میسگاو عام

میسگاو عام (משגב עם، به معنای «دژ مردم») یک کیبوتص در جلیل علیا در شمال اسرائیل است. این کیبوتص در نزدیکی مرز لبنان و روبه‌روی شهر لبنانی عدیسه و نزدیک شهر کریات‌شمونا جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای جلیل علیا اداره می‌شود. میسگاو عام شمالی‌ترین کیبوتص اسرائیل به‌شمار می‌رود. میسگاو عام در ارتفاع ۸۴۰ متر (۲٬۷۶۰ فوت) از سطح دریا واقع شده و از یک سو مشرف به دره حوله و از سوی دیگر مشرف به روستای لبنانی عدیسه است. این کیبوتص بر روی رشته‌کوه نفتالی و در نوک شمالی آن قرار گرفته‌است. پیشینه بنیان‌گذاری کیبوتص میسگاو عام در ۲ نوامبر ۱۹۴۵، در سالگرد بیانیه بالفور، به دست جوانان عضو پالماخ بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران حدود ۲۰ نفر از اعضای پالماخ بودند که پیش از آن دوره آموزشی خود را در کیبوتص گیوات هشلوشا گذرانده بودند. میسگاو عام یکی از هفت پایگاه پالماخ بود که در حاشیه شرقی جلیل برپا شدند. این کیبوتص در بخش شمالی روستای فلسطینی هونین قرار داشت. بنیان‌گذاران از اعضای جنبش هنوعر هعوود از حومه‌های تل‌آویو بودند. بعدها مهاجران تازه‌ای از ترکیه و بلغارستان به آنها پیوستند. زمین کیبوتص را صندوق ملی یهود از روستای لبنانی عدیسه در آغاز سال ۱۹۴۴ خریداری کرده بود و حدود ۱۵۰۰ دونم به کیبوتص اختصاص یافت. نخستین سال‌ها در نخستین هفته‌های پس از بنیان‌گذاری، ساکنان میسگاو عام در چادر زندگی می‌کردند. این چادرها به‌زودی با کلبه‌های چوبی جایگزین شدند. در سال ۱۹۴۶ نخستین ساختمان سنگی به نام «بودِدیم» (تنهایان) ساخته شد. تنهایی، آب‌وهوای سخت و کمبود امکانات از ویژگی‌های دشوار زندگی در این کیبوتص بود. در سال ۱۹۴۹ کیبوتص تنها ۵۲ ساکن داشت. در سال ۱۹۵۳ گروه تازه‌ای از مهاجران یهودی به کیبوتص پیوستند و وضعیت اقتصادی و اجتماعی آن رو به ثبات نهاد. راه دسترسی هنگام بنیان‌گذاری میسگاو عام هیچ جاده آسفالته‌ای به کیبوتص وجود نداشت. تنها راه ارتباطی یک مسیر سنگلاخی تند بود که از کفر گیلادی آغاز می‌شد و تنها برای عبور پیاده و حیوانات بارکش مناسب بود. در دو سال نخست، اعضای کیبوتص جاده‌ای به سمت شمال ساختند که به جاده‌ای لبنانی نزدیک متولا متصل می‌شد. بهره‌گیری از این جاده نیازمند مجوز از لبنان بود. در سال ۱۹۴۷ کار ساخت جاده‌ای میان میسگاو عام و منرا آغاز شد و در حدود سال ۱۹۵۰ به پایان رسید. جاده اتصالی به کریات‌شمونا از سال ۱۹۵۵ ساخته شد و فاصله میان کیبوتص‌های منطقه و کریات‌شمونا را به‌شدت کاهش داد. آب و برق در نخستین ماه‌های پس از بنیان‌گذاری، آب بر پشت الاغ‌ها از روستای لبنانی عدیسه آورده می‌شد. در سال ۱۹۴۶ چشمه‌ای کوچک (امروزه با نام «عین میسگاو» شناخته می‌شود) در پایین‌دست کیبوتص کشف شد و سامانه پمپاژی برای انتقال آب به کیبوتص برپا گردید. در سال ۱۹۵۵ همه شهرک‌های منطقه به شبکه آب «مکوروت» متصل شدند. برق نیز در سال‌های نخست وجود نداشت؛ در آغاز دهه ۱۹۵۰ یک مولد برق تهیه شد که چند ساعت در روز برق تولید می‌کرد و تنها در سال ۱۹۶۰ شهرک‌های این منطقه به شبکه برق سراسری متصل شدند. رشد جمعیت در اواخر دهه ۱۹۷۰ با مهاجرت افراد تازه‌ای از اروپا، ایالات متحده آمریکا و آمریکای جنوبی، جمعیت کیبوتص افزایش یافت. در دهه نخست سده بیست‌ویکم، شمار ساکنان غیرعضو (بیشتر دانشجویان کالج تل‌حی) افزایش یافت و در سال ۲۰۰۵ نخستین محله مسکونی در درون کیبوتص ساخته شد. بحران گروگان‌گیری ۱۹۸۰ در ۷ آوریل ۱۹۸۰، پنج مرد مسلح از جبهه آزادی‌بخش عرب (با پشتیبانی عراق) شبانه به میسگاو عام نفوذ کردند و به مهدکودک وارد شدند. آنها دبیر کیبوتص و یک نوزاد پسر را کشتند و بقیه کودکان را گروگان گرفتند و خواستار آزادی نزدیک به ۵۰ زندانی از زندان‌های اسرائیل شدند. نخستین یورش واحد پیاده‌نظام نیروهای دفاعی اسرائیل ناکام ماند، اما حمله دوم چند ساعت بعد موفق شد و همه مهاجمان کشته شدند. دو عضو کیبوتص و یک سرباز جان باختند و چهار کودک و ۱۱ سرباز زخمی شدند. پس از این رویداد، مسئولان کیبوتص رویه خواباندن دسته‌جمعی کودکان در خوابگاه جدا از خانواده‌ها را لغو کردند. بلافاصله پس از حمله، نیروهای اسرائیلی وارد جنوب لبنان شدند. اسرائیل پس از پنج روز به دلیل فشارهای سیاسی شدید ایالات متحده آمریکا عقب‌نشینی کرد. در سال‌های اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل (۱۹۸۲–۲۰۰۰)، کیبوتص روابط دوستانه‌ای با ساکنان آن سوی مرز داشت، با وجود وضعیت جنگی میان لبنان و اسرائیل از سال ۱۹۴۸. جنگ دوم لبنان در جریان جنگ ۲۰۰۶ لبنان، چندین هزار سرباز ارتش اسرائیل در اطراف میسگاو عام مستقر شدند که مشکلات تدارکاتی سنگینی از نظر خوراک، آب و بهداشت پدیدآورد. بیشتر ساکنان کیبوتص در طول جنگ تخلیه شدند و تنها شماری اندک برای نگهداری از کیبوتص باقی ماندند. جنگ ۲۰۲۳ غزه در جریان جنگ غزه، شهرک‌های مرزی شمالی اسرائیل از جمله میسگاو عام هدف حملات حزب‌الله لبنان و گروه‌های فلسطینی مستقر در لبنان قرار گرفتند و تخلیه شدند. از ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳ آتش‌باری‌های گوناگونی شامل تیراندازی با مسلسل، موشک ضدزره، راکت و پهپاد به سوی کیبوتص صورت گرفت و ساختمان‌های بسیاری آسیب دیدند. حمله زمینی ۲۰۲۴ به لبنان در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۴، نیروهای دفاعی اسرائیل حمله زمینی محدودی به جنوب لبنان آغاز کردند. در همان روز ارتش اسرائیل میسگاو عام را منطقه بسته نظامی اعلام کرد. خصوصی‌سازی در سال ۱۹۹۵ کیبوتص با بحران مالی شدیدی روبه‌رو شد و به‌عنوان یکی از ۱۹ کیبوتص بسیار بحرانی شناخته شد. در دو سال پس از آن، مجمع کیبوتص تصمیم به خصوصی‌سازی بیشتر حوزه‌های زندگی گرفت: شاخه‌های غیرسودآور بسته شدند و خدمات کاهش یافتند. از اصول کلیدی این فرایند، انتقال مسئولیت امرار معاش از کیبوتص به فرد بود. هر عضو بر پایه درآمدش «مالیات جامعه» می‌پردازد. در سال ۲۰۰۵ بار دیگر بحران مالی پدید آمد اما کیبوتص با یاری شورای منطقه‌ای جلیل علیا از آن رهایی یافت. آموزش سامانه آموزشی کیبوتص از سن سه سالگی آغاز می‌شود و تا پایان دبیرستان ادامه دارد. مهدکودک و کودکستان در خود کیبوتص هستند. دبستان منطقه‌ای «علی گیوعا» در کفر گیلادی و دبیرستان «هار وَگای» در دفنه قرار دارند. با سیاست روز آموزشی طولانی‌تر، کودکان کلاس‌های غنی‌سازی گوناگونی در منطقه دریافت می‌کنند: رقص و موسیقی در کفر بلوم، اسکیت روی یخ در مرکز کانادا در متولا و کاراته در رامات نفتالی. زندگی در کیبوتص از نزدیک به ۳۰۰ نفر ساکن میسگاو عام، حدود ۹۰ نفر عضو رسمی کیبوتص هستند. بسیاری از ساکنان در کالج تل‌حی نزدیک کیبوتص تحصیل می‌کنند. ساکنان کیبوتص برخی از تعطیلات یهودی و ملی را به صورت جمعی جشن می‌گیرند، از جمله لَگ بَعُمر، روز استقلال، حنوکا، طو بیشوات و شاووعوت. جمعیت کیبوتص سکولار است. کیبوتص دارای استخر شنای سرپوشیده، کتابخانه، فروشگاه کوچک و زمین‌های ورزشی است. افزون بر ایستگاه اورژانس ۲۴ ساعته ستاره داوود سرخ، درمانگاهی وابسته به خدمات بهداشتی کلالیت نیز در کیبوتص فعال است. اقتصاد کشاورزی در سال‌های نخست، بیشتر فعالیت اقتصادی بر آماده‌سازی زمین‌های کشاورزی متمرکز بود. باغ سبزیجات، مرغداری کوچک و گاوداری برای مصرف داخلی برپا شد. با کشف چشمه، باغ میوه‌های خزان‌دار و تاکستان کوچکی نیز ایجاد گردید. پس از جنگ ۱۹۴۸، کیبوتص زمین‌هایی در نزدیکی کریات‌شمونای امروزی دریافت کرد که در بخشی از آنها استخرهای پرورش ماهی و در بخش دیگر کشت‌های زراعی دایر شد. امروزه کشت‌های کیبوتص دربرمی‌گیرد: ترشک، آفتابگردان، گوجه‌فرنگی صنعتی، پنبه، هندوانه و بادام‌زمینی. همچنین باغ آووکادو و تاکستان‌هایی با ارقام مرغوب شراب مانند مرلو، شاردونه و کابرنه سووینیون وجود دارد. صنعت در دهه ۱۹۴۰ کارگاه کوچکی برای بافت دستی محصولاتی مانند فرش و پرده در کیبوتص دایر شد. در سال ۱۹۷۳ کیبوتص کارخانه‌ای برای بافت باریک خرید که نوارهای زیپ، تشک و موتور الکتریکی تولید می‌کرد. با گذشت زمان این کارخانه (شیئون تِکسو مدیک) به تولید باندهای پزشکی و پانسمان‌های زخم روی آورد و تولید فرآورده‌های پزشکی به حوزه اصلی کار آن تبدیل شد. این کارخانه ده‌ها کارگر از منطقه را استخدام کرده بود. در سال ۲۰۱۱ کارخانه کاملاً در آتش سوخت. جمعیت‌شناسی جمعیت کیبوتص در طول تاریخ دگرگونی‌های فراوانی داشته‌است. در پی بنیان‌گذاری ۱۹ نفر در کیبوتص بودند. در سال ۱۹۴۹ جمعیت به ۵۲ نفر کاهش یافت و در سال ۱۹۷۲ به ۲۲۴ نفر رسید. جدول زیر روند تغییر جمعیت را نشان می‌دهد: نگارخانه منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Misgav Am». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «مسغاف عام». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Misgav Am». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «משגב עם». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون تارنمای رسمی تورهای آموزشی و مرکز بازدیدکنندگان