Σουλαουέσι

Το Σουλαουέσι (ινδονησιακά: Sulawesi, ορθότερη προφορά Σουλαούεσι), παλιότερα γνωστό ως Κελέβη (απόδοση στα ελληνικά της πορτογαλικής του ονομασίας Celebes), είναι νησί της Ινδονησίας, μία από τις Μεγάλες Σούνδες. Είναι το μεγαλύτερο νησί στο Ινδονησιακό αρχιπέλαγος μετά τη Νέα Γουινέα, το Βόρνεο και τη Σουμάτρα, και το 11ο μεγαλύτερο παγκοσμίως, με έκταση 174.600 χλμ². Με πληθυσμό περίπου 20 εκατομμύρια είναι το 3ο πολυπληθέστερο στην Ινδονησία μετά την Ιάβα και τη Σουμάτρα. Το νησί βρίσκεται ανάμεσα στο Βόρνεο και τις Μολούκες και έχει χαρακτηριστικό σχήμα που οφείλεται στις τέσσερις χερσονήσους του. Στον Βορρά βρίσκεται η μακρόστενη χερσόνησος Μιναχάσα, ανατολικά, η ανατολική χερσόνησος και στον Νότο, η νότια και η νοτιοανατολική χερσόνησος. Οι χερσόνησοι χωρίζονται μεταξύ τους με τρεις κόλπους, τον κόλπο του Τομίνι ανάμεσα στη χερσόνησο Μιναχάσα και την ανατολική χερσόνησο, τον κόλπο Τόλο ανάμεσα στην ανατολική και τη νοτιοανατολική χερσόνησο και τον κόλπο Μπόνι ανάμεσα στις δύο νότιες χερσονήσους. Το νησί χωρίζεται από το Βόρνεο με τον πορθμό του Μακασάρ. Το νησί όσον αφορά τη βιοποικιλότητα ανήκει στη Γουαλασέα, μια βιογεωγραφική περιοχή στην οποία υπάρχουν τόσο είδη της Αυστραλίας, όπως και είδη της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στο νησί υπάρχουν 124 είδη θηλαστικών, εκ των οποίων τα 79 είναι ενδημικά. Στο νησί υπάρχουν επίσης 400 είδη πτηνών, στα οποία το ποσοστό ενδημισμού φτάνει το 34%. Ετυμολογία Το όνομα Σουλαουέσι πιθανώς προέρχεται από τις λέξεις sula («νησί») και besi («σίδηρος») και μπορεί να αναφέρεται στην ιστορική εξαγωγή σιδήρου από τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου της λίμνης Ματάνο. Το όνομα άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως μετά την ανεξαρτησία της Ινδονησίας. Το όνομα Κελέβη δόθηκε αρχικά στο νησί από Πορτογάλους εξερευνητές. Ενώ η άμεση μετάφρασή του είναι ασαφής, μπορεί να είναι πορτογαλική απόδοση του γηγενούς ονόματος «Sulawesi». Γεωλογία Το Σουλαουέσι βρίσκεται, σύμφωνα με τα τεκτονικά μοντέλα, πάνω στην ασιατική πλάκα (δυτικά και νοτιοδυτικά), στην αυσταλιανή (νοτιοανατολικά) και την πλάκα του Ειρηνικού (βόρεια και ανατολική χερσόνησος). Ρήγματα υπάρχουν στα σημεία που οι πλάκες συναντώνται, με αποτέλεσμα το νησί να είναι σεισμογενές. Το περίγραμμα του νησιού παρουσιάζει έντονη αντίθεση, από τις βαθιές θάλασσες που περιβάλλουν το νησί σε ένα ορεινό εσωτερικό το οποίο σχηματίζει μια ραχοκοκαλιά κατά μήκος των στενών χερσονήσων. Το κεντρικό τμήμα του Σουλαουέσι είναι μια μεγάλη ορεινή περιοχή, αλλά ως επί το πλείστον μη-ηφαιστειακή. Τα ενεργά ηφαίστεια βρίσκονται στη βόρεια χερσόνησο Μιναχάσα, και εκτείνονται προς τα βόρεια μέχρι τα νησιά Σανγκίχε. Η βόρεια χερσόνησος έχει ενεργά ηφαίστεια όπως το Λοκόν (ηφαίστειο), το όρος Αβού (Awu), το Σοπουτάν και το Καρανγκετάνγκ. Διοίκηση Το Σουλαουέσι χωρίζεται σε έξι επαρχίες: Γκοροντάλο, Δυτικό Σουλαουέσι, Νότιο Σουλαουέσι, Κεντρικό Σουλαουέσι, Νοτιοανατολικό Σουλαουέσι και Βόρειο Σουλαουέσι. Το Δυτικό Σουλαουέσι δημιουργήθηκε το 2004 από το Νότιο Σουλαουέσι. Οι μεγαλύτερες πόλεις του νησιού είναι το Μακασάρ (1.423.877 κάτοικοι), Μανάντο (451.916 κάτοικοι), Πάλου (373.218 κάτοικοι), Κεντάρι (345.107 κάτοικοι), Μπιτούνγκ (225.134 κάτοικοι), Γκοροντάλο (198.539 κάτοικοι) και Παλόπο (184.681 κάτοικοι), σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Οι πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού είναι μουσουλμάνοι, αλλά υπάρχει και σημαντική χριστιανική μειονότητα κυρίως στον βορρά. Παραπομπές Εξωτερικοί σύνδεσμοι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Σουλαουέσι στο Wikimedia Commons