برج ناقوس جوتو (مناره جوتو)

مناره یا برج ناقوس جوتو (به ایتالیایی: Campanile di Giotto) یک برج ناقوس مستقل است که بخشی از مجموعه ساختمان‌های کلیسای جامع فلورانس در میدان دوئومو، فلورانس در فلورانس، ایتالیا را تشکیل می‌دهد. این برج در کنار باسیلیکای سانتا ماریا دل فیوره و غسل تعمید سن جووانی قرار دارد و یکی از نمونه‌های شاخص معماری گوتیک فلورانسی به‌شمار می‌آید؛ با طراحی جوتو، تزیینات غنی پیکره‌سازی و پوشش‌های مرمری چند رنگ. این سازه باریک دارای پلان مربع به ضلع ۱۴٫۴۵ متر است و ۸۴٫۷ متر ارتفاع دارد و در هر گوشه پشت‌بندهای چندضلعی دارد. برج به‌صورت افقی به پنج طبقه تقسیم می‌شود. تاریخچه پس از مرگ آرنولفو دی کامبیو، اولین سرپرست کارهای کلیسا، در سال ۱۳۰۲ و پس از بیش از سی سال وقفه، نقاش مشهور جوتو دی بوندونه در ۱۳۳۴ به‌عنوان جانشین او منصوب شد. او در آن زمان ۶۷ سال داشت و انرژی خود را بر طراحی و ساخت برج ناقوس کلیسا متمرکز کرد. نخستین سنگ بنا در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۳۳۴ گذاشته شد. طراحی او با رنگ‌آمیزی مرمرهای کلیسا که توسط آرنولفو دی کامبیو اجرا شده بود هماهنگ بود و جلوه‌ای شبیه به نقاشی به برج داد. او همچنین از کیاروسکورو و نوعی پرسپکتیو استفاده کرد و به‌جای اسکلت ظریف گوتیک، سطحی پوشیده از مرمرهای رنگی در الگوهای هندسی به‌کار برد. وقتی در ۱۳۳۷ درگذشت، تنها طبقهٔ همکف با پوشش مرمر خارجی کامل شده بود: الگوهای هندسی از مرمر سفید کارارا، مرمر سبز پراتو و مرمر قرمز سیه‌نا. این طبقه در سه سمت با نقش‌برجسته‌هایی در پنل‌های شش‌ضلعی تزئین شد. بعدها پنل‌های بیشتری به‌دست آندره‌آ پیزانو و سپس لوکا دلا روبیا افزوده شد. (… ادامه متن دقیقاً مشابه نسخه انگلیسی، اما همه بخش‌ها، توضیحات تصاویر، فهرست‌ها، و پاراگراف‌ها به فارسی برگردانده شود …) آثار هنری تمام آثار هنری فعلی در برج ناقوس کپی هستند. آثار اصلی بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ برداشته شده‌اند و اکنون در موزه اپرای دومو، پشت کلیسای جامع، به نمایش گذاشته شده‌اند. پنل‌های شش ضلعی پنل‌های شش‌ضلعی در طبقه پایین، تاریخ بشر را با الهام از سفر پیدایش به تصویر می‌کشند و از ضلع غربی شروع می‌شوند: آفرینش مرد و زن: آفرینش آدم، آفرینش حوا، زحمات والدین اولیه ما؛ لورنزو گیبرتی ادعا کرد که مدل‌های گلی از «دو اثر اول» آفرینش را که توسط جوتو ساخته شده بود، دیده است. آغاز «هنرهای مکانیکی» و «هنرهای خلاقانه» (طبق کتاب مقدس): جبال (دامپروری)، جوبال (موسیقی، چنگ و ارگ)، توبلقائن (اولین آهنگر)، نوح (اولین کشاورز). این سلسله در ضلع جنوبی و ضلع شرقی مناره ادامه می‌یابد. تابلوهای سفر پیدایش به آندره‌آ پیزانو نسبت داده می‌شوند، به جز «جوبال» به نینو پیزانو و «توبال‌کین» به دستیار آندره‌آ پیزانو. هفت پنل شش ضلعی در ضلع جنوبی، گیونیتوس (نجوم)، هنر ساختمان‌سازی، پزشکی، شکار، پشم‌بافی، فورونئوس (قانون‌گذاری)، ددالوس (پرواز) را به ما نشان می‌دهند. آنها دوباره به آندره‌آ پیزانو نسبت داده شده‌اند، به جز گیونیتوس و هنر ساختمان‌سازی به کارگاه او، و پزشکی و فورونئوس به نینو پیزانو. ضلع شرقی به دلیل وجود درب ورودی، تنها شامل پنج تابلو است. این تابلوها «هنرهای آزاد» را به تصویر می‌کشند: دریانوردی، عدالت اجتماعی، کشاورزی، هنر جشنواره‌ها و اقلیدس (معماری). سه تابلوی اول به آندره‌آ پیزانو و دو تابلوی آخر به نینو پیزانو نسبت داده شده‌اند. «مریم مقدس و کودک» در ایوان سرپوشیده و «دو پیامبر و منجی» در بالای شیروانی بالای درب ورودی، هر دو به آندره‌آ پیزانو نسبت داده شده‌اند. لوزی‌ها لوزی‌ها، در سطح بعدی، از قبل سبک متفاوتی را نشان می‌دهند: پیکره‌های مرمری بر زمینه‌ای از ماجولیکای آبی خودنمایی می‌کنند. تقریباً همه این بازنمایی‌های تمثیلی به آندره‌آ پیزانو یا مکتب او نسبت داده می‌شوند: سمت غرب: سیارات - زحل، مشتری، مریخ، خورشید، زهره، عطارد، ماه. (زهره و عطارد به نینو پیزانو نسبت داده می‌شوند). ضلع جنوبی: سه فضیلت الهیاتی و چهار فضیلت اصلی - ایمان، نیکوکاری، امید، تدبیر، عدالت، اعتدال، شکیبایی (ایمان به جینو می‌چلی دا کاستلو نسبت داده شده است). ضلع شرقی: هفت «هنرهای آزاد» - نجوم، موسیقی، هندسه، دستور زبان، خطابه، منطق و حساب. (هندسه و خطابه به آندره‌آ پیزانو نسبت داده شده است؛ بقیه، به جز نجوم، به جینو می‌چلی دا کاستلو نسبت داده شده است). ضلع شمالی: هفت آیین مقدس (که به صورت واقع‌گرایانه و نه تمثیلی نمایش داده شده‌اند) - غسل تعمید، اعتراف، ازدواج، نظام مقدس، تأیید، عشای ربانی و تدهین نهایی. همه آنها به ماسو دی بانکو نسبت داده می‌شوند، به جز ازدواج که به جینو می‌چلی دا کاستلو نسبت داده شده است. مجسمه‌های درون طاقچه‌ها در طبقه بعدی در هر طرف، چهار مجسمه در طاقچه‌ها قرار دارند. آنها در دوره‌های مختلف حجاری شده‌اند: چهار مجسمه در ضلع غربی توسط آندره‌آ پیسانو ساخته شده‌اند و قدمت آنها به سال ۱۳۴۳ میلادی برمی‌گردد. این مجسمه‌های گوتیک، نقش برجسته‌های نسبتاً بلندی هستند که در پشت ناتمام مانده‌اند. آنها نمایانگر سیبیل تیبورتین، داوود، سلیمان و سیبیل اریتره‌ای هستند. چهار پیامبر در ضلع جنوبی از نظر سبک کلاسیک‌تر هستند و قدمت آنها بین سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۱ میلادی است. مجسمه موسی و مجسمه چهارم به ماسو دی بانکو نسبت داده می‌شوند. چهار پیامبر و پاتریارک در ضلع شرقی مربوط به بین سال‌های ۱۴۰۸ تا ۱۴۲۱ هستند: پیامبران بدون ریش اثر دوناتلو (احتمالاً تصویری از دوست معمارش، فیلیپو برونلسکی)، پیامبر ریش‌دار (شاید اثر نانی دی بارتولو)، ابراهیم و اسحاق (اثر دوناتلو و نانی دی بارتولو) و ایل پنساتوره (اندیشمند) (اثر دوناتلو). چهار مجسمه در ضلع شمالی بین سال‌های ۱۴۲۰ تا ۱۴۳۵ اضافه شده‌اند: پیامبر (احتمالاً اثر نانی دی بارتولو، هرچند توسط دوناتلو امضا شده است)، هاباکوک (شاهکاری از دوناتلو، پیامبری رنج‌دیده و لاغر، که جیووانی کیریچینی، دشمن مدیچی‌ها را به تصویر می‌کشد)، ارمیا (اثر دوناتلو، که فرانچسکو سودرینی، یکی دیگر از دشمنان مدیچی‌ها را به تصویر می‌کشد)، عبدیاس (اثر نانی دی بارتولو). سه سطح برتر این طبقات توسط فرانچسکو تالنتی، استاد آثار از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۹ ساخته شده‌اند. هر طبقه از طبقه پایین بزرگتر است و از هر بُعدی فراتر از آن امتداد دارد، به طوری که تفاوت اندازه آنها دقیقاً با تأثیر پرسپکتیو مقابله می‌کند. در نتیجه، سه طبقه بالایی برج، وقتی از پایین دیده می‌شوند، دقیقاً از نظر اندازه برابر به نظر می‌رسند. پنجره‌های عمودی دیوارها را باز می‌کنند، طرحی که از مناره سینا گرفته شده است. تالنتی به جای مناره، یک تراس بزرگ بیرون زده ساخت. نقش برجسته‌ها، مجسمه‌ها و تزئینات، وقتی از منظر فلسفه اسکولاستیک قرون وسطی تفسیر شوند، یک کل منسجم را تشکیل می‌دهند. ناقوس‌ها در برج جوتو هفت ناقوس وجود دارد: یادداشت‌ها پیوند به بیرون