روادیم

رِوادیم (רְבָדִים، به معنای «پلکان‌ها» یا «تراس‌ها») یک کیبوتص در جنوب اسرائیل است. این کیبوتص در بخش جنوبی منطقه شفله (دامنه‌های یهودیه) واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای یوآو قرار دارد. رِوادیم نخستین بار در ۱۴ فوریه ۱۹۴۷ به عنوان چهارمین شهرک بلوک گوش عتصیون در کوه الخلیل بنیان‌گذاری شد. پس از ویرانی کامل آن به دست هنگ عربی در ۱۳ مه ۱۹۴۸، بازماندگان کیبوتص را در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۸ در مکانی جدید بازبنا کردند. اقتصاد کیبوتص بر گردشگری و صنایع کوچک استوار است و محوطه باستان‌شناسی تل میقنه-عقرون که یکی از مهم‌ترین محوطه‌های عصر آهن در اسرائیل به‌شمار می‌رود در زمین‌های آن قرار دارد. پیشینه رِوادیم در ۱۴ فوریه ۱۹۴۷ به عنوان چهارمین شهرک بلوک گوش عتصیون در کوه الخلیل پایه‌گذاری شد. این کیبوتص را گروه پیشگام «صابر» (Tzabar) بر روی زمین‌هایی که صندوق ملی یهود در عین ابو زید و شویکه خریداری کرده بود بنا کرد. در حالی که زمین در حال بازطبقه‌بندی به عنوان «مشاع» (زمین مالکیت جمعی) بود، گروه ۱۰۰ دونوم زمین را آماده‌سازی کرد: ۷۰ دونوم در عین ابو زید و ۳۰ دونوم در وادی ابو نوفل که صندوق ملی یهود قطعه‌ای «مفروز» (زمین مالکیت فردی) در آنجا داشت. برنامه‌ها دربرمی‌گرفت بازیابی ۷۰ دونوم در وادی ابو نوفل و ۱۵۰ دونوم در ظهر المساتیخ که در چارچوب توافق‌نامه تبادل زمین به دست آمده بود. در ۱۳ مه ۱۹۴۸ روستا به‌طور کامل به دست هنگ عربی اردن ویران شد. بازماندگان به اسارت اردن درآمدند. کیبوتص در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۸ در مکانی جدید بازبنا شد. بر پایه منبع آلمانی، کیبوتص‌نشینان نخست در بیر سلیم (نزدیک نِتصِر سِرِنی) مستقر شدند و در اکتبر ۱۹۴۹ به مکان کنونی نقل مکان کردند. اسیران آزادشده با مهاجرانی از بلغارستان و دیگر کشورها همراه شدند. رِوادیم جدید بر روی زمین روستای تخلیه‌شده فلسطینی المخیزن بنا شد و نزدیک به الخیمه قرار داشت. اقتصاد اقتصاد رِوادیم بر گردشگری و صنایع کوچک استوار است. کیبوتص دارای اتاق‌های مهمان و موزه آثار باستانی است. شرکت «شیشه رومی» (The Roman Glass Co.) در این کیبوتص جواهرات اصیل برای بازار جهانی طراحی می‌کند. جاذبه‌ها کیبوتص دارای یادمانی از سنگ صورتی برای بزرگداشت اعضایی است که در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل جان باختند. این یادمان مادری سوگوار را به تصویر می‌کشد که یادآور اعضایی است که از اسارت اردنی بازنگشتند. تل میقنه-عقرون، تپه باستان‌شناسی واقع در زمین‌های کیبوتص، محل شهر کتاب‌مقدسی عقرون شناسایی شده‌است. خیابان بازسازی‌شده فلیسطی برای بازدید گردشگران باز است. کیبوتص موزه عقرون (موزه پیشینه فرهنگ فلیسطی) را اداره می‌کند که یافته‌های کاوش‌ها را به نمایش می‌گذارد. باستان‌شناسی پیش‌ازتاریخ یک محوطه باستان‌شناسی در منطقه رِوادیم، جدا از تل میقنه-عقرون، بر پایه تحلیل دیرینه‌مغناطیس (paleomagnetism) و سری‌های تاریخ‌گذاری اورانیوم دست‌کم ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار سال قدمت دارد و یافته‌های باستان‌شناختی آن به دوره پایانی آشولی تعلق دارد. بقایای فراوان جانوری از این محوطه کاوش شده‌است. همچنین ابزارهای سنگ چخماقی با رد چربی بر روی آنها یافت شده که نشان می‌دهد استخوان‌ها (از جمله استخوان‌های فیل راست‌عاج) متعلق به شکارهای ذبح‌شده بوده‌اند. تل میقنه، شهر فلیسطی عقرون تل میقنه-عقرون (خربة المقنّع) یکی از بزرگ‌ترین محوطه‌های عصر آهن (سده دوازدهم تا ۵۸۶ پیش از میلاد) در اسرائیل است. باستان‌شناسان بیش از ۱۰۰ فشارگاه (پرس) روغن زیتون مربوط به سده هفتم پیش از میلاد و نیز کتیبه عقرون از همان سده را کشف کرده‌اند که محوطه را با شهر فلیسطی عقرون شناسایی می‌کند. این تل نشانه‌هایی از سکونت در دوره مس‌سنگی (۴۵۰۰–۳۱۰۰ پیش از میلاد) و در سراسر عصر برنز (۳۱۰۰–۱۲۰۰ پیش از میلاد) دارد اما تنها در سده دوازدهم پیش از میلاد با ورود فلیسطی‌ها که یکی از مردمان دریایی بودند به شهری بزرگ تبدیل شد. هنگامی که پادشاهی یهودا در سده دهم پیش از میلاد بر فلیسطی‌ها چیره شد، عقرون از نظر اهمیت و وسعت کاهش یافت (از ۱۰ جریب به ۵ جریب با متروک شدن شهر پایین). فتح آشوری در سده هشتم پیش از میلاد در واقع شکوفایی اقتصادی را به همراه آورد: صنعت عظیم روغن زیتون ۲۰ درصد فضای درون شهر را اشغال می‌کرد و شمار زیادی وزنه دستگاه بافندگی در اتاق‌های تولید روغن یافت شده که نشان می‌دهد ساکنان در فصل‌هایی که پردازش زیتون انجام نمی‌شد صنعت پارچه‌بافی فعالی داشتند. عقرون سالانه ۷۰۰ تن روغن زیتون به مصر و امپراتوری آشوری نو عرضه می‌کرد و بزرگ‌ترین مرکز صنعتی روغن زیتون در خاور نزدیک باستان بود. پس از تهاجم بابلی‌ها در سده ششم پیش از میلاد، فرهنگ و هویت فلیسطی از میان رفت. خیابان بازسازی‌شده فلیسطی در کیبوتص که تنها با هماهنگی پیشین قابل بازدید است دارای فشارگاه روغن، چرخ کوزه‌گری و دستگاه بافندگی است. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Revadim». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۴ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Revadim». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۴ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Revadim». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۴ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ревадим». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۴ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون تارنمای رسمی رِوادیم مجموعه کیبوتص رِوادیم در گنجینه‌های دیجیتال کتابخانه دانشگاه حیفا