سنت کریسوگونوس

سنت کریسوگونوس (انگلیسی: San Crisogono) یک کلیسای جامع و یک باسیلیکای کوچک واقع در تراستوره، رم است. این کلیسا که در قرن چهارم میلادی تحت نظر پاپ سیلوستر اول تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای محلی در شهر است و از اوایل مسیحیت به عنوان یک کلیسای جامع کاردینال خدمت کرده است. باسیلیکای فعلی که در اوایل قرن هفدهم تحت نظر کاردینال اسکیپیونه بورگزه بازسازی شد، به دلیل فضای داخلی باروک و بقایای گسترده کلیسای اولیه مسیحی که در زیر سردابه حفظ شده است، قابل توجه است. امروزه، سن کریسوگونو همچنان یک کلیسای فعال است و همچنین بخشی از مراسم سنتی مذهبی در طول ایام روزه است. تاریخچه سن کریسوگونو که در قرن چهارم میلادی تحت نظر پاپ سیلوستر اول (۳۱۴–۳۳۵) ساخته شد، یکی از اولین کلیساهای محلی رم است. کریسوگونوس احتمالاً در جریان آزار و اذیت دیوکلتیان در آکویلیا به شهادت رسید، در آنجا به خاک سپرده شد و مورد احترام عمومی مؤمنان آن منطقه قرار گرفت. خیلی زود، تکریم این شهید به رم منتقل شد. اولین مورد ذکر شده از کلیسا (تیتولوس کریسوگونی) در امضاهای شورای کلیسایی روم در سال ۴۹۹ میلادی است. این احتمال وجود دارد که بنیانگذار کلیسا شخصی به نام کریسوگونوس بوده باشد و به دلیل شباهت نام، کلیسا به زودی به بزرگداشت شهید آکویلیا اختصاص داده شده باشد. همچنین این احتمال وجود دارد که از ابتدا، به دلایلی نامعلوم، به سنت کریسوگونوس تقدیس شده و نام خود را از او گرفته باشد. در سال ۷۳۱ میلادی، پاپ گرگوری سوم کلیسا را بازسازی کرد و صومعه‌ای را به سانت استفانی، لورنتی و کریسوگونی اختصاص داد. راهبان اصلی از آیین بیزانسی بودند. کلیسا در سال ۱۱۲۳ میلادی توسط جان کرما و دوباره در سال ۱۶۲۶ توسط جیووانی باتیستا سوریا، با بودجه سیپیونه بورگزه، بازسازی شد. کمی پس از آنکه کلیسای جامع تحت مراقبت فرقه تثلیث قرار گرفت، در اواسط دهه ۱۸۶۰ بازسازی بیشتری انجام شد. هنر و معماری برج ناقوس مربوط به بازسازی قرن دوازدهم است. فضای داخلی کلیسا در دهه ۱۶۲۰ در محل یک کلیسای قرن دوازدهمی بازسازی شد. ۲۲ ستون گرانیتی در شبستان، ستون‌های عتیقه مورد استفاده مجدد هستند. کف آن به سبک سنتی است. محراب اعتراف در منطقه محراب مربوط به قرن هشتم است. محراب بلند مربوط به سال ۱۱۲۷ است، با یک بالاچینو از (۱۶۲۷ یا ۱۶۴۱) اثر جی.بی. سوریا. نقاشی در وسط سقف گنبدی باروک اثر گوئرچینو است و جلال سنت کریسوگونوس را به تصویر می‌کشد. احتمالاً این نقاشی کپی از نسخه اصلی است که تصور می‌شود به لندن برده شده است. در سمت چپ شبستان، زیارتگاه آنا ماریا تایگی مقدس قرار دارد که در اینجا به عنوان سومین تثلیث‌گرایان دفن شده است. آنا ماریا تایجی مقدس (۱۷۶۹–۱۸۳۷) یک عارف مسیحی بود که در سال ۱۹۲۰ متبرک شد. در بالای محراب، نقاشی اثر آرون دل وکیو از قدیسان تثلیث در جلال قرار دارد. بازدیدکنندگان می‌توانند برخی از متعلقات دیگر او را در صومعه مجاور مشاهده کنند، جایی که به عنوان یادگار مورد احترام قرار می‌گیرند. بنای یادبود در سمت چپ ورودی، که به کاردینال جووانو یاکوپو میلو اختصاص داده شده است، توسط کارلو مارچیونی و پیترو براچی تکمیل شده است. در امتداد سمت راست شبستان، بقایای نقاشی‌های دیواری، از جمله سانتا فرانچسکا رومانا و مصلوب شدن، منسوب به پائولو گویدوتی و منتقل شده از کلیسای مقدسین باربارا و کاترین، قرار دارد. شبستان همچنین نقاشی سه فرشته مقرب اثر جووانی دا سن جووانی و تثلیث و فرشتگان اثر جیاچینتو گیمینیانی را به نمایش می‌گذارد، در حالی که محراب دارای یک فرشته نگهبان اثر لودوویکو گیمینیانی است. محراب و سیبوریوم (یا بالداچین) که توسط سوریا ساخته شده‌اند، توسط چهار ستون مرمرین احاطه شده‌اند. محراب دارای نقاشی‌های دیواری از زندگی سنت کریسوگونو (قرن شانزدهم) در بالای تصویر مریم مقدس و کودک به همراه قدیسان کریسوگونو و یعقوب اثر مکتب قرن دوازدهمی پیترو کاوالینی است. طاق محراب با تصویر مریم مقدس اثر جوزپه سزاری نقاشی شده است. کتیبه‌های یافت شده در سن کریسوگونو، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسا را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شده‌اند. کاوش‌ها بقایای اولین کلیسا، احتمالاً از زمان سلطنت کنستانتین اول، در سال ۱۹۰۷ کشف شد و از طریق یک راه پله در انبار ظروف مقدس قابل دسترسی است. یک محراب نیم دایره‌ای قابل مشاهده است. آجرکاری در ناحیه محراب، که قدمت آن به قرن دوم میلادی می‌رسد، به نظر می‌رسد مربوط به یک خانه خصوصی نسبتاً سطح بالا باشد که بخشی از آن در قرن چهارم به کلیسا تبدیل شده است. این کلیسا یک شبستان واحد داشت. در دو طرف محراب، اتاق‌هایی به نام پاستوفوریا، اتاق‌های خدماتی از نوع رایج در کلیساهای شرقی، وجود دارد. تصور می‌شود که اتاق سمت راست به عنوان دیاکونیم استفاده می‌شده است و عملکردهایی شبیه به انبار ظروف مقدس داشته است. دیگری ممکن است غسل تعمید بوده باشد. تعدادی حوضچه که در طول کاوش‌ها در آنجا یافت شد، از جمله یکی که در دیوار جنوبی بریده شده است، می‌تواند به این معنی باشد که آنجا یک فولونیکا، رختشویخانه و رنگرزی، بوده است. این منطقه در آن زمان یک منطقه تجاری بوده است، بنابراین این احتمال کاملاً وجود دارد. برخی دیگر فکر می‌کنند که حوض دیوار جنوبی برای غسل تعمید با غوطه‌وری ساخته شده است. از آنجایی که حوض‌های دیگری نیز وجود داشته است، به احتمال زیاد در ابتدا برای کاربرد متفاوتی در نظر گرفته شده بود، اما ممکن است پس از تقدیس ساختمان به عنوان کلیسا، به عنوان حوض غسل تعمید مورد استفاده قرار گرفته باشد. بندیکتی‌ها این مکان را در قرن دهم میلادی به دست آوردند و مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری را که صحنه‌هایی از زندگی بندیکت نورسیا را به تصویر می‌کشیدند، به آن اضافه کردند. نقاشی‌های دیواری دیگر مربوط به قرن هشتم تا یازدهم میلادی هستند و شامل نقاشی‌های «گرفتن اژدها توسط پاپ سیلوستر»، «شفای مرد نابینا توسط سنت پانتالئون» و «نجات سنت پلاسید» می‌شوند. چندین تابوت سنگی در اینجا حفظ شده است که برخی از آنها به زیبایی تزئین شده‌اند. در زیر کلیسای اول، بقایای خانه‌های رومی قدیمی‌تر قرار دارد. مراسم مذهبی این زیارتگاه برای قرن‌ها کلیسای ملی ساردینی‌ها و کورسیایی‌های ساکن رم بود. از قرن شانزدهم، کورسیایی‌ها به این شهر مهاجرت کردند و در جزیره تیبر و در آن بخش از تراستوره که بین بندر ریپا گرانده و کلیسا قرار دارد، ساکن شدند. در داخل کلیسا چندین فرمانده گارد کورسیایی، یک گروه شبه‌نظامی مشابه گارد سوئیسی که بین قرن‌های ۱۵ تا ۱۷ در رم فعال بود، دفن شده‌اند. روز جشن سنت کریسوگونوس، ۲۴ نوامبر، همچنین روز افتتاح کلیسا است. زائران و سایر مؤمنانی که در این روز در مراسم عشای ربانی شرکت می‌کنند، از بخشش کامل بهره‌مند می‌شوند. منابع Apollonj-Ghetti, Bruno Maria (1966). S. Crisogono. Le chiese di Roma illustrate, 92. (Roma, 1966). (به ایتالیایی) Cigola, Michela, "La basilica di s. Crisogono in Roma. Un rilievo critico" بایگانی‌شده در ۲۰۲۴-۱۲-۰۲ توسط Wayback Machine, numero monografico del Bollettino del Centro di Studi per la Storia dell'Architettura, n. 35, Roma, dicembre 1989. (به ایتالیایی) Cigola M. , "La basilica paleocristiana di san Crisogono," Archeologia XXV, numero 6/7, giugno luglio 1986, pp. 14–15. (به ایتالیایی) Cigola M. , "La basilica di san Crisogono in Roma," Alma Roma XXV, numero 5–6, settembre-dicembre 1984, pp. 45–57. (به ایتالیایی) مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «San Crisogono». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون