دکل‌های مسینا

دکل‌های مسینا دو برج فولادی مستقل هستند، یکی سیسیلی در توره فارو و دیگری کالابریایی در ویلا سن جیووانی . آنها از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۴ برای انتقال یک خط برق ۲۲۰ کیلوولت (تا سال ۱۹۷۱، ۱۵۰ کیلوولت) از طریق تنگه مسینا ، بین پست برق اسکیلا در کالابریا در سرزمین اصلی ایتالیا، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. طراحی برج‌های انتقال برق در تنگهٔ مسینا، که در سال ۱۹۵۵ ساخته شدند، از لحاظ مهندسی و طراحی، یکی از برجسته‌ترین سازه‌های قرن بیستم به‌شمار می‌روند. این دو دکل فولادی مستقل، هر یک با ارتفاع ۲۳۲ متر، بر پایه‌هایی صلیبی‌شکل به ارتفاع ۸ متر قرار گرفته‌اند. در ارتفاع ۲۱۲ متری، یک تیر افقی چهار رشتهٔ اصلی برق را حمل می‌کند، و در رأس برج، یک سازهٔ V‌شکل دو رشتهٔ اضافی و سیم‌های زمین را نگه می‌دارد. بر خلاف طراحی‌های متعارف دکل‌های برق، گوشه‌های این برج‌ها به‌صورت مورب نسبت به مسیر خط انتقال چیده شده‌اند—ویژگی‌ای که هم از نظر زیبایی‌شناسی و هم از نظر پایداری سازه‌ای، نوآورانه محسوب می‌شود. دکل‌های مسینا الگویی برای پروژهٔ Elbe Crossing 1 در آلمان بودند و تا زمان ساخت Elbe Crossing 2، بلندترین دکل‌های انتقال برق در جهان به‌شمار می‌رفتند. در زمان ساخت، این دکل‌ها طولانی‌ترین دهانهٔ انتقال برق در پروژه‌های آبی را داشتند—۳۶۴۶ متر—که بعدها توسط دهانهٔ Ameralik Span در گرینلند با طول ۵۳۷۶ متر پشت سر گذاشته شد. امکان ایجاد چنین دهانهٔ عظیمی به دلایل زیر فراهم شد: نیاز به ارتفاع زیاد برای عبور کشتی‌ها وجود نداشت. وزن رشته‌های برق نسبتاً کم بود. برج شرقی بر زمینی مرتفع به ارتفاع ۱۶۳ متر از سطح دریا ساخته شد، که مجموع ارتفاع آن را به ۳۹۶ متر از سطح دریا رساند. این پروژه، نه‌تنها دستاوردی فنی در زمینهٔ انتقال برق بود، بلکه نمادی از جسارت مهندسی در عبور از موانع طبیعی و طراحی سازه‌های عظیم در دورهٔ پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌رود. پس از تکمیل آنها، نوسان سازه‌ها و حداکثر انحراف آنها به روشی بسیار غیرمعمول تعیین شد: مهندسان سه موشک با نیروی رانش ۹۸۰۰ کیلونیوتن را بر روی تیرک‌ها نصب کرده و آنها را مشتعل کردند. در دو انتهای دهانهٔ انتقال برق تنگهٔ مسینا، ایستگاه‌های کلیدزنی مستقر بودند که نقش حیاتی در کنترل و تثبیت جریان برق ایفا می‌کردند. در سمت کالابریا، ایستگاه کانیتلو (با مختصات ۳۸°۱۶′۸″ شمالی ۱۵°۳۸′۴۵″ شرقی)، رشته‌های برق به‌طور محکم به یک سازهٔ کششی متصل شده بودند—سازه‌ای فولادی که وظیفهٔ تحمل و تثبیت فشار مکانیکی رشته‌ها را بر عهده داشت. در سمت سیسیل، ایستگاه برج فانوس دریایی (۳۸°۱۶′۸″ شمالی ۱۵°۳۸′۴۵″ شرقی)، از سامانه‌ای پیشرفته‌تر استفاده شده بود: رشته‌ها توسط دستگاهی با نیروی کشش ثابت کنترل می‌شدند که درون ساختمانی با دو برج چشمگیر قرار داشت. این برج‌ها، معروف به برج‌های موراندی، توسط مهندس برجستهٔ ایتالیایی، ریکاردو موراندی طراحی شده بودند—شخصیتی که به‌خاطر نوآوری‌های سازه‌ای‌اش در بتن پیش‌تنیده و طراحی پل‌های بزرگ شناخته می‌شود. برج‌های موراندی، علاوه بر عملکرد فنی، از نظر زیبایی‌شناسی نیز الهام‌بخش بودند و به‌عنوان نمادی از تلفیق مهندسی و معماری مدرن در پروژه‌ای زیرساختی شناخته می‌شوند. این ترکیب عملکرد دقیق مکانیکی با طراحی معمارانه، بازتابی از روح پروژه‌های بزرگ دههٔ ۱۹۵۰ در ایتالیاست. هادی‌ها تا سال ۱۹۷۱، سامانهٔ انتقال برق در تنگهٔ مسینا تنها شامل یک مدار سه‌فاز جریان متناوب با ولتاژ ۱۵۰ کیلوولت بود. در این پیکربندی، چهار رشتهٔ هادی بر روی تیر افقی دکل نصب شده بودند که یکی از آن‌ها به‌عنوان پشتیبان در نظر گرفته می‌شد—نوعی تدبیر برای افزایش پایداری و انعطاف‌پذیری در شرایط اضطراری. در سال ۱۹۷۱، با هدف افزایش ظرفیت انتقال و بهبود بهره‌وری، ولتاژ سیستم به ۲۲۰ کیلوولت ارتقا یافت. هم‌زمان، دو رشتهٔ هادی اضافی در بخش پایینی سازهٔ V‌شکل رأس دکل‌ها نصب شدند. این تغییرات، ظرفیت انتقال کل را به ۳۰۰ مگاوات رساند—افزایشی چشمگیر که نشان‌دهندهٔ تحول در نیازهای انرژی و توانایی مهندسی برای پاسخ‌گویی به آن‌ها بود. این ارتقا نه‌تنها از نظر فنی اهمیت داشت، بلکه بازتابی از روند نوسازی زیرساخت‌های انرژی در ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ بود؛ دوره‌ای که تقاضا برای برق در حال رشد بود و پروژه‌های بزرگ انتقال، نقش کلیدی در اتصال مناطق مختلف کشور ایفا می‌کردند. هادی‌های متشکل از فولاد و آلومینیوم با قطر ۲۷.۸ میلی‌متر استفاده شد. آنها دارای مقطع آلومینیومی ۴۵ بودند. میلی‌متر مربع و مقطع فولادی 305 میلی‌متر مربع . حداقل ارتفاع هادی‌ها بر فراز تنگه مسینا ۷۰ متر بود تا کشتی‌های بزرگ بتوانند با خیال راحت از زیر آن عبور کنند. این، همراه با طول ۳٫۶۴۶ کیلومتر (۲٫۲۶۶ مایل) ، به نیروی کششی ۶۰۸ نیاز داشت N/ mm² در کابل‌های هادی. از طناب‌های ضد ارتعاش برای میرا کردن نوسانات استفاده شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، این ظرفیت انتقال دیگر کافی نبود. با استفاده از هادی‌های دسته‌ای یا کابل‌های رساناتر، افزایش این ظرفیت امکان‌پذیر نبود، زیرا هادی‌های دسته‌ای معمولاً نوسانات ناشی از باد بسیار بیشتری نسبت به هادی‌های تکی دارند که می‌تواند منجر به اتصال کوتاه در چنین فاصله طولانی شود. خطوط هوایی معمولی از کابل‌های رسانا با بخش آلومینیومی بزرگتر استفاده می‌کنند، اما این کابل‌ها استحکام کششی لازم برای این فاصله را ندارند. در سال ۱۹۸۵، یک کابل ۳۸۰ کابل زیردریایی AC سه فاز کیلوولت با حداکثر ظرفیت انتقال ۱۰۰۰ MW در زیر تنگه مسینا قرار داده شد. این گذرگاه الکتریکی در سال ۱۹۹۳ از رده خارج شد و هادی‌ها یک سال بعد برداشته شدند. امروز پس از حذف خطوط برق، دکل‌ها به عنوان بناهای تاریخی با وضعیت حفاظت‌شده باقی می‌مانند و برای اندازه‌گیری‌های هواشناسی ، آموزش نجات از راه دور و ارتباطات از راه دور استفاده می‌شوند. در سال 2006، راه پله به بالای دکل سیسیلی برای مدت کوتاهی برای عموم باز شد، اما دسترسی عمومی به این سازه اکنون ممنوع است. راه پله به بالا تقریباً 1250 پله دارد. ایستگاه‌های کلیدزنی در دو سوی دهانهٔ انتقال برق تنگهٔ مسینا همچنان پابرجا هستند و به‌عنوان یادگارهایی از یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های مهندسی برق قرن بیستم باقی مانده‌اند. در سمت کالابریا، ایستگاه کانیتلو هنوز دارای سازهٔ کششی اصلی است که در گذشته برای تثبیت مکانیکی رشته‌های برق به‌کار می‌رفت. این سازه، با وجود توقف فعالیت خط، همچنان به‌صورت فیزیکی حفظ شده است. در سوی سیسیل، ایستگاه فانوس دریایی دیگر سامانهٔ کشش دینامیکی خود را ندارد؛ این سیستم که در گذشته درون ساختمان برج‌های موراندی قرار داشت، اکنون برچیده شده است. با این حال، خود برج‌ها به‌عنوان سازه‌های معماری و صنعتی همچنان پابرجا هستند و ارزش تاریخی دارند. خط انتقال برق از پست اسکایلا به کانیتلو هنوز به‌صورت بلااستفاده باقی مانده است—نوعی زیرساخت خاموش که روزگاری بخشی از شبکهٔ حیاتی انرژی کشور بود. در مقابل، خط انتقال ممکن است به‌طور کامل برچیده شده باشد، هرچند اطلاعات موجود در این زمینه اندکی مبهم است و نیاز به بررسی میدانی یا مستندات فنی دارد. در 10 ژوئیه 2024، ورزشکار استونیایی، جان روس، با عبور از تنگه مسینا با اسلک‌لاین که بین دو برج کشیده شده بود، از این تنگه عبور کرد. او طولانی‌ترین مسافت پیموده شده با اسلک‌لاین قبلی به طول 2710 متر را پشت سر گذاشت و مسافت 3600 متر را طی کرد. کابل زیردریایی تنگه مسینا کابل زیردریایی عبوری از تنگهٔ مسینا که در سال ۱۹۸۵ نصب شد، نقطهٔ عطفی در توسعهٔ زیرساخت‌های انتقال برق در جنوب ایتالیا به‌شمار می‌رود. این کابل، با ظرفیت انتقال ۱۰۰۰ مگاوات، بخشی از خط انتقال تک‌مداره با ولتاژ ۳۸۰ کیلوولت است که پست ریزیکونی در سرزمین اصلی کالابریا را به پست منبع در سیسیل متصل می‌کند. مسیر این کابل به‌دقت طراحی شده و شامل مراحل زیر است: آغاز در انتهای خط هوایی، در جنوب ویلا سن جیووانی(مختصات:۳۸°۱۲′۱۱٫۸″ شمالی ۱۵°۳۸′۱۶٫۴۷″ شرقی) ورود به دریا در نقطهٔ ۳۸°۱۲′۱۳٫۴″ شمالی ۱۵°۳۸′۰٫۹۱″ شرقی رسیدن به ساحل سیسیل در مسینا (۳۸°۱۲′۵۷٫۷۶″ شمالی ۱۵°۳۴′۱٫۷۹″ شرقی) پایان در شمال مسینا (۳۸°۱۳′۴۳٫۱۱″ شمالی ۱۵°۳۳′۴۰٫۲″ شرقی) این کابل، نه‌تنها از نظر فنی دستاوردی مهم محسوب می‌شود، بلکه از نظر ژئوپولیتیکی نیز نقش کلیدی در اتصال پایدار و پرظرفیت میان سیسیل و سرزمین اصلی دارد. طراحی آن با در نظر گرفتن شرایط جغرافیایی و عمق نسبی تنگه، امکان انتقال انرژی با حداقل تلفات و حداکثر ایمنی را فراهم ساخته است. این کابل از 4 هادی تشکیل شده است که یکی از آنها به عنوان ذخیره عمل می کند. کابل دوم ۳۸۰ کیلوولت در ژوئیه ۲۰۱۰ برنامه‌هایی برای ساخت دومین ۳۸۰ اعلام شد. خط انتقال برق کیلوولت بین سورگنته و ریتزکونی در سال ۲۰۱۵. این خط ظرفیت انتقال ۲۰۰۰ مگاوات و ۱۰۵ کیلومتر (۶۵ مایل) خواهد بود. طول، با بخش زیر دریا به طول ۳۸ کیلومتر (۲۴ مایل) . در ماه مه ۲۰۱۶، یک نیروگاه دو مداره ۳۸۰ سیستم کابل زمینی و زیردریایی kV HVAC (جریان متناوب ولتاژ بالا) به شرکت برق تحویل داده شد. این سیستم در امتداد مسیری به طول تقریبی ۴۴ کیلومتر نصب شد. کیلومتر بین نیروگاه‌های ویلافرانکا تیرنا در سیسیل و سیلا در کالابریا. ساختارهای مشابه بزرگترین دکل‌های سیستم برق‌رسانی هوایی جزیره ژوشان، طراحی بسیار مشابهی دارند، اما از جنس فولاد شبکه‌ای لوله‌ای هستند. جستارهای وابسته فهرست برج‌ها منابع