ایلت هشحر

ایلت هشحر (איילת השחר، به معنی «غزال سپیده‌دم») یک کیبوتص در شمال اسرائیل است که زمین آن در سال ۱۸۹۲ خریداری شد و در دوره موج دوم مهاجرت یهودیان (علیای دوم) در سال ۱۹۱۵ سکونت در آن آغاز گردید. این کیبوتص در فلات کورازیم و در مسیر جاده روش‌پینا به متولا واقع شده و در حدود ۳۵ کیلومتر جنوب شهر کریات‌شمونا قرار دارد. ایلت هشحر زیر نظر شورای منطقه‌ای جلیل بالا اداره می‌شود. ایلت هشحر از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان میوه در اسرائیل به‌شمار می‌رود و اقتصاد آن بر پایه کشاورزی، دامداری و گردشگری استوار است. تل هازور که پایتخت کنعانیان در جلیل بود در مقابل این کیبوتص قرار دارد و موزه باستان‌شناسی حاصور نیز در محوطه کیبوتص واقع شده‌است. ریشه‌شناسی نام نام کیبوتص به معنای «غزال سپیده‌دم» از نخستین سطر مزمور ۲۲ گرفته شده‌است. این نام اشاره‌ای است به «نجمت الصبح» (نجمة الصبح، به معنی «ستاره بامداد») که نام عربی اصلی زمینی بود که کیبوتص بر آن بنا شده‌است. بر پایه منابع روسی، نخستین کودکی که در کیبوتص زاده شد «کوخاو» (به معنی «ستاره») نام گرفت و والدینش، روخاما و آریه ویشنیوسکی، نام خانوادگی خود را به «شحر» عبری‌سازی کردند. پیشینه دوره عثمانی و آغاز سکونت زمین ایلت هشحر در سال ۱۸۹۲ از سوی انجمن استعماری یهودیان خریداری شد. نخستین گروه مهاجران اروپایی در سال ۱۹۱۵ در جریان موج دوم مهاجرت (علیای دوم) در این سرزمین ساکن شدند. این گروه متشکل از پنج مرد و یک زن بود که با پشتیبانی صندوق کارگران ارض اسرائیل تشکیل شده بود. با پشتیبانی حاییم مارگالیوت-کالواریسکی، این گروه ۷۰۰ دونم زمین در نجمت الصبح را اجاره کرد. پیش از آن، این زمین به کشاورزان روش‌پینا اجاره داده شده بود که به نوبه خود آن را به عرب‌های محلی واگذار می‌کردند. در سال ۱۹۱۸ حدود ۲۰ درصد از زمین به دست آمد و در سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳ ساخت‌وساز شهرک آغاز شد. سرشماری انجام‌شده در سال ۱۹۲۲ از سوی مقامات قیمومت بریتانیا، جمعیت این مکان را ۷۸ نفر یهودی ثبت کرد. در سال ۱۹۲۱ گروه زمین بیشتری خریداری کرد و ۸۰۰ دونم دیگر از دولت دریافت نمود و در سال ۱۹۲۴ انجمن استعماری یهودیان زمینی را که در سال ۱۸۹۲ خریده بود به آن‌ها واگذار کرد. ادغام با کیبوتص عین‌حارود برخلاف دیگر جوامع یهودی در جلیل، ایلت هشحر به تیپ کاری تل‌حای نپیوست و از همین رو از پشتیبانی مالی کافی انجمن استعماری یهودیان و هیستادروت بی‌بهره ماند. به دلیل کمبود بودجه و نیروی کار، کیبوتص در وضعیت دشواری قرار گرفت و در سال ۱۹۲۵ از کیبوتص عین‌حارود درخواست ادغام کرد که پذیرفته شد. ادغام در اکتبر ۱۹۲۵ انجام شد و باعث رشد و توسعه کیبوتص گردید. دوره قیمومت بریتانیا در مارس ۱۹۲۶ پس از اختلافی طولانی با عرب‌های همسایه بر سر آب، همه مردان ایلت هشحر موظف شدند با پلیس صفد تماس بگیرند و هشت نفر از آن‌ها دستگیر شدند. در سال ۱۹۳۰ مدرسه‌ای در کیبوتص بنیان‌گذاری شد و در ژانویه ۱۹۳۶ سنگ بنای ساختمان دائمی مدرسه گذاشته شد؛ در آن زمان نزدیک به ۲۵۰ نفر در کیبوتص زندگی می‌کردند. در دوره قیمومت بریتانیا، کیبوتص به عنوان ایستگاه عبور برای مهاجران غیرقانونی یهودی که از سوریه و لبنان وارد می‌شدند به کار می‌رفت. همچنین در سال ۱۹۳۵ کیبوتص‌نشینان «ماخار» — تنها کیبوتص فرانسوی — را پذیرا شد. در پایان دوره قیمومت، کیبوتص پایگاه عملیات پالماخ بود؛ از جمله عملیات شب پل‌ها و بمباران پل یرموک (۱۶ تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۶). جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن در جریان جنگ ۱۹۴۸، کیبوتص زیر آتش توپخانه و بمباران هوایی ارتش سوریه قرار گرفت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۸ مدافعان کیبوتص موفق به سرنگون کردن یک هواپیمای نظامی سوریه شدند که لاشه آن هنوز در محوطه کیبوتص در میدانچه جلوی مهدکودک نگهداری می‌شود. پس از جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۹، ایلت هشحر زمین‌های روستای فلسطینی یاردا را که تازه تخلیه شده بود تصرف کرد. جنگ شش‌روزه و جنگ لبنان ۲۰۰۶ در جریان جنگ شش‌روزه، ایلت هشحر هدف آتشباری سوریه از بلندی‌های جولان قرار گرفت. در جنگ لبنان در تابستان ۲۰۰۶ نیز موشک‌های کاتیوشای متعددی از لبنان به محوطه کیبوتص اصابت کرد و خسارت‌های مادی گسترده‌ای بر جای گذاشت. تغییر وضعیت به موشاو در سال ۲۰۰۸ کمیته برنامه‌ریزی وضعیت کیبوتص ایلت هشحر را به موشاو تغییر داد. اقتصاد ایلت هشحر یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان میوه در اسرائیل است. ساکنان کیبوتص همچنین به پرورش گاو شیری و مرغداری می‌پردازند و خلایای زنبور عسل را مدیریت می‌کنند؛ این کیبوتص از تولیدکنندگان بزرگ عسل در اسرائیل به‌شمار می‌رود. استخرهای پرورش ماهی نیز وجود دارد که آب آن‌ها از کانال‌های زهکشی باتلاق‌های دره حوله تأمین می‌شود. بخش گردشگری کیبوتص دربرگیرنده یک مجتمع هتلی و مهمانخانه است. همچنین برای گردشگران امکاناتی مانند زمین پینت‌بال، تیراندازی ورزشی و گردش با خودروهای صحراگرد فراهم شده‌است. نزدیک به ده سال پیش کیبوتص خصوصی‌سازی شد و برخی از خدمات آن به بنگاه‌های کوچک تبدیل شدند. نعل اسبی یادمان دوره آغازین کیبوتص گروهی از ۱۰ ساختمان است که پیرامون یک میدانچه مرکزی ساخته شده‌اند و از بالا شکلی شبیه به نعل اسب دارند. این ساختمان‌ها نخستین سازه‌های دائمی کیبوتص بودند و در آغاز برای سکونت و سپس به عنوان کارگاه‌های مختلف به کار می‌رفتند. پیشینه ساختمان‌ها در سال ۱۹۲۳ کیبوتص از تپه جنوبی که از سال ۱۹۱۵ در آن ساکن بود به مکان جدیدی در شرق جابه‌جا شد. انجمن استعماری یهودیان زیر نظارت میخائیل ارلیخ از ساخت‌وساز پشتیبانی کرد. نخست ۵ ساختمان به شکل نعل اسبی بنا شد و در سال ۱۹۲۹ ساخت ۵ ساختمان دیگر به پایان رسید. شورای حفاظت از میراث اسرائیل این ساختمان‌ها را به عنوان اثر تاریخی شناسایی کرده و در سال ۲۰۱۲ کارهای مرمت آن‌ها به پایان رسید. ویژگی‌های ساختمان‌ها همه خانه‌های «نعل اسبی» یک‌طبقه هستند و تقریباً بر پایه یک نقشه ساخته شده‌اند. هر ساختمان دراز بود و از ۴ اتاق تشکیل می‌شد: دو آپارتمان دواتاقه. دیوارها از سنگ معدن نزدیک ساخته و سپس اندود شده بودند. سقف با تیرهای چوبی نگه داشته می‌شد و با سفال مارسِی پوشیده شده بود. نشانه‌ها و جاذبه‌ها تل هازور که پایتخت کنعانی جلیل بود در روبه‌روی کیبوتص واقع شده‌است. موزه باستان‌شناسی حاصور در محوطه کیبوتص قرار دارد و آثار باستانی تل هازور در آن به نمایش گذاشته شده‌اند، هرچند بسیاری از اشیای اصلی در موزه اسرائیل در اورشلیم نگهداری می‌شوند. ساختمان موزه را معمار داوید رزنیک طراحی کرده‌است. افراد سرشناس سوکی لاهاو (زادهٔ ۱۹۵۱)، خواننده، ترانه‌سرا، ویولونیست، بازیگر و رمان‌نویس اَوشالوم اوکاشی (۱۹۱۶–۱۹۸۰)، هنرمند منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ayelet HaShahar». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ayelet-Hashahar». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «أییلیت هشاحر». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Айелет-ха-Шахар». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. کتاب‌شناسی Barron، J. B. (۱۹۲۳). Palestine: Report and General Abstracts of the Census of ۱۹۲۲. Government of Palestine.: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) Khalidi، W. (۱۹۹۲). All That Remains: The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in ۱۹۴۸. Institute for Palestine Studies. شابک ۰-۸۸۷۲۸-۲۲۴-۵.: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) پیوند به بیرون وبگاه رسمی مدرسه ابتدایی مِوو هَگالیل