راموت نفتالی

راموت نفتالی (به عبری: רמות נפתלי، به معنای «بلندی‌های نفتالی») یک موشاو در شمال اسرائیل است. این روستا در جلیل علیا و نزدیک مرز لبنان قرار دارد و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای مووئوت هاحرمون جای می‌گیرد. راموت نفتالی در سال ۱۹۴۵ در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بنیان‌گذاری شد. این شهرک در تپه‌های نفتالی و در ارتفاع نزدیک به ۴۶۰ متر از سطح دریا واقع شده‌است. از راموت نفتالی چشم‌اندازی به دره حوله و بلندی‌های جولان گشوده می‌شود. پایه اقتصاد موشاو بر کشاورزی و صنعت گردشگری استوار است. پس از تأسیس و سپری شدن جنگ ۱۹۴۸، این شهرک دوره‌های بحران اقتصادی و تخلیه جمعیتی را تجربه کرد و در سال ۱۹۶۳ دوباره آبادانی یافت. پیشینه بنیان‌گذاری راموت نفتالی در سال ۱۹۴۵ در فاصلهٔ نزدیک به ۴ کیلومتری شرق مرز فلسطین تحت قیمومت و لبنان بنیان‌گذاری شد. نام این شهرک از رشته‌تپه‌های همنام گرفته شده که از نظر تاریخی بخشی از قلمرو سبط نفتالی بود. نخستین ساکنان آن اعضای یک گروه کارگری بودند که برای نگهبانی از زمین‌های خریداری‌شده توسط سازمان‌های شهرک‌سازی یهودی گسیل شده بودند. پس از چند ماه، این گروه عمدتاً جای خود را به یهودیان ترخیص‌شده از ارتش بریتانیا دادند. این شهرک‌نشینان به اصطلاح گروهان‌های وینگیت خوانده می‌شدند و نام شهرک موقتاً به «یمین‌اُرد» تغییر یافت. در سال ۱۹۴۶ گروهی دیگر از کهنه‌سربازان یهودی تیپ یهودی که در جنگ جهانی دوم در کنار بریتانیایی‌ها جنگیده بودند به اینجا آمدند. ساکنان در آغاز در ساختمانی استحکام‌یافته اقامت داشتند که شرکت سولل بونه آن را ساخته بود و «دژ» (مِتصودا) نامیده می‌شد و دید راهبردی به مرز لبنان و دره حوله داشت. جنگ ۱۹۴۸ در اواسط آوریل ۱۹۴۸، اندکی پیش از پایان قیمومت بریتانیا بر فلسطین، نیروهای بریتانیایی پاسگاه پلیس نبی‌یوشع را که نزدیک به ۲ کیلومتر شمالی‌تر از راموت نفتالی قرار داشت به اعراب واگذار کردند. با این کار، اعراب مستقر در پاسگاه و روستاهای پیرامون، جاده‌ای را که دره حوله را به شهرک‌های یهودی کوهستانی وصل می‌کرد در دست گرفتند و این شهرک‌ها محاصره شدند. دو حمله نیروهای یهودی به پاسگاه در دهه دوم آوریل ناکام ماند و در ۲۳ آوریل زنان و کودکان از راموت نفتالی تخلیه شدند. به جای آنان ۲۵ رزمنده از گردان یازدهم پالماخ وارد موشاو شدند. شب اول مه ۱۹۴۸ نیروهای عربی با پشتیبانی شش خودروی زرهی توپ‌دار و توپخانه صحرایی به راموت نفتالی حمله کردند. در گلوله‌باران ۵ تن از مدافعان کشته و ۲۵ تن زخمی شدند. هواپیماهای سبک ایشوو یهودی مهمات و دارو را با چتر برای مدافعان فرو انداختند و سپس با بمب‌های دست‌ساز توپخانه عربی را خاموش کردند. تا غروب نیروهای عربی با ۱۲ کشته به نبی‌یوشع بازگشتند. ییگال آلون، فرمانده نیروهای یهودی در جلیل، از اختصاص نیروی بیشتر خودداری کرد و بر این باور بود که با عملیات تهاجمی در منطقه صفد محاصره را خواهد شکست. نیروهای کمکی تنها در ۵ مه رسیدند. در ۱۴ مه، آستانهٔ پایان قیمومت، نیروهای عربی چشمگیری در نزدیکی موشاو پدیدار شدند. تلاش نیروهای یهودی برای پیشدستی در ملکیه ناکام ماند و راموت نفتالی هدف حملات هوایی سوریه و گلوله‌باران از سمت ملکیه قرار گرفت. تنها در ۱۷ مه، پس از تصرف نبی‌یوشع، محاصره دوماهه شکسته شد. حمله دیگری در ۱۲ ژوئن صورت گرفت که با ۱۰ کشته و ۱۲ زخمی دفع شد. گلوله‌باران‌های توپخانه‌ای تنها در اواخر اکتبر، پس از پایان موفقیت‌آمیز عملیات حیرام، متوقف شد. زنان و کودکان در فوریه ۱۹۴۹ به راموت نفتالی بازگشتند. پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، راموت نفتالی بخشی از زمین‌های روستاهای فلسطینی تخلیه‌شده قدس و نبی یوشع را تصرف کرد. بحران و بازآبادانی پس از جنگ، بیشتر شهرک‌نشینان نخستین راموت نفتالی را ترک کردند و جای آنان را مهاجران تازه‌وارد گرفتند. در دهه ۱۹۵۰ موشاو دچار بحران شدید اقتصادی شد و دوباره بیشتر ساکنانش آن را رها کردند. تا سال ۱۹۶۱ تنها یک خانواده در آن باقی مانده بود. در سال ۱۹۶۳ بازآبادانی راموت نفتالی انجام شد و موشاو به شرق محل نخستین جابه‌جا گردید. در میان شهرک‌نشینان جدید، ساکنان دیگر موشاوهای جلیل و مربیان کشاورزی آژانس یهود حضور داشتند. جغرافیا راموت نفتالی در تپه‌های نفتالی در شمال اسرائیل واقع شده و در ارتفاع نزدیک به ۴۶۰ متری از سطح دریا قرار دارد. این منطقه گاه «انگشت» یا «دسته» جلیل نامیده می‌شود. موشاو در فاصله نزدیک به ۳ کیلومتری از مرز لبنان جای دارد. از آنجا چشم‌اندازی به دره حوله و بلندی‌های جولان گشوده می‌شود. فاصله رانندگی تا کریات‌شمونا نزدیک به ۱۵ دقیقه و تا صفد نزدیک به ۲۵ دقیقه است. شهرک‌های همجوار راموت نفتالی عبارت‌اند از کیبوتص ملکیه، کیبوتص یفتاح و موشاو دیشون. در کنار راموت نفتالی مجموعه مِتصودات کوآخ قرار دارد که پاسگاهی از دوران قیمومت بریتانیا بود و هنگام تصرف آن در جنگ استقلال ۲۸ رزمنده کشته شدند. جمعیت جمعیت راموت نفتالی غیرمذهبی (سکولار) است. بر پایه سرشماری سال ۲۰۰۸، در موشاو نزدیک به ۵۰۰ تن زندگی می‌کردند که یک‌سوم آنان در طی ۵ سال پیش از سرشماری به آنجا نقل‌مکان کرده بودند. میانه سنی ساکنان ۳۴ سال بود؛ یک‌سوم جمعیت را کودکان و نوجوانان زیر ۱۷ سال و ۱۲ درصد را بازنشستگان (۶۵ سال و بالاتر) تشکیل می‌دادند. نزدیک به ۸۰ درصد ساکنان در سال ۲۰۰۸ زادهٔ اسرائیل بودند و دوسوم مهاجران تا سال ۱۹۶۰ به کشور آمده بودند. تقریباً ۷۰ درصد ساکنان ۱۵ سال و بالاتر متأهل بودند. به‌طور میانگین هر زن متأهل ۲٫۴ فرزند داشت و اندازه میانگین خانوار ۳٫۴ نفر بود. یک‌چهارم جمعیت ۱۵ سال به بالا دارای تحصیلات عالی بودند. اقتصاد پایه اقتصاد موشاو بر کشاورزی استوار است. از شاخه‌های آن می‌توان به مرغ‌داری، باغ‌داری و تاکداری اشاره کرد. در راموت نفتالی چند شراب‌سازی بوتیکی کوچک فعالیت دارد. یکی از آن‌ها به نام «یِکِو راموت نفتالی» در سال ۲۰۲۱ در مسابقه تراوینو به‌عنوان بهترین شراب‌سازی اسرائیل با تولید ۱۰ تا ۱۰۰ هزار بطری شناخته شد و شراب کابرنه‌سووینیون محصول ۲۰۰۷ آن جایزه بزرگ شراب‌های اسرائیلی را در همین مسابقه برد. افزون بر شراب‌سازی، صنعت گردشگری با اجاره اتاق به گردشگران (سامانه اقامتگاه و صبحانه) نیز در موشاو فعال است. بر پایه داده‌های سال ۲۰۰۸، اشتغال در میان جمعیت فعال راموت نفتالی به نزدیک ۱۰۰ درصد می‌رسید. نزدیک به دوسوم نیروی کار حقوق‌بگیر بودند و بیشتر ساکنان در مراکز صنعتی و بازرگانی نزدیک مانند صفد، کریات‌شمونا، تل‌حای و منطقه صنعتی حاتصور هاگلیلیت کار می‌کردند. تصاویر تاریخی منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ramot Naftali». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «راموت نفتالی». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عربی ، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Рамот-Нафтали». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ramot Naftali». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون راموت نفتالی در تارنمای ییگال آلون