شدموت دوورا

شدموت دوورا (שַׁדְמוֹת דְּבוֹרָה) یک موشاو در شمال اسرائیل است. این روستا در جنوب غربی طبریه واقع شده و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای گلیل سفلی (جلیل سفلی) قرار دارد. شدموت دوورا به جنبش موشاوها وابسته است. این روستا در ۲۳ مه ۱۹۳۹ توسط مهاجران یهودی که بیشترشان از آلمان بودند بنیان‌گذاری شد. نام روستا از دوروتی دو روتشیلد (که نام عبری‌اش دوورا بود) همسر جیمز آرمان دو روتشیلد و همچنین از دبورهٔ نبیه گرفته شده‌است. جغرافیا شدموت دوورا در ناحیهٔ جلیل سفلی در ارتفاع ۱۵۴ متری از سطح دریا بر روی دشتی کشاورزی در نزدیکی کوه تاوور (در حدود ۵ کیلومتری غرب) قرار گرفته‌است. در شرق روستا دشت مرتفعی که به تپه‌ماهور هار یاونئل ختم می‌شود به‌صورت ناگهانی به درّهٔ بیکعات یاونئل سقوط می‌کند. در جنوب روستا چشم‌اندازی با تپه‌های ملایم گسترده شده که وادی نحال کاما از میان آن می‌گذرد. در غرب نیز دامنه‌های رشته‌کوه ناصره (هاری ناتسرات) بلند می‌شود. این روستا در حدود ۱۵ کیلومتری جنوب غربی مرکز شهر طبریه، نزدیک به ۹۳ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۴۵ کیلومتری جنوب شرقی حیفا واقع شده‌است. ساکنان شدموت دوورا یهودی هستند و سکونتگاه‌های این منطقه عمدتاً یهودی‌نشین است. مناطق عرب‌نشین در جنوب (مانند روستای کفر مصر در حدود ۵ کیلومتری) و غرب (تجمع شهری ناصره) قرار دارند. در حدود ۲ کیلومتری شمال روستا شهر کفرکما واقع است که چرکس‌های اسرائیلی در آن زندگی می‌کنند. روستا از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۷۶۷ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است که به بزرگراه شمارهٔ ۶۵ می‌رسد. پیشینه موشاو شدموت دوورا در شامگاه عید یهودی شاووعوت (۲۳ مه ۱۹۳۹) بر روی زمین‌های روستای عربی الشجره (شعره) بنیان‌گذاری شد. این زمین‌ها را انجمن استعمار یهودی فلسطین (پیکا) در دههٔ ۱۹۲۰ خریداری کرده بود. ساکنان شعره پس از خرید زمین‌هایشان توسط پیکا روستا را ترک کردند. این سکونتگاه نخست به‌صورت شیوهٔ «دیوار و برج» (חומה ומגדל) توسط گروهی به نام «عومر» پایه‌گذاری شد. اعضای این گروه بخشی از موشاو تعاونی مولدت بودند که بیشترشان مهاجرانی از آلمان بودند و آرزوی زندگی در یک «موشاو عوودیم» (موشاو کارگری) را داشتند و با تصمیم سایر اعضای مولدت مبنی بر تبدیل شدن به موشاو تعاونی موافق نبودند. نام نخست سکونتگاه «عومر» بود (به نام گروه بنیان‌گذار) اما سپس به «شدموت دوورا» تغییر یافت؛ این نام هم به افتخار دوروتی (دوورا) دو روتشیلد همسر جیمز آرمان دو روتشیلد رئیس پیکا (که در سال ۱۹۲۴ از سوی پدرش ادموند جیمز دو روتشیلد به این سمت منصوب شده بود) و هم به افتخار دبورهٔ نبیه نام‌گذاری شد؛ دبوره در همین منطقه قبایل اسرائیلی را برای نبرد با کنعانیان گرد هم آورده بود (داوران ۴:۱۴). بنیان‌گذاری این سکونتگاه مخالفت مقامات بریتانیایی دورهٔ قیمومت را برانگیخت و پروندهٔ آن حتی به لندن کشیده شد. یک سال پس از استقرار بر زمین، به ساکنان اعلام شد که دورهٔ اجاره پایان یافته و از همین رو هیچ‌گونه کمکی از پیکا یا نهادهای ملی دریافت نکردند. اجارهٔ موقت سال‌به‌سال تمدید شد و در سال پنجم سرانجام پیکا موشاو را به رسمیت شناخت. در اوت ۱۹۴۱ جمعیت موشاو نزدیک به ۵۰ نفر بود که شامل پنج کودک می‌شد. در هفت سال نخست، ساکنان موشاو درون دیوارهای سکونتگاه کوچک «دیوار و برج» زندگی می‌کردند که در برابر روستای عربی نامهربان شعره در آن سوی وادی قرار داشت. پس از پایان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل که طی آن ساکنان شعره به کشورهای عربی همسایه گریختند و روستایشان ویران شد، ساکنان موشاو احساس امنیت بیشتری کردند و شروع به زندگی در بیرون از دیوارها نمودند. پس از جنگ برخی سربازان یهودی نیز به شدموت دوورا مهاجرت کردند و شمار خانوارها از ۴۰ به ۸۰ افزایش یافت. پس از پایان جنگ جهانی دوم، پیکا ساخت ۴۰ خانه را در محل آغاز کرد که بر پایهٔ طرحی از معمار و هنرمند مئیر بن آوری ساخته شد. بدین منظور دیوار حصار برچیده و مصالح آن در ساختمان‌سازی به کار رفت. این خانه‌ها در اواخر مه ۱۹۴۶ افتتاح شدند. موشاو به ۵۰ قطعه زمین ۱۰۰ دونمی تقسیم شد که ۴۰ قطعه به ساکنان اختصاص یافت و ۱۰ قطعه برای سربازان بازنشسته کنار گذاشته شد. در سال ۱۹۴۹ موشاو ۱۳۲ نفر جمعیت و ۶۰۰۰ دونم (۶ کیلومتر مربع) مساحت اراضی داشت. دههٔ ۱۹۷۰ و پس از آن در دههٔ ۱۹۷۰ زمین‌هایی در بخش جنوبی موشاو برای ساخت‌وساز آزاد شد و خانه‌های تازه‌ای ساخته شد که فرزندان ساکنان قدیمی و همچنین ساکنان جدید آنها را خریدند. در دههٔ ۱۹۸۰ وضع اقتصادی موشاو بر اثر انباشت بدهی‌های مالی وخیم شد و تعاونی سکونتگاه تحت حکم توقیف اموال (حراست اداری) قرار گرفت. از اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و در طول دههٔ ۲۰۰۰ در چارچوب حراست اداری، در بخشی خالی و بلااستفاده در شرق موشاو خانه‌های جدیدی ساخته و به فرزندان ساکنان قدیمی و ساکنان تازه فروخته شد تا بدهی‌های موشاو پوشش داده شود. در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم گسترش ساختمانی روستا شامل ۱۰۳ قطعهٔ ساختمانی بود. اقتصاد اقتصاد موشاو بر پایهٔ کشاورزی و گردشگری استوار است. بخشی از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند. ساکنان روستا از منابع درآمدی گوناگونی بهره می‌برند: اتاق‌های مهمان‌پذیری، نگارخانهٔ هنری، کارگاه تابلوهای چوبی، سایت گردشگری و تورهای صحرایی، مزرعهٔ اسب، مراکز بازدید با درونمایهٔ ابریشم، تولید شیر و مرکز بازدیدکنندگان «دوورت هاتاوور» که تورهایی دربارهٔ زنبور عسل و عسل برگزار می‌کند. جمعیت جمعیت موشاو شدموت دوورا سکولار (غیرمذهبی) است. این سکونتگاه کوچک روستایی جمعیتی رو به رشد دارد. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۶۲۰ نفر بود و در طول آن سال رشدی ۴٫۴ درصدی داشت. امکانات در روستا مراکز پیش‌دبستانی، مهدکودک، استخر شنا، باشگاه‌های نوجوانان، زمین ورزشی و زمین بازی کودکان فعال است. دبستان روستا در سکونتگاه گیوعات آونی قرار دارد. همچنین درمانگاه بهداشتی و مرکز اجتماعات در روستا وجود دارد. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Shadmot Dvora». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Шадмот-Двора». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Šadmot Dvora». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «שדמות דבורה». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون وبگاه رسمی