Εκκλησία της Ιρλανδίας

Η Εκκλησία της Ιρλανδίας (ιρλανδικά: Eaglais na hÉireann, αγγλικά: Church of Ireland) είναι μια χριστιανική εκκλησία στην Ιρλανδία, και αυτόνομη εκκλησία της Αγγλικανικής Κοινωνίας. Είναι οργανωμένη σε όλη την Ιρλανδία, συμπεριλαμβάνει δηλαδή και τη Βόρεια Ιρλανδία και όχι μόνο τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία στο νησί μετά την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Όπως και άλλες αγγλικανικές εκκλησίες, έχει διατηρήσει κομμάτια της που θεσπίστηκαν πριν την Μεταρύθμιση, ιδιαίτερα το επισκοπικό πολίτευμα της, ενώ απορρίπτει το Παπικό πρωτείο. Σε θεολογικά και λειτουργικά ζητήματα, ενσωματώνει πολλές αρχές της Μεταρρύθμισης, ιδιαίτερα εκείνες της Αγγλικής Μεταρρύθμισης, αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως τόσο Μεταρρυθμισμένη όσο και Καθολική, καθώς θεωρεί τον εαυτό της κληρονόμο μιας συνεχούς παράδοσης που ανάγεται στα θεμέλια του Χριστιανισμού στην Ιρλανδία. Όπως και με άλλα μέλη της παγκόσμιας Αγγλικανικής Κοινωνίας, οι επιμέρους ενορίες φιλοξενούν διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς το επίπεδο τελετουργίας και επισημότητας, που αναφέρονται ως Υψηλή ή Χαμηλή Εκκλησία. Από το 2013, η Εκκλησία της Ιρλανδίας κατατασσόταν «δεύτερη στο κράτος της Ιρλανδίας όσον αφορά την παροχή δημοτικών σχολείων, με 174 σχολεία υπό την αιγίδα της». Υπήρχαν «πάνω από 500 δάσκαλοι και πάνω από 13.500 μαθητές σε δημοτικά σχολεία της Εκκλησίας της Ιρλανδίας». Εκείνη την εποχή υπήρχαν «είκοσι μεταδευτεροβάθμια σχολεία στο κράτος που είτε συνδέονται με την Εκκλησία της Ιρλανδίας σε επισκοπικό επίπεδο είτε αυτοπροσδιορίζονται ως Εκκλησία της Ιρλανδίας». Επισκόπηση Η Εκκλησία της Ιρλανδίας βλέπει τον εαυτό της ως εκείνο το «μέρος της Ιρλανδικής Εκκλησίας που επηρεάστηκε από τη Μεταρρύθμιση και έχει τις ρίζες του στην πρώιμη Κελτική Εκκλησία του Αγίου Πατρικίου». Αυτό την καθιστά ταυτόχρονα καθολική, ως κληρονόμο μιας συνεχούς παράδοσης πίστης και πρακτικής, και προτεσταντική, καθώς απορρίπτει την εξουσία της Ρώμης και αποδέχεται τις αλλαγές στη δογματική και τη λειτουργία που προκλήθηκαν από τη Μεταρρύθμιση. Μετά τη Σύνοδο του Ραθ Μπρεσαΐλ (γνωστή και ως Rathbreasail) το 1111, ο Ιρλανδικός Καθολικισμός μεταβλήθηκε από ένα μοναστικό σε ένα επισκοπικό και ενοριακό σύστημα οργάνωσης και διοίκησης. Πολλές σημερινές ιρλανδικές επισκοπές αντλούν τα όριά τους από αποφάσεις που ελήφθησαν σε εκείνη τη σύνοδο. Το έργο της οργάνωσης της Εκκλησίας ολοκληρώθηκε από τη Σύνοδο του Κελς, που πραγματοποιήθηκε το 1152, υπό την προεδρία του Καρδινάλιου Τζιοβάνι Παπαρόνι. Η επισκοπική μεταρρύθμιση συνεχίστηκε και ο αριθμός των αρχιεπισκοπών αυξήθηκε από δύο σε τέσσερις. Η σύνοδος παραχώρησε το Πρωτείο της Ιρλανδίας στην Αρχιεπισκοπή του Άρμα. Κάποιες σύγχρονες μελέτες υποστηρίζουν ότι ο πρώιμος ιρλανδικός χριστιανισμός λειτουργούσε ουσιαστικά ανεξάρτητα από τη Ρώμη, αλλά μοιραζόταν μεγάλο μέρος της λειτουργίας και της πρακτικής της, και ότι αυτό επέτρεψε τόσο στην Εκκλησία της Ιρλανδίας όσο και στον Ιρλανδικό Καθολικισμό να διεκδικούν καταγωγή από τον Άγιο Πατρίκιο. Λέγεται επίσης ότι η Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία ήταν διοικητικά ανεξάρτητη έως το 1155, όταν ο Πάπας Αδριανός Δ΄ υποτίθεται ότι την ανακήρυξε παπικό φέουδο και παραχώρησε στον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας την ηγεμονία της Ιρλανδίας με αντάλλαγμα την καταβολή δεκάτων· το δικαίωμά του να το πράξει αυτό αμφισβητείται έκτοτε. Το 1534, το Αγγλικό Κοινοβούλιο ψήφισε τον Νόμο Υπεροχής, που διέκοψε την κοινωνία με την παποσύνη και αναγνώρισε τον Ερρίκο Η΄ ως αρχηγό της Εκκλησίας της Αγγλίας· δύο χρόνια αργότερα, το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο ακολούθησε, αναγνωρίζοντάς τον ως αρχηγό της ιρλανδικής εκκλησίας. Αν και πολλοί επίσκοποι και οι περισσότεροι ιερείς αρνήθηκαν να συμμορφωθούν, η Εκκλησία της Ιρλανδίας διατήρησε τα επισκοπικά της κτίρια και τις γαίες της, καθώς στο φεουδαρχικό σύστημα οι επίσκοποι κατείχαν αυτή την περιουσία ως υποτελείς του Στέμματος. Παρά τα πολιτικά και οικονομικά πλεονεκτήματα της συμμετοχής στη νέα εκκλησία, η μεγάλη πλειονότητα των Ιρλανδών παρέμεινε πιστή στην Καθολική Εκκλησία με κέντρο τη Ρώμη, ενώ στο Όλστερ η εκκλησία υποσκελίστηκε αριθμητικά από τους Πρεσβυτεριανούς. Ωστόσο, παρέμεινε η καθιερωμένη εκκλησία ολόκληρης της Ιρλανδίας μέχρι τον Νόμο για την Εκκλησία της Ιρλανδίας του 1869 της πρώτης κυβέρνησης Γκλάντστοουν, ο οποίος την αποκατέστησε με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1871. Η σύγχρονη Εκκλησία της Ιρλανδίας είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική οργάνωση στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και η τρίτη μεγαλύτερη στη Βόρεια Ιρλανδία, μετά την Ρωμαιοκαθολική και την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Ιστορία Σχηματισμός Ο Χριστιανισμός στην Ιρλανδία χρονολογείται γενικά από τα μέσα έως τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ., όταν ο ρωμαιοβρετανός κληρικός Άγιος Πατρίκιος άρχισε την αποστολή του για τον εκχριστιανισμό της χώρας, αν και οι ακριβείς ημερομηνίες αμφισβητούνται. Πριν από τον 12ο αιώνα, η ιρλανδική εκκλησία ήταν ανεξάρτητη από τον παπικό έλεγχο και διοικείτο από ισχυρά μοναστήρια αντί για επισκόπους. Ενώ το Βασίλειο του Δουβλίνου ζητούσε καθοδήγηση από την αγγλική Επισκοπή της Καντουαρίας, το 1005 ο ύπατος βασιλιάς Μπράιαν Μπορού έκανε μια μεγάλη δωρεά στο Μοναστήρι του Άρμα και αναγνώρισε τον Αρχιεπίσκοπό του ως Πρωτεύοντα όλης της Ιρλανδίας, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει τη θέση του ως Ύπατος Βασιλιάς της Ιρλανδίας. Εμπνευσμένη από τον Μέλ Μαέδογκ Ουά Μόργκαϊρ, μεταρρυθμιστή ηγούμενο της Μονής του Μπανγκόρ, η Σύνοδος του Ραθ Μπρεσαΐλ του 1111 προσπάθησε να περιορίσει την εξουσία των μοναστηριών δημιουργώντας επισκοπές με επικεφαλής επισκόπους. Με τη Σύνοδο του Κελς του 1152, η ιρλανδική εκκλησία απέκτησε τους δικούς της αρχιεπισκόπους και δεν υπόκειται πια στην Καντουαρία. Με την παπική βούλα Laudabiliter του 1155, ο Πάπας Αδριανός Δ΄ παραχώρησε στον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας την κυριαρχία της Ιρλανδίας με αντάλλαγμα την πληρωμή δεκάτων στη Ρώμη. Η αξίωσή του βασίστηκε στη λεγόμενη Δωρεά του Κωνσταντίνου του 4ου αιώνα, η οποία φέρεται ότι έδινε στο Παπικό κράτος θρησκευτικό έλεγχο πάνω σε όλα τα χριστιανικά εδάφη της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η νομιμότητά της αμφισβητήθηκε τότε, καθώς η Ιρλανδία δεν υπήρξε ποτέ τμήμα της αυτοκρατορίας, ενώ η ίδια η Δωρεά αποκαλύφθηκε αργότερα ως πλαστή. Από τη στιγμή που η Ιρλανδία θεωρήθηκε πλέον παπικό φέουδο, οι επίσκοποί της διορίζονταν από τη Ρώμη αλλά γενικά υιοθέτησαν την αγγλική λειτουργική παράδοση και αγίους, όπως ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής και ο Τόμας Μπέκετ. Το 1536, το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο ακολούθησε το αγγλικό και αποδέχθηκε τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας ως αρχηγό της εκκλησίας αντί του Πάπα. Αυτό σηματοδοτεί την ίδρυση της μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας της Ιρλανδίας, που επιβεβαιώθηκε όταν ο Ερρίκος έγινε Βασιλιάς της Ιρλανδίας το 1541. Αρχικά περιορισμένη στο Δουβλίνο υπό τον Αρχιεπίσκοπο Τζορτζ Μπράουν, η εκκλησία επεκτάθηκε επί Εδουάρδου ΣΤ΄, μέχρι που η αδελφή του Μαρία Α΄ αποκατέστησε τον καθολικισμό το 1553. Όταν η Ελισάβετ Α΄ έγινε βασίλισσα το 1558, μόνο πέντε επίσκοποι αποδέχθηκαν την εκκλησιαστική της ρύθμιση, και οι περισσότεροι ιρλανδοί κληρικοί έπρεπε να καθαιραιθούν. Αυτό δυσκόλευε την κατάσταση, καθώς η εκκλησία βρισκόταν σε κατάσταση σχετικής φτώχειας, ενώ οι συνεχείς αλλαγές καθεστώτος έβλαπταν τη φήμη όσων παρέμεναν στη θέση τους. Ο Χιου Κέργουεν ήταν κοσμήτορας του Χέρεφορντ μέχρι το 1555, όταν η Μαρία τον διόρισε καθολικό Αρχιεπίσκοπο Δουβλίνου. Το 1558 επέστρεψε στη μεταρρυθμισμένη εκκλησία. Παρά κατηγορίες για «ηθική παραβατικότητα», παρέμεινε Αρχιεπίσκοπος και Λόρδος Καγκελάριος έως το 1567, οπότε και διορίστηκε Επίσκοπος της Οξφόρδης. Η έλλειψη ιρλανδοφώνων κληρικών οδήγησε στην εφαρμογή βαθμιαίας πολιτικής, παρόμοιας με εκείνη που ίσχυε σε καθολικές περιοχές της βόρειας Αγγλίας. Η «περιστασιακή συμμόρφωση» επέτρεπε τη χρήση τελετών προ-Μεταρρύθμισης, αρκεί να υπήρχε τυπική αποδοχή της καθιερωμένης Εκκλησίας· αυτή η πρακτική συνεχίστηκε τόσο στην Αγγλία όσο και στην Ιρλανδία μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα. Η έλλειψη ιρλανδικής γραμματείας ήταν επίσης πρόβλημα· λίγο πριν πεθάνει το 1585, ο Νικόλαος Γουάλς άρχισε τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης. Το έργο συνέχισαν ο Τζον Κέρνυ και ο Νεεμίας Ντόνελαν, και τελικά τυπώθηκε το 1602 από τον Γουλιέλμο Ντάνιελ, ο οποίος μετέφρασε και το Βιβλίο Κοινής Προσευχής το 1606. Μια ιρλανδική μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης δημοσιεύτηκε το 1685 από τον Νάρκισσο Μαρς, αλλά το αναθεωρημένο Βιβλίο Κοινής Προσευχής δεν ήταν διαθέσιμο μέχρι το 1712. 17oς αιώνας Στις αρχές του 17ου αιώνα, οι περισσότεροι γηγενείς Ιρλανδοί ήταν Καθολικοί, ενώ οι Προτεστάντες άποικοι στο Όλστερ ίδρυσαν ανεξάρτητη Πρεσβυτεριανή εκκλησία. Σε μεγάλο βαθμό περιορισμένη σε μια αγγλόφωνη μειοψηφία στην περιοχή του Πέιλ, η σημαντικότερη μορφή στην ανάπτυξη της Εκκλησίας ήταν ο θεολόγος και ιστορικός γεννημένος στο Δουβλίνο, Τζέιμς Άσερ, Αρχιεπίσκοπος του Άρμα από το 1625 έως το 1656. Το 1615 η Εκκλησία της Ιρλανδίας συνέταξε τη δική της ομολογία πίστεως, παρόμοια με την αγγλική, αλλά πιο λεπτομερή, λιγότερο αμφίσημη και συχνά ανοιχτά καλβινιστική. Όταν τα Τριάντα Εννέα Άρθρα υιοθετήθηκαν επίσημα από την ιρλανδική εκκλησία το 1634, ο Άσερ εξασφάλισε ότι ήταν επιπλέον των Ιρλανδικών Άρθρων. Ωστόσο σύντομα υπερίσχυσαν τα Τριάντα Εννέα Άρθρα, τα οποία παραμένουν σε χρήση μέχρι σήμερα. Επί Κάρολου Α΄, η Εκκλησία της Ιρλανδίας ισχυριζόταν ότι ήταν η αρχική και καθολική εκκλησία, ενώ το Παπικό σύστημα ήταν καινοτομία, αποδίδοντάς έτσι στον εαυτό της την υπεροχή της Αποστολικής διαδοχής. Αυτό το επιχείρημα υποστηριζόταν από τον Άσερ και τον πρώην προσωπικό ιερέα του Καρόλου, Τζον Λέσλι, βασικό υποστηρικτή των μεταρρυθμίσεων που έκανε ο Κάρολος στην Σκωτία, ο οποίος διορίστηκε επίσκοπος του Ντέρι και Ράφο το 1633. Κατά τους Ιρλανδικούς Συνομοσπονδιακούς Πολέμους 1641–1653, σχεδόν τα δύο τρίτα της Ιρλανδίας ελέγχονταν από τη κυρίως Καθολική Συνομοσπονδία, και το 1644 ο Τζοβάνι Μπαττίστα Ρινουτσίνι έγινε Παπικός Νούντσιος στην Ιρλανδία. Ο ιρλανδικός καθολικισμός είχε αναπτύξει μεγαλύτερη ανεκτικότητα προς τους Προτεστάντες, ενώ μοιραζόταν την εχθρότητα προς την περίτεχνη τελετουργία. Η επιμονή του Ρινουτσίνι να ακολουθούνται οι ρωμαϊκές λειτουργίες και οι προσπάθειές του να επαναφέρει τελετές όπως το πλύσιμο ποδιών δίχασαν τη Συνομοσπονδία και συνέβαλαν στην ταχεία κατάρρευσή της κατά την ανακατάκτηση της Ιρλανδίας από τον Κρόμγουελ, 1649–1652. Η εκκλησία ανασυστάθηκε μετά την Παλινόρθωση του Καρόλου Β΄ το 1660 και τον Ιανουάριο 1661 οι συναθροίσεις από «Παπιστές, Πρεσβυτεριανούς, Ανεξάρτητους ή αποσχιστές» κηρύχθηκαν παράνομες. Στην πράξη, οι ποινικοί νόμοι εφαρμόζονταν χαλαρά και μετά το 1666, Προτεστάντες Διαφωνούντες και Καθολικοί μπόρεσαν να επιστρέψουν στα έδρανα του Ιρλανδικού Κοινοβουλίου. Το 1685 ο Καθολικός Ιάκωβος Β΄ έγινε βασιλιάς με σημαντική υποστήριξη και στα τρία βασίλεια. Αυτό άλλαξε όταν οι πολιτικές του φάνηκαν να υπερβαίνουν την ανεκτικότητα προς τον καθολικισμό και να εξελίσσονται σε επίθεση κατά της καθιερωμένης εκκλησίας. Η δίωξή του εναντίον των Επτά Επισκόπων στην Αγγλία για «κακόβουλη δυσφήμιση» τον Ιούνιο του 1688 κατέστρεψε τη βάση στήριξής του, ενώ πολλοί θεώρησαν ότι ο Ιάκωβος έχασε το δικαίωμα να κυβερνά, αγνοώντας τον όρκο της στέψης του να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία της προτεσταντικής θρησκείας. Αυτό έκανε τους όρκους υψίστης σημασίας, αφού οι κληρικοί των κρατικών εκκλησιών Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας έπρεπε να ορκιστούν πίστη στον κυβερνώντα μονάρχη. Όταν η Ένδοξη Επανάσταση του 1688 αντικατέστησε τον Ιάκωβο με την διαμαρτυρόμενη κόρη του Μαρία Β΄ και τον γαμπρό του Γουλιέλμο Γ΄, μια μειονότητα θεώρησε ότι δεσμεύεται από τον προηγούμενο όρκο της και αρνήθηκε να δώσει νέο. Αυτό οδήγησε στο σχίσμα των Μη Ορκιζόμενων, αν και για τη μεγάλη πλειονότητα ήταν θέμα προσωπικής συνείδησης και όχι πολιτικής υποστήριξης προς τον Ιάκωβο. Η ιρλανδική εκκλησία επηρεάστηκε λιγότερο από αυτή τη διαμάχη, αν και ο Επίσκοπος του Κίλμορ και Άρνταχ έγινε Μη Ορκιζόμενος, όπως και λίγοι ακόμη κληρικοί, ανάμεσά τους ο ιακωβίτης προπαγανδιστής Κάρολος Λέσλι. Η Προτεσταντική Κυριαρχία στην Ιρλανδία παραδοσιακά θεωρείται ότι αρχίζει το 1691, όταν η Συνθήκη του Λίμερικ έληξε τον Πόλεμο των Γουιλιαμιτών 1689–1691. Η Εκκλησία ανακτούσε τον έλεγχο και ο Νόμος Εκδίωξης του 1697 απέλασε Καθολικούς επισκόπους και τακτικό κλήρο από την Ιρλανδία, αφήνοντας μόνο τον λεγόμενο εφημεριακό κλήρο. 18ος αιώνας Το 1704, ο Νόμος του Όρκου επεκτάθηκε στην Ιρλανδία. Αυτό ουσιαστικά περιόριζε τα δημόσια αξιώματα στα μέλη της Εκκλησίας της Ιρλανδίας και παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τον Νόμο Καθολικής Ανακούφισης του 1829. Ωστόσο η πρακτική της περιστασιακής συμμόρφωσης συνεχίστηκε, ενώ πολλοί Καθολικοί γαιοκτήμονες παρέκαμπταν τους περιορισμούς εκπαιδεύοντας τους γιους τους ως Προτεστάντες και τις κόρες τους ως Καθολικές· παράδειγμα ο Έντμουντ Μπερκ, ο οποίος ανατράφηκε στην Εκκλησία της Ιρλανδίας, αλλά οι γονείς του μεγάλωσαν την αδελφή του Τζουλιάνα ως Καθολική. Υπολογίζεται ότι λιγότερο από 15–20% του πληθυσμού της Ιρλανδίας ήταν τυπικά μέλη της εκκλησίας, η οποία παρέμενε μειονότητα υπό πίεση τόσο από Καθολικούς όσο και από Προτεστάντες διαφωνούντες. Ο Νόμος Ανοχής του 1719 επέτρεψε στους διαφωνούντες ελευθερία λατρείας, ενώ το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο πλήρωνε στους κληρικούς τους μια μικρή επιχορήγηση γνωστή ως βασιλική δωρεά. Παρότι πρόθυμοι να δείξουν κάποια ευελιξία, όπως και οι Άγγλοι ομόλογοί τους, οι Ιρλανδοί επίσκοποι θεωρούσαν αδιαπραγμάτευτη τη θέση τους ως εθνική εκκλησία και χρησιμοποιούσαν τις έδρες τους στην ιρλανδική Βουλή των Λόρδων για να το επιβάλουν. Ωστόσο το 1725 το Κοινοβούλιο ψήφισε τον πρώτο από μια σειρά «προσωρινών» Νόμων Αποκατάστασης, που επέτρεπαν στους κρατικούς αξιωματούχους να «αναβάλουν» τη λήψη όρκων· οι επίσκοποι τους ενέκριναν, καθώς μπορούσαν να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή. Τον 17ο αιώνα, θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις θεωρούνταν συχνά ταυτόσημες· έτσι οι Καθολικοί θεωρούνταν πολιτικά ανατρεπτικοί απλώς λόγω της θρησκείας τους. Κατά τον 18ο αιώνα οι διχασμοί αντικαταστάθηκαν από αυξανόμενο αίσθημα ιρλανδικής αυτονομίας· το 1749 ο επίσκοπος Μπέρκλεϋ απηύθυνε ομιλία προς τον Καθολικό κλήρο, παροτρύνοντάς τους να συνεργαστούν με την εκκλησία προς το ιρλανδικό εθνικό συμφέρον. Μετά το 1750, η κυβέρνηση έβλεπε όλο και περισσότερο την καθολική χειραφέτηση ως τρόπο μείωσης της δύναμης προτεσταντών εθνικιστών όπως οι Ενωμένοι Ιρλανδοί· αυτό είχε πιθανές συνέπειες για την εκκλησία, καθώς ο φόρος των δεκάτων από μη μέλη προκαλούσε βαθιά δυσαρέσκεια. Το κίνημα τελείωσε μετά την Εξέγερση του 1798 και την ένωση της Ιρλανδίας με τη Βρετανία. 19ος έως 20ός αιώνας Μετά την ένωση της Ιρλανδίας με το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας με τις Πράξεις της Ένωσης του 1800, η Εκκλησία της Ιρλανδίας ενώθηκε επίσης με την Εκκλησία της Αγγλίας για να σχηματίσουν την Ενωμένη Εκκλησία της Αγγλίας και της Ιρλανδίας. Ταυτόχρονα, ένας αρχιεπίσκοπος και τρεις επίσκοποι από την Ιρλανδία (επιλεγμένοι εκ περιτροπής) έλαβαν έδρες στη Βουλή των Λόρδων στο Γουέστμινστερ, μαζί με τους δύο αρχιεπισκόπους και τους είκοσι τέσσερις επισκόπους της Εκκλησίας της Αγγλίας. Η Ιρλανδική Εκκλησία είχε υπεράριθμο προσωπικό, με 22 επισκόπους, συμπεριλαμβανομένων 4 αρχιεπισκόπων, για επίσημα μέλη 852.000, λιγότερα από την Επισκοπή του Ντέρχαμ της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο Νόμος για τα Εκκλησιαστικά Περιουσιακά Στοιχεία της Ιρλανδίας του 1833 μείωσε τον αριθμό των επισκόπων σε 12 και προέβη σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Ως μέρος των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης του Κόμματος των Ουίγκ (1830–1834), που περιελάμβαναν και τον Νόμο Μεταρρύθμισης του 1832, προκάλεσε βαθιές πολιτικές διαιρέσεις. Οι επιπτώσεις της κρατικής νομοθέτησης επί της εκκλησιαστικής διοίκησης συνέβαλαν στο Κίνημα της Οξφόρδης και είχαν ευρείες συνέπειες για την Αγγλικανική Κοινωνία. Άλλη πηγή δυσαρέσκειας ήταν η χρηματοδότηση της Εκκλησίας μέσω δεκάτων που επιβάλλονταν σε όλους τους υπηκόους της Ιρλανδίας, παρότι η πλειονότητα δεν ήταν μέλη. Αυτό οδηγούσε σε παράδοξα όπως ο εφημέριος μιας ενορίας κοντά στο Μπέσμπορο, ο οποίος το 1833 λάμβανε 1.000 λίρες τον χρόνο, παρότι η ενορία δεν είχε ούτε Προτεστάντες ούτε καν εκκλησία. Ο «Πόλεμος των Δεκάτων» 1831–36 οδήγησε στην αντικατάστασή τους από ενοικιαστικό φόρο δεκάτων, αλλά δεν εξαφανίστηκαν πλήρως μέχρι τον Νόμο της Εκκλησίας της Ιρλανδίας του 1869. Ο νόμος τερμάτισε το καθεστώς της Εκκλησίας ως κρατικού θεσμού· οι επίσκοποί της απομακρύνθηκαν από τη Βουλή των Λόρδων και η περιουσία της μεταβιβάστηκε στην κυβέρνηση. Καταβλήθηκε αποζημίωση, αλλά αμέσως μετά οι ενορίες δυσκολεύτηκαν οικονομικά λόγω της απώλειας εισοδηματικών γαιών και κτιρίων. Οργανισμός Ο επικεφαλής της Εκκλησίας της Ιρλανδίας είναι, εκ του αξιώματός του, ο Αρχιεπίσκοπος του Άρμα. Το 1870, αμέσως πριν από την αποκαθιέρωσή της, η Εκκλησία προέβλεψε για την εσωτερική της διακυβέρνηση, υπό την ηγεσία μιας Γενικής Σύνοδου, και με οικονομική και διοικητική υποστήριξη από ένα Αντιπροσωπευτικό Εκκλησιαστικό Σώμα. Όπως και άλλες ιρλανδικές εκκλησίες, η Εκκλησία της Ιρλανδίας δεν χωρίστηκε όταν η Ιρλανδία διχοτομήθηκε τη δεκαετία του 1920 και συνεχίζει να διοικείται σε πανιρλανδική βάση. Δομή Το πολίτευμα της Εκκλησίας της Ιρλανδίας είναι η επισκοπική εκκλησιαστική διοίκηση, όπως και στις άλλες Αγγλικανικές Εκκλησίες. Η Εκκλησία διατηρεί την παραδοσιακή δομή που χρονολογείται από προ-μεταρρυθμιστικούς χρόνους: σύστημα γεωγραφικών ενοριών οργανωμένων σε επισκοπές. Ιστορικά υπήρχαν πάνω από 30, ομαδοποιημένες σε τέσσερις επαρχίες· σήμερα, ύστερα από συγχωνεύσεις, υπάρχουν έντεκα επισκοπές ή ενωμένες επισκοπές, καθεμία υπό την ηγεσία ενός επισκόπου και ανήκουσα σε μία από τις δύο επιζώσες επαρχίες. Το 2022 η επισκοπή Τουάμ, Κιλάλα και Άχονρι συγχωνεύτηκε με αυτή του Λίμερικ και Κιλλαλόη όταν συνταξιοδοτήθηκαν οι δύο επίσκοποι και διορίστηκε νέος επίσκοπος για την ενωμένη επισκοπή Τουάμ, Λίμερικ και Κιλλαλόη. Ο ηγέτης της νότιας επαρχίας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Δουβλίνου, σήμερα ο Μάικλ Τζάκσον, και της βόρειας επαρχίας ηγέτης είναι ο Αρχιεπίσκοπος του Άρμα, σήμερα ο Φράνσις Τζον ΜακΝτόουελ. Ο επίσκοπος του Δουβλίνου διαθέτει τον τίτλο του Αρχιεπίσκοπου της Ιρλανδίας ενώ ο Αρχιεπίσκοπος του Άρμα τον τίτλο του Αρχιεπίσκοπου πάσης Ιρλανδίας, υποδηλώνοντας την ανώτατη πρωτοκαθεδρία του δεύτερου. Αν και έχει περιορισμένη απόλυτη εξουσία, ο Αρχιεπίσκοπος του Άρμα χαίρει σεβασμού ως ο γενικός ηγέτης και εκπρόσωπος της Εκκλησίας και εκλέγεται με διαδικασία διαφορετική από αυτή των άλλων επισκόπων. Γενική σύνοδος και διαμόρφωση πολιτικής Το δόγμα, το κανονικό δίκαιο, η εκκλησιαστική διακυβέρνηση, η εκκλησιαστική πολιτική και τα λειτουργικά ζητήματα αποφασίζονται από τη Γενική Σύνοδο της Εκκλησίας. Η Γενική Σύνοδος αποτελείται από δύο σώματα, τη Βουλή των Επισκόπων και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η Βουλή των Επισκόπων περιλαμβάνει τους 10 επισκόπους των επισκοπών και δύο αρχιεπισκόπους, σχηματίζοντας μία τάξη. Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από δύο τάξεις, τον κλήρο και τους λαϊκούς. Η τάξη του κλήρου κατέχει το ένα τρίτο των εδρών ενώ οι λαϊκοί κατέχουν τα δύο τρίτα των εδρών. Από το 2017, υπάρχουν 216 μέλη του κλήρου και 432 λαϊκά μέλη στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων αποτελείται από αντιπροσώπους από τις επισκοπές, με τις έδρες να κατανέμονται στον κλήρο και τους λαϊκούς κάθε επισκοπής σε συγκεκριμένους αριθμούς· αυτοί οι αντιπρόσωποι εκλέγονται κάθε τρία χρόνια. Η γενική σύνοδος συνεδριάζει ετησίως και ειδικές συνεδριάσεις μπορούν να συγκληθούν από τον επικεφαλής επίσκοπο ή από το ένα τρίτο οποιασδήποτε από τις τάξεις της. Οι αλλαγές πολιτικής πρέπει να εγκρίνονται με απλή πλειοψηφία τόσο της Βουλής των Επισκόπων όσο και της Βουλής των Αντιπροσώπων. Αλλαγές στο δόγμα, για παράδειγμα η απόφαση να χειροτονηθούν γυναίκες ως ιερείς, πρέπει να εγκριθούν με πλειοψηφία δύο τρίτων και των δύο Βουλών. Οι δύο συνεδριάζουν μαζί για γενικές συζητήσεις αλλά χωρίζονται για ορισμένες συζητήσεις και ψηφοφορίες. Ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων ψηφίζει πάντοτε δημόσια, συχνά κατά τάξεις, η Βουλή των Επισκόπων έχει την τάση να ψηφίζει κατ’ ιδίαν, καταλήγοντας σε μια απόφαση πριν τα ζητήματα φθάσουν στην ολομέλεια της συνόδου. Αυτή η πρακτική παραβιάστηκε μόνο μία φορά όταν, το 1999, η Βουλή των Επισκόπων ψήφισε ομόφωνα δημόσια για να υποστηρίξει τις προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου του Άρμαγκ, της Επισκοπής του Άρμαγκ και της Μόνιμης Επιτροπής της Γενικής Συνόδου στις προσπάθειές τους να επιλύσουν την κρίση στην Εκκλησία της Ανάληψης στο Ντρούμκρι κοντά στο Πόρτανταουν. Καταστατικά και σύνταγμα Οι εσωτερικοί νόμοι της εκκλησίας διατυπώνονται ως νομοσχέδια που προτείνονται στις Βουλές της γενικής συνόδου, τα οποία όταν εγκριθούν γίνονται Καταστατικά. Το διοικητικό έγγραφο της εκκλησίας, το σύνταγμά της, τροποποιείται, ενοποιείται και δημοσιεύεται επίσης μέσω καταστατικών, με την πιο πρόσφατη έκδοση, τη δέκατη τρίτη, να δημοσιεύεται το 2003. Αντιπροσωπευτικό σώμα Το αντιπροσωπευτικό σώμα της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, συχνά αποκαλούμενο «Αντιπροσωπευτικό Εκκλησιαστικό Σώμα» (RCB), είναι ο εταιρικός διαχειριστής της εκκλησίας, όπως ορίζεται από τον νόμο, και μεγάλο μέρος της περιουσίας της εκκλησίας είναι καταχωρημένο σε αυτό. Τα μέλη του RCB είναι οι επίσκοποι καθώς και αντιπρόσωποι των επισκοπών και δώδεκα συνεργαζόμενα μέλη, και συνεδριάζει τουλάχιστον τέσσερις φορές τον χρόνο. Το προσωπικό του αντιπροσωπευτικού σώματος είναι ανάλογο με κληρικούς δημόσιους υπαλλήλους και, μεταξύ άλλων καθηκόντων, εποπτεύουν την περιουσία, συμπεριλαμβανομένων των εκκλησιαστικών κτιρίων, των κοιμητηρίων και των επενδύσεων, διαχειρίζονται ορισμένους μισθούς και συντάξεις και διαχειρίζονται τη βιβλιοθήκη της εκκλησίας. Ενώ οι ενορίες, οι επισκοπές και άλλα μέρη της εκκλησιαστικής δομής φροντίζουν για τις δικές τους περιουσίες, αυτό συχνά υπόκειται στους κανόνες του RCB. Τάξεις ιερωσύνης και θέσεις Η Εκκλησία της Ιρλανδίας περιλαμβάνει τρεις τάξεις ιερωσύνης: διακόνους, ιερείς (ή πρεσβυτέρους) και επισκόπους. Αυτές οι τάξεις διαφέρουν από θέσεις όπως εφημέριος, βικάριος ή κανόνας. Επισκοπική διακυβέρνηση Κάθε επισκοπή ή ενωμένη επισκοπή καθοδηγείται από τον Κανονικό της (Ordinary), έναν από τους εννέα επισκόπους και δύο αρχιεπισκόπους, και ο Κανονικός μπορεί να έχει έναν ή περισσότερους Αρχιδιάκονους για να τον υποστηρίζουν, μαζί με έναν Αγροτικό Κοσμήτορα για κάθε ομάδα ενοριών. Υπάρχει μια επισκοπική σύνοδος για κάθε επισκοπή· μπορεί να υπάρχουν ξεχωριστές σύνοδοι για ιστορικές επισκοπές που τώρα είναι ενωμένες. Αυτές οι σύνοδοι αποτελούνται από τον επίσκοπο μαζί με κληρικούς και λαϊκούς αντιπροσώπους από τις ενορίες και, υπό τους νόμους της εκκλησίας, και το έργο της γενικής συνόδου και των επιτροπών της και του αντιπροσωπευτικού σώματος και των επιτροπών του, εποπτεύουν τη λειτουργία της επισκοπής. Κάθε επισκοπική σύνοδος με τη σειρά της διορίζει ένα επισκοπικό συμβούλιο στο οποίο μπορεί να αναθέσει εξουσίες. Ενοριακή διακυβέρνηση Κάθε ενορία έχει ένα προεδρεύον μέλος του κλήρου, βοηθούμενο από δύο εκκλησιαστικούς επιτρόπους και συχνά επίσης δύο επιτρόπους glebe, ένας από κάθε τύπο επιτρόπου διορίζεται από τον κληρικό προϊστάμενο και ένας από ψηφοφορία. Όλα τα ενήλικα μέλη της ενορίας απαρτίζουν τη γενική ενοριακή συνέλευση, η οποία συνεδριάζει ετησίως, μέσα σε 20 ημέρες πριν ή μετά το Πάσχα, ως η Πασχαλινή Ενοριακή Συνέλευση. Υπάρχει επίσης μια εκλεκτή ενοριακή επιτροπή για την ενορία, ή μερικές φορές για κάθε ενεργή εκκλησία σε μια ενορία, που αποτελείται από τον προεδρεύοντα κληρικό και τυχόν βοηθούς επιμελητές, καθώς και τους αντίστοιχους εκκλησιαστικούς επιτρόπους και επιτρόπους glebe και έναν αριθμό μελών εκλεγμένων στη συνεδρίαση της Πασχαλινής Ενοριακής Συνέλευσης. Η εκλεκτή επιτροπή βοηθά στη φροντίδα και λειτουργία της ενορίας και ενός ή περισσότερων εκκλησιαστικών κτιρίων. Διοίκηση καθεδρικών ναών Ειδικές διατάξεις ισχύουν για τη διαχείριση και λειτουργία πέντε βασικών καθεδρικών ναών, στο Δουβλίνο (το οποίο περιέχει δύο καθεδρικούς ναούς της Εκκλησίας της Ιρλανδίας), στο Άρμαγκ, στο Ντάουν και στο Μπέλφαστ. Δικαστήρια Η εκκλησία διαθέτει πειθαρχικά και εφετειακά δικαστήρια, και επισκοπικά δικαστήρια, και ένα δικαστήριο της γενικής συνόδου. Η Εκκλησία σήμερα Μέλη Η Εκκλησία της Ιρλανδίας υπέστη σημαντική μείωση μελών κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, τόσο στη Βόρεια Ιρλανδία, όπου διαμένει περίπου το 65% των μελών της, όσο και στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Η εκκλησία παραμένει η δεύτερη μεγαλύτερη στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, με 126.414 μέλη το 2016 (μείωση 2% σε σχέση με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011) και η τρίτη μεγαλύτερη στη Βόρεια Ιρλανδία, με περίπου 260.000 μέλη. Τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία που δημοσίευσε η Εκκλησία της Ιρλανδίας, για το 2013, έδειξαν ότι ο μέσος όρος παρουσίας τις Κυριακές σε όλη την εκκλησία ήταν 58.257, εκ των οποίων το 74% αυτής της παρουσίας καταγράφεται στην Επαρχία του Άρμα. Η προσέλευση διέφερε πολύ ανά επισκοπή· η επισκοπή με τη μεγαλύτερη μέση Κυριακάτικη προσέλευση ήταν η Ντάουν και Ντρομόρ με 12.731, ενώ η επισκοπή με τη μικρότερη ήταν η Μιθ και Κιλντέρ με 1.463. Ομοίως, το 2016 μια μελέτη αξιολογημένη από ομοτίμους και δημοσιευμένη στο Journal of Anglican Studies από το Cambridge University Press διαπίστωσε ότι η Εκκλησία της Ιρλανδίας έχει περίπου 384.176 συνολικά μέλη και 58.000 ενεργά βαπτισμένα μέλη. Καθεδρικοί ναοί Η Εκκλησία της Ιρλανδίας έχει δύο καθεδρικούς ναούς στο Δουβλίνο: εντός των τειχών της παλιάς πόλης βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός του Χριστού, έδρα του Αρχιεπισκόπου του Δουβλίνου, και ακριβώς έξω από τα παλιά τείχη βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πατρικίου, τον οποίο η εκκλησία όρισε ως Εθνικό Καθεδρικό Ναό της Ιρλανδίας το 1870. Καθεδρικοί ναοί υπάρχουν επίσης και στις υπόλοιπες επισκοπές. Υπάρχει επίσης ο μητροπολιτικός καθεδρικός ναός της Ιρλανδίας, που βρίσκεται στο Άρμα, ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πατρικίου. Αυτός ο καθεδρικός ναός είναι η έδρα του αρχιεπισκόπου και μητροπολίτη, Τζον ΜακΝτάουελ. Γραφεία, εκπαίδευση ιερέων και δασκάλων Τα κεντρικά γραφεία της εκκλησίας βρίσκονται στο Ράθμαινς, δίπλα στο πρώην Κολέγιο Εκπαίδευσης της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, και η βιβλιοθήκη της εκκλησίας βρίσκεται στο Τσέρσταουν. Η εκπαίδευση δασκάλων πραγματοποιείται πλέον στο Ινστιτούτο Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου της Πόλης του Δουβλίνου, υπό την εποπτεία του Κέντρου της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, που εδρεύει στο πρώην Κολλέγιο Όλ Χάλοους. Η εκκλησία λειτουργεί επίσης ένα θεολογικό ινστιτούτο, το Θεολογικό Ινστιτούτο της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, στο Ράθγκαρ, στα νότια εσωτερικά προάστια του Δουβλίνου. Αγγλικανική Κοινωνία Οι εκκλησίες της Αγγλικανικής Κοινωνίας συνδέονται με στοργή και κοινή πίστη. Βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Έδρα της Καντουαρίας και έτσι ο Αρχιεπίσκοπος της Καντουαρίας, προσωπικά, αποτελεί μοναδικό επίκεντρο της αγγλικανικής ενότητας. Συγκαλεί το δεκαετούς κυρίως Συνέδριο του Λάμπεθ, προεδρεύει στη συνάντηση των Πρίμας και είναι Πρόεδρος του Αγγλικανικού Διαβουλευτικού Συμβουλίου. Η σύγχρονη Εκκλησία της Ιρλανδίας, παρά το ότι διαθέτει αρκετές ενορίες υψηλού τυπικού ύφους (συχνά περιγραφόμενες ως αγγλοκαθολικές), βρίσκεται γενικά στο φάσμα της χαμηλής Εκκλησίας (low Church) του παγκόσμιου αγγλικανισμού. Ιστορικά είχε μικρές διαφορές στον εκκλησιαστικό χαρακτήρα μεταξύ ενοριών σε σύγκριση με άλλες αγγλικανικές εκκλησίες, αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αναπτυχθεί αρκετές εμφανώς φιλελεύθερες, υψηλού τυπικού ύφους ή ευαγγελικές ενορίες. Ήταν η δεύτερη επαρχία της Αγγλικανικής Κοινωνίας μετά την Αγγλικανική Εκκλησία της Νέας Ζηλανδίας (1857) που υιοθέτησε, με την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της το 1871, τη συνόδική διακυβέρνηση. Ήταν επίσης από τις πρώτες επαρχίες που άρχισαν να χειροτονούν γυναίκες στην ιερωσύνη (1991). Σχέση με το συντηρητικό κίνημα GAFCON της Αγγλικανικής Κοινωνίας Το GAFCON Ireland ξεκίνησε στις 21 Απριλίου 2018 στο Μπέλφαστ, με 320 συμμετέχοντες από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και τη Βόρεια Ιρλανδία. Διεθνείς ομιλητές περιλάμβαναν τους αρχιεπισκόπους Πίτερ Τζένσεν (πρώην αρχιεπίσκοπος του Σίδνεϊ) και Γκρέγκορι Βενέιμπλς (Αρχηγός της Αγγλικανικής Εκκλησίας της Νότιας Αμερικής). Η Εκκλησία της Ιρλανδίας εκπροσωπήθηκε στο GAFCON III, που πραγματοποιήθηκε 17–22 Ιουνίου 2018 στην Ιερουσαλήμ, από μια εξαμελή αντιπροσωπεία που περιελάμβανε δύο επισκόπους, τον Φέρραν Γκλενφίλντ της Κιλμορ, Έλφιν και Άρνταχ και τον Χάρολντ Μίλερ της Ντάουν και Ντρομόρ. Η συμμετοχή τους δέχτηκε κριτική από ορισμένα μέλη της Εκκλησίας της Ιρλανδίας. Η Εκκλησία της Ιρλανδίας δεν είναι μέλος του GAFCON και ανακοίνωσε ότι η παρουσία κληρικών έγινε ανεπίσημα «σε προσωπική ιδιότητα», ενώ η Γενική Σύνοδος έχει ψηφίσει κατά της δήλωσης του GAFCON για το Συνέδριο του Λάμπεθ. Υποστηρικτές του GAFCON αντέκρουσαν τις επικρίσεις, δηλώνοντας ότι υποστηρίζουν την απόφαση Λάμπεθ 1.10 για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, που παραμένει η επίσημη στάση της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, αλλά έχει απορριφθεί από τις φιλελεύθερες εκκλησίες της Αγγλικανικής Κοινωνίας. Ο ιεροδιδάσκαλος Τσαρλς Ρέιβεν δήλωσε: «ο ισχυρισμός ότι το GAFCON είναι ένα αποσχιστικό ή διασπαστικό σώμα δεν υποστηρίζεται από τα στοιχεία. Είναι ένα κίνημα μεταρρύθμισης και αναζωογόνησης που επέτρεψε σε πιστούς Αγγλικανούς να παραμείνουν εντός της Κοινωνίας, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική και τη Βραζιλία. Ενώ είναι σαφές ότι η συμμετοχή στη κοινή του ζωή βασίζεται στην πίστη στο βιβλικό ευαγγέλιο, όχι απλώς σε ιστορικούς δεσμούς, η Δήλωση και Διακήρυξη της Ιερουσαλήμ του 2008 λέει ξεκάθαρα ότι "Η κοινότητά μας δεν αποσχίζεται από την Αγγλικανική Κοινωνία".» Οικουμενικές σχέσεις Όπως πολλές άλλες αγγλικανικές εκκλησίες, η Εκκλησία της Ιρλανδίας είναι μέλος πολλών οικουμενικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένου του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, της Διάσκεψης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, των Churches Together in Britain and Ireland και του Ιρλανδικού Συμβουλίου Εκκλησιών. Είναι επίσης μέλος της Κοινωνίας του Πόρβουο (Porvoo Communion). Σημαίες Το 1999 η εκκλησία ψήφισε να απαγορεύσει την ανάρτηση σημαιών πέραν της σημαίας του Αγίου Πατρικίου και της Σημαίας της Αγγλικανικής Κοινωνίας. Ωστόσο, η Σημαία της Ένωσης συνεχίζει να αναρτάται σε πολλές εκκλησίες στη Βόρεια Ιρλανδία. Εκδόσεις Η εκκλησία διαθέτει επίσημη ιστοσελίδα. Το περιοδικό της είναι η Church of Ireland Gazette, που είναι επιμελητικά ανεξάρτητο, αλλά το διοικητικό συμβούλιο του περιοδικού διορίζεται από την εκκλησία. Πολλές ενορίες και άλλοι εσωτερικοί φορείς παράγουν επίσης δελτία ή άλλες εκδόσεις, καθώς και διατηρούν ιστοσελίδες. Διδασκαλία Το κέντρο της διδασκαλίας της Εκκλησίας της Ιρλανδίας είναι η ζωή, ο θάνατος και η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Οι βασικές διδασκαλίες της εκκλησίας περιλαμβάνουν: Χαλκηδόνια Χριστολογία: ο Ιησούς Χριστός είναι πλήρως άνθρωπος και πλήρως Θεός σε ένα πρόσωπο. Πέθανε και αναστήθηκε. Ο Ιησούς παρέχει τον δρόμο προς την αιώνια ζωή για εκείνους που πιστεύουν. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη της Βίβλου («ο γραπτός Λόγος του Θεού») γράφτηκαν από ανθρώπους «υπό την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος». Τα Απόκρυφα είναι πρόσθετα βιβλία που πρέπει να διαβάζονται, αλλά όχι να καθορίζουν τη διδασκαλία. Τα Απόκρυφα της Μετάφρασης του βασιλιά Ιακώβου της Βίβλου αποτελούν τα βιβλία της έκδοσης της Βουλγάτας που δεν υπάρχουν ούτε στην εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη ούτε στην ελληνική Καινή Διαθήκη. Τα «δύο μεγάλα και αναγκαία» μυστήρια είναι το Βάπτισμα και η Θεία Ευχαριστία (που ονομάζεται επίσης Αγία Κοινωνία και Δείπνο του Κυρίου). Αυτά «που συνήθως καλούνται Μυστήρια και δεν πρέπει να θεωρούνται Μυστήρια του Ευαγγελίου» είναι το χρίσμα (confirmation), η χειροτονία, ο γάμος, η συμφιλίωση μετανοούντος και το ευχέλαιο. Πίστη στον παράδεισο, την κόλαση και την ένδοξη επιστροφή του Ιησού. Ο απολογητής του 16ου αιώνα, Ρίτσαρντ Χούκερ, υποστηρίζει ότι υπάρχουν τρεις πηγές αυθεντίας στον Αγγλικανισμό: η Γραφή, η Παράδοση και η Λογική. Δεν είναι γνωστό πόσο ευρέως γίνεται αποδεκτή αυτή η ιδέα εντός του Αγγλικανισμού. Επίσης υποστηρίζεται ότι οι τρεις πηγές αλληλοϋποστηρίζονται και αλληλοελέγχονται με δυναμικό τρόπο. Στο μοντέλο του Χούκερ, η Γραφή είναι το κύριο μέσο για την κατάληξη στη διδασκαλία· όσα αναφέρονται ξεκάθαρα στη Γραφή γίνονται δεκτά ως αληθινά. Ζητήματα που είναι ασαφή καθορίζονται από την Παράδοση, η οποία ελέγχεται από τη Λογική. Σύγχρονες δογματικές συζητήσεις Χειροτονία γυναικών Τα τελευταία χρόνια, η εκκλησία έχει χειροτονήσει γυναίκες σε όλα τα αξιώματα. Το 1984, η Γενική Σύνοδος ενέκρινε τη χειροτονία γυναικών στον διακονικό βαθμό και, το 1987, η πρώτη γυναίκα, Κάθριν Πόουλτον, χειροτονήθηκε διάκονος. Το 1990, η εκκλησία άρχισε να χειροτονεί γυναίκες στην ιερωσύνη. Οι δύο πρώτες γυναίκες που χειροτονήθηκαν ήταν η Κάθλιν Μάργκαρετ Μπράουν και η Αϊρίν Τέμπλτον. Το 2013, η εκκλησία διόρισε τη πρώτη γυναίκα επίσκοπο, την Πατ Στόρεϊ. Σχέσεις ομοφυλόφιλων και ομοφυλόφιλος κλήρος Η εκκλησία έχει διχαστεί σχετικά με ζητήματα ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Το 2002, το ζήτημα έγινε επίκαιρο όταν ένας εφημέριος παρείχε ευλογία σε ένα λεσβιακό ζευγάρι. Η ομολογία ανακοίνωσε μια περίοδο διάκρισης για να αφιερωθεί χρόνος στις διάφορες οπτικές της συζήτησης. Το 2010, μια ενορία αναγνωρίστηκε από την εκκλησία για το ότι έλαβε βραβείο ΛΟΑΤΚΙ για την παροχή λειτουργιών για ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Ο κανόνας της Εκκλησίας της Ιρλανδίας ορίζει τον γάμο ως ένωση μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, και δεν τελεί γάμους ατόμων του ίδιου φύλου, αλλά η εκκλησία υποστήριξε το νομικό δικαίωμα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών να καταχωρούν πολιτικό γάμο. Οι πολιτικές ενώσεις επιτρέπονται από το 2005. Η εκκλησία δεν έχει επίσημη θέση σχετικά με τις πολιτικές ενώσεις. Το 2008, «το Συνταξιοδοτικό Συμβούλιο της Εκκλησίας της Ιρλανδίας επιβεβαίωσε ότι θα αντιμετωπίζει τους πολιτικούς συντρόφους όπως και τους συζύγους». Η Γενική Σύνοδος υιοθέτησε την πολιτική του Συνταξιοδοτικού Συμβουλίου το 2008. Το 2011, ένας κληρικός της Εκκλησίας της Ιρλανδίας σύναψε πολιτική ένωση με άτομο του ίδιου φύλου με την άδεια του επισκόπου του. Δεν ζητήθηκαν διαβεβαιώσεις περί σεξουαλικής αποχής από τον κληρικό. Το 2012, το Ταμείο Συντάξεων του Κλήρου συνέχισε να αναγνωρίζει ότι «τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα του καταχωρημένου πολιτικού συντρόφου μέλους θα είναι τα ίδια με εκείνα επιζώντος συζύγου». Όσον αφορά τη συμβίωση, η εκκλησία δήλωσε ότι «κάθε άποψη για τη συμβίωση πρέπει να αφορά την πρόθεση του ζευγαριού για δια βίου αφοσίωση και πίστη μέσα στη σχέση τους». Το 2004, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Τζον Νηλ είπε ότι η «Εκκλησία θα υποστήριζε την επέκταση νομικών δικαιωμάτων σε ζητήματα όπως η φορολογία, τα κοινωνικά επιδόματα, η κληρονομιά και οι επισκέψεις σε νοσοκομεία για ζευγάρια που συμβιώνουν, τόσο ομοφυλόφιλα όσο και ετερόφυλα». Η εκκλησία αναγνωρίζει τέσσερις γενικές οπτικές μέσα στο δόγμα της, από την αντίσταση μέχρι την αποδοχή των ομόφυλων σχέσεων. Πριν το δημοψήφισμα για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, η εκκλησία παρέμεινε ουδέτερη στο ζήτημα. Το 2015, ο Επίσκοπος του Κορκ, ο Πάουλ Κόλτον, ο Επίσκοπος Μάικλ Μπάροους του Κάσελ, και δύο συνταξιούχοι αρχιεπίσκοποι του Δουβλίνου υποστήριξαν τον γάμο ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Η Επίσκοπος Πατ Στόρεϊ, ενώ ψήφισε «όχι» στον γάμο ομοφυλόφιλων ζευγαριών, υποστήριξε τις πολιτικές ενώσεις. Επίσης, 55 κληρικοί υπέγραψαν επιστολή υποστηρίζοντας την ευλογία ομόφυλων ζευγαριών. Στην ποιμαντική της επιστολή, η εκκλησία επανέλαβε ότι, προς το παρόν, οι εκκλησιαστικοί γάμοι προορίζονται μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια, αλλά ότι ο κλήρος μπορεί να προσφέρει προσευχές για ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Όταν ρωτήθηκε για κληρικούς που συνάπτουν πολιτικό γάμο με άτομο του ίδιου φύλου, η επιστολή ανέφερε ότι «όλοι είναι ελεύθεροι να ασκήσουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα όταν αυτά κατοχυρώνονται στη νομοθεσία. Ωστόσο, τα μέλη του κλήρου δεσμεύονται περαιτέρω από το Χειροτονητήριο και από την εξουσία της Γενικής Συνόδου της Εκκλησίας της Ιρλανδίας». Λειτουργίες Ευχαριστίας για ομόφυλο γάμο έχουν λάβει χώρα σε ενορίες· για παράδειγμα, ο Ναός του Αγίου Οντουάν φιλοξένησε «λειτουργία ευχαριστίας» για ομοφυλόφιλο γάμο. Λειτουργίες ΛΟΑΤΙ επιτρέπονται επίσης από την Επισκοπή του Κορκ, Κλόιν και Ρος. Η REFORM Ireland, μια συντηρητική ομάδα μέσα στην εκκλησία, έχει επικρίνει την επίσημη επιστολή ως «μια επικίνδυνη απομάκρυνση από τον ομολογιακό Αγγλικανισμό» και συνεχίζει να αντιτίθεται στην αναγνώριση γάμου ομόφυλων ζευγαριών. Αντικατοπτρίζοντας τη διαίρεση, η εκκλησία ανέβαλε την έκθεσή της για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών για να ακούσει όλες τις φωνές. Η εφημερίδα της εκκλησίας, Church of Ireland Gazette, παρόλο που είναι «επιμελητικά ανεξάρτητη», υποστήριξε μια τελετουργία ευλογίας ομόφυλων ζευγαριών. Πολλές ενορίες, συμπεριλαμβανομένων καθεδρικών ναών, έχουν καταστεί δημόσια υποστηρικτικές των δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ. Μια έκθεση της εκκλησίας έχει κρίνει ότι «η ηθική λογική που υποστηρίζει την αρνητική απεικόνιση της ομόφυλης ερωτικότητας στη Γραφή δεν αφορά άμεσα τις αφοσιωμένες, στοργικές, αφιερωμένες ομοφυλόφιλες σχέσεις σήμερα». Το 2017, η Γενική Σύνοδος εξέτασε μια πρόταση για να ζητήσει δημόσιες λειτουργίες ευχαριστίας για ομοφυλόφιλα ζευγάρια, αλλά η πρόταση δεν εγκρίθηκε· η ειδική επιτροπή της εκκλησίας για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα συνέστησε να συνεχίσουν οι επίσκοποι τη μελέτη των ζητημάτων. Υπήρξαν 176 ψήφοι κατά της πρότασης, 146 υπέρ και 24 αποχές. Ο Επίσκοπος του Κορκ, Πάουλ Κόλτον, δήλωσε τη στήριξή του σε τελετές γάμου ομόφυλων ζευγαριών εντός της Εκκλησίας της Ιρλανδίας. Τρεις επισκοπές, η Ενωμένη Επισκοπή Τουάμ, Λίμερικ και Κιλαλόη, η Επισκοπή του Δουβλίνου και Γκλένταλοου, και η Επισκοπή Κάσελ, Φερνς και Όσσορι έχουν ψηφίσει να υποστηρίξουν την ευλογία πολιτικών γάμων ομόφυλων ζευγαριών, ζητώντας να εξεταστεί σχετική πρόταση από τη Γενική Σύνοδο. Λειτουργικά ζητήματα Ιρλανδική γλώσσα Η πρώτη μετάφραση του Βιβλίου της Κοινής Προσευχής στα ιρλανδικά δημοσιεύθηκε το 1606. Μια ιρλανδική μετάφραση του αναθεωρημένου βιβλίου προσευχής του 1662 δημοσιεύθηκε το 1712. Η Εκκλησία της Ιρλανδίας έχει το δικό της ιρλανδόγλωσσο σώμα, το Cumann Gaelach na hEaglaise («Ιρλανδική Αδελφότητα της Εκκλησίας»). Ιδρύθηκε το 1914 για να φέρει κοντά μέλη της Εκκλησίας της Ιρλανδίας που ενδιαφέρονται για την ιρλανδική γλώσσα και τον γαελικό πολιτισμό και να προωθήσει την ιρλανδική γλώσσα εντός της Εκκλησίας της Ιρλανδίας. Η αδελφότητα στοχεύει να συνδέει τα προγράμματά της με τις πρωτοβουλίες της ιρλανδικής γλώσσας που έχουν επικεντρωθεί γύρω από τον Καθεδρικό Ναό του Χριστού. Τελεί λειτουργίες δύο φορές τον μήνα στα ιρλανδικά. Από το 1926 έως το 1995, η εκκλησία είχε το δικό της ιρλανδόφωνο κολέγιο εκπαίδευσης δασκάλων, το Coláiste Moibhí. Σήμερα, υπάρχουν αρκετά διαθρησκευτικά Gaelscoileanna (σχολεία όπου εφαρμόζεται εκπαίδευση με μέσο την ιρλανδική γλώσσα). Σημειώσεις Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Εκκλησία της Ιρλανδίας στο Wikimedia Commons