بارجلو

بارجلو، همچنین به عنوان کاخ بارجلو شناخته می‌شود یا کاخ مردم (به ایتالیایی: Palace of the People) یک ساختمان عمومی و ستاد پلیس سابق و بعدها زندان در فلورانس، ایتالیا است. این بنا که عمدتاً در قرن سیزدهم ساخته شده است، از سال ۱۸۶۵ میزبان موزه ملی بارجلو بوده است. یک موزه ملی هنر. این موزه، مجموعه ملی اصلی برای مجسمه‌سازی رنسانس ایتالیا است که مجموعه آثار فلورانسی آن بی‌نظیر است و همچنین هنرهای تزئینی فلورانس، به‌ویژه از دوره رنسانس را در خود جای داده است. همچنین آثاری از دوره‌های قبل و بعد نیز در آن وجود دارد. این ساختمان قرون وسطایی نسبتاً خوب حفظ شده است و شامل کلیسای کوچک ماگدالن (Cappella della Maddalena) با نقاشی‌های دیواری گسترده اما آسیب‌دیده اثر جوتو، از جمله یک پرتره تمام قد از دانته، می‌شود. در سال ۲۰۲۳، این موزه با ۶۱۰٬۲۰۳ بازدیدکننده، دوازدهمین موزه پربازدید ایتالیا بود؛ به‌طور کلی صف‌های طولانی برای ورود به موزه اوفیتزی را ندارد. نام کلمه بارجلو (bargello) ظاهراً از کلمه لاتین متاخر bargillus (از bargi گوتیک و burg آلمانی) به معنای "قلعه" یا "برج مستحکم" گرفته شده است. در قرون وسطی ایتالیا، این نام به یک کاپیتان نظامی که مسئول حفظ صلح و عدالت (از این رو "کاپیتان عدالت") در طول شورش‌ها و آشوب‌ها بود، داده می‌شد. در فلورانس، او معمولاً از یک شهر خارجی استخدام می‌شد تا از هرگونه جانبداری از جانب کاپیتان جلوگیری شود. این مقام را می‌توان با مقام رئیس پلیس فعلی مقایسه کرد. نام بارجلو به ساختمانی که دفتر کاپیتان بود، اطلاق می‌شد. تاریخچه ساخت و ساز در سال ۱۲۵۵ آغاز شد. این کاخ ابتدا برای اسکان کاپیتانو دل پوپولو و بعداً، در سال ۱۲۶۱، برای «پودستا»، بالاترین مقام شورای شهر فلورانس، ساخته شد. این کاخ دل پودستا، همان‌طور که در ابتدا نامیده می‌شد، قدیمی‌ترین ساختمان عمومی در فلورانس است. این ساختمان ساده و کنگره‌دار به عنوان مدلی برای ساخت کاخ وکیو استفاده شد. در سال ۱۵۷۴، مدیچی‌ها از عملکرد پودستا صرف نظر کردند و بارگلو، رئیس پلیس فلورانس، را در این ساختمان اسکان دادند، از این رو نام آن را بر خود گرفت. در سال ۱۴۷۹، برناردو باندینی بارونچلی، یکی از عوامل توطئه پاتزی علیه خانواده مدیچی، از این ساختمان به دار آویخته شد، رویدادی که لئوناردو داوینچی شاهد آن بود و طرح‌های آن را ترسیم کرد. این بنا به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ اعدام‌ها در حیاط بارگلو انجام می‌شد تا اینکه در سال ۱۷۸۶ توسط دوک بزرگ پیتر لئوپولد لغو شد، اما تا سال ۱۸۵۹ به عنوان مقر پلیس فلورانس باقی ماند. پس از مدتی، به موزه ملی تبدیل شد. سازه دو طبقه اصلی در کنار برج وولونانا در سال ۱۲۵۶ ساخته شد. طبقه سوم، که از بلوک‌های کوچکتر مورد استفاده در ساخت آن قابل شناسایی است، پس از آتش‌سوزی سال ۱۳۲۳ اضافه شد. این ساختمان در اطراف یک حیاط باز طراحی شده است که قدمت آن به سال‌های ۱۲۸۰–۱۲۸۵ برمی‌گردد. یک راه پله خارجی که به طبقه دوم منتهی می‌شود، بین سال‌های ۱۳۴۵–۱۳۶۷ تحت نظر استاد سازنده، نری دی فیوراوانته، اضافه شده است. یک چاه روباز در مرکز حیاط یافت می‌شود. پس از قرن‌ها تغییر در معماری آن، این ساختمان بین سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۵ به شکل اولیه خود بازسازی شد. بارجلو در سال ۱۸۶۵ به عنوان یک موزه ملی (Museo Nazionale del Bargello) افتتاح شد، که بزرگ‌ترین مجموعه ایتالیایی از مجسمه‌های گوتیک و رنسانس (قرن ۱۴ تا ۱۷) را به نمایش می‌گذارد. از نظر اداری، این موزه سرپرستی گروهی به نام موزه دل بارجلو را بر عهده دارد که شامل چهار موزه کوچک‌تر در فلورانس است: کلیساهای کوچک مدیچی، اورسانمیکله، پالازو داوانزاتی و کازا مارتلی . مجموعه مجسمه‌سازی مجموعه خوبی از مجسمه‌های قرون وسطایی وجود دارد. این موزه هم ماکت‌های طرح‌های فینالیست‌ها برای «قربانی اسحاق» (Sacrificio di Isacco) را که برای مسابقه ساخت دومین مجموعه درهای تعمیدگاه فلورانس در سال ۱۴۰۱ طراحی شده بود، دارد. طرح لورنزو گیبرتی برنده شد و طرح فیلیپو برونلسکی نایب قهرمان شد. معروف‌ترین مجسمه‌ها، چندین اثر از میکل‌آنژ و دوناتلو هستند. مجسمه‌های بزرگ میکل‌آنژ عبارتند از باکوس، پیتی توندو (مریم و کودک)، بروتوس و داوود-آپولو. یک صلیب چوبی منسوب به سال‌های اولیه زندگی او در سال ۲۰۰۸ به دست آمد. مجموعه آن شامل مجسمه‌های برنزی و مرمری داوود اثر دوناتلو و همچنین آمور-آتیس، سنت جورج، با نقش برجسته آن برای پایه سنت جورج در حال آزادسازی شاهزاده خانم، و نشان افتخار او ، مارزوکو، می‌شود. از دیگر مجسمه‌ها می‌توان به باکوس اثر جاکوپو سانسووینو، داوود و داما کول ماتزولینو اثر آندریا دل وروکیو اشاره کرد. از دیگر آثار مجسمه‌سازی می‌توان به چندین اثر کارگاه خانواده دلا روبیا اشاره کرد. و توسط آنتونیو روسلینو، بارتولومئو آماناتی، برتولدو دی جووانی، باچیو باندینلی و بسیاری دیگر از استادان فلورانسی آن دوره. بن‌ونوتو چلینی با نیم تنه برنزی نشان داده شده است. مرحله نهایی رنسانس با مجسمه مرمرین فلورانس پیروز بر پیزا اثر جامبولونیا، معماری، مورگانته کوتوله سوار بر هیولای دریایی، و عطارد او نشان داده شده است. حیاط و طاق‌های اطراف آن برای نمایش نقش برجسته‌های متعدد و آثار دیگر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. چند اثر از دوره باروک وجود دارد، به ویژه نیم‌تنه کاستانزا بونارلی اثر جانلورنزو برنینی (۱۶۳۶–۱۶۳۷). پسکاتوره ("پسر ماهیگیر") اثر وینچنزو جمیتو، یک مجسمه محبوب قرن نوزدهم است. مجسمه (بزرگ) دیگر این موزه تعدادی نقاشی دارد، هرچند هیچ‌کدام شبیه مجموعه اصلی فلورانس در اوفیتزی، از جمله اثر هم‌نام استاد بارجلو توندو مربوط به قرن پانزدهم، و بسیاری از کاسونی‌های نقاشی‌شده (صندوقچه‌های عروسی) و سینی‌های نقاشی‌شده زایمان (desci da parto)، نیستند. در هنرهای تزئینی، موزه مجموعه‌ای نفیس از سرامیک، به ویژه مایولیکا، منسوجات، ملیله‌کاری، عاج، نیلی، مدال، نقره، زره و سکه دارد. پنل سمت راست تابوت استخوانی فرانکس آنگلوساکسون در موزه قرار دارد. برخی از این آثار از اهمیت بین‌المللی برخوردارند: نیلی‌های ایتالیایی مسلماً بهترین مجموعه در جهان هستند، همان‌طور که مجموعه مدال‌های رنسانس ایتالیا نیز همین‌طور است. سبک سوزن‌دوزی بارگلو هیچ ارتباط واقعی با موزه ندارد، جز اینکه بهترین مجموعه از نمونه‌های اولیه در آنجاست. تالار اسلامی در بارجلو در سال ۱۹۸۲ توسط مارکو اسپالانزانی و جیووانی کوراتولا به سرپرستی پائولا باروچی و جیووانا گاتا برتلا، کارگردان آن زمان، راه اندازی شد. منابع پیوند به بیرون "Bargello National Museum". Ministry of Cultural Heritage. Archived from the original on 13 September 2016. Retrieved 14 August 2016.