بوستان هگلیل

بوستان هگلیل (בוסתן הגליל، به معنای «باغ گالیل») یک موشاو در جلیل غربی در شمال اسرائیل است. این روستا در نزدیکی شهر عکا واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای مته آشر اداره می‌شود. جمعیت این موشاو در حدود ۸۸۷ نفر است. بوستان هگلیل در سال ۱۹۴۸ توسط بازماندگان هولوکاست یهودی از رومانی و مجارستان بنیان‌گذاری شد. این موشاو در نزدیکی محل روستای عربی متروکه المنشیه قرار دارد. نخستین ساکنان از ساختمان‌های پادگان سیدنی اسمیت بهره بردند؛ پادگانی که آتش‌بس سن ژان داکر در آن به امضا رسیده بود و به نبردهای سوریه و لبنان در جنگ جهانی دوم پایان داده بود. جغرافیا بوستان هگلیل در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا در جلیل غربی و در نزدیکی ساحل دریای مدیترانه واقع شده‌است. این روستا در حدود ۲ کیلومتری شمال شهر عکا، نزدیک به ۱۰۰ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی تل‌آویو و در حدود ۱۷ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا جای دارد. زمین‌های پیرامون بوستان هگلیل هموار و بخش عمده‌ای از آن زمین‌های کشاورزی است. در غرب روستا دریای مدیترانه نزدیک‌ترین پهنه آبی است. بوستان هگلیل از راه بزرگراه شماره ۴ (مسیر شمالی-جنوبی) به شبکه حمل‌ونقل متصل است. خط آهن حیفا به نهاریا از میان موشاو می‌گذرد، اما ایستگاهی در آن ندارد و نزدیک‌ترین ایستگاه در عکا قرار دارد. پیشینه بنیان‌گذاری بوستان هگلیل در سال ۱۹۴۸ بنیان‌گذاری شد. در ۱ دسامبر ۱۹۴۸ گروه مهاجرنشینی به نام «پدوییم» (פדויים) متشکل از مهاجران یهودی رومانی و مجارستان که از هولوکاست جان سالم به در برده بودند، در این مکان مستقر شدند. در آغاز، مهاجران در ساختمانی تمپلری متروکه به نام «بیت آرمن» در محوطه «مزرعه اشتول» بر فراز تپه‌ای در زمین‌های کیبوتص شومرات اقامت گزیدند. در سال ۱۹۵۰ هسته استقراری کیبوتص شومرات از رامات یوحانان به زمین اختصاص‌یافته خود نقل مکان کرد و از اعضای گروه پدوییم خواسته شد ساختمان تمپلری و پیرامون آن را تخلیه کنند. برای آنها خانه‌هایی در محوطه باغ ساخته شد و شهرک شکل‌گرفته نام «بوستان هگلیل» را به خود گرفت که برگرفته از باغی بود که در آن ساخته شده بود. پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، شش خانواده آواره از موشاو بیت یوسف در دره اردن که موشاوشان بر اثر جنگ ترک شده بود، به بوستان هگلیل پیوستند و در ساختمان‌های متروکه کنار جاده عکا-نهاریا ساکن شدند. در همان دوره خانواده‌های دیگری از جمله مهاجرانی از مجارستان و شماری از یهودیان آلمانی‌تبار (یکه‌ها) از نهاریا که خواستار کار کشاورزی بودند نیز به آنها پیوستند. پادگان سیدنی اسمیت خیابان اکالیپتوس بوستان هگلیل در دوران قیمومت بریتانیا به پادگان نظامی بریتانیایی به نام «پادگان سیدنی اسمیت» منتهی می‌شد. این پادگان به نام دریاسالار ویلیام سیدنی اسمیت نام‌گذاری شده بود که نقش مهمی در شکست محاصره ناپلئون بر عکا در سال ۱۷۹۹ ایفا کرد. این پادگان به عنوان اقامتگاه افسران ارشد و مرکز اداری کارمندان عالی‌رتبه (غیرنظامی و نظامی) حکومت قیمومت در شمال سرزمین به کار می‌رفت. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۱ پس از پایان نبردهای سنگین در سوریه و لبنان در جریان جنگ جهانی دوم، قرارداد تسلیم نیروهای فرانسه ویشی در سوریه و لبنان به نیروهای بریتانیا و متحدانش در این پادگان به امضا رسید. این قرارداد به «آتش‌بس سن ژان داکر» معروف است. بر روی زمین پادگان نظامی بریتانیایی، موشاو بوستان هگلیل و یک نهاد آموزشی وابسته به «عالیات هنوعار» (مهاجرت جوانان) به نام «دهکده جوانان فیلادلفیا» بنیان‌گذاری شد که به نام اهداکنندگانش — زنان شهر فیلادلفیا در ایالات متحده — نام‌گذاری شده بود. رویدادهای پس از ۲۰۰۵ پس از سال ۲۰۰۵ و در پی اجرای طرح خروج یک‌جانبه از نوار غزه، بوستان هگلیل شماری از خانواده‌های یهودی تخلیه‌شده از شهرک‌های نوار غزه را پذیرفت. در حدود ۳۰ خانواده از روستاهای الی سینای و نیسانیت در این موشاو ساکن شدند، هرچند تا اواخر سال ۲۰۰۶ بسیاری از آنها همچنان در شرایط موقت و اغلب بدون شغل ثابت زندگی می‌کردند. جمعیت‌شناسی ساکنان موشاو بوستان هگلیل سکولار (غیرمذهبی) هستند. بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان بوستان هگلیل را یهودیان تشکیل می‌دادند. جمعیت این موشاو در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۴ برابر با ۸۸۷ نفر بود. اقتصاد اقتصاد بوستان هگلیل بر پایه کشاورزی و گردشگری استوار است. بخشی از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند. در بوستان هگلیل مراکز پیش‌دبستانی فعال است و دبستان منطقه در موشاو رگبا قرار دارد. آب‌وهوا آب‌وهوای بوستان هگلیل مدیترانه‌ای است. میانگین دمای سالانه ۲۲ درجه سلسیوس است. گرم‌ترین ماه اوت با میانگین ۳۰ درجه و سردترین ماه ژانویه با میانگین ۱۲ درجه سلسیوس است. میانگین بارش سالانه ۵۵۳ میلی‌متر است که بیشترین بارش در ژانویه (۱۶۵ میلی‌متر) و کمترین در ژوئیه (۱ میلی‌متر) ثبت می‌شود. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bustan HaGalil». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bustan ha-Galil». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «בוסתן הגליל». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون بوستان هگلیل در پایگاه سازمان توسعه گالیل