Domus Sanctae Marthae

Domus Sanctae Marthae (latinisht për Shtëpia e Shën Martës; italisht: Casa Santa Marta) është një ndërtesë ngjitur me Bazilikën e Shën Pjetrit në Qytetin e Vatikanit. Përfunduar në vitin 1996, gjatë pontifikatit të Papës Gjon Pali II, ai mban emrin e Martës së Betanisë, e cila ishte një motër e Marisë dhe e Llazarit të Betanisë. Ndërtesa funksionon si një shtëpi pritjeje për klerikët që kanë biznes me Selinë e Shenjtë dhe si vendbanim i përkohshëm i anëtarëve të Kolegjit të Kardinalëve ndërsa marrin pjesë në një konklavë papale për të zgjedhur një papë të ri. Papa Françesku ka jetuar në një suitë në ndërtesë që nga zgjedhja e tij në mars 2013, duke refuzuar të përdorë apartamentet papale në Pallatin Apostolik. Ndërtesa dhe objekte Përpara ndërtimit të Domus Sanctae Marthae, kardinalët që merrnin pjesë në konklava jetonin në Pallatin Apostolik, duke fjetur në shtretër në hapësira të improvizuara në të gjithë pallatin, disa brenda korridoreve dhe zyrave, shpesh të ndarë nga njëri-tjetri nga një çarçaf i varur në një litar. Ata ndanin banjo të përbashkëta, shpesh me dhjetë kardinalë të caktuar për secilin. Papa Gjon Pali II, pasi mori pjesë në dy konklava, vendosi ta bënte procesin më komod dhe më pak të mundimshëm për kardinalët e moshuar dhe porositi ndërtimin e Domus Sanctæ Marthæ. Ai specifikoi se do të shërbente për konklava dhe në raste të tjera do të ishte i disponueshëm për "personelin kishtar që shërben në Sekretariatin e Shtetit dhe, për aq sa është e mundur, në Dikasteri të tjera të Kurisë Romake, si dhe për kardinalët dhe peshkopët që vizitojnë qytetin e Vatikanit për të parë Papa ose për të marrë pjesë në ngjarje dhe takime të organizuara nga Selia e Shenjtë.” Aty kanë qëndruar edhe laikë. Grupet italiane të mjedisit, të cilëve u janë bashkuar edhe politikanë italianë, protestuan kundër ndërtimit, sepse do të bllokonte pamjen e bazilikës së Shën Pjetrit që shijohet nga disa apartamente aty pranë. Kreu i Departamentit të Shërbimeve Teknike të Vatikanit pretendoi se do të ishte më i ulët në lartësi se shumë ndërtesa lagjesh dhe hodhi poshtë sfidat ndaj të drejtës së Vatikanit për të ndërtuar brenda kufijve të tij. Hoteli kushtoi 20 milionë dollarë, me 13 milionë dollarë të premtuara fillimisht nga pronari i kazinosë në Pittsburgh, Pensilvani, John E. Connelly, i cili më vonë mori një kontratë për të shitur kopje të artit të Vatikanit në Shtetet e Bashkuara. Connelly nuk e përmbushi angazhimin e tij fillestar financiar pasi biznesi i tij hasi në pengesa financiare. Kontrata e tij e artit u anulua gjithashtu pasi ai nuk arriti të zgjasë përpjekjet e tij të marketingut përtej Pittsburgh. Connelly propozoi Louis D. Astorino, një arkitekt me bazë në Pitsburg, për të projektuar ndërtesën. Kur projekti i tij u refuzua, Astorino mbeti për të projektuar Kapelën e Shpirtit të Shenjtë, ndërsa arkitekti italian Giuseppe Facchini, ish-zëvendësdrejtor i shërbimeve teknike të guvernatorit të Vatikanit, projektoi ndërtesën e re. Kishëza zë një vend midis Murit Leonine dhe bujtinës së duhur. Ndërtesa pesëkatëshe përmban 106 suita, 22 dhoma teke dhe një apartament. Ajo drejtohet nga Bijat e Bamirësisë së Shën Vincent de Paul. Pajisjet e tij përfshijnë dhoma gjumi të mobiluara, tualete dhe studime për çdo banor. Ofrohen gjithashtu objekte ngrënieje dhe shërbime personale. Mary Ann Glendon, ambasadore e SHBA-së në Selinë e Shenjtë nga viti 2008 deri më 2009, i përshkroi akomodimet si "të rehatshme, por aspak luksoze". Referime