ساریذ

ساریذ (به عبری: שָׂרִיד) یک کیبوتص در شمال اسرائیل است. این کیبوتص در نزدیکی میگدال هائمک واقع شده و در حوزه صلاحیت شورای منطقه‌ای دره یزرعیل قرار دارد. ساریذ در سال ۱۹۲۶ توسط مهاجران یهودی از چکسلواکی، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی بر روی زمین‌های روستای عربی خنیفس بنیان‌گذاری شد. نام این کیبوتص از شهر کتاب‌مقدسی ساریذ گرفته شده که در بخش جنوبی سرزمین قبیله زبولون قرار داشته و در کتاب یوشع (۱۹:۱۰) از آن یاد شده‌است. شهر باستانی ساریذ احتمالاً در تپه باستانی تل شدود در نزدیکی کیبوتص کنونی واقع بوده‌است. اقتصاد کیبوتص بر پایه صنعت و کشاورزی استوار است و کارخانه تولید سنگ‌های ساب «کمل» از مهم‌ترین واحدهای صنعتی آن به‌شمار می‌رود. پیشینه روستای خنیفس در دوره عثمانی در دوره امپراتوری عثمانی، روستای مسلمان‌نشینی به نام اخنیفس (همچنین خنافس و گونه‌های دیگر) به معنای «سوسک‌ها» در محل کنونی ساریذ قرار داشت. روستای خنیفس و شهرها و روستاهای همجوار آن شامل ناصره، مجدل، یافا، جباثه و معلول مالیات خود را به راهبان ناصره می‌پرداختند که حق وصول این مالیات‌ها را در سال ۱۷۷۷ به مبلغ دویست دلار از مقامات عثمانی خریداری کرده بودند. سی سال پس از آن، راهبان دوباره این حق را خریدند؛ اما این بار به مبلغ دو هزار و پانصد دلار به دلیل افزایش بهای غلات و اجاره زمین. نقشه‌ای از لشکرکشی ناپلئون در ۱۷۹۹ که پیر ژاکوتن ترسیم کرده بود، این مکان را با نام Karm Ennefiiceh نشان می‌دهد. در سال ۱۸۳۸، «اخنیفس» یا «خنیفس» به عنوان روستایی در ناحیه ناصره ثبت شد. در سال ۱۸۸۲، بررسی فلسطین غربی که توسط صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، در اخنیفس «ویرانه برجی که ظاهر العمر در حدود یک سده پیش (۱۱۶۲ هجری قمری) ساخته بود» را یافت. فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که اخنیفس در حدود ۴۰ ساکن مسلمان داشت. گوتلیب شوماخر در سال ۱۹۰۰ در جریان نقشه‌برداری برای ساخت راه‌آهن دره یزرعیل یادداشت کرد که اخنیفس «روستایی آباد» متشکل از ۵۲ کلبه و ۲۳۰ ساکن بود و این مکان از دارایی‌های خاندان سرسق از بیروت به‌شمار می‌رفت. موشه دایان از این مکان به عنوان نمونه‌ای از این واقعیت یاد کرد که «هیچ مکانی در این سرزمین ساخته نشده که پیش‌تر جمعیت عربی نداشته باشد». دوره قیمومت بریتانیا روستای عربی بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، «اخنیفس» جمعیتی برابر با ۳۹ نفر داشت که ۳۸ تن از آنان مسلمان و ۱ تن مسیحی ارتدکس بود. کیبوتص یهودی در دوره علیای چهارم (۱۹۲۴–۱۹۲۸)، دره یزرعیل در صدر اولویت‌های صندوق ملی یهود (کِرِن کایمِت) قرار داشت که هدف آن ایجاد استقرار کشاورزی گسترده در این دره حاصلخیز و پیوند دادن حیفا به مجموعه شهرک‌های میان عفوله و بیت‌شئان بود. زمین‌های این منطقه به عنوان بخشی از خریدهای سرسق به جامعه یهودی واگذار شد. کیبوتص در آغاز سال ۱۹۲۶ (اواخر سال عبری تخرپ «ז) بر فراز تپه خنیفس بنیاد نهاده شد. زمین توسط خاندان سرسق که مالکان غایب آن بودند فروخته شد. بنیان‌گذاران نخستین، اعضای گروه «اخوه» از پیشگامان (حلوتص) لیتوانیایی بودند که در سال ۱۹۲۰ مهاجرت کرده بودند و از سال ۱۹۲۵ زمین‌های یشوو را در اردوگاه آموزشی نزدیک گینگار کار می‌کردند. در بهار ۱۹۲۷ گروه «بیبرخه» از جنبش جوانان بلاو وایس آلمان که در سال ۱۹۲۴ مهاجرت کرده بودند به ساریذ پیوستند. دیگر ساکنان نخستین، مهاجرانی از اتحاد جماهیر شوروی، چکسلواکی و لهستان بودند. در آغاز، زمینی به مساحت ۲٬۵۰۰ دونوم به کیبوتص اختصاص یافت. بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، ساریذ جمعیتی برابر با ۶۹ نفر داشت که ۶۵ تن یهودی و ۳ تن مسلمان بودند و در ۹ خانه زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۳۰ به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد رئیس‌جمهور چکسلواکی، توماش گاریگ ماساریک، ۱۳ هزار درخت در نزدیکی کیبوتص کاشته شد و جنگلی به نام «جنگل ماساریک» پدید آمد. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی، ساریذ یکی از مراکز نیروهای مسلح هاگانا و پالماخ بود. در سال ۱۹۴۹ جمعیت ساریذ ۴۵۷ نفر و مساحت قلمرو آن ۴٬۴۵۳ دونوم بود. جغرافیا ساریذ در ارتفاع ۱۱۱ متری از سطح دریا در جلیل سفلی واقع شده و در مرز شمالی دره یزرعیل با کشاورزی فشرده و رشته‌کوه‌های ناصره قرار دارد که در شمال شرقی روستا به سوی شهر میگدال هائمک بالا می‌رود. در شرق کیبوتص، تپه باستانی تل شدود در حاشیه دره یزرعیل قرار دارد و در غرب آن پایگاه هوایی رامات داوید گسترده شده‌است. این روستا در حدود ۸ کیلومتری شمال غربی شهر عفوله و ۱ کیلومتری جنوب میگدال هائمک واقع شده‌است. ساریذ از راه بزرگراه شماره ۷۳ به شبکه حمل‌ونقل متصل است. اقتصاد در دهه ۱۹۵۰ میلادی، کیبوتص کارخانه سنگ‌های ساب کمل (CGW) را تأسیس کرد که اکنون سه کارگاه برای ساخت صفحات برش، سنگ‌های ساب و مواد ساینده پوشش‌دار دارد. یکی از سودآورترین بخش‌های کیبوتص، گاوداری آن بوده‌است. اقتصاد کیبوتص همچنین بر شاخه‌های گوناگون کشاورزی شامل زراعت، باغداری و پرورش دام استوار است. جمعیت ساکنان کیبوتص ساریذ سکولار (غیرمذهبی) هستند و اکثریت قاطع آنان را یهودیان تشکیل می‌دهند. جمعیت کیبوتص پس از دوره‌ای طولانی از رکود، از سال ۲۰۱۰ رشد چشمگیری داشته‌است. آموزش در کیبوتص مجموعه‌ای از مهدکودک‌ها برای کودکان محلی فعال است. دانش‌آموزان دوره ابتدایی در مدرسه «ساگی» در خود کیبوتص و دانش‌آموزان دوره دبیرستان در مدرسه «هاعمق هامعراوی» در کیبوتص یفعات آموزش می‌بینند. بونکرهای بریتانیایی و بیشه اسلوونی در نزدیکی ساریذ، بریتانیایی‌ها سه بونکر (پناهگاه زیرزمینی) ساختند که در آنها مهمات مورد نیاز فرودگاه نزدیک رامات داوید انبار می‌شد. به ابتکار صندوق ملی یهود و با کمک دولت اسلوونی، بیشه‌ای در این مکان کاشته شد و پارکی به نام «پارک بونکرها» یا «بیشه اسلوونی» ایجاد گردید. چهره‌های سرشناس شاعران ناتان یوناتان و پینخاس ساده و سیاستمداران ناتان پلد و شلومو روزن از اعضای این کیبوتص بوده‌اند. هاینتس فیشر، رئیس‌جمهور پسین اتریش، در سال ۱۹۶۳ یک سال داوطلبانه را در این کیبوتص گذراند. همچنین مورگان مک‌سوئینی، راهبردپرداز سیاسی ایرلندی، در اواخر دهه ۱۹۹۰ چند ماهی را در این کیبوتص زندگی کرد. پسر ناتان یوناتان، لیئور، در جنگ یوم کیپور (۱۹۷۳) کشته شد و در گورستان کیبوتص به خاک سپرده شده‌است. ناتان یوناتان شعر «دو بلوط» (شنی الونیم) را دربارهٔ دو درخت بلوط کیبوتص سرود که پس از کشته شدن لیئور معنای تازه‌ای یافت. پیوند به بیرون تارنمای رسمی کیبوتص ساریذ منابع مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sarid». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۸ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «שריד». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۸ مارس ۲۰۲۶. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sarid». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۸ مارس ۲۰۲۶.