อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์

อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์ (อังกฤษ: Killarney National Park; ไอริช: Páirc Náisiúnta Chill Airne) เป็นอุทยานแห่งชาติในเทศมณฑลเคร์รี ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ใกล้เมืองคิลลาร์นีย์ และเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศ ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1932 เมื่อคฤหาสน์มัครอสส์และที่ดินมัครอสส์ ได้รับการบริจาคให้แก่เสรีรัฐไอริช เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เมาด์ วินเซนต์ (Maud Vincent) อุทยานครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 102.89 ตารางกิโลเมตร หรือ 25,425 เอเคอร์ และประกอบด้วยภูมิประเทศหลากหลาย เช่น ทะเลสาบคิลลาร์นีย์, ป่าโอ๊กพื้นเมือง, ป่ายิวรีนาดินนา (Reenadinna Yew Wood), ภูเขา, ทุ่งพรุ, ทุ่งเฮท, ลำธาร, น้ำตก และสวนประวัติศาสตร์ พื้นที่นี้มีคุณค่าทางนิเวศสูงเป็นพิเศษ เพราะมีป่าไม้พื้นเมืองที่กว้างขวางที่สุดแห่งหนึ่งของไอร์แลนด์ และเป็นถิ่นของฝูงกวางแดงพื้นเมืองที่เหลืออยู่ในไอร์แลนด์ อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์เป็นส่วนหนึ่งของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับยุโรป ทั้งเขตอนุรักษ์พิเศษ (Special Area of Conservation; SAC) และเขตคุ้มครองพิเศษสำหรับนก (Special Protection Area; SPA) นอกจากนี้ พื้นที่คิลลาร์นีย์ยังเป็นแกนสำคัญของเขตสงวนชีวมณฑลเคร์รีของยูเนสโก (Kerry UNESCO Biosphere Reserve) ซึ่งเป็นหนึ่งในเขตสงวนชีวมณฑลของยูเนสโกในไอร์แลนด์ ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ ใกล้เมืองคิลลาร์นีย์ในเทศมณฑลเคร์รี และอยู่ในภูมิประเทศที่เชื่อมโยงกับเส้นทางท่องเที่ยวริงออฟเคร์รี พื้นที่อุทยานประกอบด้วยทะเลสาบ ภูเขา หุบเขา ป่าไม้ พื้นที่พรุ และทุ่งหญ้า โดยมีระดับความสูงตั้งแต่พื้นที่ต่ำริมทะเลสาบจนถึงภูเขาสูงกว่า 800 เมตร ภูมิประเทศสำคัญในอุทยาน ได้แก่ ทะเลสาบคิลลาร์นีย์, ภูเขาแมงเกอร์ตัน (Mangerton Mountain), ภูเขาทอร์ก (Torc Mountain), เทือกเขาชีฮี (Shehy Mountains), ภูเขาเพอร์เพิล (Purple Mountain) และพื้นที่รอบบ้านมัครอสส์ (Muckross House) กับปราสาทรอสส์ (Ross Castle) พื้นที่ใกล้เคียงยังอยู่ไม่ไกลจากแมกกิลลีคัดดีส์รีกส์ (MacGillycuddy's Reeks) ซึ่งเป็นเทือกเขาที่มีคาร์รอนทูฮิล (Carrauntoohil) ยอดเขาสูงที่สุดของไอร์แลนด์ ด้านธรณีวิทยา อุทยานตั้งอยู่บนแนวแบ่งสำคัญระหว่างหินทรายแดงเก่ายุคดีโวเนียน กับหินปูนยุคคาร์บอนิเฟอรัส พื้นที่ส่วนใหญ่ของอุทยานเป็นหินทราย ส่วนหินปูนพบเด่นบริเวณชายฝั่งตะวันออกระดับต่ำของลัฟลีน และคาบสมุทรมัครอสส์ อุทยานมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร ซึ่งได้รับอิทธิพลจากกระแสน้ำกัลฟ์สตรีม (Gulf Stream) ฤดูหนาวค่อนข้างอบอุ่นและฤดูร้อนเย็นสบาย อุณหภูมิเฉลี่ยรายวันอยู่ที่ประมาณ 5.9 องศาเซลเซียสในเดือนมกราคม และประมาณ 15.3 องศาเซลเซียสในเดือนกรกฎาคม พื้นที่นี้มีฝนตกชุกและสภาพอากาศเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว โดยมีฝนมากกว่า 1 มิลลิเมตรประมาณ 223 วันต่อปี ทะเลสาบคิลลาร์นีย์ ทะเลสาบคิลลาร์นีย์ประกอบด้วยทะเลสาบหลักสามแห่ง ได้แก่ ลัฟลีน ทะเลสาบมัครอสส์ และอัปเปอร์เลก ทะเลสาบทั้งสามเชื่อมต่อกันและรวมกันเป็นพื้นที่เกือบหนึ่งในสี่ของอุทยาน แม้จะเชื่อมต่อกัน แต่แต่ละทะเลสาบมีลักษณะนิเวศวิทยาเฉพาะของตนเอง ลัฟลีนเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด มีพื้นที่ประมาณ 19 ตารางกิโลเมตร และเป็นแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดของภูมิภาค ทะเลสาบนี้มีเกาะมากกว่า 30 เกาะ รวมถึงอินนิสฟอลเลน (Innisfallen) ซึ่งเป็นที่ตั้งของซากอารามอินนิสฟอลเลน (Inisfallen Abbey) ทะเลสาบมัครอสส์เป็นทะเลสาบที่ลึกที่สุดของสามทะเลสาบ มีความลึกสูงสุดประมาณ 73.5 เมตร ส่วนอัปเปอร์เลกเป็นทะเลสาบขนาดเล็กที่สุด ตั้งอยู่ในภูมิประเทศภูเขาและหุบเขาที่ค่อนข้างทุรกันดาร จุดที่เรียกว่า “จุดพบกันของน้ำ” (Meeting of the Waters) เป็นบริเวณที่ระบบทะเลสาบเชื่อมต่อกันและเป็นจุดท่องเที่ยวยอดนิยมในการตกปลาเพื่อการกีฬา โดยเฉพาะปลาเทราต์สีน้ำตาล และปลาแซลมอน ประวัติศาสตร์ ยุคก่อนประวัติศาสตร์และคริสต์ศาสนายุคแรก พื้นที่คิลลาร์นีย์มีการอยู่อาศัยของมนุษย์ตั้งแต่อย่างน้อยยุคสำริด ราว 4,000 ปีก่อน หลักฐานสำคัญคือการทำเหมืองทองแดงบริเวณเกาะรอสส์ (Ross Island) ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งโลหกรรมยุคแรกของเกาะไอร์แลนด์และบริเตน นักโบราณคดีพบหลักฐานการขุดแร่และการตั้งค่ายที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมบีกเกอร์ (Bell Beaker culture) ในบริเวณนี้ ในยุคคริสต์ศาสนาตอนต้น พื้นที่รอบทะเลสาบมีชุมชนศาสนาและอารามหลายแห่ง ที่สำคัญคืออารามอินนิสฟอลเลน (Inisfallen Abbey) บนเกาะอินนิสฟอลเลนในลัฟลีน อารามนี้ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 7 โดยนักบุญฟิเนียนคนโรคเรื้อน (St Finian the Leper) และดำรงอยู่จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่นี่เป็นสถานที่เขียน พงศาวดารอินนิสฟอลเลน (Annals of Inisfallen) ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11–13 ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์ยุคต้น มัครอสส์แอบบีย์ (Muckross Abbey) ก่อตั้งใน ค.ศ. 1448 โดยคณะฟรานซิสกันสาย Observantine Franciscans และยังคงเหลือซากสถาปัตยกรรมสำคัญถึงปัจจุบัน ลักษณะเด่นคือระเบียงคดรอบลานกลางซึ่งมีต้นยิวขนาดใหญ่ขึ้นอยู่กลางลาน อารามนี้ยังเป็นที่ฝังศพของกวีเคร์รีหลายคน เช่น Seafraidh O'Donoghue, Aogán Ó Rathaille และ Eoghan Rua Ó Súilleabháin ปราสาทรอสส์และคฤหาสน์มัครอสส์ หลังการรุกรานไอร์แลนด์ของชาวนอร์มัน (Norman invasion of Ireland) ที่ดินรอบทะเลสาบตกอยู่ในอำนาจของตระกูลแมกคาร์ที (McCarthy) และโอ'โดโนฮิว (O'Donoghue) ปราสาทรอสส์ (Ross Castle) เป็นบ้านหอคอยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตั้งอยู่ริมลัฟลีน เดิมเป็นที่พำนักของหัวหน้าตระกูล O'Donoghue Mór ต่อมาปราสาทได้รับการบูรณะและเปิดให้ประชาชนเข้าชม ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่ดินในพื้นที่อุทยานปัจจุบันแบ่งอยู่ระหว่างคฤหาสน์ใหญ่สองแห่ง คือคฤหาสน์ของตระกูลเฮอร์เบิร์ตแห่งมัครอสส์ (Herberts of Muckross) และตระกูลบราวน์ เอิร์ลแห่งเคนแมร์ (Brownes, Earls of Kenmare) ป่าไม้ในพื้นที่ถูกใช้ประโยชน์อย่างหนักในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17–19 โดยเฉพาะเพื่อการผลิตถ่านไม้ การทำถังไม้ การฟอกหนัง และอุตสาหกรรมถลุงเหล็ก มัครอสส์เฮาส์ (Muckross House) สร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1843 สำหรับเฮนรี อาเธอร์ เฮอร์เบิร์ต (Henry Arthur Herbert) และแมรี บัลฟอร์ เฮอร์เบิร์ต (Mary Balfour Herbert) ผู้เป็นศิลปินสีน้ำ คฤหาสน์นี้กลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการท่องเที่ยวและมรดกทางวัฒนธรรมของอุทยานในเวลาต่อมา การก่อตั้งอุทยานแห่งชาติ ใน ค.ศ. 1910 วิลเลียม บาวเวอร์ส บอร์น (William Bowers Bourn II) ชาวอเมริกัน ซื้อคฤหาสน์มัครอสส์เป็นของขวัญแต่งงานให้เมาด์ บอร์น (Maud Bourn) บุตรสาวของเขา เมื่อเธอแต่งงานกับอาร์เธอร์ วินเซนต์ (Arthur Vincent) ครอบครัวใช้เงินจำนวนมากในการปรับปรุงคฤหาสน์และสวน เช่น สวนซันเคน (Sunken Garden), สวนสตรีม (Stream Garden) และสวนหิน (Rock Garden) หลังเมาด์ วินเซนต์เสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมใน ค.ศ. 1929 อาร์เธอร์ วินเซนต์และบิดามารดาของเธอได้บริจาคที่ดินมัครอสส์ให้รัฐไอริชใน ค.ศ. 1932 เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เธอ ที่ดินนี้ได้รับชื่อว่า Bourn Vincent Memorial Park และกลายเป็นแกนกลางของอุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์ในปัจจุบัน ภายหลังอุทยานได้รับการขยายพื้นที่อย่างมาก รวมถึงทะเลสาบทั้งสาม, Knockreer Estate, เกาะรอสส์ (Ross Island), อินนิสฟอลเลน (Innisfallen), เกลนา (Glena), Ullauns และ Poulagower ทำให้พื้นที่อุทยานมีขนาดมากกว่าสองเท่าของพื้นที่ตั้งต้นใน ค.ศ. 1932 ป่าไม้ อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์มีป่าไม้พื้นเมืองกึ่งธรรมชาติขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของไอร์แลนด์ ป่าไม้หลักแบ่งได้เป็นสามประเภท ได้แก่ ป่าโอ๊กชอบดินกรดบนหินทรายดีโวเนียน, ป่ายิวบนหินปูนคาร์บอนิเฟอรัส และป่าชื้นหรือ carr woodland บนพื้นที่ลุ่มชื้นริมทะเลสาบ ป่าโอ๊ก ป่าโอ๊กคิลลาร์นีย์เป็นหนึ่งในระบบนิเวศที่มีชื่อเสียงที่สุดของอุทยาน มีพื้นที่ประมาณ 12.2 ตารางกิโลเมตร และถือเป็นพื้นที่ป่าไม้พื้นเมืองที่เหลืออยู่ขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของไอร์แลนด์ ป่าเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนไหล่เขาชีฮี (Shehy) และโทมี (Tomy) ใกล้ลัฟลีน โดยมีโอ๊กไร้ก้าน (sessile oak; Quercus petraea) เป็นไม้เด่น ป่าโอ๊กมีความสำคัญตามภาคผนวกที่ 1 ของคำสั่งถิ่นที่อยู่ของสหภาพยุโรป (EU Habitats Directive) เนื่องจากมีพืช มอส ลิเวอร์เวิร์ต ไลเคน และเฟินฟิล์มที่อุดมสมบูรณ์ สภาพภูมิอากาศชื้นแบบแอตแลนติกทำให้มอสและพืชอิงอาศัยเติบโตดีเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม ป่าโอ๊กเผชิญภัยคุกคามจากกวางที่กินต้นอ่อนและการรุกรานของโรโดเดนดรอน (Rhododendron ponticum) ป่ายิวรีนาดินนา ป่ายิวรีนาดินนา (Reenadinna Yew Wood) ตั้งอยู่บนคาบสมุทรมัครอสส์ ระหว่างทะเลสาบมัครอสส์และลัฟลีน มีพื้นที่ประมาณ 0.25 ตารางกิโลเมตร แม้มีขนาดไม่ใหญ่ แต่เป็นหนึ่งในป่ายิวบริสุทธิ์ที่สำคัญที่สุดของยุโรปตะวันตก และเป็นถิ่นอาศัยลำดับความสำคัญภายใต้คำสั่งถิ่นที่อยู่ของสหภาพยุโรป ป่ายิวชนิดนี้หาได้ยากมากในยุโรป และรีนาดินนาเป็นหนึ่งในพื้นที่ใหญ่ที่สุดที่มียิวสามัญ (Taxus baccata) เป็นไม้เด่นในไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร ต้นยิวบางต้นมีอายุราว 200–250 ปี พื้นป่าถูกปกคลุมด้วยมอสหนาแน่น แต่การเกิดใหม่ของต้นยิวมีจำกัด ส่วนหนึ่งจากการกินและเหยียบย่ำของกวางซิกา (sika deer) และกวางแดง ป่าชื้นและพื้นที่พรุ ป่าชื้นหรือ carr woodland พบในพื้นที่ลุ่มหินปูนชื้นบริเวณที่ราบน้ำท่วมของลัฟลีน มีไม้เด่น เช่น อัลเดอร์ (alder), แอช (ash), เบิร์ชขนอ่อน (downy birch) และวิลโลว์ (willow) พื้นที่ที่ถูกน้ำท่วมตามฤดูกาลมีพืชล้มลุก กก หญ้า และพืชพื้นที่ชุ่มน้ำจำนวนมาก พื้นที่สูงเหนือระดับประมาณ 200 เมตรส่วนใหญ่เป็นทุ่งพรุคลุม (blanket bog) และทุ่งเฮทชื้น พืชเด่น ได้แก่ เฮเทอร์ (heather), bell heather, gorse ตะวันตก, บิลเบอร์รี และพืชกินแมลงอย่าง butterwort พื้นที่เหล่านี้สำคัญต่อการกักเก็บน้ำ คาร์บอน และเป็นถิ่นอาศัยของนกกับสัตว์ป่าบนภูเขา พืชพรรณ อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์มีพืชพรรณที่หลากหลายมาก โดยเฉพาะชนิดที่มีการกระจายแบบฮิเบอร์โน-ลูซิทาเนียน (Hiberno-Lusitanian) คือพบในไอร์แลนด์ตะวันตกเฉียงใต้และบางส่วนของไอบีเรีย เช่น สเปนเหนือและโปรตุเกส ปัจจัยสำคัญคือภูมิอากาศอุ่นชื้นจากกัลฟ์สตรีม ซึ่งเอื้อต่อพืชแอตแลนติกหลายชนิด พืชเด่น ได้แก่ อาร์บูตัสหรือสตรอว์เบอร์รีทรี (Arbutus unedo), เซนต์แพทริกส์แคบบิจ (St Patrick's cabbage), greater butterwort (Pinguicula grandiflora), เฟิร์นคิลลาร์นีย์ (Killarney fern; Trichomanes speciosum), คิลลาร์นีย์ไวต์บีม (Killarney whitebeam; Sorbus anglica) และ Irish spurge (Euphorbia hyberna) เฟิร์นคิลลาร์นีย์เคยถูกเก็บจากธรรมชาติอย่างหนักเพื่อขายแก่นักท่องเที่ยวจนเกือบสูญพันธุ์ในบางพื้นที่ มอสและลิเวอร์เวิร์ตในอุทยานมีความสำคัญระดับนานาชาติ เนื่องจากอากาศชื้นช่วยให้เติบโตบนลำต้น กิ่งไม้ และหินได้อย่างหนาแน่น ป่าโอ๊กคิลลาร์นีย์บางแห่งมีชุมชน bryophyte แบบแอตแลนติกที่พัฒนาเด่นที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป สัตว์ป่า สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและกวาง อุทยานเป็นถิ่นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพื้นเมืองไอร์แลนด์หลายชนิด เช่น แบดเจอร์ยุโรป (European badger), จิ้งจอกแดง (red fox), ไพน์มาร์เทนยุโรป (European pine marten), กระรอกแดง (red squirrel) และกวางแดง (red deer) นอกจากนี้ยังมีชนิดที่ถูกนำเข้าหรือขยายถิ่น เช่น กวางซิกา (sika deer) และแบงก์โวล (bank vole) ฝูงกวางแดงคิลลาร์นีย์เป็นฝูงกวางแดงพื้นเมืองที่เหลืออยู่ของไอร์แลนด์ มีประวัติอยู่ในพื้นที่นี้ต่อเนื่องมาตั้งแต่ยุคหินใหม่หรืออย่างน้อยหลายพันปี กวางแดงได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย และการล่าสัตว์ในอุทยานไม่ได้รับอนุญาต อย่างไรก็ตาม การจัดการประชากรกวางเป็นประเด็นสำคัญ เพราะการกินพืชของกวางส่งผลต่อการงอกใหม่ของป่าไม้ โดยเฉพาะป่ายิวและป่าโอ๊ก กวางซิกาถูกนำเข้ามาจากญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1865 และมีจำนวนเพิ่มขึ้นมากในเวลาต่อมา แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของสัตว์ป่าที่พบเห็นได้ทั่วไปในอุทยาน แต่ก็สร้างแรงกดดันต่อระบบนิเวศจากการกินพืช การเหยียบย่ำ และการแข่งขันกับกวางแดง นก อุทยานมีความสำคัญทางปักษีวิทยา มีการบันทึกนกมากกว่า 140 ชนิด ทั้งนกป่าไม้ นกภูเขา นกน้ำ และนกอพยพ นกที่พบในป่าไม้ ได้แก่ ชัฟฟินช์ (chaffinch), โรบินยุโรป (European robin), โกลด์เครสต์ (goldcrest), เร็น (wren), แบล็กแคป (blackcap) และวูดวอร์เบลอร์ (wood warbler) ส่วนพื้นที่ภูเขาพบนกมีโดว์พิปิต (meadow pipit), เรเวน (raven), สโตนแชต (stonechat), เมอร์ลิน (merlin) และเหยี่ยวเพเรกริน (peregrine falcon) ทะเลสาบและพื้นที่ชุ่มน้ำเป็นแหล่งอาศัยของนกน้ำ เช่น นกกระสาเทา (grey heron), ลิตเทิลกรีบ (little grebe), มัลลาร์ด (mallard), คิงฟิชเชอร์ (kingfisher), หงส์ใบ้ (mute swan), คูต (coot), คอร์มอแรนต์ (cormorant) และเป็ดอพยพหลายชนิด ในฤดูหนาว พื้นที่หุบเขาคิลลาร์นีย์ยังรองรับห่านหน้าผากขาวกรีนแลนด์ (Greenland white-fronted goose) จำนวนหนึ่ง ตั้งแต่ ค.ศ. 2007 มีโครงการนำนกอินทรีทะเลหางขาว (white-tailed eagle) กลับคืนสู่ไอร์แลนด์ โดยปล่อยนกในพื้นที่คิลลาร์นีย์และพื้นที่ใกล้เคียง เป็นหนึ่งในโครงการฟื้นฟูสัตว์ป่าที่สำคัญของประเทศ ปลาและสัตว์น้ำ ทะเลสาบคิลลาร์นีย์มีปลาเทราต์สีน้ำตาล ปลาแซลมอน และปลาหายากบางชนิด เช่น อาร์กติกชาร์ (Arctic char) และคิลลาร์นีย์แชด (Killarney shad) หรือ goureen ซึ่งเป็นชนิดย่อยน้ำจืดของปลา twaite shad และพบเฉพาะในทะเลสาบคิลลาร์นีย์เท่านั้น อาร์กติกชาร์เป็นชนิดหลงเหลือจากยุคน้ำแข็งที่มักพบในทะเลสาบซับอาร์กติก การมีอยู่ของชนิดนี้ในคิลลาร์นีย์สะท้อนคุณภาพและประวัติศาสตร์นิเวศของทะเลสาบ อย่างไรก็ตาม ชนิดดังกล่าวไวต่อการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อม เช่น ยูโทรฟิเคชัน การทำให้เป็นกรด ชนิดพันธุ์ปลานำเข้า และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การอนุรักษ์และการจัดการ กรมอุทยานแห่งชาติและสัตว์ป่าไอร์แลนด์ (National Parks and Wildlife Service; NPWS) รับผิดชอบการบริหารจัดการอุทยาน วัตถุประสงค์หลักคือการอนุรักษ์ธรรมชาติและรักษาระบบนิเวศให้อยู่ในสภาพใกล้ธรรมชาติ ในขณะเดียวกันอุทยานยังจัดสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการศึกษา การท่องเที่ยว และนันทนาการของประชาชน ภัยคุกคามสำคัญต่อระบบนิเวศของอุทยาน ได้แก่ การรุกรานของโรโดเดนดรอน (Rhododendron ponticum), การกินพืชและเหยียบย่ำของกวาง, การเปลี่ยนแปลงคุณภาพน้ำของทะเลสาบ, การใช้ที่ดินในพื้นที่ลุ่มน้ำ, การเผาหรือทำลายพื้นที่พรุ และผลกระทบจากการท่องเที่ยว โรโดเดนดรอนเป็นพืชต่างถิ่นที่แพร่กระจายในป่าโอ๊กและป่าชื้น ทำให้พืชพื้นเมืองไม่สามารถงอกใหม่ได้ อุทยานจึงมีโครงการกำจัดและควบคุมโรโดเดนดรอนอย่างต่อเนื่อง พื้นที่อุทยานเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายพื้นที่อนุรักษ์ของสหภาพยุโรป และได้รับการคุ้มครองทั้งในฐานะพื้นที่ธรรมชาติสำคัญและถิ่นอาศัยของชนิดพันธุ์หายาก เขตสงวนชีวมณฑลเคร์รีของยูเนสโกยังเน้นความสัมพันธ์ระหว่างการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ การพัฒนาท้องถิ่น และการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนของชุมชนรอบอุทยาน การท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญ อุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์เป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติที่มีชื่อเสียงที่สุดของไอร์แลนด์ และเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางท่องเที่ยวไวลด์แอตแลนติกเวย์ กับริงออฟเคร์รี จุดเริ่มต้นสำคัญสำหรับผู้มาเยือนคือศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยวที่คิลลาร์นีย์เฮาส์แอนด์การ์เดน ซึ่งมีนิทรรศการเกี่ยวกับธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ และเส้นทางเดินในอุทยาน สถานที่สำคัญในอุทยาน ได้แก่ มัครอสส์เฮาส์และสวน (Muckross House and Gardens), มัครอสส์แอบบีย์ (Muckross Abbey), ปราสาทรอสส์ (Ross Castle), น้ำตกทอร์ก (Torc Waterfall), เลดีส์วิว (Ladies View), เกาะอินนิสฟอลเลน (Innisfallen Island), ทะเลสาบคิลลาร์นีย์ และเส้นทางเดินรอบภูเขา ทะเลสาบ และป่าไม้ กิจกรรมยอดนิยม ได้แก่ เดินป่า ปั่นจักรยาน ล่องเรือ ชมสัตว์ป่า ถ่ายภาพ ตกปลา และศึกษาธรรมชาติ ความงดงามของภูมิทัศน์ทะเลสาบ ภูเขา ป่าไม้ และโบราณสถานทำให้อุทยานเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวของคิลลาร์นีย์และเทศมณฑลเคร์รี อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้เยี่ยมชมจำนวนมากทำให้การจัดการผลกระทบต่อถิ่นอาศัย เส้นทางเดิน คุณภาพน้ำ และสัตว์ป่าเป็นประเด็นสำคัญของการบริหารอุทยานสมัยใหม่ ดูเพิ่ม คิลลาร์นีย์ เทศมณฑลเคร์รี ทะเลสาบคิลลาร์นีย์ มัครอสส์เฮาส์ ปราสาทรอสส์ อุทยานแห่งชาติในไอร์แลนด์ เขตสงวนชีวมณฑล อ้างอิง แหล่งข้อมูลอื่น วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Killarney National Park เว็บไซต์ทางการอุทยานแห่งชาติคิลลาร์นีย์ (Killarney National Park) เขตสงวนชีวมณฑลเคร์รี (Kerry Biosphere Reserve) มัครอสส์เฮาส์ (Muckross House) ปราสาทรอสส์ (Ross Castle)