بیارات حنون

بیارات حنون روستایی فلسطینی در بخش طولکرم در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. این روستا در جریان «عملیات پاکسازی ساحل» در ۳۱ مارس ۱۹۴۸ و در بحبوحهٔ جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت از سکنه تهی شد. بیارات حنون ۱۶ کیلومتر در غرب طولکرم قرار داشت. بیارات حنون بر فراز بلندی کوچکی جای گرفته بود و در جنوب آن استخری مصنوعی وجود داشت. برجسته‌ترین نشانهٔ روستا یک خانهٔ بزرگ بود که بخشی از آن تا سال ۱۹۹۲ همچنان پابرجا مانده بود. بخش نخست نام روستا از واژهٔ عربی «بیّاره» به معنی باغ یا بوستان گرفته شده‌است که نشان‌دهندهٔ پیوند روستا با دوران شکوفایی کشت مرکبات در نواحی ساحلی فلسطین از دههٔ ۱۸۸۰ میلادی است. امروزه اراضی بیارات حنون در محدودهٔ بخش جنوبی شهر نتانیا جای دارد و بخش‌هایی از سازه‌های تاریخی آن همچنان بر جاست. جغرافیا بیارات حنون بر فراز برآمدگی کوچکی در شمال یک استخر مصنوعی قرار داشت. راه‌های فرعی روستا را به‌آبادی‌ها و شهرک‌های پیرامون پیوند می‌داد و یکی از این راه‌ها از میان روستا می‌گذشت و آن را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کرد. بر پایهٔ منابع عبری، در جنوب محوطه باتلاقی وجود داشت که از نهر ایلانوت آب می‌گرفت و آب آن از سوی غرب به وسیلهٔ پشتهٔ ماسه‌سنگی و از جنوب به وسیلهٔ تپه‌ای شنی بزرگ مسدود می‌شد. پیشینه پیدایش و رشد روستا پیرامون یک املاک کشاورزی گسترده پدید آمد که از سال ۱۸۹۰ میلادی به دست اعضای خاندان حنون از طولکرم در زمین‌های غابات کفرصور بنیاد نهاده شد. بیارات حنون در «فهرست جغرافیایی فلسطین» به عنوان آبادی ثبت شده بود. جمعیت در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، بیارات حنون همراه با غابات کفرصور و عرب البلاوینه شمارش شد و جمعیت مجموع آن‌ها ۵۵۹ تن بود: ۶ مسیحی و ۵۵۳ مسلمان در ۱۲۸ خانه. به گفتهٔ ری ماروم، در میان ساکنان «نزدیک به ۲۰۰ کارگر فصلی مصری و قبایل فرودست مانند عرب البلاونه، عرب الحویطات و عرب القطاطوه» حضور داشتند. یافته‌های باستان‌شناختی کاوش‌های باستان‌شناختی در این محل ردپای دفن نوزادان در خمره از دورهٔ پایانی عثمانی را آشکار ساخت که معمولاً با کوچ‌نشینان یا کارگران فصلی با ریشهٔ مصری مرتبط دانسته می‌شود. تخلیهٔ روستا در جنگ ۱۹۴۸ بیارات حنون در اوایل آوریل ۱۹۴۸ و در جریان «عملیات پاکسازی ساحل» که از سوی هاگانا اجرا شد از سکنه تهی گشت. بنی موریس دو علت برای تخلیه برشمرده است: «ترس از گرفتار شدن در درگیری‌ها» و «اخراج به دست نیروهای یه‌شو». رزماری اسبر نیز «کشتار در محل، خشونت، تجاوز و اخراج به دست نیروهای صهیونیست» را علت تخلیه دانسته‌است. در اواخر مارس ۱۹۴۸، نیروهای هاگانا و ایرگون به چندین روستا در منطقه حمله بردند و ساکنان آن‌ها را بیرون راندند یا با ارعاب وادار به فرار کردند. وضعیت کنونی تا سال ۱۹۹۲ بخش جنوبی شهر نتانیا تا فاصلهٔ ۵۰۰ متری از محل روستا گسترش یافته بود. خانهٔ بزرگ دو طبقه‌ای همچنان در محل پابرجاست هرچند بخش‌هایی از آن ویران شده‌است. هر طبقه سه اتاق بزرگ دارد و استخری مصنوعی در سمت غربی خانه قرار گرفته‌است. باغ‌های آووکادو از شمال و غرب و باغ‌های مرکبات از جنوب خانه را فراگرفته‌اند و در بخش شرقی محوطه مجموعه‌ای از خانه‌های ویران دیده می‌شود. در مارس ۲۰۱۵ کمیتهٔ نام‌گذاری خیابان‌ها و اماکن شهرداری نتانیا نام رسمی مکان را به «بئروت حونن» (בארות חונן) تغییر داد و شورای شهر این تصمیم را تأیید کرد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bayyarat Hannun». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «بیارات حنون». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «בירכת חנון». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bajjarat Hannun». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای لهستانی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون بیارات حنون در Palestine Remembered بیارات حنون در ذاکرات بیارات حنون بایگانی‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine در تارنمای مورشت نتانیا