គុហានៃបុព្វបុរស

គុហានៃបុព្វបុរស ឬ ផ្នូររបស់អយ្យកោ ដែលជនជាតិយូដា ស្គាល់ដោយឈ្មោះ ព្រះគម្ពីរ របស់វា Cave of Machpelah និងចំពោះ មូស្លីម ជា ជម្រករបស់អ័ប្រាហាំ គឺជារូងភ្នំជាច្រើនដែលស្ថិតនៅ 30 kiloម៉ែត្រs (19 mi) ភាគខាងត្បូងនៃ ក្រុងយេរូសាឡឹម ក្នុងបេះដូងនៃ ទីក្រុងចាស់នៃ ហេប្រុន នៅ West Bank ។ យោងទៅតាម សាសនាអ័ប្រាហាំ រូងភ្នំ និងវាលដែលនៅជាប់គ្នាត្រូវបានទិញដោយ អ័ប្រាហាំ ធ្វើជាកន្លែងបញ្ចុះសព ទោះបីជាអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តភាគច្រើនជឿថាការនិទានរឿងរបស់អ័ប្រាហាំ-អ៊ីសាក-យ៉ាកុបជាទេវកថាជាចម្បងក៏ដោយ។ ទីតាំងនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកន្លែងបរិសុទ្ធនៅក្នុង សាសនាយូដា គ្រិស្តសាសនា និង សាសនាឥស្លាម ។ នៅពីលើរូងភ្នំមានឯករភជប់រាងចតុកោណធំដែលមានអាយុកាលតាំងពី សម័យហេរ៉ូដ ។ កំឡុងពេល គ្រប់គ្រងតំបន់ ប៊ីសន់ទីន វិហារ គ្រឹស្តសាសនាត្រូវបានសាងសង់នៅលើទីតាំង។ រចនាសម្ព័ន្ធនេះត្រូវបានបំប្លែងទៅជាវិហារអ៊ីប្រាហ៊ីមបន្ទាប់ពី ការសញ្ជ័យរបស់មូស្លីមនៃ Levant ។ នៅសតវត្សរ៍ទី ១២ វិហារអ៊ីស្លាម និងតំបន់ជុំវិញរបស់វាបានធ្លាក់ក្រោមការគ្រប់គ្រង របស់រដ្ឋ Crusader ប៉ុន្តែត្រូវបានដណ្តើមមកវិញនៅឆ្នាំ ១១៨៨ ដោយ Ayyubid sultan Saladin ដែលបានផ្លាស់ប្តូររចនាសម្ព័ន្ធម្តងទៀតទៅជាវិហារអ៊ីស្លាម។ ក្នុង​ឆ្នាំ ១១១៩ នៃ​គ.ស ព្រះសង្ឃ​មួយ​អង្គ​បាន​រក​ឃើញ​ឆ្អឹង​នៅ​ក្នុង​រូងភ្នំ ដោយ​មាន​ជំនឿ​ថា​ជា​ឆ្អឹង​របស់ ​បុព្វបុរស ។ ក្នុងកំឡុង សង្គ្រាមប្រាំមួយថ្ងៃនៃឆ្នាំ ១៩៦៧ ទីក្រុង West Bank ទាំងមូលដែលគ្រប់គ្រងដោយហ្ស៊កដានី ត្រូវ បានរឹបអូស និងកាន់កាប់ ដោយ រដ្ឋអ៊ីស្រាអែល បន្ទាប់មកវិហារអ៊ីស្លាមត្រូវបានបែងចែកដោយពាក់កណ្តាលនៃវាត្រូវបានប្រើប្រាស់ឡើងវិញជា សាលាប្រជុំ ។ នៅឆ្នាំ ១៩៦៨ សេវាកម្មពិសេសរបស់ជនជាតិយូដាត្រូវបានអនុញ្ញាតនៅខាងក្រៅម៉ោងធម្មតាដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតនៅថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី និងថ្ងៃដង្វាយធួនរបស់សាសន៍យូដា ដែលនាំឱ្យមានការវាយប្រហារដោយគ្រាប់បែកដៃនៅថ្ងៃទី ៩ ខែតុលា ដែលបានធ្វើឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ៤៧ នាក់រងរបួស។ និងការទម្លាក់គ្រាប់បែកលើកទីពីរនៅថ្ងៃទី ៤ ខែវិច្ឆិកា ដែលបានធ្វើឱ្យមនុស្ស ៦ នាក់រងរបួស។ នៅឆ្នាំ ១៩៧២ រដ្ឋាភិបាលអ៊ីស្រាអែលបានបង្កើនតំបន់អធិស្ឋានរបស់ជនជាតិយូដា។ ការផ្លាស់ប្តូរថ្មីចំពោះ "ស្ថានភាព" ត្រូវបានធ្វើឡើងដោយអាជ្ញាធរអ៊ីស្រាអែលក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ ដែលនាំឱ្យមានការតវ៉ាម្តងទៀតដោយប្រជាជនម៉ូស្លីម។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៦ ការប៉ះទង្គិចគ្នាបានកើតឡើងរវាងអ្នកគោរពបូជាជ្វីហ្វ និងមូស្លីម ក្នុងអំឡុងពេលនោះ គម្ពីគូរ៉ាន ត្រូវបានរហែក។ ឥស្សរជន​មូស្លីម និង​អារ៉ាប់​បាន​ទៅ​ទីក្រុង​ហេប្រូន​នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ដើម្បី​តវ៉ា​នឹង​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅ​ថា​ជា "ការ​ប្រមាថ​នៃ​គម្ពីគូរ៉ាន"។ ផ្នូរត្រូវបានបិទ ហើយបម្រាមគោចរត្រូវបានដាក់លើទីក្រុងទាំងមូល។ ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក យុវជនអារ៉ាប់ប្រហែលពីររយនាក់បានចូលទៅក្នុងផ្នូរ ហើយបានបំផ្លាញ រមូរ តូរៈ និងសៀវភៅអធិស្ឋាន។ នៅខែឧសភាឆ្នាំ ១៩៨០ ការវាយប្រហារលើអ្នកគោរពបូជាជនជាតិយូដា ដែលត្រឡប់មកពីការអធិស្ឋាននៅផ្នូរបានធ្វើឱ្យមនុស្ស ៦ នាក់ស្លាប់និង ១៧ នាក់រងរបួស។ នៅឆ្នាំ ១៩៩៤ ការសម្លាប់រង្គាលរូងភ្នំអយ្យកោ បានកើតឡើងនៅវិហារអ៊ីប្រាហ៊ីមី ដែលក្នុងនោះ អ្នកតាំងលំនៅជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ប្រដាប់ដោយអាវុធម្នាក់បានចូលទៅក្នុងបរិវេណក្នុងអំឡុងខែដ៏វិសុទ្ធរបស់អ៊ីស្លាមនៃ បុណ្យរ៉ាម៉ាដន ហើយបានបាញ់ប្រហារទៅលើ ជនជាតិប៉ាឡេស្ទីន ដែលប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីបន់ស្រន់នៅទីតាំងនោះ ដោយបានសម្លាប់មនុស្ស ២៩ នាក់។ រួមទាំងកុមារ និងរបួសជាង ១២៥នាក់។ ប្រភពដើមព្រះគម្ពីរ យោង​តាម លោកុប្បត្តិ ២៣:១–២០ 9 សារ៉ា ភរិយារបស់លោកអ័ប្រាហាំ បានទទួលមរណភាពនៅ គីរីយ៉ាត អាបា ក្បែរទីក្រុងហេប្រូន ក្នុងទឹកដីកាណាននៅអាយុ ១២៧ឆ្នាំ ជាស្ត្រីតែម្នាក់គត់ក្នុងព្រះគម្ពីរដែលមានអាយុពិតប្រាកដ ខណៈដែលអ័ប្រាហាំកំពុងរកស៊ីនៅកន្លែងផ្សេង។ អ័ប្រាហាំមកកាន់ទុក្ខនាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់បានក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយទៅកាន់ ពួកហេតតាមព្រះគម្ពីរ ។ គាត់​ប្រាប់​គេ​ថា គាត់​ជា​ជនបរទេស​នៅ​ស្រុក​គេ ហើយ​សុំ​ឱ្យ​គេ​យក​កន្លែង​បញ្ចុះ​សព​គាត់ ដើម្បី​ឱ្យ​គាត់​បញ្ចុះ​សព​គាត់។ ជន​ជាតិ​ហេត​លើក​សរសើរ​អ័ប្រាហាំ ហៅ​គាត់​ថា​ជា​ព្រះអម្ចាស់ និង​ជា​ព្រះអង្គម្ចាស់​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ ហើយ​និយាយ​ថា គាត់​អាច​បញ្ចុះ​សព​គាត់​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ​ណា​មួយ​របស់​ពួក​គេ។ អ័ប្រាហាំ​មិន​យក​ពួក​គេ​ទៅ​តាម​សំណើ​របស់​ពួក​គេ​ទេ ហើយ​ជំនួស​មក​វិញ​សុំ​ឱ្យ​ពួក​គេ​ទាក់​ទង ​អេប្រូន ជា​ជន​ជាតិ​ហេត ជា​កូន​របស់ ​សូហារ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ម៉ាមរេ ហើយ​ជា​ម្ចាស់​រូង​ភ្នំ​ម៉ាក​ពេឡា ដែល​គាត់​ស្នើ​សុំ​ទិញ​ក្នុង​តម្លៃ​ពេញ។ អេហ្វរ៉ុន​បាន​ឆ្លើយ​ដោយ​ឥត​លាក់លៀម​ថា គាត់​បាន​រៀបចំ​ឲ្យ​អ័ប្រាហាំ​នូវ​វាល និង​រូង​ក្នុង​នោះ ដោយ​ដឹង​ថា​វា​នឹង​មិន​នាំ​ឱ្យ​អ័ប្រាហាំ​មាន​ការ​ទាមទារ​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​ចំពោះ​វា​នោះ​ទេ។ អ័ប្រាហាំបដិសេធការផ្តល់ជូនដោយសុភាព ហើយទទូចឱ្យបង់ប្រាក់សម្រាប់វាល។ អេហ្វរ៉ុន​ឆ្លើយ​ថា ដី​នោះ​មាន​តម្លៃ​បួន​រយ ​កាក់ ​ប្រាក់ ហើយ​អ័ប្រាហាំ​យល់ព្រម​នឹង​តម្លៃ​ដោយ​មិន​បាច់​តថ្លៃ​ទៀត​ទេ។ បន្ទាប់មកគាត់បានបន្តបញ្ចុះសព សារ៉ា ប្រពន្ធរបស់គាត់នៅទីនោះ។ ការបញ្ចុះសពរបស់សារ៉ាគឺជាដំណើររឿងដំបូងនៃ ការបញ្ចុះសព នៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយការទិញរបស់អ័ប្រាហាំលើម៉ាចប៉េឡាគឺជាប្រតិបត្តិការពាណិជ្ជកម្មដំបូងដែលបានលើកឡើង។ ការបញ្ចុះសពបន្ទាប់ទៀតនៅក្នុងរូងភ្នំគឺលោកអ័ប្រាហាំផ្ទាល់ដែលនៅអាយុ ១៧៥ ឆ្នាំត្រូវបានបញ្ចុះដោយកូនប្រុសរបស់គាត់គឺអ៊ីសាក និងអ៊ីសម៉ាអែល។ ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធសម្រាប់រូងភ្នំគឺជាផ្នែកនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ័ប្រាហាំដែលបានផ្ទេរទៅកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះអ៊ីសាក។ ការ​បញ្ចុះ​សព​ទី​បី​គឺ​លោក​អ៊ីសាក ដោយ​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់​របស់​គាត់ គឺ​អេសាវ និង​យ៉ាកុប ដែល​បាន​ទទួល​មរណភាព​នៅ​អាយុ​១៨០​ឆ្នាំ។ មិន​មាន​ការ​លើក​ឡើង​អំពី​របៀប ឬ​ពេល​ណា​ដែល​ភរិយា​របស់​អ៊ីសាក​ឈ្មោះ​រេបិកា​បាន​ស្លាប់​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​នាង​ត្រូវ​បាន​បញ្ចូល​ក្នុង​បញ្ជី​អ្នក​ដែល​គេ​បញ្ចុះ​នៅ​ Machpelah ក្នុង​ពាក្យ​ចុង​ក្រោយ​របស់​យ៉ាកុប​ចំពោះ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។ លោកយ៉ាកុបខ្លួនឯងបានស្លាប់នៅអាយុ 147 ឆ្នាំ។ នៅក្នុងជំពូកចុងក្រោយនៃលោកុប្បត្តិ យ៉ូសែបបានឱ្យគ្រូពេទ្យរបស់គាត់លាបថ្នាំយ៉ាកុបជាឪពុករបស់គាត់ មុនពេលដែលពួកគេបានយកគាត់ចេញពីប្រទេសអេស៊ីប ទៅបញ្ចុះនៅក្នុងរូងភ្នំនៃវាលម៉ាបពេឡា។ នៅ​ពេល​យ៉ូសែប​បាន​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ខ​ចុង​ក្រោយ​នេះ គាត់​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​លាប​ថ្នាំ​ដែរ។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ចុះ​នៅ​ស៊ីគែម ក្រោយ​ពី​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រា‌អែល​ចូល​ទៅ​ក្នុង ​ស្រុក​សន្យា ។ ភាពស្របគ្នានៃព្រះគម្ពីរបន្ថែម នៅក្នុង អត្ថបទ Ugaritic (សតវត្សទី ១៣-១២ មុនគ.ស) ជាក់ស្តែង ៤០០ រៀល គឺជាតម្លៃទូទៅសម្រាប់ប្រតិបត្តិការអចលនទ្រព្យរបស់ជនជាតិកាណាននៅក្នុងរយៈពេលនេះ។ ជំនឿសាសនា និងប្រពៃណី សាសនាយូដា យោងទៅតាម សៀវភៅលោកុប្បត្តិ លោកអ័ប្រាហាំបានទិញដីជាពិសេសសម្រាប់ប្រើជាដីបញ្ចុះសពពីអេប្រូនជនជាតិហេត ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាការទិញមួយក្នុងចំណោមការទិញពីរដោយអ័ប្រាហាំនៃអចលនទ្រព្យនៅក្នុងទឹកដីកាណាន ដែលជាដីសន្យា ។ សៀវភៅរៀបរាប់អំពីរបៀបដែល បុព្វបុរស ទាំងបី និងភរិយារបស់ពួកគេ ដែលជាបុព្វបុរសត្រូវបានបញ្ចុះនៅទីនោះ។ អ័ប្រាហាំ និង សារ៉ា ( Genesis 23:1–20 9 ; Genesis 49:31 9 ) អ៊ីសាក និង ​រេបិកា ( Genesis 35:29 9 ; Genesis 49:31 9 ) យ៉ាកុប និង ​លេអា ( Genesis 49:28–33 9 ; Genesis 50:4–5 9 ; Genesis 50:12–13 9 ) មាតាបិតាតែមួយគត់ដែលបាត់ខ្លួនគឺ រ៉ាជែល ដែល ជាភរិយាផ្សេងទៀតរបស់យ៉ាកុប ដែលបានពិពណ៌នានៅក្នុង លោកុប្បត្តិ ថាត្រូវបានគេបញ្ចុះនៅជិត ភូមិបេថ្លេហិម ។ ខគម្ពីរទាំងនេះគឺជាប្រភពទូទៅសម្រាប់ជំនឿសាសនាជុំវិញរូងភ្នំ។ ខណៈពេលដែលពួកគេមិនមែនជាផ្នែកនៃ គម្ពីគូរ៉ា ពួកគេមាននៅក្នុង ប្រពៃណីមាត់ របស់ឥស្លាម។ រឿងនៃការបញ្ចុះសពរបស់អ័ប្រាហាំត្រូវបានរៀបរាប់ឡើងវិញនៅក្នុងឧទាហរណ៍ រឿងរ៉ាវនៃសតវត្សន៍ទី ១៤ របស់ Ibn Kathir របស់ពួកហោរា ។ អក្សរសិល្ប៍ midrashic របស់សាសន៍យូដា យល់ស្របថា បន្ថែមពីលើគូស្វាមីភរិយាបុព្វបុរស អ័ដាម បុរសទីមួយ និងប្រពន្ធរបស់គាត់ អេវ៉ា ក៏ត្រូវបានជ្រកកោននៅក្នុងរូងភ្នំអយ្យកោ ដែលជាប្រពៃណីគាំទ្រដោយអត្ថបទសាម៉ារីបុរាណ។ ប្រពៃណី​នេះ​ត្រូវ​បាន​គាំទ្រ​ដោយ​ពាក្យ​សាមញ្ញ​នៃ​លោកុប្បត្តិ ២៣:២ ដែល​សំដៅ​ទៅ​លើ "Kiryat Arba... Hevron" ("arba" មាន​ន័យ​ថា 'បួន')។ ដោយអត្ថាធិប្បាយលើវគ្គនោះ រ៉ាស៊ី បានរាយបញ្ជីគូស្វាមីភរិយាទាំងបួនតាមកាលកំណត់ ដោយចាប់ផ្តើមពីអ័ដាម និងអេវ៉ា។ ទំនៀមទម្លាប់របស់សាសន៍យូដាមួយទៀតប្រាប់ថា នៅពេលដែលយ៉ាកុបត្រូវបាននាំយកទៅបញ្ចុះនៅក្នុងរូងភ្នំ អេសាវ បានរារាំងការបញ្ចុះដោយអះអាងថាគាត់មានសិទ្ធិក្នុងការបញ្ចុះនៅក្នុងរូងភ្នំ។ បន្ទាប់​ពី​ការ​ចរចា​មួយ​ចំនួន Naphtali ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ប្រទេស​អេស៊ីប​ដើម្បី​យក​ឯកសារ​ដែល​បញ្ជាក់​ថា​អេសាវ​បាន​លក់​ចំណែក​របស់​គាត់​ក្នុង​រូង​ភ្នំ​ទៅ​ឲ្យ​យ៉ាកុប។ ខណៈ​ដែល​រឿង​នេះ​កំពុង​កើត​ឡើង ហ៊ូស៊ីម ជា​កូន​របស់ ​ដាន់ ហើយ​ពិបាក​ស្តាប់ មិន​យល់​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង ហើយ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ជីតា​របស់​គាត់​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ចុះ ដូច្នេះ​គាត់​បាន​សុំ​ការ​ពន្យល់។ ក្រោយ​ពី​បាន​គេ​ឲ្យ​មួយ នោះ​គាត់​ខឹង ហើយ​និយាយ​ថា៖ «តើ​ជីតា​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដេក​នៅ​ទី​នោះ​ដោយ​មើលងាយ​ដល់​ណាបថាលី​ត្រឡប់​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប​វិញ​ឬ?»។ បន្ទាប់មក គាត់បានយកក្លឹបមួយ ហើយសម្លាប់អេសាវ ហើយក្បាលរបស់អេសាវក៏រមៀលចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ នេះ​បញ្ជាក់​ថា​ក្បាល​អេសាវ​ក៏​ត្រូវ​គេ​កប់​ក្នុង​ល្អាង​ដែរ។ ប្រភពសាសន៍យូដាមួយចំនួនកត់ត្រាការលក់សិទ្ធិរបស់អេសាវក្នុងការកប់នៅក្នុងរូងភ្នំ — យោងតាមការអត្ថាធិប្បាយលើ "សៀវភៅនិក្ខមនំ" យ៉ាកុបបានផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ដើម្បីទទួលបានផ្នូរមួយនៅក្នុងរូងភ្នំអយ្យកោ។ គាត់​ដាក់​ដុំ​មាស​ប្រាក់​មួយ​ដុំ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​អេសាវ ហើយ​សួរ​ថា៖ «បង​ប្រុស​អើយ តើ​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​ចំណែក​របស់​អ្នក​ក្នុង​រូង​នេះ ឬ​ក៏​មាស​ប្រាក់​ទាំង​អស់​នេះ?»។ ការលក់របស់អេសាវទៅយ៉ាកុបសិទ្ធិរបស់គាត់ក្នុងការបញ្ចុះនៅក្នុងរូងភ្នំអយ្យកោក៏ត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុង Sefer HaYashar ផងដែរ។ អត្ថបទរបស់ជនជាតិយូដាដំបូងគឺ Genesis Rabbah ចែងថាគេហទំព័រនេះគឺជាគេហទំព័រមួយក្នុងចំណោមបីដែលសត្រូវនៃសាសនាយូដាមិនអាចមើលងាយជនជាតិយូដាដោយនិយាយថា "អ្នកបានលួចពួកគេ" ដូចដែលវាត្រូវបានទិញ "ក្នុងតម្លៃពេញ" ដោយ អ័ប្រាហាំ ។ យោងតាម Midrash បុព្វបុរសត្រូវបានកប់នៅក្នុងរូងភ្នំ ពីព្រោះរូងភ្នំគឺជាកម្រិតនៃ សួនច្បារអេដែន ។ អយ្យកោត្រូវបានគេនិយាយថាមិនស្លាប់ទេតែ "ដេក" ។ ពួក​គេ​ក្រោក​ឡើង​ដើម្បី​សុំ​សេចក្ដី​មេត្តា​ដល់​កូន​ចៅ​របស់​ខ្លួន​ជា​រៀង​រាល់​ជំនាន់។ យោងទៅតាម Zohar ផ្នូរនេះគឺជាច្រកទ្វារដែលព្រលឹងចូលទៅក្នុង Gan Eden (ស្ថានសួគ៌) ។ មានការអធិស្ឋានជាភាសាហេព្រើរនៃការអង្វរសម្រាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍នៅលើជញ្ជាំងនៃ Sarah cenotaph ។ ឥស្លាម ប្រជាជនម៉ូស្លីមជឿថា លោក មហាម៉ាត់ បានទៅលេងទីក្រុង ហេប្រុន ក្នុង ការធ្វើដំណើរពេលយប់របស់គាត់ពី មេកា ទៅកាន់ទីក្រុង យេរូសាឡឹម ដើម្បីឈប់ក្បែរផ្នូរ និងគោរពវិញ្ញាណក្ខន្ធ។ ដោយហេតុផលនេះ ផ្នូរនេះបានក្លាយជាកន្លែងសក្ការៈបូជាសាសនាឥស្លាមដ៏ពេញនិយមយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាលោក មហាម៉ាត់ ផ្ទាល់បានលើកទឹកចិត្តសកម្មភាពដោយនិយាយថា "អ្នកណាដែលមិនអាចមកលេងខ្ញុំបានអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ទៅផ្នូររបស់អ័ប្រាហាំ" ហើយ "អ្នកណាដែលទៅលេងផ្នូររបស់អ័ប្រាហាំអល់ឡោះលុបបំបាត់អំពើបាបរបស់គាត់" ។ យោងទៅតាមទំនៀមទម្លាប់មួយ ស្ត្រីដែលគ្មានកូនបានបោះញត្តិទៅកាន់សារ៉ា ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាបានសម្រាលកូននៅអាយុកម្រិតខ្ពស់ តាមរយៈរន្ធនៅជាន់វិហារឥស្លាមទៅកាន់រូងភ្នំខាងក្រោម។ បន្ទាប់ពី ការសញ្ជ័យ ទីក្រុងដោយ Umar កន្លែងបរិសុទ្ធនេះត្រូវបាន "យកចេញពីប្រពៃណីរបស់សាសន៍យូដា" ដោយអ្នកគ្រប់គ្រងថ្មី; ឯករភជប់របស់ ហេរ៉ូដ ត្រូវបានបំប្លែងទៅជាវិហារអ៊ីស្លាម ហើយដាក់នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ waqf ។ waqf បន្តរក្សាទីតាំងភាគច្រើន ខណៈពេលដែលយោធាអ៊ីស្រាអែលគ្រប់គ្រងការចូលទៅកាន់គេហទំព័រ។ សូមមើលផងដែរ បញ្ជីនៃកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់ស្ថាបនិកនៃប្រពៃណីសាសនា បញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកក្នុងរដ្ឋប៉ាឡេស្ទីន <i id="mwAsE">The Cave</i> - ល្ខោនអូប៉េរ៉ាពហុព័ត៌មានឆ្នាំ 1993 ដែលដាក់ក្នុងរូងភ្នំ ផ្នូររបស់ Matriarchs ឯកសារយោង