Орвјетска катедрала

Орвјетска катедрала (италијански: Duomo di Orvieto) — голема римокатоличка катедрала од 14 век посветена на Успението на Пресвета Богородица и сместена во градот Орвјето во Умбрија, централна Италија. Од 1986 година, катедралата во Орвјето била епископско седиште и на поранешната епархија Тоди. Зградата била изградена по наредба на папата Урбан IV за да се одбележила и да се обезбедило соодветен дом за капралот Болсена, остаток на чудото за кое се велело дека се случило во 1263 година во блискиот град Болсена, кога еден патувачки свештеник кој се сомневал за вистината на транссупстанцијацијата открил дека неговиот Домаќин крварел толку многу што го извалкало олтарното платно. Платното сега се чува во капелата на капларот во катедралата. Сместена во позиција што доминирала во градот Орвјето, кој се наоѓал на вулкански приклучок, фасадата на катедралата била класично парче религиозна конструкција, која содржела елементи на дизајн од 14-тиот до 20-тиот век, со голем прозорец од роза, златни мозаици и три огромни бронзени врати, додека внатре биле сместени две фрески капели украсени од некои од најдобрите италијански сликари од тој период со слики од Судниот ден. Катедралата имала пет ѕвона, кои датирале од ренесансата, наместени во станот Е. Градба Изградбата на катедралата траела речиси три века, а дизајнот и стилот се развиле од романескна во готика како што напредувала изградбата. Каменот на катедралата бил поставен на 13 ноември 1290 година од страна на папата Николај IV, а изградбата му била доверена на главниот ѕидар ( капомастро ) Фра (фратер) Бевигнат ди Перуџа (исто така наречена Fra Bevignate da Gubbio) со дизајн на Арнолфо ди Камбио (архитектот на катедралата во Фиренца). Катедралата првично била дизајнирана како романескна базилика со наос и два странични патеки. Меѓутоа, кога Џовани ди Угучионе го наследил Fra Bevignate, дизајнот бил трансформиран во италијански готски форми. Изградбата продолжила бавно сè додека, во 1309 година, сиенскиот скулптор и архитект Лоренцо Мајтани ( Universis caput magister ) бил нарачан да работел на црквата и да решел неколку прашања во врска со носечките способности на зградата, особено на хорот. Тој суштински го променил дизајнот и конструкцијата на зградата, зголемувајќи ја сличноста на зградата со катедралата во Сиена. Архитектурата на двете згради понекогаш се класифицирала како потстил на готската архитектура: сиенски готски стил. Мајтани ги зацврстил надворешните ѕидови со летечки потпори, кои подоцна се покажале како бескорисни. Овие потпори на крајот биле вклучени во ѕидовите на новоизградените трансептни капели. Тој повторно ја изградил апсидата во правоаголна форма и додал голем четирифорен прозорец од витраж. Почнувајќи од 1310 година ја создал сегашната фасада до нивото на бронзените статуи на симболите на евангелистите. Тој додал и голем дел од внатрешноста. Починал во 1330 година, непосредно пред завршувањето на катедралата, наследена од неговите синови. Во 1347 година Андреа Писано, поранешниот мајстор на делата на катедралата во Фиренца, бил назначен за нов мајстор на делата. По него во 1359 година следел Андреа ди Чионе, попознат како Оркања. Нему му се припишувала прекрасната мозаична декорација и прозорецот од рози. Овој некогашен дизајн базиран на октагон бил заменет со Orcagna со новиот 22-стран полигон. Овој тип на геометриска основа бил невообичаен во готската архитектура. Поради необичната форма на прозорецот, биле користени статистички и геометриски техники за да се постигнел симетричен дизајн. Сиенскиот архитект Антонио Федериги го продолжил украсувањето на фасадата помеѓу 1451 и 1456 година, додавајќи некои ренесансни модули. Во 1503 година, Микеле Санмикели го завршил централниот фронтон и го додал десниот шпиц, кој бил завршен од Антонио да Сангало, Јуниор во 1534 година. Последните допири на фасадата ги направил Иполито Скалца со додавање на десниот врв во 1590 година и левиот во 1605-1607 година. Сè на сè, следните архитекти задржале стилско единство на фасадата. Фасадата Готската фасада на Орвјетската катедрала била едно од најголемите ремек-дела на доцниот среден век. Дизајнот со три фронтови му се припишувал на Маитани, кој очигледно бил под влијание на фасадата од тосканскиот готски стил на катедралата во Сиена од Џовани Писано (1287–1297) и планот за фасадата на катедралата во Фиренца од Арнолфо ди Камбио (1294). –1302). Елементот со потпис бил златниот фронт, кој бил украсен со големи барелефи и статуи со симболите (Ангел, Вол, Лав, Орел) на евангелистите создадени од Мајтани и соработниците (помеѓу 1325 и 1330 година) кои стоеле на корнизот над извајани панели на столбовите. Во 1352 година, Матео ди Уголино да Болоња го додал бронзеното Јагне Божјо над централниот фронтон и бронзената статуа на Свети Михаил на врвот на фронтонот на левиот влез. Бас-релјефите на столбовите прикажувале библиски приказни од Стариот и Новиот завет. Овие џамлии од четиринаесеттиот и петнаесеттиот век биле колективно и анонимно дело на најмалку тројца или четворица мајстори со помош на нивните работилници. Релјефите започнале пред 1310 година. Поставувањето на овие мермери на столбовите започнало во 1331 година. Тие прикажувале од лево кон десно: приказни од Стариот Завет: Книга Битие Дрвото на Јесеј со сцени од Стариот завет со месијански пророштва за откуп. сцени од Новиот завет со долу спиењето на Авраам: епизоди од животот на Исус и Марија Последен суд: Книга на Откровението Над оваа декорација имало блескави мозаици создадени помеѓу 1350 и 1390 година по дизајни на уметникот Чезаре Небиа. Овие оригинални парчиња биле заменети и редизајнирани во вековите оттогаш, особено во 1484, 1713 и 1842 година. Повеќето од овие мозаици претставувале главни сцени од животот на Дева Марија, од „Рождеството на Марија“ во долниот десен фронтон до „Крунисувањето на Дева Марија“ во најгорниот фронтон. Еден од овие стаклари бил снимен како Фра Џовани Леонардели. Централно место во мозаиците бил големиот прозорец од рози изграден од скулпторот и архитект Оркања помеѓу 1354 и 1380 година. Во нишите над прозорецот од рози стоеле дванаесетте апостоли, додека во нишите од двете страни дванаесет старозаветни пророци биле претставени во парови. Статуите во ниши биле типични за француските готски катедрали, што можеби имало влијание. Осум статуи се припишувале во записите на Никола де Нуто. Спанделите околу прозорецот од рози биле украсени со мозаици кои ги претставувале четворицата доктори на црквата. Рамката на прозорецот од роза содржел 52 врежани глави, додека во центарот на прозорецот од роза била издлабена глава на Христос. Најновиот дел од декорацијата биле трите бронзени врати кои овозможувале пристап до влезот на катедралата. Тие биле завршени во 1970 година од сицилијанскиот скулптор Емилио Греко (1913–1995) прикажувајќи милости од животот на Христос и биле надминати со скулптура на Мадона и детето создадена од Андреа Писано во 1347 година. Страничните ѕидови на катедралата, за разлика од фасадата, биле изградени со наизменични слоеви од локален бел травертин и сино-сив базалтен камен. Внатрешност Катедралата се состоела од наос со шест заливи и два кораби, а имала крстовидна форма. Внатрешноста намерно била оставена ненатрупана и пространа. Внатрешноста, како и надворешноста, била украсена со алтернативни редови од базалт и травертин, но само до висина од околу 1,5 m. Редовите над нив биле насликани во алтернативни редови на црно-бели ленти кон крајот на деветнаесеттиот век. Цилиндричните столбови се состоеле и од алтернативни редови травертин и базалт. Нивната форма и украс еволуирале за време на изградбата на катедралата, како и украсувањето на капителите. Алабастерските стакла во долните делови на прозорите на патеките ја одржувале внатрешноста ладна за време на жестокото италијанско лето, додека неоготското витраж во горните делови на прозорците датирале од 1886 до 1891 година и биле дизајнирани од Франческо Морети. Дрвениот покрив со бандаж бил украсен во 1320-тите од страна на Пјетро ди Лело и Вануцо ди Мастро Пјерно, а во 1890-тите било силно реставриран од архитектот Паоло Зампи и Паоло Кочери до сегашната состојба. Во текот на годините 1335–1338, трансептот бил покривен со четирипартитни (четириклеточни) камени сводови. Во близина на левиот влез се наоѓало големото мермерно крштение со лавови и елаборирани релјефи од фриз. Започнал во 1390 година од Лука ди Џовани. Таа била проширена шеснаесет години подоцна од Пјетро ди Џовани од Фрајбург, кој го додал црвениот мермерен слив и Сано ди Матео, кој ја извајал октагоналната пирамида во 1407 година. На него се гледала фреска во меѓународен готски стил на „Мадона устоличена со дете“, Маеста насликана од Џентил да Фабриано во 1425 година. Ова била единствената фреска зачувана кога жртвениците од штуко биле додадени на параклисите на наосот кон крајот на 16 век. Овие жртвеници за возврат биле уништени во 19 век и повторно се појавиле само фрагменти од другите фрески од 14 и 15 век. Некои од овие фрески му се припишувале на Пјетро ди Пучио (кој исто така сликал фрески во Кампосанто во Пиза). На почетокот на наосот стоела тапа за света вода, извајана од сиенскиот архитект Антонио Федериги помеѓу 1451 и 1456 година. За тоа време придонела и за украсување на фасадата. Над влезот на капелата стоеле големите оргули на катедралата, кој содржеле 5.585 цевки и првично биле дизајнирани од Иполито Скалца и Бернардино Бенвенути во петнаесеттиот век пред да биде редизајниран во 1913 и 1975 година. Другиот голем придонес на Скалца за црквата била големата Пиета што ја направил во 1579 година. Му требале осум години да ги издлабил четирите фигури во оваа импозантна мермерна група. Апсида Големиот квадрифорен прозорец од витраж во апсидата бил направен помеѓу 1328 и 1334 година од Џовани ди Бонино, стаклен мајстор од Асизи. Дизајнот веројатно го направил Мајтани. Над олтарот висело големо полихромно дрвено распетие кое му се припишувало на Мајтани. Изградбата на готските дрвени хорски тезги била започната во 1329 година од страна на Џовани Аманати заедно со група сиенски резбари на дрво. Тие првобитно стоеле во центарот на наосот, но подоцна биле преместени во апсидата околу 1540 година. Зад олтарот имало низа оштетени готски фрески посветени на животот на Богородица, кои целосно ги зафаќале трите ѕида. Тие биле создадени околу 1370 година од локалниот уметник Уголино ди Прете Иларио и неколку соработници како што биле Пјетро ди Пучино, Кола Петручиоли и Андреа ди Џовани. Им требале околу десет години да завршат. Оваа серија на фрески биле најголеми во Италија во тоа време. Тие се обновувале на секои сто години во следните неколку векови. Две сцени, Благовештението и Посетата, биле преработени од Антонио дел Масаро на крајот на 15 век. Капела на капларот Cappella del Corporale лежел на северната страна од главниот премин. Бил изграден помеѓу 1350 и 1356 година за да го сместел валканиот капар на чудото Болсена. Токму од оваа капела реликвијарот со капларот се носел во религиозни поворки низ градот на празникот Корпус Кристи. Во оваа капела имало мошти од евхаристиското чудо во Болсена. Некои луѓе го нарекувале ова чудо како чудото на Болсена, бидејќи тоа било местото каде што всушност се случило. Сепак, моштите се чувале во оваа катедрала во Орвјето, бидејќи токму тука бил папата во тоа време. Затоа, луѓето можеле да го нарекуваат ова чудо како чудото на Орвјето. Капелата била длабока два заливи и покриена со четиристрани сводови. Била затворена со ковано железна порта, направена помеѓу 1355 и 1362 година од Матео ди Уголино да Болоња и завршена од Џовани де Микелучио да Орвјето во 1364 година. Капелата била украсена со фрески кои на левиот ѕид ја прикажувале историјата на Евхаристијата, а на десниот ѕид чуда во врска со крвавиот домаќин низ црковната историја. Тие биле насликани помеѓу 1357 и 1363 година од тројца уметници од Орвјето: Уголино ди Прете Иларио, Доменико ди Мео и Џовани ди Бучио Леонардели. Тие биле насликани пред фреските во апсидата. Обновени биле повторно во средината на 19 век. Шаторот во форма на едикул на олтарот бил дизајниран во 1358 година од Никола да Сиена, а завршен од Оркања. Во нишата на десниот ѕид стоел панел на Мадона деи Ракомандати (околу 1320 година). Тој бил насликан во италијанската византиска традиција од сиенскиот уметник Липо Меми, девер на Симоне Мартини. Во центарот на капелата се наоѓал реликвијарот на Санто Корпорале во сребро, позлатено сребро и проѕирен емајл во разнобојна боја што го содржел крвавиот војвода. Ова готско ремек дело, во форма на триптих, било направено од сиенскиот златар Уголино ди Виери помеѓу 1337 и 1338 година. Биле прикажани 24 сцени од животот на Христос и осум приказни за капларот. Градоначалник маченик Катедралата го содржела и гробот на Свети Пјетро Паренцо. Назначен од папата Инокентиј III за градоначалник на градот со мандат да го воспоставил редот, напорите на Паренцо биле толку неуспешни што катарците (т.е. приврзаниците на катарската ерес ) го убиле во 1199 година. Како резултат на тоа, луѓето почнале да се собирале на аџилак во Дуомо од цела централна Италија и биле пријавени бројни чуда. Паренцо брзо станал почестен како светец. Неговите останки биле пренесени во катедралата по нејзината изградба. Во центарот на олтарот имало овален прозорец низ кој се гледала малата каса која ги чувала. Капелата на Мадона ди Сан Брицио Оваа капела била додаток на катедралата од петнаесеттиот век. По структура била речиси идентична со капелата на капларот. Изградбата на оваа капела (исто така позната како капела Капела Нуова и Сињорели) била започната во 1408 година и завршена во 1444 година. Таа била затворена од остатокот од катедралата со две порти од ковано железо. Првиот ја затворал десната рака на трансептот. Ја потпишал сиенскиот мајстор Конте ди лело Орланди (1337). Втората порта стоела на влезот од капелата и била од многу подоцнежен датум. Ја потпишал мајсторот Гисмондо да Орвјето (1516). Првично наречена Капела Нуова, или Нова капела, во 1622 година оваа капела била посветена на Свети Бритиј (Сан Брицио), еден од првите епископи на Сполето и Фолињо, кој ги евангелизирал луѓето од Орвјето. Легендата велела дека тој им оставил панел на Мадона дела Тавола, Мадона устоличена со дете и ангели. Оваа слика била од анонимен мајстор од крајот на 13 век од Орвјето, кој веројатно бил под влијание на Чимабуе и Копо ди Марковалдо. Лицето на детето било реставрација од 14 век. Овој панел стоел на доцнобарокниот олтар на Глорија, кој датирал од 1715 година и го направил Бернардино Камети. Фра Анџелико и Беноцо Гоцоли го започнале украсувањето на сводот на капелата во 1447 година. Тие насликала само два дела: Христос во судот и Ангели и пророци, бидејќи во истата година биле повикани во Ватикан од папата Николај V за да ја насликале капелата Николин. Работата престанала додека не се пристапило кон Перуџино во 1489 година. Сепак, тој никогаш не започнал. Откако бил напуштен околу 50 години, одликувањето на остатокот од сводот му било доделено на Лука Сињорели на 5 април 1499 година. Ги додал сцените со Хорот на апостолите, на лекарите, на мачениците, девиците и патријарсите. Неговата работа ја задоволила таблата и му доделиле да слика фрески во големите лунети на ѕидовите на капелата. Работата започнала во 1500 година и била завршена во 1503 година. (Имало пауза во 1502 година бидејќи недостасувале средства. ) Овие фрески во капелата се сметале за најкомплексно и највпечатливо дело на Сињорели. Тој и неговото училиште поминале две години создавајќи серија фрески за Апокалипсата и Последниот суд, почнувајќи од проповедањето на Антихристот, продолжувајќи со бурните епизоди на Крајот на светот, наоѓајќи пандан во Воскресението на телото. Четвртата сцена била застрашувачки приказ на Проклетите одведени во пеколот и примени од демоните. На ѕидот зад олтарот, Сињорели од левата страна ги прикажувал Избраните кои се воведени во Рајот, а на десната страна Отпорниците истерани во пеколот. На овие експресивни сцени им додал и некои впечатливи детали. „Проповедта на Антихристот“ била насликана набргу по судењето под обвинение за ерес и погубување на доминиканскиот монах Гираламо Савонарола во Фиренца на 23 мај 1498 година. Антихирстот бил прикажан под влијание на инкарнираниот ангел по име Сатана, кој му сугерирал што да кажел, додека го допирал неговиот граден кош. Аналогијата на Антихристот кој сеел раздор преку проповедање на клевета и клевета, немало да биде изгубена кај гледачите од крајот на 15 век. За да ја нагласел современата аналогија, во долниот десен агол, Сињорели вклучувал препознатливи портрети на младиот Рафаел, во впечатлива поза; Данте; веројатно Кристофер Колумбо; Бокачо; Петрарка и Чезаре Борџија, а лево, тој се прикажувал себеси, облечен во благородна облека и Фра Анџелико, во неговата доминиканска навика. Во левата позадина, Антихристот бил протеран од небото од архангел Михаил, а неговите следбеници убиени од огнениот дожд. Во десната позадина тој прикажувал голем, куполен храм во ренесансен стил. Крајот на светот бил насликан над лакот на влезот во капелата. Сињорели слика застрашувачки сцени додека градовите се уривале во урнатини и луѓето бегале под затемнетото небо. На десната страна долу ја покажувала Сибилата со нејзината книга со пророштва, а кралот Давид со крената рака го предвидувал крајот на светот. Во левиот агол подолу, луѓето се мачеле и лежеле во различни позиции на земја, создавајќи илузија како да испаѓале од сликата. Овој успешен обид за скратување бил впечатлив во своето време. Воскресението на телото била студија на Сињорели, која ги истражувала можностите на машкиот и женскиот гол, додека се обидувала да создаде тридимензионална поставка. Сињорели ја покажувал својата мајсторија во прикажувањето на многуте положби на човечкото тело. Воскреснатите, вратени во живот, лазат со екстремен напор од под земјата и биле примени од два ангела на небото кои дувале на труба. Проклетите биле однесени во пеколот и примени од демоните бил во целосна спротивност со претходниот. Сињорели отишол до крајности на својата фантазија и евокативна моќ за да ја прикажел својата катаклизмична визија за ужасната судбина, агонијата и очајот на проклетите. Тој го користел голото човечко тело како свој единствен експресивен елемент, прикажувајќи ги изолираните тела како се заплеткувале едно со друго, се спојувале во згрчена маса. Тие биле совладани од демони во речиси човечка форма, прикажани во бои од секоја нијанса на месо што се распаѓала. Над нив летачки демон превезувал жена. Ова веројатно било приказ на Курвата на Апокалипсата. Избраните во Рајот ги прикажувал избраните во екстаза како гледале кон ангелите што создавале музика. Неколкуте постоечки цртежи, направени како подготовка за оваа фреска, се чувале во Уфици во Фиренца. Тие ја прикажувале секоја фигура во различни позиции, што покажувало дека Сињорели сигурно користел вистински модели во голиот изглед за да ги прикажел своите фигури. Под ова имало помали слики на познати писатели и филозофи кои со интерес ја набљудувале катастрофата што се развивала над нив. Легендата велела дека писателите прикажани овде биле Хомер, Емпедокле, Лукан, Хорас, Овидиј, Вергилиј и Данте, но идентификациите биле оспорени од современите научници. Неколку мали грисај медалјони кои прикажувале слики од нивните дела, вклучувајќи ги и првите единаесет книги од Дантеовиот чистилиште, Орфеј, Херкулес и разни сцени од Овидиј и Вергилиј, меѓу другите. Во нишата во долниот ѕид била прикажана Pietà која содржела експлицитни референци за двајца значајни светци маченици од Орвиета, С. Пјетро Паренцо (подеста од Орвјето во 1199 година) и С. Фаустино. Тие стоеле покрај мртвиот Христос, заедно со Марија Магдалена и Дева Марија. Фигурата на мртвиот Христос, според Џорџо Вазари, бил ликот на синот на Сињорели, Антонио, кој умрел од чума за време на извршувањето на сликите. Оваа фреска била последното дело на Сињорели во капелата. Но, Том Хенри во својата книга „Животот и уметноста на Лука Сињорели“ (Јејл Универзитетот Прес, 2012) наведувал дека приказната на Вазари не била точна: „Сињорели имал два сина, Антонио и Томазо. Томазо го надживеал својот татко, а Антонио бил жив кога ова Плачнување било испорачано во февруари 1502 година, умрел неколку месеци подоцна во јули 1502 година. (Предговор, стр. xiii). Папска палата Папската палата прикачена десно од катедралата првично била започната во средината на 13 век кога папите се преселиле во Орвјето за да избегнат конфликт во Рим. Папата Урбан IV и папата Мартин IV живееле во градот и веројатно ја надгледувале изградбата на почетните фази на оваа зграда. Папата Бонифациј VIII ја проширил зградата, но таа останала недовршена по папското преселување во Авињон во 1309 година. Останала папска резиденција до 1550 година, кога преминала во сопственост на катедралата, кои откако ја користеле како резиденција извесно време ја редизајнирале во 1896 година како музеј, што останал и до денес. Внатре имало информации и артефакти со детали за историјата на катедралата и градот. Неупотребени дела од внатрешноста на катедралата и делови од оригинална конструкција отстранети за време на подоцнежната реставрација можеле да се видат во музејот, вклучувајќи слики, реликвијари и оригинални планови за изградба на катедралата. Во приземјето на зградата се наоѓал и музеј посветен на сицилијанскиот уметник Емилио Греко кој ги конструирал бронзените врати на катедралата во 1970 година. Музејот содржел широк избор на неговите дела, како и подготвителни трудови и скулптури од други големи парчиња, вклучително и неколку кои биле сместени во базиликата Свети Петар во Ватикан. Палацо дел Дуомо Спроти катедралата била голема голема зграда изградена во 1359 година за да се сместеле административните канцеларии на катедралата и истата е проширена во 1857 година за да се создаде музеј на приземјето каде што биле сместени етрурски артефакти откриени низ градот, кој некогаш бил главен етрурски главен град. Веднаш до оваа зграда се наоѓал музејот Клаудио Фаина, во кој биле сместени значителната збирка на етрурска уметност собрана во деветнаесеттиот век од грофот Мауро Фаина, а која му ја оставил на градот. Поврзано Италијанска готска архитектура Список на готски катедрали во Европа Наводи Надворешни врски Историски информации и фотографии Фото страници на Orvieto Duomo Орвјето Дуомо Детален опис 42.71701°N 12.113274°E﻿ / 42.71701; 12.11327442.71701°N 12.113274°E﻿ / 42.71701; 12.113274