باغ نینفا

باغ نینفا باغی در قلمرو چیسترنا دی لاتینا، در استان لاتینا، مرکز ایتالیا است. این پارک مساحتی معادل ۱۰۵ هکتار (۲۶۰ جریب فرنگی) دارد و یک بنای طبیعی ایتالیایی است. باغ منظره درون پارک شامل ۸ هکتار (۲۰ جریب فرنگی) است و شامل ویرانه‌های قرون وسطایی، چندین درخت بلوط، سرو و صنوبر، مراتع چمنزار، طیف گسترده‌ای از گیاهان عجیب و غریب از نقاط مختلف جهان، نهرهای متعدد و انواع زیادی از گل‌های رز پراکنده است که بر فراز دیوارهای سنگی ویرانه‌ها رشد می‌کنند. این مکان توسط بنیاد ایتالیایی اداره می‌شود. این مکان در زمان‌های مشخصی از آوریل تا نوامبر برای عموم آزاد است. شهرهای نزدیک شامل نورما و سرمونتا هستند. نینفا به عنوان «رمانتیک‌ترین باغ جهان» توصیف شده است. تاریخچه این باغ شامل ویرانه‌های شهرک باستانی نینفا است که نام آن به‌نظر می‌رسد از یک نمفیوم (پرستشگاهی در دوران کلاسیک که به الهه‌های ریزطبیعت یا همان نیمف‌ها اختصاص داشت) گرفته شده باشد. این پرستشگاه بر روی جزیره‌ای در دریاچه‌ای کوچک قرار داشت. باور بر این بود که نیمف‌ها در کوه‌ها و درختستان‌ها، کنار چشمه‌ها و رودها، و همچنین درختان، دره‌ها و غارهای خنک ساکن هستند. بر اساس کتاب نینفا: رمانتیک‌ترین باغ دنیا اثر چارلز کوئست-ریتسون، نخستین سند مکتوب دربارهٔ باغ‌های نینفا به پلینی جوان‌تر بازمی‌گردد که در نوشته‌هایش از معبدی در این مکان یاد کرده است که به نیمف‌های آب تقدیم شده بود. این روستا در دوران روم به عنوان یک روستای کوچک در یک منطقه کشاورزی وجود داشته است. شاید توسط ولسکی‌ها در پای مونتی لپینی تأسیس شده باشد. در قرون وسطی، شهری ثروتمند در جاده آپیا بود. در سال ۱۱۵۹، پاپ الکساندر سوم در آنجا تاجگذاری کرد. در سال ۱۱۷۱، فردریک بارباروسا ، امپراتور مقدس روم، پس از آنکه پاپ، دشمنش، به این شهر پناه برد، آن را غارت و آتش زد. در طول قرون وسطی، نینفا بیش از ۱۵۰ خانه، چندین کلیسا، آسیاب، پل، دو آسایشگاه، یک قلعه و یک تالار شهر داشت. این شهر توسط یک دیوار دفاعی ۱٬۴۰۰ متر (۱٬۵۰۰ یارد) احاطه شده بود. به طول با برج‌های نگهبانی. این قلعه در سدهٔ دوازدهم میلادی ساخته شد و در نزدیکی دریاچه، بیرون از دیوارهای شهر قرار داشت. سانتا ماریا ماجوره کلیسای اصلی شهر بود و احتمالاً ساخت آن از سدهٔ دهم آغاز شد و در نیمهٔ نخست سدهٔ دوازدهم گسترش یافت. کلیسای سنت جان حدود قرن یازدهم میلادی ساخته شده و اکنون ویرانه است. سازه اصلی به احتمال زیاد دارای یک شبستان با چندین نمازخانه جانبی و یک محراب نیم دایره‌ای بوده است که بخش‌هایی از آن باقی مانده است. برخی از آثار نقاشی‌های دیواری هنوز بر روی دیوارهای ویرانه‌ها قابل مشاهده است. در قرن شانزدهم، نینفا توسط ساکنانش، تحت سلطهٔ کائتانی، دوباره مسکونی شد. کاردینال نیکولو سوم کائتانی به معمار فرانچسکو پروجینو دستور داد تا باغی در منطقهٔ نینفا بسازد، اما این باغ اندکی پس از مرگ کاردینال در سال ۱۵۸۵ رو به ویرانی گذاشت. در طول قرن هفدهم، به دلیل گسترش باتلاق‌های اطراف و شیوع مالاریا، به تدریج متروکه شد. تا قرن هجدهم، آخرین آسیاب متروکه شد. در سال ۱۷۶۵، تالار شهر توسط فرانچسکو، دوک سرمونتا، به یک انبار تبدیل شد و در همان زمان، پاپ پیوس ششم احیای باتلاق‌ها را آغاز کرد، اما این پروژه رها شد. باغ نینفا و اطراف آن تا قرن بیستم، بخشی فراموش‌شده از قلمرو خانواده کائتانی بود، تا اینکه این ملک بازسازی و باغ تغییر شکل یافت. اداره باغ توسط للیا کائتانی و همسرش، هوبرت هاوارد، آخرین مالکان، به یک بنیاد غیرانتفاعی واگذار شد. مالکیت باغ به بنیاد رافردو کائتانی، که به نام پدر للیا کائتانی-هاوارد نامگذاری شده بود، منتقل شد که همچنان مدیریت باغ را بر عهده دارد. باغ این باغ توسط ژلاسیو کائتانی در سال ۱۹۲۱ و به سبک باغ‌های انگلیسی ساخته شد. کائتانی پسر لیدی کنستانس آدلا (آدا) بوتل-ویلبراهام و اونوراتو کائتانی، دوک سرمونتا، بود. او برخی از ساختمان‌های شهر قرون وسطایی نینفا، به ویژه برج و تالار شهر را به عنوان اقامتگاه تابستانی مرمت کرد. در همان زمان، تحت راهنمایی آدا بوتل-ویلبراهام، که قبلاً باغی در دریاچه فوگلیانو ایجاد کرده بود، شروع به کاشت گونه‌های گیاهی مختلفی کرد که از سفرهای خارجی خود به خانه آورده بود. گیاهان به دلیل آب و هوای مطلوب رشد کردند: این ریزاقلیم به دلیل باران‌های مکرر و رودخانه نینفا بسیار مرطوب است. توصیف کوئست-ریتسون از این مکان:باغ نینفا محیطی منحصر به فرد دارد: خرابه‌های یک شهر قرون وسطایی در نزدیکی رم. این مکان، زیبایی رمانتیک و والایی دارد، جایی که به نظر می‌رسد زمان متوقف شده است. این باغ در بین متخصصان باغبانی انگلیسی و آمریکایی به جایگاه ویژه‌ای دست یافته است.این باغ به دلیل موقعیت مکانی‌اش، رمانتیک‌ترین باغ جهان نامیده شده است: این باغ «واحه‌ای رمانتیک و حاصلخیز در میان دشت پونتینِ به شدت صنعتی‌شده در جنوب شرقی رم» است. باغ توسط چشمه‌های کوچک فراوان و همچنین رود نینفا که در جنوب باغ جریان دارد، قطع می‌شود. بازسازی باغ شامل وارد کردن گونه‌های گیاهی از سراسر جهان بود. امروزه بیش از هزار گونهٔ مختلف گیاه و درخت در این باغ وجود دارد؛ از جمله گردوهای آمریکایی، چند نوع سیب زینتی، یوکا، کوتینوس کوگیگریا، کاتالپا، درختان سدر و بسیاری بوتهٔ رز. در میان رزها می‌توان به رز چندرنگ اُدوراتا، رز زرد هوگونیس و رز صورتی کم‌رنگ کامپلیکاتا اشاره کرد. از میان ارقام پرورشی نیز می‌توان رز سفید آیس‌برگ، رز قرمز مکس گراف و چندین رز دورگهٔ مشک را نام برد؛ از جمله رز کرم‌رنگ پنلوپه، رز صورتی بالرینا و رز زرد-قهوه‌ای باف بیوتی. همچنین انواع رزهای بالارونده در باغ کشت می‌شوند، از جمله رز بنکسیا، رز براکتیاتا، رز فیلیپس 'کیفتسگیت' (که به‌خاطر رشد پرقدرت و شاخ‌وبرگ زیبا شناخته می‌شود)، رز سفید مادام آلفرد کاریِر و رز بالاروندهٔ زرد-نارنجی گلور دو دیژون. در طول خیابان اصلی باغ، سروها، درختان گیلاس زینتی پژمرده، کاج هیمالیایی، درختان موز، کاج مکزیکی و اسطوخودوس کاشته شده‌اند. باغ صخره‌ای شامل گونه‌های زیر است: ایبریس، اششولزیا، ورونیکا، آلیسوم طلایی، آکوئیلجیا، دیانثوس و درختان انار. نزدیک پل، گونه‌های زیر رشد می‌کنند: کلماتیس آرماندی با گل‌های بنفش، هیدرانژای بالارونده و درختان صنوبر؛ در طول رودخانه نیز درختستان‌هایی از فندق، افرا شکری و تولوپ‌فِرا قرار دارند. نزدیک پل‌ها، درختان زیر دیده می‌شوند: افرا، صنوبر، فوتینیا سِرولاتا، گونرا مانیکاتا، پاپیروس، کازوارینا تنویسیما، یاس، هیدرانژای بالارونده، کلماتیس آرماندی بنفش، ویستریا، درختان سدر، آکاسیا و دسته‌ای بامبو، مگنولیا استلاتا نیز در جلوی قلعه رشد می‌کند. بازدید از باغ فقط با راهنما و با دنبال کردن مسیر مشخص امکان‌پذیر است. جانوران نینفا در مسیر اصلی مهاجرت پرندگان از آفریقا به اروپا واقع شده است. باغ، رودخانه و دریاچه، زیستگاه انواع غنی از جانوران، از جمله قزل‌آلای خال‌سرخ، قزل‌آلای مدیترانه‌ای، سالمو سیتی و ۱۵۲ گونه پرنده است. در سال ۱۹۷۶، تحت حمایت صندوق جهانی حیات وحش، تقریباً ۱٫۸ هکتار (۴٫۴ جریب فرنگی) از باغ به عنوان پناهگاه حیات وحش اختصاص داده شد، با کاشت بوته و ایجاد تالاب برای تشویق پرندگان به لانه‌سازی، و ۱۵ هکتار (۳۷ جریب فرنگی) پوشش گیاهی بومی بازسازی شده. از آن زمان، خوتکا، اردک سرسبز، گاودیال، حواصیل، خروس‌کلیان و برخی از پرندگان شکاری در آنجا مشاهده شده‌اند. زیرساخت این باغ در ۶۴ کیلومتری جنوب شرقی رم واقع شده است. می‌توان با قطارهای منطقه‌ای و بین شهری از ایستگاه «لاتینا اسکالو» در ایستگاه ترمینی رم به آن رسید. از آنجا تقریباً ۷ کیلومتر تا باغ فاصله است که می‌توان با تاکسی در ۱۰ دقیقه به آن رسید. همچنین، باغ از طریق خیابان SS 148 به رم متصل می‌شود. نگارخانه منابع