Μαυσωλείο του Κύρου

Το μαυσωλείο του Κύρου του Μεγάλου βρίσκεται στις Πασαργάδες, η οποία ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας του και τώρα αποτελεί αρχαιολογικό χώρο στην επαρχία Φαρς του Ιράν. Το μαυσωλείο αποτελεί σημαντικό ιστορικό παράδειγμα σεισμικής μηχανικής, καθώς λέγεται ότι είναι η παλαιότερη κατασκευή με απομονωμένη βάση στον κόσμο, γεγονός που την καθιστά σημαντικά αντισεισμική. Είναι ένα από τα βασικά μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO στο Ιράν, ως μέρος του αρχαιολογικού χώρου Πασαργάδες. Αρχαίες περιγραφές Η πιο εκτενής περιγραφή της κατασκευής, βασισμένη σε μια χαμένη αναφορά του Αριστόβουλου (ο οποίος είχε συνοδεύσει τον Μέγα Αλέξανδρο στις εκστρατείες του στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.), βρίσκεται στην Αλεξάνδρου Ανάβαση (6.29), γραμμένη από τον Αρριανό τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Αρριανός, γράφοντας τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., περιέγραψε τον τάφο ως εξής:Λυπήθηκε για την προσβολή που διαπράχθηκε στον τάφο του Κύρου, γιου του Καμβύση. Σύμφωνα με τον Αριστόβουλο, τον βρήκε σκαμμένο και λεηλατημένο. Ο τάφος του διάσημου Κύρου βρισκόταν στο βασιλικό κήπο στις Πασαργάδες και γύρω του είχε φυτευτεί ένα άλσος με κάθε είδους δέντρα. Το πάρκο ποτιζόταν επίσης από ένα ρυάκι και στο λιβάδι φύτρωνε ψηλό χορτάρι. Η βάση του ίδιου του τάφου ήταν φτιαγμένη από τετράγωνη πέτρα σε σχήμα ορθογωνίου. Πάνω από αυτόν υπήρχε ένα πέτρινο κτίριο με στέγη, με μια πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό, τόσο στενή που ακόμη και ένας μικρόσωμος άνθρωπος με δυσκολία μπορούσε να μπει, μετά από έντονη δυσφορία. Στο κτίριο βρισκόταν ένα χρυσό φέρετρο, στο οποίο είχε ταφεί το σώμα του Κύρου, και δίπλα στο φέρετρο υπήρχε ένας καναπές, τα πόδια του οποίου ήταν από σφυρήλατο χρυσό. Ένα χαλί από βαβυλωνιακή ταπητουργία με πορφυρό υπόστρωμα. Πάνω του υπήρχε επίσης ένα μηδικό παλτό με μανίκια και άλλοι χιτώνες βαβυλωνιακής κατασκευής. Ο Αριστόβουλος προσθέτει ότι πάνω του βρίσκονταν επίσης παντελόνια και ρόμπες των Μήδων βαμμένες στο χρώμα του υάκινθου, καθώς και άλλα σε πορφύρα και διάφορα άλλα χρώματα. Επιπλέον, υπήρχαν κολάρα, σπαθιά και σκουλαρίκια από χρυσάφι και πολύτιμους λίθους συγκολλημένα μεταξύ τους, και κοντά τους βρισκόταν ένα τραπέζι. Στη μέση του καναπέ βρισκόταν το φέρετρο που περιείχε το σώμα του Κύρου. Μέσα στον περίβολο, κοντά στην ανηφόρα που οδηγούσε στον τάφο, υπήρχε ένα μικρό σπίτι χτισμένο για τους Μάγους που φρουρούσαν τον τάφο. Ένα καθήκον που εκτελούσαν από την εποχή του Καμβύση, γιου του Κύρου, ο γιος διαδεχόταν τον πατέρα του ως φρουρός. Σε αυτούς τους άνδρες δινόταν καθημερινά από τον βασιλιά ένα πρόβατο και συγκεκριμένες ποσότητες σιταρένιου αλευριού και κρασιού. Και ένα άλογο μία φορά το μήνα ως θυσία στον Κύρο. Πάνω στον τάφο είχε τοποθετηθεί μια επιγραφή με περσικά γράμματα, η οποία είχε την ακόλουθη σημασία στην περσική γλώσσα: «Άνθρωπε, είμαι ο Κύρος, γιος του Καμβύση, που ίδρυσε την αυτοκρατορία των Περσών και ήταν βασιλιάς της Ασίας. Μη μου κακολογείς λοιπόν αυτό το μνημείο». Μόλις ο Αλέξανδρος κατέκτησε την Περσία, επιθυμούσε πολύ να μπει στον τάφο του Κύρου, αλλά διαπίστωσε ότι όλα τα άλλα είχαν αφαιρεθεί εκτός από το φέρετρο και το ανάκλιντρο.Ο Στράβωνας αναφέρει ότι όταν ο Μέγας Αλέξανδρος λεηλάτησε και κατέστρεψε την Περσέπολη, επισκέφθηκε τον τάφο του Κύρου και διέταξε τον Αριστόβουλο, έναν από τους πολεμιστές του, να μπει στο μνημείο. Μέσα βρήκε ένα χρυσό κρεβάτι, ένα τραπέζι στρωμένο με ποτήρια, ένα χρυσό φέρετρο, μερικά στολίδια στολισμένα με πολύτιμους λίθους και μια επιγραφή στον τάφο. Δεν σώζεται κανένα ίχνος τέτοιας επιγραφής. Ο Στράβωνας το περιέγραψε ως εξής:Ο Αλέξανδρος πήγε στη συνέχεια στις Πασαργάδες, οι οποίες ήταν επίσης αρχαία βασιλική κατοικία. Εδώ είδε επίσης, σε ένα κήπο, τον τάφο του Κύρου. Ήταν ένας μικρός πύργος και ήταν κρυμμένος μέσα στην πυκνή ανάπτυξη δέντρων. Ο τάφος ήταν συμπαγής από κάτω, αλλά είχε στέγη και τάφο από πάνω, ο οποίος είχε μια εξαιρετικά στενή είσοδο. Ο Αριστόβουλος λέει ότι με εντολή του βασιλιά πέρασε από αυτή την είσοδο και στόλισε τον τάφο. Και ότι είδε ένα χρυσό ανάκλιντρο, ένα τραπέζι με ποτήρια, ένα χρυσό φέρετρο και πολλά ενδύματα και στολίδια διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους. Και ότι είδε όλα αυτά στην πρώτη του επίσκεψη, αλλά σε μια μεταγενέστερη επίσκεψη ο χώρος είχε συλληθεί και όλα είχαν κλαπεί εκτός από το ανάκλιντρο και το φέρετρο, το οποίο είχε μόνο σπάσει σε κομμάτια, και ότι οι ληστές είχαν μεταφέρει το πτώμα σε άλλο μέρος, γεγονός που αποδείκνυε ξεκάθαρα ότι επρόκειτο για πράξη λεηλασίας, όχι του σατράπη, αφού άφησαν πίσω τους μόνο ό,τι δεν μπορούσε εύκολα να κλαπεί. και ότι η ληστεία έλαβε χώρα παρόλο που ο τάφος ήταν περικυκλωμένος από φρουρά Μάγων, οι οποίοι λάμβαναν για τη συντήρησή τους ένα πρόβατο κάθε μέρα και ένα άλογο κάθε μήνα. Αλλά όπως ακριβώς η απομακρυσμένη θέση των χωρών στις οποίες προέλαυνε ο στρατός του Αλεξάνδρου, της Βάκτρας και της Ινδίας, είχε οδηγήσει σε πολλές άλλες επαναστατικές πράξεις, έτσι και αυτή ήταν μια από τις επαναστατικές πράξεις. Τώρα ο Αριστόβουλος το δηλώνει και καταγράφει την ακόλουθη επιγραφή στον τάφο: «Άνθρωπε, εγώ είμαι ο Κύρος, που απέκτησε την αυτοκρατορία για τους Πέρσες και ήταν βασιλιάς της Ασίας· μη μου μνησικακείς, λοιπόν, το μνημείο μου». Ο Ονησίκριτος, ωστόσο, αναφέρει ότι ο πύργος είχε δέκα ορόφους και ότι ο Κύρος βρισκόταν στον τελευταίο όροφο, και ότι υπήρχε μια επιγραφή στα ελληνικά, σκαλισμένη με περσικά γράμματα, «Εδώ κείτομαι, Κύρε, βασιλιά των βασιλιάδων», και μια άλλη γραμμένη στην περσική γλώσσα με το ίδιο νόημα.Ο Αρριανός αναφέρει ότι μετά τη βεβήλωση του τάφου, ο Αλέξανδρος ανέκρινε τη φρουρά των Μάγων για να μάθει ποιος ήταν υπεύθυνος, αλλά εκείνοι επικαλέστηκαν άγνοια. Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος διέταξε την αποκατάσταση του τάφου στην προηγούμενη κατάστασή του, με όλα τα κτερίσματα να επισκευαστούν ή να αντικατασταθούν. Στη συνέχεια, η είσοδος του τάφου σφραγίστηκε για να αποτραπεί περαιτέρω βανδαλισμός. Ταυτοποίηση Πριν ταυτιστεί με τον Κύρο τον Μέγα από τον Βρετανό διπλωμάτη Τζέιμς Τζουστίνιαν Μοριέ το 1812, αποδιδόταν σε μια συγκεκριμένη «Μητέρα του Σολομώντα» σε θρυλικές αφηγήσεις που είχαν εμφανιστεί κάποια στιγμή μετά την μουσουλμανική κατάκτηση του Ιράν. Ο Μοριέ, βασιζόμενος στα έργα του Γερμανού περιηγητή Γιόχαν Άλμπρεχτ ντε Μάντελσλο, θεωρούσε ότι αναφερόταν στη Γουάλαντα μπιντ αλ-Αμπάς ιμπν αλ-Τζάζ, η οποία ήταν η μητέρα του Σουλεϊμάν ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (β. 715–717 ) του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Παρόμοιες πεποιθήσεις που προτάθηκαν στον Βενετό εξερευνητή Γιοσαφάτ Μπαρμπάρο τον 15ο αιώνα υποστήριζαν ότι ήταν ο τόπος ανάπαυσης της Βηρσαβεέ, της μητέρας του Σολομώντα (β. 970–931 π.Χ. ) του Βασιλείου του Ισραήλ. Αργότερα ταυτοποιήθηκε επίσης από τον Γιόχαν Άλμπρεχτ ντε Μάντελσλο. Ταυτοποιήθηκε για πρώτη φορά ως ο Τάφος του Κύρου στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, πρώτα το 1812 από τον Τζέιμς Τζουστίνιαν Μόριε και στη συνέχεια το 1821 από τον Ρόμπερτ Κερ Πόρτερ. Ο Μοριέ περιέγραψε τον τάφο ως εξής:[Είναι] ένα κτίριο τόσο ασυνήθιστης μορφής που οι άνθρωποι της χώρας το αποκαλούν συχνά αυλή του ντεβί ή του διαβόλου. Στηρίζεται σε μια τετράγωνη βάση από μεγάλα τεμάχια μαρμάρου, τα οποία υψώνονται σε επτά πυραμιδικά στρώματα... Σε κάθε μέρος του ίδιου του μνημείου υπάρχουν σκαλιστές επιγραφές, οι οποίες μαρτυρούν το σεβασμό των επισκεπτών του. Αλλά δεν υπάρχει κανένα ίχνος κανενός από τους χαρακτήρες της αρχαίας Περσίας ή ακόμα και της παλαιότερης αραβικής. Το κλειδί το κρατούν οι γυναίκες και μόνο οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να εισέλθουν. Ο λαός γενικά το θεωρεί ως το μνημείο της μητέρας του Σολομώντα και εξακολουθεί να συνδέει κάποια αποτελεσματικότητα με το όνομα. Γιατί υποδεικνύουν κοντά στο σημείο ένα συγκεκριμένο νερό στο οποίο καταφεύγουν όσοι μπορεί να έχουν δαγκωθεί από λυσσασμένο σκυλί και με το οποίο, αν το πιουν εντός τριάντα ημερών, οι κακές συνέπειες του τραύματος αποφεύγονται. Στην ανατολίτικη ιστορία, σχεδόν κάθε τι θαυμαστό συνδέεται με τον Σολομώντα των Γραφών: ο βασιλιάς, ωστόσο, στη μητέρα του οποίου λέγεται ότι ανεγέρθηκε αυτός ο τάφος, είναι λιγότερο απίστευτος (όπως υπέδειξαν οι Καρμηλίτες του Σιράζ στον Μάντελσλο), ο Σαχ Σουλεϊμάν, ο δέκατος τέταρτος χαλίφης της φυλής του Αλή. Αλλά αν και αυτή η υπόθεση είναι πιο πιθανή από το ότι πρόκειται για το μνημείο της Βηθσαβεέ, δεν είναι κατά τη γνώμη μου ικανοποιητική, καθώς διαφέρει εντελώς από όλους τους τάφους των αγίων του Μωάμεθ που έχω δει ποτέ στην Περσία, τη Μικρά Ασία ή την Τουρκία.Ο Μοριέ τελικά απέρριψε τους τότε συσχετισμούς του τάφου ως εσφαλμένους, σημειώνοντας ότι η αρχιτεκτονική και η ατμόσφαιρά του διέφεραν από τους μουσουλμανικούς τάφους σε όλο το Ιράν και αντ' αυτού ευθυγραμμίζονταν με τις περιγραφές που βρίσκονται στα γραπτά του Έλληνα ιστορικού Αρριανού. Σημείωσε τις ομοιότητες καθώς και τις διαφορές, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης της επιγραφής που σημείωσε ο Αρριανός, της έλλειψης άλσους με δέντρα και της τριγωνικής οροφής σε αντίθεση με την «τοξωτή» περιγραφή του Αρριανού:Αν η θέση του τόπου αντιστοιχούσε με την τοποθεσία των Πασαγαρδών, καθώς και αν η μορφή αυτής της κατασκευής συμφωνούσε με την περιγραφή του τάφου του Κύρου κοντά σε αυτήν την πόλη, θα είχα μπει στον πειρασμό να αποδώσω στο παρόν κτίριο μια τόσο λαμπρή προέλευση. Αυτός ο τάφος ήταν χτισμένος σε ένα άλσος. Ήταν ένα μικρό οικοδόμημα καλυμμένο με μια τοξωτή στέγη από πέτρα, και η είσοδός του ήταν τόσο στενή που ούτε ο πιο λεπτός άνθρωπος μπορούσε να περάσει. Στηριζόταν σε μια τετράγωνη βάση από μία μόνο πέτρα και περιείχε την περίφημη επιγραφή: «θνητοί, είμαι ο Κύρος, γιος του Καμβύση, ιδρυτής της περσικής μοναρχίας και Ηγεμόνας της Ασίας, μην μου φέρετε λοιπόν κακία γι' αυτό το μνημείο». Το ότι η πεδιάδα γύρω από τη Μεστζέντ Μαντρέ Σουλεϊμάν ήταν η τοποθεσία μιας μεγάλης πόλης αποδεικνύεται από τα ερείπια με τα οποία είναι σκορπισμένη. Και ότι αυτή η πόλη ήταν της ίδιας γενικής αρχαιότητας με την Περσέπολη μπορεί να συναχθεί από την ύπαρξη παρόμοιου χαρακτήρα στις επιγραφές στα ερείπια και των δύο, αν και αυτό το συγκεκριμένο οικοδόμημα δεν τυχαίνει να εμφανίζει αυτή την εσωτερική ένδειξη σύγχρονης χρονολόγησης. Ένα άλσος θα είχε φυσικά εξαφανιστεί στη σύγχρονη Περσία. Οι κατασκευές έχουν αντίστοιχο μέγεθος. Η τριγωνική οροφή αυτού που επισκέφτηκα θα μπορούσε να ονομαστεί τοξωτή σε μια εποχή που η πραγματική ημικυκλική αψίδα ήταν πιθανώς άγνωστη. Η πόρτα ήταν τόσο στενή, που, αν μου επιτρεπόταν να προσπαθήσω, δύσκολα θα μπορούσα να περάσω. Και όσοι κρατούσαν το κλειδί επιβεβαίωσαν ότι το μόνο αντικείμενο μέσα ήταν μια τεράστια πέτρα, η οποία μπορεί να ήταν «η βάση ενός ενιαίου κομματιού» που περιέγραψε ο Αρριανός. Αλλά καθώς επαναλάμβανε την αφήγηση ενός άλλου, η διαφορά έχει μικρή σημασία, αν υπάρχει. Υποψιάζομαι, ωστόσο, ότι καθώς πολλά από τα κτίρια στην Περσέπολη είναι έτσι συναρμολογημένα που κάποτε θα φαινόντουσαν σαν ένα τεράστιο τετράγωνο, ότι και η σημερινή κατασκευή θα μπορούσε κάποτε να είχε παρόμοια εμφάνιση. Η αιωνιότητα του μνημείου του, την οποία ο Κύρος σκέφτηκε πράγματι τοποθετώντας το σε μια τεράστια πέτρα, θα επιτυγχανόταν εξίσου με την κατασκευή αυτού του υφάσματος, το οποίο φαίνεται προορισμένο να επιβιώσει από τις επαναστάσεις των αιώνων. Και μετά από δύο χιλιάδες τετρακόσια χρόνια, η απουσία επιγραφής στο Μεστζέντ Μάντρε Σουλεϊμάν δεν θα αποτελούσε αποφασιστική απόδειξη εναντίον της ταυτοποίησής του με τον τάφο του Κύρου. Ανακατασκευή του τάφου Ο τάφος ανακαινίστηκε δύο φορές, μία φορά στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον εορτασμό των 2.500 χρόνων από την Περσική Αυτοκρατορία το 1971 και τη δεύτερη φορά μεταξύ 2002 και 2009. Περιγραφή Ο τάφος του Κύρου βρίσκεται στη νότια γωνία του χώρου, που κάποτε ήταν το βασιλικό πάρκο των Πασαργάδων και είναι χτισμένος από κιτρινωπό-λευκό ασβεστόλιθο, πιθανώς από το ορυχείο Σιβάντ. Το κτίριο του τάφου έχει αντέξει για 2.500 χρόνια και εξακολουθεί να στέκεται στην πεδιάδα Πασαράδων. Η κύρια βάση ή θεμέλιό του είναι μια πέτρινη πλατφόρμα του οποίου το σχέδιο σχηματίζει ένα ορθογώνιο τετράγωνο με μήκος 13,35 μέτρα και πλάτος 12,3 μέτρα. Αυτό το κτίριο αποτελείται από δύο εντελώς ξεχωριστά μέρη: μια πέτρινη πλατφόρμα με έξι σκαλοπάτια και ένα δωμάτιο με δίρριχτη στέγη πάνω από το έκτο σκαλί. Το συνολικό ύψος του κτίσματος είναι λίγο πάνω από 11 μέτρα. Η πρώτη πλατφόρμα, η οποία αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι, έχει ύψος 1,65 μέτρα, αλλά περίπου 60 εκατοστά από αυτό ήταν αρχικά άκοπο και κρυμμένο. Αυτό σημαίνει ότι όπως το δεύτερο και το τρίτο σκαλί, είχαν ύψος ακριβώς 105 εκατοστά. Το τέταρτο, πέμπτο και έκτο σκαλοπάτι έχουν ύψος 57,5 εκατοστά το καθένα. Το πλάτος των πλατφορμών είναι μισό μέτρο και το επίπεδο της έκτης πλατφόρμας, η οποία αποτελεί τη βάση του δωματίου του τάφου, έχει διαστάσεις 6,4 μέτρα επί 5,35 μέτρα. Το δωμάτιο του τάφου έχει μήκος 3,17 μέτρα, πλάτος 2,11 μέτρα και ύψος 2,11 μέτρα. Το τοίχωμά του έχουν πάχος έως και 1,5 μέτρο και είναι κατασκευασμένο από τέσσερις σειρές λαξευμένης πέτρας. Η πρώτη και η δεύτερη σειρά είναι ψηλότερες από την τρίτη και την τέταρτη σειρά, και στη βορειοδυτική πλευρά υπήρχε προφανώς μια διπλή πόρτα που άνοιγε συρόμενα, η οποία τώρα δεν υπάρχει. Η τρέχουσα είσοδος έχει πλάτος 78 εκατοστά και ύψος 1,4 μέτρα και το κατώφλι της είναι βαθύ. Σε κάθε μία από τις δύο γωνίες του μικρού κατωφλίου, δημιουργείται μια εσοχή για την πόρτα και οριζόντιες αυλακώσεις βάθους 16 εκατοστών στη μία πλευρά και 10 εκατοστών στην άλλη πλευρά, έτσι ώστε τα δύο υπέρθυρα να μπορούν να βρεθούν και να τοποθετηθούν μέσα σε αυτά όταν ανοιχτούν. Στο μπροστινό μέρος του τάφου, στο άνω τρίγωνο της πύλης, υπήρχε ένα πολύ περίτεχνο λουλούδι, από το οποίο σήμερα σώζεται μόνο το μισό, το οποίο έχει ξεθωριάσει. Ένας Ευρωπαίος ταξιδιώτης ονόματι Γιόχαν Άλμπρεχτ φον Μάντελσλοου είδε το λουλούδι το 1638 και το απεικόνισε σε έναν πίνακα του τάφου του Κύρου, αλλά είχε ξεχαστεί για πολύ καιρό ή είχε ερμηνευτεί με άλλο τρόπο, μέχρι που ο Ντέιβιντ Στρόναχ το ανέκτησε, το περιέγραψε και το ερμήνευσε το 1964. Η στέγη του τάφου είναι ομαλή και απλή εσωτερικά, αλλά εξωτερικά είναι αετωματική και η κλίση των δύο πλευρών της έχει σχήμα αριθμού οκτώ. Η στέγη είναι κατασκευασμένη από δύο πέτρες, στις οποίες στηρίζεται μια πυραμιδοειδής πέτρα βάση 6,25 επί 3 μέτρα και πάχος 50 εκ, και πάνω σε αυτήν, υπήρχε μια πέτρα πάνω από την οροφή, η οποία δεν είναι διαθέσιμη τώρα. Πιστεύεται ότι σύμφωνα με την παράδοση των Αχαιμενιδών, για να ελαφρύνει και να μετακινεί καλύτερα, έσκαψαν μέσα στην οροφή. Ο Φορσάτ αλ-Ντάουλα Σιράζι είχε παρατηρήσει τον κενό χώρο μεταξύ της εσωτερικής στέγης και της κεκλιμένης εξωτερικής στέγης και τον θεώρησε τόπο ταφής για τους νεκρούς. Αυτό το μεσαίο τμήμα, που αναφέρει ο Σιραζί, είναι ένα κοίλωμα μήκους 4,75 μέτρων, το οποίο έχει πλάτος περίπου ένα μέτρο πλάτος και βάθος 85 εκατοστά. Για να μην κλονιστεί η αντοχή αυτού του λάκκου, η στέγη ήταν κατασκευασμένη σε δύο κομμάτια. Ωστόσο, η ιδέα ότι ο κενός χώρος ήταν η θέση του φέρετρου ή ακόμα και δύο φέρετρων (λόγω της διαίρεσης του μεσαίου χώρου σε δύο) ήταν δημοφιλής στο παρελθόν. Το δάπεδο του τάφου είναι κατασκευασμένο από δύο μεγάλες πέτρινες πλάκες. Σύμφωνα με τον Τζωρτζ Κάρζον (1892), ο σχιστόλιθος ήταν μεγαλύτερος από τις μεγάλες τρύπες στις οποίες σκάφτηκε. Πιθανώς για να διαπιστωθεί τι υπάρχει από κάτω. Το μαυσωλείο χτίστηκε χωρίς κονίαμα, αλλά οι μεταλλικές δέσμες των τύμβων συνέδεαν τις πέτρες, οι οποίες σχεδόν όλες είχαν σκαφτεί και αφαιρεθεί, αφήνοντας δυσάρεστες λακκούβες που κατέστρεφαν την αντοχή του κτιρίου. Μια ομάδα με επικεφαλής τον Αλιρεζά Σαπούρ Σαχμπαζί επισκεύασε αυτές τις αυλακώσεις όσο το δυνατόν περισσότερο με τα κομμάτια που είχαν φέρει από το ορυχείο Σιβάντ. Όσοι επισκέφθηκαν τον τάφο τον δέκατο ένατο αιώνα και κατέγραψαν τις παρατηρήσεις τους μίλησαν για τους κίονες του τάφου του Κύρου. Σήμερα δεν σώζονται κανένα ίχνος αυτών των κιόνων και άλλων κατασκευών γύρω από τον τάφο. Για παράδειγμα, ο Φραντς Χάινριχ Βάισμπαχ, Γερμανός μελετητής και ανατολιστής που επισκέφθηκε τις Πασαργάδες στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και περιέγραψε τα κτίρια στις Πασαργάδες, περιγράφει τους κίονες γύρω από τον τάφο του Κύρου ως εξής:Οι τρεις πλευρές του τάφου περιβάλλονται από 22 κίονες. Ίχνη είναι ορατά από τον διπλό τοίχο που περιβάλλει τους κίονες. Το μήκος κάθε σειράς κιόνων που είναι στραμμένοι η μία προς την άλλη είναι 30 μέτρα και το μήκος της σειράς κιόνων που είναι κάθετη σε αυτές τις δύο σειρές είναι 32 μέτρα. Το μήκος των δύο απέναντι σειρών από τον εσωτερικό τοίχο είναι 35 μέτρα και το μήκος του άλλου μέρους από τον εσωτερικό τοίχο είναι 42 μέτρα. Υπάρχει αμφιβολία ότι το εξωτερικό τείχος υπήρχε εξαρχής. Το εξωτερικό τείχος είναι ένα τεράστιο τείχος πάνω στο οποίο στηρίζονται τα ερείπια μιας πύλης.Έχουν εκφραστεί διαφορετικές απόψεις σχετικά με την προέλευση του αρχιτεκτονικού ρυθμού του κτιρίου. Οι απόψεις παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία και υποστηρίζουν επιρροές από τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, της Μεσογείου, του Αιγυπτίους, τους Ελαμίτες και τους αρχικούς Ιρανούς. Ο Μπ. Φαραβάς έγραψε ότι οι τάφοι Ριαγιάνι στο βόρειο Ιράν, ήταν επίσης καλυμμένοι με ύφασμα, και έτσι ο πρώτος βασιλιάς των Αχαιμενιδών να ακολουθήσει την ταφική παράδοση. Αρχιτεκτονική Το σχέδιο του τάφου του Κύρου προέρχεται από τα ζιγκουράτ της Μεσοποταμίας ή του Ελάμ, αλλά ο σηκός συνήθως αποδίδεται σε τάφους των Ουράρτου μιας παλαιότερης περιόδου. Συγκεκριμένα, ο τάφος στις Πασαργάδες έχει σχεδόν ακριβώς τις ίδιες διαστάσεις με τον τάφο του Αλυάττη, πατέρα του Λύδου βασιλιά Κροίσου. Ωστόσο, ορισμένοι έχουν αρνηθεί τον ισχυρισμό (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Κροίσος γλίτωσε από τον Κύρο κατά την κατάκτηση της Λυδίας και έγινε μέλος της αυλής του Κύρου). Η κύρια διακόσμηση στον τάφο είναι ένα σχέδιο ρόδακα πάνω από την πόρτα μέσα στο αέτωμα. Ημέρα του Κύρου του Μεγάλου Η Ημέρα του Κύρου του Μεγάλου (περσικά : روز کوروش بزرگ ruz-e kuroš-e bozorg), επίσης γνωστή ως Ημέρα του Κύρου (περσικά : روز کوروش ruz-e kuroš), είναι μια ανεπίσημη εορτή στο Ιράν που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στις 29 Οκτωβρίου, 7 Αμπάν στο ιρανικό ημερολόγιο, για να τιμήσει τον Κύρο τον Μέγα. Αυτή είναι η επέτειος της εισόδου του Κύρου στη Βαβυλώνα. Ο Κύρος είναι ο ιδρυτής της πρώτης Περσικής Αυτοκρατορίας, γνωστής και ως Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Παρόμοια κτίρια και κατασκευές Φαίνεται ότι ένα κτίριο σαν τον τάφο του Κύρου δεν υπήρχε πριν από την κατασκευή του, ούτε στο Ιράν ούτε στο εξωτερικό, αν και αργότερα χτίστηκαν παρόμοιες κατασκευές. Το Γκουρ-ε-Ντοχτάρ, που βρίσκεται στην κεντρική περιοχή της κομητείας Νταστεστάν, στην επαρχία Μπουσέρ, είναι ένα από τα ιστορικά μνημεία της εποχής των Αχαιμενιδών που μοιάζει πολύ με τον τάφο του Κύρου. Ο Αλιρεζά Σαπούρ Σαχμπάζι υποστηρίζει ότι αυτό το μνημείο μπορεί να είναι ο τάφος του Κύρου του Νεότερου. Υπάρχει επίσης ένα πολύ παρόμοιο κτίριο με τον τάφο του Κύρου στο Τας Κουλέ της Φώκαιας, το οποίο πιθανότατα χτίστηκε όταν η Λυδία ήταν αχαιμενική σατραπεία και πιθανότατα προοριζόταν για κάποιο σημαντικό Πέρση ή Λύδο. Περσική Πρωτοχρονιά Κατά τη διάρκεια του Νορούζ, της Περσικής Πρωτοχρονιάς, εορτασμοί πραγματοποιούνται κάθε χρόνο γύρω από τον τάφο από Ιρανούς που συγκεντρώνονται από όλη τη χώρα. Οι Ιρανοί σέβονται τον Κύρο τον Μέγα ως τον ιδρυτή του Ιράν και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Παραπομπές