ចេតិយ

ចេតិយ, "រំលឹក" ឬ "អនុស្សាវរីយ៍" ( សំស្ក្រឹត ចៃត្យ ) គឺជាវត្ថុ និងទីកន្លែងដែល ពុទ្ធសាសនិក ប្រើប្រាស់ដើម្បីរំលឹកដល់ ព្រះពុទ្ធបដិមា ។ យោងទៅតាម ដាំរុងប្រជានុភព ថាចេតិយមានបួនប្រភេទត្រូវបានសម្គាល់នៅក្នុង គម្ពីរបាលី : "Relic [ធាតុ], អនុស្សរណៈ [បរិភោគ], ការបង្រៀន [ធម្ម៌] និង votive [ឧទេសក] ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោក Griswold បាននិយាយថា បីជាប្រពៃណី និងទីបួន ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ត្រូវបានបន្ថែមនៅពេលក្រោយ ដើម្បីរំលឹកព្រះសង្ឃថា ការចងចាំពិតរបស់ព្រះពុទ្ធគោត្ដម អាចត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងការបង្រៀនរបស់ទ្រង់។ ខណៈពេលដែលទាំងនេះអាចត្រូវបានគេហៅថាជា និមិត្តសញ្ញាព្រះពុទ្ធសាសនា យ៉ាងទូលំទូលាយ ការសង្កត់ធ្ងន់មានទំនោរទៅលើទំនាក់ទំនងប្រវត្តិសាស្ត្រទៅនឹងព្រះពុទ្ធ ហើយមិនមែនជាការពន្យល់ពី metaphysical នោះទេ។ នៅសម័យមុនពុទ្ធសាសនា ប្រទេសឥណ្ឌា ចេតិយ គឺជាពាក្យសម្រាប់ទីសក្ការៈបូជា ឬទីសក្ការៈនៅក្នុងទេសភាព ជាទូទៅនៅខាងក្រៅ កន្លែងរស់នៅ ឬពិសិដ្ឋចំពោះអាទិទេពជាក់លាក់ណាមួយ។ មហាយាន មហាបរិនិវ៌ាណ សូត្រ ជិត​ផុត​ព្រះជន្ម​របស់​ព្រះអង្គ ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​នឹង ​ព្រះអានន្ទ ​ថា ​ទាំងឡាយ ដែល​នៅ​ជុំវិញ ​ក្រុង​វេសាលី នោះ ​ស្អាត​យ៉ាង​ណា។ សារីរក សារីរក (សំស្ក្រឹត ឝារីរ ) ឬ ធាតុ ចៃត្យ ដែលជាអដ្ឋិធាតុនៃព្រះកាយរបស់ព្រះពុទ្ធគោត្ដម គឺជាប្រភេទដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជា "សារីរិកធាតុ" នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះដោយអ្នកសង្កេតការណ៍លោកខាងលិច ហើយទទួលខុសត្រូវចំពោះទម្រង់សំខាន់ៗនៃសិល្បៈ និងនិមិត្តសញ្ញាព្រះពុទ្ធសាសនា ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាប្រភេទមួយក្នុងចំណោមបីប្រភេទនៃការរំលឹកក៏ដោយ។ ផ្នែកដែលត្រូវបានរក្សាទុកជាញឹកញាប់បំផុតនៃព្រះកាយរបស់ព្រះពុទ្ធគឺធ្មេញ និងឆ្អឹង ពីព្រោះផ្នែកទាំងនេះនឹងនៅដដែលបន្ទាប់ពីសាកសពដែលនៅសល់ត្រូវបានពុកផុយ។ (ប៉ុន្តែសូមចំណាំថាព្រះសពរបស់ព្រះពុទ្ធត្រូវបានបូជា) ព្រះបរមសារីរិកធាតុនៃធ្មេញរបស់ព្រះពុទ្ធ នៅប្រទេសស្រីលង្កាគឺជាកន្លែងដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតដែលសារីរិកធាតុមួយត្រូវបានថែរក្សាដោយមើលឃើញ ប៉ុន្តែកន្លែងរាប់រយត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមទម្រង់ស្ថាបត្យកម្មឥឡូវនេះហៅថា ស្តូប ។ នៅក្នុងភាសាថៃ ស្តូបនេះត្រូវបានគេហៅថា ចេដី ដែលរក្សាពាក់កណ្តាលទីពីរនៃឃ្លា ធាតុ ចៃត្យ ; ជាភាសាឡាវ គេហៅ ថាត ក្រោយតង់ទី១។ លើសពីចេតិយខ្លួនឯង សរីរកត្រូវបានប្រើប្រាស់ពាសពេញពិភពពុទ្ធសាសនា ក្នុងបរិមាណដែលមិនមែនទាំងអស់អាចស្របច្បាប់បានឡើយ។ នៅក្នុងន័យនេះ សារីរក មានមុខងារជាចម្បងជានិមិត្តសញ្ញា ដោយសារៈសំខាន់នៃភាពត្រឹមត្រូវខុសគ្នារវាងវប្បធម៌។ ផ្នែកនៃរាងកាយរបស់ព្រះសង្ឃដែលមានអំណាចពិសេសត្រូវបានគេហៅថាសារីរកផងដែរប៉ុន្តែទាំងនេះជាធម្មតាយកទម្រង់នៃគ្រឿងអលង្ការភ្លឺដែលបង្កើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលបូជាសព។ បរិភោគក បរិភោគចេតិយ ដែលជារបស់ដែលព្រះពុទ្ធប្រើ ហាក់ដូចជាដំបូង មិនមែនជាប្រភេទដែលមិនមានសព្វថ្ងៃនេះទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រាសាទដូចជា តុងដូសា ក្នុង ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ទាមទាររក្សាជីវរ និងបាត។ ប្រភេទ​នេះ​ក៏​រួម​បញ្ចូល​គ្រប់​ទីកន្លែង​ដែល​ព្រះពុទ្ធ​បាន​យាង​ទៅ​ផង​ដែរ ដូច្នេះ ​ពុទ្ធ​គយា ​ខ្លួន​វា​មាន​មុខងារ​ជា​បរិភោគក។ បរិភោគក ទូទៅបំផុតគឺ ដើមពោធិ៍ ដែលត្រូវបានប្តូរនៅទូទាំងអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ការ​កាប់​ដើម​ពោធិ៍​នៅ​តែ​មាន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ស្រីលង្កា​សព្វ​ថ្ងៃ។ ទីសក្ការៈដ៏សាមញ្ញបំផុតមួយទៀត គឺ ព្រះពុទ្ធបាទ ដែលត្រូវបានរកឃើញពាសពេញពិភពលោកព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលជានិមិត្តរូបនៃដីដែលព្រះពុទ្ធទ្រង់បានយាងនៅលើ និងទំហំដ៏មានអានុភាពនៃ ធម្ម៌ចក្រ របស់ទ្រង់។ ជួនកាល ស្នាមបាទទាំងនេះក៏ត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ថា ជា ឧទេសក ដែលជាតំណាងនៃជើងរបស់ព្រះពុទ្ធ ឬ សារីរក មានន័យថាស្នាមជើងគឺជាជើងខ្លួនឯង។ ឧទេសក ប្រភេទចុងក្រោយ ឧទេសក ឬ ឧទ្ទេសសិក បកប្រែតាមព្យញ្ជនៈថា "ការរំលឹក" ឬ "វត្ថុសក្ការៈ" ឧទាហរណ៍រូបភាពព្រះពុទ្ធ។ ឧទេសក មិនមានទំនាក់ទំនងរាងកាយជាមួយព្រះពុទ្ធទេ ប៉ុន្តែនៅតែបម្រើជាសារីរិកធាតុ ព្រោះពួកគេត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងការចងចាំរបស់គាត់។ ដើមឡើយ ឧទេសក គឺបន្ទាប់បន្សំទៅនឹង បរិភោគក និង សារីរក ប៉ុន្តែជាមួយនឹងឥទ្ធិពលនៃ ក្រេក-ពុទ្ធសាសនា រូបបដិមារបស់ព្រះពុទ្ធ ត្រូវបានផលិតឡើងយ៉ាងច្រើន បន្ទាប់មកក្រោយមកដោយគំនូរ និងរូបភាពផ្សេងទៀត។ "កង់នៃព្រះធម៌" នៃ ព្រះធម៌ចក្រ ស្ថិតនៅក្រោមប្រភេទនេះ ជាការរំឭកដល់ការយល់ដឹងអំពីព្រះពុទ្ធសាសនា។ ទស្សនៈ​សាមញ្ញ​មាន​យូរ​មក​ហើយ​នេះ​មាន​ន័យ​ថា ​សិល្បៈ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា ​សម័យ​ដើម​គឺ ​ជា​អានិសង្ស ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ទស្សនៈ​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា ​ប្រធានបទ​នៃ​ការ​ជជែក​ដេញដោល​គ្នា​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ជំនាញ ​នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ។ ហាក់​មិន​មាន​ការ​ហាម​ប្រាម​ក្នុង​ការ​បង្កើត​រូប​ព្រះពុទ្ធ​នោះ​ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបង្កើតរូបភាពនៃ បរិភោគក ត្រូវបានចាត់ទុកថាជានិមិត្តសញ្ញាដែលបំពេញ និងមានន័យជាងដោយពុទ្ធសាសនិកសម័យដើម ដែលជំរុញឱ្យមានការរកឃើញនៃការយល់ដឹងអំពីព្រះពុទ្ធសាសនា ( បញ្ញ )។ ថាតើឈុតទាំងនេះមានរូបព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ ជំនួស ឬ យ៉ាងណានោះ បច្ចុប្បន្នកំពុងស្ថិតក្រោមការពិភាក្សា។ សូមមើលផងដែរ វត្តភូមា ស្តូបនៅស្រីលង្កា ស្តូបក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ឯកសារយោង