Μαρμάρινο Ανάκτορο (Τεχεράνη)

Το Μαρμάρινο Ανάκτορο (περσικά: کاخ مرمر) είναι πρώην βασιλική κατοικία στην Τεχεράνη, Ιράν. Χτίστηκε το 1933 κατά τη διάρκεια της δυναστείας Παχλαβί και βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Μετά την Ιρανική Επανάσταση, το παλάτι χρησιμοποιήθηκε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες από διάφορους κρατικούς θεσμούς. Αρχικά, ήταν έδρα των Ισλαμικών Επαναστατικών Επιτροπών, αργότερα έγινε το γραφείο ανώτερων δικαστικών αξιωματούχων και στη συνέχεια το γραφείο του πρώην Προέδρου Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί, καθώς και χώρος συνεδριάσεων του Συμβουλίου Διάκρισης Σκοπιμότητας. Το 2018, το παλάτι μεταφέρθηκε από το Συμβούλιο Σκοπιμότητας στο Ίδρυμα Μοσταζαφάν. Μετά από εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης το 2020, άνοιξε για το κοινό για πρώτη φορά ως Μουσείο Ιρανικής Τέχνης. Ιστορία Η γη στην οποία βρίσκεται το Μαρμάρινο Ανάκτορο ανήκε αρχικά στους πρίγκιπες των Κατζάρων, συμπεριλαμβανομένων μελών της οικογένειας Φαρμανφαρμαΐαν. Την κατασκευή ανέθεσε ο Μοχάμεντ Ρεζά Ταβαζιγιασβίλι Χαν, τον Πρεσβύτερο του Καράτζ, και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Λεβόν Ταντοσιάν. Αρχικά χτίστηκε ως ιδιωτική κατοικία του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, αλλά αφού δωρήθηκε στη δυναστεία των Παχλαβί, έγινε το γραφείο και η χειμερινή κατοικία του πατέρα του, Ρεζά Σαχ Παχλαβί. Πριν από την ψήφιση του Νόμου περί Εθνικού Θησαυροφυλακίου, τα Ιρανικά Εθνικά Κοσμήματα μεταφέρθηκαν από το Παλάτι του Γκολεστάν σε αυτό το παλάτι και φυλάσσονταν στο υπόγειό του. Ο Ρεζά Σαχ σκόπευε να κατασκευάσει ένα μαρμάρινο κτίριο στη θέση του σημερινού Μαρμάρινου Ανακτόρου. Αφού έλαβε ένα χρυσό θόλο εμπνευσμένο από τον τρούλο του Τζαμιού Σεΐχη Λοτφολάχ στο Ισφαχάν, αποφάσισε να ξεκινήσει την κατασκευή και να στέψει το κτίριο με έναν τρούλο που θα έμοιαζε με αυτό το τζαμί. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1933 και συνεχίστηκε μέχρι το 1937. Κατά την παραγωγή των πλακιδίων του τρούλου, οι τεχνίτες αντιμετώπισαν δυσκολίες στην επίτευξη του κρεμ χρώματος του φόντου του σμάλτου. Αυτό επιλύθηκε από έναν μάστορα πλακοποιό ονόματι Ιζαντί, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα μείγμα που περιείχε χρυσό. Οι εσωτερικές διακοσμήσεις τοίχων (ταζνίμπ) πραγματοποιήθηκαν από τον Χοσεΐν Ταχερζαντέχ Μπεχζάντ. Ο Ρεζά Σαχ και η τέταρτη σύζυγός του Εσμάτ Ντοουλατσαχί έζησαν στο παλάτι με τα πέντε παιδιά τους μέχρι την εξορία του Ρεζά Σαχ το 1941. Ο Ρεζά Σαχ υπέγραψε την επιστολή παραίτησής του στο παλάτι τον Σεπτέμβριο του 1941. Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Μοχάμεντ Ρεζά Σαχ, το παλάτι χρησίμευε ως το επίσημο βασιλικό γραφείο και ως χώρος για κρατικές συναντήσεις, δεξιώσεις και ακροάσεις. Ο Μοχάμεντ Ρεζά Σαχ και η βασίλισσα Φαουζιά ζούσαν στο παλάτι, και ο γάμος του βασιλιά με τη Σοράγια Εσφαντιαρί, καθώς και οι αρραβώνες του με τη Φαράχ Ντίμπα, έλαβαν χώρα εκεί. Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Σάχη στο χώρο του παλατιού από τον Ρεζά Σαμς-Αμπαντί, το βασιλικό γραφείο μεταφέρθηκε στο παλάτι Σαχεμπγκαρανίγιε. Μετά την Ιρανική Επανάσταση, το παλάτι έκλεισε και χρησιμοποιήθηκε προσωρινά ως έδρα των Ισλαμικών Επαναστατικών Επιτροπών. Αργότερα δόθηκε σε ανώτερους αξιωματούχους της δικαστικής εξουσίας, στεγάζοντας γραφεία προσωπικοτήτων της δικαστικής εξουσίας όπως ο Γιουσέφ Σανέι, ο Μουσαβί Αρνταμπιλί και ο Μοχάμεντ Γιαζντί. Το 1995, η δικαστική εξουσία έφυγε από το παλάτι και μεταφέρθηκε στο Παλάτι Σαπούρ Γκολαμρεζά. Το κτίριο παρέμεινε αχρησιμοποίητο για κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι το τέλος της προεδρίας του Χασεμί Ραφσαντζανί και έγινε η έδρα του Συμβουλίου Διάκρισης Σκοπιμότητας και του γραφείου του Ραφσαντζανί. Οι συνεδριάσεις του συμβουλίου συνεχίστηκαν εκεί μέχρι δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Ραφσαντζανί, και ακολούθως μεταφέρθηκαν στο πρώην κτίριο της Γερουσίας. Το 2018, το παλάτι μεταφέρθηκε από το Συμβούλιο Σκοπιμότητας στο Ίδρυμα Μοσταζαφάν. Μετά την αποκατάσταση, άνοιξε ξανά το 2020 για πρώτη φορά στο κοινό ως Μουσείο Ιρανικής Τέχνης. Αρχιτεκτονική Ο σχεδιασμός του διώροφου παλατιού έγινε αρχικά από τον Οστάντ Τζαφάρ Χαν. Ωστόσο, το τελικό σχέδιο είναι έργο του Οστάντ Χαϊντάρ Χαν. Το συνολικό αρχιτεκτονικό στυλ του παλατιού είναι εκλεκτικό, συνδυάζοντας ανατολίτικα, συμπεριλαμβανομένων των αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών των Κατζάρων, και δυτικά αρχιτεκτονικά στυλ. Το παλάτι περιβάλλεται από κήπο. Η εξωτερική επιφάνεια του παλατιού είναι από λευκό μάρμαρο. Η πέτρινη είσοδος του παλατιού, όπου στήθηκαν δύο αγάλματα Αχαιμενιδών στρατιωτών που κρατούσαν βέλη, αντανακλά ιδιαίτερα εκλεκτικό αρχιτεκτονικό στυλ. Αυτά τα αγάλματα σκαλίστηκαν από τον Ιρανό καλλιτέχνη Τζαφάρ Χαν. Το παλάτι έχει και άλλες πύλες που κατασκευάστηκαν από ντόπιους τεχνίτες από διαφορετικές επαρχίες. Το παλάτι καλύπτεται από έναν τεράστιο θόλο που είναι αντίγραφο του τζαμιού Σεΐχης Λοτφολάχ στο Ισφαχάν. Ο τρούλος καλύπτεται από πλακάκια με αραβουργήματα με σχέδια που μοιάζουν με κύλινδρο. Ο εσωτερικός χώρος του παλατιού είναι ιδιαίτερα επίσημος με σκαλιστές πόρτες και εξαιρετικά ψηλά ταβάνια. Το παλάτι διαθέτει μια πολύ μεγάλη αίθουσα υποδοχής με αγενέχ-κάρι (διακοσμητικά στοιχεία από καθρέπτες) παρόμοια με πολλά τζαμιά και ιερά στη χώρα. Το δωμάτιο είναι γνωστό ως η «Αίθουσα των Καθρεφτών». Το εσωτερικό του παλατιού ήταν επιπλωμένο με πλούσια υφάσματα και χαλιά. Οι διακοσμήσεις έγιναν από τον Ιρανό αρχιτέκτονα Χοσεΐν Λορζαντέχ. Τα πλακάκια που χρησιμοποιήθηκαν στο παλάτι κατασκευάστηκαν από τον Οστάντ Γιαζντί και οι πίνακες του Οστάντ Μπεχζάντ. Η έκταση του παλατιού είναι 35.462 τετραγωνικά μέτρα, εκ των οποίων 2.870 τετραγωνικά μέτρα χρησιμοποιούνται για κατοικία. Επίσκεψη Μετά από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, το Ανάκτορο άνοιξε για το κοινό για πρώτη φορά το πρωί της 26ης Ιανουαρίου 2020. Το παλάτι βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Ιμάμ Χομεϊνί και Βαλιάσρ, εντός του κυβερνητικού συγκροτήματος της Τεχεράνης. Οι επισκέπτες υποχρεούνται να επιδείξουν την ταυτότητά τους ή το διαβατήριό τους για να εισέλθουν στο μουσείο. Παραπομπές