تالار استقلال (اسرائیل)

تالار استقلال (به عبری: בית דיזנגוף)، ساختمانی است تاریخی در مرکز شهر تل‌آویو که منشور استقلال اسرائیل برای اولین‌بار در آن‌جا به امضا رسید و توسط داوید بن گوریون برای نخستین‌بار قرائت شد. ساختمانی که تالار استقلال در آن واقع شده‌است، خانه سابق مئیر دیزنگوف، فعال صهیونیست و اولین شهردار تل‌آویو بود. این بنا در بلوار تاریخیِ روتشیلد در تل‌آویو، اسرائیل واقع است. این ساختمان در اصل به‌عنوان خانهٔ مئیر دیزنگوف و همسرش زینا ساخته شد. دیزنگوف بعدها معمار کارل روبین را مأمور کرد تا بنا را در سبک بین‌المللی بازطراحی کند. دیزنگوف ساختمان را به شهرداری تل‌آویو–یافا هدیه کرد و این بنا از ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۱ موزهٔ هنر تل‌آویو را در خود جای داد. اینک موزه‌ای است که به امضای منشور یا اعلامیهٔ استقلالِ اسرائیل و تاریخ تل‌آویو اختصاص دارد؛ از سال ۲۰۲۴ برای بازسازی به روی عموم بسته است. تاریخچه مئیر دیزنگوف در نزدیکیِ جایی که اکنون تالار استقلال قرار دارد، شصت‌وشش خانواده در ۱۱ آوریل ۱۹۰۹ گرد آمدند تا قرعه‌کشیِ قطعه‌های زمین را برای یک محلهٔ جدید یهودی برگزار کنند که «اَحوزات باییت» نام گرفت. مئیر و زینا دیزنگوف قطعهٔ شمارهٔ ۴۳ را به‌دست آوردند و خانهٔ خود را بر آن ساختند. این بنا در اصل خانه‌ای ساده و متقارن بود که از سنگِ کُرکار ساخته شده بود. مئیر دیزنگوف به‌عنوان رئیس شورای محلهٔ جدید خدمت کرد. در ۱۹۱۰، در یک مجمع عمومی، ساکنانِ احوزات باییت با الهام از «آلت‌نوی‌لاند»ِ تئودور هرتسل (به انگلیسی: Old-New Land) به‌اتفاق آرا تصمیم گرفتند نام محلهٔ خود را به «تل‌آویو» تغییر دهند. با رشد محله و تبدیل آن به شهر، دیزنگوف نخستین شهردار آن شد. زینا یک سوسیالایت بود و در خانه گردهمایی‌های سالون به سبک اروپایی برگزار می‌کرد. دیزنگوف چندین بازسازی در ملک انجام داد، از جمله افزودنِ یک بخشِ پشتی که اعلامیهٔ استقلال در آنجا صادر شد. او معمار کارل روبین را به‌کار گرفت که بنا را در سبکِ بین‌المللی بازطراحی کرد. مئیر دیزنگوف، در وصیت‌نامه‌اش، خانه‌اش را به مردم تل‌آویو هدیه کرد. موزهٔ هنر تل‌آویو در سال ۱۹۳۰، پس از درگذشت همسرش، دیزنگوف خانهٔ خود را به شهر محبوبش تل‌آویو اهدا کرد و درخواست نمود که به موزه تبدیل شود. این خانه تحت بازسازی‌های گسترده قرار گرفت و در سال ۱۹۳۲ به موزه هنر تل‌آویو بدل شد. در ۱۹۳۳، موزه تاریخ‌نگار هنر، دکتر کارل شوارتس را برای ریاستِ موزهٔ در حال گسترش به‌کار گرفت. شوارتس برای پذیرش این سمت به فلسطینِ قیومیت بریتانیا مهاجرت کرد و سمتِ خود را به‌عنوان رئیسِ نخستین موزهٔ یهودیِ برلین رها کرد. او هنگام انتصاب، یادداشتی میهمان برای روزنامهٔ هاآرتص نوشت و چشم‌اندازش را برای موزه چنین ترسیم کرد: «نهادِ پرورنده‌ای که از آن آموزش برآید، بازتاب‌دهندهٔ توسعهٔ هنری در دیگر کشورها؛ جایی که بتوان آثارِ هنرمندانِ بزرگِ کشور را مطالعه کرد؛ [و] نهادی که هنرمندانِ ساکن و فعال در کشور را پرورش دهد و پشتیبانی کند—جایی که ایده‌های نو شتاب می‌گیرند. موزهٔ تل‌آویو باید چنین باشد.» او تا سال ۱۹۴۷ در موزه ماند و مجموعهٔ هنری را گسترش داد، نمایشگاه‌ها را آماده کرد و کتابخانه‌ای برای تاریخِ هنر و سینما ایجاد نمود. موزه در سال ۱۹۷۱ به مکان کنونیِ خود در بلوار شاؤول همِلِخ ۲۷ نقل مکان کرد. ساختمانِ بزرگ‌تر و هدف‌ساخته مناسب‌تر بود و امکانِ توسعهٔ موزه را فراهم کرد. اعلامیهٔ استقلال در تالارِ اصلیِ بنا، ساعت ۴ بعدازظهرِ ۱۴ مهٔ ۱۹۴۸ (۵ ایّار ۵۷۰۸)، در حضورِ اعضای «وِعاد لئومی» (شورای ملی یهود) و رهبرانِ ییشوُو، داوید بن‌گوریون، هشت ساعت پیش از پایانِ قیومیت بریتانیا بر فلسطین، تأسیسِ دولت اسرائیل را اعلام کرد. پس از آنکه بن‌گوریون اعلامیهٔ استقلال را خواند، خاخام فیشمان (مایمون) برکتِ «شِهِهشیانو» را قرائت کرد و اعلامیه امضا شد. این مراسم با سرودنِ «هاتیکْوا» که اکنون سرود ملیِ اسرائیل است پایان یافت. در ۲۴ ساعتِ پیش از مراسم، تلاش‌های چشمگیری برای آماده‌سازی تالار انجام شد. بودجه‌ای ۲۰۰ دلاری برای دکور و تزئینات اختصاص یافت و پرچم‌های اسرائیل از «صندوق ملی یهود» به امانت گرفته شد. صندلی‌های حضار نیز از کافه‌های نزدیک فراهم شد. سکویی کوچک نیز ساخته شد که از چوب خریداری‌شده از یک فروشگاه دست‌دوم تهیه شده بود. پرتره‌ای از تئودور هرتسل نیز در جایگاهی مرکزی بالای صحنه آویخته شد. آثار هنریِ حاوی برهنگی پوشانده شد، فرش‌ها روی کف‌ها پهن شد و پنجره‌ها به دلیل ترس از حملهٔ هوایی تاریک شدند. میهمانانِ دعوت‌شده به رازداری سوگند یاد کردند و موزهٔ هنر در طولِ این تدارکات به روی عموم بسته بود. با وجودِ پیمانِ رازداری، ظهرِ روزِ مراسم جمعیتی بیرونِ ساختمان شکل گرفت. اعلامیه و جشن‌ها توسط رودی وایسنشتاین عکاسی شد. تاریخ معاصر تا دههٔ ۱۹۷۰، ساختمان از نظر فیزیکی در وضعیتی متروک قرار داشت، فرسوده و با مشکل موش. در ۱۹۷۸، تالار بازسازی شد تا به ظاهرِ زمانِ اعلامیهٔ استقلال شباهت یابد و به روی عموم گشوده شد. از آن زمان تاکنون موزه‌ای بوده که به امضای اعلامیه و تاریخِ تل‌آویو–یافا اختصاص دارد. طبقاتِ بالاییِ ساختمان میزبانِ موزهٔ کتاب مقدس بوده است که آثارِ باستان‌شناختی و آثارِ هنری با درون‌مایه‌های کتابِ مقدسی را به نمایش می‌گذارد. با این حال، با رونق‌گرفتنِ بلوارِ پیرامونیِ روتشیلد و مرمتِ املاکِ مجاور، تالار در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ ژنده و ویران‌نما به نظر می‌رسید. در ۲۰۰۹، «قانونِ خانهٔ استقلال» برای «بازسازی و حفاظت از بنا […] زیرا از اهمیتِ ملی و تاریخی در تاریخِ مردم و کشور برخوردار است» به تصویب رسید. مرمت‌های فوریِ بنا در ۲۰۱۲ به دستِ معمار اوری گلازر انجام شد. در جریانِ این کارها، یک نقش‌برجستهٔ سرامیکی اثرِ هنرمند اسرائیلیِ زادهٔ آلمان، خاوا ساموئل، پشتِ تخته‌ای کشف شد. در سال ۲۰۱۳ آشکار شد که این بنا برای یک پروژهٔ بازسازیِ عمده در سال‌های پیشِ رو در نظر گرفته شده است تا در این فضا «موزه‌ای نوآورانه» ایجاد شود. ساختمان در حال حاضر به‌سبب این بازسازی‌های گسترده به روی عموم بسته است. گلازر و دفترِ معماری «گال و متسلـیاح» برندهٔ مسابقهٔ طراحی برای مرمتِ بنا شدند و با کمکِ مهندس موشه کازِس این کار را پیش می‌برند.[1] آدرس تالار استقلال به آدرس «تل‌آویو، پلاک ۱۶، بلوار روتشیلد»، قرار دارد. پانویس نگارخانه