ویلا مدیچی

ویلا مدیچی (انگلیسی: Villa Medici) یک ویلای سبک ایتالیایی قرن شانزدهمی و یک مجتمع معماری با باغ ایتالیایی ۷ هکتاری است که در مجاورت باغ‌های وسیع‌تر بورگزه، بر روی تپه پینچیان در کنار ترینیتا دی مونتی در مرکز تاریخی رم، ایتالیا قرار دارد. ویلا مدیچی، که توسط فردیناندو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تأسیس شد و اکنون متعلق به دولت فرانسه است، آکادمی فرانسه را در رم در خود جای داده و از سال ۱۸۰۳ پذیرای برندگان جایزه رم بوده است تا خلاقیت هنری را در تمام زمینه‌های خود ترویج و نمایش دهد، نمونه‌ای از آن، تداعی موسیقایی ویژگی‌های فواره‌های باغ آن در فواره‌های رم اثر اوتورینو رسپیگی است. ویلا مدیچی در منطقه تاریخی رم، درون دیوارهای پیرامونی ساخته شده توسط امپراتور اورلیان در قرن سوم، و دیوارهای جیانیکولنس ساخته شده توسط پاپ اوربان هشتم در سال ۱۶۴۳ قرار دارد که در سال ۱۹۸۰ توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) به عنوان میراث جهانی اعلام شد، اگرچه به‌طور خاص در میان بناهای تاریخی عمدتاً مربوط به دوران روم در آن فهرست مشخص نشده است و بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «ویلاها و باغ‌های مدیچی در توسکانی» که در سال ۲۰۱۳ به آن نسبت داده شد، نیست. تاریخچه در دوران باستان، محل ویلا مدیچی بخشی از باغ‌های لوکولوس بود که به دست خانواده امپراتوری به همراه مسالینا، که در ویلا به قتل رسید، افتاد. در سال ۱۵۶۴، هنگامی که برادرزاده‌های کاردینال جیووانی ریچی از مونته‌پولچیانو این ملک را به دست آوردند، مدت‌ها بود که به کشت انگور اختصاص داده شده بود. تنها محل سکونت، کازینای کاردیناله مارچلو کرسنزی بود که در اینجا تاکستانی را اداره می‌کرد و به سرپرستی نانی لیپیِ فلورانسی، که پیش از پیشرفت کار درگذشته بود، شروع به بهبود ویلا کرده بود. مالکان جدید، آنیباله لیپی، پسر معمار فقید، را مأمور ادامه کار کردند و در این کار از میکل‌آنژ که یک افسانه سنتی است اما ثبت نشده، کمک گرفتند. در سال ۱۵۷۶، این ملک توسط کاردینال فردیناندو دِ مدیچی خریداری شد که سازه را طبق طرح‌های بارتولومئو آماناتی به پایان رساند. ویلا مدیچی اولین ملک مدیچی در رم بود که قصد داشت به سلطه مدیچی‌ها در میان شاهزادگان ایتالیایی جلوه‌ای ملموس ببخشد و حضور دائمی آنها را در رم تثبیت کند. با اصرار کاردینال، آماناتی نقش برجسته‌ها و مجسمه‌های رومی را که تقریباً با هر بیلچه خاک به چشم می‌آمدند، در طراحی گنجاند، در نتیجه نمای ویلا مدیچی، همان‌طور که اکنون بود، به یک موزه روباز مجازی تبدیل شد. مجموعه‌ای از باغ‌های بزرگ، باغ‌های گیاه‌شناسی ایجاد شده در پیزا و فلورانس توسط پدر کاردینال، کوزیمو اول د مدیچی، را که در مزارع کاج، سرو و بلوط پناه گرفته بودند، به یاد می‌آورد. فردیناندو د مدیچی یک استودیولو، خلوتگاهی برای مطالعه و تفکر، داشت که در شمال شرقی باغ بالای دیوار اورلیان ساخته شده بود. اکنون، این اتاق‌ها رو به باغ‌های بورگزه هستند، اما در آن زمان منظره‌ای از حومه رومی داشتند. این دو اتاق تنها در سال ۱۹۸۵ توسط مرمتگر جرالدین آلبرز کشف شدند: سفیدکاری پنهان، از تزئینات نقاشی دیواری عالی انجام شده توسط یاکوپو زوکی در سال‌های ۱۵۷۶ و ۱۵۷۷ محافظت و نگهداری کرده بود. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه‌های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه‌های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی‌ای که جزئیات چیدمان مجسمه‌ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می‌دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی‌گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی‌ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه‌های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه‌های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم‌کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه‌های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه‌های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی‌ای که جزئیات چیدمان مجسمه‌ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می‌دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی‌گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی‌ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه‌های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه‌های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم‌کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. فواره جلوی ویلا مدیچی از یک گلدان گرانیتی قرمز از روم باستان ساخته شده است. این فواره توسط آنیباله لیپی در سال ۱۵۸۹ طراحی شده است. منظره ویلا که از بالای فواره به سمت کلیسای سنت پیتر در دوردست نگاه می‌کند، بسیار نقاشی شده است، اما درختان در پیش‌زمینه اکنون منظره را مبهم کرده‌اند. مانند ویلا بورگزه که در مجاورت آنهاست، باغ‌های ویلا بسیار قابل دسترس‌تر از کاخ‌های رسمی مانند پالازو فارنیز در قلب شهر بودند. به مدت یک قرن و نیم، ویلا مدیچی یکی از زیباترین و دنیوی‌ترین مکان‌ها در رم و مقر سفارت دوک‌های بزرگ در واتیکان بود. هنگامی که نسل مردان مدیچی در سال ۱۷۳۷ از بین رفت، ویلا به خاندان لورن و برای مدت کوتاهی در دوران ناپلئون، به پادشاهی اتروریا رسید. به این ترتیب، ناپلئون بناپارت مالکیت ویلا مدیچی را به دست گرفت و آن را به آکادمی فرانسه در رم منتقل کرد. پس از آن، این بنا میزبان برندگان جایزه معتبر رم، تحت نظر مدیران برجسته‌ای از جمله اینگرس و بالتوس، بود تا اینکه این جایزه در سال ۱۹۶۸ پس گرفته شد. گفته می‌شود در سال ۱۶۵۶، کریستینا، ملکه سوئد، یکی از توپ‌های بالای قلعه سنت آنجلو را بدون اینکه ابتدا آن را هدف قرار داده باشد، شلیک کرد. توپ منحرف به ویلا برخورد کرد و یکی از نیلوفرهای فلورانسی که نمای ساختمان را تزئین کرده بود، از بین برد. آکادمی فرانسه در رم در سال ۱۸۰۳، ناپلئون بناپارت آکادمی فرانسه در رم را به ویلا مدیچی منتقل کرد تا نهادی را که زمانی توسط انقلاب فرانسه تهدید می‌شد، حفظ کند. در ابتدا، ویلا و باغ‌های آن غمگین بودند و باید برای اسکان برندگان جایزه رم بازسازی می‌شدند. به این ترتیب، او امیدوار بود که برای هنرمندان جوان فرانسوی فرصت دیدن و کپی کردن شاهکارهای دوران باستان و رنسانس را حفظ کند. معمار جوان آگوست-هنری-ویکتور گراندژان دو مونتینی بازسازی را بر عهده گرفت. این مسابقه در طول جنگ جهانی اول متوقف شد و بنیتو موسولینی در سال ۱۹۴۱ ویلا را مصادره کرد و آکادمی فرانسه در رم را مجبور به عقب‌نشینی تا سال ۱۹۴۵ کرد. بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷، هنرمند بالتوس، که در آن زمان رئیس آکادمی بود، یک کارزار مرمت گسترده کاخ و باغ‌های آن را انجام داد و تجهیزات مدرن را در اختیار آنها قرار داد. بالتوس در تمام مراحل ساخت و ساز «عملاً» شرکت داشت. در جایی که دکور تاریخی ناپدید شده بود، بالتوس جایگزین‌های شخصی پیشنهاد داد. او دکوری را ابداع کرد که ادای احترامی به گذشته و در عین حال، کاملاً امروزی بود. این مسابقه و جایزه رم در سال ۱۹۶۸ توسط آندره مالرو، وزیر فرهنگ فرانسه، لغو شد. سپس آکادمی هنرهای زیبای پاریس و انستیتو فرانسه، سرپرستی ویلا مدیچی را به وزارت فرهنگ و دولت فرانسه واگذار کردند. از آن زمان به بعد، مستمری‌ها (رزیدنت‌ها) دیگر محدود به هنرمندانی که رشته‌های سنتی (نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، حکاکی روی فلز، حکاکی روی سنگ‌های قیمتی، آهنگسازی و غیره) را انجام می‌دادند، نبودند، بلکه شامل حوزه‌های هنری جدید یا قبلاً نادیده گرفته شده (تاریخ هنر، باستان‌شناسی، ادبیات، صحنه‌آرایی، عکاسی، فیلم، ویدئو، مرمت هنر، نویسندگی و حتی آشپزی) نیز می‌شدند. هنرمندان دیگر نه از طریق مسابقه، بلکه از طریق درخواست استخدام می‌شوند و مدت اقامت آنها معمولاً از شش تا هجده ماه متغیر است. دکور مرموز و مالیخولیایی که بالتوس برای ویلا مدیچی خلق کرده بود، به نوبه خود تاریخی شده و در سال ۲۰۱۶ تحت یک کمپین مرمت حیاتی قرار گرفت. کار تحت هدایت مدیر قبلی، ریچارد پدوزی، ادامه یافت و ویلا مدیچی سازماندهی نمایشگاه‌ها و نمایش‌های خلق شده توسط هنرمندان مقیم خود را از سر گرفت. آکادمی به برنامه خود برای دعوت از هنرمندان جوان که برای گذراندن دوازده ماه در رم و نمایش آثارشان مبلغی دریافت می‌کنند، ادامه می‌دهد. این هنرمندان مقیم به عنوان پانسیونر شناخته می‌شوند. کلمه فرانسوی «پانسیون» به اتاق و پذیرایی که این هنرمندان، عموماً جوان و آینده‌دار، دریافت می‌کنند، اشاره دارد. ویلا مدیچی میزبان چندین اتاق مهمان است و وقتی پانسیونر یا سایر مهمانان رسمی از این اتاق‌ها استفاده نمی‌کنند، برای عموم آزاد است. تأثیر معماری چندین سازه سبک خود را بر اساس ویلا بنا کرده‌اند. معمار ادوارد لیپینکات تیلتون هتل کلرادو را در گلنوود اسپرینگز، کلرادو در سال ۱۸۹۳ طراحی کرد. نیکوکار جیمز اچ. دولی عمارتی به نام سوانانوآ در راک‌فیش گپ، ویرجینیا در سال ۱۹۱۲ ساخت. شرکت معماری نیویورکی شولتز و ویور، هتل بریکرز در پالم بیچ، فلوریدا را پس از ویلا برای دومین بازسازی هتل که بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ انجام شد، مدل‌سازی کرد. شیرهای مرمری مدیچی در کنار پله‌های منتهی به حیاط، الهام‌بخش شیرهای برنزی برنارد فوکه در لژون‌بکن (شیب شیر) در ضلع شمالی کاخ سلطنتی استکهلم از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۰۴ بودند. منابع Haskell, Francis (1981). Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900. New Haven: انتشارات دانشگاه ییل. ISBN 0-300-02913-6. Morel, Ph. , Le Parnasse astrologique. Les décors peints pour le cardinal Ferdinand de Médicis. Étude iconologique (Paris, De Boccard, 1991) (La villa Médicis, 3). Hochmann, Michel, Villa Medici, il sogno di un Cardinale – Collezioni e artisti di Ferdinando de’ Medici (Roma, De Luca, 1999). Buckley, Veronica (2004). کریستینا، ملکه سوئد: The Restless Life of a European Eccentric. New York: Fourth Estate. ISBN 0-06-073617-8. Biscaro, Gerolamo (1911). "I maggiori dei Visconti, signori di Milano" (PDF). Archivio Storico Lombardo (in Italian). 38: 5–76. Retrieved July 12, 2024. Black, Jane (2009). Absolutism in Renaissance Milan. Plenitude of power under the Visconti and the Sforza 1329–1535. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-956529-0. OCLC 1007134403. Boucheron, Patrick (1998). Le pouvoir de bâtir: urbanisme et politique édilitaire à Milan (XIVe - XVe siècles) (in French). Rome: École française de Rome. ISBN 9782728305247. OCLC 246472536. Bueno de Mesquita, Daniel Meredith (1941). Giangaleazzo Visconti, Duke of Milan (1351–1402): a study in the political career of an Italian despot. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-23455-9. OCLC 749858378. : ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک) Cognasso, Francesco (2016). I Visconti. Storia di una famiglia (in Italian) (2nd ed.). Bologna: Odaya. ISBN 9788862883061. OCLC 982263664. Coleman, William E. (1982). "Chaucer, the Teseida, and the Visconti library at Pavia: a hypotesis". Medium Ævum. 51 (1): 92–101. doi:10.2307/43632126. JSTOR 43632126. Collas, Émile (1911). Valentine de Milan, Duchesse d'Orléans (in French). Paris: Librairie Plon. OCLC 10844490. Cook, Albert Stanburrough (1916). The last months of Chaucer's early patron. Transactions of the Connecticut Academy of Artes and Sciences. Vol. 21. New Haven, Connecticut. OCLC 559009246. Retrieved August 8, 2022.: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) Del Tredici, Federico; Rossetti, Edoardo (2012). Castle trails from Milan to Bellinzona - Guide to the dukedom's castles. Milan: Nexi-Castelli del ducato. ISBN 9788896451069. OCLC 955635027. Retrieved July 13, 2024. Filippini, Ambrogio (2014). I Visconti di Milano nei secoli XI e XII. Indagini tra le fonti (in Italian). Trento: Tangram Edizioni Scientifiche. ISBN 9788864580968. OCLC 887857144. Gagné, John (2021). Milan Undone. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-24993-6. OCLC 1232237123. Gamberini, Andrea (2014). "Milan and Lombardy in the era of the Visconti and the Sforza". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 19–45. ISBN 9789004284128. Grisoni, Michela M.; Bertacchi, Cristina (2014). "Three castles in one: Castello Visconti di San Vito, Somma Lombardo (Varese)". In Villoresi, Valerio (ed.). Lombard villas and stately homes. Turin: AdArte. pp. 56–71. ISBN 9788889082546. OCLC 896832706. Grote, Hans (2008). "Francesco Petrarca und die literarische Kultur in Mailand der Visconti: Zür Entstehungskontext". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (in German). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 237–252. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901. Hale, John Rigby (1981). A concise encyclopaedia of the Italian Renaissance. Thames & Hudson. OCLC 636355191. Jones, Philip James (1997). The Italian city-state from commune to signoria. Oxford & New York: Clarendon Press. ISBN 9786610806577. OCLC 252653924. Keller, Hagen (1979). Adelsherrschaft und städtische Gesellschaft in Oberitalien, 9. bis 12. Jahrhundert [Nobility and urban society in northern Italy, 9th to 12th centuries] (in German). Vol. 52. Tübingen: M. Niemeyer Verlag. ISBN 978-3-484-80088-5. OCLC 612442612. Litta Biumi, Pompeo (1819–1884). Visconti di Milano. Famiglie celebri italiane (in Italian). Milano: Luciano Basadonna Editore. OCLC 777242652. Retrieved 2020-04-15. Menant, François (2005). L'Italie des communes (1100–1350) [Italy of the communes] (in French). Édition Belin. ISBN 9782701140445. Muir, Dorothy Erskine (1924). A history of Milan under the Visconti. London: Methuen & Co. Ltd. Romano, Serena (2014). "Milan (and Lombardy): Art and Architecture, 1277–1535". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 214–247. ISBN 9789004284128. OCLC 897378766. Rossiter, William T. (2010). Chaucer and Petrarch. Cambridge: D.S. Brewer. ISBN 978-1-84615-796-7. OCLC 738478094. Rückert, Peter (2008). "Fürstlicher Transfer um 1400: Antonia Visconti und ihre Schwestern". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (in German). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 11–32. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901. Visconti, Alessandro (1967). Storia di Milano. A cura della Famiglia Meneghina e sotto gli auspici del Comune di Milano [History of Milan. Edited by Famiglia Meneghina and under the auspices of the Commune of Milan] (in Italian). Milano: Ceschina. OCLC 2872335. Vincenti, Antonello (1981). I Castelli viscontei e sforzeschi (in Italian). Milano: Rusconi Libri S.p.A. Immagini. OCLC 8446824. Welch, Evelyn (1989). "Galeazzo Maria Sforza and the Castello di Pavia, 1469". The Art Bulletin. 71 (3): 351–375. doi:10.1080/00043079.1989.10788512. Welch, Evelyn S. (1995). Art and Authority in Renaissance Milan. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-06351-6. OCLC 32429850. Wilkins, Ernest Hatch (1958). Petrarch's eight years in Milan. Cambridge, MA: Mediaeval Academy of America. hdl:2027/heb.31117. OCLC 926390871. Coleman, William E. (1982). "Chaucer, the Teseida, and the Visconti library at Pavia: a hypotesis". Medium Ævum. 51 (1): 92–101. doi:10.2307/43632126. JSTOR 43632126. Collas, Émile (1911). Valentine de Milan, Duchesse d'Orléans (in French). Paris: Librairie Plon. OCLC 10844490. Cook, Albert Stanburrough (1916). The last months of Chaucer's early patron. Transactions of the Connecticut Academy of Artes and Sciences. Vol. 21. New Haven, Connecticut. OCLC 559009246. Retrieved August 8, 2022.: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) Del Tredici, Federico; Rossetti, Edoardo (2012). Castle trails from Milan to Bellinzona - Guide to the dukedom's castles. Milan: Nexi-Castelli del ducato. ISBN 9788896451069. OCLC 955635027. Retrieved July 13, 2024. Filippini, Ambrogio (2014). I Visconti di Milano nei secoli XI e XII. Indagini tra le fonti (in Italian). Trento: Tangram Edizioni Scientifiche. ISBN 9788864580968. OCLC 887857144. Gagné, John (2021). Milan Undone. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-24993-6. OCLC 1232237123. Gamberini, Andrea (2014). "Milan and Lombardy in the era of the Visconti and the Sforza". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 19–45. ISBN 9789004284128. Grisoni, Michela M.; Bertacchi, Cristina (2014). "Three castles in one: Castello Visconti di San Vito, Somma Lombardo (Varese)". In Villoresi, Valerio (ed.). Lombard villas and stately homes. Turin: AdArte. pp. 56–71. ISBN 9788889082546. OCLC 896832706. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Villa Medici». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون وبگاه رسمی