طبریه

طَبَریه (/taɪˈbɪəriəs/ ty-BEER-ee-əs؛ عبری: טבריה، Ṭəveryā؛ عربی: طبريا، به‌صورت رومی‌نویسی: Ṭabariyyā)[3] شهری است در ساحل غربی دریای جلیل در شمال اسرائیل. این شهر در دوران باستان متأخر یکی از مراکز مهم یهودیان بود و از سدهٔ هجدهم به این سو، همراه با اورشلیم، حبرون و صفد، یکی از چهار شهر مقدس یهودیت به شمار آمده است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۴ برابر با ۵۲٬۱۲۳ نفر بود. طبریه حدود سال ۲۰ میلادی به دست هیرود آنتیپاس بنیان نهاده شد و به افتخار امپراتور روم، تیبریوس، نام‌گذاری گردید. پس از ویرانی اورشلیم و ویران‌شدن یهودیه در جریان جنگ‌های یهودی–رومی، این شهر به یکی از مراکز مهم سیاسی و مذهبی یهودیان در سرزمین اسرائیل تبدیل شد. از سدهٔ دوم تا دهم میلادی، طبریه بزرگ‌ترین شهر یهودی در جلیل بود و بخش بزرگی از میشنا و تلمود اورشلیمی در آن تدوین شد. طبریه در دورهٔ آغازین اسلامی (حدود سده‌های هفتم تا دهم میلادی) شکوفا شد؛ در این دوره پایتخت جُندُالأردن بود و به یک مرکز بازرگانی چندفرهنگی تبدیل گردید. اهمیت شهر در برخی دوره‌ها به دلیل خسارات ناشی از زمین‌لرزه‌ها و تهاجمات خارجی کاهش یافت. پس از زمین‌لرزهٔ جلیل در سال ۱۸۳۷، شهر بازسازی شد و در پی نخستین علیای یهودیان در دههٔ ۱۸۸۰ به‌تدریج رشد کرد. در دورهٔ عثمانی، طبریه در سده‌های نخست عمدتاً دارای جمعیت عرب مسلمان بود، اما از اواخر دورهٔ عثمانی، شهر به‌طور فزاینده‌ای ترکیبی شد و در برخی زمان‌ها دارای اکثریت یا بزرگ‌ترین جمعیت نسبی یهودی بود. در اواخر دورهٔ عثمانی و اوایل دورهٔ قیمومت بریتانیا، این شهر همچنان شهری مختلط با جمعیت قابل‌توجه یهودی، مسلمان و مسیحی باقی ماند. در اواخر دورهٔ فلسطین تحت قیمومت، جمعیت یهودیان در اکثریت بود، هرچند جامعهٔ عربی قابل‌توجهی نیز وجود داشت. در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت، میان ساکنان یهودی طبریه و اقلیت عرب آن درگیری‌هایی رخ داد. پس از آنکه هاگانا کنترل شهر را به دست گرفت، نیروهای بریتانیایی تمام جمعیت عرب را تخلیه کردند؛ پس از جنگ از بازگشت آنان جلوگیری شد، به‌گونه‌ای که امروزه جمعیت شهر تقریباً به‌طور کامل یهودی است. پس از پایان جنگ، مقامات جدید اسرائیلی شهر قدیم طبریه را تخریب کردند. متعاقباً شمار زیادی از مهاجران یهودی به اسرائیل در طبریه ساکن شدند. امروزه طبریه به دلیل نزدیکی به دریای جلیل و قداست مذهبی آن برای یهودیت و مسیحیت، یک مرکز مهم گردشگری به شمار می‌رود. این شهر همچنین به‌عنوان یک مرکز صنعتی و تجاری منطقه‌ای عمل می‌کند. همسایهٔ بلافصل آن در جنوب، حمّت طبریه، که اکنون بخشی از طبریهٔ مدرن است، به سبب چشمه‌های آب گرم خود که حدود دو هزار سال است باور بر این است که بیماری‌های پوستی و برخی دیگر از ناخوشی‌ها را درمان می‌کنند، شهرت دارد. ریشه‌شناسی شهر طبریه به افتخار امپراتور روم، تیبریوس، نام‌گذاری شد. در یکی از میدراش‌ها دربارهٔ نام این شهر که در تلمود بابلی، رسالهٔ مگیلا ۶الف آمده است، چنین گفته شده است:«ربی یرمیاه گفت: [...] و چرا آن را طبریه می‌نامند؟ زیرا بر ناف (طَبّور) سرزمین اسرائیل قرار گرفته است.»راشی در تفسیر خود دو برداشت از این میدراش ارائه می‌کند. برداشت نخست این است که واژهٔ «ناف» (طَبّور) به پایین‌ترین نقطهٔ سرزمین اسرائیل اشاره دارد. برداشت دوم آن است که طبریه در مرکز جغرافیایی سرزمین اسرائیل واقع شده است. ایشتوری هَپَرخی بعدها این ادعا را با اندازه‌گیری سراسر این سرزمین بررسی و تأیید کرد و نشان داد که این گفته درست است. اهمیت در متون کتاب مقدس کتاب مقدس و تلمود در سنت یهودی چنین باور دارند که طبریه بر جایگاه روستای باستانی اسرائیلیِ رَقّت (یا رَقّات) بنا شده است؛ مکانی که نخستین بار در کتاب یوشع (یوشع ۱۹:۳۵) از آن یاد شده است. در دوران تلمودی، یهودیان همچنان این شهر را با همین نام می‌شناختند و از آن یاد می‌کردند. انجیل این شهر تنها یک بار به‌طور مستقیم در انجیل یوحنا (۶:۲۳) ذکر شده است؛ جایی که اشاره می‌شود قایق‌هایی از طبریه به نزدیکی محلی آمدند که عیسی پنج هزار نفر را غذا داده بود. تاریخچه دورهٔ رومی دورهٔ هیرودیان طبریه در حدود سال‌های ۱۸ تا ۲۰ میلادی در قلمرو تتراکی جلیل و پریه به دست هیرود آنتیپاس، پادشاه دست‌نشاندهٔ روم و فرزند هیرود بزرگ، بنیان‌گذاری شد. هیرود آنتیپاس این شهر را پایتخت قلمرو خود در جلیل قرار داد و آن را به افتخار امپراتور روم، تیبریوس، نام‌گذاری کرد. این شهر در مجاورت مستقیم یک مجموعهٔ آب‌گرم بنا شد که پیرامون هفده چشمهٔ طبیعی آب معدنی، یعنی حمّت طبریه، شکل گرفته بود. طبریه در آغاز شهری کاملاً بت‌پرست بود، اما بعدها عمدتاً یهودیان در آن ساکن شدند و جایگاه رو‌به‌رشد معنوی و مذهبی آن تأثیر چشمگیری بر سنت‌های آب‌درمانی و استفاده از چشمه‌های درمانی گذاشت. در مقابل، یوسفوس فلاویوس، تاریخ‌نگار یهودی–رومی، در کتاب آثار یهودیان (Antiquities of the Jews) روستای دارای چشمه‌های آب گرم را اِمائوس می‌نامد که همان حمّت طبریهٔ امروزی در نزدیکی طبریه است. این نام همچنین در اثر دیگر او، جنگ یهودیان (The Jewish War)، نیز آمده است. در دوران امپراتوری روم، این شهر با نام یونانی کوینهٔ Τιβεριάς (Tiberiás؛ یونانی: Τιβεριάδα، رومی‌نویسی: Tiveriáda) شناخته می‌شد. در روزگار هیرود آنتیپاس، برخی از یهودیان بسیار پایبند به سنت‌های دینی که با روند هلنی‌شدن جامعه مخالفت می‌کردند، از سکونت در این شهر خودداری کردند. دلیل این امر وجود یک گورستان در محل شهر بود که از دیدگاه شریعت یهودی، به‌ویژه برای طبقهٔ کاهنان، موجب ناپاکی آیینی می‌شد. آنتیپاس برای آباد کردن پایتخت جدید خود، شمار زیادی از غیریهودیان را از مناطق روستایی جلیل و دیگر بخش‌های قلمرو خویش در آن اسکان داد و همچنین قصری بر فراز آکروپولیس (ارگ مرتفع شهر) بنا کرد. اعتبار و اهمیت طبریه به اندازه‌ای بود که دریای جلیل به‌تدریج با نام دریای طبریه نیز شناخته شد؛ با این حال، یهودیان همچنان آن را با نام سنتی خود، یام هاکینِرِت («دریای کینرت»)، می‌خواندند. تا سال ۴۴ میلادی، ادارهٔ شهر در اختیار شورای شهری متشکل از ۶۰۰ عضو و هیئتی ده‌نفره بود. پس از مرگ هیرود آگریپاس اول، یک فرماندار رومی بر شهر گمارده شد. برآورد می‌شود که جمعیت طبریه در سدهٔ نخست میلادی بین ۴٬۵۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر بوده است. طبریه در انجیل یوحنا (۶:۲۳) به‌عنوان مکانی ذکر شده است که قایق‌هایی از آن به سوی ساحل شرقی دریای جلیل حرکت کردند. جمعیتی که پس از معجزهٔ غذا دادن به پنج هزار نفر در جستجوی عیسی بودند، از این قایق‌ها برای بازگشت به کفرناحوم در بخش شمال‌غربی دریاچه استفاده کردند. در سال ۶۱ میلادی، هیرود آگریپاس دوم این شهر را به پادشاهی خود، که پایتخت آن قیصریهٔ فیلیپی بود، ضمیمه کرد. شورش بزرگ یهودیان علیه روم و شورش بارکوخبا در جریان جنگ اول یهودیان و روم، شورشیان یهودی کنترل شهر را به دست گرفتند، کاخ هیرود را ویران کردند و توانستند از غارت شهر توسط ارتش آگریپاس دوم—حاکم یهودیِ وفادار به روم—جلوگیری کنند. در نهایت، شورشیان از طبریه بیرون رانده شدند، و در حالی که بسیاری از شهرهای دیگر در ایالات یهودیه، جلیل و ایدومه به‌طور کامل ویران شدند، طبریه از این سرنوشت در امان ماند، زیرا ساکنان آن تصمیم گرفته بودند علیه روم نجنگند. پس از سقوط اورشلیم در سال ۷۰ میلادی، این شهر به یک شهر مختلط تبدیل شد؛ با فرونشستن قدرت یهودیه، جمعیت بازماندهٔ یهودیان جنوب به جلیل مهاجرت کردند. سنگ‌نوشته‌ای که در تائِناروم، لاکونیا (در یونان امروزی، کیپارِسیا) یافت شده است، از فردی به نام یِوستوس، پسر آندروماخوس، اهل طبریه یاد می‌کند. او احتمالاً از نسل اول یا دوم پناهندگانی بوده است که در پی این شورش از طبریه آواره شده‌اند. هیچ نشانهٔ مستقیمی وجود ندارد که طبریه، مانند بقیهٔ جلیل، در شورش بارکوخبا (۱۳۲–۱۳۶ میلادی) شرکت کرده باشد؛ از این رو این شهر توانست به حیات خود ادامه دهد، هرچند به دلیل پیامدهای جنگ دچار رکود شدید اقتصادی شد. پس از اخراج یهودیان از یهودیه در سال ۱۳۵ میلادی، طبریه و همسایهٔ آن سپفوریس (نام عبری: تسیپوری) به مراکز اصلی فرهنگی یهودیان تبدیل شدند. دورهٔ پایانی روم بر اساس تلمود، در سال ۱۴۵ میلادی، ربّی شمعون بار یوحای، که با جلیل آشنایی بسیار داشت و بیش از یک دهه در آنجا پنهان شده بود، «شهر را از ناپاکی آیینی پاک کرد» و بدین ترتیب به رهبری یهودی اجازه داد تا از یهودیه در آنجا دوباره ساکن شوند، جایی که آنان پیش‌تر به‌عنوان فراری مجبور به ترک آن شده بودند. شورای سنهدرین نیز در جریان شورش بزرگ یهودیان علیه روم از اورشلیم گریخت و پس از چندین تلاش برای جابه‌جایی، در جست‌وجوی ثبات، سرانجام حدود سال ۲۲۰ میلادی در طبریه مستقر شد. این مکان، پیش از انحلال آن در سال ۴۲۵ میلادی، آخرین محل برگزاری جلساتش بود. هنگامی که یوحنان بار ناپحا (درگذشته ۲۷۹) در طبریه ساکن شد، این شهر به کانون دانش دینی یهود در سرزمین تبدیل شد و تلمود اورشلیمی که به این نام شناخته می‌شود، توسط مکتب او در طبریه میان سال‌های ۲۳۰–۲۷۰ میلادی تدوین شد. سیزده کنیسه طبریه نیازهای معنوی جمعیت رو به رشد یهودی را برآورده می‌کرد. آرامگاه‌های ربّی‌های مشهور، یوحنان بن زکّای، عقیوا و میمونیدس نیز در این شهر قرار دارند. دورهٔ بیزانسی در دورهٔ بیزانسی، طبریه در استان فلسطین دوم ادغام شد. در قرن ششم، طبریه همچنان مرکز آموزش دینی یهودیان بود. در این زمینه، نامهٔ شمعون بَت عَرشام مسیحیان منطقه را ترغیب می‌کرد تا رهبران یهود را در طبریه دستگیر کنند، آنان را شکنجه دهند و وادارشان کنند به پادشاه یهودی، ذونواس، دستور دهند از آزار مسیحیان در نجران دست بردارد. در سال ۶۱۴، طبریه صحنه‌ای بود که طی آخرین شورش یهودیان علیه امپراتوری بیزانس، بخشی از جمعیت یهودی از نیروی ایرانی حمایت کردند؛ شورشیان یهودی توسط بنیامین طبریه، مردی بسیار ثروتمند، تأمین مالی می‌شدند؛ بر اساس منابع مسیحی، در جریان این شورش مسیحیان قتل‌عام شدند و کلیساها ویران گردیدند. در سال ۶۲۸، ارتش بیزانس پس از تسلیم شورشیان یهودی و پایان اشغال ایرانیان، پس از شکست آنان در نبرد نینوا به طبریه بازگشت. یک سال بعد، امپراتور هراکلیوس تحت تأثیر راهبان مسیحی، کشتاری گسترده از یهودیان را آغاز کرد که عملاً جلیل را از بیشتر جمعیت یهودی‌اش خالی کرد و بازماندگان به مصر گریختند. اوایل دورهٔ اسلامی طبریه، یا طَبَریّه در آوانگاری عربی، در سال ۶۳۴/۱۵ [میلادی/هجری] به دست فرمانده عرب شرحبیل بن حسنه از طریق تسلیم فتح شد؛ «نیمی از خانه‌ها و کلیساها باید به مسلمانان تعلق می‌گرفت و نیم دیگر به مسیحیان». از سال ۶۳۶ میلادی، طبریه به‌عنوان پایتخت منطقه‌ای خدمت می‌کرد تا اینکه پس از فتح خلافت راشدین، بیت‌شئان جای آن را گرفت. خلافت اجازه داد ۷۰ خانواده یهودی از طبریه هستهٔ اصلی حضور تازهٔ یهودیان در اورشلیم را تشکیل دهند و اهمیت طبریه در زندگی یهودیان کاهش یافت. خلفای دودمان اموی یکی از کاخ‌های با نقشهٔ مربع‌شکل خود را در ساحل شمالی طبریه، در خربت‌المِنیه ساختند. طبریه در سال ۷۴۹، پس از آنکه بیت‌شئان در زلزله ویران شد، دوباره رونق یافت. مسجدی باشکوه به طول ۹۰ متر (۳۰۰ فوت) و عرض ۷۸ متر (۲۵۶ فوت)، شبیه مسجد جامع دمشق، در دامنهٔ کوه برنیقه در کنار یک کلیسای بیزانسی، در جنوب شهر ساخته شد؛ به‌گونه‌ای که قرن هشتم میلادی آغازگر عصر طلایی طبریه بود، زمانی که این شهر چندفرهنگی شاید از مداراگرترین شهرهای خاورمیانه به‌شمار می‌رفت. دانش یهودی از آغاز قرن هشتم تا پایان قرن دهم شکوفا شد، زمانی که سنت‌های شفاهی عبری باستان، که هنوز نیز در استفاده هستند، مدون شدند. یکی از اعضای برجستهٔ جامعه ماسورتی طبریه، هارون بن موسی بن آشر بود که سنت شفاهی امروزی موسوم به عبری طبریه‌ای را پالایش کرد. هر دو نسخهٔ «کُدکس قاهره» و «کُدکس حلب» در طبریه نوشته شدند و همچنین نظام حرکت‌گذاری (مصوت‌گذاری) طبریه‌ای در همین‌جا ابداع شد. جغرافی‌دان عرب، المقدسی، که در سال ۹۸۵ می‌نوشت، طبریه را شهری لذت‌گرا توصیف می‌کند که از گرما رنج می‌برد: «دو ماه می‌رقصند؛ دو ماه می‌بلعند؛ دو ماه مگس‌ها را می‌رانند؛ دو ماه برهنه می‌گردند؛ دو ماه نی‌نوازی می‌کنند؛ و دو ماه در گل‌ولای می‌غلتند.» همچنین: «این شهر پایتخت ولایت اردن و شهری در درهٔ کنعان است. ... شهر باریک است، در تابستان گرم و ناسالم... در اینجا هشت حمام آب گرم طبیعی وجود دارد که در آن‌ها نیازی به سوخت نیست، و علاوه بر آن حوضچه‌های بی‌شماری از آب جوشان هست. مسجد بزرگ و زیباست و در بازار قرار دارد. کف آن از سنگ‌ریزه‌هایی است که بر استوانه‌های سنگی نزدیک به هم نهاده شده‌اند.» بر اساس گفتهٔ المقدسی، کسانی که از جرب یا زخم‌ها و بیماری‌های مشابه رنج می‌بردند، به طبریه می‌آمدند و به مدت سه روز در چشمه‌های آب گرم غسل می‌کردند. «سپس در چشمهٔ دیگری که سرد است فرو می‌روند و در نتیجه ... شفا می‌یابند.» طبریه در آغاز قرن دهم از یورش‌های فرقهٔ رادیکال شیعهٔ قرمطیان آسیب دید. در آن دوره، آکادمی ارض اسرائیل از طبریه به اورشلیم منتقل شد. بعدها در همان قرن، منطقه تحت کنترل خلافت فاطمی درآمد. در این زمان، طبریه آخرین دورهٔ شکوفایی خود را تجربه کرده بود؛ میوهٔ خشک، روغن و شراب از طریق جادهٔ ویا مارِیس به قاهره صادر می‌شد و شهر همچنین به صنعت حصیربافی خود شهرت داشت. در سال ۱۰۳۳، طبریه بار دیگر بر اثر زلزله ویران شد. زلزلهٔ دیگری در سال ۱۰۶۶ مسجد جامع بزرگ را سرنگون کرد. ناصرخسرو در سال ۱۰۴۷ از طبریه بازدید کرد و شهری با «دیوار مستحکم» توصیف می‌کند که از حاشیهٔ دریاچه آغاز می‌شود و به‌جز سمت آب، دور تا دور شهر را فرا می‌گیرد. افزون بر این، او چنین می‌نویسد: «ساختمان‌های بی‌شماری در خودِ آب ساخته شده‌اند، زیرا بستر دریاچه در این بخش سنگی است؛ و آنان خانه‌های تفریحی ساخته‌اند که بر ستون‌های مرمرین استوار است و از دل آب سر برآورده‌اند. دریاچه بسیار پر از ماهی است. مسجد جامع در مرکز شهر قرار دارد. کنار درِ مسجد چشمه‌ای است که بر روی آن حمام آب گرم ساخته‌اند. در سمت غرب شهر، مسجدی است که به مسجد یاسمن معروف است. این بنایی زیباست و در بخش میانی آن سکویی بزرگ قرار دارد که محراب‌ها (یا جایگاه‌های نماز) بر آن نهاده شده‌اند. در اطراف آن بوته‌های یاس کاشته‌اند و نام مسجد از همین گرفته شده است.» دورهٔ صلیبی در دورهٔ صلیبی، طبریه در جریان جنگ صلیبی اول به‌زودی پس از تصرف اورشلیم به دست فرانک‌ها اشغال شد. این شهر به‌صورت تیول به تانکرد واگذار شد و او آن را پایتخت خود در «شاهزاده‌نشین جلیل» در پادشاهی اورشلیم قرار داد؛ این منطقه گاه «شاهزاده‌نشین طبریه» یا «طبریاد» نامیده می‌شد. در سال ۱۰۹۹، محل اولیهٔ شهر رها شد و سکونت به محل کنونی در شمال منتقل شد.کلیسای سنت پیتر که در اصل توسط صلیبی‌ها ساخته شده بود، هنوز پابرجاست، هرچند در طول سال‌ها دستخوش تغییر و بازسازی شده است. در اواخر قرن دوازدهم، جامعهٔ یهودی طبریه شامل ۵۰ خانوادهٔ یهودی بود که رهبری آن‌ها بر عهدهٔ ربانی‌ها بود؛ و در آن زمان گفته می‌شد بهترین نسخه‌های خطی تورات در آنجا یافت می‌شود. در همین قرن دوازدهم، این شهر در سنت اسلامی دارای بار معنایی منفی شد. حدیثی که ابن عساكر دمشقی (درگذشتهٔ ۱۱۷۶) نقل کرده، طبریه را یکی از «چهار شهر جهنم» می‌نامد. این احتمالاً بازتاب این واقعیت بود که در آن زمان، شهر جمعیت قابل توجهی غیرمسلمان داشت. در سال ۱۱۸۷، صلاح‌الدین به پسرش العادل دستور داد تا فرستاده‌ای به کنت ریموند طرابلس بفرستد و درخواست عبور امن از قلمرو جلیل و طبریه را مطرح کند. ریموند طبق مفاد پیمانش با صلاح‌الدین ناچار به پذیرش این درخواست شد. نیروهای صلاح‌الدین از قیصریه فیلیپی حرکت کردند و با نیروی شوالیه‌های معبد وارد نبرد شدند. نیروهای تمپلار در این درگیری نابود شدند. سپس صلاح‌الدین طبریه را محاصره کرد و پس از شش روز شهر سقوط کرد. در ۴ ژوئیه ۱۱۸۷، صلاح‌الدین در نبرد حطین که در ۱۰ کیلومتری شهر رخ داد، صلیبیون را که برای نجات طبریه آمده بودند شکست داد. با این حال، در جریان جنگ صلیبی سوم، صلیبیون مسلمانان را از شهر بیرون کردند و دوباره آن را تصرف کردند. ربی موسی بن میمون (موسی بن میمون)، که با نام رامبام نیز شناخته می‌شود و از برجسته‌ترین فقیهان، فیلسوفان و پزشکان یهودی زمان خود بود، در سال ۱۲۰۴ در مصر درگذشت و بعدها در طبریه دفن شد. آرامگاه او یکی از مکان‌های مهم زیارتی شهر است. یاقوت، که در دههٔ ۱۲۲۰ می‌نوشت، طبریه را شهری کوچک، دراز و باریک توصیف کرده است. او همچنین از «چشمه‌های آب گرم نمکی» یاد می‌کند که بر روی آن‌ها حمام‌هایی ساخته‌اند که برای کارشان نیازی به سوخت ندارند. دورهٔ مملوکی در سال ۱۲۶۵، صلیبیون از شهر به دست ممالیک مصر رانده شدند؛ ممالیکی که تا زمان فتح عثمانی در سال ۱۵۱۶ بر طبریه حکومت کردند. دورهٔ عثمانی در قرن شانزدهم، طبریه روستایی کوچک بود. ربّی ایتالیایی موسی باسولا در سفر خود به سرزمین اسرائیل در سال ۱۵۲۲ از طبریه دیدن کرد. او دربارهٔ طبریه گفت که «این یک شهر بزرگ بود ... و اکنون ویران و متروک است». او روستای آنجا را توصیف کرد و گفت که در آن «ده یا دوازده» خانوار مسلمان زندگی می‌کردند. به گفتهٔ باسولا، این منطقه به دلیل «وجود عرب‌ها» خطرناک بود و برای اقامت در آن مجبور شد به حاکم محلی برای تأمین امنیت خود پول بپردازد. هم‌زمان با گسترش امپراتوری عثمانی در امتداد سواحل جنوبی مدیترانه در دوران سلطان سلیم اول، پادشاهان کاتولیک کمیسیون‌های تفتیش عقاید را ایجاد کردند. بسیاری از کانورسوس (مارانوها و موریسکوها) و یهودیان سفاردی از ترس، به استان‌های عثمانی گریختند و در ابتدا در قسطنطنیه، سالونیک، سارایوو، صوفیه و آناتولی ساکن شدند. سلطان آنان را به سکونت در سرزمین اسرائیل تشویق کرد. در سال ۱۵۵۸، زنی پرتغالی‌تبار از تبار مارانوها به نام دونا گراسیه، از سوی سلیمان قانونی حق جمع‌آوری مالیات در طبریه و روستاهای اطراف آن را دریافت کرد. او در نظر داشت شهر را به پناهگاهی برای یهودیان تبدیل کند و موفق شد اجازه‌ای برای ایجاد نوعی خودمختاری یهودی در آنجا به دست آورد. در سال ۱۵۶۱، برادرزاده‌اش جوزف ناسی، «ارباب طبریه»، یهودیان را به سکونت در طبریه و بازسازی شهر تشویق کرد. او با دریافت فرمان از سلطان، همراه با یوسف بن آدروت، دیوارهای شهر را بازسازی کرد و پایه‌های یک صنعت نساجی (ابریشم) را گذاشت؛ با کاشت درختان توت و تشویق صنعتگران به مهاجرت به آنجا.[44] برنامه‌هایی برای انتقال یهودیان از ایالات پاپی نیز شکل گرفت، اما با آغاز جنگ میان عثمانی‌ها و جمهوری ونیز، این طرح متوقف شد. در پایان این قرن (۱۵۹۶)، روستای طبریه دارای ۵۴ خانوار بود: ۵۰ خانواده و ۴ مرد مجرد. همهٔ آنان مسلمان بودند. محصول اصلی روستا در آن زمان گندم بود، در حالی که محصولات دیگر شامل جو، میوه، ماهی، بز و کندوهای عسل می‌شد؛ مجموع درآمد ۳٬۳۶۰ آقچه بود. در سال ۱۶۲۴، هنگامی که سلطان، فخرالدین دوم را به‌عنوان حاکم عربستان (از حلب تا مرزهای مصر) به رسمیت شناخت، تخریب طبریه در سال ۱۶۶۰ توسط دروزیان موجب شد جامعهٔ یهودی شهر آن را ترک کند. برخلاف طبریه، شهر نزدیک صفد پس از ویرانی خود احیا شد و به‌طور کامل متروک نگردید و همچنان به‌عنوان یکی از مراکز مهم یهودیان در جلیل باقی ماند. در دههٔ ۱۷۳۰، حاکم عرب، ظاهر العمر، از خاندان زیدانی، شهر را مستحکم کرد. گزارش‌های آن زمان از ستایش فراوان مردم نسبت به ظاهر حکایت دارند، به‌ویژه به‌دلیل جنگ او علیه راهزنان در جاده‌ها. ریچارد پوکاک، که در سال ۱۷۳۷ از طبریه بازدید کرد، ساخت یک دژ در شمال شهر و تقویت دیوارهای قدیمی را مشاهده کرد و آن را به اختلافی با حاکم دمشق نسبت داد. به دستور دولت عثمانی (پورت متعالی)، سلیمان پاشا العظم، حاکم دمشق، در سال ۱۷۴۲ طبریه را محاصره کرد با هدف از میان برداشتن ظاهر، اما این محاصره ناموفق بود. در سال بعد، سلیمان برای تکرار این تلاش با نیروهای تقویت‌شده‌تر حرکت کرد، اما در مسیر درگذشت. در دوران حمایت ظاهر، خانواده‌های یهودی به سکونت در طبریه تشویق شدند. او ربّی حییم ابوالعافیه از ازمیر را دعوت کرد تا جامعهٔ یهودی شهر را بازسازی کند.کنیسه‌ای که او ساخت هنوز پابرجاست و در «محلهٔ یهودیان» قرار دارد. در سال ۱۷۷۵، احمد پاشا الجزار «قصاب» با مشت آهنین صلح را در منطقه برقرار کرد. در سال ۱۷۸۰، بسیاری از یهودیان لهستانی در شهر ساکن شدند. در سال ۱۸۳۴، دبلیو. ای. فیتزموریس نوشت که شهر در زمستان دچار باران‌های شدید و برف می‌شد که خسارت زیادی به بار می‌آورد؛ به‌جز کنیسه، طبقهٔ پایین همهٔ خانه‌ها تا ارتفاع دو یا سه فوت زیر آب می‌رفت. او افزود که بیشتر جمعیت را یهودیان لهستانی تشکیل می‌دادند و تنها تعداد کمی مسلمان در شهر زندگی می‌کردند. در طول قرن‌های هجدهم و نوزدهم، موجی از ربانی‌ها به شهر آمدند که آن را دوباره به مرکز آموزش یهودی تبدیل کردند. مقاله‌ای که توسط ربّی جوزف شوارتس در سال ۱۸۵۰ نوشته شد، اشاره می‌کند که «یهودیان طبریه کمترین آسیب را دیدند» در جریان شورش عربی سال ۱۸۳۴. حدود ۶۰۰ نفر، از جمله نزدیک به ۵۰۰ یهودی، در زلزلهٔ ۱۸۳۷ جلیل جان خود را از دست دادند، زمانی که شهر ویران شد. ادوارد رابینسون در کتاب Biblical Researches in Palestine شهر و تاریخ آن را در سال ۱۸۳۸ توصیف کرد. یک هیئت اعزامی آمریکایی گزارش داد که طبریه در سال‌های ۱۸۴۷/۱۸۴۸ همچنان در وضعیت ویرانی قرار داشت. ربّی حاییم شموئل هاکوهن کُنورتـی، متولد اسپانیا در ۱۷۹۲، در ۴۵ سالگی در طبریه ساکن شد و نیروی محرک بازسازی شهر بود. در قرن نوزدهم، پاتریارک‌نشین ارتدکس یونانی اورشلیم زمین‌هایی را خریداری کرد که در شبکهٔ رو به گسترش املاک روستایی آن ادغام شد. دورهٔ قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ سرزمین اسرائیل که توسط مقامات قیمومیت بریتانیا انجام شد، طبریه ۶٬۹۵۰ نفر جمعیت داشت که شامل ۴٬۴۲۷ یهودی، ۲٬۰۹۶ مسلمان، ۴۲۲ مسیحی و پنج نفر دیگر بود. ابتدا روابط عرب‌ها و یهودیان در طبریه خوب بود، با حوادث اندکی که در شورش‌های نبی موسی در ۱۹۲۰ و شورش‌های عربی سراسر سرزمین اسرائیل در ۱۹۲۹ رخ داد. اولین اسپا مدرن در ۱۹۲۹ ساخته شد. منظر شهر مدرن توسط سیل بزرگ ۱۵ مه ۱۹۳۴ شکل گرفت. جنگل‌زدایی در شیب‌های بالای شهر همراه با این واقعیت که شهر به‌صورت مجموعه‌ای از خانه‌ها و ساختمان‌های به‌هم فشرده—که معمولاً دیوارهای مشترک داشتند—در خیابان‌های باریک و موازی و چسبیده به ساحل دریاچه ساخته شده بود. آب‌های سیل که گل، سنگ و تخته‌سنگ حمل می‌کردند از شیب‌ها سرازیر شدند و خیابان‌ها و ساختمان‌ها را آن‌چنان سریع پر از آب کردند که بسیاری از مردم فرصت فرار نداشتند؛ ۳۵ نفر کشته شدند. شهر بر روی شیب‌ها بازسازی شد و دولت قیمومیت بریتانیا «جنگل سوئیس» را در شیب‌های بالای شهر کاشت تا خاک را نگه دارد و از تکرار چنین فجایعی جلوگیری کند. یک دیوار ساحلی جدید ساخته شد که خط ساحلی را چند یارد به سمت دریا نسبت به ساحل قبلی جابه‌جا کرد. در اکتبر ۱۹۳۸، شبه‌نظامیان عرب ۱۹ یهودی را در طبریه طی شورش عربی ۱۹۳۶–۳۹ در سرزمین اسرائیل به قتل رساندند. بین ۸ تا ۹ آوریل ۱۹۴۸، تیراندازی‌های پراکنده بین محله‌های یهودی و عرب طبریه آغاز شد. ارتش آزادی‌بخش عرب و نیروهای نامنظم حمله کرده و جاده روش پینا را بستند و سکونتگاه‌های یهودی شمالی را منزوی کردند. در ۱۰ آوریل، هاگانا آتشبار خمپاره‌ای را آغاز کرد که منجر به کشته شدن برخی ساکنان عرب شد. کمیته ملی محلی پیشنهاد ارتش آزادی‌بخش عرب برای برعهده گرفتن دفاع از شهر را رد کرد، اما گروه کوچکی از نیروهای نامنظم خارجی وارد شدند. در طول ۱۰ تا ۱۷ آوریل، هاگانا به شهر حمله کرد و از مذاکره برای آتش‌بس خودداری نمود، در حالی که بریتانیا از مداخله خودداری کرد. پناهندگان عرب تازه‌وارد از ناصرالدین از کشته شدن غیرنظامیان آنجا خبر دادند، خبری که باعث وحشت در میان ساکنان طبریه شد. جمعیت عرب طبریه (۶٬۰۰۰ نفر یا ۴۷٫۵٪ جمعیت) در ۱۸ آوریل ۱۹۴۸ توسط نیروهای بریتانیایی تخلیه شد. جمعیت یهودی به غارت مناطق عربی پرداخت و این وضعیت توسط هاگانا و پلیس یهودی با زور سرکوب شد که طی آن چند غارتگر کشته یا زخمی شدند. در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۸، هنگامی که دیوید بن‌گوریون در طبریه اقامت داشت، جیمز گروور مک‌دونالد، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، درخواست ملاقات با او را کرد. مک‌دونالد اولتیماتوم بریتانیایی را برای خروج نیروهای اسرائیلی از شبه‌جزیره سینا، قلمرو مصر، ارائه کرد. اسرائیل این اولتیماتوم را رد کرد، اما طبریه مشهور شد. ویرانی شهر قدیمی در ماه‌های پس از اشغال شهر، بخش بزرگی از ساختمان‌های شهر قدیمی در طبریه تخریب شد، و این به دلایل مختلفی بود - مشکلات بهداشتی، فرسودگی و سست بودن سازه‌ها، و ترس از بازگشت عرب‌ها به شهر، هنگامی که مشخص شد این موضوع یکی از خواسته‌های اردن در چارچوب مذاکراتی است که در رودس انجام می‌شد. در نهایت، مقامات به ابتکار «صندوق ملی یهود» و یوسف نحمانی تن دادند که استدلال می‌کرد خانه‌های شهر قدیمی باید تخریب شوند، با وجود مخالفت شهردار شیمون داهان. تخریب در تابستان ۱۹۴۸ آغاز شد و تا ماه‌های نخست ۱۹۴۹ ادامه یافت. بازدید دیوید بن‌گوریون از شهر به این تخریب پایان داد، پس از آن‌که بر اساس برآوردهای رسمی ۴۷۷ خانه از مجموع ۶۹۶ خانه ویران شده بود.پس از تخریب، بقایای دیوار و ارگ، چند خانه در حاشیه شهر، و نیز دو مسجدی که در شهر فعال بودند باقی ماند. این منطقه برای دهه‌ها متروک ماند، تا این‌که در دهه ۱۹۷۰ عملیات بازسازی آن آغاز شد. دولت اسرائیل شهر طبریه از سال ۱۹۴۸ تقریباً به‌طور کامل یهودی بوده است. بسیاری از یهودیان سفاردی و مزراحی در این شهر ساکن شدند، در پی مهاجرت یهودیان از کشورهای عربی در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰. با گذشت زمان، مسکن‌های دولتی برای اسکان بخش زیادی از جمعیت جدید ساخته شد، همان‌طور که در بسیاری از دیگر شهرهای توسعه‌ای نیز چنین شد. در سال ۱۹۵۹، در جریان شورش‌های وادی سالیب، «اتحادیه شمال آفریقایی‌ها» به رهبری دیوید بن هارووش، راهپیمایی بزرگی را به سمت حومه‌های مرفه حیفا سازمان‌دهی کرد که خسارت کمی به بار آورد اما ترس زیادی در میان جمعیت ایجاد کرد. این رویداد کوچک به‌عنوان فرصتی برای بیان نارضایتی اجتماعی جوامع شرقی مختلف در اسرائیل تلقی شد و شورش‌ها به سرعت به دیگر نقاط کشور گسترش یافت؛ عمدتاً در شهرهایی با درصد بالای جمعیت با منشأ شمال آفریقایی مانند طبریه، بئرشبع و میگدال هعِمِک. با گذشت زمان، این شهر به گردشگری متکی شد و به یک مرکز مهم جلیل برای زائران مسیحی و گردشگران داخلی اسرائیل تبدیل گردید. گورستان باستانی طبریه و کنیسه‌های قدیمی آن نیز در ایام مذهبی زائران یهودی مذهبی را جذب می‌کنند. طبریه شامل یک بندر کوچک در سواحل دریاچه طبریه برای فعالیت‌های ماهیگیری و گردشگری است. از دهه ۱۹۹۰، اهمیت بندر برای ماهیگیری به‌تدریج کاهش یافت، به‌دلیل افت سطح آب دریاچه طبریه، ناشی از خشکسالی‌های مداوم و افزایش برداشت آب شیرین از دریاچه. انتظار می‌رفت که سطح دریاچه طبریه با بهره‌برداری کامل از تأسیسات نمک‌زدایی اسرائیل تا سال ۲۰۱۴ به سطح اولیه خود (تقریباً ۶ متر بالاتر از امروز) بازگردد. در سال ۲۰۲۰، سطح دریاچه از سطح سال ۱۹۹۰ بالاتر رفت. در سال ۲۰۱۲، برنامه‌هایی برای ایجاد یک محله فوق‌ارتدوکس جدید به نام «کریات سنز» در دامنه‌ای در سمت غربی کنیرت اعلام شد. موقعیت جغرافیایی طبریه در دامنه کوه‌های جلیل و بلندی‌های جولان واقع شده‌است. طبریه همچنین در ساحل دریاچه طبریه قرار گرفته‌است. این دریاچه مهمترین منبع آب شیرین اسرائیل به‌شمار می‌آید و از دیدگاه راهبردی برای کشور اسرائیل دارای اهمیت بسیاری است. جستارهای وابسته فهرست شهرهای اسرائیل زلزله ۱۸۳۷ جلیل پانویس منابع Wikipedia contributors, "List of Israeli cities," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_Israeli_cities&oldid=232013868 (accessed September 11, 2008).