ភ្នំដើមអូលីវ

ភ្នំអូលីវ ឬ ភ្នំអូលីវ ( ហេប្រឺ ៖ הַר הַזֵּיתִים‎ ; 'ភ្នំអូលីវ'; នៅក្នុងភាសាអារ៉ាប់ الطور ផងដែរ។ Aṭ-Ṭūr, 'ភ្នំអូលីវ) គឺជាជួរភ្នំមួយនៅ ក្រុងយេរូសាឡឹមខាងកើត ភាគខាងកើត និងជាប់នឹង ទីក្រុងចាស់របស់ក្រុងយេរូសាឡឹម ។ វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​តាម ​ចម្ការ​អូលីវ ​ដែល​ធ្លាប់​គ្រប​ដណ្ដប់​លើ​ជម្រាល​ភ្នំ។ ផ្នែក​ខាង​ត្បូង​នៃ​ភ្នំ​គឺ Silwan necropolis ដែល​សន្មត​ថា​ជា​ឥស្សរជន​នៃ ​រាជាណាចក្រ​យូដា ​បុរាណ។ ជម្រាលភាគខាងលិចនៃភ្នំដែលប្រឈមមុខនឹងក្រុងយេរូសាឡឹម ត្រូវបានគេប្រើជា កន្លែងបញ្ចុះសពជនជាតិយូដា អស់រយៈពេលជាង 3,000 ឆ្នាំមកហើយ និងមានផ្នូរប្រហែល 150,000 ដែលធ្វើឱ្យវាស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃទំនៀមទម្លាប់នៃ ទីបញ្ចុះសពជនជាតិជ្វីហ្វ ។ នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​មាន​សង្កាត់ At-Tur របស់ ​ប៉ាឡេស្ទីន ដែល​ជា​អតីត​ភូមិ​ដែល​ឥឡូវ​ជា​ផ្នែក​នៃ ​ក្រុង​ហ្សេរុយសាឡឹម​ខាង​កើត ។ ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗជាច្រើននៅក្នុងជីវិតរបស់ ព្រះយេស៊ូវ ដូចដែលទាក់ទងទៅនឹងនៅក្នុង ដំណឹងល្អ បានកើតឡើងនៅលើភ្នំដើមអូលីវ ហើយនៅក្នុង កិច្ចការរបស់ពួកសាវក វាត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវ បានឡើងទៅកាន់ស្ថានសួគ៌ ។ ដោយ​សារ​តែ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ​យេស៊ូ​និង ​នាង​ម៉ារី ភ្នំ​នេះ​ជា​កន្លែង​គោរព​ប្រណិប័តន៍ ​គ្រិស្ត​សាសនិក ​តាំង​ពី​បុរាណ​កាល​មក ហើយ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​កន្លែង​ធ្វើ​ធម្មយាត្រា​ដ៏​សំខាន់​សម្រាប់ ​អ្នក​កាន់​សាសនា​កាតូលិក គ្រិស្តអូស្សូដក់​ខាង​កើត និង ​ប្រូតេស្តង់ ។ ភូមិសាស្ត្រ ភ្នំអូលីវ គឺជាកំពូលភ្នំមួយក្នុងចំណោម កំពូលភ្នំ ទាំងបី ដែលរត់ចម្ងាយ 3.5 kiloម៉ែត្រs (2.2 mi) នៅខាងកើតទីក្រុងចាស់ឆ្លងកាត់ ជ្រលងភ្នំ ឃីដរ៉ុន នៅក្នុងតំបន់នេះហៅថា ជ្រលងភ្នំយ៉ូសាផាត ។ កំពូលភ្នំនៅភាគខាងជើងរបស់វាគឺ ភ្នំស្កុបស នៅកម្ពស់ 826 ម៉ែត្រs (2,710 ft) ខណៈដែលកំពូលនៅភាគខាងត្បូងរបស់វាគឺភ្នំពុករលួយ នៅ 747 ម៉ែត្រs (2,451 ft) ចំណុចខ្ពស់បំផុតនៅលើភ្នំអូលីវគឺ At-Tur នៅ 818 ម៉ែត្រs (2,684 ft) ច្រាំងថ្មចោទដើរតួជា កន្លែងទឹក ហើយផ្នែកខាងកើតរបស់វាជាកន្លែងចាប់ផ្តើមនៃ វាលខ្សាច់យូដា ។ ជួរភ្នំនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ថ្ម sedimentary មហាសមុទ្រពី ចុង Cretaceous ហើយមាន ដី សទន់និង ថ្ម រឹង។ ខណៈពេលដែលដីសត្រូវ បានគាស់កកាយ យ៉ាងងាយស្រួល វាមិនមែនជាកម្លាំងសមរម្យសម្រាប់ការសាងសង់ និងមាន រូងភ្នំបញ្ចុះសពដែលបង្កើតឡើងដោយមនុស្ស ជាច្រើន។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ តាំងពី សម័យព្រះគម្ពីរ រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ជនជាតិយូដា ត្រូវបានគេបញ្ចុះនៅលើភ្នំអូលីវ។ necropolis នៅលើជួរភ្នំភាគខាងត្បូង ដែលជាទីតាំងនៃភូមិទំនើបនៃ Silwan គឺជាកន្លែងបញ្ចុះសពរបស់ពលរដ្ឋដ៏សំខាន់បំផុតរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹមនៅក្នុង សម័យនៃស្តេចព្រះគម្ពីរ ។ ពិធី​សាសនា​រំលឹក ​ការ​ចាប់​ផ្ដើម​ខែ​ថ្មី ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ​ក្នុង​អំឡុង ​ពេល​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​ទីពីរ ។ ក្នុងកំឡុងសម័យនៃ អ្នកកាន់សាសនារ៉ូម៉ាំង Antonius Felix (52–60 គ.ស.) ឥស្សរជនជនជាតិយូដាម្នាក់ដែលគេស្គាល់ថាជា " ជនជាតិអេស៊ីប " បានប្រមូលផ្តុំអ្នកដើរតាមរបស់គាត់នៅលើកំពូលភ្នំដើមអូលីវ ដើម្បីរៀបចំសម្រាប់ការលុកលុយទីក្រុង ឬក្នុងជំនឿថាគាត់នឹងបង្ក ជញ្ជាំង​ក្រុង​យេរូសាឡិម​ត្រូវ​រលំ ដោយ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួកគេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង (អាស្រ័យ​លើ​កំណែ)។ ក្រុមនេះត្រូវបានកំទេចដោយពួករ៉ូម។ ខណៈពេលដែល "ជនជាតិអេស៊ីប" រត់គេចខ្លួន អ្នកដើរតាមរបស់គាត់ជាច្រើននាក់ត្រូវបានសម្លាប់ ឬចាប់ជាឈ្លើយ ហើយអ្នកដែលនៅសល់បានរត់គេចខ្លួន។ ទាហានរ៉ូម៉ាំង មកពី កងពលទី ១០ បានបោះជំរំនៅលើភ្នំកំឡុងពេល ឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹម ក្នុងឆ្នាំ ៧០ គ.ស.។ បន្ទាប់ពីការបំផ្លិចបំផ្លាញនៃ ប្រាសាទទីពីរ ជនជាតិយូដាបានប្រារព្ធពិធីបុណ្យ Sukkot នៅលើភ្នំអូលីវ។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ធម្មយាត្រា​ទៅ​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ​ដោយ​សារ​វា​មាន​កម្ពស់ ៨០ ម៉ែត្រ​ជាង ​ប្រាសាទ​ភ្នំ ហើយ​បាន​ផ្តល់​នូវ​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​ទូលាយ​នៃ​ទីតាំង​ប្រាសាទ។ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​កន្លែង​ប្រពៃណី​សម្រាប់​ទួញសោក​ចំពោះ​ការ​បំផ្លិចបំផ្លាញ​របស់​ប្រាសាទ ជាពិសេស​នៅ Tisha B'Av ។ នៅឆ្នាំ 1481 អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាជនជាតិជ្វីហ្វជនជាតិអ៊ីតាលីម្នាក់ ឈ្មោះ មេស៊ូឡាំ នៃ វ៉ុលទែរ៉ា បានសរសេរថា: «ហើយសហគមន៍ជនជាតិយូដាទាំងអស់ជារៀងរាល់ឆ្នាំឡើងទៅលើ ភ្នំស៊ីយ៉ូន នៅថ្ងៃនៃ Tisha B'Av ដើម្បីតមអាហារនិងកាន់ទុក្ខហើយពីទីនោះពួកគេចុះតាម។ ជ្រលង​ភ្នំ​យ៉ូសាហ្វាត និង​ឡើង​ទៅ​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ ពី​ទី​នោះ​គេ​ឃើញ​ប្រាសាទ​ទាំង​មូល (ភ្នំ​ព្រះវិហារ) ហើយ​នៅ​ទី​នោះ ពួក​គេ​យំ​សោក​ចំពោះ​ការ​បំផ្លិចបំផ្លាញ​នៃ​ផ្ទះ​នេះ»។ នៅឆ្នាំ 1189 បន្ទាប់ពី ការប្រយុទ្ធគ្នានៃឆ្នាំ 1187 នៃ ហាតទីន និងការដណ្តើមយកទឹកដីឡើងវិញដោយ សាឡាឌីន ស៊ុលតង់បានប្រគល់ភ្នំនេះទៅឱ្យមេបញ្ជាការពីរនាក់របស់គាត់។ នៅពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1850 អ្នកភូមិ ស៊ីលវ៉ាន់ ត្រូវបានផ្តល់ប្រាក់ 100 ផោនក្នុងមួយឆ្នាំដោយជនជាតិយូដាក្នុងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីការពារការប្រមាថផ្នូរនៅលើភ្នំ។ នាយករដ្ឋមន្ត្រីអ៊ីស្រាអែល Menachem Begin បានស្នើសុំឱ្យគេបញ្ចុះនៅលើភ្នំក្បែរផ្នូររបស់សមាជិក Etzel Meir Feinstein និង Moshe Barazani ជាជាងបញ្ចុះសពជាតិ Mount Herzl ។ ស្ថានភាពតាំងពីឆ្នាំ 1948 កិច្ចព្រមព្រៀងឈប់បាញ់ ដែលចុះហត្ថលេខាដោយអ៊ីស្រាអែល និងហ្ស៊កដានី បន្ទាប់ពី សង្គ្រាមអារ៉ាប់-អ៊ីស្រាអែលឆ្នាំ 1948 បានអំពាវនាវឱ្យមានការបង្កើតគណៈកម្មាធិការពិសេសមួយដើម្បីចរចារអំពីការអភិវឌ្ឍន៍រួមទាំង "ការចូលទៅកាន់កន្លែងបរិសុទ្ធ និងស្ថាប័នវប្បធម៌ និងការប្រើប្រាស់ទីបញ្ចុះសពនៅលើភ្នំអូលីវដោយឥតគិតថ្លៃ" ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងអំឡុងពេល 19 ឆ្នាំ ការបញ្ចូលតំបន់ West Bank របស់ហ្ស៊កដានី បានអូសបន្លាយ គណៈកម្មាធិការមិនត្រូវបានបង្កើតឡើងទេ។ អ្នកធម្មយាត្រាគ្រិស្តសាសនាដែលមិនមែនជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យទៅលេងភ្នំ ប៉ុន្តែជនជាតិជ្វីហ្វនៃប្រទេសទាំងអស់ និងពលរដ្ឋអ៊ីស្រាអែលដែលមិនមែនជាជនជាតិជ្វីហ្វភាគច្រើនត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យចូលទៅក្នុងប្រទេសហ្ស៊កដានី ដូច្នេះហើយមិនអាចធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់នោះ។ នៅចុងឆ្នាំ 1949 និងនៅទូទាំងការគ្រប់គ្រងរបស់ហ្ស៊កដានីនៃតំបន់នោះ អ្នកស្រុកអារ៉ាប់មួយចំនួនបានរុះរើផ្នូរ ហើយបានភ្ជួរដីនៅក្នុងទីបញ្ចុះសព ហើយប្រហែល 38,000 ផ្នូរត្រូវបានខូចខាតជាសរុប។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ផ្លូវមួយត្រូវបានត្រួសត្រាយកាត់តាមទីបញ្ចុះសព ក្នុងដំណើរការបំផ្លាញផ្នូរ រួមទាំងបុគ្គលល្បីៗផងដែរ។ នៅឆ្នាំ 1964 សណ្ឋាគារ Intercontinental ត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅលើកំពូលភ្នំ។ ផ្នូរ​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​កម្ទេច​ចោល​សម្រាប់ ​ចំណត​ចត​រថយន្ត និង ​ស្ថានីយ​ចាក់​បំពេញ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ក្នុង ​បង្គន់​អនាម័យ ​នៅ​បន្ទាយ ​ទាហាន​ហ្ស៊កដានី ។ [ អង្គការសហប្រជាជាតិ មិនបានថ្កោលទោសរដ្ឋាភិបាលហ្សកដានីចំពោះសកម្មភាពទាំងនេះទេ។ រដ្ឋអ៊ីស្រាអែល បន្ទាប់ពីការងារជួសជុល សង្គ្រាមប្រាំមួយថ្ងៃ ឆ្នាំ 1967 ត្រូវបានបញ្ចប់ ហើយទីបញ្ចុះសពត្រូវបានបើកឡើងវិញសម្រាប់ការបញ្ចុះសព។ ការបញ្ចូលជាឯកតោភាគី របស់អ៊ីស្រាអែលក្នុងឆ្នាំ 1980 ទៅលើទីក្រុងហ្សេរុយសាឡឹមខាងកើតត្រូវបានថ្កោលទោសថាជាការរំលោភលើច្បាប់អន្តរជាតិ ហើយបានចាត់ទុកជាមោឃៈដោយក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិនៅក្នុង ដំណោះស្រាយ 478 របស់ UNSC ។ ផ្នូរនៅ ភ្នំអូលីវ ទីបញ្ចុះសពជនជាតិជ្វីហ្វ ងាយនឹងរងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ក្នុងចំណោមនោះមានផ្នូររបស់ Gerrer Rebbe និង Menachem Begin ។ នៅថ្ងៃទី 6 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2010 គណៈកម្មាធិការឃ្លាំមើលអន្តរជាតិមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ជនជាតិជ្វីហ្វ Diaspora ក្នុងគោលបំណងផ្លាស់ប្តូរការប្រមាថដល់ទីបញ្ចុះសពរបស់ជនជាតិយូដា។ យោងតាមស្ថាបនិកម្នាក់ គំនិតផ្តួចផ្តើមនេះត្រូវបានបង្កឡើងដោយការមើលឃើញផ្នូរខ្មោចដែលត្រូវបានបំផ្លាញដោយ "ប្រភេទនៃការព្យាបាទដែលប្រឆាំងនឹងការស្រមើលស្រមៃ" ។ សារៈសំខាន់ខាងសាសនា ឯកសារយោងព្រះគម្ពីរភាសាហេព្រើរ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​អាប់សាឡុម ភ្នំ​ដើម​អូលីវ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង​ជា​លើក​ដំបូង​ទាក់ទង​នឹង​ការ​ហោះ​ចេញ​ពី ​អាប់សាឡុម ​របស់ ​ដាវីឌ ( ២ សាំយូអែល ១៥:៣០)៖ «ហើយ​ដាវីឌ​ក៏​ឡើង​តាម​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ ហើយ​យំ​ពេល​ឡើង​ទៅ»។ ការ​ឡើង​នេះ​ប្រហែល​ជា​ភាគ​ខាង​កើត​នៃ ​ទីក្រុង​ដាវីឌ ជិត​ភូមិ ​ស៊ីលវ៉ាន់ ។ គេហទំព័រ "សិរីល្អរបស់ព្រះអម្ចាស់" លក្ខណៈ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​នៃ​ភ្នំ​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​ក្នុង ​គម្ពីរ​អេសេគាល (១១:២៣)៖ «ហើយ​សិរី​ល្អ​នៃ​ព្រះ​យេហូវ៉ា​បាន​ឡើង​ពី​កណ្តាល​ក្រុង​មក​ឈរ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ដែល​នៅ​ខាង​កើត​ក្រុង។ " "ភ្នំនៃអំពើពុករលួយ" ការកំណត់តាមព្រះគម្ពីរ ភ្នំនៃអំពើពុករលួយ ឬនៅក្នុងភាសាហេព្រើរ ហាហាម៉ាសឈីត ( ស្តេចទី 11:7–8) កើតចេញពី ការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ នៅទីនោះ ដែលចាប់ផ្តើមដោយ ស្តេចសាឡូម៉ូន សង់អាសនៈថ្វាយព្រះនៃភរិយា ជនជាតិម៉ូអាប់ និង ជនជាតិអាំម៉ូន នៅលើកំពូលភ្នំភាគខាងត្បូង។ នៅ​លើ​ភ្នំ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ (ភាគ​ខាង​កើត​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡិម)» ( Kings%2011:7&verse=}&src=! 1 Kings 11:7 } ) ដែល​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ដែន​កំណត់​នៃ​ទីក្រុង​បរិសុទ្ធ។ កន្លែង​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​សម្រាប់​ការ​ថ្វាយ​បង្គំ​រូប​ព្រះ​ពេញ​មួយ​សម័យ ​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​ទី​មួយ រហូត​ដល់​ស្តេច​យូដា យ៉ូសៀស ទីបំផុត​បាន​បំផ្លាញ «​ទីសក្ការៈ​ដែល​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ក្រុង​យេរូសាឡិម ខាង​ស្តាំ​នៃ​ហាម៉ាស​ឈីត...»( ពង្សាវតារក្សត្រ​ទី​២ ២៣:១៣)។ Apocalypse ការរស់ឡើងវិញ និងការបញ្ចុះសព ទំនាយ​ដែល​ខុស​ក្នុង ​សៀវភៅ​សាការី ​ចែង​ថា ព្រះ​យេហូវ៉ា ​នឹង​ឈរ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ ហើយ​ភ្នំ​នឹង​បំបែក​ជា​ពីរ ដោយ​មួយ​ពាក់​កណ្តាល​បែរ​ទៅ​ទិស​ខាង​ជើង និង​ពាក់​កណ្តាល​បែរ​ទៅ​ទិស​ខាង​ត្បូង ( Zechariah 14:4 } )។ យោងតាម ​អត្ថបទ Masoretic មនុស្ស​នឹង​ភៀសខ្លួន​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​ដែល​ទើប​បង្កើត​ថ្មី​នេះ​ទៅកាន់​កន្លែង​មួយ​ឈ្មោះ Azal (សាការី 14:5)។ សៀវភៅ Septuagint (LXX) មានការអានផ្សេងពីសាការី 14:5 ដែលចែងថា ជ្រលងភ្នំមួយនឹងត្រូវបានបិទដូចដែលវាត្រូវបានបិទកំឡុងពេលការរញ្ជួយដីក្នុងរជ្ជកាលរបស់ស្តេច អ៊ូសៀ ។ ប្រវត្តិវិទូជនជាតិជ្វីហ្វ Flavius Josephus លើកឡើងនៅក្នុង វត្ថុបុរាណរបស់ជនជាតិយូដា ថា ជ្រលងភ្នំក្នុងតំបន់នៃ សួនច្បាររបស់ស្តេច ត្រូវបានរារាំងដោយកម្ទេចថ្មបាក់ដីកំឡុងពេលរញ្ជួយដីរបស់ អ៊ូសៀ។ អ្នកភូគព្ភវិទូអ៊ីស្រាអែល Wachs និង Levitte បានកំណត់អត្តសញ្ញាណសំណល់នៃការបាក់ដីដ៏ធំមួយនៅលើភ្នំអូលីវដែលនៅជិតតំបន់នេះ។ ដោយផ្អែកលើភស្តុតាងភូមិសាស្ត្រ និងភាសា លោក Charles Simon Clermont-Ganneau ដែលជាអ្នកភាសាវិទូ និងបុរាណវិទូនៅសតវត្សរ៍ទី 19 នៅប៉ាឡេស្ទីន បានទ្រឹស្តីថាជ្រលងភ្នំដែលនៅជាប់នឹងការរអិលបាក់ដីនេះគឺ Azal ។ ភស្តុតាងនេះស្របនឹងការអាន LXX នៃសាការី 14: 5 ដែលចែងថាជ្រលងភ្នំនឹងត្រូវបានបិទរហូតដល់ Azal ។ ជ្រលងភ្នំដែលគាត់បានកំណត់អត្តសញ្ញាណ (ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា Wady Yasul ជាភាសាអារ៉ាប់ និង Nahal Etzel ជាភាសាហេប្រឺ) ស្ថិតនៅ ភាគខាងត្បូង នៃទីក្រុងយេរូសាឡឹម និងភ្នំអូលីវ។ ជនជាតិយូដាជាច្រើនចង់បញ្ចុះនៅលើភ្នំដើមអូលីវតាំងពីបុរាណកាល ដោយផ្អែកលើទំនៀមទម្លាប់របស់ជនជាតិយូដា (ពីខគម្ពីរសាការី ១៤:៤) ដែលនៅពេលដែលព្រះមែស៊ីយាងមក ការប្រោសមនុស្សស្លាប់នឹងចាប់ផ្តើមនៅទីនោះ។ មានផ្នូរប្រហែល 150,000 នៅលើភ្នំ។ ទន្សាយ ដែលល្បីឈ្មោះកប់នៅលើភ្នំរួមមាន Chaim ibn Attar និងអ្នកផ្សេងទៀតពីសតវត្សទី 15 ដល់បច្ចុប្បន្ន។ ទំនៀមទម្លាប់កំណត់ផ្នូររបស់សម័យរ៉ូម៉ាំងនៅជើងភ្នំថាជាផ្នូររបស់ សាការី និង អាប់សាឡុម ហើយនិងកន្លែងបញ្ចុះសពដែលមានអាយុកាលដូចគ្នានៅលើជម្រាលខាងលើដូចជា ផ្នូររបស់ព្យាការីហាកាយ សាការី និងម៉ាឡាគី ។ ឯកសារយោងនៃគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ភ្នំដើមអូលីវត្រូវបានលើកឡើងជាញឹកញាប់នៅក្នុង គម្ពីរសញ្ញាថ្មី ជាផ្នែកនៃផ្លូវពីក្រុងយេរូសាឡឹមទៅ បេថានី និងកន្លែងដែល ព្រះយេស៊ូវ បានឈរនៅពេលទ្រង់យំលើក្រុងយេរូសាឡឹម (ព្រឹត្តិការណ៍ដែលគេស្គាល់ថាជា Flevit super illam ជា ភាសាឡាតាំង )។ ព្រះយេស៊ូវ​ត្រូវ​បាន​គេ​និយាយ​ថា​បាន​ចំណាយ​ពេល​នៅ​លើ​ភ្នំ បង្រៀន និង​ព្យាករណ៍​ដល់​ពួក​សិស្ស​ទ្រង់ ( ម៉ាថាយ 24–25 ) រួម​ទាំង ​សុន្ទរកថា​អូលីវ ដែល​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​បន្ទាប់​ពី​សម្រាក​រាល់​ថ្ងៃ ( លូកា 21:37, និង យ៉ូហាន 8:1 នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​បន្ថែម។ នៃដំណឹងល្អរបស់យ៉ូហានដែលគេស្គាល់ថាជា Pericope Adulterae ) ហើយក៏បានមកដល់ទីនោះផងដែរនៅយប់នៃការក្បត់របស់គាត់។ នៅជើងភ្នំដើមអូលីវ មាន សួនច្បារគែតសេម៉ានី ។ គម្ពីរសញ្ញាថ្មីប្រាប់ពីរបៀបដែលព្រះយេស៊ូវ និងពួកសិស្សទ្រង់ច្រៀងរួមគ្នា – «នៅពេលដែលពួកគេបានច្រៀងទំនុកតម្កើងហើយ ពួកគេបានចេញទៅភ្នំដើមអូលីវ» ដំណឹងល្អ ម៉ាថាយ 26:30 ។ ព្រះយេស៊ូវ ​បាន​យាង​ទៅ​ស្ថានសួគ៌ ​ពី​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ យោងតាម​កិច្ចការ ១:៩–១២ ។ សេចក្តីយោង Gnostic