشنهادهای ماکسیمیلیان را دنبال کند. هر دو، یعنی صنعتگر و حامی او، دارای تربیت فرهنگی مشابه بودند و با گرایش‌های اکlektیک زمان خود به خوبی آشنا بودند. این کار که پیوسته تحت نظارت ماکسیمیلیان بود، تنها پس از عزیمت او در سال ۱۸۶۴ به مکزیک به پایان رسید؛ جایی که پس از یک سلطنت کوتاه به عنوان امپراتور، در ژوئن ۱۸۶۷ اعدام شد. ماکسیمیلیان قصد داشت فضایی صمیمی در قلعه، در منطقه‌ای که برای خانواده‌اش در نظر گرفته شده بود، ایجاد کند - منطقه‌ای که می‌خواست در تماس با طبیعت باشد و هم روحیه خودش و هم روحیه یک دوره را منعکس کند. در طبقه همکف، که برای استفاده ماکسیمیلیان و همسرش، شارلوت بلژیکی، در نظر گرفته شده بود، اتاق خواب و دفتر آرشیدوک قرار دارند که به ترتیب کابین و کمد عقب کشتی جنگی نووارا، کشتی جنگی مورد استفاده ماکسیمیلیان به عنوان فرمانده نیروی دریایی که بین سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ به دور دنیا سفر کرد، را بازسازی می‌کنند؛ کتابخانه که دیوارهای آن با قفسه‌های کتاب پوشیده شده است؛ و اتاق‌های آرشیدوک با ملیله‌کاری‌های ابریشمی آبی روشن. تمام اتاق‌ها هنوز دارای مبلمان، زیورآلات، مبلمان و اشیاء اصلی مربوط به اواسط قرن نوزدهم هستند. بسیاری از نشان‌های امپراتوری دوم مکزیک، قلعه را تزئین می‌کنند، همچنین تزئینات سنگی در نمای بیرونی قلعه که عقاب آزتک را به تصویر می‌کشد، دیده می‌شود. طبقهٔ اول قلعه شامل فضاهای پذیرایی مهمانان و تالار تخت سلطنتی است. از نکات قابل توجه می‌توان به تخته‌کاری‌های باشکوه سقف و دیوارها و همچنین اتاق‌های نقاشی چین و ژاپن با اثاثیهٔ شرقی آن‌ها اشاره کرد. از جمله جالب‌ترین بخش‌ها، اتاقی است که با نقاشی‌های چزاره دل‌آکووا (۱۸۲۱–۱۹۰۵) تزئین شده و رویدادهای زندگی ماکسیمیلیان و تاریخ قلعه میراماره را به تصویر می‌کشد. در حال حاضر، اتاق‌های قلعه عمدتاً بر اساس طرح اصلی تصمیم‌گرفته‌شده توسط زوج سلطنتی چیده شده‌اند. گزارش عکاسی ارزشمندی که توسط خود آرش‌دوک سفارش داده شده بود، امکان بازسازی دقیق چیدمان اولیه را فراهم کرده است. کاستلتو پس از آنکه در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر در نیروی دریایی امپراتوری منصوب شد، ماکسیمیلیان تصمیم گرفت به تریست نقل مکان کند و در آنجا برای مدت‌های طولانی‌تر و با فواصل کوتاه‌تر اقامت داشته باشد. او ویلاای در دامنهٔ تپهٔ سان ویتو را از نیکولو مارکو لازاروویچ اجاره کرد، با بندی در قرارداد که به او اجازه می‌داد تمام تغییراتی را که ضروری می‌دانست اعمال کند. پس از آن، در جریان تکمیل قلعهٔ میراماره، آرش‌دوک یک قلعهٔ کوچک به نام گارتن‌هاوس یا کاستلِتو ساخت که نمای جلوی قلعهٔ اصلی را در مقیاس کوچکتر بازتولید می‌کرد و او تا کریسمس سال ۱۸۶۰ گاه‌گاهی در آن زندگی می‌کرد. کاستلِتو، که در یک منطقهٔ پانورامیک واقع شده است، از یک طرف به گریگنانو و از طرف دیگر به پارتر محصور در درختان و یک فضای باز روبه‌روی گلخانه‌ها با چشمه‌ای در مرکز آن مشرف است. این ساختمان که بر اساس فرم و روی پایه‌ای مربعی با تراسی رو به قلعه، برج و ورودی طاق‌دار ساخته شده است، دارای تعداد کمی اتاق با دکوراسیون ساده می‌باشد. در طبقهٔ همکف، تزئینات روی گچ به گونه‌ای نقاشی شده‌اند که شبیه چوب به نظر برسند. در طبقهٔ اول، تزئینات بسیار شبیه به ویلا لازاروویچ است، که می‌تواند به تصمیم ماکسیمیلیان برای انتقال بخشی از تزئینات ویلا، که نخستین محل اقامت او در تریست بود، به کاستلِتو مرتبط باشد. در واقع، اتاق‌های با سبک‌های امپراتوری عثمانی و آلمانی و همچنین اتاقی که با پنل‌هایی از تصاویر زنانه تزئین شده است، شباهت‌های قابل توجهی بین دو ساختمان ایجاد می‌کنند و گرایش‌های هنری زمان را برجسته می‌سازند: تزئینات فراوان، دیوارهای پوشیده از نقاشی، تعداد زیادی اشیای تزئینی، پرده‌های سنگین و اتاق‌هایی مملو از مبلمان. کاستلتو با تاریخ ماکسیمیلیان و شارلوت پیوند خورده است. شارلوت از اواخر سال ۱۸۶۶ تا تابستان ۱۸۶۷، بین بازگشتش از مکزیک و سفرش به بلژیک، در اینجا اقامت داشت. همچنین بخشی از اثاثیه قلعه میراماره در دوره‌ای که دوک آئوستا در آنجا اقامت داشت، در این مکان قرار داشت. پارک میراماره پارک میراماره که زمانی هیچ پوشش گیاهی نداشت و اکنون مساحتی بالغ بر ۲۲ هکتار (۵۴ جریب فرنگی) دارد، بر روی دماغه‌ای سنگی مشرف به دریای آدریاتیک قرار دارد. این مکان توسط کارل یونکر، طبق خواسته‌های آرشیدوک ماکسیمیلیان که با دقت ساخت محل اقامت خود را دنبال می‌کرد، برنامه‌ریزی و مرتب شد. از نظر گیاه‌شناسی، باغبانی به نام جوزف لاوب فراخوانده شد، اما در سال ۱۸۵۹ جای خود را به آنتون جلینک، یک بوهمیایی که در سفر دریایی ناوچه نووارا به دور دنیا شرکت کرده بود، داد. این پارک که کار ساخت آن از سال ۱۸۵۶ آغاز شد، نمونه‌ای کلاسیک از کاشت مصنوعی و ترکیبی درختان و بوته‌های جنگلی چوبی است و در ترکیب جذابیت یک محیط معمولاً شمالی و یک بافت مدیترانه‌ای موفق عمل کرده است. برخلاف باغ باروک، باغ انگلیسی - که میراماره از آن الگوبرداری شده است - رابطه جدیدی با طبیعت را معرفی می‌کند که ناشی از حساسیت متفاوت نسبت به دنیای مادی است. به همین دلیل است که هنگام قدم زدن در مسیرهای پارک، می‌توانید در فضایی نفس بکشید که با زندگی صاحب آن و رابطه عاشقانه او با طبیعت، که نمونه بارز دوران اوست، پیوند محکمی دارد. قبل از سال ۱۸۵۶، منطقه پارک خالی از سکنه بود و فقط تعدادی درختچه و بوته خاردار داشت. از سوی دیگر، امروزه گروهی از گونه‌های مختلف درختان وجود دارند که عمدتاً منشأ غیراروپایی دارند یا در هر صورت بومی این منطقه نیستند. در عرض ده سال، سروهای لبنان، شمال آفریقا و هیمالیا به همراه صنوبرها و صنوبرهای اسپانیا، سروهای کالیفرنیا و مکزیک، گونه‌های مختلف کاج از آسیا و آمریکا کاشته شدند که برخی از نمونه‌های عجیب و غریب مانند سکویای غول‌پیکر و جینکو بیلوبا به آنها اضافه شد. میراماره به عنوان یک باغ خصوصی و نه به عنوان یک پارک در نظر گرفته شده بود. در واقع، ورودی یادبود یا مسیر ماشین‌رو به قلعه ندارد. این باغ، باغی از شگفتی‌ها بود که برای استفاده عمومی در نظر گرفته نشده بود، حتی اگر دوک اعظم چند روز در هفته آن را به روی عموم باز می‌کرد. جویبارها، استخرها، مسیرهای پیچ در پیچ، درختانی که بر اساس مدل‌های طبیعی کاشته شده‌اند، و برخی مناطق چمن‌کاری شده، از ویژگی‌های بارز باغ‌های انگلیسی هستند. ناهمواری زمین، طرح نامنظم دماغه را مطلوب می‌کرد و دگرگونی مصنوعی را با محیط طبیعی ترکیب می‌کرد. این پارک همچنین با وجود برخی از ساختمان‌های موجود در پروژه یونکر مشخص می‌شود: کاستلتو - که محل سکونت ماکسیمیلیان و شارلوت بود - که کار روی آن همزمان با کار بر روی قلعه آغاز شد؛ گلخانه‌هایی که برای پرورش گیاهانی که قرار بود در پارک قرار گیرند در نظر گرفته شده بودند؛ ویرانه‌های کلیسای کوچک اختصاص داده شده به سنت کانسیانو که در محراب آن صلیبی ساخته شده از چوب ناوچه نووارا که در سال ۱۸۹۹ ساخته شده بود، حفظ شده است؛ و در نهایت یک خانه کوچک که امروزه به عنوان کافی‌شاپ استفاده می‌شود، " خانه سوئیسی "، که در لبه دریاچه قوها قرار دارد. تا سال ۱۹۵۴، میراماره به عنوان مقر نیروهای اشغالگر آلمانی، نیوزیلندی، بریتانیایی و آمریکایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. سرانجام در سال ۱۹۵۵، این مجموعه با نام پارک میراماره برای عموم بازگشایی شد و مدیریت آن به انجمن معماری و تاریخ میراث، هنر و مردم‌شناسی منطقه فریولی-ونیز جولیا واگذار شد. امروزه این باغ‌ها در طول فصل تابستان میزبان نمایش‌های دیدنی مانند نمایش موزیکال «سیسی» که داستان امپراتوری را در محیط طبیعی خود زنده می‌کند و کنسرت‌های مختلف هستند. اصطبل‌های قلعه میراماره ماکسیمیلیان نقشه اصطبل‌های قلعه میراماره را سفارش داد که طراحی آن بین سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ توسط معمار کارل یونکر انجام شد. او از قبل تمام کارهایی را که قرار بود در منطقه میراماره انجام شود، برنامه‌ریزی کرده بود: قلعه، پارک و تمام مسیرهای دسترسی آن، کاستلتو، پورتیچولو ("بندر کوچک")، گلخانه‌ها، خانه سوئیسی و غرفه در پشت حیاط. طرح‌های یونکر، نقشه ساختمان اصطبل را، چه در کلیت آن و چه در هر بخش که به کاربری خاصی اختصاص داده شده بود، مشخص می‌کرد. این ساختمان از سه بخش تشکیل شده است که یک حیاط مرکزی رو به دریا را احاطه کرده‌اند. این بنا در جاده‌ای که به تریسته منتهی می‌شود، در مکانی امن و امن و با فاصله از قلعه واقع شده است. این بنا ۴۰ متر (۱۳۱ فوت) ارتفاع دارد. مربع. بخش مرکزی برای اسب‌ها در نظر گرفته شده بود: طرح‌های یونکر شامل محل اصطبل حیوانات، که محیط پایینی را می‌پوشاند. دو بال، کاملاً متقارن، به سه بخش تقسیم می‌شوند: نزدیک اصطبل‌ها، اتاقک‌هایی برای مهار؛ سپس محل اقامت کارکنان و در نهایت، آشپزخانه‌ها، نزدیک دریا. غرفه بزرگ در پشت برای کالسکه‌ها رزرو شده بود. دسترسی آن در ضلع غربی از دو در اصلی (یکی احتمالاً ورودی و دیگری خروجی) تشکیل شده است. بین دو جنگ جهانی، زمانی که قلعه محل سکونت دوک‌های آئوستا بود، تغییراتی در اصطبل‌ها ایجاد شد. میراماره پس از ۱۸۶۷ پس از مرگ ماکسیمیلیان اول در مکزیک در ژوئن ۱۸۶۷ و عزیمت شارلوت به بلژیک، قلعه و پارک همچنان مکانی بودند که خاندان هابسبورگ دوره‌های کوتاهی را در آنجا می‌گذراندند. پیش از این در سپتامبر ۱۸۸۲، امپراتور فرانتس ژوزف به همراه ملکه الیزابت و وارث تاج و تخت رودولف به همراه همسرش استفانی بلژیکی، در جریان یک سفر رسمی به تریسته در میراماره اقامت داشتند و از افراد سرشناس شهر پذیرایی کردند. در اوت ۱۸۸۵، دوشس اعظم استفانی چند روزی در آنجا اقامت داشت. بین سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۹۶، اقامت ملکه الیزابت حداقل چهارده بار در آنجا ثبت شده است. در ۲۲ مارس ۱۹۰۰، استفانی بلژیکی - خواهرزاده شارلوت و بیوه رودولف - کلیسای کوچک قلعه را برای ازدواج دوم خود با اشراف‌زاده مجارستانی، المر د لونیای، انتخاب کرد. از ۹ مارس تا ۱۱ آوریل ۱۹۱۴، وارث تاج و تخت، آرشیدوک فرانتس فردیناند، به همراه همسر و پسرانش در قلعه زندگی کرد و از امپراتور آلمانی ویلیام پذیرایی کرد. دو ماه بعد، ولیعهد در سارایوو ترور شد. همچنین دیدار آخرین امپراتور چارلز و همسرش زیتا از سارایوو شایان توجه است. در طول جنگ جهانی اول، تمام مبلمان و آثار هنری متعلق به قلعه به وین منتقل و در کاخ‌های شونبرون و بلودر و کتابخانه‌های دربار نگهداری شدند. در پایان جنگ، کل قلمرو میراماره تحت کنترل مستقیم دولت ایتالیا قرار گرفت. بین اکتبر ۱۹۲۵ و مارس ۱۹۲۶، با توافق متقابل دو دولت، اتریش تمام اثاثیه را بازگرداند تا بازسازی فضای داخلی اصلی قلعه امکان‌پذیر شود. مرمت اثاثیه و اتاق‌ها، تحت نظارت سرپرستی سلطنتی، به این معنی بود که موزه می‌تواند در ۲۴ مارس ۱۹۲۹ برای عموم افتتاح شود. دو سال بعد، دولت میراماره را به دوک آمدئو از آئوستا، کاپیتان اولین لشکر هوایی مستقر در گوریتزیا، واگذار کرد که تا سال ۱۹۳۷ که به عنوان نایب‌السلطنه اتیوپی منصوب شد، به‌طور مداوم در آنجا زندگی می‌کرد. این قلعه همچنین تا اواسط سال ۱۹۴۳ محل سکونت خانواده دوک بود. موزه بازدیدکنندگان قلعه می‌توانند موارد زیر را ببینند: اتاق‌های ماکسیمیلیان و همسرش، شارلوت؛ اتاق‌های مهمان؛ اتاق اطلاعات که تاریخچه قلعه و ساخت پارک را روایت می‌کند؛ آپارتمان دوک آمادئو از آئوستا با مبلمانی از دهه ۱۹۳۰ به سبک خردگرایی. تمام اتاق‌ها هنوز دارای مبلمان، زیورآلات، مبلمان و اشیاء اصلی مربوط به اواسط قرن نوزدهم هستند. اتاق موسیقی که شارلوت در آن فورته پیانو می‌نواخت، اکنون در اتاق VII به نمایش گذاشته شده است. در اتاق XIX مجموعه‌ای از نقاشی‌های چزاره دل‌آکوا وجود دارد که تاریخ میراماره را به تصویر می‌کشد. در نهایت، بازدیدکنندگان می‌توانند از اتاق تاج و تخت که اخیراً به شکوه سابق خود بازسازی شده است، بازدید کنند. جستارهای وابسته قلعه چپولتپک، کاخ ماکسیمیلیان در مکزیکوسیتی منابع پیوند به بیرون وبگاه رسمی (به ایتالیایی، انگلیسی، و آلمانی) Miramare Castle, ENIT website