هابونیم

هابونیم (הַבּוֹנִים، به معنای «سازندگان») یک موشاو شیتوفی در شمال اسرائیل است. این شهرک در جلگهٔ ساحلی اسرائیل، ۵ کیلومتری جنوب عتلیت و ۳ کیلومتری شمال کیبوتص نحشولیم واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل قرار دارد. هابونیم در سال ۱۹۴۹ توسط جنبش جوانان صهیونیستی هابونیم درور بنیان‌گذاری شد و بر روی ویرانه‌های روستای عربی کفر لام ساخته شده‌است. این موشاو در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۵ به دلیل فاجعهٔ هابونیم که در آن یک قطار با اتوبوس مدرسه برخورد کرد و ۲۲ نفر کشته شدند به شهرت رسید. در محوطهٔ موشاو دژ سده‌میانگی کافارلت قرار دارد و در امتداد ساحل مجاور آن ذخیره‌گاه طبیعی گسترده شده‌است. جغرافیا هابونیم در ارتفاع ۱۷ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی پرجمعیت اسرائیل و در نزدیکی دامنهٔ رشته‌کوه کرمل قرار گرفته‌است. این شهرک میان موشاو عین آیالا در جنوب و موشاو تسروفا در شمال واقع شده و نزدیک به ۱ کیلومتر با ساحل دریای مدیترانه فاصله دارد. هابونیم در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب‌غربی حیفا و ۲۲ کیلومتری شمال شهر خِضِرا جای گرفته‌است. موشاو از راه بزرگراه شمارهٔ ۲ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و خط آهن تل‌آویو–حیفا نیز از آن می‌گذرد، هرچند ایستگاهی در آن وجود ندارد و نزدیک‌ترین ایستگاه در عتلیت قرار دارد. پیشینه موشاو هابونیم در سال ۱۹۴۹ توسط جنبش جوانان صهیونیستی چپ‌گرای هابونیم درور بنیان‌گذاری شد و نام شهرک از همین جنبش گرفته شده‌است. این شهرک بر روی ویرانه‌های روستای عربی تخلیه‌شدهٔ کفر لام بنا شد که خود بر شالودهٔ آثار باستانی‌تری از دوران عثمانی قرار داشت. روستای کفر لام تا سال ۱۹۴۸ پابرجا بود و در جریان جنگ نخست اعراب و اسرائیل به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و بیشتر ساختمان‌های آن ویران شد. نخستین ساکنان موشاو مهاجرانی از بریتانیا و آفریقای جنوبی بودند که برخی از آنها پس از خدمت در ارتش‌های متفقین در جنگ جهانی دوم به فلسطین مهاجرت کرده بودند. گروه مهاجران آفریقای جنوبی به رهبری سولی اوسین مهاجرت کردند. در سال ۱۹۶۰ بسیاری از ساکنان بنیان‌گذار به دلیل اختلافات درونی موشاو را ترک کردند. فاجعهٔ هابونیم در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۵ موشاو هابونیم ناخواسته به شهرت ملی رسید. در این روز یک اتوبوس حامل دانش‌آموزان هنگام عبور از تقاطع خط آهن ساحلی در نزدیکی موشاو با قطار برخورد کرد. در این فاجعه ۲۲ نفر کشته شدند که ۱۹ تن آنها دانش‌آموز بودند و ۱۶ نفر نیز زخمی شدند. پس از این فاجعه یادمانی در نزدیکی محل حادثه ساخته شد. تحولات بعدی در سال ۱۹۹۷ اعضای موشاو تصمیم به انجام فرایند خصوصی‌سازی گرفتند. در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم ساخت بخش توسعه‌ای جدید در ادامهٔ موشاو به سوی جنوب آغاز شد. ساکنان تازه‌ای هم به بخش جدید و هم به شهرک قدیمی افزوده شدند و تغییراتی در ساختار جمعیتی موشاو پدید آمد. نشانه‌ها و جاذبه‌ها در بخش شرقی محوطهٔ موشاو ویرانه‌های دژ سده‌میانگی کافارلت قرار دارد که گاه با نام «دژ هابونیم» نیز شناخته می‌شود. این دژ بر روی آثار باستانی‌تری از دوران صلیبیون بنا شده و امروزه جاذبه‌ای گردشگری به‌شمار می‌رود. در امتداد ساحل دور-هابونیم ذخیره‌گاه طبیعی گسترده شده‌است که ویژگی آن صخره‌های ماسه‌سنگی ساحلی، تونل‌هایی است که آب دریا در سنگ‌های کورکار پدیدآورده و پوشش گیاهی متنوع آن است. اقتصاد در آغاز بنیان‌گذاری، ساکنان موشاو با کارهای پراکنده مانند گردآوری صدف، کار در مرغداری‌ها و کشاورزی دیگر شهرک‌ها امرار معاش می‌کردند. با گذشت زمان اقتصاد موشاو بر پایهٔ کشاورزی استوار شد و دربرمی‌گرفت: کشت‌های صحرایی، باغ‌های مرکبات، پرورش موز و میوه‌های نیمه‌گرمسیری (آووکادو، لیچی و خرمالو) و همچنین دامداری شیری و مرغداری پرواری. کارخانهٔ صنعتی آگریکل هابونیم که تولیدکنندهٔ ورمیکولیت و پرلایت است، در سال ۱۹۵۰ بر پایهٔ فناوری ویژه‌ای که بنیان‌گذاران موشاو از آفریقای جنوبی به اسرائیل آورده بودند تأسیس شد. جمعیت هابونیم شهرکی کوچک با جمعیتی نسبتاً ثابت بوده که از سال ۲۰۱۰ روند افزایشی به خود گرفته‌است. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۳۴۲ نفر بوده‌است. منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «HaBonim, Israel». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ха-Боним». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ha-Bonim (Izrael)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «הבונים». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون وب‌گاه رسمی هابونیم دژ کافارلت در Gemsinisrael.com