نبی موسی

نبی موسی (ٱلنَّبِی مُوْسَی، به معنای «پیامبر موسی») زیارتگاهی اسلامی در نزدیکی اریحا در سرزمین فلسطین است که بر پایه سنت محلی مسلمانان، آرامگاه حضرت موسی در آن قرار دارد. این مجموعه حول یک مسجد شکل گرفته که گنبد قبر منسوب به موسی در آن جای دارد. نبی موسی همچنین نام جشنواره‌ای دینی هفت‌روزه بود که مسلمانان فلسطینی هر سال از جمعه پیش از جمعه نیک در تقویم ارتدکس کلیسای ارتدکس یونانی اورشلیم برگزار می‌کردند. این جشنواره در بستر سیاسی سال ۱۹۲۰ میلادی «مهم‌ترین زیارت اسلامی در فلسطین» شمرده می‌شد و بر پایه یک حج دسته‌جمعی از اورشلیم به سوی آنچه آرامگاه موسی پنداشته می‌شد استوار بود. بنایی بزرگ با چندین گنبد، مقبره منسوب به موسی را در بر می‌گیرد. نبی موسی از نظر اداری نیز یک واحد سرزمینی در استان اریحا در کرانه باختری است با مساحتی در حدود ۱۱۳ کیلومتر مربع که در جنوب اریحا واقع شده‌است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۷، جمعیت منطقه نبی موسی به ۳۴۳ نفر رسیده بود. در سرشماری ۲۰۰۷، ۶۶ خانوار فلسطینی در این ناحیه شمارش شدند که در سال ۲۰۱۲ به عنوان «بدوی» تعریف شدند. موقعیت جغرافیایی زیارتگاه نبی موسی در فاصله ۱۱ کیلومتری جنوب اریحا و ۲۰ کیلومتری شرق اورشلیم، در بیابان یهودیه قرار دارد. یک جاده فرعی در سمت راست جاده اصلی اورشلیم–اریحا، حدود ۲ کیلومتر پس از تابلوی نشانگر سطح دریای آزاد، به این محل می‌رسد. سنت «آرامگاه موسی» مرگ و دفن موسی در اسلام در حدیثی که ابوهریره روایت کرده (بخاری: ۳۴۰۷) آمده‌است که موسی هنگامی که فرشته مرگ نزد او آمد بر چشم او کوبید. فرشته نزد پروردگار بازگشت و گفت: «مرا به سوی بنده‌ای فرستادی که نمی‌خواهد بمیرد.» خداوند فرمود که به او بگوید دستش را بر پشت گاو نری بگذارد و به ازای هر مویی که زیر دستش قرار گیرد یک سال به عمرش افزوده خواهد شد. موسی پرسید: «پروردگارا! پس از آنچه خواهد شد؟» پاسخ آمد: «مرگ.» موسی گفت: «پس همین لحظه.» سپس از خداوند خواست که او را به اندازه پرتاب سنگی به سرزمین مقدس نزدیک کند. پیامبر اسلام (ص) فرمود: «اگر آنجا بودم، قبر او را در کنار تپه سرخ‌رنگی در کنار جاده به شما نشان می‌دادم.» سنت‌ها و نظریه‌های پژوهشی در اسلام، مکان دفن موسی ناشناخته است. با این حال، سنت محلی مسلمانان «آرامگاه موسی» را در مقام نبی موسی می‌داند. زمان پیدایش این سنت دقیقاً روشن نیست. جاده اورشلیم–اریحا یکی از مسیرهای اصلی اعراب منطقه مدیترانه برای رفتن به حج در مکه بود. محلی که زیارتگاه از قرن سیزدهم میلادی در آن برپاست، درست در نقطه‌ای قرار دارد که پایان نخستین روز مارش در این مسیر را نشان می‌داد. در آغاز، این مکان صرفاً جایی بود که حجاج می‌توانستند استراحت کنند، به دره رود اردن بنگرند و از آن فاصله نگاهی به کوه نبو بیندازند؛ کوهی که بر اساس کتاب مقدس عبری، قبر موسی در نزدیکی آن بوده‌است. به نظر می‌رسد که تا زمان بازدید سلطان مملوکی ظاهر رکن‌الدین بیبرس بندقداری از این محل در سال ۱۲۶۹ میلادی (۶۴۸ هجری شمسی) در راه بازگشت از حج، «پیوندی» میان این مکان و موسی وجود داشته، زیرا او بلافاصله به ساخت یک زیارتگاه گسترده دست زد. جروم مورفی-اوکانر بر این باور است که آرام‌آرام، دیدگاه مشرف به قبر دور موسی آن سوی رود اردن با خود قبر موسی اشتباه گرفته شد و بدین ترتیب زمینه اهمیت آیینی نبی موسی در تقدیس اولیاء در میان مسلمانان سنی فراهم آمد. بر اساس نظر آوری م. کوپفرشمیت، این مکان از دوران صلاح‌الدین ایوبی به نقطه‌ای ثابت در تقویم اسلامی محلی بدل شده‌است. سنت حاکی است که محل فعلی زیارتگاه در خواب به صلاح‌الدین نشان داده شد و این امر او را به ساخت مسجدی در آنجا واداشت که بعدها بیبرس آن را گسترش داد. مجیر الدین، جغرافی‌دان عرب اورشلیمی که در دهه ۱۴۹۰ میلادی می‌نوشت، اذعان می‌کند که احتمال اصالت این سنت ضعیف است، اما نبی موسی همچنان محبوب‌ترین مکان در میان چندین محل با ادعاهای مشابه است. فرقه‌های اسماعیلی طیبی و بوهره داوودی نیز به این سنت اعتقاد دارند. تاریخ جشنواره با آنکه جشنواره نبی موسی یک رویداد دینی اسلامی بود، تاریخ آن بر اساس تقویم ارتدکس یونانی تعیین می‌شد: رویداد اصلی که یک هفته به درازا می‌کشید همواره از جمعه پیش از آدینه نیک آغاز می‌شد. از اواسط قرن نوزدهم، شرکت‌کنندگان یک هفته پیش از آن در اورشلیم گرد می‌آمدند و در شهر نماز برگزار می‌شد. سپس هفته‌ای جشن و شادی در زیارتگاه برپا می‌شد و پس از آن حجاج در روز جشن پنج‌شنبه مقدس ارتدکس‌ها به اورشلیم بازمی‌گشتند. روز بعد، جمعه‌ای که با جمعه نیک ارتدکس‌ها مصادف بود، انبوه مسلمانان در دسته‌ای به مسجد الاقصی و قبه‌الصخره می‌رفتند. در همان جمعه و شنبه بعد (شب شنبه مقدس ارتدکس)، شرکت‌کنندگان با پرچم و موسیقی اورشلیم را ترک می‌کردند. پیشینه آغازهای ایوبی سنت عامیانه فلسطینی بر این باور است که این جشنواره پس از بازپس‌گیری اورشلیم از صلیبیون توسط صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۸۷ میلادی (۵۶۶ هجری شمسی) پایه‌گذاری شده‌است. دیدگاه رایج در میان مورخان آن است که زیارتگاه را بیبرس حدود هشت دهه پس از صلاح‌الدین ساخت و روایت صلاح‌الدین واکنشی در قرن نوزدهم به نفوذ غرب بوده‌است؛ البته این نکته مانع از آن نمی‌شود که برخی پژوهشگران جنبه‌های مثبتی در روایت صلاح‌الدین بیابند. در دوران جدید، این جشن به عنوان نمادی از مبارزه پیروزمندانه در برابر غرب که صلیبیون نماینده آن بودند، به صلاح‌الدین پیوند داده شده‌است. ادعا می‌شود که صلاح‌الدین پس از شکست دادن اروپاییان می‌خواست اطمینان حاصل کند که جنگ‌های صلیبی آینده نتوانند از زیارت بزرگ سالانه عید پاک به اورشلیم برای بازپس‌گیری شهر مقدس از مسلمانان بهره ببرند. بر این اساس، شرکت‌کنندگان در جشن نبی موسی نگهبانی از شهر را بر عهده می‌گرفتند. این ادعا مستند نیست. دوره مملوکی در سال ۱۲۶۹ میلادی (۶۴۸ هجری شمسی)، سلطان مملوکی بیبرس بندقداری در این مکان مقامی کوچک ساخت و این کار بخشی از سیاست کلی وی پس از فتح شهرها و مناطق روستایی از لبنان تا الخلیل از دست صلیبیون بود. این زیارتگاه‌ها عمدتاً به پیامبران و صحابه اختصاص داشتند و هزینه نگهداری آنها از وقف — یعنی اوقاف اموالی که پیشتر به کلیسای لاتین تعلق داشت — تأمین می‌شد. در مورد نبی موسی، صندوق وقف از اموال کلیسایی مصادره‌شده در اریحای نزدیک تأمین گردید. کتیبه ساخت بیبرس هنوز قابل مشاهده است. این کتیبه سال ساخت زیارتگاه، یعنی سال ۶۶۸ هجری قمری (۱۲۶۹–۷۰ میلادی)، و این واقعیت را که او «دستور به ساخت این مکان مقدس شریف بر فراز قبر موسی» داده در حالی که از حج به سوی اورشلیم بازمی‌گشته، نشان می‌دهد. اگرچه دبیر سلطان از این ساخت‌وساز یادی نکرده، یکی از سیره‌نویسان او، ابن شداد حلبی، آن را هرچند با جزئیات اندک ذکر کرده‌است. کتیبه سرشار از ستایش توانایی‌های نظامی بیبرس است و برخلاف لوح‌های مشابه آن دوران، به خطی خوانا نگاشته شده و در ارتفاعی پایین نصب شده که بازدیدکننده بتواند آن را بخواند، تا همگان از قدرت و تقوای بیبرس آگاه شوند. تقوای سازنده بیبرس بندقداری سرمشقی برای دیگران شد. در اواخر دوران میانه، مسافرخانه‌هایی برای مسافران در کنار زیارتگاه ساخته شد و خانه ضیافت در شکل کنونی‌اش در دهه‌ای میان سال‌های ۱۴۷۰ تا ۱۴۸۰ میلادی به اتمام رسید. دوره عثمانی در دوران حاکمیت امپراتوری عثمانی، مسلمانان در راه بازگشت از حج در مکه و در مسیر خود به سوی شام از نبی موسی دیدن می‌کردند. حجاجی که به زیارتگاه می‌آمدند، از شرق رود اردن از کاروان اصلی جدا می‌شدند، به اورشلیم می‌رفتند و در مسیر شهر در نبی موسی توقف می‌کردند. بدین ترتیب نبی موسی نقش یک ایستگاه استراحت را برای این حجاج ایفا می‌کرد. کارکنان دائمی مجموعه، حجاج را با خوراک و آذوقه و خدمات دینی تأمین می‌کردند و اطلاعاتی دربارهٔ وضع امنیتی مسیر اورشلیم که اغلب در معرض دزدی و حمله بدویان بود، در اختیار آنان می‌گذاشتند. در اواسط قرن شانزدهم، محمد چلبی النقاش، مقام عثمانی که مأمور مرمت دیوارهای اورشلیم بود، مأموریت یافت تا مجموعه نبی موسی را نیز بازسازی کند. در حدود سال ۱۸۲۰ میلادی (۱۱۹۹ هجری شمسی)، مقامات عثمانی ناگزیر شدند مجموعه زیارتگاه را که در طول سده‌های پیشین به وضع بسیار بدی از فرسودگی رسیده بود، تقریباً به طور کامل از نو بسازند. افزون بر این، آنها زیارت جشن‌وار به زیارتگاه را ترویج دادند که همواره با جشن عید پاک مسیحیان ارتدکس همزمان می‌شد و در برابر فعالیت‌های مراسمی مسیحیان در شهر تعادل ایجاد می‌کرد. این «اختراع سنت» — چنان‌که چنین ساختارهای تخیلی نامیده می‌شوند — جلوه و شکوه حج نبی موسی را از آغاز دوران جدید به نماد پرمعنایی از هویت سیاسی و دینی در میان مسلمانان تبدیل کرد. در طول قرن نوزدهم، هزاران مسلمان در اورشلیم گرد می‌آمدند، به نبی موسی می‌رفتند و سه روز را در جشن و شادی، نماز، بازی‌ها و بازدید از آرامگاه نزدیک حسن الراعی — چوپان موسی — می‌گذراندند. سپس به عنوان مهمان وقف پذیرایی می‌شدند و در روز هفتم پیروزمندانه به اورشلیم بازمی‌گشتند. جیمز فین، کنسول بریتانیا در اورشلیم (۱۸۴۶–۱۸۶۳)، «حج نبی موسی» را چنین توصیف کرده‌است: زیارت‌های نبی موسی — به آرامگاه منسوب به پیامبر موسی، نزدیک دریای مرده (در سمت غرب) — به گونه‌ای ترتیب داده شده تا با زیارت‌های مسیحیان به کنیسه مقدس همزمان شود و بی‌تردید هجوم مسلمانان متدین برای موازنه حضور هزاران مسیحی نیرومند در اورشلیم طراحی شده بود. مسلمانان از هر گوشه‌ای از جهان اسلام می‌آمدند — از هند، تارتاریا، تا مرزهای چین، از همه کشورهای آسیای مرکزی، و همچنین از مصر، نوبه، مراکش، سواحل شرقی آفریقا، و نیز از شبه‌جزیره عرب و ایالات ترکی در اروپا و آسیا. این حجاج — که اغلب بسیار متعصب و در اوج هیجان دینی بودند — گروهی هراس‌انگیز و خطرناک بودند. در دوران جنگ روسیه این حجاج مسلمان به درجه‌ای فوق‌العاده از شور و نمایش مغرورانه رسیده بودند. همیشه خطر آن وجود داشت که در خیابان‌ها و بازارهای پرازدحامی که موکب‌هایشان از آنها می‌گذشت، با حجاج به همان اندازه متشدد مسیحی برخورد کنند. در این صورت یک زدوخورد گذرا می‌توانست در چشم به هم زدنی به درگیری جدی تبدیل شود و درگیری به سختی می‌توانست بدون کشتار پایان یابد. همیشه وقتی زیارت‌های اسلامی پایان می‌یافت و طبل‌زدن و فریاد پرسروصدای آنها تمام می‌شد و آرامش معمول اورشلیم برقرار می‌گشت، نفسی به راحتی می‌کشیدیم. در چارچوب دوره نوسازی و اصلاحات عثمانی در اواسط قرن نوزدهم (موسوم به تنظیمات)، شورای محلی تازه‌تأسیس اورشلیم مسئولیت سازماندهی جشن‌های نبی موسی را به عهده گرفت. اعضای این شورا که همگی از خانواده‌های ثروتمند و با نفوذ شهر بودند، تأکید اصلی را از زیارتگاه بیابانی به اورشلیم انتقال دادند. جشنواره از آغاز دوران عثمانی در قرن شانزدهم شکل سنتی خود را داشت، اما اکنون بازسازماندهی شد و رویدادهای اصلی بر محور حرم شریف متمرکز گردید؛ مفتی منطقه اورشلیم نقشی مشخص ایفا می‌کرد که بعدها تنها اهمیت آن بیشتر شد. در اواخر قرن نوزدهم، عثمانیان خانواده الحسینی را به عنوان متولیان رسمی زیارتگاه و میزبانان جشنواره برگزیدند، هرچند پیوند آنها با این آیین احتمالاً به قرن پیشین برمی‌گردد. بر اساس دیدگاه یهوشوع بن‌اریه، رئوف پاشا، والی اورشلیم (۱۸۷۶–۱۸۸۸)، نخستین کسی بود که کوشید جشن را برای تحریک مسلمانان علیه مسیحیان به کار گیرد. ایلان پاپه دیدگاه متفاوتی دارد: «با این حال محتمل‌تر است که حاکم و حکومتش از چنین خیزشی علیه مسیحیان بیمناک بودند زیرا می‌توانست در زمانی که دولت مرکزی می‌کوشید امپراتوری را آرام کند ناپایداری و بی‌نظمی به بار آورد. این نظر مهندس (مأمور به صندوق اکتشاف فلسطین) کلود کاندر نیز بود. روزنامه عبری‌زبان هاهاوازلت در آن دوران از دولت عثمانی به خاطر برقراری قانون و نظم در ماجرای نبی موسی تمجید کرد. سفرنامه‌های فرانسیس نیوتن نیز اجرای صلح‌آمیز مراسم را گواهی می‌دهند. در واقع دولت ترکی ناگزیر بود اینجا بر خلاف احساسات عمومی عمل کند که حسینی‌ها به عنوان ارباب مراسم در آن سهیم بودند زیرا نبی موسی در نامساعدترین شرایط برای مسلمانان برگزار می‌شد. این مشت آهنین ترک‌ها بود که مانع از فروغلتیدن اوضاع به آشوب تمام‌عیار شد.» موکب از اورشلیم زیر پرچم ویژه نبی موسی که حسینی‌ها آن را برای این مناسبت سالانه در «الدارالکبیرا» (خانه بزرگ) نگهداری می‌کردند، حرکت می‌کرد. با رسیدن به زیارتگاه، از خانواده حسینی و خانواده‌ای دیگر از اعیان اورشلیم، طایفه یونس، خواسته می‌شد که در طول هفته روزانه دو وعده غذا برای همه زائران فراهم کنند. خانواده سرپرست مراسم روزانه حدود دوازده گوسفند به همراه برنج، نان و کره عربی برای وعده غذای مشترک فراهم می‌کرد. رسم بر این بود که پسران پنج، شش ساله یا بزرگ‌تر را به دو زیارتگاه سالانه مهم فلسطینیان — نبی موسی و نبی روبین — می‌بردند و در آنجا ختنه می‌شدند. گوسفندان جلوی در مقام قربانی می‌شدند و خون قربانی بر آستانه در مالیده می‌شد. صموئیل کرتیس در آغاز قرن بیستم ثبت کرده که هر سال در حدود ۱۵۰۰۰ نفر از سراسر کشور در جشنواره نبی موسی شرکت می‌کردند. دوره بریتانیا از سال ۱۹۱۹ به بعد، حجاج چند سالی راه بازگشت از اریحا به اورشلیم را با موسیقی نظامی انگلیسی طی می‌کردند. آشوب‌های ضدیهودی و ضدبریتانیایی ۱۹۲۰ نقطه آغازین خود را در حج نبی موسی آن سال داشتند؛ اعراب به یهودیان در شهر قدیم اورشلیم حمله کردند و چند کشته برجای گذاشتند. حاج محمد امین الحسینی جوان که پیش از آشوب‌ها سخنرانی ضدصهیونیستی برای توده‌ها ایراد کرده بود، توسط مقامات بریتانیایی به عنوان محرک اصلی معرفی شد و این امر تنها به محبوبیتش در میان اعراب افزود. بریتانیایی‌ها پس از تحلیل اوضاع، اقداماتی برای انتصاب او به عنوان مفتی اعظم اورشلیم انجام دادند به این امید که او در آینده در حفظ نظم به آنها یاری رساند. در سال ۱۹۲۱، در حالی که در فرایند تبدیل شدن به مفتی اعظم بود، امین الحسینی به بازطراحی جشنواره بر اساس دیدگاهش از منافع ملی اعراب فلسطینی پرداخت. به عنوان نماینده اشراف اورشلیم، موازنه‌ای برقرار کرد که از رویارویی مستقیم با مقامات بریتانیایی پرهیز داشت، اما در عین حال جشنواره را از یک رویداد دینی با محوریت منطقه‌ای میان نابلس در شمال اورشلیم و الخلیل در جنوب آن به یک رویداد ملی در سرتاسر فلسطین تحت حکومت بریتانیا تبدیل کرد. حتی مسیحیان فلسطینی نیز در دوران جشنواره به اورشلیم می‌آمدند تا از آرمان ملی پشتیبانی کنند. معماری مجموعه نبی موسی بنایی بزرگ با چندین گنبد است که مقبره منسوب به موسی را در بر می‌گیرد. زیارتگاه که از قرن سیزدهم در این مکان برپاست، در طول سده‌ها گسترش یافته‌است. در دوره مملوکی، مسافرخانه‌هایی برای مسافران در مجاورت زیارتگاه احداث شد و خانه ضیافت در شکل کنونی‌اش در دهه میان ۱۴۷۰ تا ۱۴۸۰ میلادی تکمیل گردید. سنگ‌نوشته بیبرس که هنوز در مجموعه قابل مشاهده است، در خطی خوانا نگاشته شده و در ارتفاعی پایین نصب شده که بازدیدکنندگان بتوانند آن را بخوانند. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Nabi Musa». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «النبی موسی (أریحا)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۴ آوریل ۲۰۲۶. پیوند به بیرون مقام نبی موسی در IslamicLandmarks.com