فواره فیل

فواره فیل (ایتالیایی: Fontana dell'Elefante) بنای یادبودی است که در مرکز میدان دومو در شهر سیسیلی کاتانیا واقع شده و توسط معمار جیووانی باتیستا واکارینی بین سال‌های ۱۷۳۵ تا ۱۷۳۷ طراحی شده است. عنصر اصلی آن یک مجسمه فیل از جنس بازالت سیاه است که معمولاً تو لیوترو نامیده می‌شود. که به نشان شهر کاتانیا تبدیل شده است. ساختار فواره فیل توسط جیووانی باتیستا واکارینی، معماری اهل پالرمو، به عنوان بخشی از بازسازی شهر اتنا پس از زلزله ۱۱ ژانویه ۱۶۹۳ ساخته شد. اکثر محققان معتقدند که واکارینی از اثر فیل و اوبلیسک اثر جیان لورنزو برنینی، سازه‌ای مشابه در میدان مینروا رم، الهام گرفته شده است. با این حال، احتمالات دیگری نیز وجود دارد؛ یک فیل که بر فراز آن یک اوبلیسک با یک توپ قرار دارد، در هیپنروتوماکیا پولیفیلی، صفحه ۳۸، (ونیز، ۱۴۹۹) منسوب به فرانچسکو کولونا ثبت شده است. پایه ستون شامل یک پایه مرمر سفید است که در مرکز یک حوضچه، که آن هم از مرمر ساخته شده، قرار دارد و فواره‌های آب به درون آن می‌ریزند و از پایه ستون فوران می‌کنند. روی پایه، دو مجسمه، دو رودخانه کاتانیا، سیمتو و آمنانو، را بازتولید می‌کنند. در بالا، مجسمه فیل قرار دارد که خرطومش رو به کلیسای جامع سنت آگاتا، قدیس حامی کاتانیا، است. در پشت حیوان، یک ابلیسک به سبک مصری، با ارتفاع ۳٫۶۶ متر، از جنس گرانیت، فرضاً از سیئن، قرار دارد. این ابلیسک هیچ خط هیروگلیف ندارد، اما با اشکالی به سبک مصری تزئین شده است که خط هیروگلیف معناداری را تشکیل نمی‌دهند. با توجه به تاریخ‌نگاری نامشخص، ممکن است یکی از دو مقصد سیرک روم باستان کاتانیا بوده باشد. دیگری که قطعه قطعه‌تر است، در حیاط قلعه اورسینو قرار دارد. در قسمت بالای ابلیسک، یک کره زمین نصب شده است که توسط تاجی از برگ نخل (نماد شهادت) و شاخه‌ای از نیلوفر (نماد پاکی) احاطه شده است، به علاوه در بالای آن یک لوح فلزی وجود دارد که روی آن کتیبه‌ای به سنت آگاتا با مخفف "MSSHDEPL" ("ذهن سالم و صادق، برای افتخار خدا و آزادی میهنش") و در نهایت یک صلیب وجود دارد. تاریخچه تا سال ۱۷۳۷، واکارینی برای ساخت فواره تلاش کرد که بعدها با نصب هرم مصری و کتیبه آگاتین تکمیل شد. در سال ۱۷۵۷، برای اولین بار بازسازی شد و یک حوض به آن اضافه شد. در سال ۱۸۲۶، فواره با حصاری آهنی احاطه شد که در داخل آن یک باغ کوچک ساخته شد. اندکی پس از اتحاد ایتالیا، تصمیمی مبنی بر انتقال فواره از میدان دومو به میدان پالسترو گرفته شد: با این حال، در ۳۰ مه ۱۸۶۲، بوناونتورا گراوینا قیامی مردمی را ترتیب داد که مانع از این انتقال شد. در طول قرن بیستم دو مرمت انجام شد: در سال ۱۹۰۵ استخر دوم ساخته شد و در سال ۱۹۹۸ دروازه و باغ برداشته شدند، به طوری که امروزه می‌توان روی برخی از پله‌های پای پایه نشست. منابع