არა-პაჩის მუზეუმი

არა-პაჩის მუზეუმი(იტალ. Museum of the Ara Pacis) — ეკუთვნის რომის (იტალია) მუზეუმების სისტემას; მასში განთავსებულია ავგუსტოს არაპაკისი, უძველესი მონუმენტი, რომელიც პირველად ქრისტეს შობამდე 9 წლის 30 იანვარს იქნა ინაუგურირებული. სტრუქტურა მუზეუმი, რომელიც ამერიკელმა არქიტექტორმა რიჩარდ მეიერმა გააკეთა და რომლის აშენებაც მოხდა ფოლადის, ტრავერტინის, მინისა და ფასადის გამოყენებით, წარმოადგენს რომის ისტორიულ ცენტრში ფაშისტური ეპოქის შემდეგ ყველაზე მნიშვნელოვან არქიტექტურულ და ურბანულ ჩარევას. ეს არის სტრუქტურა, რომელიც დახასიათებელია მოდერნისტული თვისებებით, შედგება მკაცრად გეომეტრიული ფორმებისგან და აქვს გლუვი ზედაპირები. ფართო მინის ზედაპირები და სახურავის ფანჯრები საშუალებას აძლევს სინათლეს, შეაღწიონ ცენტრალურ პავილიონში. თეთრი ფერი არის რიჩარდ მაიერის ნამუშევრების მახასიათებელი, ხოლო ტრავერტინის ფირფიტები, რომლებიც მორთავს შენობის ნაწილს, გამოხატავს დიზაინის ცვლილებებს, რაც წარმოიშვა ცვლილების შედეგად, რომელიც განაპირობა კრიტიკამ სტრუქტურის ვიზუალურ გავლენაზე გარშემო არსებულ ურბანულ ლანდშაფტზე. კომპლექსი თავდაპირველად განკუთვნილი იყო იმისთვის, რომ მოეწყო საფეხმავლო ბილიკი, რომელიც უზრუნველყოფდა პირდაპირ დაკავშირებას ტიბრის მდინარეასთან მიწისქვეშა გადასასვლელით, თუმცა ის არასდროს აშენებულა. ისტორია მუზეუმის პირველი შენობა შეიმუშავა არქიტექტორმა ვიტორიო ბალიო მორპურგომ და დასრულდა 1938 წელს, ფაშისტური ეპოქის დროს, როგორც მუსოლინი|მუსოლინის პიაცა ავგუსტო იმპერატორის რეორგანიზაციის ნაწილი. ეს ადგილი შეირჩა მუზეუმისთვის ავგუსტოს მავზოლეუმთან ახლოს და ახლად აშენებული რაციონალისტური არქიტექტურის გარემოცვასთან მისახლოების გამო. 1996 წელს, მაშინდელმა რომის მერმა, ფრანჩესკო რუტელმა, ამერიკელ არქიტექტორს რიჩარდ მეიერს დააკისრა ახალი მუზეუმის მშენებლობა, რაც განხორციელდა არქიტექტურული კონკურსის გარეშე. მორპურგოს შენობა დაანგრია, ხოლო არსებული შენობა გაიხსნა საზოგადოებისთვის შვიდი წლის სამუშაოების შემდეგ 2006 წლის 21 აპრილს (რომის ტრადიციული დაარსების თარიღის იუბილეზე). 2009 წლის 31 მაისის ღამეს უცნობმა პირებმა გააფუჭეს თეთრი გარე კედელი მწვანე და წითელი საღებავით და კედლის ძირში ტუალეტის ქვაბი მოათავსეს. 2009 წლის 12 დეკემბერს, კოპენჰაგენის სამიტის დროს, Earth First!-ის აქტივისტთა ჯგუფმა შადრევნის წყალი მწვანედ შეღება და ვია ტომაჩელის მხარეს განათავსა ბანერი წარწერით „Earth First! Act Now“. მუზეუმის თანამშრომლები და სამართალდამცველები დაუყოვნებლივ ჩაერივნენ მათ მოხსნეს ბანერი და დაცალეს შადრევანი. მიღება და კრიტიკა შენობამ ურთიერთგამომრიცხავი მოსაზრებები გამოიწვია The New York Times-მა ის ჩათვალა წარუმატებლობად, „თანამედროვე გამოხატულებად იმისა, რა შეიძლება მოხდეს, როცა არქიტექტორი საკუთარ სტილს განადიდებს თვითდიდების განცდით. აბსურდულად გადიდებული მასშტაბებით, ის თითქოს უგულებელყოფს მის გარშემო არსებულ მჭიდროდ აგებულ და ტექსტურებით სავსე ქალაქის შიშველ სილამაზეს.“ შენობა ასევე გააკრიტიკეს ისეთმა არქიტექტორებმა, როგორიც არიან მასიმილიანო ფუქსასი და პაოლო პორტოგეზი. არქეოლოგმა ადრიანო ლა რეჯინამ გააკრიტიკა იგი მზის პირდაპირი სხივებისგან აუცილებელი დამცავი ბარიერების არარსებობის გამო და განაცხადა, რომ „არაპაკისი შენობის აშენების საბაბად იქცა, ნაცვლად იმისა, რომ შენობა ყოფილიყო არაპაკისის წარმოსაჩენად შექმნილი სივრცე.“ იტალიელმა ხელოვნების კრიტიკოსმა და პოლემისტმა ვიტორიო სგარბიმ ის „ტეხასური ბენზინგასამართ სადგურს უწოდა, განთავსებული ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ურბანული ცენტრის გულში.“ თუმცა, ზოგიერთი რიჩარდ მაიერის პროექტს იცავდა მაგალითად, ხელოვნების კრიტიკოსი აკილე ბონიტო ოლივა. 2013 წლის ნოემბერში, ძლიერ წვიმის დროს, სახურავის გაუმართაობამ წყალს შენობაში შეაღწევის საშუალება მისცა. თანამშრომლებს ალტარის ზედაპირიდან წყლის მოსაცილებლად ვედროების გამოყენება მოუხდათ. ერთ-ერთი პირველი განცხადების დროს, რომის მერად არჩევის შემდეგ 2008 წლის აპრილში, ჯანი ალემანომ გამოაცხადა თავისი განზრახვა, რიჩარდ მეიერის შენობის დემონტაჟის შესახებ. თუმცა, მოგვიანებით თავად ალემანომ აღნიშნა, რომ შენობის მოცილება მისი ადმინისტრაციის პრიორიტეტი აღარ იყო. სქოლიო