میدان کنکورد

میدان کنکورد (به فرانسوی: [plas də la kɔ̃kɔʁd]؛ به‌معنای تحت‌اللفظی «میدان هماهنگی»)، که در ابتدا میدان لوئی پانزدهم و بعدها میدان لوئی شانزدهم نام داشت، یک میدان عمومی در پاریس، فرانسه است. با مساحت ۷٫۶ هکتار (۱۹ جریب)، این میدان بزرگ‌ترین میدان در پایتخت فرانسه به‌شمار می‌رود. این میدان در ناحیه هشتم شهر، در انتهای شرقی خیابان شانزه‌لیزه واقع شده است. این مکان محل بسیاری از اعدام‌های مشهور عمومی بود، از جمله اعدام لوئی شانزدهم، ماری آنتوانت و ماکسیمیلیان روبسپیر در جریان انقلاب فرانسه، که در آن زمان نام میدان به‌طور موقت به میدان انقلاب تغییر یافت. این میدان در سال ۱۷۹۵ نام کنونی خود را به‌عنوان حرکتی برای آشتی در سال‌های پایانی انقلاب دریافت کرد، هرچند مدتی بعد نام اصلی دوباره بازگردانده شد. ایستگاه مترویی در گوشه شمال‌شرقی میدان کنکورد قرار دارد که خطوط ۱، ۸ و ۱۲ متروی پاریس از آن عبور می‌کنند. تاریخچه این میدان در ابتدا برای قرار گرفتن یک مجسمه اسب‌سوار از پادشاه لوئی پانزدهم طراحی شده بود. این مجسمه در سال ۱۷۴۸ توسط بازرگانان پاریس سفارش داده شد تا بهبودی پادشاه لوئی پانزدهم از یک بیماری جدی را جشن بگیرند. محل انتخاب‌شده برای مجسمه، میدان وسیعی بود که بین دروازه چرخان، باغ تویلری و کور-لا-رین قرار داشت؛ کور-لا-رین مسیر محبوبی برای اسب‌سواری در لبه شهر بود. در آن زمان، پل کنکورد و خیابان دو ریوولی وجود نداشت و خیابان رویال یک مسیر گِلی بود که به یک باتلاق در کنار رود سن منتهی می‌شد. معمار آنژ-ژاک گابریل طرحی برای این محل تهیه کرد و میدان تا سال ۱۷۷۲ تکمیل شد. این میدان به شکل یک هشت‌ضلعی بود که با نوعی خندق به عرض بیست متر محصور می‌شد، خندقی که با پل‌های سنگی قطع می‌شد و در اطراف آن یک نرده‌سنگی ساخته شده بود. در هشت گوشه میدان، گابریل پله‌های سنگی قرار داد تا به داخل میدان منتهی شوند، که به باغچه‌هایی تقسیم شده بود. در مرکز باغچه‌ها سکویی قرار داشت که مجسمه بر روی آن نصب شده بود. این مجسمه، ساخته ادمه بوشاردون، پادشاه را در حالی نشان می‌داد که بر اسب سوار بود و به عنوان پیروز نبرد فونتنوا، با لباس یک ژنرال رومی و تاج برگ‌بو بر سر به تصویر کشیده شده بود. در چهار گوشه سکوی مجسمه، طراحی شده توسط ژان شالگرن، مجسمه‌های برنزی اثر ژان-باپتیست پیگال قرار داشت که فضایل پادشاهان بزرگ یعنی قدرت، عدالت، احتیاط و صلح را به تصویر می‌کشید. مجسمه در ۲۰ ژوئن ۱۷۶۳ رونمایی شد، اما در این زمان پادشاه محبوبیت زیادی از دست داده بود. چند روز پس از رونمایی، کسی پلاکی بر مجسمه آویخت که روی آن نوشته بود: «چه مجسمه زیبایی! چه سکوی باشکوهی! فضیلت‌ها زیر پا هستند و رذیلت‌ها بر زین نشسته‌اند!» در سمت شمالی میدان، بین سال‌های ۱۷۶۰ تا ۱۷۷۵، گابریل دو ساختمان کاخ‌مانند با نمای یکسان طراحی و ساخت. نمای کلاسیک این ساختمان‌ها از طراحی کلود پرو، معمار سلطنتی، برای نمای لوور الهام گرفته شده بود. این ساختمان‌ها در ابتدا برای سفارتخانه‌ها در نظر گرفته شده بودند، اما در نهایت ساختمان شرقی به انبار لوازم سلطنتی و سپس مقر نیروی دریایی فرانسه، هتل دو لا مارین، تبدیل شد. ساختمان غربی به املاک خصوصی اشراف تقسیم شد. انقلاب فرانسه از سال ۱۷۸۹، این میدان به صحنه اصلی رویدادهای انقلاب فرانسه تبدیل شد. در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۹، گروهی به هتل دو لا مارین آمدند و انبار سلاحی را تصرف کردند، از جمله دو توپ قدیمی که هدیه پادشاه سیام بود و نخستین شلیک‌ها در جریان حمله به باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ با آن‌ها انجام شد. در ۱۱ اوت ۱۷۹۲، مجسمه لویی پانزدهم پایین کشیده شد و به ریخته‌گری برده شد تا ذوب شود. چند ماه بعد، مجسمه جدیدی با نام «آزادی» اثر مجسمه‌ساز فرانسوا-فردریک لِمو، جای آن را گرفت؛ این مجسمه پیکره‌ای بود که کلاه آزادی قرمز بر سر داشت و نیزه‌ای در دست. میدان لویی پانزدهم به میدان انقلاب تغییر نام داد. در اکتبر ۱۷۹۲، نخستین اعدام‌ها با گیوتین در این میدان انجام شد. دو نفری که اعدام شدند دزدانی بودند که الماس‌های تاج سلطنتی را از هتل دو لا مارین دزدیده بودند. در ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳، لویی شانزدهم در اینجا اعدام شد و در همان سال در ۱۶ اکتبر، ماری آنتوانت نیز به همین سرنوشت دچار شد. با آغاز دوره وحشت، گیوتین در ۱۱ مه ۱۷۹۳ دوباره در میان مجسمه آزادی و پل ورودی باغ تویلری برپا شد و سیزده ماه در همان‌جا باقی ماند. از میان ۲۴۹۸ نفری که در پاریس در طول انقلاب اعدام شدند، ۱۱۱۹ نفر در میدان کنکورد، ۷۳ نفر در میدان باستیل و ۱۳۰۶ نفر در میدان ناسیون اعدام شدند. علاوه بر لویی شانزدهم و ماری آنتوانت، شارلوت کوردی و مادام دو باری نیز در همان‌جا اعدام شدند. در روزهای پایانی دوره وحشت در سال ۱۷۹۴، ژرژ دانتون، کامی دسمولن، آنتوان لاوازیه، ماکسیمیلیان روبسپیر و لویی دو سن-ژوست نیز در این مکان اعدام شدند. آخرین اعدام‌ها، مربوط به شرکت‌کنندگان شورش پرریال، در مه ۱۷۹۵ در میدان کنکورد انجام شد. قرن ۱۸ و ۱۹: بناهای تاریخی و فواره‌ها در سال ۱۷۹۵، در دوره حکومت «دایرکتوار»، میدان به‌عنوان حرکتی برای آشتی پس از آشوب‌های انقلاب، «میدان کنکورد» نام گرفت. پس از بازگشت سلطنت بوربون در سال ۱۸۱۴، نام آن دوباره به «میدان لویی پانزدهم» تغییر یافت و در سال ۱۸۲۶ «میدان لویی شانزدهم» نامیده شد. پس از انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰، نام دوباره به «میدان کنکورد» بازگردانده شد. در سال ۱۷۹۰، در اوایل انقلاب فرانسه، پل کنکورد ساخته شد و به پیشنهاد ژاک-لویی داوید، مجسمه‌های «اسب‌های مارلی» اثر گیوم کوستو پدر، در سمت شمالی، در ورودی شانزه‌لیزه قرار گرفتند. در سال ۱۸۰۶، ناپلئون بناپارت ساخت خیابان «رو دو ریولی» را در کنار میدان آغاز کرد. در دوره پادشاه لویی-فیلیپ و شهردار پاریس، کلود-فیلیبر بارتلو دو رامبوتو، میدان بازسازی شد. در سال ۱۸۳۲، ژاک ایگناس هیتورف به‌عنوان معمار اصلی پروژه منصوب شد. در اکتبر ۱۸۳۵، هیتورف بخش مرکزی جدید میدان، یعنی ابلیسک لوکسور را که هدیه‌ای از والی مصر، محمدعلی پاشا به پادشاه بود، نصب کرد. این ابلیسک در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۶ در برابر جمعیت عظیمی برافراشته شد. هیتورف از مجسمه‌سازان مشهور، از جمله جیمز پرادیه و ژان-پیر کورتو خواست تا هشت مجسمه نمایانگر شهرهای مهم فرانسه بسازند. این مجسمه‌ها در سال ۱۸۳۸ روی ستون‌هایی قرار گرفتند که پیش‌تر توسط گابریل در اطراف میدان ساخته شده بودند. این مجسمه‌ها نقشه‌ای ابتدایی ایجاد کردند؛ به‌طوری‌که با نگاه از بالا، شهرهای شمال‌شرقی در سمت شمال‌شرقی میدان و به همین ترتیب، در موقعیت‌های جغرافیایی مناسب قرار داشتند. در همان زمان، حلقه‌ای از بیست ستون با فانوس نیز در اطراف میدان نصب شد. بین سال‌های ۱۸۳۶ تا ۱۸۴۰، هیتورف دو فواره یادمانی ساخت: «فواره دریایی» در سمت رود سن و «فواره رودخانه‌ای» در سمت خیابان رویال. طراحی این دو فواره، هرکدام به ارتفاع ۹ متر، از فواره‌های میدان سن‌پیتر در رم الهام گرفته شده بود. در سال ۱۸۵۳، در دوره ناپلئون سوم، خندق‌های عمیق اطراف میدان که به محل تجمع فاحشه‌ها تبدیل شده بودند، پر شدند. قرن بیستم: نمایشگاه‌ها، اشغال و پیروزی‌ها این میدان محل ورودی دو نمایشگاه بین‌المللی بزرگ بود: نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰، که کاخ بزرگ (Grand Palais) و کاخ کوچک (Petit Palais) را به‌جا گذاشت، و نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی و صنعتی مدرن در سال ۱۹۲۵، که نام خود را به سبک معماری «آرت دکو» در قرن بیستم داد. این میدان همچنین محل برگزاری جشن‌های ملی بزرگ بود، از جمله جشن‌های پیروزی پایان جنگ جهانی اول و آزادی پاریس در جنگ جهانی دوم. این میدان شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز نیز بود؛ تظاهرات جناح راست افراطی در سال ۱۹۳۴ به خشونت کشیده شد و یازده کشته و دویست زخمی بر جای گذاشت. این میدان همچنین میزبان جشن‌های باشکوه رویدادهای ورزشی مانند پیروزی تیم ملی فرانسه در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ بود. قرن ۲۱: بازی‌های المپیک و پارالمپیک، حذف ترافیک مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک در اوت ۲۰۲۴ این میدان همچنان محل برگزاری رژه نظامی روز باستیل در امتداد خیابان شانزه‌لیزه است و رئیس‌جمهور فرانسه و مهمانان ویژه از میدان رژه را تماشا می‌کنند. در سال ۲۰۲۴، این میدان محل برگزاری چهار رشته ورزشی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ (BMX آزاد، برکینگ، اسکیت‌بورد و بسکتبال ۳ در ۳) بود، همچنین میزبان مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک. جایگاه‌ها و امکانات ورزشی موقت ساخته شدند، در حالی که از سازه‌هایی مانند ابلیسک لوکسور محافظت شد. بیش از ۲۵ هزار نفر هر روز در طول المپیک در میدان حضور داشتند و مراسم افتتاحیه پارالمپیک با حضور ۳۵ هزار نفر در میدان تماشا شد. پس از پایان بازی‌ها، ترافیک وسایل نقلیه به بیشتر بخش‌های میدان بازنگشت، زیرا آن ایدالگو، شهردار پاریس، در ژانویه ۲۰۲۴ اعلام کرد که میدان تا حدی پیاده‌راه خواهد شد و برنامه‌هایی برای بازطراحی گسترده میدان در آینده در دست اجراست. اوبلیسک لوکسور مرکز میدان کنکورد یک ابلیسک باستانی مصری است که با هیروگلیفهایی تزئین شده که دوران سلطنت فرعون رامسس دوم را ستایش می‌کنند. این ابلیسک یکی از دو ابلیسکی بود که دولت مصر در قرن نوزدهم به فرانسه هدیه داد. ابلیسک دیگر در مصر باقی ماند، زیرا با فناوری آن زمان جابه‌جایی آن به فرانسه بسیار دشوار و سنگین بود. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۱، رئیس‌جمهور فرانسوا میتران رسماً مالکیت ابلیسک دوم را به مصر بازگرداند. این ابلیسک زمانی در ورودی معبد لوکسور قرار داشت. والی مصر، محمدعلی پاشا، این ابلیسک ۳۳۰۰ ساله را در سال ۱۸۲۹ به عنوان هدیه دیپلماتیک به فرانسه تقدیم کرد. ابلیسک در ۲۱ دسامبر ۱۸۳۳ به پاریس رسید. سه سال بعد، آن را بر روی پایه‌ای که پیش‌تر تندیس لویی پانزدهم روی آن قرار داشت – که در انقلاب نابود شد – نصب کردند. نصب این ستون یک شاهکار مهندسی بود که در نقاشی‌هایی روی پایه بنا به تصویر کشیده شده است. شاه لوئی فیلیپ در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۶ این ابلیسک را رسماً تقدیم کرد. این ابلیسک که از گرانیت زرد ساخته شده، همراه با پایه‌اش ۲۳ متر ارتفاع دارد و وزن آن بیش از ۲۵۰ تُن است. با توجه به محدودیت‌های فنی آن زمان، حمل و نقل آن کار ساده‌ای نبود – روی پایه نقشه‌هایی از سازوکارهایی که برای جابه‌جایی استفاده شدند، حک شده است. در سال ۱۹۹۸، دولت فرانسه یک کلاهک هرمی‌شکل با روکش طلا به بالای ابلیسک اضافه کرد تا جایگزین بخش اصلی از دست‌رفته‌ای شود که تصور می‌شود در قرن ششم پیش از میلاد به سرقت رفته بود. فواره‌ها نوشتار اصلی: فونتین د لا کنکورد وقتی ژاک-اگناس هیتورف، معمار ارشد میدان، در سال ۱۸۳۶ نصب ابلیسک لوکسور را به پایان رساند، ساخت دو فواره جدید را برای تکمیل ابلیسک آغاز کرد. هیتورف شاگرد طراح نئوکلاسیک شارل پرسیر در مدرسه هنرهای زیبای پاریس بود. او دو سال را صرف مطالعه معماری و فواره‌های روم کرده بود، به‌ویژه میدان ناوونا و میدان سن پیترو، که هر دو دارای ابلیسک‌هایی در کنار فواره‌ها بودند. فواره‌های هیتورف هر کدام ۹ متر ارتفاع داشتند، درست هم‌اندازه ستون‌ها و مجسمه‌های پیشین اطراف میدان که شهرهای بزرگ فرانسه را نشان می‌دادند. فواره دریایی در جنوب، بین ابلیسک و رود سن قرار داشت و دریاهای مرزی فرانسه را نشان می‌داد. فواره رودخانه‌ای در شمال، بین ابلیسک و خیابان روآل، رودخانه‌های بزرگ فرانسه را به تصویر می‌کشید. این فواره دقیقاً در همان مکانی ساخته شد که گیوتینی که لویی شانزدهم را اعدام کرده بود، قرار داشت. هر دو فواره ساختاری مشابه داشتند: یک حوض سنگی؛ شش مجسمه از تریتون‌ها یا نایادها که ماهی‌هایی را در دست داشتند و آب می‌پاشیدند؛ شش مجسمه نمادین نشسته که پاهایشان روی عرشه کشتی‌ها قرار داشت و پایهٔ حوض دایره‌ای را نگه می‌داشتند؛ چهار مجسمه که اشکال مختلف نبوغ در هنرها یا صنایع را نشان می‌دادند و پایهٔ حوض بالایی معکوس را نگه می‌داشتند؛ آبی که از بالاترین حوضه به سمت پایین جریان می‌یافت و به حوض پایین و سپس به حوض سنگی می‌ریخت. فواره شمالی به رودخانه‌ها اختصاص داشت و مجسمه‌های نمادین آن نمایانگر رود رُن و راین، هنرهای برداشت گل و میوه، برداشت انگور و کشت آن، و نبوغ‌های مربوط به ناوبری رودخانه‌ای، صنعت و کشاورزی بودند. فواره جنوبی، نزدیک‌تر به رود سن، نمایانگر دریاها بود و مجسمه‌های آن نمایانگر اقیانوس اطلس و دریای مدیترانه، برداشت مرجان، صید ماهی، جمع‌آوری صدف و مروارید، و نبوغ‌های مرتبط با نجوم، ناوبری و تجارت بودند. ضلع شمالی سمت شمالی میدان، در امتداد خیابان Rue de Rivoli، توسط دو ساختمان باشکوه اشغال شده است که نمای‌های هماهنگ آن‌ها توسط آنژ-ژاک گابریل طراحی شده‌اند. این دو ساختمان توسط خیابان Rue Royale از هم جدا می‌شوند که از شمال وارد میدان می‌شود و آن نیز توسط گابریل طراحی شده است. او نمای‌های هماهنگ ساختمان‌ها در طول Rue Royale، از جمله نمای بیرونی و داخلی خانه خودش در شماره هشت را برنامه‌ریزی کرده بود. نمای نئوکلاسیک دو ساختمان اصلی در Place de la Concorde تقریباً یکسان است. طراحی آن‌ها از کولوناد لوور الهام گرفته شده است، که در سال ۱۶۶۷ توسط لوئیس لو وو، معمار لوئیس چهاردهم، شارل لو برن و شارل پراوِل آغاز شد. نمای جلویی با مدال‌های حجاری‌شده و گِرلندها تزئین شده که از ویژگی‌های نمای شرقی لوور قرض گرفته شده است. جلوی طولانی کولونادها در دو انتها با دو بخش دارای پیش‌نمایه‌های مثلثی و ستون‌های کرنتی متعادل شده است. ساختمان شرقی، Hôtel de la Marine، در اصل محل نگهداری اثاثیه سلطنتی، Garde-Meuble، بود. ماری آنتوانت نیز یک آپارتمان کوچک در آن داشت. در سال ۱۷۹۲ و در دوران انقلاب، این ساختمان به مقر نیروی دریایی فرانسه تبدیل شد. نیروی دریایی در سال ۲۰۱۵ از آن خارج شد و اکنون ساختمان به عنوان یک بنای ملی و موزه استفاده می‌شود. اتاق‌های تشریفاتی نیروی دریایی و آپارتمان‌های مسئولان پیش از انقلاب بازسازی شده‌اند. از سال ۲۰۲۱، این ساختمان همچنین محل نگهداری مجموعه Al Thani است، مجموعه‌ای از آثار باستانی تمدن‌های اولیه که توسط شیخ حمد بن خلیفه آل ثانی، پسرعموی امیر قطر، گردآوری شده است. ساختمان غربی به چهار ساختمان جداگانه تقسیم شده است که در اصل محل سکونت اعضای اشراف فرانسه بود: شماره ۴ ابتدا توسط مارکویز دو کوئسلین اشغال شد و سپس از ۱۸۰۵ تا ۱۸۰۷ توسط نویسنده و دیپلمات فرانسوا-رنِه دو شاتوبریان اشغال گردید. شماره ۶ ابتدا توسط روئیه دو لستِنگ، منشی پادشاه، و بعدها توسط مارکویز دو پلسی-بلیه اشغال شد که آن را در وصیت‌نامه‌اش به پاپ لئو سیزدهم واگذار کرد. پاپ سپس آن را در سال ۱۹۰۱ به باشگاه اتومبیل فرانسه فروخت و آن‌ها هنوز در آن مستقر هستند. شماره ۸ توسط معمار سلطنتی پیر-لوئیس مورو-دِسپرُوکس اشغال شد و در نهایت فروخته شد و اکنون محل فدراسیون بین‌المللی اتومبیل (FIA) است که مسابقات فرمول یک را تأیید می‌کند. شماره ۱۰ در سال ۱۷۷۵ توسط ششمین دوک آومونت اشغال شد و در سال ۱۷۸۸ به دوک کریلون واگذار شد که در دوران انقلاب فرانسه از کشور مهاجرت کرده بود. دوشس کریلون بازگشت و او و نوادگانش از سال ۱۸۲۰ تا ۱۹۰۴ در آن ساکن بودند. در سال ۱۹۰۹ به هتلی برای مسافران ثروتمند تبدیل شد به نام Hôtel de Crillon. در سال ۲۰۱۰ توسط شاهزاده سعودی مطیب بن عبدالله آل سعود خریداری شد. سمت شرقی: باغ تویلری، ژو دو پوم و اورانژری سمت شرقی میدان Place de la Concorde با باغ تویلری هم‌مرز است، که یکی از مشهورترین باغ‌های پاریس و بخشی از کاخ تویلری سابق است. در این سمت همچنین موزه ژو دو پوم (Jeu de Paume) قرار دارد که به‌عنوان مکانی برای نمایش آثار هنری و برنامه‌های فرهنگی استفاده می‌شود. در کنار آن، اورانژری (Orangerie) قرار دارد، ساختمانی که در اصل برای نگهداری نارنجی‌ها و گیاهان گرمسیری در زمستان ساخته شده بود و اکنون یکی از موزه‌های هنر مدرن و امپرسیونیسم پاریس است. سمت شرقی: میدان Place de la Concorde از دو تراس باغ تویلری، پارک کاخ تویلری، محدود می‌شود. کاخ در سال ۱۸۷۱ توسط کمون پاریس آتش زده شد و تنها بقایای کمی از آن باقی مانده است. دروازهٔ بسیار تزئین‌شده و طلایی باغ توسط آنژ-ژاک گابریل، معمار میدان، طراحی شده و به پیاده‌روی بزرگ باغ منتهی می‌شود که تا لوور ادامه دارد. این دروازه با دو مجسمهٔ اسب‌سوار بزرگ اثر آنتوان کویزووکس احاطه شده است: «شهرت بر اسب پگاسوس» و «مرکوری بر اسب پگاسوس»، که در اصل برای شاتو دو مارلی لوئی چهاردهم ساخته شده و در سال ۱۷۱۹ در تویلری نصب شدند. این مجسمه‌ها کپی هستند و نسخه‌های اصلی اکنون در لوور نگهداری می‌شوند. دروازه غربی قدیمی پاریس، Port de la Conference، در انتهای جنوبی میدان، کنار سن قرار داشت. این دروازه توسط هنری سوم فرانسه ساخته شد و با گسترش شهر در سال ۱۷۳۰ تخریب شد. یک پل گردان در گذشته به باغ‌ها دسترسی می‌داد و در همان جایی بود که امروز سازهٔ تزئینی قرار دارد. تراس‌های باغ که به میدان مشرف هستند، محل دو موزه مهم هستند. در انتهای شمالی، نزدیک Rue de Rivoli، گالری ملی ژو دو پوم قرار دارد. این ساختمان در سال ۱۸۶۱ به عنوان زمین تنیس امپراتوری تحت ناپلئون سوم ساخته شد و در ۱۸۷۸ گسترش یافت. در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی‌ها از آن به عنوان انبار آثار هنری غارت‌شده استفاده کردند. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۶، آثار امپرسیونیستی لوور در آن به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۹۹۷، ساختمان به‌طور کامل بازسازی شد و اکنون نمایشگاه‌های موقت هنر معاصر را برگزار می‌کند. نزدیک‌تر به سن، موزه اورانژری قرار دارد که در سال ۱۸۵۲ توسط معمار فیرمین بورژوا به عنوان پناهگاه زمستانی برای درختان مرکبات باغ تویلری ساخته شد، همچنین تحت ناپلئون سوم. بعدها به سالن نمایشگاه هنری تبدیل شد و از سال ۱۹۲۷، میزبان یکی از مشهورترین مجموعه‌های امپرسیونیسم، هشت نقاشی از سری «نیلوفرهای آبی» کلود مونه، است. همچنین مجموعهٔ والتر گیوم و آثار امپرسیونیستی و نقاشی‌های مدرسه پاریس در آن به نمایش گذاشته می‌شوند. تراس مشرف به میدان همچنین چند اثر مهم مجسمه‌سازی را نمایش می‌دهد. از سال ۱۹۹۸، چهار اثر از آگوست رودن شامل «بوسه» (۱۸۸۱–۱۸۸۸؛ نسخه برنزی از اصل مرمری، ریخته‌گری ۱۹۳۴)، «حوّا» (۱۸۸۱)، «سایه بزرگ» (۱۸۸۱) و «تأمل با دست‌ها» (۱۸۸۱–۱۹۰۵) به نمایش گذاشته شده‌اند. همچنین آثار مدرن‌تری شامل «لباس زیبا» (۱۹۷۳) اثر ژان دوبوفه و «فرمان بزرگ سفید» (۱۹۸۶) اثر آلن کیریلی نمایش داده می‌شوند. دو مجسمه مرمری شیر نیز روی تراس قرار دارند که مربوط به قرن هجدهم و ساختهٔ جوزپه فرانچی هستند. بازطراحی میدان این پروژه ابتدا توسط آن هیدالگو، شهردار پاریس، در ژانویه ۲۰۲۱ پیشنهاد شد. برنامه‌ریزی شده است که میدان بازطراحی شود تا فضای پیاده‌روی افزایش یابد، ترافیک خودرو کاهش پیدا کند و فضای سبز و درختان بیشتری اضافه شود. ترافیک به دور لبه‌های خارجی میدان هدایت خواهد شد و تعداد خطوط ترافیک به شدت کاهش می‌یابد. چهار ناحیه بزرگ از درختان و فضای سبز در گوشه‌های میدان، اطراف ابلیسک و یادبودها ایجاد می‌شود و فضای باز در مرکز باقی می‌ماند – با ۳٫۲ هکتار (۷٫۹ جریب) فضای سبز جدید. آغاز کار برای سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است. همچنین ببینید: پرتال فرانسه اعدام لوئی شانزدهم فهرست آثار جیمز پرادیه بازطراحی میدان لوگان در فیلادلفیا در دهه ۱۹۲۰ بر اساس Place de la Concorde انجام شده و شامل کپی‌های نزدیک از Hôtel de Crillon و Hôtel de la Marine و یک فوارهٔ تمثیلی که رودخانه‌های منطقه فیلادلفیا را نشان می‌دهد، است. نگارخانه پانویس مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Place de la Concorde». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Place de la Concorde». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵.