میشمار داوید

میشمار داوید (מִשְׁמַר דָּוִד، به معنای «نگهبان داوود») یک شهرک اجتماعی (ישוב קהילתי) در مرکز اسرائیل و کیبوتص پیشین است. این شهرک در منطقه شفله در نزدیکی مازکرت باتیا واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای گزر قرار دارد. میشمار داوید در سال ۱۹۴۸ به‌عنوان کیبوتص بنیان‌گذاری شد و در سال ۲۰۰۳ نخستین کیبوتصی بود که خصوصی‌سازی شد. نام این شهرک برگرفته از نام دیوید مارکوس (میکی مارکوس)، سرهنگ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا با تبار یهودی رومانیایی است که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به اسرائیل یاری رساند و نخستین ژنرال این کشور شد. میشمار داوید بر روی زمین‌های روستای عربی تخلیه‌شده خلده ساخته شد. جغرافیا میشمار داوید در ارتفاع ۱۵۶ متری از سطح دریا، در مرز میان دشت ساحلی پرجمعیت و منطقه شفله قرار دارد. این شهرک نزدیک به ۲۲ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۳۰ کیلومتر جنوب شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۳۲ کیلومتر غرب اورشلیم فاصله دارد. در جنوب شهرک جاده شماره ۳ و در شرق آن جاده شماره ۴۴ قرار دارد و از سمت غرب با جاده محلی شماره ۴۱۱ به شبکه راه‌ها متصل است. پیشینه بنیان‌گذاری میشمار داوید در سال ۱۹۴۸ به‌عنوان کیبوتص توسط بازماندگان هولوکاست از رومانی و چکسلواکی و نیز سربازان پیشین بنیان‌گذاری شد. نخستین مهاجران یهودی در اکتبر ۱۹۴۸ به این مکان آمدند. این شهرک بر روی زمین‌های روستای عربی خلده که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در عملیات نخشون تخلیه و ویران شده بود، ساخته شد. بنیان‌گذاری میشمار داوید بخشی از طرح تقویت زنجیره شهرک‌ها در امتداد دالان اورشلیم بود. نام‌گذاری شهرک به افتخار دیوید «میکی» مارکوس انجام شد؛ او داوطلب یهودی آمریکایی بود که در جنگ استقلال اسرائیل جنگید و کشته شد. نام نخست شهرک «میشگاو داوید» بود که اندکی پس از آن به «میشمار داوید» تغییر یافت. اقتصاد و زندگی اشتراکی اقتصاد کیبوتص بر پایه کشاورزی شامل کشت ذرت، آووکادو و انگور و همچنین چاپخانه‌ای استوار بود. بخشی از مزارع کیبوتص با کیبوتص‌های همسایه مشترک بود از جمله باغ مرکبات و مرغداری‌های مشترک. کیبوتص از آغاز بنیان‌گذاری با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کرد؛ زیرا زمین‌های کشاورزی اختصاص‌یافته به آن نسبتاً کوچک بوده و درآمد کافی برای ادامه حیات فراهم نمی‌کرد. در دهه ۱۹۷۰ چندین مهاجر از بریتانیا به کیبوتص پیوستند. در پایان دهه ۱۹۸۰ نیمی از خانه‌های کیبوتص خالی بود و کیبوتص شروع به اجاره دادن آن‌ها به افرادی کرد که عضو کیبوتص نبودند. زندگی اشتراکی در دهه ۱۹۹۰ به‌تدریج رو به زوال نهاد؛ سالن غذاخوری کیبوتص در سال ۱۹۹۴ بسته شد و در سال ۱۹۹۹ نظام پرداخت بر پایه نیاز ملغا گردید. خصوصی‌سازی در سال ۱۹۹۷ تنها ۲۹ خانوار (جمعاً ۵۰ نفر) در کیبوتص باقی مانده بودند و بدهی‌ها به نزدیک به ۷۰ میلیون شکل برآورد می‌شد. بدهی‌ها در دوران بحران تورم اسرائیل انباشته شده بود؛ وام‌هایی که برای خرید نهاده‌های کشاورزی گرفته شده بود طی چند سال به مبلغی تبدیل شد که کیبوتص توان بازپرداخت آن را نداشت. در ۲۵ مه ۱۹۹۷ اعضای کیبوتص به طرح تبدیل آن به شهرک اجتماعی رأی دادند. بر اساس این طرح، کیبوتص زمین‌های خود را به اداره زمین‌های اسرائیل بازگرداند و در عوض ۳۵۰ واحد مسکونی در محدوده آن ساخته شد و درآمد فروش آن‌ها صرف بازپرداخت بدهی‌ها به بانک‌ها گردید. هر یک از خانوارهای ساکن، حق ساخت یک واحد مسکونی ۱۶۰ مترمربعی در زمین تک‌خانواری و حدود ۶۷۰ هزار شکل دریافت کردند. همچنین به هر عضو کیبوتص سهامی در کسب‌وکار چاپخانه واگذار شد. در سال ۲۰۰۱ تأییدیه مسئول تعاونی‌ها نیز دریافت شد. در سال ۲۰۰۳ با رأی ۵۰ نفر موافق در برابر تنها یک مخالف، تبدیل رسمی کیبوتص به شهرک اجتماعی صورت گرفت و میشمار داوید نخستین کیبوتصی شد که این فرایند را طی کرد. بازاریابی زمین‌ها در پایان سال ۲۰۰۷ آغاز شد و نخستین زمین‌ها در مزایده با قیمت‌هایی بالاتر از پیش‌بینی — حدود ۸۰۰ هزار شکل برای هر قطعه — فروخته شدند. یافته‌های باستان‌شناختی در سال ۲۰۰۶ پیش از آغاز ساخت‌وساز، سازمان باستان‌شناسی اسرائیل در کاوش نجات‌بخشی باستان‌شناختی، شهرک کهن امویان را در میشمار داوید کشف کرد که مساحتی نزدیک به شش دونوم را دربر می‌گرفت. از جمله یافته‌ها ساختمانی مدور و بی‌سابقه متعلق به دوره بیزانسی–اسلامی با قطر حدود ۱۰ متر بود که کف آن با موزاییک چندرنگ تزیین شده بود و نقوش هندسی و نقش درخت خرما بر آن دیده می‌شد. شهرک در زمان حاضر در سال ۲۰۲۵ شهرک نزدیک به ۳۰۰ خانوار را در خود جای داده که حدود ۳۰ خانوار از آن‌ها از اعضای کیبوتص پیشین هستند. در ورودی شهرک بنای یادبود تیپ مهندسی ارتش اسرائیل قرار دارد و در نزدیکی آن «ستون دلاوری» به یاد گشودن راه به سوی اورشلیم در جنگ استقلال — جاده برمه — برپاست. ساختمان سالن غذاخوری که مرکز کیبوتص بود و توسط معمار اریش راش طراحی شده بود، پس از تعطیلی به نانوایی تبدیل شد و سپس رها گردید. این ساختمان بعدها با طراحی معمار جو ابکسیس بازسازی شد و اکنون به‌عنوان مرکز اجتماعی شهرک کاربرد دارد. جمعیت بر اساس آمار سال ۲۰۱۴ جمعیت میشمار داوید ۶۰۳ نفر بود. جمعیت شهرک پس از دوره‌ای طولانی از رکود، با آغاز ساخت‌وسازهای جدید رشد چشمگیری داشته‌است. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mishmar David». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mišmar David». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «משמר דוד». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mishmar David». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای نروژی نو، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون میشمار داوید در پایگاه شورای منطقه‌ای گزر