کفار اوریا

کفار اوریا (כְּפַר אוּרִיָּה) یک موشاو در مرکز اسرائیل است که در نزدیکی بیت شمش در منطقهٔ شفله جای دارد. این روستا در حوزهٔ اداری منطقه آماری ماتیه یهودا قرار می‌گیرد. نام این آبادی از نام روستای عربی کفروریا گرفته شده که ملکی متروک یا کم‌جمعیت در نزدیک به نیم کیلومتری غرب آبادی جدید بود. کفار اوریا پیشینه‌ای پرفرازونشیب دارد و سه بار بنیان‌گذاری شده‌است: نخست در ۱۹۱۲ در دوران عثمانی، سپس در ۱۹۴۴ به دست یهودیان کُرد و سرانجام در ۱۹۴۹ توسط مهاجران یهودی بلغارستانی و هندی. این روستا در ارتفاع ۲۰۵ متری از سطح دریا در مرز دامنه‌های جنگلی کوه‌های یهودا و تپه‌ماهورهای کشاورزی شفله واقع شده‌است. جغرافیا کفار اوریا در نزدیک به ۱۰ کیلومتری شمال‌غربی شهر بیت شمش و در حدود ۲۷ کیلومتری غرب بخش تاریخی بیت‌المقدس جای دارد. این روستا از طریق بزرگراه شمارهٔ ۴۴ به شبکهٔ راه‌های اسرائیل متصل است. این آبادی ۴ کیلومتر از خط سبز که اسرائیل را از کرانه باختری جدا می‌کند فاصله دارد. پیشینه بنیان‌گذاری نخستین (۱۹۱۲) این مکان در آغاز «قریت موشه» نام داشت که به افتخار موشه مردخای مانیسویچ، از رهبران انجمن بیالیستوک، نام‌گذاری شده بود؛ اما نام روستا به دلیل شباهت آوایی با نام روستای عربی کفروریا به کفار اوریا تغییر یافت. این زمین‌ها قرار بود به‌عنوان مرکز آموزش کشاورزی به کار رود. از جمله بنیان‌گذاران و ساکنان نخستین روستا آ.د. گوردون بود. در دسامبر ۱۹۱۲ روزنامهٔ هتسفیرا گزارش داد که پاشا با وجود ممنوعیت فروش زمین به یهودیان معاملهٔ خرید این زمین را تأیید کرده‌است، زیرا خریداران شامل مناشه مئیروویتس و دیگرانی از ریشون لتصیون، رحوبوت و گدرا بودند که پاشا آن‌ها را کشاورزان واقعی می‌دانست و ممنوعیت شامل حالشان نمی‌شد. زمین با مساحتی در حدود ۵۰۰۰ دونم از سه برادر مسیحی خریداری شد و چنین توصیف گردید: الگو:سخن در واقع این محل توسط شرکت گئولا خریداری شده بود. به گفتهٔ شموئل دایان خرید زمین پیش‌تر انجام شده بود و برای مدتی زمین‌ها به عرب‌های همجوار اجاره داده شده بود. در اوایل ۱۹۱۳ مئیر روتبرگ گروهی ۱۳ نفره موسوم به «دستهٔ سجره» را که دربرمی‌گرفت آ.د. گوردون، نوآح نفتولسکی، ایتسخاک طبنکین، اوا طبنکین، بن‌تسیون اسرائیلی، یوسف زالتسمن و ایتسخاک فینرمن به آنجا فراخواند. این گروه در خان کفار اوریا ساکن شدند و نزدیک به یک سال در آنجا ماندند. در ۲ نوامبر ۱۹۱۳ به دلیل واگذاری منطقه به مدیریت خصوصی محل را ترک کردند. تا اواسط ۱۹۱۳ زمین به سی خانوادهٔ یهودی بیالیستوکی فروخته شد که آن را با یاری انجمن برلین برای استقرار در سرزمین اسرائیل (ایکا) خریدند. پس از این، الیعزر کراسنر به‌عنوان مدیر منصوب شد و کارگرانی را برای راه‌اندازی مزارع برای مالکان آورد. گروه نخست کارگران به این دلیل که کراسنر تجربهٔ مدیریتی ندارد و اجبار دینی اعمال می‌کند محل را ترک کردند. کارگران مذهبی جایگزین آن‌ها شدند. در فوریهٔ ۱۹۱۴ روستا مورد حملهٔ عرب‌های منطقه قرار گرفت. در مه ۱۹۱۴ کراسنر برکنار شد و خانواده‌ای به‌عنوان ناظر جایگزین او شد. در ژوئیهٔ آن سال ۲۵ کارگر یهودی و ۲۰ کارگر عرب در مزرعه کار می‌کردند. پس از جنگ جهانی اول پس از جنگ جهانی اول گروه کاری لوی اشکول به کفار اوریا آمد و نزدیک به دو سال در آنجا ماند. در آغاز ۱۹۲۰ گروهی ۱۴ نفره از کارگران در آنجا حضور داشتند اما در ادامهٔ همان سال به دگانیا ب منتقل شدند. در ادامهٔ همان سال نمایندگان پنج خانواده از یهودیان بیالیستوک به محل آمدند و در ۱۹۲۱ هشت خانواده از مجموع ۳۰ نفر مالکان زمین ساکن شدند. ۱۱ نفر دیگر از مالکان در سرزمین اسرائیل اما نه در خود روستا زندگی می‌کردند و بقیه در خارج بودند. این وضعیت سبب انباشت بدهی مالیاتی بر زمین‌های کشت‌نشده شد. بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، کفار اوریا ۴۰ ساکن یهودی داشت. سرشماری ۱۹۳۱ نیز ۱۰ ساکن مسلمان در ۲ خانه ثبت کرد. شورش‌های ۱۹۲۹ و ویرانی روستا در جریان شورش‌های ۱۹۲۹ فلسطین سیصد شورشی عرب از بیت‌المقدس با کمک برخی افراد محلی به کفار اوریا حمله کردند و روستا را غارت و به آتش کشیدند. ساکنان روستاهای عربی مجاور در بیشتر موارد روابط خوبی با اهالی روستا داشتند و بسیاری از آن‌ها باروخ یاکیموفسکی، مدیر انجمن موشاو، را مختار (کدخدا) خود می‌دانستند. کشاورزان منطقه اعم از یهودی و عرب با یکدیگر همکاری می‌کردند و در برابر تهاجم بادیه‌نشینان کوچ‌رو از یکدیگر دفاع می‌کردند. شش خانوادهٔ یهودی که باقی مانده بودند بعداً توسط مختار بیت فار از طریق یکی از تونل‌های طبیعی کهن منطقه از روستا خارج شدند. یاکیموفسکی با همکاری برخی مختاران محلی توانست چند سال دیگر زمین‌های کفار اوریا را کشت کند. بازسازی نخست (۱۹۴۴) در ۱۹۴۴ سنگ‌تراشان یهودی کُرد که پیش‌تر در بیت‌المقدس کار می‌کردند روستا را بر ویرانه‌های محل اصلی بازسازی کردند. این محل در حدود ۱٫۵ کیلومتری شمال‌غربی خربة اسم‌الله قرار داشت. این روستا همچنین به‌عنوان پایگاهی برای هاگانا و ارتش اسرائیل در جنگ استقلال ۱۹۴۸ خدمت کرد. درگیری‌های ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در مارس ۱۹۴۷ یک چوپان عرب پس از آنکه چوپانان بیت جز با گله‌هایشان وارد مزارع روستا شدند و جمعیتی نوتریم (نگهبانان) را تهدید کرد با شلیک گلوله کشته شد. در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۸ کاروانی از نیروهای سپاه خیش که از روستا به سوی حولدا حرکت می‌کرد مورد حملهٔ عرب‌های بیت فار قرار گرفت و دو نفر از مدافعان کاروان کشته شدند. روز بعد یعنی ۱۱ ژانویه روستا مورد هجوم انبوهی از عرب‌ها قرار گرفت. مدافعان ضدحمله‌ای بر عرب‌ها در خربت بیت فار ترتیب دادند. برآورد می‌شود ۲۵ مهاجم عرب از جمله اعضای هنگ عربی و پلیس‌های عرب در این حمله کشته شدند. اندکی پس از آن در فوریهٔ همان سال نگهبانان هاگانا بدون تحریک یک زوج روستایی عرب را در نزدیکی روستا کشتند. بازسازی دوم (۱۹۴۹) سومین تلاش برای سکونت در این منطقه در ۱۵ آوریل ۱۹۴۹ انجام شد که موشاوی در محل پایه‌گذاری گردید. این بار مهاجران یهودی از بلغارستان و جنوب هند (اطراف شهر کوچین) گروه بنیان‌گذار را تشکیل دادند. تسلط بر دالان بیت‌المقدس در ۱۹۴۸ امکان سکونت گستردهٔ یهودیان در این ناحیه را فراهم ساخت. در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ مساحت قلمرو موشاو ۴۲۴۰ دونم (۴٫۲۴ کیلومتر مربع) بود. در دههٔ ۱۹۵۰ منابع بزرگ آب‌های زیرزمینی در منطقه کشف شد و راه زمینی به بیت‌المقدس نیز ساخته شد. نشانه‌های تاریخی در مرکز روستا خانی کهن قرار دارد که زمانی کارگران آموزش کشاورزی از جمله آ.د. گوردون در آن اقامت داشتند. ساختار خان تا امروز در قلب آبادی پابرجاست اما به دلیل نیاز به بازسازی برای بازدیدکنندگان بسته‌است. در ۱۹۷۰ هنرمند اسرائیلی آوراهام اوفک نقاشی دیواری برای مرکز اجتماعی کفار اوریا آفرید. در ۲۰۱۳ بررسی باستان‌شناختی در این محل توسط ایرینا زیلبربود به نمایندگی از سازمان باستان‌شناسی اسرائیل انجام شد. جمعیت در ۲۰۰۶ طرح گسترش ساختمانی روستا آغاز شد و بین ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ محله‌ای جدید با ۶۹ خانه ساخته و مسکونی شد. در روستا ۶۰ مزرعهٔ خانوادگی وجود دارد و بقیهٔ ساکنان دیگر به کشاورزی نمی‌پردازند. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kfar Uria». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kfar-Ouria». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kfar Urija». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kfar Uriyya». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فنلاندی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون