ชินน์เฟน

ชินน์เฟน (ไอริช: Sinn Féin) เป็นพรรคการเมืองแนวสาธารณรัฐนิยมไอริชและสังคมนิยมประชาธิปไตยที่ดำเนินงานทั้งในสาธารณรัฐไอร์แลนด์และไอร์แลนด์เหนือ พรรคปัจจุบันถือกำเนิดจากพรอวิชันนัลชินน์เฟนซึ่งแยกตัวใน ค.ศ. 1970 แต่ใช้ชื่อและอ้างความต่อเนื่องทางประวัติศาสตร์จากขบวนการชินน์เฟนดั้งเดิมที่อาเธอร์ กริฟฟิทก่อตั้งใน ค.ศ. 1905 ชินน์เฟนเป็นพรรคที่สัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับช่วงปฏิวัติไอริช องค์กรเดิมชนะการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1918 ในไอร์แลนด์ จัดตั้งดาลเอเรินครั้งแรก ประกาศสาธารณรัฐไอริช และมีสมาชิกจำนวนมากเกี่ยวข้องกับสงครามประกาศอิสรภาพไอร์แลนด์ซึ่งกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์หรือไออาร์เอทำสงครามกองโจรกับกองกำลังอังกฤษ ความแตกแยกเรื่องสนธิสัญญาอังกฤษ-ไอริชนำไปสู่สงครามกลางเมืองไอร์แลนด์และการแตกตัวของชินน์เฟน โดยฝ่ายสนับสนุนสนธิสัญญากลายเป็นคูมันน์นะนเกลซึ่งต่อมารวมเป็นฟีเนอเกล ส่วนฝ่ายต่อต้านสนธิสัญญานำโดยเอมอน เดอ วาเลราแยกออกไปตั้งฟีอันนา ฟอลใน ค.ศ. 1926 ในช่วงความไม่สงบในไอร์แลนด์เหนือหรือ เดอะทรับเบิลส์ ชินน์เฟนรูปปัจจุบันสัมพันธ์กับกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ชั่วคราว หรือพรอวิชันนัลไออาร์เอ (Provisional IRA) และถูกมองโดยฝ่ายตรงข้ามจำนวนมากว่าเป็นปีกการเมืองของขบวนการติดอาวุธ อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา พรรคค่อย ๆ ให้ความสำคัญกับการเมืองเลือกตั้งมากขึ้น และในคริสต์ทศวรรษ 1990 ภายใต้การนำของเจอร์รี แอดัมส์กับมาร์ติน แมกกินเนส พรรคมีบทบาทสำคัญในกระบวนการสันติภาพไอร์แลนด์เหนือ ซึ่งนำไปสู่ความตกลงกู๊ดฟรายเดย์ ค.ศ. 1998 และสถาบันแบ่งปันอำนาจในไอร์แลนด์เหนือ ปัจจุบัน ชินน์เฟนเป็นพรรคใหญ่ที่สุดในสมัชชาไอร์แลนด์เหนือ และมิเชลล์ โอนีล รองหัวหน้าพรรค ดำรงตำแหน่งมุขมนตรีไอร์แลนด์เหนือตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นักการเมืองฝ่ายชาตินิยมไอริชได้เป็นผู้นำรัฐบาลไอร์แลนด์เหนือ ในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ พรรคเป็นฝ่ายค้านหลักในดาลเอเรินหลังการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2024 โดยได้ 39 ที่นั่ง เป็นพรรคใหญ่อันดับสองรองจากฟีอันนา ฟอล ชื่อ ชื่อ Sinn Féin เป็นภาษาไอริช หมายถึง “พวกเราเอง” ชื่อพรรคมักถูกแปลผิดเป็น “เราเท่านั้น” จากคำขวัญ Sinn Féin Amháin ซึ่งมีความหมายเข้มกว่าและเป็นคำขวัญทางการเมืองในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในเชิงการเมือง ชื่อนี้สื่อถึงแนวคิดว่าชาวไอริชควรกำหนดอนาคตของตนเอง แทนการอยู่ภายใต้สภาเวสต์มินสเตอร์หรืออำนาจภายนอก พรรคมีชื่อเรียกหลายช่วงในประวัติศาสตร์ เนื่องจากเกิดการแตกตัวหลายครั้ง เช่น ออฟฟิเชียลชินน์เฟน พรอวิชันนัลชินน์เฟน รีพับลิกันชินน์เฟน และพรรคแรงงานซึ่งพัฒนาจากออฟฟิเชียลชินน์เฟนในเวลาต่อมา ประวัติ กำเนิด ค.ศ. 1905–1916 ชินน์เฟนก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905 โดยอาเธอร์ กริฟฟิท นักหนังสือพิมพ์และนักชาตินิยมไอริช แนวคิดเริ่มแรกของกริฟฟิทไม่ใช่สาธารณรัฐนิยมแบบเต็มตัว แต่เสนอให้ไอร์แลนด์มีสถาบันการเมืองของตนเองและมีความสัมพันธ์กับบริเตนในลักษณะคล้ายระบบราชาธิปไตยคู่ของออสเตรีย-ฮังการี ในระยะแรก พรรคยังมีฐานสนับสนุนจำกัดและไม่ได้เป็นกำลังหลักของชาตินิยมไอริช เพราะพรรคไอริชพาร์เลียเมนต์ยังคงครองเวทีการเมืองชาตินิยมผ่านแนวทางโฮมรูล การเปลี่ยนแปลงสำคัญเกิดขึ้นหลังการลุกฮืออีสเตอร์ ค.ศ. 1916 แม้กริฟฟิทไม่ได้เป็นผู้นำการลุกฮือและชินน์เฟนในฐานะพรรคไม่ได้ควบคุมเหตุการณ์ แต่ทางการอังกฤษและสื่อจำนวนมากเรียกการลุกฮือว่า “การลุกฮือของชินน์เฟน” ทำให้ชื่อพรรคกลายเป็นศูนย์รวมของกระแสสาธารณรัฐนิยมหลังการประหารผู้นำกบฏ หลัง ค.ศ. 1916 กลุ่มสาธารณรัฐนิยมหลากหลายสายรวมตัวภายใต้ชื่อชินน์เฟน และพรรคเปลี่ยนจากแนวคิดแบบกริฟฟิทไปสู่เป้าหมายการตั้งสาธารณรัฐไอริช ดาลแรกและสงครามประกาศอิสรภาพ ค.ศ. 1918–1921 ในการเลือกตั้งทั่วไปสหราชอาณาจักร ค.ศ. 1918 ชินน์เฟนชนะอย่างถล่มทลายในไอร์แลนด์ โดยได้ 73 จาก 105 ที่นั่ง ผู้แทนของพรรคปฏิเสธไปนั่งในสภาสามัญชนที่เวสต์มินสเตอร์ และประชุมกันที่ดับลินเมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1919 เพื่อจัดตั้งดาลเอเรินครั้งแรก ประกาศสาธารณรัฐไอริช และยืนยันสิทธิของชาวไอริชในการปกครองตนเอง ในปีเดียวกัน ความขัดแย้งระหว่างฝ่ายสาธารณรัฐไอริชกับกองกำลังอังกฤษพัฒนาเป็นสงครามประกาศอิสรภาพไอร์แลนด์ ในช่วงสงคราม ชินน์เฟนเป็นกลไกทางการเมืองของขบวนการสาธารณรัฐ ส่วนกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์หรือไออาร์เอเป็นกำลังทหารที่ทำสงครามกองโจรกับกองรักษาสันติราษฎร์หลวงไอร์แลนด์, แบล็กแอนด์แทนส์, กองพลหนุนเสริม และกองทัพอังกฤษ ความสัมพันธ์ระหว่างดาลเอเริน รัฐบาลสาธารณรัฐ และไออาร์เอในช่วงนี้เป็นความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองสาธารณรัฐกับการต่อสู้ด้วยอาวุธ ซึ่งต่างจากความสัมพันธ์ระหว่างชินน์เฟนสมัยใหม่กับพรอวิชันนัลไออาร์เอในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่เป็นรากสำคัญของความชอบธรรมทางประวัติศาสตร์ที่พรรคอ้างถึงเสมอ สนธิสัญญาและสงครามกลางเมือง ค.ศ. 1921–1923 สนธิสัญญาอังกฤษ-ไอริชลงนามเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1921 หลังการหยุดยิงในสงครามประกาศอิสรภาพ สนธิสัญญากำหนดให้จัดตั้งเสรีรัฐไอริชในฐานะรัฐภายใต้เครือจักรภพของจักรวรรดิบริติช และเปิดทางให้ไอร์แลนด์เหนือเลือกถอนตัวออกจากรัฐใหม่ได้ ดาลเอเรินให้ความเห็นชอบสนธิสัญญาเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1922 ด้วยคะแนน 64 ต่อ 57 เสียง การลงมติดังกล่าวทำให้ชินน์เฟนแตกออกเป็นฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายค้านสนธิสัญญา ฝ่ายสนับสนุนนำโดยไมเคิล คอลลินส์และอาเธอร์ กริฟฟิท เห็นว่าสนธิสัญญาเป็นก้าวที่ทำให้ไอร์แลนด์ได้อำนาจปกครองตนเองจริง แม้ไม่ใช่สาธารณรัฐเต็มรูปแบบ ฝ่ายคัดค้านนำโดยเอมอน เดอ วาเลราและผู้นำรีพับลิกันอื่นเห็นว่าสนธิสัญญาทรยศต่อสาธารณรัฐไอริชที่ประกาศไว้ใน ค.ศ. 1916 และ 1919 ความแตกแยกนี้นำไปสู่สงครามกลางเมืองไอร์แลนด์ ค.ศ. 1922–1923 ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายสนับสนุนสนธิสัญญาและการตั้งมั่นของเสรีรัฐไอริช จากพรรคใหญ่สู่พรรคชายขอบ ค.ศ. 1923–1970 หลังสงครามกลางเมือง ฝ่ายสนับสนุนสนธิสัญญาตั้งพรรคคูมันน์นะนเกลใน ค.ศ. 1923 และพรรคนี้ต่อมารวมกับกลุ่มอื่นเป็นฟีเนอเกลใน ค.ศ. 1933 ส่วนชินน์เฟนฝ่ายต่อต้านสนธิสัญญายังคงนโยบายงดเว้นไม่เข้าร่วมดาลเอเริน เพราะไม่ยอมรับความชอบธรรมของเสรีรัฐไอริช ใน ค.ศ. 1926 เอมอน เดอ วาเลราเสนอให้ผู้แทนที่ได้รับเลือกสามารถเข้าสู่ดาลได้ หากคำสัตย์ปฏิญาณต่อกษัตริย์ถูกยกเลิก เมื่อข้อเสนอนี้พ่ายแพ้ เอมอน เดอ วาเลราออกจากชินน์เฟนและก่อตั้งฟีอันนา ฟอล ซึ่งเลือก “เปลี่ยนรัฐจากภายใน” ผ่านการเมืองรัฐสภา หลังจากฟีอันนา ฟอลเข้าสู่ดาลและขึ้นสู่อำนาจใน ค.ศ. 1932 ชินน์เฟนที่เหลืออยู่กลายเป็นพรรคขนาดเล็กและมีอิทธิพลจำกัด ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 และ 1950 ความสัมพันธ์ระหว่างชินน์เฟนกับไออาร์เอกลับมาแนบแน่นขึ้น โดยไออาร์เอมองว่าชินน์เฟนเป็นปีกการเมืองของขบวนการรีพับลิกัน ระหว่างการรณรงค์ชายแดนของไออาร์เอ ค.ศ. 1956–1962 พรรคถูกห้ามในไอร์แลนด์เหนือ และสูญเสียตัวแทนระดับชาติอีกครั้งหลังการรณรงค์ล้มเหลว การแตกตัว ค.ศ. 1970 และการเกิดชินน์เฟนปัจจุบัน ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ขบวนการรีพับลิกันเกิดความแตกแยกเรื่องยุทธศาสตร์การเมือง แนวทางฝ่ายซ้าย และการงดเว้นไม่เข้าร่วมสภา ความตึงเครียดนี้เกิดพร้อมกับการปะทุของความรุนแรงในไอร์แลนด์เหนือและการแตกตัวของไออาร์เอเป็นออฟฟิเชียลไออาร์เอกับพรอวิชันนัลไออาร์เอใน ค.ศ. 1969 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1970 ชินน์เฟนก็แตกออกตามแนวเดียวกัน กลุ่มเสียงข้างมากซึ่งต่อมาเป็นออฟฟิเชียลชินน์เฟนพัฒนาไปเป็นพรรคแรงงาน ส่วนกลุ่มพรอวิชันนัลชินน์เฟนกลายเป็นชินน์เฟนปัจจุบัน พรอวิชันนัลชินน์เฟนช่วงแรกมีฐานในฝ่ายรีพับลิกันดั้งเดิมที่ยืนยันนโยบายงดเว้นไม่เข้าร่วมสภาและให้ความสำคัญกับเป้าหมายไอร์แลนด์รวม ในขณะเดียวกัน พรอวิชันนัลไออาร์เอดำเนินการติดอาวุธในไอร์แลนด์เหนือและอังกฤษ พรรคจึงถูกมองอย่างกว้างขวางว่าเป็นปีกการเมืองของขบวนการพรอวิชันนัล แม้ความสัมพันธ์เชิงองค์กรและระดับการควบคุมกันระหว่างพรรคกับไออาร์เอจะเป็นประเด็นถกเถียงและข้อกล่าวหาต่อเนื่องมาหลายทศวรรษ เดอะทรับเบิลส์ และยุทธศาสตร์ “บัตรเลือกตั้งกับปืน” ในช่วงเดอะทรับเบิลส์ ชินน์เฟนดำเนินงานในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความรุนแรงระหว่างรีพับลิกัน ไอริชเนชันนัลลิสต์ สหภาพนิยม ผู้ภักดี และรัฐอังกฤษ พรรคได้รับผลกระทบจากการห้ามหรือจำกัดการออกอากาศในสื่อของไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร และถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตีอย่างต่อเนื่องจากความสัมพันธ์กับพรอวิชันนัลไออาร์เอ ในขณะเดียวกัน พรรคใช้สนามเลือกตั้งท้องถิ่นและสภาไอร์แลนด์เหนือเพื่อสร้างฐานการเมือง แม้ยังคงนโยบายงดเว้นไม่เข้าร่วมเวสต์มินสเตอร์ หลังเจอร์รี แอดัมส์ขึ้นเป็นหัวหน้าพรรคใน ค.ศ. 1983 ชินน์เฟนให้ความสำคัญกับการเมืองเลือกตั้งมากขึ้น ยุทธศาสตร์นี้มักถูกสรุปด้วยถ้อยคำ “บัตรเลือกตั้งในมือหนึ่งและปืนอาร์มาไลต์ในอีกมือหนึ่ง” ซึ่งสะท้อนความตึงเครียดระหว่างการเมืองกับการต่อสู้ติดอาวุธในขบวนการรีพับลิกันช่วงนั้น ใน ค.ศ. 1986 พรรคยกเลิกนโยบายงดเว้นไม่เข้าร่วมดาลเอเริน ทำให้ชินน์เฟนสามารถแข่งขันในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ในฐานะพรรคฝ่ายค้านและพรรคทางเลือกได้เต็มรูปแบบ อย่างไรก็ตาม พรรคยังคงนโยบายไม่เข้าร่วมสภาสามัญชนสหราชอาณาจักร แม้ลงสมัครและชนะเลือกตั้งในหลายเขตของไอร์แลนด์เหนือ กระบวนการสันติภาพและความตกลงกู๊ดฟรายเดย์ ตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1990 ชินน์เฟนเข้าร่วมกระบวนการทางการเมืองที่ค่อย ๆ เปลี่ยนขบวนการรีพับลิกันจากการต่อสู้ติดอาวุธไปสู่การเจรจา เจอร์รี แอดัมส์และมาร์ติน แมกกินเนสมีบทบาทร่วมกับจอห์น ฮูมแห่งพรรค SDLP, รัฐบาลไอร์แลนด์, รัฐบาลสหราชอาณาจักร และตัวกลางต่างประเทศในการสร้างเงื่อนไขของสันติภาพ หลังไออาร์เอประกาศหยุดยิงใน ค.ศ. 1994 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1997 ชินน์เฟนเข้าสู่การเจรจาหลายพรรคซึ่งนำไปสู่ความตกลงกู๊ดฟรายเดย์ ค.ศ. 1998 ความตกลงดังกล่าวสร้างสมัชชาไอร์แลนด์เหนือ รัฐบาลแบ่งปันอำนาจ สถาบันเหนือ–ใต้ และหลักการว่าการเปลี่ยนสถานะรัฐธรรมนูญของไอร์แลนด์เหนือจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อประชาชนส่วนใหญ่ให้ความยินยอม ชินน์เฟนเข้าร่วมสถาบันใหม่เหล่านี้ และค่อย ๆ กลายเป็นพรรคการเมืองหลักในไอร์แลนด์เหนือ ใน ค.ศ. 2006 พรรคลงนามความตกลงเซนต์แอนดรูส์ และใน ค.ศ. 2007 ยอมรับการสนับสนุนสำนักงานตำรวจไอร์แลนด์เหนือ ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในความสัมพันธ์ระหว่างรีพับลิกันกับสถาบันรัฐในไอร์แลนด์เหนือ พรรคใหญ่ในไอร์แลนด์เหนือและฝ่ายค้านหลักในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ หลังความตกลงกู๊ดฟรายเดย์ ชินน์เฟนขยายฐานการเมืองอย่างต่อเนื่องในไอร์แลนด์เหนือ และแซงพรรค SDLP เป็นพรรคชาตินิยมไอริชหลักของภูมิภาค ในการเลือกตั้งสมัชชาไอร์แลนด์เหนือ ค.ศ. 2022 พรรคได้ 27 ที่นั่งและกลายเป็นพรรคใหญ่ที่สุดของสมัชชาเป็นครั้งแรก ส่งผลให้มิเชลล์ โอนีลอยู่ในตำแหน่งที่จะเป็นมุขมนตรีไอร์แลนด์เหนือ หลังการคว่ำบาตรสถาบันของพรรคสหภาพนิยมประชาธิปไตยสิ้นสุดลง โอนีลได้รับแต่งตั้งเป็นมุขมนตรีในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2024 ในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ พรรคเติบโตช้ากว่า แต่เพิ่มบทบาทอย่างมากหลังคริสต์ทศวรรษ 2000 การเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2020 ทำให้ชินน์เฟนได้คะแนนเสียงอันดับหนึ่งในการลงคะแนนลำดับแรก แต่ไม่ได้ส่งผู้สมัครมากพอจะชนะที่นั่งมากที่สุด การเลือกตั้ง ค.ศ. 2024 พรรคได้ 39 ที่นั่งและเป็นฝ่ายค้านหลักในดาลเอเริน โดยแมรี ลู แมกดอนัลด์เป็นผู้นำฝ่ายค้าน อย่างไรก็ตาม ผลการเลือกตั้งท้องถิ่นและรัฐสภายุโรป ค.ศ. 2024 ต่ำกว่าความคาดหมายของพรรค ทำให้เกิดการประเมินยุทธศาสตร์และการจัดองค์กรภายใน อุดมการณ์และนโยบาย ชินน์เฟนอธิบายตนเองว่าเป็นพรรครีพับลิกันฝ่ายซ้ายที่มุ่งสร้าง “ไอร์แลนด์ใหม่” หรือไอร์แลนด์รวมบนพื้นฐานความเสมอภาค สิทธิทางสังคม และเอกราชของประชาชน พรรคสนับสนุนการรวมเกาะไอร์แลนด์ผ่านกระบวนการประชามติตามความตกลงกู๊ดฟรายเดย์ ไม่ใช่ผ่านการใช้กำลัง นโยบายไอร์แลนด์รวมยังเป็นแกนกลางของอัตลักษณ์พรรค แม้พรรคในยุคหลังพยายามขยายประเด็นไปสู่ที่อยู่อาศัย สาธารณสุข ค่าครองชีพ การดูแลเด็ก และความไม่เท่าเทียมมากขึ้น ในเชิงเศรษฐกิจและสังคม ชินน์เฟนมักถูกจัดเป็นพรรคกลางซ้ายถึงฝ่ายซ้าย สนับสนุนการเพิ่มบทบาทของรัฐในบริการสาธารณะ การลงทุนในที่อยู่อาศัย การคุ้มครองแรงงาน และมาตรการลดภาระค่าครองชีพ พรรคยังแสดงจุดยืนต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ สนับสนุนความเท่าเทียมของกลุ่มหลากหลายทางเพศ และมักวางตัวในประเด็นต่างประเทศแบบต่อต้านจักรวรรดินิยมและสนับสนุนสิทธิการกำหนดใจตนเองของประชาชนกลุ่มอื่น ในระดับยุโรป สมาชิกสภายุโรปของชินน์เฟนอยู่ในกลุ่มเดอะเลฟต์ พรรคมีท่าทีวิจารณ์นโยบายเศรษฐกิจแบบเสรีนิยมใหม่ของสหภาพยุโรปในบางประเด็น แต่ไม่ได้เสนอให้ไอร์แลนด์ออกจากสหภาพยุโรป จุดยืนนี้ทำให้พรรคต่างจากทั้งฟีอันนา ฟอลซึ่งอยู่ในกลุ่มเสรีนิยมยุโรป และฟีเนอเกลซึ่งอยู่ในกลุ่มพรรคประชาชนยุโรป องค์กร สำนักงานใหญ่ของชินน์เฟนตั้งอยู่ที่ 44 พาร์เนลล์สแควร์ในดับลิน ผู้นำพรรคเรียกว่า Uachtarán Shinn Féin หรือประธานชินน์เฟน ปัจจุบันคือแมรี ลู แมกดอนัลด์ ซึ่งรับตำแหน่งต่อจากเจอร์รี แอดัมส์ใน ค.ศ. 2018 รองหัวหน้าพรรคคือมิเชลล์ โอนีล ผู้นำระดับสำคัญของพรรคในไอร์แลนด์เหนือและมุขมนตรีไอร์แลนด์เหนือ ผู้นำกลุ่มชินน์เฟนในชานัดเอเรินคือคอนอร์ เมอร์ฟี ซึ่งได้รับแต่งตั้งหลังการเลือกตั้งชานัด ค.ศ. 2025 การประชุมใหญ่ประจำปีของพรรคเรียกว่า Ard Fheis และองค์กรปกครองระดับชาติของพรรคคือ Ard Chomhairle พรรคมีปีกเยาวชนชื่อ Ógra Shinn Féin และเครือข่ายสนับสนุนในต่างประเทศ เช่น Friends of Sinn Féin ในสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ใน ค.ศ. 2024 มีรายงานว่าพรรคมีสมาชิกมากกว่า 10,000 คน แต่มีการอภิปรายภายในเรื่องระดับความกระตือรือร้นของสมาชิกและประสิทธิภาพของการจัดองค์กรหลังผลเลือกตั้งท้องถิ่น ความสัมพันธ์กับไออาร์เอและความรุนแรง ความสัมพันธ์ระหว่างชินน์เฟนกับไออาร์เอเป็นประเด็นสำคัญและละเอียดอ่อนที่สุดของประวัติพรรค เพราะต้องแยกบริบทอย่างน้อยสามช่วงออกจากกัน ได้แก่ ไออาร์เอในสงครามประกาศอิสรภาพ ค.ศ. 1919–1921, ไออาร์เอฝ่ายต่อต้านสนธิสัญญาหลังสงครามกลางเมือง และพรอวิชันนัลไออาร์เอในช่วง The Troubles ในช่วงสงครามประกาศอิสรภาพ ชินน์เฟนและดาลเอเรินเป็นกลไกทางการเมืองของสาธารณรัฐไอริชที่ประกาศขึ้นใน ค.ศ. 1919 ขณะที่ไออาร์เอเป็นกองกำลังติดอาวุธของฝ่ายสาธารณรัฐ การใช้ความรุนแรงในช่วงนั้นเกิดในบริบทสงครามกองโจรกับรัฐอังกฤษ และเป็นส่วนหนึ่งของช่วงปฏิวัติไอริชที่นำไปสู่การเจรจาสนธิสัญญาและการตั้งเสรีรัฐไอริช หลังสนธิสัญญา ไออาร์เอและชินน์เฟนแตกตามแนวสนับสนุน–คัดค้านสนธิสัญญา และความแตกแยกนี้กลายเป็นสงครามกลางเมืองซึ่งส่งผลให้พรรคการเมืองหลักของไอร์แลนด์ยุคใหม่แตกออกจากรากชินน์เฟนเดิม ในช่วง The Troubles ความสัมพันธ์ระหว่างพรอวิชันนัลชินน์เฟนกับพรอวิชันนัลไออาร์เอเข้มข้นกว่าช่วงหลังสงครามกลางเมืองอย่างมาก นักวิชาการและนักข่าวจำนวนมากอธิบายชินน์เฟนว่าเป็นปีกการเมืองของขบวนการพรอวิชันนัลรีพับลิกัน ขณะที่ฝ่ายรัฐบาลไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรบางช่วงกล่าวหาว่าสมาชิกระดับสูงของพรรคเกี่ยวข้องกับโครงสร้างของไออาร์เอ พรรคและผู้นำบางคนปฏิเสธการกล่าวหาว่าเป็นสมาชิกหรือผู้บังคับบัญชาไออาร์เอ และยืนยันว่าชินน์เฟนเป็นองค์กรการเมืองที่แยกจากกลุ่มติดอาวุธ พรอวิชันนัลไออาร์เอรับผิดชอบการโจมตีและการสังหารจำนวนมากในช่วง The Troubles และฝ่ายตรงข้ามของชินน์เฟนมักถือว่าพรรคมีความรับผิดชอบทางการเมืองหรือศีลธรรมต่อการสนับสนุนขบวนการดังกล่าว อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนผ่านของพรรคในคริสต์ทศวรรษ 1990 และ 2000 ทำให้ชินน์เฟนมีบทบาทตรงกันข้าม คือเป็นฝ่ายโน้มน้าวขบวนการรีพับลิกันไปสู่การหยุดยิง การเจรจา การปลดอาวุธ และการยอมรับสถาบันตำรวจและรัฐสภาใหม่ของไอร์แลนด์เหนือ ใน ค.ศ. 2005 พรอวิชันนัลไออาร์เอประกาศยุติการรณรงค์ติดอาวุธ และระบุให้สมาชิกใช้ “วิธีการทางสันติและประชาธิปไตยโดยเฉพาะ” เพื่อบรรลุเป้าหมายของรีพับลิกัน การตัดสินใจดังกล่าวและการยอมรับสำนักงานตำรวจไอร์แลนด์เหนือในเวลาต่อมาเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชินน์เฟนเข้าสู่การเมืองกระแสหลักอย่างเต็มตัว แม้ข้อถกเถียงเรื่องอดีต ความรับผิดของผู้นำ และความทรงจำของเหยื่อความรุนแรงยังคงเป็นประเด็นการเมืองที่ละเอียดอ่อนในไอร์แลนด์เหนือและสาธารณรัฐไอร์แลนด์ การงดเว้นไม่เข้าร่วมสภา นโยบายงดเว้นไม่เข้าร่วมสภาหรือ abstentionism เป็นหนึ่งในเอกลักษณ์เก่าแก่ของชินน์เฟน หมายถึงการลงสมัครรับเลือกตั้งแต่ปฏิเสธเข้าร่วมสภาที่พรรคมองว่าไม่มีความชอบธรรมเหนือไอร์แลนด์ นโยบายนี้เริ่มจากการปฏิเสธเวสต์มินสเตอร์ใน ค.ศ. 1918 และต่อมาขยายไปสู่การไม่ยอมรับดาลเอเรินของเสรีรัฐไอริชและรัฐไอร์แลนด์ช่วงหลัง ใน ค.ศ. 1986 พรรคตัดสินใจเลิกงดเว้นไม่เข้าร่วมดาลเอเริน ทำให้ชินน์เฟนสามารถแข่งขันในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ในฐานะพรรคฝ่ายค้านและพรรคทางเลือกได้เต็มรูปแบบ อย่างไรก็ตาม พรรคยังคงนโยบายไม่เข้าร่วมสภาสามัญชนสหราชอาณาจักร เพราะการเข้าร่วมต้องสาบานตนต่อพระมหากษัตริย์อังกฤษและยอมรับอธิปไตยของเวสต์มินสเตอร์เหนือไอร์แลนด์เหนือ ในการเลือกตั้งทั่วไปสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2024 ชินน์เฟนได้ 7 จาก 18 ที่นั่งของไอร์แลนด์เหนือ แต่ไม่เข้าร่วมประชุมตามนโยบายนี้ ผลการเลือกตั้งและสถานะปัจจุบัน ชินน์เฟนมีบทบาทแตกต่างกันในสองเขตอำนาจบนเกาะไอร์แลนด์ ในไอร์แลนด์เหนือ พรรคเป็นพรรคใหญ่ที่สุดในสมัชชาไอร์แลนด์เหนือ ได้ 27 ที่นั่งจาก 90 ที่นั่งในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2022 และเป็นพรรคใหญ่ที่สุดในรัฐบาลท้องถิ่นไอร์แลนด์เหนือหลังการเลือกตั้งท้องถิ่น ค.ศ. 2023 พรรคยังเป็นพรรคไอร์แลนด์เหนือที่มีจำนวนที่นั่งมากที่สุดในสภาสามัญชนสหราชอาณาจักรหลังการเลือกตั้ง ค.ศ. 2024 แม้จะไม่เข้าร่วมประชุมที่เวสต์มินสเตอร์ ในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ พรรคเป็นฝ่ายค้านหลักในดาลเอเริน ได้ 39 ที่นั่งจาก 174 ที่นั่งในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2024 ในชานัดเอเรินชุดที่ 27 พรรคมีสมาชิก 6 คน ในรัฐสภายุโรป พรรคได้ 2 จาก 14 ที่นั่งของไอร์แลนด์ในการเลือกตั้ง ค.ศ. 2024 ส่วนการเลือกตั้งท้องถิ่น ค.ศ. 2024 ในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ พรรคได้ 102 ที่นั่งจาก 949 ที่นั่ง แม้เพิ่มขึ้นจาก ค.ศ. 2019 แต่ต่ำกว่าความคาดหมายจากผลสำรวจความคิดเห็นก่อนหน้า ข้อวิจารณ์และภาพลักษณ์ ข้อวิจารณ์ต่อชินน์เฟนแบ่งได้เป็นหลายด้าน ด้านแรกคืออดีตความสัมพันธ์กับพรอวิชันนัลไออาร์เอและความรุนแรงในช่วงความไม่สงลในไอร์แลนด์เหนือ ซึ่งยังคงเป็นแผลทางการเมืองและสังคม โดยเฉพาะในหมู่สหภาพนิยม เหยื่อการระเบิด การลอบสังหาร และครอบครัวผู้เสียชีวิต พรรคยืนยันว่ากระบวนการสันติภาพและการเมืองประชาธิปไตยคือทางออกของความขัดแย้ง แต่ฝ่ายวิจารณ์มักเห็นว่าพรรคยังไม่ยอมรับความรับผิดทางศีลธรรมต่ออดีตอย่างเพียงพอ ด้านที่สองคือโครงสร้างภายในพรรค นักวิจารณ์ทั้งภายในและภายนอกบางส่วนกล่าวว่าการตัดสินใจของชินน์เฟนรวมศูนย์อยู่ที่คณะผู้นำและโครงสร้างระดับชาติ ขณะที่พรรคปฏิเสธข้อกล่าวหานี้และระบุว่าการตัดสินใจเกิดจากสมาชิก ผ่าน Ard Fheis และองค์กรภายในตามระเบียบพรรค ด้านที่สามคือการปรับตัวของพรรคจากขบวนการรีพับลิกันดั้งเดิมไปสู่พรรคการเมืองกระแสหลัก ซึ่งทำให้พรรคต้องรักษาสมดุลระหว่างฐานรีพับลิกันเก่า ผู้มีสิทธิเลือกตั้งฝ่ายซ้ายรุ่นใหม่ และผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั่วไปที่สนใจประเด็นปากท้องมากกว่าความทรงจำทางประวัติศาสตร์ ดูเพิ่ม สาธารณรัฐนิยมไอริช กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ชั่วคราว สงครามประกาศอิสรภาพไอร์แลนด์ สนธิสัญญาอังกฤษ-ไอริช สงครามกลางเมืองไอร์แลนด์ ช่วงปฏิวัติไอริช ความตกลงกู๊ดฟรายเดย์ ฟีอันนา ฟอล ฟีเนอเกล หมายเหตุ อ้างอิง อ่านเพิ่ม Feeney, Brian (2002). Sinn Féin: A Hundred Turbulent Years. O'Brien Press. ISBN 978-0862786953. Laffan, Michael (1999). The Resurrection of Ireland: The Sinn Féin Party, 1916–1923. Cambridge University Press. ISBN 9780521672672. Maillot, Agnès (2005). New Sinn Féin: Irish Republicanism in the Twenty-First Century. Routledge. ISBN 9780415321976. Moloney, Ed (2003). A Secret History of the IRA. Penguin. ISBN 9780141010410. O'Brien, Brendan (1999). The Long War: The IRA and Sinn Féin. O'Brien Press. ISBN 978-0815603191. แหล่งข้อมูลอื่น วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ ชินน์เฟน เว็บไซต์ทางการ รายชื่อผู้แทนของชินน์เฟน จากเว็บไซต์พรรค รายชื่อสมาชิกเอรัฆตัส จากเว็บไซต์เอรัฆตัส รายชื่อสมาชิกสมัชชาไอร์แลนด์เหนือ จากเว็บไซต์สมัชชาไอร์แลนด์เหนือ CAIN Web Service คลังข้อมูลความขัดแย้งและการเมืองไอร์แลนด์เหนือ