تورچلو

تورچلو (به ایتالیایی: Torcello) (لاتین: Torcellum; ونتی: Torceło, Torseo)، جزیره‌ای کم‌جمعیت در انتهای شمالی تالاب ونتزیا، در شمال شرقی ایتالیا است. این جزیره اولین بار در سال ۴۵۲ میلادی مسکونی شد و از آن به عنوان جزیره اصلی که ونیز از آنجا ساکن شد، یاد می‌شود. قبل از ساخت کلیسای جامع سنت مارک، این شهر دارای یک کلیسای جامع و محل سکونت اسقف‌ها بود. تاریخچه پس از سقوط امپراتوری روم غربی، تورچلو یکی از اولین جزایر تالابی بود که به‌طور متوالی توسط ونتی‌هایی که از سرزمین اصلی (terra ferma) فرار کرده بودند تا از حملات مکرر بربرها، به ویژه پس از آنکه آتیلا هون شهر آلتینوم و تمام سکونتگاه‌های اطراف آن را در سال ۴۵۲ نابود کرد، پناه بگیرند، مسکونی شد. اگرچه منطقه ونتو که به سختی جنگیده بود، از پایان جنگ گوتیک رسماً متعلق به راونا، اسقف‌نشین بیزانس بود، اما به دلیل حملات و جنگ‌های مکرر گوتیک (سرماتی) ناامن باقی ماند: در طول ۲۰۰ سال بعد، لومباردها و فرانک‌ها هجوم دائمی پناهندگان شهری فرهیخته را به امنیت نسبی جزیره، از جمله خود اسقف آلتینو، دامن زدند. در سال ۶۳۸، تورچلو برای بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم آلتینوم یادگارهای سنت هلیودوروس، که اکنون قدیس حامی جزیره است، را با خود آوردند. اگرچه منطقه ونتو که به سختی جنگیده بود، از پایان جنگ گوتیک رسماً به اسقف‌نشین بیزانس راونا تعلق داشت، اما به دلیل تهاجم‌ها و جنگ‌های مکرر گوتیک‌ها (سارماتی‌ها) ناامن باقی ماند: در طول ۲۰۰ سال بعد، لومباردها و فرانک‌ها هجوم دائمی پناهندگان شهری فرهیخته را به منطقه نسبتاً امن جزیره، از جمله خود اسقف آلتینو، دامن زدند. در سال ۶۳۸، تورچلو به مدت بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم آلتینوم یادگارهای سنت هلیودوروس، که اکنون قدیس حامی جزیره است، را با خود آوردند. تورچلو از روابط فرهنگی و تجاری نزدیک با قسطنطنیه بهره‌مند شد و آن را حفظ کرد: با این حال، به عنوان یک پایگاه نسبتاً دور از امپراتوری روم شرقی، توانست عملاً از پایتخت شرقی خودمختاری دو فاکتو برقرار کند. تورچلو به سرعت به عنوان یک مرکز سیاسی و تجاری اهمیت پیدا کرد: در قرن دهم میلادی، جمعیتی حدود ۱۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ نفر داشت که رایج‌ترین تخمین، ۲۰۰۰۰ نفر بود. با این حال، برخی از تخمین‌های اخیر باستان‌شناسان، جمعیت تورچلو را حداکثر به ۳ هزار نفر نزدیک‌تر می‌دانند. در دوران پیش از قرون وسطی، تورچلو یک مرکز تجاری بسیار قدرتمندتر از ونیز بود. به لطف باتلاق‌های نمکی تالاب، نمکزارها به ستون فقرات اقتصادی تورچلو تبدیل شدند و بندر آن به سرعت به یک بازار مهم صادرات مجدد در تجارت سودآور شرق و غرب تبدیل شد که در آن دوره تا حد زیادی توسط بیزانس کنترل می‌شد. مرگ سیاه جمهوری ونیز را در سال ۱۳۴۸ و دوباره بین سال‌های ۱۵۷۵ تا ۱۵۷۷ ویران کرد. در عرض سه سال، طاعون حدود ۵۰ هزار نفر را کشت. در سال ۱۶۳۰، طاعون ایتالیایی ۱۶۲۹–۱۶۳۱ یک سوم از ۱۵۰ هزار شهروند ونیز را کشت. یک مسئله جدی دیگر برای تورچلو به‌طور خاص این بود که منطقه باتلاقی تالاب اطراف جزیره تا قرن ۱۴ افزایش یافت، که بخشی از آن به دلیل پایین آمدن سطح زمین بود. ناوبری در تالاب مرده (laguna morta) خیلی زود غیرممکن شد و بازرگانان از آمدن به جزیره دست کشیدند. باتلاق‌های رو به رشد همچنین مالاریا را به‌طور جدی تشدید کردند. در نتیجه، تا اواخر قرن چهاردهم، تعداد قابل توجهی از مردم به جزایر مورانو، بورانو یا ریالتو (ونیز امروزی) رفتند. در سال ۱۶۸۹، اسقف‌نشین به مورانو منتقل شد و تا سال ۱۷۹۷، جمعیت آن به حدود ۳۰۰ نفر کاهش یافت. طبق برخی منابع، اکنون جمعیت تمام‌وقت آن فقط ۱۰ نفر است، از جمله کشیش کلیسا، و در سال ۲۰۱۸ فقط ۱۲ نفر. جاذبه‌ها کاخ‌های متعدد تورچلو، دوازده بخش و شانزده صومعه (cloister) آن از زمانی که ونیزی‌ها مصالح ساختمانی مفید را بازیافت کردند، تقریباً ناپدید شده‌اند. یک کاخ کوچک تنها سازه قرون وسطایی باقی مانده است که شامل یک کلیسای جامع، یک کلیسا، تالار شورای سابق شهر و بایگانی‌ها (که موزه را در خود جای داده‌اند) و باسیلیکا و مناره مجاور است. دو مورد آخر در سال ۱۰۰۸ بازسازی شدند. جاذبه اصلی امروزی، کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا است که در سال ۶۳۹ میلادی تأسیس شده است. این کلیسا به شکل باسیلیکا با راهروهای جانبی اما بدون گذرگاه است و آثار بیزانسی زیادی از قرن‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی، از جمله موزاییک‌ها (به عنوان مثال، نسخه‌ای زنده از آخرین داوری) دارد. از دیگر جاذبه‌ها می‌توان به کلیسای سانتا فوسکا (church of Santa Fosca) مربوط به قرن‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی، به شکل صلیب یونانی که توسط یک رواق نیمه هشت ضلعی احاطه شده است، و موزه ایالتی تورچلو که در دو کاخ قرن چهاردهمی، کاخ بایگانی (Palazzo dell'Archivio) و کاخ کنسولیو (Palazzo del Consiglio)، که زمانی محل حکومت اشتراکی بود، قرار دارد، اشاره کرد. یکی دیگر از دیدنی‌های قابل توجه برای گردشگران، یک صندلی سنگی باستانی است که به تخت آتیلا معروف است. با این حال، این صندلی هیچ ارتباطی با پادشاه هون‌ها ندارد، اما ممکن است جایگاه پودستا یا صندلی اسقف یا جایگاهی بوده باشد که در آن قضات ارشد منصوب می‌شدند. تورچلو همچنین محل قرارگیری پل شیطان است که با نام پونته دل دیاولو (Ponte del Diavolo) یا به‌طور جایگزین پل کوچک شیطان (Ponticello del Diavolo) شناخته می‌شود. ساکنین مشهور ارنست همینگوی مدتی را در سال ۱۹۴۸ در آنجا گذراند و بخش‌هایی از رمان‌های «آن سوی رودخانه و به سوی درختان» را نوشت. این رمان شامل تصاویری از تورچلو و اطراف آن است. علاوه بر این، بسیاری از هنرمندان، موسیقیدانان و ستاره‌های مشهور سینما زمانی را در این جزیره، پناهگاهی آرام، گذرانده‌اند. تورچلو پس‌زمینه داستان کوتاه دافنه دوموریه با عنوان «حالا نگاه نکن» است. تصاویر جستارهای وابسته فهرست جزیره‌های ایتالیا پانویس