نیتسانیم

نیتسانیم (נִצָּנִים، به معنای «غنچه‌های گل») یک کیبوتص در جنوب اسرائیل است که میان اشکلون و اشدود بر روی تپه‌های ماسه‌ای نیتسانیم جای دارد. این کیبوتص در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای حوف اشکلون قرار می‌گیرد. نیتسانیم در سال ۱۹۴۳ بر زمینی که صندوق ملی یهود خریداری کرده بود بنیان گذاشته شد. نخستین ساکنان آن مهاجران تازه‌وارد بودند که شماری از آنان بازماندگان هولوکاست به‌شمار می‌رفتند. این کیبوتص در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سوی ارتش مصر بمباران و تصرف شد و ۳۷ تن از ۱۴۱ عضو آن کشته شدند. پس از جنگ، کیبوتص به مکانی ۴ کیلومتر جنوب‌تر از جایگاه نخست منتقل شد. پیشینه بنیان‌گذاری کیبوتص نیتسانیم در ۸ دسامبر ۱۹۴۳ بر زمینی به مساحت ۴۰۰ جریب (ایکر) بنیان گذاشته شد که صندوق ملی یهود در سال ۱۹۴۲ از مختار روستای عربی حمامه خریداری کرده بود. بر این زمین ساختمان بزرگی قرار داشت که به «عمارت» شهرت یافت. نخستین گروه ۱۵ نفره شامل ۱۲ مرد جوان و ۳ زن در هشتمین روز عید حنوکا به این مکان رسیدند. اعضای کیبوتص از جنبش «هَنوعَر هَتصیونی» بودند و نخستین ساکنان مهاجران تازه‌وارد بودند که شماری از آنان از بازماندگان هولوکاست به‌شمار می‌رفتند. در ادامه، مهاجران تازه‌واردی از لهستان و رومانی نیز به کیبوتص پیوستند. تشدید درگیری‌ها با بالا گرفتن درگیری قومی میان اعراب و یهودیان در فلسطین، کیبوتص در محاصرهٔ دشمنانه قرار گرفت. در پاییز ۱۹۴۷ یکی از اعضای کیبوتص در کمین به ضرب گلوله کشته شد. پس از تصویب طرح تقسیم فلسطین توسط سازمان ملل در نوامبر ۱۹۴۷، اعراب محلی جاده‌های منتهی به نیتسانیم را بستند و به کاروان‌های یهودی حمله بردند. محاصرهٔ عملی کیبوتص آغاز شد و ساکنان آن ناگزیر از کشت زمین‌های دوردست و مبادلهٔ کالا با همسایگان دست کشیدند. پس از چند حملهٔ تمام‌عیار به خود کیبوتص، رزمندگان هنگ ۵۳ نیروهای یهودی (تیپ گیواتی) برای تقویت پادگان آن اعزام شدند. نبرد نیتسانیم پس از اعلام استقلال اسرائیل و ورود کشورهای عربی به جنگ، کیبوتص نیتسانیم بر سر راه پیشروی ارتش مصر به سوی اشدود و تل‌آویو قرار گرفت. کودکان و مادران کیبوتص در ۱۶ مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات «نوزاد» (מבצע תינוק) تخلیه شدند. ارتش مصر در ۲۹ مه به نیتسانیم رسید و بی‌آنکه برای تصرف آن متوقف شود به پیشروی ادامه داد، اما توپخانه‌ای برای گلوله‌باران آن بر جای گذاشت. پس از متوقف شدن پیشروی مصریان در ۳۱ مه، آنان پاکسازی شهرک‌های یهودی باقی‌مانده در پشت جبهه را آغاز کردند. تیپ گیواتی پیش از آن ۷۰ سرباز آموزش‌ندیده را به پادگان نیتسانیم افزوده بود و نزدیک به همهٔ زنان تخلیه شده بودند؛ تنها ۱۰ زن در میان مدافعان ماندند. در ۶ ژوئن ۱۹۴۸ یورش سرنوشت‌ساز به نیتسانیم آغاز شد. از ۱۴۱ عضو کیبوتص، ۳۷ تن از جمله سه زن کشته شدند. هنگامی که ادامهٔ مقاومت ناممکن تشخیص داده شد، رهبر کیبوتص‌نشینان آبراهام شوارتزشتاین با پرچم سفید به سوی مصریان رفت، اما افسر مصری به او تیراندازی کرد و او را از ناحیهٔ شانه زخمی ساخت. میرا بن‌آری که همراه شوارتزشتاین بود به افسر مصری شلیک کرد و او را کشت و خود نیز بلافاصله به قتل رسید. بازماندگان که حدود ۱۵۰ نفر بودند به اسارت درآمدند و پس از شش ماه آزاد شدند. با وجود نابرابری نیروها، بسیاری از چهره‌های سرشناس جامعهٔ یهودی از جمله آبا کوونر، زیرزمینی‌کار پیشین گتوی ویلنیوس، تسلیم مدافعان کیبوتص را به‌شدت محکوم کردند. بازسازی پنج ماه پس از سقوط، کیبوتص ویران‌شده در جریان عملیات یوآو به دست ارتش دفاعی اسرائیل آزاد شد. کمیسیونی که از سوی رئیس ستاد کل ارتش تشکیل شده بود، اتهام خیانت را از مدافعان نیتسانیم برداشت و مبارزهٔ آنان را قهرمانانه ارزیابی کرد. پس از جنگ، کیبوتص ۴ کیلومتر جنوب‌تر از جایگاه نخستین بازسازی شد و بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ حمامهٔ فلسطینی استقرار یافت. بخشی از ساکنان کیبوتص نخواستند بازگردند، اما اعضای کیبوتص میوتاحیم که از ۱۹۴۷ در نزدیکی رفح وجود داشت به بازماندگان پیوستند. بدین ترتیب کیبوتص که پیش از آن در کنار دریا و غرب بزرگراه ساحلی قرار داشت، اکنون در شرق آن جای گرفت. در ادامه، مهاجرانی از آمریکای جنوبی به‌ویژه آرژانتین به جمعیت کیبوتص افزودند. جایگاه نخست کیبوتص در سال ۱۹۴۹ به دهکدهٔ جوانان نیتسانیم تبدیل شد. پس از تعطیلی دهکدهٔ جوانان در ۱۹۹۰، شهرک نیتسان در آن محل بنیان گذاشته شد. جغرافیا کیبوتص نیتسانیم در استان جنوبی اسرائیل، نزدیک ساحل دریای مدیترانه میان اشکلون و اشدود جای دارد. بزرگراه ساحلی (بزرگراه ۴) از غرب کیبوتص می‌گذرد. در نزدیکی کیبوتص، ذخیره‌گاه طبیعی نیتسانیم قرار دارد که به تپه‌های ماسه‌ای، ساحل و ترکیب کمیاب پوشش گیاهی آفریقایی و مدیترانه‌ای شناخته می‌شود. جمعیت بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۸، شمار ساکنان کیبوتص به ۴۱۰ نفر می‌رسید (کاهش در مقایسه با اوج جمعیت در ۱۹۹۵). میانهٔ سنی ساکنان ۳۵ سال بود (۳۲ سال برای مردان و ۳۸ سال برای زنان). ۱۷ درصد ساکنان کودکان و نوجوانان زیر ۱۷ سال و ۶/۱۴ درصد بازنشستگان ۶۵ ساله و بالاتر بودند. نزدیک به یک‌سوم جمعیت کیبوتص مهاجران بودند که بیشترشان پیش از آغاز دههٔ ۱۹۹۰ به کشور آمده بودند. در میان افراد ۱۵ سال و بالاتر، نزدیک به دوسوم ۱۳ سال یا بیشتر آموزش دیده بودند و ۲۲ درصد دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر بودند. اقتصاد ۹۷ درصد جمعیت فعال نیتسانیم (از جمله ۱۰۰ درصد مردان) در سال ۲۰۰۸ شاغل بودند. در زمین کیبوتص کارخانهٔ «پالتخنیکا» فعال است که صندلی‌های اداری و صندلی‌های حمل‌ونقل عمومی (اتوبوس و قطار) تولید می‌کند. دامداری شیری و کشاورزی از بخش‌های مهم اقتصاد کیبوتص هستند و سالانه نزدیک به ۳ میلیون لیتر شیر تولید می‌شود. مساحت باغ‌های مرکبات کیبوتص ۱۰۰۰ هکتار است و جایگزینی تدریجی گونه‌های سنتی با انواع آسان‌پوست در جریان است. همچنین نخود (مادهٔ خام حمّص و فلافل)، آفتابگردان، هندوانه و پنبه کشت می‌شوند. جستارهای وابسته فرهنگ نیتسانیم، فرهنگ نوسنگی نام‌گذاری‌شده بر اساس محوطهٔ نمونه در نیتسانیم منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Nitzanim». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Nitzanim». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «نیتسانیم». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ницаним». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون وبگاه رسمی (به عبری)