มัสยิดมักกะฮ์ (ไฮเดอราบาด)

มัสยิดมักกะฮ์ (อังกฤษ: Makkah Masjid) เป็นมัสยิดวันศุกร์ในไฮเดอราบาด เป็นหนึ่งในมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินเดีย ด้วยความจุ 10,000 คน มัสยิดสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 และปัจจุบันได้รับสถานะอนุสรณ์ภายใต้การคุ้มครอง และเป็นมัสยิดหลักสำหรับพื้นที่เมืองเก่าไฮเดอราบาด มุฮัมมัด กุตับ ชะฮ์ ผู้นำคนที่หกของจักรวรรดิกุตับชาฮี ได้รับสั่งให้ผลิตอิฐขึ้นมาจากดินที่นำมาจากมักกะฮ์ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของศาสนาอิสลาม เพื่อมาใช้สร้างเป็นส่วนโค้งกลางของมัสยิด อิฐจากดินมักกะฮ์นี้เป็นที่มาของชื่อมัสยิด หมู่อาคารของมัสยิดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโกในปี 2014 ร่วมกับสิ่งปลูกสร้างอื่นในบริเวณ ภายใต้ชื่อหมู่อนุสรณ์และป้อมปราการแห่งรัฐสุลต่านเดกกัน การก่อสร้างมัสยิดเริ่มมีขึ้นในปี 1617 รัชสมัยของสุลต่านมุฮัมมัด กุตับ ชะฮ์ สุลต่านที่หกแห่งกุตับชาฮี แห่งกอลคอนดา ที่ซึ่งในปัจจุบันคือไฮเดอราบาด มัสยิดสร้างขึ้นโดยแรงงานราว 8,000 คน มัสยิดสร้างแล้วเสร็จโดย จักรพรรดิโมกุล เอารังเซบ ในปี 1693 อ้างอิง