قلعه مونکالیری

قلعه مونکالیری (انگلیسی: Moncalieri Castle) کاخی در مونکالیری (کلان‌شهر تورین)، پیمونت، در شمال ایتالیا است. این کاخ یکی از اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی است که در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شده است. تاریخچه اولین سازه، قلعه‌ای بود که توسط توماس اول ساووی در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی بر روی تپه‌ای ساخته شد تا دسترسی اصلی جنوبی به تورین را کنترل کند. در اواسط قرن پانزدهم، یولاندا از والوا، همسر دوک آمادئوس نهم، آن را به یک اقامتگاه تفریحی تبدیل کرد. معمار کارلو دی کاستلامونته، ساخت و ساز را به‌طور قابل توجهی گسترش داد و فضای داخلی آن توسط او و دیگر هنرمندان محلی دوباره طراحی شد. این قلعه محل ازدواج ماریا ویتوریا فرانچسکا از ساووی با شاهزاده کاریگنانو بود. همچنین مکانی بود که ماریا کارولینا از ساووی در سال ۱۷۸۱ به وکالت با آنتونی از ساکسونی ازدواج کرد. این مکان محل مرگ ماریا آنتونیتا از اسپانیا در سال ۱۷۸۵ بود. او همسر ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا بود. ویکتور آمادئوس بعداً در سال ۱۷۹۶ در آنجا درگذشت. این قلعه به‌طور گسترده توسط ساوویاردها مورد استفاده قرار می‌گرفت و اولین قلعه‌ای بود که در سال ۱۷۹۸ توسط ارتش فرانسه اشغال شد و تا سال ۱۸۱۴ آن را حفظ کرد. این قلعه به ویکتور امانوئل اول و بعداً به برادرزاده دورش چارلز آلبرت ساردینیا، شاهزاده کاریگنانو، بازگردانده شد و به محل اقامت شاهزادگان جوان خانواده تبدیل شد که در اینجا تحصیل می‌کردند. پادشاه ویکتور امانوئل دوم آن را به کاخ سلطنتی تورین ترجیح داد و آپارتمان‌های متعددی را مطابق سلیقه خود مبله کرد. در سال ۱۸۴۹، از همین کاخ بود که اعلامیه معروف مونکالیری، نوشته ماسیمو دازگلیو و امضا شده توسط پادشاه، صادر شد. این کاخ بعداً توسط ملکه مادران و شاهدخت‌های سلطنتی مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۹۲۱، این مکان محل استقرار گردان اول کارابینیری بوده است، اما می‌توان از اتاق‌های تاریخی آن آزادانه بازدید کرد. در ۵ آوریل ۲۰۰۸، آتش‌سوزی در قلعه رخ داد که به یکی از برج‌ها و تالار اعلان خسارت وارد کرد. نمای کلی ساختار فعلی قلعه به شکل نعل اسب رو به جنوب است و در هر زاویه چهار برج مربعی عظیم دارد. بخش‌های جانبی دارای پنج طبقه، دیوارهای آجری و پشت‌بندهای محکم هستند. دو ساختمان کوچک دیگر به موازات بخش‌های جانبی قرار دارند و دو حیاط ایجاد می‌کنند. نمای جنوبی دارای یک دیوار ایتالیایی و دو برج استوانه‌ای کوچک است که آخرین بقایای قلعه قرن پانزدهم هستند. ورودی شمالی نیز دارای یک ایوان سرپوشیده قابل توجه است. اتاق‌ها تالار پذیرایی این اتاق که در طبقه همکف در بخش جنوب غربی قلعه مونکالیری واقع شده است، بخشی از آپارتمان ماریا لتیزیا بناپارت، دختر ماریا کلوتیلد ساووی و ناپلئون جروم بناپارت بود. این شاهزاده خانم در روزنامه‌های آن زمان به عنوان زنی سرزنده و شاد، با طبیعتی سرکش و غیرمتعارف به یاد آورده می‌شد. او که به آخرین نوآوری‌های مدرنیته توجه و کنجکاو بود، همچنین از علاقه‌مندان به مسابقات اتومبیل‌رانی بود. ماریا لتیزیا پس از گذراندن سال‌های زیادی در پاریس، پس از مرگ همسرش، آمادئوس ساووی، دوک آئوستا، در مونکالیری ساکن شد. شاهزاده خانم آخرین عضو خاندان ساووی بود که در این اقامتگاه زندگی کرد و تا زمان مرگش در ۲۵ اکتبر ۱۹۲۶ در آنجا ماند. این اتاق با فضایی شاد و دلنشین مشخص می‌شود و در اینجا بود که ماریا لتیزیا از مهمانان خود پذیرایی می‌کرد. این اتاق که از آتش‌سوزی مهیب سال ۲۰۰۸ جان سالم به در برده بود، گواهی بر دوره تزئینی قرن هجدهم نیز هست. به‌طور خاص، بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۷۸۹، بر اساس طرح‌های معماران جوزپه باتیستا پیاچنزا و کارلو راندونی برای عروسی دوک‌های آئوستا، پادشاه و ملکه آینده ساردینیا، ویکتور امانوئل اول ساووی و ماریا ترزا از اتریش-استه، برخی نوسازی‌ها انجام شد. این طاق که به سبک نئوکلاسیک ملایمی با گچ‌بری خاکستری نقاشی شده است، به همراه شومینه و «گلدان‌های گل» بالای درها که توسط میشل آنتونیو راپوس در حدود سال ۱۷۷۵ نقاشی شده‌اند، تنها چیزی است که از فضای داخلی قرن هجدهم باقی مانده است. پنل‌های چوبی و مبلمان باقی مانده در طول اشغال ناپلئونی از بین رفتند. مبلمان فعلی با کاغذ دیواری‌های گلدار ظریف، یک جفت کمد با صلیب‌ها و گره‌های ساووی و مجموعه‌ای از نقاشی‌ها از منریسم پیدمونتی گرفته تا رئالیسم شهوانی فرانچسکو رومرو، از نمایندگان مکتب ریوارا در اواخر قرن نوزدهم، تکمیل شده است. شاهزاده خانم ماریا لتیزیا، ایستاده، در حالی که مادرش، ماریا کلوتیلد، نشسته است. یکی از نقاشی‌های ارائه شده «زن برهنه» اثر فرانچسکو رومرو (۱۸۴۰–۱۹۰۵) است: در سایه شاخ و برگ یک پارک، زنی اسرار عشق خود را به مجسمه یک کروبی بالدار اعتراف می‌کند، که به نظر می‌رسد به سمت او برگشته و با دقت گوش می‌دهد. زن به عنوان یک ونوس مدرن به نظر می‌رسد: کاملاً برهنه، او در حالت ایستاده به تصویر کشیده شده است در حالی که پرتوی از نور، که از میان درختان عبور می‌کند، صورت و گردنبند مرواریدی را که به گردن دارد روشن می‌کند. با یک دست، او به سختی بال‌های فرشته را لمس می‌کند، در حالی که با دست دیگر، انگشتانش را به لب‌هایش نزدیک می‌کند، تقریباً انگار که به او دستور می‌دهد ساکت بماند. سفیدی پوست در تضاد با پرده قرمزی که روی پایه پشت سرش قرار دارد، بیشتر به چشم می‌آید. این بوم توسط فرانچسکو رومرو، نقاشی که اصالتاً اهل مونکالوو است و در آکادمیا آلبرتینا آموزش دیده و در نیمه دوم قرن نوزدهم در تورین فعال بوده، امضا شده است. رومرو اثری نفسانی و در عین حال مرموز خلق می‌کند که کاملاً سلیقه شاه ویتوریو امانوئل دوم را برای مکتب پیدمونتی قرن نوزدهم منعکس می‌کند. یکی دیگر از نقاشی‌های حاضر، «پیروس مسلح» اثر جاکومو روسیگنولو (۱۵۲۴–۱۶۰۴) است: بالای شومینه در «اتاق پذیرایی» آپارتمان ماریا لتیزیا، تصویر سربازی با لباسی به سبک باستانی، با نیزه، نشان و سپر قرار دارد. پرهای قرمز کلاهخود اولین سرنخ برای شناسایی او با پیروش، پادشاه اپیروس در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد است: در یونانی، کلمه پیروش به رنگ قرمز اشاره دارد. کلاغی که به پاهای او نگاه می‌کند، تأیید می‌کند که او واقعاً پیروش است. این پرنده نشانه‌ای شوم از پایان غم‌انگیز رهبر است. گفته می‌شود در حالی که او در راه آرگوس بود، کلاغی بر نیزه او نشست و هرگز از کنارش جدا نشد. پس از رسیدن به مقصد، پادشاه در نبردی کشته شد. این نقاشی که حدود سال‌های ۱۵۷۵–۱۵۸۰ خلق شده، یکی از معدود آثار باقی‌مانده از جاکومو روسیگنولو، نقاش دربار دوک‌های ساووی از سال ۱۵۶۳ تا ۱۶۰۴ است. مکان اصلی آن ناشناخته است، اما فهرست آثار، قدمت آن را حداقل از اواخر قرن نوزدهم در قلعه مونکالیری نشان می‌دهد. این نقاشی احتمالاً بخشی از یک مجموعه بزرگتر از قهرمانان باستانی بوده است، موضوعی بسیار محبوب در قرن شانزدهم که بعداً در طول بازسازی‌های اواخر قرن هجدهم به آپارتمانی که به سفارش ویتوریو آمادئو سوم ساخته شده بود، به اتاق فعلی منتقل شد. نقاشی دیگری که در این اتاق وجود دارد، «بازار مونکالیری» اثر پیتر بولکمن (۱۶۳۸–۱۷۱۰) از اواخر قرن هفدهم است. این نقاشی که بازار مونکالیری را به تصویر می‌کشد، نگاهی اجمالی به زندگی روزمره در مونکالیری اواخر قرن هفدهم ارائه می‌دهد. صحنه در پیش‌زمینه زنده می‌شود، با کشاورزانی که با دام‌هایشان ازدحام می‌کنند، مردانی سوار بر اسب، زنانی با سبدهای پر از گل و کودکانی که گرگم به هوا بازی می‌کنند. در سمت راست، می‌توانید تابلوی یک مسافرخانه را ببینید که جلوی آن مسافرانی در حال استراحت هستند. با نگاه به پس‌زمینه، می‌توانید قلعه باشکوه مونکالیری را ببینید که از بالا بر شهر مسلط است. کمی پایین‌تر، پل روی رودخانه پو، که نقش اساسی در توسعه شهر داشته است، با دقت به تصویر کشیده شده است. این اثر یکی از شاهکارهای هنرمند هلندی پیتر بولکمن است. بولکمن، نقاش بسیار ماهر صحنه‌های شلوغ و خاطره‌انگیز، از سال ۱۶۷۹ تا زمان مرگش در ۹ اکتبر ۱۷۱۰ در تورین حضور داشته است. سایر نقاشی‌های او در قلعه راکونیجی و موزه هنرهای باستانی مدنی در پالازو ماداما نگهداری می‌شوند. اتاق نشیمن آبی این اتاق در طبقه اول ضلع جنوب شرقی قلعه مونکالیری واقع شده است و به دلیل حفظ مبلمان و تزئینات اصلی آن، یکی از باارزش‌ترین و غنی‌ترین اتاق‌های این اقامتگاه محسوب می‌شود. این اتاق که قبلاً «اتاق ورودی ملکه ماریا آدلاید» نام داشت و به دلیل کاغذ دیواری ابریشمی اصلی‌اش با پس‌زمینه آبی، با نام «اتاق آبی» نیز شناخته می‌شد، در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک سالن مجلل برای همسر ویتوریو امانوئل دوم ساخته شد. این اتاق مهم‌ترین گواه مهارت معمار دومنیکو فری است که در سال ۱۸۵۴ جانشین پلاجیو پالاجی به عنوان مدیر آثار دربار شد و سبک‌های احیای قرن نوزدهم را به سبک نئوروکوکو تفسیر کرد. بر اساس طرح فری، گابریل کاپلو دیوارها را با پنل‌های چوبی نفیس از جنس صنوبر، چوب بلسان بنفش، گردو، کاج اروپایی، چوب بلسان بنفش و افرا پوشاند. این هنرمند، یک کنده‌کار و کابینت‌ساز ماهر، رنگ‌های مختلف چوب را با برنزهای تراشیده شده توسط جوزپه کولا و چینی‌هایی که مانند جواهرات در بوازری‌ها قرار گرفته بودند، ماهرانه ترکیب کرد. روی پنج درِ لولایی، سقف‌های نقاشی شده با کروبی‌های بازیگوش توسط پسران مدیر آثار، گائتانو و آگوستو فری، خلق شدند. آنها همچنین تزئینات سقف نقاشی شده را خلق کردند که با کتیبه‌های گچبری و مدالیون‌هایی با نشان‌های ساووی ساخته شده توسط مجسمه‌سازان پیترو ایزلا و سیلوسترو سیمونتا قاب گرفته شده بود. سبک الهام گرفته از فرانسه به ویژه در انتخاب مبلمان، مانند میز تحریر با قفسه‌ای از کارخانه مبلمان واسموس که مستقیماً از پاریس خریداری شده بود، و دوازده صندلی، دو تخت خواب، سه صندلی راحتی و یک مبل نئوباروک، روکش شده با لامپا (پارچه‌ای طرح‌دار) با پس‌زمینه ساتن برگ آبی، که تداعی کننده رنگ آویزهای دیواری است، غالب بود. این اتاق همچنین در ابتدا میزبان برخی از مبلمان قرن هجدهمی اثر پیترو پیفتی بود که اکنون در کاخ کوئیریناله قرار دارد: یک بدنه دوتایی، دو کمد کشویی و یک جفت پایه. در اتاق نشیمن، مجموعه‌ای از ظروف چینی نقاشی شده وجود دارد که توسط جوزپه دورس (۱۸۲۳–۱۸۸۲) در قاب‌های چوبی قرار داده شده‌اند. قاب‌های چوبی «اتاق آبی» که در سال ۱۸۵۲ توسط گابریل کاپلو، معروف به «ایل مونکالوو»، ساخته شد، با مجموعه‌ای از مدالیون‌های چینی نقاشی شده که توسط متخصص این نوع تولید، جوزپه دورس، ساخته شده بود، تزئین شده بود. این هنرمند در سال ۱۸۴۶ توسط شاه چارلز آلبرت با حقوق بازنشستگی سه ساله به فرانسه فرستاده شد تا در کارخانه مشهور سور تخصص پیدا کند. در سال ۱۸۵۲، سفارش معتبر بشقاب‌های چینی نقاشی‌شده در مونکالیری، عنوان نقاش ملکه را برای او به ارمغان آورد. دورز برای این اثر، مجموعه‌ای از گل‌ها، پرندگان و مناظر را با صحنه‌های باشکوه الهام گرفته از سبک روکوکو نقاشی کرد، سبکی که الهام‌بخش سایر تزئینات اتاق نیز بود. ایده قرار دادن چینی‌های نقاشی‌شده در قاب‌بندی تزئین‌شده با کنده‌کاری‌ها، از یک اتاق قرن هجدهمی در تورین، «کابینت نوشته‌ها» در کاخ سلطنتی تورین، که در سال ۱۷۴۶ به سرپرستی بندتو آلفیری ساخته شد، الهام گرفته شده است. در اتاق، یک میز تحریر با پایه نیز وجود دارد که توسط کارخانه مبلمان واسموس ساخته شده است: سلیقه نئو-روکوکوی الهام‌گرفته از فرانسه در «اتاق پذیرایی ماریا آدلاید» در مونکالیری، انتخاب مبلمان موجود در آنجا را نیز مشخص می‌کند، و به‌ویژه یک میز تحریر که به سفارش کارخانه مبلمان پاریسی واسموس خریداری شده است، همان‌طور که از نام تجاری شرکت که روی قطعه مبلمان حک شده است، برمی‌آید. این شرکت به خاطر تولید مبلمان به سبک لویی پانزدهم شناخته می‌شد و در سال ۱۸۵۵ به تأمین‌کنندهٔ لوازم خانهٔ سلطنتی فرانسه تبدیل شد. این قطعه مبلمان که برای قلعهٔ مونکالیری ساخته شده است، دارای سبک «دفتر کار به سبک گرادیان» است، یک میز تحریر کامل با یک کشو. این نوع مبلمان در فرانسهٔ قرن هجدهم بسیار رایج بود و تزئینات آن نیز منعکس‌کنندهٔ این سبک است: ترکیبی از منبت‌کاری‌های چوبی، تزئینات برنزی طلاکاری شده و تزئینات چینی، نمونه‌ای از آثار کابینت‌سازان فرانسوی قرن هجدهم است. همچنین در اتاق آبی، یک شومینه با شمعدان‌ها و ساعت‌های برنزی اثر پل گارنیه (؟ -۱۸۶۹) وجود دارد: غنای تزئینات بیش از همه در قسمت شومینه نمایان می‌شود که با مبلمان پیچیده‌ای که شکوه دیوارهای اتاق را به یاد می‌آورد، مشخص می‌شود. آینه توسط گابریل کاپلو (نویسندهٔ «بوازری‌های روی دیوارها») با قاب‌های حلقه‌ای که سر زنان و مدال‌های کوچک چینی را در خود جای داده‌اند، ساخته شده است. روی طاقچهٔ شومینه سه شیء بسیار استادانه قرار گرفته است: یک ساعت یادبود با موتوری که توسط ساعت‌ساز معتبر پاریسی، پل گارنیه، امضا شده است و دو شمعدان برنزی طلاکاری شده که به‌طور خاص برای اتاق قلعه مونکالیری در سال ۱۸۵۲ در پاریس خریداری شده‌اند. زمانی، شمعدان‌های برنزی طلاکاری شده توسط پیترو پیفتی در سال ۱۸۸۸ بر روی دوپایه قرار داده شده بودند. این مجموعه با اندرون‌های برنزی طلاکاری شده منسوب به ریخته‌گری کولا، همان تأمین‌کنندهٔ برنزهای روی دیوارها، تکمیل می‌شود. به عنوان آخرین قطعه قابل توجه مبلمان، اشاره به میزی با پرندگان و پروانه‌ها خالی از لطف نیست: مطابق با دکوراسیون دیوار اتاق پذیرایی ماریا آدلاید در مونکالیری، میز مرکزی قطعه‌ای مجلل با پایه برنزی طلاکاری شده حجیم است که بر روی پایه‌ای تراشیده شده با تزئینات طومارها، شاخ و برگ و گل‌های تزئینی نصب شده است که با باز شدن، سپر تاجدار ساووی نمایان می‌شود. رویه میز از سنگ رنگ‌آمیزی شده با تقلید از منبت‌کاری‌های مرمر ساخته شده است و تصاویر ظریفی از پرندگان و پروانه‌ها در آن به چشم می‌خورد. کلیسای سلطنتی کلیسای سلطنتی حدود سال ۱۷۷۵ به عنوان بخشی از بازسازی گسترده آپارتمان‌های شاهزادگان پیمونت، به سفارش ویکتور آمادئوس سوم پس از ازدواج چارلز امانوئل ساووی و ماریا کلوتیلد فرانسوی، ساخته شد. طراحی آن به فرانچسکو مارتینز، برادرزاده معمار معروف مسینا، فیلیپو جووارا، نسبت داده می‌شود. این کلیسا که در طاق بزرگ با نقاشی‌های تک رنگ جوزپه پیترو پوتزو تزئین شده و با مدال‌های گچبری با کروبیان مزین شده است، خود را به عنوان یک فضای تک شبستانی زیبا و نفیس نشان می‌دهد. در بالای محراب، درون یک قاب چوبی حکاکی شده و طلاکاری شده عظیم، نقاشی‌ای وجود دارد که آموزش مریم مقدس را به تصویر می‌کشد. این اثر محرابی به نقاش وینی، دانیل سیتر (۱۶۴۹–۱۷۰۵)، نسبت داده می‌شود که در ونیز و رم آموزش دید و از سال ۱۶۸۸ برای دربار ساووی کار کرد. موضوع به تصویر کشیده شده، آموزش مریم مقدس، کمتر شناخته شده است و بر اساس داستان‌های جعلی دوران کودکی مریم در اورشلیم است. در مرکز بوم، آنا، مادر مریم، به دخترش خواندن می‌آموزد. در کنار آنها، یک صندلی با سبد خیاطی دیده می‌شود که اشاره‌ای به آموزش هنر گلدوزی است. در پس‌زمینه، یواخیم با دقت همسر و دخترش را تماشا می‌کند، همراه با انبوهی از فرشتگان کوچک شاد. احتمالاً بوم تنها پس از اواسط قرن نوزدهم به مکان فعلی خود رسیده است. در فرهنگنامه ایالت‌های اعلیحضرت در سال ۱۸۴۲، نوشته راهب و مورخ گوفردو کازالیس، بوم نقاشی دیگری بر روی محراب کلیسای سلطنتی توصیف شده است که مجسمه‌ای از مریم مقدس به همراه کودک، سنت فرانسیس آسیزی و سنت چارلز بورومئو را به تصویر می‌کشد که گمان می‌رود اثر کارلو دولچی فلورانسی باشد[۱۷]. دومین اثر محرابی ارائه شده اثر استفانو ماریا کلمنته (۱۷۱۹–۱۷۹۴) است که با قاب چوبی طلاکاری شده مشخص می‌شود: قاب طلاکاری شده باشکوه محراب در کلیسای سلطنتی قلعه مونکالیری با تزئینات چوبی کنده‌کاری شده فراوان مشخص می‌شود. یک نوار قوسی شکل اول، نقاشی را قاب می‌کند و به نوبه خود توسط دو ستون ستونی با گل‌های آویزان قاب گرفته شده است که در بالای سازه به داخل براکت‌هایی باز می‌شوند که بین آنها یک پنل کار شده به تقلید از گچ‌کاری خودنمایی می‌کند. در زیر آن، مونوگرام ویتوریو آمادئو دوم به ما این امکان را می‌دهد که تاریخ اثر را حداکثر تا سال ۱۷۳۰ تعیین کنیم، همان‌طور که داده‌های سبکی نیز آن را تأیید می‌کنند، مطابق با آثار قلعه ریوولی و کاخ سلطنتی تورین که قدمت آنها به دهه ۱۷۲۰ برمی‌گردد. این کلیسا یکی از معدود شواهد تقریباً دست‌نخورده از مرحله اواخر قرن هجدهم اقامتگاه مونکالیری است. در طول قرن‌ها، این کلیسا محل برگزاری جشن‌ها و رویدادهای شاد برای خانواده ساووی بوده است، مانند ازدواج پرنسس ماریا ترزا از ساووی، دختر پادشاه ویکتور آمادئوس سوم، و چارلز فیلیپ از بوربون، کنت آرتوا، که با نام چارلز دهم به تخت سلطنت فرانسه نشست، که در اکتبر ۱۷۷۳ جشن گرفته شد و عروسی شاهزاده ناپلئون ویکتور بناپارت و پرنسس کلمنتاین از بلژیک، که در ۱۴ نوامبر ۱۹۱۰ برگزار شد. در همان کلیسا، در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱، بقایای پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووی، دختر اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم، و ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برای ادای احترام دربار و مردم در معرض دید عموم قرار گرفت. دومی، که پس از جدایی از همسرش، شاهزاده جرولامو بناپارت، در اقامتگاه خود گوشه‌نشین شده بود و زندگی پارسایانه و مؤمنه‌ای را در پیش گرفت، که لقب «قدیس مونکالیری» را برای او به ارمغان آورد، در معرض احترام دربار و مردم قرار گرفت. اتاق خواب ملکه "اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید" که در طبقه اصلی واقع شده است، گواهی گرانبها بر طرح اولیه قرن نوزدهمی اقامتگاه است. این اتاق، به همراه "اتاق سرگرمی" مجاور (معروف به "اتاق آبی")، یکی از معدود اتاق‌هایی است که بیشتر دکوراسیون و مبلمان طراحی شده توسط دومنیکو فری بین سال‌های ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴ را حفظ کرده است. فری این اتاق را بر اساس سلیقه‌ای التقاطی طراحی کرده است که آن را در داخل اقامتگاه ترویج داده است. در این مورد، معمار با انتخاب احیای سبک منریسم متأخر، حال و هوایی مجلل و ساده به اتاق بخشیده است. تجلی مستقیم این سلیقه، تخت بزرگ دوشس با سایبانی باشکوه، یک جفت کمد کشودار ساخته شده توسط گابریل کاپلو، کابینت‌ساز، بر اساس طرحی از دومنیکو فری، و پایه چوبی و برنزی طراحی شده برای گلدان کمیاب مایسن است که با پرندگان و گل‌های ویبرنوم تزئین شده است. در امتداد یکی از دیوارهای اتاق، یک میز نماز کوچک با یک زانوبند و صلیب عاجی قرار دارد که ملکه می‌توانست در مقابل آن نماز بخواند. برخلاف «اتاق خواب پادشاه»، «اتاق اعلامیه» و «اتاق رختکن» مجاور، «اتاق خواب ماریا آدلاید» تنها تا حدی تحت تأثیر آتش‌سوزی سال ۲۰۰۸ قرار گرفت. آتش‌سوزی که در برج جنوب شرقی گسترش یافت، طاق را به‌طور کامل ویران کرد، اما دیوارها را دست نخورده باقی گذاشت؛ بنابراین، بوم نقاشی گائتانو فری که «تمثیل خواب» را به تصویر می‌کشید، موضوعی که به خوبی با عملکرد اتاق مطابقت داشت، گم شد. همچنین قاب گچبری اثر پیترو ایزلا که نقاشی را در خود جای داده بود و تزئینات تصویری به سبک مانریست متاخر که توسط جوزپه دسکلو روی بقیه طاق اجرا شده بود، گم شده‌اند. در «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید» یک محراب کوچک برای نماز وجود دارد که با یک زانوبند چوبی و دو کوسن پددار با آستر ابریشمی قرمز تزئین شده است. این مبلمان با همان سبک الهام گرفته از اواخر باروک که مشخصه پنل‌های چوبی اتاق خواب است، تزئین شده است. این قاب چوبی توسط گابریل کاپلو به سرپرستی دومنیکو فری ساخته شده است. خیمه که با شاخ و برگ‌های طلاکاری شده تزئین شده است، یک صلیب عاجی را در خود جای داده است. گلدانی که در «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید» در مونکالیری قرار دارد، نمونه‌ای مجلل از تولیدات چینی روکوکو کارخانه معروف مایسن است و با یک طرح تزئینی خاص به نام «گل‌های ویبرنوم» که توسط یوهان یواخیم کاندلر، یکی از مهم‌ترین سرامیک‌سازان آلمانی قرن هجدهم، اختراع شده است، مشخص می‌شود. حدود سال ۱۸۵۳، این گلدان بر روی پایه‌ای از دوره نئولوئی پانزدهم که برای این مناسبت توسط گابریل کاپلو، کابینت‌ساز، و جیووانی کولا، برنزکار، بر اساس طرحی از دومنیکو فری ساخته شده بود، قرار داده شد. بدین ترتیب، این شیء گرانبها در سال ۱۸۵۸ در ششمین نمایشگاه ملی محصولات صنعتی که در قلعه والنتینو برگزار شد، به نمایش گذاشته شد. از همین نوع، یک قطعه مرکزی معروف به «گلوله برفی» در کاخ سلطنتی تورین نگهداری می‌شود که بخشی از یک مجموعه اصلی ۱۰۸ قطعه‌ای است که در سال ۱۸۶۱ در کاخ دوکاله در پارما، کمی قبل از انتقال اثاثیه از آن کاخ به اقامتگاه‌های خاندان ساووی در تورین، فلورانس و رم، فهرست‌بندی شده بود. در جریان آتش‌سوزی سال ۲۰۰۸، «اتاق رختکن ملکه»، یکی از گرانبهاترین اتاق‌های آپارتمان سلطنتی، به‌طور کامل ویران شد. ملکه ماریا آدلاید از ساردینیا از طریق یک درِ کوچک در دیوار، از «اتاق خواب» به آن دسترسی داشت. برخلاف آن اتاق که با کاغذ دیواری قرمز تیره مشخص می‌شد، اتاق رختکن دارای پنل‌های چوبی لاکی طلایی و عاجی اثر گابریل کاپلو و روکش‌های ابریشمی سبز ظریف بود. این فضای باریک به‌طور توهم‌زا توسط آینه‌هایی در امتداد دیوارها گسترش یافته بود، به جز یک دهانه حاوی یک مبل که هنوز هم قابل مشاهده است. در طرف مقابل، یک در شیشه‌ای اجازه می‌داد نور به داخل اتاق جاری شود و نمایش‌های نور خاطره‌انگیزی ایجاد کند. مرکز خزانه با یک شبکه طلایی روی زمینه آبی تزئین شده بود، در حالی که یک قاب آبی با دسته‌های گل نقاشی شده در اطراف آن قرار داشت. برای بازگرداندن این جواهر گمشده به عموم، یک مرمت خاطره‌انگیز انتخاب شد. سطوح با ورق‌های نیمه شفاف پی‌وی‌سی نازک از باریسول پوشانده شده بودند که روی آنها پروفیل‌های کاغذ دیواری، مبلمان و تزئینات چاپ شده بود. با تنظیم نورها، می‌توان هم از ساختار معماری توالت و هم از پشت ورق‌ها، آسیب آتش‌سوزی را درک کرد. آپارتمان ماریا کلوتیلد در سال ۱۸۷۸، پس از جدایی از همسرش، پرنس جروم بناپارت، معروف به «پلون پلون»، پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووی، در قلعه مونکالیری به زندگی خصوصی روی آورد. پایان ازدواج ناموفق او سرانجام به او اجازه داد تا زندگی‌ای با ایمان و دور از دنیاگرایی و دسیسه‌های دربار داشته باشد. ماریا کلوتیلد، پرهیزگار و معتقد، سی سال آخر عمر خود را وقف دعا و امور خیریه کرد و به همین دلیل لقب «قدیس مونکالیری» را به دست آورد. اتاق خواب ماریا کلوتیلد، واقع در غرفه جنوب غربی در طبقه اول، کاملاً منعکس کننده ماهیت عمیقاً مذهبی اوست. این اتاق که به سبکی ساده مبله شده است، با اتاق‌های مجلل اقامتگاه، مانند «اتاق خواب ملکه ماریا آدلاید»، مادر کلوتیلد، متفاوت است. چند وسیله - یک تخت ساده بدون سایبان، یک میز آرایش و چندین صندلی راحتی با روکش سبز دمشقی برای هماهنگی با کاغذ دیواری اتاق - به اتاق حس و حالی صمیمی و دنج می‌بخشند. در اتاق خواب، بازدیدکنندگان می‌توانند مجسمه گچی ماریا کلوتیلد در حال دعا را که توسط مجسمه‌ساز و آهنگساز مشهور پیترو کانونیکا ساخته شده است، تحسین کنند. این مجسمه کمی پس از مرگ پرنسس در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در اینجا قرار داده شد، زمانی که طرحی ارائه شد، که هرگز عملی نشد، تا اتاق خواب را به یک پناهگاه واقعی برای پرستش «قدیس» ماریا کلوتیلد تبدیل کند. در اتاق، یک مجسمه گچی از مجسمه ماریا کلوتیلد ساووی وجود دارد که توسط مجسمه‌ساز مشهور پیترو کانونیکا ساخته شده است. این اثر ارتباط نزدیکی با نسخه اصلی مرمری دارد که در فاصله نه چندان دور از قلعه مونکالیری، در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا دلا اسکالا در نزدیکی کلیسای مقدس مقدس واقع شده است. هم قالب گچی و هم مجسمه مرمری پس از مرگ پرنسس، که در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۱ در بوی تقدس رخ داد، ساخته شدند. این بنای یادبود مرمری توسط شهرداری و جامعه مونکالیری به مجسمه‌ساز سفارش داده شد و در ۲۵ آوریل ۱۹۱۵، در مقابل جمعیتی از مردم که برای تجلیل از «قدیس مونکالیری» جمع شده بودند، افتتاح شد. قالب گچی که توسط ریکاردو گوالینو به پرنسس ماریا لتیزیا، دختر ماریا کلوتیلد، اهدا شده و قرار است در جایی که هنوز هم ایستاده است، قرار گیرد، تغییرات جزئی نسبت به نسخه مرمری دارد، که در آن چین‌های لباس او برجسته‌تر به نظر می‌رسد. پرنسس لباس مخصوص افراد غیر روحانی دومینیکن را به تن دارد که مایلند زندگی خود را وقف خدمت به خدا و دیگران کنند. چهره او که غرق در دعا است، با واقع‌گرایی شدید و تأثیرگذاری ترسیم شده است. منابع Luca Piovano, Michele Ferraro, Le stagioni di una residenza. Il Castello di Moncalieri attraverso i secoli, Amici del Real Castello e del Parco di Moncalieri, Moncalieri 2020. M. C. Visconti (a cura di), Il castello di Moncalieri. Una presenza sabauda tra corte e città, Centro Studi Piemontesi, Torino 2019. Alfonso Panzetta, Nuovo dizionario degli scultori italiani dell'Ottocento e del primo Novecento: da Antonio Canova ad Arturo Martini, AdArte, Torino 2003. Beatrice Bolandrini, Artisti della "val di Lugano" a Torino. Un primo repertorio dei ticinesi nell'Ottocento, in Giorgio Mollisi (a cura di), Svizzeri a Torino nella storia, nell'arte, nella cultura, nell'economia dal Cinquecento ad oggi, "Arte&Storia", anno 11, numero 52, ottobre 2011, Edizioni Ticino Management, Lugano 2011. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Moncalieri Castle». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون