مسجد جامع الازهر

مسجد جامع الازهر (به اندونزیایی: Masjid Agung Al-Azhar) مسجدی واقع در جالان سیسینگامانگاراجا، کبایوران بارو، جاکارتا است. این مسجد بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ ساخته شده است. در ابتدا با نام ساده مسجد آگونگ (مسجد جامع) شناخته می‌شد. این مسجد در زمان ساخت، بزرگ‌ترین مسجد جاکارتا بود تا اینکه مسجد استقلال که در سال ۱۹۷۸ تکمیل شد، از آن پیشی گرفت. مسجد الازهر و مجموعه آن بیشتر به خاطر کارهای آموزشی‌شان شناخته می‌شوند. تاریخچه ایده ساخت مسجد و مدرسه در کبایوران بارو توسط ۱۴ نفر از حزب ماسیومی مطرح شد. به توصیه سیامسدین، وزیر امور اجتماعی اندونزی در آن زمان، این ۱۴ نفر بنیاد مدرسه خوابگاه اسلامی (Yayasan Pesantren Islam یا YPI) را در ۷ آوریل ۱۹۵۲ تأسیس کردند. وزارت امور مذهبی بودجه اولیه محدودی را برای ساخت مسجد و مدرسه فراهم کرده بود، در حالی که شهردار جاکارتا زمینی به مساحت ۴ هکتار در حومه جدید کبایوران بارو اهدا کرد. به توصیه حامکا - یک روحانی و فعال سیاسی اندونزیایی - پیشنهاد شد که ابتدا یک مسجد قبل از مدرسه ساخته شود، "اما با فضای اداری و اتاق‌های جلسات فراوان تا در حالی که ساختمان مدرسه هنوز در دست ساخت است، مسجد بتواند فعالیت‌های کاملی از جمله کلاس‌ها را آغاز کند." با تأسیس انجمن، ساخت مسجد در ۱۹ نوامبر ۱۹۵۳ آغاز شد. این مسجد در سال ۱۹۵۸ تکمیل و رسماً با نام مسجد آگونگ کبایوران یا مسجد جامع کبایوران افتتاح شد. در زمان تکمیل، این مسجد بزرگ‌ترین مسجد جاکارتا بود. مسجد جامع به پیشنهاد امام اعظم الازهر، محمود شلتوت، که در سال ۱۹۶۰ سفری رسمی به جاکارتا داشت، به مسجد جامع الازهر تبدیل شد. شلتوت همچنین حمکا را به عنوان امام بصار (" امام اعظم") مسجد جامع الازهر به رسمیت شناخت. از نظر حمکا، نقش جدید او به عنوان امام، نشان دهنده نارضایتی او از روند رو به رشد زندگی اندونزیایی و نگرانی فزاینده او از اسلام در جامعه‌ای بود که تحت سایه کمونیسم قرار داشت. از نظر حمکا، برای کمک به "بقای" اسلام در این فرهنگ، مسلمانان باید آگاه‌تر می‌شدند و بنابراین مسجد جامع الازهر به مرکز احیای مدرن مسلمانان و مرکزی برای دعوت (تبلیغ ایمان) تبدیل می‌شد. در طول بحران ۱۹۶۵–۱۹۶۶ پس از جنبش ۳۰ سپتامبر، مسجد جامع الازهر به مرکز مبارزات ضد کمونیستی در میان مسلمانان تبدیل شد. در سال ۱۹۶۷، یک مهدکودک در مجموعهٔ مسجد الازهر تأسیس شد. فعالیت‌های آموزشی این مجموعه سرانجام با تأسیس دانشگاه الازهر اندونزی در نزدیکی آن در سال ۲۰۰۰ به اوج خود رسید. مسجد جامع الازهر در تاریخ ۱۹ اوت ۱۹۹۳ به‌عنوان یکی از میراث‌های فرهنگی جاکارتا و میراث فرهنگی ملی اندونزی ثبت شد. ساختمان مسجد جامع الازهر با گنبدی پیازی شکل سفید، به پیروی از معماری مساجد خاورمیانه، ساخته شده است. این مسجد یک مناره دارد. مسجد جامع الازهر نه تنها به‌عنوان یک مسجد، بلکه به‌عنوان مرکزی برای فعالیت‌های اجتماعی و دعوت اسلامی (دعوه) تأسیس شد. این مسجد از نخستین مساجد «مدرن» در اندونزی به‌شمار می‌رود که ساختمان آن با امکانات روز مجهز شده است؛ از جمله کتابخانهٔ اسلامی، تالار سخنرانی و سمینار، درمانگاه، کلاس‌هایی برای آموزش دروس دینی و عمومی، و خوابگاه‌های اقامتی. جستارهای وابسته اسلام در اندونزی منابع