کاخ گابریلی-بورومئو

کاخ گابریلی-بورومئو (ایتالیایی: Palazzo Gabrielli-Borromeo) یک کاخ در رم ، ایتالیا است. در خیابان سمینارو، بین میدان سنت ایگناتیوس و پانتئون در کمپوس مارتیوس و در بخش دوم ناحیه کولونا کنونی، نه چندان دور از خیابان کورسو واقع شده است. نخستین کاخ واقع در این محل در اواسط قرن شانزدهم توسط جیرولامو گابریلی از خاندان گابریلی، کنت‌های گوبیو، ساخته شد، که در دوران پاپی گریگوری سیزدهم و سیکستوس پنجم به عنوان مدافع شورای مقدس خدمت می‌کرد. او کاخ را به برادرزاده‌اش کارلو واگذار کرد؛ کارلو که پسری نداشت، آن را به دخترش واگذار کرد که - پس از ازدواج با یکی از اعضای خانواده میگنانلی - به کاخ میگنانلی با همین نام در پیازا دی اسپانیا نقل مکان کرد. به همین دلیل، کاخ اجدادی خانواده در سال ۱۶۰۷ به قیمت ۲۰،۰۰۰ اسکودی به انجمن عیسی فروخته شد تا به عنوان مقر مدرسه علوم دینی رومی و مدرسه شبانه‌روزی نوبلز (مدرسه شبانه‌روزی برای اشراف) مورد استفاده قرار گیرد، وظیفه‌ای که تا ۱۱ سپتامبر ۱۷۷۲ حفظ شد. در واقع، کلمنت چهاردهم کمی قبل از سرکوب این فرقه که در سال ۱۷۷۳ اتفاق افتاد، دستور تعطیلی آن را داده بود. در حالی که نام دوم آن از بازسازی و تزئین مجدد آن توسط کاردینال ویتالیانو بورومئو برای استفاده یسوعی‌ها گرفته شده است. در سال ۱۶۰۵، یسوعی‌ها ۲۰۰۰۰ اسکودی برای کاخ پرداخت کردند تا از آن به عنوان مدرسه علمیه استفاده کنند. فرقه یسوعی‌ها در دوران پاپ کلمنت چهاردهم سرکوب شد. در سال ۱۷۷۴، این بنا به قیمت ۳۲۰۰۰ اسکودی توسط مونته دی پیتا خریداری شد و تا زمان بازسازی و تزئین آن توسط کاردینال ویتالیانو بورومئو (میلان ۱۷۲۰ - رم ۱۷۹۳) به مستاجران مختلف اجاره داده شد. در ۲۶ اوت ۱۷۹۶، این بنا تحت اجاره دائمی به فابریکا دی سن پیترو اعطا شد که از ساختمان برای دفاتر خود استفاده می‌کرد. در سال ۱۸۲۴، به دستور لئو دوازدهم - پس از بازسازی انجمن عیسی - کاخ به یسوعیان بازگردانده شد. این کاخ نقش آموزشی سابق خود را از سر گرفت و به عنوان یک مدرسه علمیه وابسته به کالج رومانو فعالیت می‌کرد و پذیرای فرزندان نجیب‌ترین خانواده‌های ایتالیا بود. تأسیس مجدد کالج به دلیل وقایع آشفته سال ۱۸۴۸، که منجر به اخراج مجدد انجمن از ساختمان و جایگزینی آن با دفاتر اداری واتیکان شد، کوتاه مدت بود. متعاقباً، پس از فرار پیوس نهم به گائتا، دولت جمهوری این مکان را به جوزپه ماتزینی سپرد. پس از سقوط جمهوری روم، این ساختمان تا سال ۱۸۵۰ توسط وزارت کارهای عمومی اشغال شد. «مدرسه شبانه‌روزی نوبلز» در سال ۱۸۵۱ دوباره تأسیس شد و کالج ژرمنی-مجارستانی در سال ۱۸۵۳ به آن ملحق شد. پس از نقض پورتا پیا، مدرسه شبانه‌روزی به تیوولی منتقل شد و متعاقباً به دلیل قانون انحلال تمام فرقه‌های مذهبی تعطیل شد. کالج ژرمنی-مجارستانی تا سال ۱۸۸۶ در این ساختمان باقی ماند و سپس به پالازو کاستانزی در خیابان سن نیکولا دا تولنتینو نقل مکان کرد. در طول قرن نوزدهم، این کاخ چندین بار دست به دست شد. از سال ۱۸۵۳ به کالج‌های کاتولیک رومی در شهر متصل شده است؛ از سال ۱۹۳۰ محل موسسه تحصیلات تکمیلی برای یسوعیان، کالج بلارمینو، بوده است. کلیسای سن ماکوتو از حیاط این کاخ قابل دسترسی است. از سال ۱۸۷۳، کالج رومانو در این کاخ قرار داشت و تا سال ۱۸۸۶ با کالج آلمانی-مجارستانی در این ساختمان مشترک بود. در همین حال، در فرمانی به تاریخ ۴ دسامبر ۱۸۷۳، پیوس نهم به کالج اجازه داد تا نام سنتی خود را به دانشگاه پاپی گرگوریان تغییر دهد. در سال ۱۸۸۶، پس از جابجایی کالج آلمانی-مجارستانی، کل جامعه کالج رومانو قدیمی - شامل مدرسان و اساتید - تحت رهبری پدر وینچنزو روکاتلی، که سمت وزیر را بر عهده داشت، در کاخ گابریلی-بورومئو دوباره گرد هم آمدند. لئو سیزدهم، که خود دانشجوی کالج رومانو بود، علاقه زیادی به آینده دانشگاه نشان داد و تصمیم گرفت آن را به الگویی برای دانشگاه‌های کاتولیک و کالج‌های کلیسایی تبدیل کند. در دوران پاپی او، دانشگاه گرگوری تعداد کرسی‌های دانشگاهی خود را افزایش داد و آنها را به محققان برجسته سپرد. دانشجویانی از سراسر جهان برای کسب تحصیلات دانشگاهی معتبر به رم می‌آمدند. بدین ترتیب، دانشگاه پاپی گریگوری شخصیتی جهانی یافت و به عنوان ابزاری برای اصلاحات لئو سیزدهم عمل کرد. این دانشگاه در کاخ گابریلی-بورومئو مستقر ماند و تحت سلطنت پاپ‌های پیوس دهم و بندیکت پانزدهم به رشد خود ادامه داد؛ در نهایت، با تبدیل شدن به یک مرکز جهانی آموزش پیشرفته کلیسایی، نیاز فوری به امکاناتی مناسب‌تر برای اسکان تعداد زیاد دانشجویان احساس شد. در سال ۱۹۳۰، کاخ گابریلی-بورومئو به محل فعلی کالج سنت رابرت بلارمین از استان رومی انجمن عیسی تبدیل شد، در حالی که دانشگاه گرگوریان به مکان فعلی خود در پیازا دلا پیلوتا منتقل شد. در مجاورت کاخ گابریلی-بورومئو، کلیسایی قرار دارد که به سنت ماکوتوس اختصاص داده شده است؛ تاریخ آن منعکس کننده تاریخ کاخی است که به آن متصل است. منابع