میرزا نجف خان

میرزا نجف خان بهادر ، که به اختصار با نام میرزا نجف خان (1723 - 26 آوریل 1782) شناخته می‌شود، ماجراجویی از تبار صفوی بود که حدود سال 1740 پس از آنکه نادرشاه در سال 1736 سلسله صفوی را برکنار کرد، از ایران به دهلی آمد. او در دربار امپراتور گورکانی ، شاه عالم دوم (1740-1782) مشغول به کار شد. او خواهرش را با خانواده نواب شیعه اوده ازدواج داد که منجر به کسب عنوان معاون وزیر اوده شد. او در نبرد باکسر خدمت کرد و از سال 1772 تا زمان مرگش در آوریل 1782 بالاترین فرمانده ارتش گورکانی بود. شغل او از سلف خود نجیب الدوله ، روهیله افغان که توسط احمد شاه درانی برای محافظت از تاج و تخت مغول منصوب شده بود، موفق‌تر بود. او یک پسرخوانده به نام سیف الدوله نواب نجف قلی خان داشت، یک مسلمان شده که به عنوان یک راجپوت هندو در یک غروار (نه همان قلی خان که در پارک باستان‌شناسی مهراولی دفن شده است) متولد شده بود. پس از مرگ او، اختلافی در مورد دارایی‌هایش پیش آمد، زیرا او فرزندی از خود به جا نگذاشت. خواهر بیوه‌اش از میرزا به عنوان معاون وزیر، درخواست امپراتوری برای پسرخوانده‌اش کرد، اما این ادعا توسط میرزا شفیع خان که ارتش بزرگ و منابع قابل توجهی در دربار مغول داشت، مورد اعتراض قرار گرفت. میرزا همچنین نزدیکترین خویشاوند به نجف بود. رقیب نجف خان در دربار شاه عالم، نواب مجدالدوله بود که از سیک‌ها می‌خواست تا در میان مغول‌ها وحشت ایجاد کنند تا نیروهای نجف خان را به طور مداوم مشغول نگه دارند. همچنین به او به خاطر تغییر نام شهر علیگره، که قبلاً با نام کول شناخته می‌شد، اعتبار داده شده است. او فرمانده‌ای بسیار توانمند و آشنا با تاکتیک‌های نظامی اروپایی بود. او چندین لشکرکشی موفق را برای امپراتور مغول رهبری کرد. شرح حال نویسان معاصر نیز او را به عنوان فردی خیرخواه، وفادار و مودب ستوده اند. اما به دلیل دسیسه‌های درباری که توسط رقبایش مانند عبدالاحد خان ایجاد شده بود، سردی در روابط بین او و امپراتور ایجاد شده بود، اگرچه این رابطه تا زمان مرگش به دلیل سل بهبود یافته بود. مرگ او در 26 آوریل 1782، پس از چهل و دو سال خدمت به امپراتوری گورکانی، درگذشت. او بلافاصله پس از انتصاب به عنوان وکیل مطلق یا نایب‌السلطنه امپراتور گورکانی در سال ۱۷۷۹ در سن ۴۲ سالگی، دچار دوره‌های طولانی تب و بیماری شد. شایعات دربار علیه ظهور این درباری شیعه آغاز شده بود. خیرالدین الله آبادی در عبرت‌نامه می‌نویسد که نجف خان با خواجه لطیف علی خان که مرتباً برای نجف خان شراب و دختران رقاص تهیه می‌کرد، نزدیک شد. نجف شیفته یک فاحشه باتجربه شد که لطیف خان او را معرفی کرده بود. نجف بیشتر وقت خود را با این فاحشه می‌نوشید تا اینکه به شدت بیمار، تب‌دار و ضعیف شد، تا جایی که "دیگر قابل درمان نبود". در واقع، دوران بیماری او با "درد و رنج و خونریزی" سپری شد. منابع