یفعات

یفعات (יִפְעַת) یک کیبوتص در جلیل، واقع در شمال اسرائیل است. این کیبوتص در مجاورت شهر میگدال هائمک و در فاصلهٔ کوتاهی از شهرهای عفوله و ناصره جای دارد و در حوزهٔ قضایی شورای منطقه‌ای درهٔ یزرعئل قرار می‌گیرد. یفعات به جنبش کیبوتص وابسته است. کیبوتص یفعات در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط اعضای گروه شارون که پیش‌تر در رمت داوید زندگی می‌کردند و نیز ساکنان پیشین کیبوتص گوات بنیان نهاده شد. اقتصاد آن بر پایهٔ صنایع سبک، کشاورزی، گلخانه‌ها، دامداری و صنعت مهمان‌یاری استوار است. یفعات همچنین دارای مراکز فرهنگی و آموزشی از جمله موزهٔ پیشگامان و مجموعهٔ هنرهای نمایشی است. پیشینه بنیان‌گذاری کیبوتص یفعات در سال ۱۹۵۴ بنیان نهاده شد. پیشینهٔ تأسیس آن به آغاز دهه ۱۹۵۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که در پی شکاف سیاسی-ایدئولوژیک در جنبش کیبوتص متحد بر سر رابطه با اتحاد شوروی، کیبوتص‌های بسیاری دچار انشعاب شدند و گوات نیز از جمله آنها بود. هم‌زمان گروه شارون (קבוצת השרון) که در تپهٔ رمت داوید در تنگنای فضا قرار داشت، پس از ناکامی در ادغام با گروه عینوت، به اعضای جناح «اتحاد کیبوتص‌ها» در گوات پیشنهاد ادغام و تأسیس کیبوتصی نو داد. این پیشنهاد در دسامبر ۱۹۵۱ در همه‌پرسی هم‌زمان میان هر دو گروه با استقبال گسترده تصویب شد. در ۲۵ آوریل ۱۹۵۲ سنگ بنای کیبوتص نو در تپه‌ای سنگلاخی نهاده شد و در ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۴ همهٔ اعضا و کودکان از گروه شارون و گوات به یفعات نقل مکان کردند. از جمله بنیان‌گذاران برجسته حاییم گواتی بود که بعدها به مقام وزارت کشاورزی اسرائیل (۱۹۶۴–۱۹۷۴) رسید. کیبوتص بر زمین‌های روستای ویران‌شدهٔ فلسطینی المجیدل ساخته شد. نام‌گذاری کیبوتص نوبنیاد نخست با نام موقت «اتحاد شارون–گوات» (איחוד השרון – גבת) شناخته می‌شد. کمیتهٔ دولتی نام‌گذاری به اعضا اعلام کرد که در آن مرحله از پژوهش باستان‌شناسی نتوانسته نام شهرک باستانی‌ای را در آن مکان شناسایی کند و بنابراین دست آنها برای گزینش نام آزاد است. در دسامبر ۱۹۵۴ رأی‌گیری برگزار شد و نام «یفعات» برگزیده گردید. این نام از شهر کتاب‌مقدسی یِفیعَ (יפיע؛ کتاب یوشع ۱۹:۱۲) برگرفته شده و همان ریشه‌ای است که نام شهر عربی یافه الناصره نیز از آن آمده‌است. در ۲۷ دسامبر ۱۹۵۴ کمیتهٔ دولتی نام‌گذاری این نام را تأیید کرد. جغرافیا یفعات در ارتفاع ۱۰۸ متری از سطح دریا در جلیل سفلی و در مرز شمالی درهٔ یزرعئل قرار دارد. از شرق، ارتفاعات ناصره (הרי נצרת) به سوی میگدال هائمک بالا می‌رود. در امتداد جنوب کیبوتص وادی نحل یفعات و در امتداد شمال آن وادی نحل صوی جریان دارد. در جنوب‌غربی کیبوتص پایگاه هوایی رمت داوید واقع است. این کیبوتص در حدود ۸ کیلومتری شمال‌غرب عفوله، ۱ کیلومتری غرب میگدال هائمک، نزدیک به ۷۸ کیلومتری شمال‌شرق تل‌آویو و در حدود ۲۷ کیلومتری جنوب‌شرق حیفا جای دارد. یفعات از راه بزرگراه شمارهٔ ۷۳ به شبکهٔ ترابری متصل است. اقتصاد اقتصاد یفعات بر پایهٔ صنایع سبک، کشاورزی، گلخانه‌ها، نهالستان‌ها، پرورش گاو، گوسفند و مرغ و نیز صنعت مهمان‌یاری استوار است. امروزه یفعات کیبوتصی نوسازی‌شده (خصوصی‌سازی‌شده) به‌شمار می‌آید و بسیاری از اعضا درآمد خود را از بیرون کیبوتص به دست می‌آورند. یفعات دارای یک اولپان عبری برای مهاجران و متقاضیان مهاجرت به اسرائیل است. همچنین داوطلبان یهودی و غیریهودی از کشورهای گوناگون در این کیبوتص خدمت کرده‌اند. یفعات از نخستین کیبوتص‌هایی بود که داوطلبانی از آلمان را نیز پذیرفت؛ در حالی که برخی کیبوتص‌های دیگر حتی افراد متولد پس از جنگ جهانی دوم را نمی‌پذیرفتند. کیبوتص همچنین در حال گسترش ساخت‌وساز بوده و در نخستین مرحله ۴۱ قطعه زمین ساختمانی فروخته شد و مرحلهٔ بعدی شامل ۴۰ قطعهٔ دیگر برنامه‌ریزی شده‌است. مراکز فرهنگی و آموزشی آموزش دانش‌آموزان دورهٔ ابتدایی یفعات در مدرسهٔ «ساگی» در کیبوتص شارید درس می‌خوانند و مدرسهٔ راهنمایی و دبیرستانی «درهٔ غربی» (העמק המערבי) در خود یفعات واقع است که دانش‌آموزان کیبوتص‌ها و شهرک‌های همسایه نیز در آن تحصیل می‌کنند. خانهٔ فرهنگ پس از امضای قرارداد غرامت‌ها با آلمان در سپتامبر ۱۹۵۲، سی تن از اعضای یفعات که مشمول دریافت غرامت‌های شخصی بودند، تصمیم گرفتند از این بودجه «پروژهٔ فرهنگی» بسازند. پس از نزدیک به شش سال و نیم بحث، مجمع عمومی کیبوتص در ۱۱ مه ۱۹۶۳ این طرح را تصویب کرد. طراحی ساختمان بر عهدهٔ شلومو گلعاد معمار حیفایی بود و سنگ بنای آن در ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۴ نهاده شد. خانهٔ فرهنگ در ۱۱ ژانویه ۱۹۶۹ در مراسمی رسمی گشایش یافت. این بنا به سبک بروتالیسم ساخته شده و ویژگی بارز آن بهره‌گیری از بتن نمایان است. تالار رویداد آن ۷۰۰ صندلی دارد و در اختیار همهٔ ساکنان درهٔ یزرعئل قرار می‌گیرد. موزهٔ دره موزهٔ دره (מוזיאון העמק) موزه‌ای است اختصاص‌یافته به ابزارهای کشاورزی پیشگامان درهٔ یزرعئل. ریشهٔ این موزه به نمایشگاهی در سال ۱۹۶۷ بازمی‌گردد که به ابتکار عودد آرتصی، عضو کیبوتص، در چهلمین سال شهرک‌سازی در دره برپا شد. ابزارها بازسازی شدند و بسیاری به حالت کار بازگردانده شدند. موزه در جایگاه کنونی‌اش بر فراز تپهٔ یفعات با چشم‌انداز دره ساخته شده‌است. موزهٔ نوستالژی در یفعات موزهٔ نوستالژی «اَ گرویسه متصیئه» (به ییدیش به معنای «یافتهٔ بزرگ») وجود دارد که درور بارَک آن را بنیان نهاد و طی ۳۵ سال بیش از ۲۰۰۰ شیء قدیمی سرزمین اسرائیل را در آن گردآوری کرد. این موزه دارای حدود نُه بخش بازسازی‌شده و پر از اشیای کهنه است. جمعیت ساکنان کیبوتص یفعات سکولار (غیرمذهبی) هستند. یفعات شهرکی کوچک با روند رشد بلندمدت جمعیتی است. بر پایهٔ آمار پایان سال ۲۰۱۴، جمعیت آن ۱۰۶۸ نفر بود و در طول آن سال رشدی ۵٫۵ درصدی داشت. چهره‌های سرشناس حاییم گواتی — عضو کیبوتص، وزیر کشاورزی اسرائیل (۱۹۶۴–۱۹۷۴) و وزیر توسعه (۱۹۷۰–۱۹۷۴) و برندهٔ جایزهٔ اسرائیل. حاگای می‌روم — فرزند کیبوتص، عضو پیشین کنست، رئیس کمیتهٔ امور خارجی و دفاع و خزانه‌دار آژانس یهود. صویقا لوی — عضو کیبوتص، ملقب به «پدر سربازان تنها»، برندهٔ جایزهٔ اسرائیل (۲۰۱۷). منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Yifat, Israel». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Jifʿat». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Jif'at». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «יפעת». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون وبگاه رسمی کیبوتص یفعات کیبوتص یفعات در وبگاه بازدید از کیبوتص