غول‌های مونته پراما

غول‌های مونته‌پراما (ایتالیایی: Giganti di Mont'e Prama; ساردنیایی: Zigantes de Mont'e Prama [dziˈɣantɛz dɛ ˈmɔntɛ ˈβɾama]) مجسمه‌های سنگی باستانی هستند که توسط تمدن نوراگه‌ای در ساردینیا، ایتالیا ساخته شده‌اند. این آثار که به قطعات فراوانی تقسیم شده‌اند، در مارس ۱۹۷۴ در زمین‌های کشاورزی نزدیک مونته‌پراما، در کومونه کابراس، استان اریستانو در مرکز-غرب ساردینیا کشف شدند. مجسمه‌ها از ماسه‌سنگ محلی ساخته شده و ارتفاع آن‌ها بین ۲ تا ۲٫۵ متر متغیر است. پس از چهار کاوش باستان‌شناسی انجام شده بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۹، تقریباً پنج هزار قطعه بازیابی شد – شامل پانزده سر و بیست و دو تنه – که به مدت سی سال در مخازن موزه ملی باستان‌شناسی کالیاری نگهداری شدند، در حالی که تعدادی از مهم‌ترین قطعات در خود موزه به نمایش گذاشته شدند. همراه با مجسمه‌ها، دیگر آثار کشف شده در سایت شامل مدل‌های بزرگ ساختمان‌های نوراگه و چند سنگ مقدس باتیل از نوع «اوراگیانا» بود، که توسط ساردینی‌های نوراگه‌ای در ساخت «قبر غول‌ها» استفاده می‌شد. پس از تخصیص بودجه در سال ۲۰۰۵ توسط وزارت فرهنگ ایتالیا و منطقه ساردینیا، مرمت از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ در مرکز بازسازی و حفاظت آثار فرهنگی «لی پونتی» (ساساری) انجام شد، تحت هماهنگی وزارت فرهنگ ایتالیا برای میراث فرهنگی ساساری و نیورو، همراه با سوپرینتندنزاهای کالیاری و اوریستانو. در این مکان، بیست و پنج مجسمه شامل جنگجویان، کمانداران، بوکسورها و مدل‌های نوراگه از سال ۲۰۰۹ در رویدادهای ویژه به نمایش عمومی گذاشته شده‌اند. این نمایشگاه از نوامبر ۲۰۱۱ به صورت دائمی در دسترس عموم قرار گرفت. طبق جدیدترین برآوردها، قطعات متعلق به مجموعاً چهل و چهار مجسمه بوده‌اند. بیست و پنج مجسمه تاکنون مرمت و سرهم‌بندی شده‌اند، همراه با سیزده مدل نوراگه، در حالی که سه مجسمه و سه مدل نوراگه دیگر از قطعاتی شناسایی شده‌اند که در حال حاضر قابل بازسازی نیستند. پس از تکمیل مرمت، برنامه‌ریزی شده است که بیشتر یافته‌ها به کابراس بازگردانده شده و در یک موزه به نمایش گذاشته شوند. بسته به فرضیات مختلف، تاریخ‌گذاری کولوسوی – نامی که باستان‌شناس جیووانی لیلیو به مجسمه‌ها داده است – بین قرن ۱۱ و ۸ پیش از میلاد متفاوت است. اگر این موضوع توسط باستان‌شناسان بیشتر تأیید شود، این مجسمه‌ها قدیمی‌ترین مجسمه‌های انسان‌انگاری در منطقه مدیترانه پس از مجسمه‌های مصر باستان خواهند بود و پیش از کوروس‌ها در یونان باستان قرار می‌گیرند. دانشمند دیوید ریدوی در مورد این کشف باستان‌شناسی غیرمنتظره نوشت: ... در دوره مورد بررسی (۱۹۷۴–۱۹۷۹)، صحنه نوراگه‌ای با یکی از شگفت‌انگیزترین کشفیات انجام شده در خاک ایتالیا در این قرن (قرن ۲۰) زنده شد … در حالی که باستان‌شناس میریام شارف بالموت گفت: ... یک پیشرفت باستان‌شناسی خیره‌کننده، شاید شگفت‌انگیزترین یافته قرن در حوزه تاریخ هنر … تاریخچهٔ مجسمه‌سازی پیشا-نوراگه‌ای پیکرک‌های ونوس اولین مدارک مجسمه‌سازی در ساردینیا بسیار قدیمی‌تر از مجسمه‌های مونته‌پراما هستند. قدیمی‌ترین نمونه، پیکرک‌هایی است که به عنوان پیکرک‌های ونوس ماکومر شناخته می‌شوند، که با تکنیک ناتمام ساخته شده و توسط باستان‌شناس جیووانی لیلیو بین ۳۷۵۰–۳۳۰۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است، اما باستان‌شناس انریکو آتزنی پیشنهاد کرده که احتمالاً این پیکرک به دوران نوسنگی (۶۰۰۰–۴۰۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. مطالعات اخیر شباهت آن به پیکرک‌های ونوس را که پیش‌تر توسط جیووانی لیلیو مشاهده شده بود، تأکید کرده و احتمال داده‌اند که تاریخ آن به پارینه‌سنگی زبرین یا میان‌سنگی بازگردد. پیکرک‌هایی که پس از این نمونه ساخته شدند – اما همچنان به نمادشناسی الهه مادر تعلق دارند – شامل پیکرک‌های حجمی فراوانی هستند که توسط فرهنگ اوزیری تولید شده‌اند، از جمله بت پرفوگاس که الهه‌ای را در حال شیردادن به فرزندش نشان می‌دهد. همان نماد بعداً توسط تمدن نوراگه‌ای با اصطلاح «پیتای نوراگه‌ای» استفاده شد. پس از پیکرک‌های سه‌بعدی الهه – اما همچنان متعلق به دوران نوسنگی – بت‌های تخت به سبک هنر هندسی ساخته شدند که می‌توانند الهه را در جنبهٔ چتونیک خود نشان دهند، زیرا تمام نمونه‌های این نوع بت‌ها در داخل قبرها یافت شده‌اند. تحقیقات انجام‌شده پس از کشف تصادفی یک قربان‌گاه پیشاتاریخی در ساساری، نشان داد که – همراه با تولید پیکرک‌های هندسی – مجسمه‌سازی بزرگ نیز در آن زمان در ساردینیا وجود داشته است، زیرا در «معبد آکودی» چندین سنگ یادبود و سنگ‌افراشت بازیابی شد. در کنار رمپ منتهی به بالای ساختمان اصلی، کاوش‌ها حضور یک منهیر بزرگ و چندین منهیر دیگر در اطراف آن را نشان داد. یک چهره حجاری‌شده با الگوهای مارپیچی و احتمالاً متعلق به یک مجسمه-استلا، به نخستین فاز سایت – به نام «معبد سرخ» – نسبت داده شد. یک استل بزرگ گرانیتی با شکل زنانه برجسته، به فاز دوم – به نام «معبد بزرگ» – تعلق دارد. همچنان در بازه زمانی عصر پیشا-نوراگه‌ای، اما این بار در دوران مس‌سنگی، تولید قابل توجهی از مجسمه-منهیرها یا استل‌های نوع «لاکونی» وجود دارد که به فرهنگ باستان‌شناختی آبیالزو-فیلیگوزا نسبت داده شده و با یک طرح سه‌گانه یکنواخت مشخص می‌شوند: از بالا به پایین: چهره انسانی سبک‌نمایی‌شده به شکل T؛ نمایش رمزآلود کپولتو (وارونه) به شکل سه‌شاخهٔ کپولتو؛ و خنجر دو سر برجسته. پس از گسترش فرهنگ بونانارو در جزیره، به نظر می‌رسد سنت استل-مجسمه‌ای منسوخ شده است، در حالی که این سنت تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد با تمدن مرتبط با نوراگهٔ فاسیهٔ جزیره کرس ادامه یافت، که شامل جنگجویانی است که در مجسمه‌های فیلیتوسا نشان داده شده‌اند. پیکرک‌های جنگجو از بیتیل‌های بی‌نماد تا مجسمه‌سازی نوراگه‌ای در اوایل عصر برنز، سبک «اپیکامپانی‌فرم» که بیان متأخر فرهنگ پیاله ناقوسی بود، در ساردینیا و کورسیکا گسترش یافت. از این دورهٔ فرهنگی، تمدن نوراگه‌ای شکل گرفت که موازی با تحولات معماری مشابه در جنوب کورسیکا بود، به طوری که فاسیهٔ نوراگه‌ای گالورا تکامل هم‌زمان با تمدن تورریان نوراگه‌ای را نشان می‌دهد. با این حال، در حالی که سنت‌های معماری مشترک در مرکز-غرب مدیترانه، روابط نزدیک بین جزایر را نشان می‌دهند، سنت مجسمه‌سازی دقیقاً شروع به تنوع می‌کند. در واقع، در حالی که ساردینیا در عصر برنز اولیه سنت‌های استل-مجسمه‌ای عصر نوسنگی را رها کرد، در کورسیکا تولید منهیرها بدون وقفه ادامه یافت و نهایتاً در دوره‌های میانی و متأخر عصر برنز منجر به ظهور استل-مجسمه‌های تورریان شد. مرحله‌ای میانی از این فرایند می‌تواند ظهور مجسمه‌های برجسته چکشی در عصر برنز میانی باشد – هم در ساردینیا و هم در کورسیکا: در ساردینیا، بیتیل‌ها با ویژگی‌های جنسی مذکر یا مؤنث برجسته شده بودند، در حالی که در کورسیکا – احتمالاً به دلیل وجود بیشتر ابزارهای فلزی – برای اولین بار مجسمه‌سازی برجسته بر روی منهیرها اعمال شد. در هر دو جزیره، مجسمه‌سازی انسان‌انگار به معنای دقیق کلمه بین ۱۶۰۰ تا ۱۲۵۰ پیش از میلاد وجود نداشت، اما ویژگی‌های جنسی و سلاح‌ها به ترتیب در ساردینیا و کورسیکا نشان داده می‌شدند. در مرحلهٔ تکاملی بعدی، تکنیک برجسته‌کاری برای نخستین بار پس از مجسمه‌های عصر نوسنگی در ساردینیا برای نمایش چهره انسان به کار رفت، همان‌طور که در بیتیل مشهور «سنت پیتر گولگو» (بائونی) مشاهده می‌شود. دیگر تردیدی دربارهٔ اصالت و ساخت نوراگه‌ای سه بیتیل کشف شده در شمال ساردینیا وجود ندارد، منطقه‌ای که احتمالاً جمعیت نوراگه‌ای از کورسیکا در آن ساکن بوده‌اند. ابتدا این سه مجسمه به عنوان آثار پونی‌ها یا امپراتوری روم در نظر گرفته می‌شدند، اما این مجسمه‌ها به وضوح جنگجویانی را با کلاه‌خود نوراگه‌ای با شکل پاکتی، چرخه‌دار و شاخ‌دار نشان می‌دهند – همان‌طور که تاج و حفره‌های دایره‌ای که احتمالاً محل قرارگیری شاخ‌ها بوده‌اند نشان می‌دهد (که این شاخ‌ها هنوز در بیتیل مجسمه بائونی در بولتزی، ساساری وجود دارد). به گفته باستان‌شناس فولویا لو اسکیاوو، مجسمه‌های شمال ساردینیا گواه وجود یک پیش-مجسمه‌سازی نوراگه‌ای هستند، مرحله‌ای میانی از فرآیندی تکاملی که از "بیتیل‌های چشم‌دار" نوع "اوراجیاناً آغاز شده و نهایتاً به مجسمه‌های انسان‌انگار مونته‌پراما منجر شده است. این فرضیه با ایدهٔ پیشین جیووانی لیلیو هم‌خوانی دارد، پس از بررسی "بیتیل بائونی"، جایی که باستان‌شناس مشهور رها کردن ایدئولوژی قدیمی صورت‌گری و احیای نمایش شکل انسان را مشاهده کرد: این فرایند به نوعی با گذر از نمایش انسان از طریق چهره یا ویژگی‌های بدن طرح‌ریزی شده (مانند بیتیل مخروطی "تامولی" و "San Costantino di سدیلو"، و بیتیل مخروطی کوتاه "Nurachi", "Solene", "Oragiana")، به نمایش کامل و برجسته سر انسان در "بیتیل بائونی" آشکار می‌شود. این منجر به فرض می‌شود که "بیتیل بائونی" نقطهٔ پایانی تکامل ایدئولوژیک و هنری است، در مسیری که از نمادگرایی به انسان‌انگاری صعود می‌کند، تحت تأثیر عوامل مختلف داخلی و خارجی ساردینیا. این تکامل نشان می‌دهد که علاوه بر سفارش‌دهندگان، احتمالاً سازندگان مجسمه‌های مونته‌پراما نیز نوراگه‌ای بوده‌اند. در واقع، در تمدن نوراگه‌ای، صنعتگرانی که قادر به انجام سنگ‌کاری کامل بودند قطعاً وجود داشتند، همان‌طور که با چاه‌های مقدس ظریف و قبرهای غول‌پیکر ساخته شده با تکنیک ایزودومیک نشان داده شده است. توانایی در کار با سنگ و گسترش مجسمه‌سازی گرد در سراسر ساردینیا نوراگه‌ای نیز توسط مدل‌های نوراگه و سردیس تزئینی یافت شده در چندین چاه مقدس تأیید می‌شود. محل کشف اکثر مجسمه‌ها به صورت قطعات پراکنده بر روی گورستان واقع در مونته‌پراما، تپه‌ای کوتاه به ارتفاع ۵۰ متر از سطح دریای آزاد و با موقعیت استراتژیک در مرکز شبه‌جزیره سینیس، یافت شدند. تنها یک مجسمهٔ دیگر شکسته – سر انسان – در جای دیگری، نزد چاه مقدس باناتو (ناربولیا، OR) پیدا شد. این محل حدود ۲ کیلومتر از نوراگه فاصله دارد و سر همراه با اشیای سفالی مختلف، چه پونیک و چه نوراگه‌ای، یافت شد. با توجه به محل قطعات متعدد در مونته‌پراما و قطعهٔ یکتا در ناربولیا، حدس زده می‌شود که مجسمه‌ها ابتدا نزدیک گورستان یا در محل ناشناخته‌ای در شبه‌جزیره سینیس برپا شده باشند، منطقه‌ای که از خلیج اوریستانو تا دریای ساردینیا و تالاب کابراس امتداد دارد. شبه‌جزیره سینیس از دوران نوسنگی مسکون بوده است – همان‌طور که از منطقهٔ باستان‌شناسی آشکار است. این محل به خاطر گورستان مربوط به نوسنگی (۳۸۰۰–۳۲۰۰ پیش از میلاد) معروف است، جایی که در قبرها، معمولاً یک پیکرک زنانه به سبک حجمی قرار داده می‌شد. به دنبال آن، تمام تغییرات فرهنگی که طی هزاره‌ها در جزیره رخ داده‌اند در منطقه سینیس مشهود است. از جملهٔ آن‌ها، به ویژه فرهنگ پیاله ناقوسی قابل توجه است، پیش‌زمینهٔ فرهنگ بونانارو (حدود ۱۸۰۰ پیش از میلاد) که در نهایت به تمدن نوراگه‌ای منجر شد. به دلیل موقعیت جغرافیایی مطلوب و تعداد قابل توجهی از سکونتگاه‌های مهم مانند تارروس، شبه‌جزیره سینیس پل ارتباطی برای مسیرها به سمت جزایر بالئاری و شبه‌جزیره ایبری بوده است، که از قدیم با ساردینیا مرتبط بودند. جزایر بالئاری میزبان فرهنگ تالایوتیک بودند که در بسیاری از جنبه‌ها شبیه تمدن‌های نوراگه‌ای و تورریان بود. علاوه بر این، نزدیکی به مونتی‌فرو – منطقه‌ای با آتشفشان قدیمی و معادن مهم آهن و مس – برای سینیس امتیاز محسوب می‌شد. قلمرو مونتی‌فرو همچنین توسط شبکه‌ای از نوراگه‌ها کنترل می‌شد. مجسمه‌ای مشابه مجسمه‌های مونته‌پراما در سن جوانی سورجو، سولکیس، در جنوب ساردینیا یافت شد. نام مکان تپهٔ مونته‌پراما در دوران باستان با نخل‌های کوتولهٔ پنجه‌ای، پوشیده شده بود، از آنجا نام Prama، به معنی «نخل» در زبان ساردنیایی، گرفته شده است. محل گورستان به عنوان "M. Prama" در محدوده‌بندی شهرداری کابراس و در نقشه‌های ۱:۲۵۰۰۰ مؤسسه جغرافیایی نظامی، برگه ۲۱۶ N.E. ثبت شده است. حرف "M." در نام مکان تفسیرهای مختلفی دارد، از جمله Mont'e, Monti, Monte و Montigru، که همگی هنوز در زبان ساردنیایی به کار می‌روند. حتی تپه‌های نسبتاً کوچک نیز "کوه" نامیده می‌شوند، مانند Monti Urpinu (کالیاری) که تنها ۹۸ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. در گذشته چنین نامی، نشان‌دهنده حضور نخل‌های کوتولهٔ پنجه‌ای، در برخی اسناد مکتوب ثبت شده بود. الهیدان و نویسنده، سالواتوره ویدال، در Clypeus Aureus excellentiae calaritanae (۱۶۴۱) به شبه‌جزیره سینیس اشاره کرده و نام Montigu de Prama را ذکر کرده است. فرانسیسکن‌ها آنتونیو فلیچه ماتئی، که در قرن هجدهم تاریخ‌نگاری اسقف‌نشین‌ها و اسقف‌های ساردینیا را نوشت، مونتیگو پالما را یکی از محل‌های شبه‌جزیره سینیس ذکر کرده‌اند. بافت باستان‌شناسی و مسائل تاریخی تاریخ دقیق ساخت مجسمه‌ها هنوز نامشخص است. فرضیه‌های مختلف ارائه‌شده توسط پژوهشگران، دوره‌ای بین قرن دهم و هشتم پیش از میلاد، یعنی بین پایان عصر برنز و عصر آهن را در بر می‌گیرند. در هر صورت، باور بر این است که مجسمه‌ها در دوره‌ای از تحولات فرهنگی ساخته شده‌اند، اما ریشه‌ای عمیق در عصر برنز دارند. در این بازهٔ زمانی، شبه‌جزیره سینیس و کل خلیج اوریستانو منطقه‌ای اقتصادی و تجاری مهم بود، که توسط تمرکز بالای آثار نوراگه‌ای اثبات می‌شود: حداقل ۱۰۶ اثر به‌طور رسمی ثبت شده‌اند، شامل گورهای غول‌پیکر (Tumbas de sos zigantes در زبان ساردنیایی)، چاه‌های مقدس نوراگه‌ای و نوراگه‌ها. در دوران شکوفایی نوراگه‌ای، این تعداد بسیار بیشتر بوده است، زیرا فعالیت‌های کشاورزی شدید در طول قرن‌ها منجر به تخریب چندین اثر شده است. از قرن چهاردهم پیش از میلاد، میسنی‌ها به شبه‌جزیره سینیس و دیگر مناطق ساردینیا آمدند، در حالی که حضور نخست فلیسطی‌ها حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد ثبت شده است. با این حال، با توجه به اینکه فلیسطی‌ها از سفالگری شبیه میسنن استفاده می‌کردند و روابط طولانی بین کرت و ساردینیا وجود داشت، نمی‌توان حضور فلیسطی‌ها در ساردینیا را پیش از قرن سیزدهم پیش از میلاد رد کرد. در این دوره، تجارت شمش‌های پوست گاو بین قبرس و ساردینیا نیز آغاز شد. این تبادل تا پایان عصر برنز ادامه داشت. شبه‌جزیره سینیس به عنوان منطقه‌ای مهم در فلزکاری شناخته می‌شد، با توجه به نزدیکی مونتی‌فرو که توسط نوراگه‌های متعدد کنترل می‌شد. در پایان عصر برنز، تمدن نوراگه‌ای دچار تحولات اجتماعی سریع شد: نوراگه‌ها دیگر ساخته نشدند و بسیاری از آن‌ها یا رها شدند یا به معابد تبدیل شدند. گورهای غول‌پیکر دیگر ساخته نشدند، اگرچه بسیاری از آن‌ها در قرن‌های بعدی دوباره مورد استفاده قرار گرفتند. همین پدیده برای چاه‌های مقدس و مکان‌های آیینی دیگر نیز رخ داد؛ برخی رها شدند و برخی تا عصر آهن مورد استفاده باقی ماندند. هیچ نشانه‌ای از تهاجم، جنگ‌های داخلی نوراگه‌ای‌ها یا آتش‌سوزی‌های مخرب وجود ندارد؛ بنابراین، این تغییرات مهم به عوامل داخلی نسبت داده می‌شود که به نوبه خود منجر به تغییر فرهنگی تدریجی و بازسازی اجتماعی و قلمروی در جامعه نوراگه‌ای شد. بین قرن دوازدهم و نهم پیش از میلاد، به نظر می‌رسد ساردینیا از طریق حداقل چهار جریان فرهنگی به کنعان، سوریه و قبرس مرتبط بوده است: دو جریان اول که قدیمی‌تر هستند، می‌توان آن‌ها را «سوری» و «فلیسطی» تعریف کرد و ماهیتی صرفاً تجاری داشتند. از قرن نهم پیش از میلاد، سومین و چهارمین جریان‌های فرهنگی در غرب ظاهر شدند. یکی از آن‌ها را می‌توان «قبرسی-فنیقی‌ها» نامید، چرا که توسط مردمانی از قبرس و شهرهای فنیقی ایجاد شده بود؛ این جریان با ساردینیا رابطه داشت، اما مهم‌ترین نتیجهٔ آن، تأسیس کارتاژ بود. جریان چهارم بیشترین تأثیر را بر ساردینیا گذاشت و از قرن هشتم پیش از میلاد با شهرنشینی مراکز مهمی مانند تارروس، سانتا جیوستا و نئوپولیس آغاز شد. تغییرات این مراکز ساحلی، که عمدتاً جمعیتی مختلط با حضور گستردهٔ اشراف نوراگه‌ای داشتند – همان‌طور که از اشیای تدفینی پیداست – نقش قابل توجهی در تغییر چهرهٔ جزیره و تمدن نوراگه‌ای ایفا کرد و هم‌زمان با افول این تمدن تا زمان حملهٔ کارتاژ ادامه یافت. با این حال، مشخص است که در قرن هفتم پیش از میلاد، شبه‌جزیره سینیس و خلیج اوریستانو همچنان تحت کنترل اشراف نوراگه‌ای بودند و پایان این سلطه با تخریب مجسمه‌های غول‌ها هم‌زمان بوده است. گورستان قطعات مجسمه‌ها بر روی یک شهر مردگان واقع در دامنه‌های مونته‌پراما، تپه‌ای که در رأس آن یک نوراگهٔ پیچیده قرار دارد، یافت شده‌اند. گورستان شامل گورهای دیواری است که بیشتر از وسایل تدفینی خالی شده‌اند. تا کنون، گورهای بررسی‌شده حاوی اسکلت‌های انسانی بودند که در وضعیت نشسته و چمباتمه قرار داشتند و به افراد زن و مرد بین سیزده تا پنجاه سال تعلق داشتند. در حال حاضر (۲۰۱۲)، این مجموعهٔ تدفینی را می‌توان به دو ناحیهٔ اصلی تقسیم کرد: ناحیهٔ اول، متوازی‌السطوح، توسط باستان‌شناس آلساندرو بدینی در سال ۱۹۷۵ کاوش شد؛ ناحیهٔ دوم مارپیچی شکل است و بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ توسط ماریا فرارسه چروتی و کارلو ترونکتی کاوش گردید. یک جادهٔ سنگ‌فرش، محدود شده توسط سنگ‌های عمودی، موازی با ناحیهٔ تدفینی مارپیچی شکل قرار دارد. فرض می‌شود ساخت این جاده همزمان با شکل‌گیری منحصربه‌فرد گورستان بوده باشد. کاوش‌های بدینی یک ناحیه حاوی سی و دو گور صندوقی کشف کرده‌اند که از سنگی متفاوت با ناحیهٔ مارپیچی شکل ساخته شده‌اند. بیشتر گورهای صندوقی بدون سنگ‌پوش خود بوده‌اند، زیرا این سنگ‌ها طی قرن‌ها فعالیت‌های کشاورزی در منطقه تخریب شده بودند. این ناحیهٔ موسوم به «ناحیهٔ بدینی» به نظر می‌رسد که سه مرحلهٔ توسعه را پشت سر گذاشته باشد: مرحلهٔ اول توسط گورهای دایره‌ای نمایان می‌شود که کهن‌ترین نمونه‌ها هستند؛ این‌ها مشابه نمونه‌های کشف شده در جنوب ساردینیا، وقف ساردوس پاتر بابای، خدای نام‌بخش نوراگه‌ای‌ها هستند؛ مرحلهٔ دوم باید با پوشش گورها با سنگ‌پوش‌ها همزمان باشد؛ مرحلهٔ سوم همزمان با گورستان کاوش‌شده توسط باستان‌شناس کارلو ترونکتی است و باید مربوط به قرارگیری مجسمه‌ها باشد. در بخش کاوش‌شده توسط کارلو ترونکتی، آغاز (فضایی و زمانی) گورستان با یک سنگ‌پوش ایستاده مشخص شده که در کنار اولین گور در سمت جنوبی قرار دارد. سمت شمالی و جدیدتر نیز با یک سنگ‌پوش ایستاده محدود شده است. علاوه بر سنگ‌پوش‌های چیدمان مارپیچی، گودال‌های کوچکی برای قرار دادن استخوان‌های انسانی کشف شده‌اند. به دلیل حضور «ناحیهٔ بدینی»، سه گور آخر مسیر طبیعی را دنبال نمی‌کنند و در کنار گورهای پیشین ساخته شده‌اند. تا سال ۲۰۱۲، گورستان هنوز به‌طور کامل کاوش نشده بود. فرضیه‌ها دربارهٔ ظاهر گورستان به دلیل ناقص بودن کاوش باستان‌شناسی، هنوز امکان تعیین ظاهر واقعی گورستان و چیدمان مجسمه‌ها وجود ندارد. برخی از پژوهشگران دربارهٔ تعلق اصلی مجسمه‌ها به گورستان تردید کرده‌اند، زیرا تنها شاهد برای این تعلق، همجواری فضایی بین مجسمه‌ها و مجموعهٔ تدفینی است. این امر موجب شد برخی دیگر فرض کنند که مجسمه‌ها به عنوان تلامون برای تزیین یک معبد، نزدیک به گورستان، ولی وقف ساردوس پاتر ساخته شده‌اند. طبق این نظریه، معبد با مجسمه‌ها برای گرامیداشت پیروزی‌های نوراگه‌ای‌ها در برابر تهاجم‌های کارتاجنی در طول جنگ‌های ساردو-پونیک برپا شده بود. در این حالت، مجسمه‌ها نمایانگر یا محافظان شخص خدای معبد بوده‌اند. در نزدیکی گورستان یک سازهٔ مستطیلی برپا شده است، اما این بنا از بتن است و به وضوح متعلق به دوران روم است، هرچند نمی‌توان به‌طور کامل رد کرد که زیر این ساختمان رومی، معبد نوراگه‌ای قرار داشته باشد. به هر حال، حضور دیگر بناهای مقدس در مجاورت گورستان با کشف گوشه‌های سنگی مخصوص ساخت چاه‌های مقدس پیشنهاد می‌شود. پژوهشگران دیگر این نظریه را مورد مناقشه قرار داده و معتقدند که مجسمه‌ها و گورستان بخشی از همان مجموعه بوده‌اند. در این دیدگاه، نزدیک بودن مجسمه‌ها به گورستان نمی‌تواند تنها پایهٔ این فرضیه باشد. در گور شماره شش از «ناحیهٔ ترونکتی»، قطعه‌ای ضایعاتی برای ساخت سپر کشف شد، که این احتمال را مطرح می‌کند که مجسمه‌ها در همان محل و مخصوص گورستان حک شده‌اند. با توجه به برخی ویژگی‌های فنی، هم مدل‌های نوراگه‌ای و هم بایتیل‌های نوع «اوراجیانا»، به همین نتیجه اشاره دارند. در این صورت، گورستان و مجسمه‌ها می‌توانند یادآور گورهای غول‌پیکر باشند. نقشهٔ مجموعه در واقع یادآور طرح یک گور غول‌پیکر است و این فرضیه با حضور بایتیل‌ها، که ویژگی معمول گورهای عصر برنز قدیم ساردینیا هستند، تقویت می‌شود. این شباهت نشان‌دهندهٔ تمایل معماران قدیم به حفظ ارتباط با سنت‌های تدفینی نیاکانشان است. با توجه به مطالعات موجود، نویسندگان اذعان دارند که حتی این آخرین فرضیه نیز با شواهد محکمی پشتیبانی نمی‌شود، خصوصاً در مورد ظاهر و ترکیب اصلی مجموعهٔ مجسمه‌ها-گورها. با این حال، پیشنهاد شده که اگر این فرضیه درست باشد، مجسمه‌ها در سمت شرق و غرب گورستان مارپیچی چیده شده‌اند تا نوعی اکسدرا انسانی عظیم را شکل دهند که یادآور نیم‌دایرهٔ یک گور غول‌پیکر باشد. بوکسورها می‌توانستند بخش خارجی این چیدمان را تشکیل دهند، در حالی که کمانداران و جنگجویان در مرکز، درست کنار گورها قرار می‌گرفتند. بر اساس این فرضیه، مدل‌های نوراگه‌ای تاج تپه را تشکیل می‌دادند و روی سنگ‌پوش گورها قرار می‌گرفتند. تاریخچهٔ کاوش‌ها اولین یافته‌ای که احتمالاً به مجموعهٔ بزرگ مونته پراما تعلق دارد، در سال ۱۹۶۵ کشف شد. این قطعه یک سر شکسته از سنگ ماسه‌سنگی بود که در کف چاه مقدس باناتو (ناربولیا) یافت شد. در ابتدا، قطعهٔ باناتو به دلیل حضور گستردهٔ آثار پونیک و به‌طور فرضی نبود مجسمه‌های نوراگه‌ای، پونیک تلقی می‌شد. کشف مجسمه‌ها در گورستان مونته پراما تقریباً ده سال دیگر به طول انجامید. بر اساس گزارش دو کاشف، سیسینیو پودی و باتیستا ملی، این کشف به صورت تصادفی در مارس ۱۹۷۴ رخ داد، زمانی که آن‌ها در حال آماده‌سازی زمین برای کشت دو قطعه زمین مجاور بودند که سالانه از «انجمن برادری سانتو روساریو» در کابراس اجاره می‌کردند. با اینکه زمین شنی بود، اما سرشار از آثار سنگی و قطعات ستون بود که با شخم زدن به‌طور منظم آشکار می‌شدند. دو کشاورز به جمع‌آوری قطعات کنار زمین ادامه دادند، بدون اینکه ارزش باستان‌شناسی آن‌ها را درک کنند. در ابتدای هر فصل کشت، دو کاشف متوجه می‌شدند که قطعات سال گذشته به‌طور قابل توجهی کاهش یافته‌اند، زیرا توسط افرادی که از ارزش تاریخی آن‌ها آگاه بودند برداشته می‌شد یا به عنوان مصالح ساختمانی به کار می‌رفت. صاحب زمین، جیوانی کورریاس، در مواجهه با توده‌ای از سنگ و خاک که بقایای یک سر غول در آن بود، همراه با سیسینیو پودی متوجه شد که این سر متعلق به یک مجسمه است. کورریاس بلافاصله با باستان‌شناس جوزپه پاو تماس گرفت که به نوبهٔ خود مرجع میراث فرهنگی کاگلیاری و اوریستانو را مطلع ساخت. در مراحل اولیهٔ کشف، باستان‌شناس جوزپه آتزوری بارها به مقامات هشدار داد که سایت فاقد حصار است. بیشتر مجسمه‌ها در مرکز مرمت و نگهداری Li Punti (ساساری) سر خود را از دست داده‌اند و علت آن این است که سایت برای مدت طولانی بدون مراقبت بوده و غارت شده است. تمرکز غارت بر بهترین بخش‌های مجسمه‌ها، به ویژه سر با چشم‌های اسرارآمیز بود. تنها پس از آن، منطقه خریداری شد و کمپین‌های کاوش آغاز گردید. بر اساس نظر باستان‌شناس مارکو رندلی، تاریخچهٔ تحقیقات اولیه تکه‌تکه و ناقص است و چندین باستان‌شناس در آن دخیل بوده‌اند. برخی از آن‌ها کاوش‌های کوتاه‌مدت انجام دادند (آتزوری، ۱۹۷۴؛ پاو ۱۹۷۷)، در حالی که پژوهشگران دیگر بعدها تحقیقات برنامه‌ریزی‌شده‌ای انجام دادند (بدینی ۱۹۷۵؛ لیلیو، توره، آتزنی ۱۹۷۷؛ فرارسه چرّوتی-ترونکتی ۱۹۷۷). ویژگی‌های عمومی و مقایسه‌های سبک‌شناسی به‌طور کلی، مجسمه‌ها به شدت فرم‌دار و هندسی هستند، مشابه به سبک معروف «ددالیک» که در کرت در قرن هفتم پیش از میلاد تثبیت شده بود. چهرهٔ مجسمه‌ها از طرح T پیروی می‌کند که در مجسمه‌های برنزی ساردنی و مجسمه‌های هم‌جوار در کورسیکا معمول است. قوس ابرو و بینی برجسته هستند، چشم‌ها فرورفته و به‌صورت نمادین با دو دایرهٔ متحدالمرکز نشان داده شده‌اند؛ دهان با یک خط کوتاه، خطی یا زاویه‌دار حک شده است. ارتفاع مجسمه‌ها بین ۲ تا ۲٫۵ متر است. مجسمه‌ها به نظر می‌رسد که بوکسورها، کمانداران و جنگجویان را نشان می‌دهند، همه ایستاده، پابرهنه و با پاهای کمی باز. پاها به‌وضوح تعریف شده و روی یک پایهٔ مربع قرار دارند. ویژگی دیگر حضور الگوهای هندسی، الگوهای تزئینی زیگزاگ، خطوط موازی و دایره‌های متحدالمرکز است، در مواردی که امکان نمایش نقش‌برجسته وجود نداشته است. این حالت هم برای اشیا و هم برای ویژگی‌های بدنی اعمال شده است. به‌عنوان نمونه، بافت موهای کنار صورت به‌صورت برجسته نشان داده شده، ولی مو با الگوی استخوان ماهی حک شده است. بازوبندهای کمانداران کمی برجسته هستند و جزئیات با حکاکی‌های هندسی نمایش داده شده‌اند. این ویژگی‌ها – همراه با شواهد دیگر – نشان می‌دهند که مجسمه‌های Mont'e Prama به‌طور قابل توجهی از مجسمه‌های ساردنی الهام گرفته‌اند. مجسمه‌ها احتمالاً رنگ‌آمیزی شده بودند؛ آثار رنگ بر برخی از آن‌ها یافت شده است: یک کماندار سینهٔ قرمز رنگ دارد و سایر قطعات با رنگ سیاه مشخص شده‌اند. یافتن مشابه برای این مجسمه‌ها در حوضه مدیترانه دشوار است: باستان‌شناس کارلو ترونکتی از کمیسیونرها و ایدئولوژی‌های کاملاً اورینتالیزینگ سخن می‌گوید. بر این اساس، سایر پژوهشگران – مانند پائولو برناردینی – در مجسمه‌ها تأثیرات شرقی و شباهت‌هایی با مجسمه‌های باستانی تمدن اتروسک را شناسایی می‌کنند؛ باستان‌شناس برونیلده سیسموندو ریجوی شباهت‌هایی با مجسمه‌های یسنتین، لونجیان و داونی قرن‌های ۸ تا ۵ پیش از میلاد می‌یابد و بدین‌ترتیب مجسمه‌ها را در جریان‌های طبیعی و هندسی ایتالیایی و تمدن اژه قرار می‌دهد؛ بر اساس نظر جیووانی لیلیو، مجسمه‌ها متعلق به سبک هندسی هستند که با نشانه‌های تزئینی حکاکی‌شده تأکید شده و مستقیماً از مجسمه‌های ساردنی نوع "Abini-Teti" الهام گرفته‌اند. طبق نظر این باستان‌شناس برجسته، نسبت دادن مجسمه‌ها به دورهٔ اورینتالیزینگ به‌جز شاید در ساختار عظیم بدنی، کاملاً اشتباه است؛ باستان‌شناس مارکو رندلی تمامی تلاش‌ها برای مقایسهٔ مجسمه‌های سینیس با نمونه‌های یافت‌شده در یونان باستان، فهرست مردمان باستانی ایتالیا و مناطق اتروسک را ناکافی می‌داند. از نظر او، رویکرد صحیح این است که مجسمه‌ها به‌عنوان یک واحد یگانه درک شوند که از تعامل بین صنعتگران شام (سرزمین) و کمیسیونرهای نوراگه‌ای نشأت گرفته‌اند. این یگانگی همچنین با قبرهای منحصر به‌فرد گورستان تأیید می‌شود، که هیچ مشابهی در دیگر سایت‌ها، چه در مدیترانه غربی و چه شرقی ندارد. بوکسورها «بوکسور» اصطلاح متعارف برای دسته‌ای از مجسمه‌های برنزی نوراگه‌ای است که با سلاحی شبیه cestus تجهیز شده‌اند؛ این سلاح بازو را با یک غلاف سخت – احتمالاً فلزی – می‌پوشاند. پانوه (لوازم جنگجو یا کشتی‌گیر – بسته به تفسیرهای مختلف) شامل سپری نیمه‌سخت و خمیده به شکل مستطیل نیز بوده است. به‌طور کلی باور بر این است که بوکسورها در بازی‌های مقدس یا بازی‌های تدفینی به افتخار درگذشتگان شرکت می‌کردند، مشابه آنچه در سایر مناطق مدیترانه دیده شده است. بوکسورها پرشمارترین و یکنواخت‌ترین گروه در میان مجسمه‌های سینیس هستند و تنها تفاوت‌های جزئی در اندازه و جزئیات کم‌اهمیت دارند. بوکسورها همواره نیمه‌برهنه نشان داده شده‌اند، با ناف یا نوک سینهٔ حک‌شده؛ آن‌ها پوشاکی به شکل پارچهٔ دورکمر دارند که عقب آن به مثلث برش خورده، ویژگی‌ای معمول در مجسمه‌های برنزی بوکسور و جنگجوی ساردنی است، مانند «کماندار سری» (از سری (کومونه), محل کشف). بخش بالایی سینه توسط کمربندی محافظت می‌شود که در برخی موارد شیارهای کم‌عمقی از آن منشعب شده‌اند و بندهای استفاده‌شده برای بسته شدن پوشاک دورکمر را نشان می‌دهند. سر بوکسورها با کلاهک‌های صاف پوشیده شده است. آستین‌هایی که از آرنج به پایین می‌آیند و احتمالاً در اصل چرمی بوده‌اند، بازوهای راست آن‌ها را محافظت می‌کنند. آستین به کلاهک گردی ختم می‌شود که سلاح، فلزی یا از مادهٔ دیگر، در آن وارد می‌شده است. سپر مستطیل شکل و خمیده با بازوی چپ گرفته شده و بالای سر نگه داشته می‌شود. این سپر احتمالاً از چرم یا ماده‌ای منعطف ساخته شده است، زیرا در طول ضلع‌های بلند خمیده است. علاوه بر این، درونی آن با شاخه‌های چوبی قاب‌بندی شده، در حالی که بخش بیرونی دارای لبهٔ برجسته در تمام محیط است. سپر به نظر می‌رسد که در سمت داخلی، به بازوبندی با نقش‌های زیگزاگی متصل شده باشد که روی آرنج بازوی چپ پوشیده می‌شده است. شکل مشت‌زن در تندیس‌های برنزی نیز مشاهده می‌شود که در میان آن‌ها – علاوه بر نمونه‌های ساردینیایی – می‌توان به تندیس قابل توجهی اشاره کرد که در وتولونیا و در «گور حاکم» پیدا شده است. با این حال، تندیس برنزی که بیشترین شباهت را دارد – هم از نظر نوع و هم از نظر نشانه‌های متمایز – همان تندیس یافت‌شده در دورگالی است. کمانداران تا کنون، قطعات به دست آمده امکان بازسازی پنج تندیس از این نوع تصویری را فراهم کرده‌اند. کمانداران نسبت به مشت‌زن‌ها تنوع بیشتری نشان می‌دهند، با وجود آن که تعدادشان بسیار کمتر است. شایع‌ترین نمادنگاری، جنگجویی مرد را نشان می‌دهد که با تونی کوتاه پوشیده شده است. بر روی تونی، یک سینه‌بند مربعی با لبه‌های کمی مقعر قرار دارد. در برخی موارد، تونی تا کشاله ران می‌رسد و در برخی دیگر، دستگاه تناسلی بدون پوشش باقی مانده است. فراتر از سینه‌بند، دیگر عناصر زره مانند یقه و کلاه‌خود نیز به تصویر کشیده شده‌اند. قطعات مختلف اندام‌های فوقانی اغلب بازوی چپ را با یک براساد نگه‌دارنده تیر و کمان نشان می‌دهند، در حالی که دست راست به جلو کشیده شده است، مشابه حالت سلام رایج در تندیس‌های برنزی ساردینیایی. پاها با زره‌های خاصی با لبه‌های شکاف‌دار محافظت می‌شوند که زیر تونی با بندها آویزان شده‌اند؛ یک زره پا دارای شکل عدد هشت در پشت است، و گاهی صندل بر روی پای قطعه‌ای از تندیس دیده می‌شود. نمایش سلاح‌ها بسیار دقیق است. مشابه تندیس‌های برنزی، ترکش (کمانداری) به شکلی بسیار دقیق روی پشت کنده‌کاری شده است. همچنین مشخص است که دو نوع کمان وجود داشته است: یک نوع سنگین با مقطع چهارگوش و تیغه‌های عرضی یک نوع سبک با مقطع دایره‌ای، احتمالاً متعلق به زرادخانه ترکیبی سربازان نوراگه شامل کمانداران، شمشیرزنان و جنگجویانی با زرادخانه ترکیبی متشکل از کمان و شمشیر بوده‌اند. کمان و شمشیر می‌توانستند همزمان در دست باشند، مانند تندیس‌های برنزی «نوع اوتا» (از اوتا (ساردینیا)، محل کشف)، یا شمشیر ممکن است در غلاف باقی مانده باشد در حالی که کماندار در حال شلیک تیر است. ستارهٔ ترکش-غلاف حداقل در یک تندیس دیده شده است و مشابهت‌هایی با تندیس‌های برنزی «اوتا» و «نوع آبی‌نی» دارد (آخرین به نام محل کشف، پرستشگاه نوراگه «آبی‌نی» در تتی (ساردینیا) نام‌گذاری شده است). باستان‌شناس جیووانی لیلیو به‌طور ویژه بر شباهت دسته هلالی شکل تندیس مونته پراما و تندیس کماندار سانتا ویتوریا دی سری تأکید کرد، که همان لباس لنگی را پوشیده و در پشت کوتاه شده است، مشابه مشت‌زن‌های مونته پراما. صورت کمانداران مشابه صورت مشت‌زن‌ها است، با موهایی که به شکل بافت‌های کنار صورت جمع شده‌اند. سر تا پشت گردن توسط کلاه‌خود شبیه کلوچه‌ای، دارای شانه و شاخ، محافظت می‌شود، در حالی که گوش‌ها آزاد باقی مانده‌اند. چندین قطعه نشان می‌دهند که شاخ‌ها کمی خمیده و به جلو متمایل هستند، طول آن‌ها نامشخص و نوک‌تیز است (متمایز از جنگجویان)؛ علاوه بر این، آثار یک تکیه‌گاه نیز دیده می‌شود که از همان سنگ ساخته شده و تقریباً در نصف طول شاخ‌ها آن‌ها را به هم متصل می‌کند. مشابه‌ترین تندیس برنزی به کمانداران مونته پراما، تندیس کماندار «آبی‌نی» به نظر می‌رسد. این نوع تصویری – که بسیار در تندیس‌های برنزی نوریگی دیده می‌شود – تنها دو بار در میان تندیس‌های مونته پراما گزارش شده است، به علاوه یک مورد احتمالی سوم، که تنها یکی از آن‌ها در وضعیت خوبی نگه‌داری شده است. با این حال، یک سپر بازسازی‌شده که به هیچ‌یک از سه نمونه پیشین نسبت داده نشده و همچنین چندین قطعه دیگر از سپر و (احتمالاً) تنه، نشان می‌دهد که تعداد جنگجویان بیشتر بوده است. در ابتدا، قطعات سپرهای گرد به کمانداران نسبت داده شده بودند، اما بعدها دسته شمشیر و شباهت‌های الگوهای هندسی سپرها با برخی برنزه‌ها، منجر به فرض حضور یک یا چند تندیس جنگجو شد. جنگجویان اساساً از کمانداران از نظر پوشش متمایز هستند. بهترین سر حفظ‌شده، کلاه‌خود نوریگی «پاکتی‌شکل»، دارای شانه و شاخ را نشان می‌دهد که – مانند کلاه‌خود کمانداران – احتمالاً شاخ‌های بلند معمول در تندیس‌های برنزی را داشته است. چندین قطعه کوچک استوانه‌ای شکل در طول کاوش‌ها یافت شده‌اند. پس از بازسازی، برخی از این شاخ‌ها به نظر می‌رسد که در انتهای خود کره‌های کوچکی داشته باشند، مانند برخی برنزه‌ها، یا انسان‌نما (در این مورد فقط جنگجویان، هرگز کمانداران) یا جانورنما. بهترین تندیس جنگجوی حفظ‌شده، از برجسته‌ترین آثار مونته پراما است. علاوه بر کلاه‌خود شاخ‌دار – که شاخ‌هایش شکسته‌اند – با وجود زره‌ای با خطوط عمودی مشخص می‌شود، کوتاه در پشت، اما محکم روی شانه‌ها و گسترده‌تر روی سینه. با توجه به زره‌های دیده‌شده در چند تندیس برنزی، گمان می‌رود که سینه‌بند از نوارهای فلزی روی چرم سخت ساخته شده باشد. یک پنل تزئین‌شده و حاشیه‌دار از قسمت پایین سینه‌بند بیرون آمده است. سپر به‌صورت بسیار دقیق نمایش داده شده است، با الگوهای زیگزاگی شبیه نقوش هندسی و با شیارهای تابیده که به سمت برج سپر همگرا می‌شوند. مشابه‌ترین تندیس برنزی به جنگجویان مونته پراما، نمونه‌ای است که در سنوربی یافت شده است. مدل‌های نورآگه نورآگه‌های چندبرجه‌ای، دومین سازه‌های مگالیتی بلند تاریخ – پس از اهرام مصر – در دوران عصر برنز در منطقه پروتوتاریخی مدیترانه بودند. برج مرکزی نورآگه نورآگه آرروبیو (اورولی (کومونه)), یکی از بزرگ‌ترین‌های جزیره، به ارتفاع سی متر می‌رسید و طرح کلی این بنای یادبود شامل حداقل نوزده برج است که حول چندین حیاط سازمان یافته و مساحتی در حدود ۳۰۰۰ متر مربع را اشغال می‌کند، بدون احتساب روستایی که بیرون از دیوارها قرار دارد. این اثر نتیجه یک طراحی یکپارچه بود که هم برج اصلی و هم دژ پنج‌ضلعی را در همان مرحله در قرن چهاردهم پیش از میلاد شامل می‌شد. مدل نورآگه به‌عنوان نمای سه‌بعدی و مقیاس کوچک از برج‌ها و قلعه‌های نورآگه تعریف می‌شود که برای اهداف مقدس یا سیاسی ساخته شده‌اند. مشابه سازه‌های واقعی، مدل‌ها می‌توانند به دو دسته کلی تقسیم شوند: مدل‌های نورآگه پیچیده، با یک برجک دفاعی بلندتر احاطه‌شده توسط جان‌پناه دژها و چهار برج اضافی، که به آن‌ها نورآگه چهار لوبه‌ای (یا چندبرجه‌ای) گفته می‌شود مدل‌های نورآگه ساده، با یک برج واحد مونته پراما، سایت باستان‌شناسی است که بیشترین تعداد مدل‌های نورآگه در آن کشف شده است. در مرکز مرمت لی پونتی توانسته‌اند پنج مدل نورآگه پیچیده و بیست مدل نورآگه ساده را بازسازی کنند. مدل‌های مونته پراما با اندازه چشمگیر خود شناخته می‌شوند؛ تا ۱٫۴۰ متر ارتفاع برای نورآگه‌های چهارلوبه‌ای و بین ۱۴ تا ۷۰ سانتی‌متر قطر برای نمونه‌های تک‌برج، و همچنین با برخی ویژگی‌های فنی غیرمعمول. این مجسمه‌های بزرگ مدولار هستند و برخلاف سایر مدل‌های نورآگه از ساردینیا، ساقه برجک دفاعی در بالای آن با فاصله‌ای متصل شده که محور و رابط آن از هسته‌ای از سرب تشکیل شده است. سکوی بالایی در مدل‌های مختلف نورآگه به دقت بازسازی شده است. بر بالای برج‌ها یک عنصر مخروطی شکل و گنبدی تراشیده شده که پوشش پله‌ای منتهی به سکوی بالایی را نشان می‌دهد. چندین عنصر معماری با نشانه‌های حکاکی شده نمایش داده شده‌اند. جان‌پناه سکوی بالایی با یک یا دو ردیف مثلث‌های حک‌شده یا خطوط عمودی نمایش داده شده است، مشابه نورآگه‌های مینیاتوری از سایت‌های دیگر ساردینیا، مانند برجسته‌های نورآگه و مدل نورآگه سو نوراکسی در بارومینی. همچنین تخته‌سنگ‌های بزرگ نگه‌دارنده سکوها با نشانه‌های تزئینی بازنمایی شده‌اند. پایه‌ها و عملکرد آن‌ها با خطوط یا شیارهای موازی حکاکی شده و بلوک‌ها – که پس از فرو ریختن بخش‌های بالایی در سایت‌های باستان‌شناسی فراوان یافت شده‌اند – صحت انطباق این مدل‌ها با معماری نورآگه‌ای دوران برنز میانه و اخیر را تأیید می‌کنند. منابع