Monte Sant'Angeloko santutegia

San Mikel goiaingeruaren santutegia (italieraz: Santuario di San Michele Arcangelo), batzuetan Gargano mendiko santutegia besterik ez deitua, Italiako Goi Erdi Aroko santutegi katoliko txikia da, Garganon eraikia. Itsaso Adriatikoaren gaineko muino garrantzitsu bat da, eta Italiar penintsulako «botaren» ezproia osatzen du. Gaur egun Foggiako probintziari dagokion Monte Sant'Angelo udalerriko lurretan dago, Apulia eskualdearen iparraldean. Mendebaldeko Europako Mikel goiaingeruari eskainitako santutegi zaharrena da, eta erromesaldi garrantzitsua izan da Erdi Aroaren hasieratik. Gune historikoa eta inguruak Garganoko Parke Nazionalak babesten ditu. 2011n, Gizateriaren Ondare izendatu zuten, Longobardiarrak Italian. Botereguneak (k.o. 568-774) zerrendan inskribatutako zazpi ondasunen multzoaren barruan (erref. 1318-007). Lekua Mikelen gurtzako beste leku ezagun batzuekin lerrokatuta dago, bost leku sakratu, elkarrengandik 1.000 bat kilometrotara dauden lerro zuzen batean. Lerro hori, luzatuta, Jerusalemera iristen da (gutxi gorabehera 2000 km ondoren). Hauek dira, ipar-mendebaldean hasita: Skellig Michael, Irlandan; St Michael's Mount, Kornuallesen; Mont-Saint-Michel, Normandian; Sacra di San Michele, Susa haranaren sarreran, Piamonten; eta santutegi hau Garganon. Arkitektura Eraikin multzoa 1942an kaltetutako San Joan Hilobiko bataiategia (italieraz: Battistero di San Giovanni in Tumba) eta Santa Maria Nagusia eliza dira. Bataiategiak pisu angeluzuzen bat du, eta, haren gainean, sekzio eliptiko bati eusten dion oktogono bat eta kupulari eusten dion danbor altu bat. Eliza XI. mendean berreraiki zuen Leon Garganico artzapezpikuak (1023 – 1050?), antzinako nekropoli baten hondakinen gainean, Konstanza I.a Siziliakoaren agintaldian XII. mendean berregituratu zutena. Aztarna gutxi batzuek erakusten dute IX. mendeko freskoan egindako dekorazioa, behin aberatsa izan baitzen. Normandiarrek Beneventoko apezpikua zen Orsoren egoitza baten gainean zabaldu zuten Castello, Honor Montis Sancti Angeliko egoitza egoki bat hornitzeko, geroago Frederiko II.ak zaharberrituta. Kanpandorrea (italieraz: campanile), masiboa eta oktogonala, XIII. mendearen amaieran eraiki zuen Frederiko II.ak, zaintza-dorre gisa. Karlos Anjoukoak kanpandorre bihurtu zuen. Aurreko patio baten atzean, santutegiak bi arku gotiko dituen arkupe bat du: eskuinekoa, 1395ekoa, Simone tokiko arkitektoarena; ezkerrekoa, 1865eko berreraikuntza bat. Elizpetik, maila batzuk behealdeko nabe arkudunerantz jaisten dira. Zezenaren eliz-ataria italieraz: Portale del Toro) izeneko atari erromaniko batetik sar daiteke haitzulora: brontzezko ateak Konstantinoplan egin zituzten 1076an, amalfitar noble baten dohaintzarik esker. Itun Zahar eta Berriko aingeruen pasarteak irudikatzen dituzten 24 paneletan banatuta daude. Ezkerrean irekitzen den haitzulo arkaikoa, bere putzu sakratuarekin, zinopariz beteta dago, batez ere gotzain tronua marmolean, lehoi makurren gainean eutsita.. Ex voto objektuen artean, Andrea Sansovinoren goiaingeruaren estatua bat dago. Erreferentziak Kanpo estekak