ആൽത്തറക്കാൽ ശ്രീ മുത്തപ്പൻ മടപ്പുര

ആൽത്തറക്കാൽ ശ്രീ മുത്തപ്പൻ മടപ്പുര കേരളത്തിലെ കാസർഗോഡ് ജില്ലയിൽ, കാഞ്ഞങ്ങാട് നിന്നും ഏകദേശം 6.2 കിലോമീറ്ററും കാസർഗോഡ് നഗരത്തിൽ നിന്നും 25 കിലോമീറ്ററും മാറി പുല്ലൂർ വില്ലേജിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ക്ഷേത്രമാണ്. ശിവന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും സംയുക്ത രൂപമായി കരുതപ്പെടുന്ന ശ്രീ മുത്തപ്പനാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ. സാധാരണ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ വിഗ്രഹ ആരാധനയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, തെയ്യം എന്ന അനുഷ്ഠാന കലയിലൂടെയുള്ള ആരാധനാരീതിയാണ് ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നത്. ചരിത്രം ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉത്ഭവം "ആൽത്തറ"യുമായി (ആൽമരത്തിന് ചുറ്റും കല്ലുകൊണ്ട് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ തറ) ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, ഒരുകാലത്ത് ഒരു ഭക്തൻ ഈ ആൽത്തറയിൽ വെച്ച് മുത്തപ്പൻ വെള്ളാട്ടം നടത്തുകയുണ്ടായി. അതിനുശേഷം ആ സ്ഥലത്ത് മുത്തപ്പന്റെ ചൈതന്യം കുടികൊള്ളുന്നതായി കണ്ടതിനെത്തുടർന്ന്, ആ ചൈതന്യത്തെ ആദരിക്കുന്നതിനായി അവിടെ മടപ്പുര പണികഴിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ഈ ക്ഷേത്രം "ആൽത്തറക്കാൽ" എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയത്. ഐതിഹ്യം ശ്രീ മുത്തപ്പന്റെ പൊതുവായ ഐതിഹ്യം തന്നെയാണ് ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം. ഉത്ഭവം ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, എരുവെശ്ശി ഗ്രാമത്തിലെ അയ്യങ്കര വാഴുന്നോർക്കും പത്നി പാടിക്കുട്ടി അമ്മയ്ക്കും കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശിവഭക്തയായിരുന്ന പാടിക്കുട്ടി അമ്മ നദിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയപ്പോൾ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഒരു കുട്ടയിൽ ഒഴുകിവരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടെത്തി. ശിവന്റെ അനുഗ്രഹമായി കരുതി അവർ ആ കുട്ടിയെ വളർത്തി. നാടുവാഴി കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചുവെങ്കിലും, പാവപ്പെട്ടവരുടെ തോഴനായാണ് ആ കുട്ടി വളർന്നത്. എന്നാൽ, തന്റെ ജാതിക്ക് നിഷിദ്ധമായ വേട്ടയാടലും മാംസാഹാരവും ശീലമാക്കിയത് കുടുംബത്തിൽ അസ്വാരസ്യങ്ങൾക്കിടയാക്കി. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് സഹിക്കവയ്യാതെ അവൻ വീടുവിട്ടിറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. തടയാൻ ശ്രമിച്ച അമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവൻ തന്റെ ഉഗ്രരൂപം വെളിപ്പെടുത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള അഗ്നി പ്രവാഹം ലോകത്തിന് നാശമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ അമ്മയുടെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം അവൻ "പൊയ്ക്കണ്ണ്" (കണ്ണുകൾ മറയ്ക്കുന്ന കവചം) ധരിച്ച് മലബാറിലൂടെ സഞ്ചാരം ആരംഭിച്ചു. മുത്തപ്പൻ എന്ന പേര് കുന്നത്തൂർപ്പാടിയിൽ എത്തിയ അവൻ ചന്തൻ എന്നൊരു തിയ്യനെ കണ്ടുമുട്ടി. പനയിൽ നിന്ന് കള്ള് ചെത്തുകയായിരുന്ന ചന്തനോട് അവൻ കള്ള് ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും ചന്തൻ അത് നിരസിച്ചു. കോപിഷ്ഠനായ അവൻ ചന്തനെ കല്ലായി മാറ്റി (മറ്റൊരു കഥയിൽ, ചന്തൻ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് അവൻ കള്ളുകുടിക്കുകയും, തിരിച്ചെത്തിയ ചന്തൻ വഴക്കുപറഞ്ഞപ്പോൾ ശപിക്കുകയും ചെയ്തു). ചന്തന്റെ ഭാര്യ അവനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനായി "ഊട്ടും തിരുവപ്പനയും" നിവേദിച്ചു. സന്തുഷ്ടനായ അവൻ ചന്തന് ജീവൻ തിരിച്ചു നൽകി. അന്നുമുതൽ അവർ അവനെ "മുത്തപ്പൻ" എന്ന് വിളിച്ചുതുടങ്ങി. ആരാധനാ രൂപങ്ങൾ വെള്ളാട്ടം, തിരുവപ്പന എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തെയ്യം രൂപങ്ങളിലായാണ് ഇവിടെ മുത്തപ്പനെ ആരാധിക്കുന്നത്. വെള്ളാട്ടം (ശിവൻ) ഇത് മുത്തപ്പന്റെ ബാലരൂപത്തെ അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയ രൂപത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവിക സങ്കൽപ്പം: ഇത് ശിവന്റെ അംശമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകതകൾ: ഇതിൽ വേഷവിധാനങ്ങൾ കുറവാണ്. അതിനാൽ തന്നെ തെയ്യം കലാകാരന് മെയ്വഴക്കത്തോടെയുള്ള ചലനങ്ങളും നൃത്തവും (ആട്ടം) സാധ്യമാകുന്നു. വായ്ത്താരിക്ക് (സംഭാഷണം) ഇതിൽ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പ്രഭാമണ്ഡലമില്ലാത്ത വിഗ്രഹത്തോടാണ് ഇതിനെ ഉപമിക്കുന്നത്. തിരുവപ്പന (വിഷ്ണു) ഇത് മുത്തപ്പന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവിക സങ്കൽപ്പം: ഇത് വിഷ്ണുവിന്റെ അംശമാണ്. പൊയ്ക്കണ്ണ് ധരിച്ച് യാത്ര ചെയ്യാൻ വിഷമിച്ച ശിവനെ സഹായിക്കാൻ വിഷ്ണു അവതരിച്ചതാണ് ഈ രൂപം എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകതകൾ: വലിയ കിരീടവും ആഭരണങ്ങളും പ്രഭാമണ്ഡലവും ഇതിലുണ്ടാകും. ഭാരമേറിയ വേഷവിധാനങ്ങൾ കാരണം ചലനങ്ങൾ മന്ദഗതിയിലായിരിക്കും. ഭക്തരോടുള്ള അരുളപ്പാടുകൾ (ഉരിയാടൽ) വ്യക്തവും കൃത്യവുമായിരിക്കും. ആചാരങ്ങൾ സാധാരണ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ സാത്വികമായ പൂജാവിധികൾക്കു പകരം, മത്സ്യം, മാംസം, കള്ള് എന്നിവയാണ് മുത്തപ്പന് നിവേദ്യമായി നൽകുന്നത്. മുത്തപ്പന്റെ യാത്രയിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നായയെ ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ പവിത്രമായി കരുതുന്നു. ഉത്സവങ്ങൾ നിത്യേനയുള്ള വെള്ളാട്ടം, തിരുവപ്പന എന്നിവയ്ക്ക് പുറമെ, പ്രധാനമായും രണ്ട് ഉത്സവങ്ങളാണ് ഇവിടെ ആഘോഷിക്കുന്നത്: മുത്തപ്പൻ തിരുവപ്പന മഹോത്സവം: ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന ഉത്സവം. എല്ലാ വർഷവും മലയാള മാസം മകരം അവസാനത്തിൽ (ഫെബ്രുവരി പകുതിയോടെ) ഇത് ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. പുത്തരി വെള്ളാട്ടം: കാർഷിക വിളവെടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ ഉത്സവം മലയാള മാസം വൃശ്ചികം 6-നാണ് (നവംബർ അവസാനം) നടക്കുന്നത്. അവലംബം