Xhamia e Madhe e Nablusit

Xhamia e Madhe e Nablusit (arabisht جامع نابلس الكبير Xhame'a nablus el-kebir) është xhamia më e vjetër dhe më e madhe në qytetin palestinez, Nablus. Ajo ishte ndërtuar fillimisht si një kishë bizantine dhe u shndërrua në një xhami gjatë epokës së hershme islame. Kryqëzatat e transformuan atë në një kishë në shekullin e 11-të, por ajo u rikonceptua si një xhami nga Ejubidët në shekullin e 12-të. Xhamia ndodhet në kryqëzimin e rrugëve kryesore të Qytetit të Vjetër, përgjatë skajit lindor të rrethit. Ka një plan të gjatë, të ngushtë, drejtkëndor dhe një kupolë argjendi. Historia Legjenda lokale në Nablus pretendon se xhamia ishte vendi ku bijtë e Jakobit ia dorëzuan atij pallton me njolla gjaku të vëllait të tyre Jozefit si dëshmi se djali i tij i preferuar ishte i vdekur. Kjo traditë është më e lidhur me xhaminë e afërt të el-Hadra . Vendi i Xhamisë së Madhe ishte fillimisht një bazilikë e ndërtuar gjatë mbretërimit të Filipit Arab në 244-249 të es. Bizantinët më vonë ndërtuan një katedrale në rrënojat e bazilikës dhe kjo katedrale është përshkruar në hartën e mozaikut të Madaba në vitin 600 të es. Ndoshta u dëmtuan ose u shkatërruan nga Samaritanët gjatë bastisjeve të tyre në 484 dhe 529, por perandori Justinian I (mbretëroi nga 483-565) e restauroi katedralen. Katedralja u shndërrua në Xhaminë e Madhe të Nablusit në periudhën e hershme të sundimit arabo-islamik në Palestinë, në shekullin e 10-të. Gjeografi arab Mukaddasi shkroi se Xhamia e Madhe ishte në "mes" të Nablusit, dhe "është e shtruar në mënyrë të imët". Kryqtarët e kthyen xhaminë në një kishë, por bënë vetëm disa ndryshime, duke përfshirë ndërtimin e një apsidi. Në vitin 1187, Ejubidët e udhëhequr nga Seladini e kthyen ndërtesën në një xhami përsëri. Ndërtesa u dogj nga Kalorësit Tempullarë në pushtimin e qytetit të 30 tetorit 1242. Një ndërtesë e re ishte e pranishme në fund të shekullit të 13-të, siç dëshmohet nga kronisti arab el-Dimashki i cili, në vitin 1300, përmend Xhaminë e Madhe si "një xhami të shkëlqyeshme, në të cilën bëhen lutjet, dhe Kurani recitohet ditën dhe natën, burra që emërohen atje. ” Në vitin 1335, udhëtari perëndimor Jakovi i Veronës regjistroi që xhamia kishte qenë "një kishë e të krishterëve, por tani është një xhami e Saraçenëve ". Njëzet vjet më vonë, Ibn Batuta e vizitoi atë dhe theksoi se në mes të xhamisë ishte një "hauz me ujë të ëmbël". Në 1641, minarja e Xhamisë së Madhe u rindërtua, por kompleksi i xhamisë mbeti praktikisht i paprekur përgjatë shumicës së ekzistencës së tij të mëvonshme, derisa një tërmet i rëndë goditi Palestinën, veçanërisht Nablusin në 1927. Kubeja e xhamia dhe minareja u shkatërruan si rezultat, por u rindërtuan në vitin 1935. Bibliografi Referime