نوه یامین

نوه یامین (נְוֵה יָמִין) یک موشاو در بخش مرکزی اسرائیل است. این روستا در نزدیکی کفر سابا قرار دارد و مساحتی در حدود ۳٬۳۰۰ دونوم را دربرمی‌گیرد. نوه یامین زیر نظر شورای منطقه‌ای دروم هشارون اداره می‌شود و به جنبش موشاویم وابسته است. این موشاو در سال ۱۹۴۹ توسط مهاجران یهودی از یونان، عراق، ایران، لیبی و شمال آفریقا بنیان‌گذاری شد. نام روستا برگرفته از زیارتگاه نبی یامین است که در حاشیه موشاو واقع شده و بر پایه سنت، مدفن بنیامین پسر یعقوب دانسته می‌شود. اقتصاد محلی در آغاز بر کشاورزی استوار بود اما به‌تدریج ساکنان به مشاغل دیگری روی آوردند. جغرافیا نوه یامین در دشت ساحلی اسرائیل و به‌طور مشخص در دشت شارون در ارتفاع ۳۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در بخش شرقی شهر کفر سابا جای دارد و در حدود ۱۳ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۱۹ کیلومتر شمال‌شرقی مرکز تل‌آویو فاصله دارد. موشاو از راه بزرگراه شماره ۵۵ به شبکه حمل‌ونقل متصل است. از نظر همسایگی، تنها ۲ کیلومتر در جهت جنوب‌شرقی شهر جلجولیه از شهرهای مثلث عربی قرار دارد و ۳ کیلومتر به سمت شمال‌شرق پس از خط سبز، شهر قلقیلیه فلسطینی واقع شده‌است. پیشینه بنیان‌گذاری نوه یامین نخستین شهرک یهودی جدیدی بود که پس از جنگ ۱۹۴۸ در منطقه شارون (بین رامات هکووش در شمال و رأس العین در جنوب) بنیان‌گذاری شد. موشاو در اوت ۱۹۴۹ توسط مهاجران یهودی از یونان، ترکیه، لیبی، عراق، ایران و شمال آفریقا بر زمین روستای عربی کفر سبا تأسیس شد. روستای عربی کفر سبا که رومیان آن را «کافارسب» و صلیبیون آن را «کافار سبا» می‌نامیدند، در سال ۱۹۳۱ دارای ۷۶۵ ساکن بود و در مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ توسط نیروهای اسرائیلی تخلیه شد. در آغاز، مهاجران در خانه‌های روستای عربی متروکه اسکان داده شدند تا ساختمان‌های موشاو ساخته شوند. در اواسط سال ۱۹۵۰ بیشتر ساکنان به خانه‌های نوساز منتقل شدند؛ اما ۱۹ خانوار از مهاجران عراقی و ایرانی در روستای قدیمی ماندند و از پیوستن به موشاو محروم شدند. این خانوارها اعتراض کردند و در اوایل مه ۱۹۵۰ دست به اعتصاب غذا زدند. سرانجام، کمیته‌ای تشکیل شد که اجازه ماندن به پنج خانوار داد و بقیه در جاهای دیگر اسکان یافتند. سرچشمه نام نام «نوه یامین» شکل عبری‌سازی‌شده نام عربی قدیمی‌تر «نبی یامین» است. در این محل زیارتگاهی اسلامی وجود دارد که بر پایه سنت، مدفن بنیامین شخصیت تورات شناخته می‌شود؛ هرچند برخی پژوهشگران آن را صرفاً آرامگاه یک شیخ عرب دانسته‌اند. ساختمان زیارتگاه احتمالاً به دوره مملوکی تعلق دارد اما بقایای معماری دوره‌های رومی و بیزانسی در اطراف آن یافت شده‌است. بر پایه منبعی دیگر، نام روستا از عبارت کتاب مقدس «دست راست خداوند بلند است» (مزمور ۱۱۸:۱۵) گرفته شده‌است. چالش‌های نخستین سال‌ها در سال‌های آغازین، موشاو با دشواری‌های اقتصادی، اجتماعی و امنیتی فراوانی روبه‌رو بود. نزدیکی به شهر قلقیلیه و شهرهای مثلث عربی سبب می‌شد ساکنان بارها صدای انفجار بشنوند. بیشتر ساکنان به زبان عبری آشنا نبودند و به زبان‌های مختلف با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند. همچنین دوری نسبی از شهرک‌های همسایه، نبود دانش کشاورزی و شرایط سخت آب‌وهوایی و خاک نامناسب بر دشواری‌ها می‌افزود. اقتصاد اقتصاد محلی نوه یامین در آغاز بر کشاورزی استوار بود و دربرگیرنده کشت مرکبات، سبزیجات، آووکادو و پرورش طیور و غاز می‌شد. با بحران در بخش کشاورزی، شمار کشاورزان کاهش یافت؛ باغ‌های مرکبات و آووکادوی مشترک از بین رفت و مرغداری‌های پرورش غاز پس از تصویب قانون منع تغذیه اجباری غاز در اسرائیل تعطیل شد. امروزه بیشتر ساکنان موشاو کارمند یا صاحبان حرفه‌های آزاد هستند. گسترش موشاو در دهه ۱۹۹۰ پروژه گسترش روستا با عنوان «شیکون هبانیم» (مسکن فرزندان) آغاز شد. در کنار فرزندان ساکنان اصلی، خانواده‌های جوان تازه‌واردی نیز جذب شدند که به دنبال مسکن زمین‌دار در نزدیکی کفر سابا بودند. این روند سبب جوان‌سازی جمعیت و تغییر ترکیب شغلی روستا شد. ساخت مرکز خرید «جی» در شرق کفر سابا در مرز غربی نوه یامین و گسترش شهرک صنعتی دانش‌بنیان کفر سابا در مرز جنوبی آن، موشاو را به‌طور چشمگیری به تجربه شهری و مراکز اشتغال نزدیک کرده در حالی که ویژگی روستایی و اجتماعی خود را حفظ کرده‌است. وابستگی اداری نوه یامین در هنگام تأسیس به شورای منطقه‌ای هشارون هتیخون تعلق داشت که آن نیز در سال ۱۹۵۰ ایجاد شده بود. در سال ۱۹۸۰ با ادغام سه شورای منطقه‌ای (هیرکون، مفعالوت آفک و هشارون هتیخون) شورای منطقه‌ای دروم هشارون تشکیل شد و نوه یامین از آن پس زیر نظر این شورا قرار گرفت. جمعیت بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، بیشتر ساکنان نوه یامین را یهودیان تشکیل می‌دادند و جمعیت آن ۱٬۱۳۵ نفر بود. جدول زیر روند دگرگونی جمعیت را نشان می‌دهد: چهره‌های سرشناس از میان ساکنان نوه یامین شخصیت‌های برجسته‌ای در عرصه‌های عمومی و نظامی بوده‌اند، از جمله موتی دلجو (رئیس پیشین شورای منطقه‌ای دروم هشارون)، اوشرات گنی گونن (رئیس کنونی شورای منطقه‌ای دروم هشارون) و سرتیپ سوزی یوگو (نخستین افسر ارشد زن ارتش اسرائیل). منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Neve Yamin». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Neve Yamin». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Neve Jamin». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «נווה ימין». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶. پیوند به بیرون وبگاه رسمی نوه یامین