ویلای پاپیروس‌ها

ویلای پاپیروس‌ها (ایتالیایی: Villa dei Papiri، همچنین با نام Villa dei Pisoni و در گزارش‌های اولیه کاوش به‌عنوان Villa Suburbana شناخته می‌شود) یک ویلای باستانی رومی در هرکولانوم، در ناحیه‌ای که اکنون ارکولانو، در جنوب ایتالیا است، بود. این ویلا به‌دلیل کتابخانه منحصربه‌فرد طومارهای پاپیروسی خود که در سال ۱۷۵۰ کشف شد، نام‌گذاری شده است. این ویلا یکی از مجلل‌ترین خانه‌ها در سراسر هرکولانوم و جهان روم باستان به‌شمار می‌رفت. شکوه آن با معماری بی‌نظیرش و همچنین تعداد بسیار زیاد آثار هنری برجسته کشف‌شده از جمله فرسکوها، مجسمه‌های برنزی و پیکره‌سازی مرمرین نمایان است. این مجموعه بزرگ‌ترین گردآوری مجسمه‌های یونانی و مجسمه‌های رومی است که تاکنون در یک بستر واحد کشف شده است. این ویلا در خط ساحلی باستانی، پایین‌تر از آتشفشان وزوو قرار داشت و هیچ مانعی برای دیدن دریا وجود نداشت. احتمالاً مالک آن لوسیوس کالپورنیوس پیزو کایسونیوس، پدرزن ژولیوس سزار بود. در سال ۱۹۰۸، اتل راس بارکر پیشنهاد داد که فیلودموس ممکن است مالک آن بوده‌باشد. در سال ۷۹ میلادی، فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی تمام هرکولانوم را با لایه‌هایی تا ۳۰ متر (۹۸ فوت) از مواد آتشفشانی ناشی از جریان پیروکلاستیک پوشاند. نخستین بار، هرکولانوم بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۵ توسط کارل وبر از طریق حفر تونل کاوش شد. نام این ویلا از کشف کتابخانه آن گرفته شده است؛ تنها کتابخانه‌ای از جهان یونانی-رومی که به‌طور کامل باقی مانده است. این کتابخانه شامل بیش از ۱۸۰۰ طومار پاپیروسی بود که اکنون به‌دلیل حرارت فوران کربنی‌شده و با نام «پاپیروس‌های هرکولانوم» شناخته می‌شوند. بخش عمده‌ای از ویلا هنوز زیرزمین مدفون است. قسمت‌هایی از رسوبات آتشفشانی پاک‌سازی شده‌اند. بسیاری از یافته‌ها در موزه ملی باستان‌شناسی ناپل به نمایش گذاشته شده‌اند. موزه ویلای گتی در مالیبو، کالیفرنیا، بازسازی‌ای از ویلای پاپیروس‌ها است. چیدمان ویلا چند صد متر با نزدیک‌ترین خانه در هرکولانوم فاصله دارد. اگرچه اکنون درون خشکی قرار گرفته است، پیش از فوران آتشفشانی اکتبر سال ۷۹ میلادی، این سازه بیش از ۲۵۰ متر (۸۲۰ فوت) از خط ساحلی خلیج ناپل را اشغال کرده بود. در سمت‌های دیگر آن باغی بسته، تاکستان‌ها و جنگل‌ها قرار داشتند. ویلا دارای چهار طبقه در زیر طبقهٔ اصلی بود که به‌صورت تراس‌بندی‌شده و مشرف به دریا طراحی شده‌بود. اخیراً مشخص شده است که طبقهٔ اصلی در دوران باستان ۱۶ متر (۵۲ فوت) بالاتر از سطح دریا قرار داشته است. چیدمان ویلا نسخهٔ گسترش‌یافته‌ای از ویلا سوبوربانا سنتی در کامپانیا بود. ورود از طریق فاوسس انجام می‌شد و سپس به آتریوم می‌رسیدند که به‌عنوان تالار ورودی و راهی برای دسترسی به بخش‌های گوناگون خانه عمل می‌کرد. ورودی در سمت رو به دریا با یک رواق ستونی باز می‌شد. پس از عبور از تابلینوم، نخستین پریستیل قرار داشت که از ده ستون در هر طرف تشکیل شده و در مرکز آن یک استخر شنا بود. در این بخش، هِرم‌های برنزی یافته شد که یکی اقتباسی از دوریفوروس اثر پولیکلایتوس و دیگری هِرم یک آمازون ساختهٔ آپلونیوس، پسر آرخیاس از آتن بود. با عبور از یک تابلینوم بزرگ می‌شد به پریستیل دوم و بزرگ رسید که در زیر یک پروپیلایون مجسمهٔ کهن آتنا پروماخوس قرار داشت. در درون تابلینوم مجموعه‌ای از نیم‌تنه‌های برنزی نگهداری می‌شد، از جمله سر اسکیپیون آفریکانوس. بخش‌های مسکونی و پذیرایی در اطراف رواق‌ها و تراس‌ها گرد آمده بودند و به ساکنان نور فراوان و چشم‌اندازی به روستا و دریا می‌دادند. در بخش‌های مسکونی، تأسیسات حمام آشکار شد و کتابخانهٔ طومارهای کربنی‌شدهٔ پاپیروسی درون capsae چوبی، بخشی بر روی قفسه‌های معمولی چوبی در اطراف دیوارها و بخشی بر روی دو طرف یک قفسهٔ مرکزی قرار داشت. زمین‌های اطراف شامل باغ‌های وسیع سرپوشیده و روباز برای قدم‌زدن در سایه یا آفتاب بودند. در باغ‌ها گالری‌ای از نیم‌تنه‌ها، هرمائه و پیکره‌های کوچک مرمری و برنزی وجود داشت. این‌ها میان ستون‌ها در بخش باز باغ و در لبه‌های استخر بزرگ قرار گرفته بودند. آثار هنری مجلل‌بودن ویلا نه تنها با تعداد فراوان آثار هنری، بلکه به‌ویژه با شمار زیاد مجسمه‌های برنزی کمیاب که همگی شاهکار بودند، آشکار است. این ویلا مجموعه‌ای دست‌کم از ۸۰ مجسمهٔ بسیار باکیفیت را در خود جای داده‌بود. بسیاری از آن‌ها اکنون در موزه ملی باستان‌شناسی ناپل نگهداری می‌شوند. از جملهٔ آن‌ها هرمس نشستهٔ برنزی است که در سال ۱۷۵۸ در ویلا یافت شد. در اطراف ایمپلویوم آتریوم، ۱۱ پیکرهٔ فوارهٔ برنزی قرار داشت که ساتیرها را در حال ریختن آب از کوزه و آمورینی‌ها را در حال ریختن آب از دهان یک دلفین نشان می‌دادند. دیگر مجسمه‌ها و نیم‌تنه‌ها در گوشه‌های دیوارهای آتریوم یافت شدند. پنج مجسمهٔ برنزی در اندازهٔ واقعی از زنان رقصنده با پپلوس دوریایی، در حالت‌های متفاوت و با چشمان مرصع ساخته شده بودند. این‌ها نسخه‌های اقتباسی رومی از اصل‌های سدهٔ پنجم پیش از میلاد بودند. آن‌ها همچنین هیدروفورای‌هایی بودند که از یک فواره آب می‌کشیدند. اپیکوریسم و کتابخانه مالک خانه، احتمالاً لوسیوس کالپورنیوس پیزو کایسونیوس، کتابخانه‌ای با محتوای عمدتاً فلسفی تأسیس کرد. اعتقاد بر این است که این کتابخانه ممکن است توسط دوست و مشتری خانوادگی پیزو، فیلودموس گادارا، فیلسوف اپیکوری جمع‌آوری و انتخاب شده باشد، هرچند این نتیجه قطعی نیست. پیروان اپیکور آموزش‌های این فیلسوف اخلاق و طبیعت را مطالعه می‌کردند. این فلسفه می‌آموزاند که انسان فانی است، کیهان نتیجهٔ تصادف است، خدایی خیرخواه وجود ندارد و معیارهای زندگی خوب لذت و اعتدال هستند. ارتباطات فیلودموس با پیزو به او فرصت داد تا بر دانشجویان جوان ادبیات و فلسفهٔ یونانی که در هرکولانوم و ناپل گرد آمده بودند تأثیر بگذارد. بخش عمده‌ای از آثار او در حدود هزار طومار پاپیروس در کتابخانهٔ فلسفی بازیابی‌شده در هرکولانوم کشف شد. اگرچه آثار نثری او به سبک طولانی و غیر دوره‌ای معمول نثر هلنیستی پیش از احیای سبک آتیک پس از سیکرو نوشته شده‌اند، فیلودموس از استاندارد ادبی متوسط که اکثر اپیکوری‌ها آرزو داشتند فراتر رفت و توانست بر برجسته‌ترین رومیان دانشمند و ممتاز عصر خود تأثیر بگذارد. هیچ‌یک از آثار نثری او تا زمان کشف طومارهای پاپیروس در میان خرابه‌های ویلای پاپیروس‌ها شناخته نشده بود. در زمان فوران وزوو در سال ۷۹ میلادی، کتابخانهٔ ارزشمند درون جعبه‌ها آمادهٔ انتقال به مکانی امن بود که با جریان پیروکلاستیک گرفتار شد؛ در نهایت فوران حدود ۲۰–۲۵ متر از خاکستر آتشفشانی را بر روی سایت رسوب داد و طومارها را سوخت، اما آن‌ها را حفظ کرد – تنها کتابخانهٔ باقی‌مانده از عصر باستان کلاسیک – زیرا خاکستر سخت شد و توف تشکیل داد. کاوش‌ها خانوادهٔ بوربون تحت چارلز هفتم ناپل کاوش‌ها را پس از بازکشف هرکولانوم در ۱۷۳۸ آغاز کردند. کاوش در هرکولانوم از طریق حفر تونل‌ها و سوراخ کردن دیوارها برای یافتن گنجینه‌هایی مانند نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و دیگر تزئینات برای نمایش در موزه هرکولانوم، بخشی از کاخ سلطنتی در پورتیکی انجام شد. ویلای پاپیروس‌ها در سال ۱۷۵۰ توسط کشاورزان هنگام حفر یک چاه کشف شد. کاوش‌های بعدی ابتدا توسط روکه خوآکین د آلکوبیر و سپس توسط مهندس سوئیسی کارل یاکوب وبر، که تحت آلکوبیر برای چارلز هفتم ناپل کار می‌کرد، انجام شد. نخستین طومارهای پاپیروس که در ۱۷۵۲ به دست آمدند به دلیل تعداد زیادشان دور ریخته شدند، سپس برناردو تانوتچی به پادشاه توصیه کرد آن‌ها را مطالعه کند. پادشاه پس از آن کمیسیونی برای مطالعهٔ پاپیروس‌ها تشکیل داد. کامیلو پادِرنی، که در کاوش‌ها شرکت داشت و احتمالاً اولین کسی بود که پاپیروس‌ها را رونویسی کرد، در نامه‌ای به تاریخ ۱۷۵۴ نوشت: «... در پنج محل، جایی که انتظار داشتیم با نیم‌تنه‌ها یا مجسمه‌ها مواجه شویم، باستانیان پیش از ما آن‌ها را حفر کرده و برده‌اند. روشی که آن‌ها جستجوهای خود را تنظیم می‌کردند به این شکل بوده است: جایی که زمین نسبتاً نرم بود، حفر می‌کردند و جایی که با لاوای سخت مواجه می‌شدند دست می‌کشیدند. اما چه به دلیل کمبود پول و چه نیروی کار، قطعاً قصد خود را کامل نکرده‌اند؛ همان‌طور که از مجسمه‌هایی که یافته‌ایم روشن است.» کاوش‌ها در ۱۷۶۵ به دلیل شکایت ساکنان بالای ویلا متوقف شد. محل دقیق ویلا برای دو قرن ناشناخته باقی ماند. در دههٔ ۱۹۸۰، تلاش برای بازکشف ویلا با مطالعهٔ اسناد قرن ۱۸ دربارهٔ ورودی‌های تونل‌ها آغاز شد و در ۱۹۸۶ از طریق یک چاه باستانی موفقیت حاصل شد. خاکبرداری برخی از تونل‌ها پاک شد تا امکان کاوش مجدد ویلا فراهم شود و مشخص شد بخش‌هایی از ویلا که از کاوش‌های پیشین باقی مانده بودند هنوز از نظر کمیت و کیفیت قابل توجه‌اند. کاوش برای آشکارسازی بخشی از ویلا در دههٔ ۱۹۹۰ انجام شد و دو طبقهٔ زیرین پیش‌تر کشف‌نشده را با فِرسکوهای در جای خود نشان داد. این‌ها در طول تراس رو به جنوب غربی به ارتفاع حدود ۴ متر یافت شدند. نخستین ردیف اتاق‌ها زیر رواق با مجموعه‌ای از پنجره‌های مستطیلی در نما مشخص شد. کاوش‌های محدود در سایت از ۲۰۰۷ برای حفظ آثار باقیمانده آغاز شد، هنگامی که قطعات حک‌شدهٔ چوب و عاج از مبلمان کشف شد. از آن زمان دسترسی محدود عمومی فراهم شد. تا تاریخ ۲۰۱۲، هنوز ۲٬۸۰۰ متر مربع از ویلا باقی‌مانده بود که حفاری نشده بود. باقی‌مانده سایت حفاری نشده است زیرا دولت ایتالیا حفاظت را به کاوش ترجیح می‌دهد و از آنچه تاکنون کشف شده محافظت می‌کند. دیوید وودلی پکارد، که تأمین مالی کارهای حفاظتی در هرکولانوم را از طریق مؤسسهٔ علوم انسانی پکارد بر عهده داشته، گفته است احتمالاً می‌تواند حفاری ویلای پاپیروس‌ها را تأمین مالی کند هنگامی که مقامات با آن موافقت کنند؛ اما هیچ کار جدیدی تا تکمیل گزارش امکان‌سنجی که سال‌ها در حال تهیه بوده، مجاز نیست. بخش نخست گزارش در ۲۰۰۸ منتشر شد، اما شامل جدول زمانی یا برآورد هزینه نبود، زیرا تصمیم برای حفاری بیشتر سیاسی است. موضوعات سیاسی شامل حفاری در مناطق مسکونی و نیز ارجاعاتی به دخالت مافیا است. با استفاده از تصویربرداری چندطیفی، تکنیکی که اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسعه یافت، می‌توان پاپیروس‌های سوخته را خواند. در این روش، تصاویر متعددی از پاپیروس‌های ناخوانا با فیلترهای مختلف در محدودهٔ مادون قرمز یا فرابنفش گرفته می‌شود تا طول موج‌های خاص نور ثبت شود و بهترین طیف برای تمایز جوهر از کاغذ روی سطح سیاه‌شدهٔ پاپیروس یافت شود. امید است که سی‌تی‌اسکنهای غیرمخرب بتوانند پیشرفت‌هایی در خواندن طومارهای حساس و بسته بدون تخریب آن‌ها ایجاد کنند. نتایج امیدوارکننده‌ای با استفاده از تصویربرداری با اشعهٔ ایکس فاز-کنتراست به‌دست آمده است. به گفتهٔ نویسندگان، «این پژوهش پیشگامانه افق‌های جدیدی نه تنها برای بسیاری از پاپیروس‌های هنوز بازنشده، بلکه برای دیگر پاپیروس‌های کشف‌نشده، احتمالاً شامل یک کتابخانهٔ دوم از پاپیروس‌های لاتین در سطح پایین‌تر ویلا که هنوز حفاری نشده، می‌گشاید.» موزه جی. پال گتی در سال ۱۹۷۰، میلیاردر نفتی جی. پال گتی شرکت معماری لنگدون و ویلسون را مأمور ساخت یک نسخهٔ بازسازی‌شده از ویلا دی پاپیری کرد تا به‌عنوان موزه‌ای برای نمایش مجموعهٔ عتیقه‌های او عمل کند. بر اساس نقشه‌های وبر منتشرشده در لِ آنتیکیتا دی هرکولانو، موزه در مزرعهٔ مالیبو گتی در سال‌های ۱۹۷۲–۱۹۷۴ ساخته شد. مشاور معماری نورمن نوئربورگ و متصدی عتیقه‌های گتی، جیří فرل، به‌طور نزدیک با گتی و معماران همکاری کردند تا دقت طراحی ساختمان موزه تضمین شود. از آنجایی که ویلا دی پاپیری حفاری نشده بود، نوئربورگ بسیاری از جزئیات معماری و محوطه‌سازی ویلا را بر اساس عناصر خانه‌های رومی باستان در شهرهای پمپئی، هرکولانوم و استابیه قرار داد. برای مثال، فوارهٔ موزاییکی در پرستایل باغ موزه نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ فوارهٔ موجود در نیمفایوم خانهٔ خانهٔ فوارهٔ بزرگ در پمپئی است. در سال ۱۹۹۷، موزهٔ گتی به مرکز گتی منتقل شد. ویلای مالیبو بازسازی و در ۲۰۰۶ بازگشایی شد. ویلای بازتصورشدهٔ Getty Villa، همان‌طور که اکنون نامیده می‌شود، به‌عنوان پیوست موزه برای نمایش عتیقه‌ها و همچنین به‌عنوان مرکزی برای مطالعهٔ هنر باستان خدمت می‌کند. در ادبیات مدرن صفحات آغازین اثر داستانی سال ۱۸۵۰ چند روز در آتن ادعا می‌کنند که «ترجمهٔ یک دست‌نویس یونانی کشف‌شده در هرکولانوم» هستند. این رمان توسط فرانسیس رایت، فیلسوف زن، نوشته شد که تحت راهنمایی پدر بنیان‌گذار اپیکوری آمریکا، توماس جفرسون، بود و بدون پرده‌پوشی از شخصیت اپیکور، فلسفهٔ اپیکوری و ارزش‌های سکولار دفاع می‌کند. چندین صحنه در رمان پرفروش رابرت هریس، پمپئی، در ویلای پاپیروس‌ها، درست پیش از فوران و نابودی آن، رخ می‌دهد. این ویلا به‌عنوان ملک اشراف رومی پدیوس کاسکوس و همسرش رکتی‌نا ذکر شده است. پلینی جوان رکتی‌نا را که او همسر تاسکیوس می‌نامد، در نامهٔ ۱۶ از کتاب ششم نامه‌ها خود ذکر می‌کند. در آغاز فوران، رکتی‌نا آماده می‌شود تا کتابخانه را تخلیه کند و فوراً خبر آن را به دوست قدیمی خود، پلینی ارشد، فرمانده نیروی دریایی روم در میسنوم در سمت دیگر خلیج ناپل می‌فرستد. پلینی فوراً با یک کشتی جنگی حرکت می‌کند و به دیدن ویلا می‌رسد، اما فوران مانع از فرود و نجات رکتی‌نا و کتابخانهٔ او می‌شود – که برای باستان‌شناسان مدرن باقی مانده است تا آن را کشف کنند. آثار هنری مجسمه‌های ویلا طبق انتشار سال ۱۹۰۸ با عنوان دفن‌شده در هرکولانوم توسط اثل روس بارکر، مجسمه‌های برنزی و سنگی شامل سردیس‌های آتنا گورگولوفا، پالاس با سبک آرکائیستی، آپولوی آرکائی، سر یک آمازون، دیو نیسوس یا افلاطون، دوریفوروس، مِرکوری (اسطوره)، هومر، بطلمیوس الکساندر (الکساندر کبیر؟)، بطلمیوس فیلادلفوس، بطلمیوس سوتِر اول (سلئوکس نیکاتور اول) و دانیادها و دیگران یافت شده‌اند. سردیس‌ها مجسمه‌ها تصاویر تصاویر شامل صحنه‌هایی با: سر با کلاه‌خود گل‌افشان، آرخیمدس، آتیلیوس رجولوس، پسودو-سنکا، برنیکه، هراکلیتوس، بطلمیوس لاتیرس، بطلمیوس سوتِر دوم، سافو، جنگجویی با کلاه‌خود، اسکیپیوی آفریقایی، سر وازال (زن ناشناخته)، هانیبال یا یوبا، و سر با تاج. فِرسکوها فرسکوها شامل: تِزئوس پیروز بر مینوتور، تِلفوس که توسط گوزن ماده شیر خورده، کیرون در حال آموزش آخیل به چنگ، پرسئوس در حال کشتن مدوزا، ارابه‌ران، و پاپیری‌ها. جستارهای وابسته اکسیرینکوس منابع