ویلا پوپرا

ویلا پوپرا (انگلیسی: Villa Poppaea) یک ویلای ساحلی رومی مجلل باستانی (ویلا ماریتیما) است که در توره آنونزیاتا بین ناپل و سورنتو، در جنوب ایتالیا واقع شده است. همچنین به آن ویلا اوپلونتیس یا ویلا آ اوپلونتیس نیز می‌گویند، زیرا در شهر باستانی رومی اوپلونتیس واقع شده بود. این بنا در فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی، مانند شهرهای نزدیک هرکولانیوم و پمپئی، حدود ۱۰ متر (۳۳ فوت) زیر سطح زمین امروزی، مدفون و سالم ماند. کیفیت تزئینات و ساخت آن نشان می‌دهد که متعلق به امپراتور نرون بوده و یک سفال با نام یکی از آزادشدگان پوپایا سابینا، همسر دوم امپراتور نرون، در این محل پیدا شده است که نشان می‌دهد این ویلا ممکن است محل اقامت او در زمانی که از رم دور بوده، بوده باشد و نام محبوب آن نیز از همین‌جا ناشی می‌شود. این بنا به طرز مجللی با آثار هنری نفیس تزئین شده بود. ستون‌ها و سرستون‌های مرمری آن، در مقایسه با سایر بناهای این منطقه که معمولاً ستون‌های آجری گچبری شده داشتند، آن را به ویژه مجلل نشان می‌دهد. بسیاری از آثار باستانی اوپلونتیس در موزه ملی باستان‌شناسی ناپل نگهداری می‌شوند. تاریخچه ویلا پوپیا، که در ابتدا «ویلا ای» نامیده می‌شد، اولین بار در قرن هفدهم کاوش شد و نتایج متفاوتی داشت، اما از سال ۱۹۶۸ کاوش‌های گسترده‌تر و منظم‌تری انجام شد. این ویلا یک ویلای مسکونی برای اوقات فراغت است که در آن، با این حال، اتاق‌هایی به تولید شراب و روغن اختصاص داده شده است. قدمت این ویلا به ۳۹ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد و در دوران سلسله جولیو-کلودیان گسترش یافت. کتیبه‌ای که روی یک آمفورا که خطاب به او نوشته شده بود، آن را به پوپیا سابینا، همسر نرون، نسبت می‌دهد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که در زمان فوران وزوو در ۲۴ آگوست ۷۹، این خانه خالی از سکنه بوده و احتمالاً پس از زلزله سال ۶۲، در حال بازسازی و تزئین بوده است. تمام اشیاء در برخی از اتاق‌ها به صورت جداگانه پیدا شده‌اند. تا به امروز، این ویلا به‌طور کامل کاوش نشده است و تنها منطقه‌ای که نور دیده است مربوط به قسمت شرقی است، در حالی که ورودی اصلی و قسمت غربی در انتظار کاوش هستند که با وجود یک جاده مدرن و یک ساختمان نظامی، کار را دشوار می‌کند. محل این بنا یکی از ویلاهای لوکسی بود که در طول کل ساحل خلیج ناپل در دوره روم ساخته شد، به طوری که استرابو نوشت: «تمام خلیج توسط شهرها، ساختمان‌ها، مزارع، چنان به هم پیوسته که به نظر می‌رسد یک کلان‌شهر واحد هستند، پوشانده شده است.» این ویلا در ابتدا بر روی یک تپه ۱۴ متری بالاتر از سطح دریا و بالاتر از ساحل دریا ساخته شده بود که منظره زیبایی از خلیج ناپل به آن می‌داد. مشخص است که ساختمان‌های دیگری در نزدیکی خط ساحلی زیرین، احتمالاً حمام‌ها، قرار دارند و در لیدو آزورو در نزدیکی، خط ساحلی باستانی به همراه آثاری از حمام‌های رومی که ممکن است عمومی بوده‌اند، یافت شده است. محدوده‌های ویلا هنوز پیدا نشده‌اند زیرا توسط ساختمان‌های مدرن پوشیده شده‌اند. ساخت و ساز این ویلای دریایی باشکوه با «آیین‌های پذیرایی و اوقات فراغت» هم از طریق فضای فیزیکی و هم از طریق دکوراسیون آن مشخص می‌شد. این ویلا ابتدا در دهه ۵۰ قبل از میلاد ساخته شد و سپس به صورت مرحله‌ای گسترش یافت. قدیمی‌ترین بخش خانه در اطراف آتریوم با تریکلینیوم (اتاق غذاخوری عمومی) و سایر اتاق‌های پذیرایی قرار دارد. در سال‌های ۱ تا ۱۵ میلادی، حمام‌های سبک سوم به شمال غربی دهلیز، در مرکز یک ایوان کوچک با فواره، اضافه شدند. این ویلا در عصر کلودیوس (حکومت: ۴۱ تا ۵۴ میلادی) با اضافه شدن یک استخر بزرگ که از جنوب و شرق با درختان احاطه شده بود، به سمت شرق گسترش یافت. در این ویلا، ایوان‌های سه‌گوش و چهارگوش با ایوان‌های ستون‌دار، باغ‌های رسمی و اتاق‌های پذیرایی و خدمات مختلف مهمان را قاب می‌کردند. باغ‌های زمستانی کوچک‌تر با نقاشی‌های دیواری قابل توجه تزئین شده بودند. حمام‌های نزدیک دهلیز نیز به گروهی از اتاق‌های سرگرمی در سبک چهارم بازسازی شدند. در اطراف ایوان که با نوارهای سبک چهارم نقاشی شده بود، منطقه خدماتی با اتاق‌های کار و خوابگاه در طبقه بالا برای بردگان، یک توالت، یک آشپزخانه و یک اتاق استراحت قرار داشت. در گوشه جنوب غربی آن، یک تونل از این منطقه از طریق مجموعه‌ای از تراس‌ها به ساحل دریای باستانی در ۱۴ متر پایین‌تر منتهی می‌شود. حدود ۴۰ مجسمه مرمری با زیبایی خارق‌العاده پیدا شد که یکی از گسترده‌ترین مجموعه‌های مجسمه‌ها، نیم‌تنه‌ها و سایر زیورآلات مرمری شناخته شده در کل منطقه را تشکیل می‌دهد. در میان این مجسمه‌ها، گروهی از سانتورها و سانتورس‌ها در ایوان غربی رو به باغ شمالی یافت شدند. بسیاری از آنها همچنین به عنوان فواره عمل می‌کردند و قرار بود استخر را احاطه کنند، اما در جای نامناسبی پیدا شدند. کفپوش‌های موزاییکی در سراسر ویلا وجود دارد. مانند هر جای دیگر در منطقه، ویلا در زلزله سال ۶۲ میلادی آسیب دید و بازسازی و تعمیرات تا آخرین لحظات همچنان در حال انجام بود، به عنوان مثال، برخی از ستون‌ها به صورت جدا شده پیدا شدند و مجسمه‌های باغ دور از محل مناسب خود نشان می‌دهند. نقاشی‌های دیواری مانند بسیاری از نقاشی‌های دیواری که به دلیل فوران کوه وزوو حفظ شده‌اند، نقاشی‌هایی که دیوارهای ویلا پوپایا را تزئین می‌کنند، هم از نظر شکل و هم از نظر رنگ چشمگیر هستند. نخستین نقاشی‌های دیواری ویلا از بهترین نمونه‌های سبک دوم خیال‌پردازانه هستند، در حالی که بازسازی‌ها و الحاقات بعدی با نقاشی‌های با کیفیت نسبتاً بالایی از سبک‌های سوم و چهارم مشخص می‌شوند. نقاشی‌های دیواری سبک دوم، که به سبک معماری BC نیز معروف است، شامل ویژگی‌های معماری ساختگی مانند پنجره‌ها، درها و ستون‌های نقاشی شده با طرح‌های برجسته است و قدمت آنها به حدود ۹۰–۲۵ میلادی می‌رسد. نقاشی‌های دیواری در کالداریوم که هرکول را در باغ هسپریدس به تصویر می‌کشد، به سبک «سبک سوم» (که به سبک تزئینی نیز معروف است) و مربوط به حدود ۲۵ قبل از میلاد تا ۴۰ میلادی است. توجه به پرسپکتیو واقع‌گرایانه به نفع مسطح بودن و اشکال معماری کشیده که «نوعی زیارتگاه» را در اطراف یک صحنه مرکزی تشکیل می‌دهند، کنار گذاشته شده است، که اغلب اسطوره‌ای است. بلافاصله در غرب تریکلینیوم، یک اتاق بزرگ وجود دارد که اتاق نشیمن اصلی یک خانه رومی بوده است. مانند نقاشی‌های دیواری کالداریوم، این اتاق نیز به سبک دوم نقاشی شده است. دیوار شرقی شامل جزئیات شگفت‌انگیزی مانند ماسک تئاتر و طاووس است. توجه زیادی به اشارات به نقاشی صحنه‌ای (صحنه‌های جلویی) در نقاشی‌های دیواری ویلا پوپایا، به ویژه آنهایی که در اتاق ۲۳ هستند، شده است. باغ‌ها تا سال ۱۹۹۳، ۱۳ باغ کشف شده بود که در میان آنها یک باغ پیراستایل در قسمت اصلی ویلا وجود داشت. یک درخت سایه‌دار بزرگ در کنار یک فواره و همچنین یک ساعت آفتابی، یک چنگک، یک بیل و یک قلاب پیدا شد. باغ دیگری در محوطه، که این باغ محصور بود، نقاشی‌های دیواری از گیاهان و پرندگان و شواهدی از درختان میوه که در گوشه‌های باغ رشد می‌کردند را به نمایش می‌گذاشت. دو باغ حیاط نیز نقاشی‌های دیواری داشتند. یک باغ بزرگ پارک مانند از پشت ویلا امتداد یافته است. حفره‌هایی که زمانی ریشه درختان بزرگ را در خود جای داده بودند، کشف و مشخص شد که درختان چنار هستند. همچنین بقایای کنده‌های درختی یافت شد که نشان داده شد زیتون هستند. درختان دیگری نیز در ویلا پوپایا شناسایی شدند، از جمله لیمو و خرزهره؛ یک سیب زغال‌شده که در محل یافت شد، نشان دهنده وجود درختان سیب در گذشته است. کاشت مجدد باغ‌های ویلا به شیوه امروزی تنها پس از شناسایی گونه‌های اصلی گیاهان و محل رویش آنها انجام شد. تاریخچه کشف مجدد و حفاری ویلای پوپایا اولین بار در قرن هجدهم در طول ساخت قنات سارنو که از مرکز ویلا عبور می‌کرد، کشف شد، اما هیچ شناختی از این مکان حاصل نشد. در سال ۱۸۳۹، کاوش مختصری در این مکان توسط کاوشگران بوربون با استفاده از تکنیک تونل‌زنی به کار رفته در هرکولانیوم انجام شد که منجر به کشف بخشی از ستون‌های پیرامونی و محوطه باغ و حذف چندین نقاشی شد. کاوش‌های رسمی از سال ۱۹۶۴ تا اواسط دهه ۱۹۸۰ انجام شد و در آن زمان، این مکان تا سطح فعلی خود حفاری شد. در طول این دور نهایی حفاری‌ها بود که استخر شنای عظیم، به ابعاد ۶۰ در ۱۷ متر، از زیر خاک بیرون کشیده شد. جنوبی‌ترین بخش‌های ویلا به دلیل محدودیت‌های فیزیکی این مجموعه که به دلیل موقعیت آن در زیر شهر مدرن توره آنونزیاتا و قنات سارنو به خطر افتاده است، حفاری نشده باقی مانده است. ویلای نزدیک در نزدیکی آن، به اصطلاح ویلای ال. کراسیوس ترتیوس (ویلای اوپلونتیس بی) قرار دارد که بخشی از آن بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۱ کاوش شده است. برخلاف ویلای پوپایا که با تزئینات مجلل تزئین شده است، ویلای همسایه یک سازه روستایی دو طبقه با اتاق‌های زیادی است که گچ‌کاری نشده و کف آن با خاک کوبیده شده است. این ویلا در زمان فوران آتشفشان متروکه نبود: بقایای ۵۴ نفر در یکی از اتاق‌های ویلا کشف شد که در اثر موجی که اوپلونتیس را درنوردید، جان خود را از دست داده بودند. بسیاری از وسایل آنها، از جمله جواهرات نفیس، ظروف نقره و سکه‌هایی به ارزش ۱۰۰۰۰ سسترس، که دومین بزرگ‌ترین از نظر ارزش در منطقه وزوو پس از بوسکورآله است، همراه قربانیان پیدا شد. به نظر می‌رسد برخی از اتاق‌ها برای تولید استفاده می‌شده و برخی دیگر انبار بوده‌اند، در حالی که طبقه بالا شامل محل زندگی خانه بوده است. این شرایط، به همراه بیش از ۴۰۰ آمفورا که در حفاری‌ها کشف شده‌اند، نشان می‌دهد که این ملک به تولید شراب، روغن و کالاهای کشاورزی اختصاص داشته است. کشف مجموعه‌ای از وزنه‌ها به نظر می‌رسد این نظریه را تأیید می‌کند؛ یک مهر برنزی که در این محل یافت شد، نام لوسیوس کراسیوس ترتیوس، ظاهراً آخرین مالک آن، را حفظ کرده بود. ساختار طرح ویلا بسیار پیچیده است و نتیجه چندین الحاق است. علاوه بر این، بخش‌هایی که هنوز در ضلع غربی کشف نشده‌اند، در مورد عملکرد مربوط به هر اتاق و بخش، تردیدهایی را ایجاد می‌کنند. ویلا از دو سازه بزرگ - قدیمی‌ترین در جهت شرقی-غربی و یکی جدیدتر در جهت جنوبی-شمالی - تشکیل شده است که یک "L" را در اطراف باغی که به عنوان باغ میوه نیز استفاده می‌شد، تشکیل می‌دهند. سازه شرقی-غربی دارای نمای اصلی رو به جنوب، رو به دریا - که اکنون حذف شده است - و یک نمای عظیم در پشت نمای شمالی، رو به باغ بود. در اینجا منطقه حرارتی، دسترسی‌ها، منطقه خدماتی و یک منطقه ارتباطی بین اتاق‌های اصلی و الحاقی که در جهت جنوبی-شمالی امتداد دارد، قرار دارد. سازه جنوبی-شمالی دارای باغ/باغچه واقع در ضلع غربی و یک استخر بزرگ است که به موازات ضلع شرقی امتداد دارد. این بنا دارای یک فضای نشیمن در جنوب و یک راهرو در جلوی استخر است که به ردیفی از اتاق‌ها همراه با ویریداریوم‌ها (باغچه‌های میوه، سبزیجات) که اتاق‌ها و اتاق‌های نشیمن را تزئین کرده و نور را به آنها می‌آورد، دسترسی می‌دهد. در شمال، یک باغ بزرگ وجود داشت که در آن چند مجسمه مرمری یافت شد و مدل‌های ریشه درختان بزرگی که در آنجا بودند، عمدتاً درختان زیتون، اما همچنین درختان انار یا خرزهره، بازسازی شده‌اند. در کنار هر یک از ریشه‌های باستانی، درختی از همان گونه کاشته شده است. دسترسی فعلی به فضای داخلی ویلا از این سمت است، اگرچه در پیکربندی اصلی، این یک فضای داخلی بود. حمام‌های آب گرم حمام‌های کنسول مارکوس کراسوس فروگی به سال ۶۴ میلادی برمی‌گردد و ویرانه‌های آن در امتداد جاده ساحلی مارکونی و در ترمه وزوویان فعلی، یک مجتمع آب گرم که توسط ژنرال ویتو نونزیانت در سال ۱۸۳۱ در محل حمام‌های باستانی تأسیس شد، قابل مشاهده است. همانند عمارت‌های بزرگ افراد ثروتمند، این ویلا نیز تأسیسات حرارتی مخصوص به خود را داشت. نقاشی‌هایی که آن را تزئین می‌کنند به سبک پمپئی دوم هستند، با ستون‌های چوبی نازک که طاق‌نماهای قسمت مرکزی دیوار در مقابل آنها قرار گرفته‌اند. قسمت بالایی با عناصر معماری با ماهیت زینتی تقسیم شده است که در آن نقاشی‌هایی از مناظر و چهره‌های انسانی به همراه نقاشی‌های بزرگ دیگری که از نسخه‌های اصلی یونانی کپی شده‌اند، وجود دارد. نقاشی مرکزی هرکول را در باغ هسپریدس نشان می‌دهد. تپیداریوم، اتاق گرم حمام‌ها با نقاشی‌های دیواری سیاه و قرمز به سبک پمپئی چهارم تزئین شده است. روی تابلوهای بزرگی که در قسمت مرکزی دیوار قرار دارند، نقاشی‌های کوچکی از پرندگان در حال نوک زدن به میوه وجود دارد. در بالا، نقاشی‌هایی از ساختمان‌های شماتیک، با حال و هوای خاص و خیالی اما مبتنی بر معماری واقعی، وجود دارد. آشپزخانه دارای یک فضای پخت و پز بود که در دیوار شمالی قرار داشت و از سنگ ساخته شده بود و نوعی طاقچه برای ذخیره هیزم داشت. در دیوار جنوبی یک اتاق زیر شیروانی وجود دارد که احتمالاً به عنوان اتاق پذیرایی استفاده می‌شده است. اتاق نشیمن، این یک اتاق نشیمن مجلل است که تنها یک دیوار از آن باقی مانده است و یک نقاشی دیواری بزرگ به سبک پمپئی دوم، واقع‌گرایی بالا و پر از نقاشی‌های دیواری فریبنده دارد. این نقاشی، محراب آپولو، الهه‌ای که با سه‌پایه‌ای از اوراکل دلفی نمادپردازی شده است، را به تصویر می‌کشد. این نقاشی در وسط درختان و بوته‌ها، پشت یک طاق‌نما و یک در بازبین دو ستون که روی یک سکو قرار دارند، واقع شده است. این نقاشی دیواری از سبک هلنیستی و صحنه‌های تئاتری الهام گرفته شده و دارای چهره‌های با کیفیتی مانند طاووس و ماسک‌های تئاتری است که در یک ساختار تزئینی پیچیده ترکیب شده‌اند. در دیوار جنوبی یک پنجره بزرگ مشرف به دریا وجود داشت. پنجره‌های بزرگ شکافی ایجاد کرده‌اند که امکان ایجاد یک کپی از آن را در سیمان فراهم کرده است. اتاق نشیمن، اتاق نشیمن دارای موزاییکی با چهره‌های لوزی چند رنگ است. دیوارها به سبک دوم پمپئی تزئین شده‌اند و نمایانگر سازه‌های معماری واقع‌گرایانه هستند. روی یک سکو، ستون‌های مرمری قرار دارند یا با شاخه‌های فلزی احاطه شده‌اند. در مرکز دیوارهای جانبی، معابد کوچک دایره‌ای به شکل هلالی دیده می‌شوند که مجسمه‌هایی از خدایان زن در داخل و ردیف‌هایی در پرسپکتیو قرار دارند. در دیوار پشتی (دیوار شمالی) باغی در پشت حصار دیده می‌شود. روی ستون، مجسمه یک الهه قرار دارد. روی این دیوار، یک نقاشی دیواری نفیس با تصویر سبدی از انجیر با واقع‌گرایی بسیار چشمگیر قرار دارد. کوبیکولوم، این یک اتاق کوچک است که احتمالاً به خدمتکارانی اختصاص داده شده است که مستقیماً با مراقبت از تریکلینیوم و اتاق‌های اصلی در ارتباط بوده‌اند. تخت‌ها در فضاهایی قرار داشتند که در ضخامت دیوار گود شده بودند. نقاشی‌ها متعلق به سبک دوم پمپئی هستند و بسیار شبیه به نقاشی‌های سالنی هستند که در بالا توضیح داده شد: جلوه‌های نوری، ستون‌های کاذب که در پشت آنها مناظر رؤیایی پنهان شده‌اند، پنل‌های مرمر شبیه‌سازی شده منطقه دسترسی در حال حاضر، دسترسی به ویلا از طریق باغ/باغچه امکان‌پذیر است و از طریق یک سالن بزرگ با ستون‌هایی شبیه به یک پروپیلئوم، که به باغ باز می‌شود و می‌تواند یک اتاق غذاخوری بزرگ باشد، وارد می‌شود. با تشکیل یک بلوک به سمت جنوب، یک باغ کوچک با یک فواره دایره‌ای در مرکز، یک فضای توزیع که منطقه حرارتی را به هم متصل می‌کند، پیدا می‌کنیم. منطقه خدماتی که در یک ستون کوچک و آتریوم بزرگ و آبگیر آن متمرکز شده است. دسترسی اولیه از جنوبی، از دهلیز، درست در انتهای مخالف دسترسی فعلی بود. امروزه در این فضا یک کانال آب مصنوعی وجود دارد که برای استفاده از آب رودخانه سارنو برای به حرکت درآوردن آسیاب‌های توره آنونزیاتا ساخته شده است. دهلیز، تالاری عظیم با بیش از ۱۰ متر عرض و تقریباً ۱۲ متر طول است که دارای یک مخزن بزرگ و یک مخزن متناظر در سقف است که حدود ۵ متر ارتفاع دارد. این تالار با موزاییک فرش شده است و نقاشی‌های دیواری روی دیوارها از سبک دوم، از قرن اول قبل از میلاد، هستند و توسط همان هنرمندانی که در بوسکورآله کار می‌کردند، در نظر گرفته می‌شوند. نقاشی‌ها با درها، ستون‌ها و حتی مربع‌هایی که دهانه‌هایی را در دیوار شبیه‌سازی می‌کنند، تزئیناتی را شبیه‌سازی می‌کنند، در حالی که در واقع همه چیز در یک صفحه واحد قرار دارد. این نقاشی‌های واقع‌گرایانه، با حس پرسپکتیو عالی، توانسته‌اند محدودیت فیزیکی اتاق را گسترش دهند. برخی از عناصر، نمونه‌های بسیار دیدنی از تکنیک ترومپ-لوئیل هستند، مانند مشعلی که روی پله‌های یک راه‌پله خیالی قرار دارد یا سر افراد درون قطعات دایره‌ای روی دیوار غربی. پروپیلائه، این تالار و گالری‌های رواق‌دار که آن را در امتداد کل نمای شمالی ویلا احاطه کرده‌اند، الحاقیه‌ای بعدی به دوره ساخت اولیه هستند. احتمالاً یک اتاق غذاخوری بزرگ، احتمالاً برای اقامت تابستانی، بوده است. کف آن از موزاییک سیاه و سفید با حاشیه‌های ساده با نقوش گیاهی است. دیوارها هیچ پوششی ندارند، شاید به این دلیل که در زمان فوران آتشفشان، در انتظار تزئین بوده است. در واقع، این تالار شامل ستون‌های انبار شده زیادی بود که از سایر قسمت‌های ویلا آمده بودند. گالری‌هایی که در دو طرف این تالار قرار دارند، به سبک پمپئی چهارم، با پنل‌های قرمز و زرد نقاشی شده‌اند. فضای خدمات یک ایوان کوچک در اطراف کلیسا، که درون آن یک ویریداریوم قرار دارد، قطعه‌ای است که لاراریوم، فضایی باشکوه برای عبادت، را تکمیل می‌کند. این فضا ضمن تزئین و تأمین نور، به عنوان توزیع‌کننده‌ای بین چندین اتاق بسیار ساده که برای خدمات، انبار و محل نگهداری توالت استفاده می‌شوند، نیز عمل می‌کند. پریستایل، این بخش نشان دهنده یک فضای ایوان‌دار است که در مرکز آن یک ویریداریوم یا باغ داخلی قرار دارد که نور اتاق‌های طبقه همکف و طبقه اول را تأمین می‌کند، که از طریق راه‌پله‌ای که از این ستون ستونی شروع می‌شود، قابل دسترسی است. در اطراف آن چندین اتاق خدماتی وجود دارد که با پنل‌های راه‌راه سیاه و خاکستری تزئین شده‌اند. لاراریوم، این فضای فرقه‌ای جایی است که لارها، خدایان محافظ خانه و خانواده، قرار می‌گرفتند. تصاویری که اشیاء پرستش بودند، معمولاً تصاویر کوچک مرمری یا برنزی بودند و روی یک محراب کوچک درون طاقچه‌ای در دیوار غربی قرار می‌گرفتند. تزئینات از نوع سبک چهارم، با پس‌زمینه سفید، با عناصر تزئینی ظریف الهام گرفته از طبیعت است. لاترین، در کف اتاق یک کانال کوچک وجود دارد که با سنگ اوپوس سیگنینوم پوشانده شده تا ضدآب باشد و برای تمیز کردن تأسیسات استفاده می‌شد. این کانال با آب یک مخزن به شکل مخزن که در ورودی اتاق قرار داشت، تغذیه می‌شد. بالای این مخزن و روی دیوارها، یک سازه چوبی با سوراخ‌هایی وجود داشت که به مردم اجازه می‌داد بنشینند و تخلیه کنند. منطقه پیوند بین قدیمی‌ترین بخش ویلا که دهلیز در مرکز آن قرار دارد و سازه مدرن‌تر که در جهت جنوب به شمال در کنار استخر امتداد دارد، یک راهروی چشمگیر با کاربری اتاق رختکن و دو فضای باشکوه رو به دریا می‌یابیم: ایوان بزرگ و یک گالری با اتاق‌های خواب. محوطه استخر مدرن‌ترین سازه ویلا در جهت جنوب-شمال در امتداد یک استخر بزرگ امتداد دارد و یک راهرو آن را به مجموعه‌ای از اتاق‌ها و باغ‌های داخلی کوچک متصل می‌کند. گالری، یک راهروی طویل رواق‌دار، که به‌طور گسترده مطابق با سبک چهارم پمپئی تزئین شده است، با پس‌زمینه سفید و تصاویری شبیه به تصاویر ستون‌های گرد - حیوانات کوچک، نقاشی‌هایی با مناظر و حلقه‌های گیاهان - به موازات استخر امتداد دارد و به یک سالن متوسط، مهمانخانه و ویریداریوم‌ها دسترسی می‌دهد. استخر آخرین الحاقی است که به ویلا انجام شده است. این استخر ۶۱ در ۱۷ متر است و برای تسهیل گردش آب، به سمت جنوب شیب دارد. استخر در وسط طبیعت، در کنار زمین باز قرار دارد و توسط چمنزارها و درختانی مانند درختان چنار، خرزهره و درختان لیمو احاطه شده است، همان‌طور که توسط چندین مطالعه پالئوبوتانیک شناسایی شده است. علاوه بر این، ستون‌هایی برای مجسمه‌های مرمری پیدا شد، کپی‌های رومی از نمونه‌های اصلی یونانی، که به این مجموعه فضایی از تجمل و آرامش می‌بخشید. از میان اتاق‌های مختلفی که به گالری باز می‌شوند، گروهی که در انتهای شمالی قرار دارند، با سادگی تزئینی بسیار برجسته هستند. این واقعیت و موقعیت آن در دورترین نقطه از قسمت مرکزی اقامتگاه نشان می‌دهد که آنها اتاق‌هایی برای مهمانانی بودند که فصل‌ها را در ویلا می‌گذراندند. ویریداریوم، علاوه بر باغ‌های بزرگ در ضلع شمالی و ستون‌های پیرامونی، حیاط‌های داخلی کوچکی در این ساختمان جدید ساخته شده است تا ویرداریوم‌هایی را در خود جای دهند که نور، دکوراسیون و طراوت را فراهم می‌کنند. تزئینات دیواری، عناصر گیاهی موجود در واقعیت را بازتولید می‌کنند. دیوارها با پوشش گیاهی پرطراوت الهام گرفته از واقع‌گرایی معمول سبک دوم پمپئی تزئین شده‌اند، جایی که پرندگان و فواره‌هایی دیده می‌شوند که تزئینات را غنی می‌کنند. شکل عجیب آن به تاریخی بعد از اتاق‌هایی که این باغ کوچک بین آنها قرار دارد، اشاره دارد. منابع Berry, Joanne (2007). The Complete Pompey. New York City; New York: Thames & Hudson. ISBN 978-0-500-05150-4. Bowe, Patrick (2004). Gardens Of The Roman World. Los Angeles, California: J. Paul Getty Museum. ISBN 978-0-7112-2387-5. Civale, Anna (2003). "Oplontis". In Guzzo, Pier Giovanni (ed.). Tales from an Eruption: Pompeii, Herculaneum, Oplontis. Milan: Electa. pp. 72–79. ISBN 978-88-370-2363-8. Clarke, John R. (1991). The Houses of Roman Italy, 100 B.C. –A.D. 250: Ritual, Space, and Decoration. Berkeley, California: University of California Press. ISBN 978-0-520-08429-2. Coarelli, Filippo, ed. (2002). Pompeii. Translated by Patricia A. Cockram. New York City, New York: Riverside Book Company. ISBN 978-1-878351-59-3. Jashemski, Wilhelmina Mary Feemster (1979). The Gardens of Pompeii: Herculaneum and the Villas Destroyed by Vesuvius. Vol. 1. New Rochelle: New York: Caratzas Brothers. ISBN 978-0-89241-096-5. Jashemski; Feemster, Wilhelmina Mary (1993). The Gardens of Pompeii: Herculaneum and the Villas Destroyed by Vesuvius. Vol. 2 (1st ed.). New Rochelle: New York: Caratzas Brothers. ISBN 978-0-89241-125-2. MacDougall, Elisabeth B., ed. (1987). Ancient Roman Villa Gardens. Dumbarton Oaks Colloquia on the History of Landscape Architecture. Vol. 10. Washington, DC: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. ISBN 978-0-88402-162-9. Wallace-Hadrill, Andrew (1994). Houses and Society in Pompeii and Herculaneum. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-02909-2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Villa Poppaea». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون