کاخ کیابلزه

کاخ کیابلزه (ایتالیایی: Palazzo Chiablese) اقامتگاهی اشرافی و بخشی از مجموعهٔ کاخ سلطنتی تورین در شمال غربی ایتالیا است. این بنا در میدان سان جووانی، میان خیابان ۲۰ سپتامبر و میدان کاستلو، در مرکز تاریخی شهر تورین واقع شده است. کاخ در اواخر سدهٔ شانزدهم میلادی ساخته شد و از املاک خاندان سلطنتی ساووی به‌شمار می‌رفت. در آغاز، اقامتگاه بندتو، دوک شابله، بود و سپس پادشاه شارل فلیکس ساردنی و فردیناندو، دوک جنوا، در آن سکونت داشتند. در همین کاخ مارگریتای ساووی، نخستین ملکهٔ ایتالیا، زاده شد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۵ این بنا مقر موزهٔ ملی سینمای تورین بود و امروزه محل نگهداری یک مجموعهٔ فرهنگی است که به بزرگداشت تاریخ و میراث پیه‌مونت می‌پردازد. همچنین از سال ۱۹۹۷، کاخ کیابلزه به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ «اقامتگاه‌های ساووی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. تاریخچه کاخ کیابلزه، واقع در میدان سان جووانی، بخشی از کاخ سلطنتی تورین است که محل اقامت پادشاهان ساردنی بوده است. این کاخ به عنوان امتدادی از کاخ، خانهٔ موریس ساووی و همسرش لوئیزا کریستینا ساووی بود، قبل از اینکه آنها به وینیا دی ماداما در خارج از پایتخت نقل مکان کنند. سپس این کاخ به عنوان دفتر کاری دربار مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۷۵۳، این مکان به عنوان اقامتگاه بندتوی ساووی، پسر کارلو امانوئلهٔ سوم و الیزابت لورن، مورد استفاده قرار گرفت. در نتیجه، نام آن از عنوان محترمانه او، دوک شابله، گرفته شد. شابله تحت سرپرستی بندتو آلفیری، معمار نامدار و پرآوازهٔ ساوویی آن دوره، به بهسازی‌های گوناگون در فضای داخلی کاخ دست زد. پس از مرگ شابله، این کاخ اقامتگاه همسر او ماریا آنای ساووی شد که آن را به برادرش شارل فلیکس، دوک جنوا، وصیت کرد؛ او همراه با همسرش پرنسس ماریا کریستینای ناپل و سیسیل در آنجا زندگی می‌کرد. شارل فلیکس در سال ۱۸۳۱ در همین‌جا درگذشت. این بنا در دوران اشغال ناپلئونی مقر دولت موقت فرانسه بود و مدتی نیز خانهٔ کامیلو بورگزه و همسرش پائولین بوناپارت به‌شمار می‌رفت. با بازگشت بنا به خاندان ساووی، این مکان بعدها زادگاه مارگریتای ساووی، دختر دوک جنوا و همسر اومبرتوی یکم، پادشاه ایتالیا، بود. یک قرن بعد، کاخ در جریان جنگ جهانی دوم هدف بمباران قرار گرفت که خسارت‌های زیادی به آن وارد شد و بسیاری از اثاثیه و عناصر تزئینی آن از بین رفت. این ملک در دههٔ ۱۹۵۰ به مالکیت دولت درآمد و در آن زمان به‌عنوان مقر ادارهٔ نظارت آثار تاریخی مورد استفاده قرار گرفت. پس از آن، کاخ به خوابگاه، آشپزخانه و تأسیسات آموزشی برای شاگردان «مؤسسهٔ ملی دختران نظامیان ایتالیایی» تبدیل شد که در همان‌جا مستقر بود. تا سال ۱۹۹۵ این کاخ محل بایگانی سینمای شهر بود و پس از آن به مقر «ادارهٔ کل میراث محیطی، معماری و باستان‌شناسی» تبدیل شد که زیرمجموعهٔ «مدیریت کل مناظر، هنرهای زیبا، معماری و هنر معاصر» به‌شمار می‌رفت. این بنا به‌طور معمول به روی عموم بسته است و تنها در مناسبت‌های ویژه یا بازدیدهای از پیش رزروشده قابل بازدید است. نگارخانه جستارهای وابسته دودمان ساووی پادشاهی ساردنی یا پیه‌مونت-ساردنی یادداشت‌ها منابع