باغ‌های سالوست

باغ‌های سالوست (انگلیسی: Gardens of Sallust) یک ملک رومی باستان شامل یک باغ تفریحی محوطه‌سازی شده بود که توسط مورخ سالوست در قرن اول پیش از میلاد ساخته شد. این باغ منطقه وسیعی را در بخش شمال شرقی رم، در منطقه‌ای که بعدها منطقه ششم شد، بین تپه‌های پینچیان و کوئیرینال، نزدیک ویا سالاریا و بعداً پورتا سالاریا، اشغال می‌کرد. ریون مدرن اکنون با نام سالوستیانو شناخته می‌شود. تاریخچه رومی‌ها معمولاً به خانه‌هایی با باغ‌های بزرگ (هورتوس در لاتین به معنای "باغ") که در محدوده شهر اما در مناطق حومه شهر ساخته شده بودند، هورتی (horti) می‌گفتند. این باغ‌ها مکانی برای لذت بردن بودند، جایی که می‌توانستند در انزوا و آرامش زندگی کنند، اما بدون اینکه مجبور باشند خیلی از شهر دور شوند. روم از دوره ژولیو-کلودیان در حال گسترش بود و به حومه شهر نزدیک می‌شد: حومه‌های دوران اسکیپیو آیمیلیانوس و پمپی به مرکز شهر تبدیل شدند و کل مناطق خصوصی ناپدید شدند تا راه برای خانه‌ها، ساختمان‌های عمومی یا پارک‌های عمومی باز شود، پدیده‌ای که در گسترش عظیم شهرها در طول تاریخ رایج بوده است. مهم‌ترین جنبه هورتی بدون شک پوشش گیاهی بود که اغلب به شکل هندسی یا حیوانی، مطابق با اصول هنر توپیاری، شکل می‌گرفت. در میان فضای سبز، اغلب آلاچیق‌ها، رواق‌هایی برای قدم زدن در پناه آفتاب، فواره‌ها، حمام‌ها، معابد کوچک و مجسمه‌هایی وجود داشت که اغلب کپی‌هایی از نمونه‌های اصلی یونانی بودند. اولین کسی که این روند را آغاز کرد، لوکولوس بسیار ثروتمند بود که اقامتگاهی مجلل در تپه پینچیان در رم ساخت؛ سالوست بلافاصله از او پیروی کرد. هورتی سالوستیانی معروف از جمله مجلل‌ترین ویلاها از پایان دوره جمهوری تا اواخر دوران امپراتوری بودند. آنها که در منابع ادبی ذکر شده‌اند، در منطقه‌ای وسیع و خوش‌منظره در میان خاطره‌انگیزترین نقاط رم قرار داشتند: مکانی حومه‌ای و پانوراما بین تپه پینچیان و کوئیرینال، مشرف به مرکز شهر. خود سزار چنان مجذوب زیبایی آن شد که آن را به عنوان اقامتگاه مجلل خود انتخاب کرد. پس از مرگ او، این ملک توسط مورخ سالوست، یکی از نزدیکترین دوستانش، که به خاطر ثروت هنگفتی که به عنوان مالک در نومیدیا جمع‌آوری کرده بود، شناخته می‌شد، خریداری شد. به همین دلیل او متهم و محاکمه شد؛ مداخله سزار این نماینده منحصر به فرد فرهنگ آن زمان را که مجبور به پرداخت تنها جریمه سنگینی شده بود، نجات داد. سالوست تصمیم گرفت از درآمد، شاید غیرقانونی، خود برای خرید این ویلای باشکوه در تپه کوئیرینال استفاده کند، جایی که از انزوا در «تبعید ادبی داوطلبانه» خود لذت می‌برد. لوکولوس با ساخت باغ‌های خود (هورتی) در تپه پینچیان، مد ساخت کاخ‌های باغی مجلل را در قرن اول پیش از میلاد آغاز کرد. هورتی‌ها مکانی برای لذت بردن بودند، تقریباً یک کاخ کوچک، و به مالک ثروتمند و دربار او امکان زندگی در انزوا، دور از زندگی پر هرج و مرج شهر اما نزدیک به آن را می‌دادند. مهم‌ترین بخش هورتی بدون شک کاشت گیاهان بود که اغلب به صورت توپیاری با اشکال هندسی یا حیوانی ساخته می‌شدند. در میان فضای سبز، اغلب آلاچیق‌ها، گذرگاه‌های طاق‌دار برای پیاده‌روی و دور شدن از آفتاب، فواره‌ها، چشمه‌های آب معدنی، معابد و مجسمه‌ها، که اغلب کپی‌هایی از نمونه‌های اصلی یونانی بودند، وجود داشت. در قرن سوم میلادی، تعداد کل هورتی‌ها حدود یک دهم رم را اشغال کرده بود و کمربند سبزی را در اطراف مرکز تشکیل می‌داد. هورتی سالوستیانی این ملک در ابتدا متعلق به ژولیوس سزار با نام «هورتی سزاریس» بود، اما پس از مرگ او، سالوست، مورخ، یکی از نزدیکترین دوستانش، آن را به دست آورد و با استفاده از ثروتی که به عنوان فرماندار استان آفریقا نوا (نومیدیای تازه فتح شده) به دست آورده بود، آن را توسعه داد. در سال ۳۶ پیش از میلاد، پس از مرگ مورخ، این اقامتگاه به نتیجهٔ فرزندخوانده‌اش با همین نام و در نهایت به کلودیوس به عنوان دارایی امپراتوری رسید، اما امپراتوران روم برای چندین قرن آن را به عنوان یک مکان عمومی نگهداری کردند. این باغ‌ها در چهار قرنی که تکامل یافتند، با سازه‌های اضافی و مجسمه‌های یادبود بسیاری غنی شدند. بسیاری از امپراتوران آن را به عنوان اقامتگاه موقت، به عنوان جایگزینی برای مقر رسمی در تپه پالاتین، انتخاب کردند. پلینی می‌نویسد که بقایای نگهبانان هورتی، پوزیو و سکوندیلا، در زمان سلطنت آگوستوس در آنجا یافت شد و ۱۰ فوت و ۳ اینچ ارتفاع داشتند. امپراتور نروا در سال ۹۸ میلادی بر اثر تب در ویلای هورتی درگذشت و امپراتوران هادریان و اورلیان کارهای بزرگی در آنجا انجام دادند. دومی به‌طور خاص یک ایوان میلیارنسیس ساخت، احتمالاً مجموعه‌ای از ایوان، باغ و اصطبل‌های اسب‌سواری، که او برای اسب‌سواری به آنجا می‌رفت. مرمت‌های دیگری نیز در قرن سوم انجام شد. این مکان تا زمانی که در سال ۴۱۰ میلادی توسط گوت‌ها به فرماندهی آلاریک، که از دروازه‌های هورتی سالوستیانی وارد شهر شدند، غارت شد، به عنوان یک تفرجگاه امپراتوری باقی ماند. این مجموعه به شدت آسیب دید و هرگز بازسازی نشد. با این حال، باغ‌ها تا قرن ششم میلادی به‌طور کامل متروکه نشدند. اکتشافات در طول کاشت تاکستان‌های قرن شانزدهم و به ویژه در اوایل قرن هفدهم، زمانی که کاردینال لودوویکو لودوویسی، برادرزاده پاپ گرگوری پانزدهم، این مکان را خریداری و ویلا لودوویسی را ساخت، مجسمه‌های مهم بسیاری کشف شدند. در اواخر قرن نوزدهم، تب ساخت و ساز رم به عنوان پایتخت، شامل تخریب ویلاهای مدرنی بود که در کویرینال زندگی می‌کردند. این فرصتی از دست رفته برای مطالعه باستان‌شناسی این مکان بود. توپوگرافی باستانی با پر شدن دره بین تپه‌های پینچو و کویرینال که این هورتی‌ها در آنجا وجود داشتند، به‌طور برگشت‌ناپذیری تغییر کرد. با این وجود، کاوش‌ها منجر به کشف جزئی یک نیمفئوم شد که احتمالاً مربوط به بازسازی هورتی توسط هادریان است. دیوارهای آن با لعاب، سنگ پا و صدف پوشیده شده بود که مناظر و صحنه‌های کوچکی با حیوانات و گل‌های نقاشی شده با رنگ‌های روشن را قاب می‌گرفت. تزئینات مجسمه‌سازی شامل یک محراب گرد با چهار فصل و گروه زیبای آرتمیس و ایفیگنیا با یک گوزن ماده بود که اکنون در کپنهاگ قرار دارد. همچنین بخشی از مجموعه بعدی، معبد ونوس اریسینا بود که در پایین دره قرار داشت، یک ساختمان جمهوری‌خواه که درست بیرون پورتا کولینا واقع شده و در زمان سزار در هورتی گنجانده شده بود. این معبد کوچک یادآور یک تولوس هلنیستی بود، نوعی بسیار رایج در اواخر عصر جمهوری‌خواهان و عنصری معمول از ویلاهای بزرگ حومه شهر. ارتباط با ونوس، الهه عشق، باروری و طبیعت، و بنابراین محافظ هورتی، برای یک ویلای بزرگ مانند سالوستیان مناسب بود. هورتی همچنین یک هیپودروم (سیرک) ساخته شده توسط اورلیان را در خود جای داده بود. بقایا یک غرفه به طرز چشمگیری حفظ شده از ویلا را می‌توان در مرکز میدان سالوستیو امروزی، ۱۴ متر پایین‌تر از سطح خیابان فعلی، مشاهده کرد. احتمالاً این بنا یک تریکلینیوم تابستانی مانند سراپیوم ویلای هادریان بوده است. بخش اصلی ساختمان یک سالن دایره‌ای بزرگ (با قطر ۱۱ متر و ارتفاع ۱۳ متر) بود که توسط گنبدی با بخش‌های متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار نادر که فقط در سراپیوم یافت می‌شود). دیوارها در هر طرف دارای سه طاقچه هستند که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه برای اتاق‌های جانبی، احتمالاً نیمفائه‌ها، باز بودند. چند سال پس از ساخت و ساز، طاقچه‌های باقی مانده بسته و با پنل‌های مرمری پوشانده شدند که دیوارها را نیز می‌پوشاندند. کف نیز از مرمر بود، در حالی که گنبد و قسمت بالایی دیوارها با گچبری تزئین شده بودند. یک اتاق باسیلیکای باشکوه توسط دو ساختمان جانبی در دو طبقه قاب گرفته شده بود، در حالی که قسمت بالایی ساختمان دارای یک تراس بزرگ پانوراما بود که به یک گالری متصل می‌شد. این بنا یکی از هسته‌های اصلی در مکانی دیدنی در پایین دره بود که کویریناله را از پینچو جدا می‌کرد. دیوارهای ضخیمی با طاق‌ها و پشت‌بندهایی که بر روی دیوارهای سرویان، جایی که امروزه ویا سالوستیانا از آن می‌گذرد، قرار داشتند، آن را پشتیبانی می‌کردند و در پشت به تپه تکیه داشتند و به سایر بقایای ساختمان‌های ضعیف باقی مانده متصل بودند. در جنوب، یک اتاق سرپوشیده نیم‌دایره‌ای وجود دارد که به سه قسمت با پارتیشن تقسیم شده است، که دو تا از آنها هنوز موزاییک‌های باستانی سیاه و سفید و بقایای نقاشی‌های دیواری احتمالاً از زمان‌های بعدی را حفظ کرده‌اند. اتاق سوم به سمت جنوب توسط یک رشته پله به دو طبقه فوقانی اشغال شده است، در حالی که اتاق شمالی با اتاقی که به عنوان توالت استفاده می‌شد، در هم آمیخته شده بود. مهرهای آجری این ساختمان، تاریخ ۱۲۶ را تأیید می‌کنند. این قدمت قابل توجه است زیرا تحولات معماری خصوصی امپراتوری پس از دوموس آگوستانا و تکامل از مدل دوموس اوریا را در طول تقریباً ۵۰ سال نشان می‌دهد. از دیگر بقایای این مجموعه می‌توان به یک کریدور با نقاشی‌های دیواری اشاره کرد که اکنون در گاراژ سفارت آمریکا در کنار خیابان فریولی قرار دارد و دیواری با طاقچه‌هایی در امتداد خیابان لوکولو. یک آب‌انبار بزرگ هادریانیکی نیز در زیر کالج ژرمانیکو در گوشه خیابان سن نیکولا دا تولنتینو و خیابان بیسولاتی باقی مانده است که شامل دو طبقه است: طبقه اول، با ارتفاع ۱٫۸ متر، به عنوان زیربنای طبقه دوم (در مجموع ۳۹ در ۳٫۳ متر) عمل می‌کند. هنر گواهی بر اهمیت و ثروت هورتی سالوستیانی، آثار هنری بزرگی است که بسیاری از آنها اصل یونان باستان هستند، اگرچه سرقت‌های متعددی در طول قرن‌ها رخ داده است. مجسمه یافت شده در قرن‌های شانزدهم و هفدهم شامل موارد زیر است: آکرولیت عظیم سر یک زن بزرگ به نام آکرولیتو لودوویسی، الهه مگنا گراسیا گروه گل‌ها شامل گل در حال مرگ، گل لودوویسی و گل زانو زده اورستس و الکترا با امضای منلائوس، قرن اول پیش از میلاد هرمس‌های بزرگ که هراکلس، دیونیسوس، آتنا، تسئوس، هرمس، پرتاب‌کننده دیسک را به تصویر می‌کشند هرمافرودیت بورگسی. تقریباً تمام آثار یافت شده در اواخر قرن نوزدهم به مجموعه‌داران بزرگ اروپا و آمریکا، در درجه اول به یاکوبسن، بنیانگذار گلیپتوتک کپنهاگ، با وساطت دلالان عتیقه و هنری که برای صادرات غیرقانونی کار می‌کردند و قانون پاکا در مورد حفاظت از آثار یافت شده را نقض می‌کردند، فروخته شد. کارهای بعدی برای شناسایی آثار متعدد نگهداری شده در موزه‌های ایتالیایی و خارجی، ردیابی آنها را به هورتی سالوستیانی ممکن ساخته است. آثاری که بعداً یافت شدند شامل موارد زیر بودند: ابلیسکو سالوستیانو، یک کپی رومی از یک ابلیسک مصری که اکنون در مقابل کلیسای ترینیتا دی مونتی بالای میدان اسپانیا در بالای پله‌های اسپانیایی قرار دارد. گلدان بورگزی که در قرن شانزدهم در آنجا کشف شد. تخت لودوویسی که در سال ۱۸۸۷ یافت شد، و تخت بوستون که در سال ۱۸۹۴ بین جاده سیسیل و تقاطع با جاده ابروزی یافت شد. آمازون خیزان که در سال ۱۸۸۸ در نزدیکی جاده بونکومپانی، حدود ۲۵ متر از جاده کوینتینو سلا (موزه کنسرواتوار) یافت شد. دو مجسمه غول‌پیکر نفیس از فرعون بطلمیوس دوم و ملکه آرسینوئه دوم، که اکنون در موزه گرگوری مصر نگهداری می‌شوند. نیوبید در حال مرگ آرتمیس و ایفیگنیا از نیمفئوم. اعتقاد بر این است که نیوبید، یک اثر اصلی مربوط به قرن پنجم پیش از میلاد، یکی از آثار متعددی است که توسط آگوستوس به عنوان غنیمت جنگی از یونان به روم آورده شده و نقش بزرگی در تکامل سلیقه و سبک هنر رومی داشته است. این اثر شبیه به پیکره‌های سنگفرش معبد آپولو دافنفوروس در ارتریا است و شاید با نیوبید در حال مرگ و نیوبید در حال حرکت نی کارلسبرگ گلیپتوتک در کپنهاگ نیز مرتبط باشد. نیوبید قرار بود سنگفرش یک معبد یونانی را تزئین کند، اما برای نجات آن از حملات بربری که در قرن پنجم میلادی منطقه را ویران کردند، پنهان پیدا شد. نایک لودوویسی و تخت معروف لودوویسی، که هر دو اصل یونانی هستند و به روم آورده شده‌اند، ممکن است در معبد ونوس اریسینا قرار داشته باشند که بعداً در هورتی گنجانده شده است. این تخت از پناهگاه آفرودیت (زهره) در لوکری آمده است. در سال ۱۹۸۲ نشان داده شد که دقیقاً در بلوک‌های باقی‌مانده در پایه‌های معبد جای می‌گیرد. برخی از ابیات اووید حاکی از انتقال مجسمه فرقه از مگنا گراسیا به رم است. شرح آنها در سراسر منطقه بین خیابان هیل گیت و پیاوه به سمت دیوارهای اورلیان امتداد داشتند؛ در شرق، آنها با محور ونتوی امروزی و کوچه سن نیکولا دا تولنتینو هم‌مرز بودند. آنها در تراس‌هایی در امتداد دامنه‌های تپه کوئیرینال چیده شده بودند، مانند یک «معماری سبز خوش‌منظره» که با زمین و سازه‌های معماری سازگار بود و به منظره ظاهری مصنوعی و طبیعی می‌بخشید. وجود مقادیر زیادی آب در منطقه‌ای که فواره کاتی قرار داشت و نهری که به نام رودخانه پترونیا شناخته می‌شود، به لطف راه‌حل‌های فنی مناسب، به حفظ گیاهان و پوشش گیاهی سرسبز کمک می‌کرد. نقشه‌های پیرو لیگوریو (۱۵۶۱)، کارتارو (۱۵۷۶) و دوپراک (۱۵۷۷) چشم‌اندازی را نشان می‌دهند که تفاوت چندانی با چشم‌انداز باستانی ندارد، زمانی که سیکتوس پنجم با ساخت آکوا فلیچه (آلساندرین باستانی) با اقامتگاه‌های باشکوه اشرافی، غرق در سرسبزی تاکستان‌ها، به این منطقه زندگی جدیدی بخشید. پیرو لیگوریو و دیگر توپوگراف‌ها، مانند نولی و لانچیانی، به وجود یک سیرک فلورا که با باغی به شکل سیرک قابل شناسایی است، اشاره کرده‌اند. بقایای فعلی یکی از هسته‌های اصلی در پایین دره‌ای قرار داشت که کویرینال را از تپه پینچیان جدا می‌کرد و توسط دیوارهای قوسی قدرتمند و پشت‌بندهایی که بر روی دیوارهای سرویان قرار داشتند، پشتیبانی می‌شد، جایی که اکنون ویا سالوستیانا در آن جریان دارد. این ساختمان که بقایای آن در منطقه پیازا سالوستیو امروزی قرار دارد، باید شبیه به کانوپوس ویلای هادریان بوده باشد: در مرکز میدان، ۱۴ متر پایین‌تر از سطح فعلی، بقایای آن کاوش شد و بر روی تپه پشت آن قرار گرفت و به سایر بقایای ساختمان‌های ضعیف حفظ شده متصل شد. قسمت اصلی ساختمان یک سالن دایره‌ای بزرگ (با قطر ۱۱٫۲۱ متر و ارتفاع ۱۳٫۲۸ متر) بود که توسط گنبدی با بخش‌های متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار نادر که فقط در سراپیوم ویلای هادریان یافت می‌شود). دیوارها دارای سه طاقچه در هر طرف هستند که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه به اتاق‌های جانبی باز می‌شدند. چند سال پس از ساخت، طاقچه‌های باقی‌مانده بسته و با روکش‌های مرمری پوشانده شدند که دیوارها را نیز پوشانده بودند. کف نیز مرمر بود، در حالی که گنبد و دیوارهای بالایی با گچبری تزئین شده بودند. از جمله ویژگی‌های دیگر، یک تالار باشکوه به سبک باسیلیکا توسط دو سازه جانبی که در دو طبقه بالا می‌رفتند، قاب گرفته شده بود، در حالی که ساختمان در بالا با یک تراس بزرگ پانوراما متصل به یک گالری به پایان می‌رسید. تالار گرد از یک هشتی مستطیل شکل قابل دسترسی بود که با یک اتاق متقارن در طرف دیگر مطابقت داشت و به یک تالار مستطیل شکل در همان محور منتهی می‌شد که توسط دو اتاق کوچکتر و کشیده در دو طرف آن قرار داشت. در ضلع شمالی تالار دایره‌ای، اتاق‌های دیگری و یک راه پله منتهی به طبقات بالا وجود دارد. در جنوب، یک اتاق نیم دایره‌ای سرپوشیده وجود دارد که توسط پارتیشن‌هایی به سه منطقه تقسیم شده است، که دو تا از آنها هنوز موزاییک‌های سیاه و سفید باستانی و بقایای نقاشی‌های دیواری را که احتمالاً بعداً نقاشی شده‌اند، حفظ کرده‌اند. اتاق سوم در جنوب توسط یک ردیف پله که به دو طبقه فوقانی منتهی می‌شود اشغال شده است، در حالی که اتاق شمالی با اتاقی که به عنوان توالت استفاده می‌شد، در هم آمیخته شده است. نمای این نیم‌دایره تا حد زیادی نتیجه مرمت‌های قرن نوزدهم است. مهرهای آجری روی این ساختمان، قدمتی پس از ۱۲۶ میلادی را تأیید می‌کنند. احتمالاً این بنا یک مرکز تابستانی بوده است، مانند مدل مشابه در ویلای هادریان در تیوولی. این قدمت به ویژه از این جهت اهمیت دارد که به ما امکان می‌دهد توسعه معماری امپراتوری خصوصی پس از دوموس آگوستانا را درک کنیم و تکامل عمیق مدل خانه طلایی را در طول کمی کمتر از پنجاه سال، با تأثیراتی از معماری مدنی چند طبقه شناخته شده در اوستیا و خود رم، به تصویر بکشیم. بقایای میدان سالوست فعلی اکنون در زمینی متعلق به تکنو هلدینگ (شرکتی در شبکه اتاق‌های بازرگانی) واقع شده است. اختلاف بین اتحادیه اتاق‌های بازرگانی ایتالیا و اداره نظارت بر میراث باستان‌شناسی بر سر حقوق مالکیت و مسئولیت‌های مرمت و حفاظت از این سازه از سال ۱۹۹۹ ادامه داشت. اتحادیه، مرمتی - نه کامل - را با هزینه چهار میلیارد لیره انجام داده بود، اما انتظار کمک دولتی را داشت که با این حال هرگز محقق نشد. مجتمع پیازا سالوستیو توسط اتحادیه به مرکزی برای کنفرانس‌ها و رویدادهای مختلف تبدیل شد. در میان سایر بقایای ساختمان‌های مجتمع هورتی سالوستیان، یک کریپورتیکوس تزئین شده با نقاشی وجود دارد که اکنون در گاراژ سفارت آمریکا در سمت خیابان فریولی قرار دارد و دیواری با طاقچه در امتداد خیابان لوکولو. در کالج آلمانی، یک آب انبار باشکوه هادریانیک، در گوشه خیابان سن نیکولا دا تولنتینو و خیابان بیسولاتی وجود دارد. این بنا از دو طبقه تشکیل شده است: طبقه اول، با ارتفاع ۱٫۸۰ متر، به عنوان زیربنای طبقه دوم عمل می‌کند که در چهار شبستان موازی متصل به هم (در مجموع ۳۸٫۵۵ در ۳٫۳۰ متر) سازماندهی شده است. این مجموعه همچنین شامل معبد ونوس اریکینا بود که در پایین دره قرار داشت و توسط پیرو لیگوریو در یک نمای پرسپکتیو به تصویر کشیده شده است. معبد کوچک واقع در پارک، شبیه یک تولوس هلنیستی است، نوعی که در اواخر دوران جمهوری رایج بود و عنصری معمول از ویلاهای بزرگ حومه شهر. اهمیت مقدس معبدی که به آفرودیت، الهه عشق، باروری و طبیعت، و بنابراین محافظ هورتی، مرتبط بود، برای ویلای بزرگی مانند مجموعه سالوست که «در مرز بین عمومی و خصوصی» قرار دارد، مناسب بود. علاوه بر این، هورتی همچنین محل سیرک سالوست بود. یافته‌های بعدی کاوش‌ها یک اتاق مستطیل شکل شبیه به نیمفئوم را کشف کردند، با دیوارهایی پوشیده از مینا، سنگ پا و صدف که مناظر کوچک و صحنه‌های معمول حیوانات و گل‌ها را با رنگ‌های روشن قاب گرفته بودند، و منظره‌ای روستایی با خانه‌های روستایی و چوپانان. تزئینات مجسمه‌سازی شامل یک محراب گرد با چهار نابغه فصل‌ها و گروه زیبای آرتمیس و ایفیگنیا به همراه ماده گوزن، که اکنون در کپنهاگ است، بود. به نظر می‌رسد نیمفئوم (که تا حدی کاوش شده است) مربوط به بازسازی باغ‌ها و کاخ مسکونی بزرگ در دوره هادریان باشد. به نظر نمی‌رسد نیکه لودوویسی، که در همان نزدیکی یافت شده است، مربوط به دستگاه تزئینی نیمفئوم باشد. با این حال، یک نمونه اصلی یونانی دیگر، تخت معروف لودوویسی، که به رم آورده شده بود، در اواخر قرن گذشته (بین ویا سیسیلیا و تقاطع با ویا آبروزی) در این منطقه کشف شد. این احتمال وجود دارد که هر دو اثر با معبد ونوس اریسینا، که در مرحله اصلی خود در املاک بزرگ سالوست قرار نداشت، ارتباطی داشته باشند. یک فرضیه مطرح، تخت سلطنت را در پناهگاه سیسیلی لوکری، اختصاص داده شده به ونوس، قرار می‌دهد. علاوه بر این، برخی از ابیات اووید نشان می‌دهد که مجسمه فرقه از سیسیل به رم منتقل شده است؛ بنابراین، این مسائل استفاده از این مجسمه‌ها را در نیمفئوم سالوست روشن نمی‌کند، زیرا آنها نقشی صرفاً تزئینی در باغ‌های بزرگ داشتند. این امر در مورد نیوبیدها از هورتی سالوستیانی نیز صدق می‌کند که برای تزئین سنتوری یک معبد یونانی در نظر گرفته شده بودند (جوان زخمی مرگبار و دوشیزه فراری در کپنهاگ نگهداری می‌شوند، در حالی که نیوبه زانو زده زیبا در موزه دل ترمه در رم است). در این مورد، مانند موارد دیگر، مجسمه‌ها در مکان‌های صعب‌العبور، مکان‌های واقعاً مخفی، یافت شدند که شاید برای محافظت از آنها در برابر هجوم بربرها که این منطقه را در قرن پنجم میلادی ویران کردند، ایجاد شده بودند. باستان‌شناسی کنونی به یک سؤال جذاب می‌پردازد: آیا مجسمه‌های اصلی یونانی برای تزئین باغ‌ها یا برای هدف مورد نظرشان در نمای یک معبد استفاده می‌شدند؟ علاوه بر این، اگر گروه نیوبیدها، که به یک سنگفرش معبد یونانی نسبت داده می‌شوند، متعلق به همان ساختمان فرقه‌ای آمازونوماخی از معبد آپولو سوسیانوس در رم باشند، نیوبیدها را باید به برنامه تزئینی باغ‌های تپه کوئیرینال، در دوران آگوستین نسبت داد و توسط نوه مورخ سالوست استفاده می‌شد. خلاصه اینکه، آمازون زانو زده، بخشی از یک تزئین باستانی (که بین خیابان‌های بونکومپانی و کوینتینو سلا کشف شده است) و کتیبه‌های طوماری آکانتوس (بخشی از یک گروه مجسمه‌سازی) را نیز می‌توان به تزئینات هورتی سالوستیانی نسبت داد و قدمت آنها را به اوایل دوران پرنسیپ، زمانی که علاقه به مجسمه‌سازی یونانی زنده بود، نسبت داد. کتیبه‌های طوماری باشکوه آکانتوس که در موزه‌های کاپیتولین نگهداری می‌شوند، بیانگر شیوه جدیدی از تصور طبیعت در میان هنرمندان اوایل عصر آگوستین هستند. همان فرمول‌های هندسی در ترکیب‌بندی یادبود آرا پاسیس، نوعی تزئین با معنای ایدئولوژیک دقیق، مرتبط با صلح رومی، که توسط آگوستوس تأسیس شده بود، یافت می‌شود. همان‌طور که تأکید شده است، گروه نیوبیدها نیز در محدوده برنامه تزئینی سالوست و به‌طور دقیق‌تر، در طرح فرهیخته‌ای قرار می‌گیرند که آگوستوس قصد داشت در کار نوسازی رم به کار گیرد. سالوست، به عنوان یک درباری بزرگ، شاید قصد داشت در اقامتگاهش در کوئیرینال، ادای احترام شخصی خود را به شاهزاده‌ها نشان دهد. منابع Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, 1929. A Topographical Dictionary of Ancient Rome, (Oxford University Press): Horti Sallustiani Kim J. Hartswick, 2004. The Gardens of Sallust: A Changing Landscape (University of Texas Press) Reviewed by Eric M. Moormann, Bryn Mawr Classical Review, 20 The first monograph on the subject, covering topography and history, architecture and sculpture. The Gardens of Sallust from Platner/Ashby's Topographical Dictionary Filippo Coarelli: Rome and Environs. An Archaeological Guide. University of California Press, 2007. pp. 242–244 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Gardens of Sallust». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون