دانشگاه پارما

دانشگاه پارما (ایتالیایی: Università degli Studi di Parma, UNIPR) یک دانشگاه دولتی است که در پارما، امیلیا-رومانیا، ایتالیا واقع شده است. این دانشگاه که در نه دپارتمان سازماندهی شده است، یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های جهان است. تا سال ۲۰۱۶، تقریباً ۲۶۰۰۰ دانشجو داشت. تاریخچه در طول قرن‌های ۱۳ و ۱۴ میلادی، یک موسسه آموزشی به نام «استودیوم» در پارما وجود داشت، اما در سال ۱۳۸۷ توسط جیان گالئاتزو ویسکونتی، دوک میلان، تعطیل شد. این دانشگاه در سال ۱۴۱۲ توسط نیکولو سوم دسته افتتاح شد و اگرچه هیچ فرمان پاپی صادر نشد، مدارک تحصیلی اعطا می‌شد. در سال ۱۴۲۰ فیلیپو ماریا ویسکونتی دوباره آن را بست. اگرچه تلاش‌های متعددی برای احیای دانشگاه صورت گرفت، اما این دانشگاه تنها به عنوان یک "دانشگاه کاغذی" فعالیت می‌کرد و بدون تدریس، مدرک تحصیلی اعطا می‌کرد. در سال ۱۶۰۱، دانشگاه سرانجام توسط رانوچیو اول فارنیزی بازگشایی شد و فرمان پاپ صادر شد. این دانشگاه یک موسسه مشترک با انجمن عیسی بود و یک سوم کارکنان آن معلمانی از یک مدرسه محلی یسوعی بودند که در یک ساختمان جداگانه و طبق راتیو استودیوروم تدریس می‌کردند. در قرن هفدهم معمولاً حدود ۲۷ تا ۳۲ معلم و ۳۰۰ تا ۴۰۰ دانشجو در آن مشغول به تحصیل بودند. منطق، تاریخ طبیعی، ریاضیات و الهیات توسط یسوعی‌ها و حقوق و پزشکی توسط معلمان مدنی تدریس می‌شد. در میان از مهمترین یسوعیانی که در پارما تدریس می‌کردند، می‌توان به جیووانی باتیستا ریچیولی و دانیلو بارتولی اشاره کرد. در سال ۱۷۶۸، فردیناند اول یسوعیان را اخراج کرد و برنامه درسی مدرن شد. اعتراضات دانشجویی منجر به تعطیلی دانشگاه توسط ماری لوئیز (دوشس پارما) در سال ۱۸۳۱ شد. تنها در سال ۱۸۵۴ لوئیز ماری ترز از آرتوا آن را دوباره بازگشایی کرد. این دانشگاه در آن زمان شامل دانشکده‌های الهیات، حقوق، پزشکی، فیزیک و ریاضیات، فلسفه و ادبیات و همچنین مدارس زنان و زایمان، داروسازی و دامپزشکی بود. پس از وحدت ایتالیا، دولت ایتالیای تازه متحد شده، دانشگاه‌های کشور را به دو درجه تقسیم کرد. در سال ۱۸۶۲، دانشگاه پارما درجه B اعلام شد، بودجه آن کاهش یافت و کیفیت آموزش پایین آمد. این دانشگاه تنها در سال ۱۸۸۷ با دانشگاه‌های درجه A برابر شد. افراد برجسته فرانچسکو آکاریجی (حدود ۱۵۵۷–۱۶۲۲)، استاد حقوق مدنی چزاره بکاریا (حدود ۱۷۳۸–۱۷۹۴)، اقتصاددان و جرم‌شناس آتیلیو برتولوچی (۱۹۱۱-۲۰۰۰)، شاعر آلبرتو بروگی (متولد ۱۹۶۶)، مهندس مارتا کاتلانی، شیمیدان کریستیانا دی فیلیپیس (متولد ۱۹۹۲)، ریاضیدان فلاویو دلبونو (متولد ۱۹۵۹)، اقتصاددان و سیاستمدار Vittorio Gallese (متولد ۱۹۵۹)، عصب شناس بپو لوی (متولد ۱۸۷۵)، ریاضیدان ماچدونیو ملونی (حدود ۱۷۹۸–۱۸۵۴)، فیزیکدان جوزپه مینگیون (متولد ۱۹۷۲)، ریاضیدان پیرو موزی (متولد ۱۹۵۰)، پزشک و متخصص طب طبیعی برناردینو رامازینی (حدود ۱۶۳۳–۱۷۱۴)، استاد پزشکی و پدر پزشکی شغلی جاکومو ریتزولاتی (متولد ۱۹۳۷)، متخصص علوم اعصاب چزاره زاواتینی (۱۹۰۲–۱۹۸۹)، فیلمنامه‌نویس سازمان این دانشگاه اکنون به ۹ دپارتمان تقسیم شده است. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶، دانشگاه به ۱۸ گروه آموزشی تقسیم شده بود: دانشگاه y قبلاً به ۱۲ دانشکده تقسیم می‌شد: آزمایشگاه‌های تحقیقاتی در گروه مهندسی و معماری آزمایشگاه اتوماسیون صنعتی آزمایشگاه اینترنت اشیا جستارهای وابسته ارزیابی در کتابخانه منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «University of Parma». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵. پیوند به بیرون